Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
To on!
Valentín Esparza?
Chcemy z panem porozmawiać.
Proszę stać!
Stać!
Zatrzymaj się!
Ani kroku dalej!
Stój!
Zatrzymaj się!
Nie ruszaj się!
Kurwa, stój!
Gdzie uciekł?
- Gdzie? - Tędy!
Valentín!
Stój!
Leż!
Jonan, plecak!
Nie ruszaj się.
Ręce do tyłu.
Muszę to zakończyć.
Muszę.
Muszę to zakończyć.
POLICJA W NAWARZE
Mogę usiąść?
Jestem wykończona.
Pięciomiesięczne dziecko nie daje mi spać.
Dzieci stawiają nasze życie na głowie.
Czasem nie dziwię się, że niektórzy rodzice tracą rozum.
Ile miała twoja córka?
Cztery miesiące.
Dokąd chciałeś ją zabrać?
Chciałem jeszcze trochę z nią pobyć.
Twoja teściowa mówi, że byłeś u niej w nocy.
Zobaczyła przez okno, że uciekasz.
Była roztrzęsiona i płakała.
Kłamie.
Nie kłamie, twierdząc, że twoja córka miała ślad na czole.
Nie było go, gdy ją usypiała.
Chodzi o odcisk pasujący do oka maskotki.
Moja teściowa to suka.
Też to zauważyłeś, Valentín.
Ukryłeś ślad pod makijażem.
I poprosiłeś o zamknięcie trumny.
Ale suka się nie poddała.
Dlatego zabrałeś ciało?
Nie. Zabrałem ją, bo chcieli ją skremować.
- Chciałeś pogrzebu. - Kremacja odpada.
Muszę to zakończyć.
Co musisz zakończyć, Valentín?
Inaczej wszystko
pójdzie na marne.
Po co to wszystko?
Zabiłeś córkę?
Nie.
Nie zabiłem jej.
Przekazałem ją.
Komu?
Komu ją przekazałeś?
W jakim celu?
Nie pozwól jej skremować.
Proszę.
Żadnej kremacji.
Komu?
Komu ją przekazałeś?
Porusza ustami, ale nie wiem, co mówi.
W jakim celu?
Goñi, spróbuj poprawić dźwięk.
Znajdź kogoś, kto umie czytać z ruchu ust.
Tak, szefowo.
Niech ktoś naprawi ekspres do kawy.
- Kto tu dowodzi? - Zajmę się tym.
PIEKARNIA SALAZAR
Nie ma szans, by mama wydostała się z rzeki.
Rozmawiałam z sędzią prowadzącym sprawę.
Zgadza się na pogrzeb.
- Sędzia Markina? - Zadzwonił do mnie. To ujmujący człowiek.
Rozmawiałam z ojcem Germánem.
Wspólnie zdecydowaliśmy się na piątek.
- Wspólnie? - Tak.
Im szybciej to się stanie, tym lepiej.
Nie znaleziono ciała, nie mamy pewności.
Nie bądź śmieszna.
W rzece znaleziono jej płaszcz.
- To zmyłka, która nic nie znaczy. - To dobry pomysł, Amaia.
Musimy żyć dalej.
Nie wierzę, że zginęła.
To samotna staruszka, która ledwo chodzi. Gdzie mogła się podziać?
Żadna z niej staruszka.
Nieważne!
Daj spokój.
Mama nie żyje.
Pomogę wam z wszystkimi przygotowaniami.
Dobrze.
Amaia.
Nie widziałeś jej, James. Ona uciekła.
Przyszła do nas i zabrała nasze dziecko.
Nie była słabą staruszką.
Była zdeterminowana. Uwierz.
Nie było mnie tam, wiem.
Ale czemu zapadła się pod ziemię?
Woda ją porwała.
Tak twierdzi policja, a nawet ten twój jebany sędzia.
- Nie wierzę w to. - W tym problem.
Zastanawiałaś się, co czują twoje siostry?
Że zależy im na zakończeniu tej pojebanej historii?
Wiem, że wiele wycierpiałaś, ale nie tylko ty.
Zajmę się nim.
Hej, kolego.
Nie ma nic złego w pogrzebie.
Będę tam i mam nadzieję, że pójdziesz ze mną.
- Amaia, kochanie. - Nie teraz, ciociu.
Proszę.
Hej.
ZAKŁAD KARNY W PAMPELUNIE
Jestem tylko reżyserem sztuki,
w której występuje wielu aktorów.
Naprawdę?
Nagranie z pana ucieczki pokazuje bardzo uległego reżysera.
Wobec staruszki.
I co? Jest pan w więzieniu, a ona zaginęła.
Niezła reżyseria.
Myli się pani.
Wszystko się udało. Zaskoczyła nas tylko płeć dziecka.
Do kogo należała ręka z kościoła?
- Mama panu powiedziała? - Nic nie wiem.
Odwiedzając Baztan, nie mieszkał pan u ojca ani w hotelu.
Po ucieczce z jaskini moja matka udała się do pana kryjówki.
Gdzie stoi ten dom?
Ona żyje, prawda?
- A jak pani myśli? - Skorzystała z pańskiego planu ucieczki.
Tylko mądry człowiek jest w stanie docenić inteligencję.
Oboje jesteśmy inteligentni.
Dlatego mam dla pani prezent.
Proszę słuchać uważnie.
To wiadomość od pani matki.
Śpij z otwartymi oczami, mała suko,
bo prędzej czy później
twoja matka...
cię zje.
Otworzyć bramę!
Słyszysz mnie? Otwierać!
Wykorzystał twoją słabość.
To nie była wiadomość od twojej matki.
Miał kontrolę nad strażnikami, byli jak psy.
Gdzie jesteś?
Powiedz, przyjadę.
- Niech naczelnik wsadzi go do izolatki. - Jasne.
Przepraszam za to wszystko.
Spotkajmy się wieczorem.
Przyjadę po ciebie.
Musisz jak najszybciej ostrzec naczelnika.
- Muszę kończyć, ktoś dzwoni. - Nie martw się.
Tak, Jonan?
Kwiaty były ułożone bardzo dokładnie.
Dziś nie poznałam tego miejsca.
Ale bałagan.
Opiekun cmentarza twierdzi, że przesunięto płytę.
Tędy.
Ktoś ją przesuwał.
Jest pusta.
Musimy porozmawiać z Valentínem Esparzą.
Powinniśmy byli pochować ją przy domu.
Przestań ścigać morderców z krwi i kości.
Nasze dziecko zabił Inguma.
Szefowo.
- Tak? - Esparza został zamordowany.
Słucham?
Został zadźgany przez współwięźnia.
Był spokojnym więźniem, nie znamy motywu.
A nagranie z przesłuchania?
Dźwięk jest niewyraźny. Pomógł nam logopeda.
„Przekazałem ją Ingumie, jak wiele innych ofiar”.
Jeszcze raz.
„Przekazałem ją Ingumie, jak wiele innych ofiar”.
Inguma.
Jeden z najstarszych demonów w mitologii.
Zabija ludzi we śnie i powoduje nagłą śmierć dziecka,
przylegając do niego i odbierając oddech.
Pokaż.
Dzięki, Goñi.
Pusta trumna przywołała wspomnienia o mojej bliźniaczce.
Nawet nie zatarli śladów.
Zbadamy każdą śmierć dziecka w dolinie w ciągu ostatnich pięciu lat.
Jasne.
Elena?
Tu Amaia Salazar.
To te same symbole, które kreślił mistrz,
gdy składaliśmy ofiary ze zwierząt.
Nie znam ich znaczenia.
Eleno, wiem, że moja matka żyje.
Ukrywa się gdzieś.
Muszę znaleźć dom, o którym mi opowiadałaś.
To bardzo ważne. Błagam cię.
Czy składali ofiary z ludzi?
Nie rozumiesz? Zabiją mnie, jeśli ci powiem.
Kto cię zabije?
Ochronię cię.
- Nie ochronisz mnie przed tym. - Proszę.
Odpowiedz.
Składali ofiary z ludzi?
W tamtym czasie w naszej grupie twoja matka była jedyną kobietą w ciąży.
To zwykłe bzdury, skoro żyjesz.
Dziękowałam Bogu za każdym razem, kiedy widziałam cię w mieście.
Elena...
miałam siostrę.
Bliźniaczkę. Umarła śmiercią łóżeczkową.
- Gdzie jest pochowana? - Znalazłam jej grób, ale był pusty.
Nie! Wyjdź z mojego domu.
- Wynocha z mojego domu. - To bardzo ważne.
Posłuchaj.
Powiedz chociaż, gdzie były ciała.
Co z nimi zrobiliście?
- Elena, błagam! - Wynoś się z mojego domu!
ZAKŁAD KARNY W PAMPELUNIE
Wszystko gra?
Chodzi o ojca. Właśnie dzwonił.
Wykryto u niego wadę serca.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Czeka go wszczepienie bajpasów.
Jutro pozna datę operacji.
Wyjadę po pogrzebie.
Oczywiście.
Dokończę wszystkie swoje sprawy tutaj i zarezerwuję bilety.
Był odizolowany i z nikim nie rozmawiał.
Operator monitoringu zauważył, że się nie rusza i wszczął alarm.
Brak wybroczyn, obrażeń w samoobronie ani innych śladów.
Ilość piany w ustach sugeruje zażycie czegoś,
co spowodowało niewydolność serca.
Dr Berasategui nie chciał umrzeć.
Samobójstwo nie pasuje do narcystycznego ego.
Jak to nie chciał umrzeć?
Skąd wiesz?
Płakał, umierając.
Położył się i zaczął szlochać, użalając się nad sobą.
Proszę wybrać kamerę numer pięć.
Coś mu podał.
Proszę dziewiątkę.
Amaia.
Panie sędzio.
Coś się stało?
Wyszłaś, nie mówiąc mi, jak się czujesz.
Wszystko w porządku. Dziękuję.
Pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
- Dziękuję. - Zależy mi na tobie.
Chciałem tylko powiedzieć, że moje uczucia się nie zmieniły.
I się nie zmienią.
Panie sędzio.
Dzwonił pan do Flory w sprawie pogrzebu?
Powiedziałem, że to dobry pomysł.
Ale to ona do mnie zadzwoniła.
Odwiedził go ojciec w więzieniu?
Trzy razy.
Mówił o ucieczce Rosario i o wydarzeniach tamtej nocy?
Za każdym razem zmieniał temat, gdy o to pytałem.
Myślę, że moja matka się ukrywa.
To część bardziej złożonego planu.
Cieszę się, że zaczyna pani to rozumieć.
Czy istnieje związek między starymi rytuałami czarownic
a wydarzeniami w tej jaskini?
Mówi się, że czarownice jedzą dzieci.
Karmią się życiową siłą ofiarowanych niewiniątek.
Co im to dawało?
Dobre zdrowie.
Życie.
Dobra materialne.
Czy ktoś ciągle w to wierzy?
Proszę nie pytać, czy to ma sens.
Jeśli coś ma realne konsekwencje, to jest prawdziwe.
Dlaczego dzieci? Jak je wykorzystywano?
Musiały mieć mniej niż dwa lata.
Do tego wieku dzieci istnieją w dwóch światach
i potrafią widzieć i słyszeć w nich obu.
Istnieje rytuał ich zabijania.
Spuszcza się z nich krew.
Czasem rozczłonkowuje się ciała, by używać ich stopniowo.
Czaszka i najdłuższe kości są najcenniejsze.
Niektóre rytuały wykorzystują paznokcie, włosy, zęby
i mniejsze kości zmielone na pył.
Gdzie zabierano ciała przeznaczone do rytuałów?
Do magicznych, bezpiecznych i strzeżonych miejsc.
Myśli pani pewnie o świątyniach i kościołach.
Ale czary to nie satanizm.
Obrażanie Boga nie jest celem.
Chodzi o przywoływanie i czczenie duchów.
Jakie to duchy?
Aker.
Na przykład.
Tak się nazywa demona w Baztan.
Ojciec w to wierzy?
To kolejne złe pytanie.
Nie chodzi o wiarę.
Chodzi o moc, która za tym stoi.
Ważne są prawdziwe konsekwencje.
I że są ludzie gotowi zabijać i ginąć w imię tej sprawy.
JAMES, MARTWIĘ SIĘ, NIE ODBIERASZ.
Sonia twierdzi, że Valentín ciągle mówił o tradycji i potędze ziemi.
Prosił ją o poród w domu, ale urodziła przedwcześnie w szpitalu.
Wspominała o położnej?
Nie, ale porozmawiam z nią.
To Iriarte.
W ciągu ostatnich siedmiu lat doszło do pięciu nagłych zgonów.
Służby socjalne zbadały trzy przypadki.
Zapytaj, co zwróciło ich uwagę i jak zareagowały rodziny.
Jasne.
Uwaga, wszystkie jednostki na aleję Ojca Donostii.
To przy piekarni.
Montes, co się stało?
Chodzi o ciało kobiety.
Znalazła ją córka, która przyjechała zaniepokojona brakiem kontaktu.
Lekarka powiedziała, że coś jest nie tak.
Zaraz przyjdę.
Pani inspektor.
Na początku wyglądało to na zapadnięte płuco z powodu krwotoku.
Ale proszę spojrzeć.
W wymiocinach znajdują się skorupki orzecha.
Ostre jak żyletki.
Poszarpały jej żołądek, dwunastnicę i tchawicę,
a podczas wymiotów siały straszne spustoszenie.
To okropny sposób, by odebrać sobie życie.
Moja matka nigdy by się nie zabiła.
Nienawidziła orzechów włoskich. Przerażały ją.
Kazała mi przysiąc, że ich nie tknę.
Czy ostatnio zachowywała się dziwnie?
Wydawała się zdenerwowana.
Wpadła w paranoję.
Nic nie mogłam z niej wyciągnąć.
Dziękuję.
Jesteś córką Rosario, prawda?
Wiele razy widziałam, jak mama płacze przez nią…
Tu Aloisius Dupree.
Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Aloisius, wszyscy ludzie, których to dotyczy, umierają.
Czuję, że jakaś siła oddala mnie od sedna sprawy.
Zadzwoń, kiedy będziesz mógł.
Gdzie byłeś?
Cały dzień się martwię.
Jestem tu.
Dzwoniłam kilka razy i nie odbierałeś.
O szóstej wieczorem? Po całym dniu?
Co się stało, James?
Ty mi powiedz.
Nie wiem.
W poniedziałek operują mojego ojca.
Zarezerwowałem bilety dla naszej trójki na sobotę.
Leć ze mną i Ibaiem, Amaia.
Weź kilka dni wolnego.
Ucieczka od wszystkiego dobrze ci zrobi.
Masz rację.
Dobrze.
- Nie chciałam pani wystraszyć. - W porządku.
Kiedy poszłam spać, przesunęłam poduszkę...
i znalazłam to.
To dla pani.
Pewnie mieli rację...
i ta biedaczka się zabiła.
To lokalizacja miejsca, do którego chodziły z moją matką.
Tylko tyle.
Oni wiedzą.
Mówiłam, że to się wyda.
Nikt cię przed nimi nie ochroni.
Coś zżera moje wnętrzności, czuję, że to mnie zabija
i nie ma sensu dłużej nic ukrywać.
To wielki, stary dom z brudnymi ścianami i ciemnym dachem.
Stoi przy ulicy Orabidea.
Nie widać go z góry,
ale można zauważyć go w prześwitach drzew na zakręcie.
To mroczny dom, nie ze względu na kolor, ale ze względu na to, co jest w środku.
Jeśli jesteś tym, za kogo się podajesz, i wymknęłaś się przeznaczeniu,
nieważne, czy będziesz ich szukać.
Oni i tak prędzej czy później cię znajdą.
Niech Bóg ma cię w opiece.
- W czym mogę pomóc? - Dzień dobry.
Szukam starego domu. To może być tamten, ale wygląda na nowy.
Nic nie wiem o żadnych domach.
Musi mi pani pomóc.
Prowadzicie śledztwo?
Tak.
Poznaje pani którąś z tych osób?
Tego widziałam kilka razy.
Pozostałych nie kojarzę.
Jak się pani nazywa?
Ana Mari Ezkurra.
Mieszka tu pani od dawna?
Zapytaj ich o Ainarę.
Tylko ona się liczy. Pospiesz się.
Czekaj!
Dzień dobry.
Inspektor Salazar, wydział zabójstw.
- Ten dom jest państwa własnością? - Tak, czemu?
Mam złe wieści.
Państwa przyjaciel, dr Berasategui, zmarł.
Skąd pan go znał?
Odmawiam odpowiedzi ze względu na tajemnicę zawodową.
Proszę wybaczyć.
Jeszcze jedno pytanie.
Widział pan kiedyś doktora Berasategui z tą kobietą?
Nigdy.
- Ktoś jeszcze jest w domu? - Pani inspektor, zmarł nasz przyjaciel.
Potrzebujemy czasu.
Jeśli ma pani pytania, proszę dzwonić do naszego prawnika.
Biedaczka zginęła od połknięcia ostrych ciał obcych.
Nie zrobiła tego z własnej woli.
Ktoś zmusił ją, by je połykała, aż jej wnętrzności były w strzępach.
Gdy już umarła,
wcisnęli jej w gardło tyle skorup, że jej wnętrzności eksplodowały.
Dziękuję, doktorze.
- Szefowo, mamy akt urodzenia. - Dobrze.
Ainara Martínez Batón, 11 grudnia 1977 roku.
To córka właścicielki.
Urodziła się w domu, w Argi Beltz.
Położna to Fina Hidalgo.
Cholera.
Nie mogę znaleźć jej aktu zgonu.
- „Argi Beltz” – „Czarne Światło”. - Halo?
Rozmawialiśmy z rodzinami, u których były służby socjalne.
Gdy umierały dzieci, to były przeciętne rodziny.
Teraz wszystkie są nadziane.
Firmy farmaceutyczne,
nieruchomości, kancelaria prawna…
Życie dobrze ich traktowało.
Mają więcej szczęścia niż sam diabeł.
Jedna z prawniczek miała nieuleczalnego raka i wyzdrowiała.
- Jak się nazywa? - Karmele Andía.
Jest wspólniczką w Lejarreta & Andía.
Berasategui, moja matka, Elena Ochoa. Wspólnym mianownikiem jest ten dom.
Jest jeszcze para bogatych prawników z Pampeluny.
Chyba też stracili córkę.
Znalazłaś coś niepokojącego w raportach służb socjalnych?
Nie.
Znaleźliście bezpośredni związek między tymi rodzinami?
Nie, ale może nim być położna Fina Hidalgo.
Przyjęła każdy z porodów, w tym moją siostrę.
Przyznała mi się do zabijania noworodków.
Ale nie masz pewności.
Nie mogę tego dowieść.
Ktoś jeszcze słyszał, jak przyznaje się do morderstwa?
Nie.
Javier, potrzebuję twojej pomocy. Muszę wejść do Argi Beltz.
Potrzebne mi akta położnej.
Jeśli są tam akty zgonu dzieci, musimy ekshumować ich ciała.
Wydam nakaz przeszukania.
Ale to, o co prosisz...
Proszę.
Zgadzam się, że zachowanie położnej jest podejrzane.
Jednak nie znalazłaś niczego, co łączy tych ludzi.
Potrzebuję twardego dowodu.
Załatwię go.
Wszystko gra?
Gdy miałem 12 lat, moja mama znowu zaszła w ciążę.
Rodzice byli zachwyceni.
Wszystko poszło gładko, dziecko urodziło się zdrowe.
Ale trzy tygodnie później mój brat zmarł.
Od tamtej pory moja mama ciągle pytała o swoje dziecko.
Oszalała z rozpaczy.
Próbowała odebrać sobie życie i została przeniesiona do kliniki.
Zmarła dwa lata później.
Nie otworzę grobów,
by odkryć ten ocean rozpaczy.
Chyba że znajdziesz świadka dzieciobójstwa.
Przyda się również raport biegłego
i nowe dowody.
Inaczej nie pozwolę na ekshumację ciał dzieci.
Jak sobie poradziłeś?
Dzięki przebaczeniu.
Wybaczyłem matce,
ojcu
i braciszkowi.
Nawet sobie.
Powinnaś też spróbować.
Co cię tak bawi?
Dobrze było się tym podzielić.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Liczę na nakaz przeszukania.
Nie dasz spokoju, prawda?
Nigdy.
Pocałuję cię, pani inspektor.
- Nie powinieneś. - Ty też nie.
O której wracamy do domu, młoda damo?
Co z twoim ojcem?
Ma dobry humor.
Zostajesz z nami?
Muszę coś zrobić, ale wrócę.
Dobrze.
Amaia.
Złożyłaś wniosek o urlop?
Tak, ale jeszcze nie dostałam odpowiedzi.
No dobrze.
- Pospiesz się. - Jasne.
Na pewno nie chcesz do tego chleba?
Na pewno, ciociu.
Moja dziewczyna…
Tędy.
Akta pacjentów są w szafkach.
Świadectwa i protokoły...
- Wszystko zniknęło. - Nic nie ma.
Chodźmy.
Co za zbieg okoliczności.
Dowiedziałam się o waszej wizycie i naszła mnie ochota na porządki.
- Gdzie są papiery? - Uświadomiłam sobie,
że tylko zbierają kurz, więc je wyrzuciłam.
Co pani zrobiła?
To, co robi się z makulaturą.
- Szefowo! - Ognisko.
Wszystko spalone, został popiół.
Nie wyglądasz na szczęśliwą kobietę.
Chodźmy.
Amaia.
Muszę wiedzieć, kto wiedział o nalocie.
Chcę mieć listę połączeń z komendy, również z telefonów prywatnych.
Oskarża nas pani?
Ktoś nie zachował ostrożności.
Ten nakaz nie był poufny.
- Zgadzam się. - To nie plantacja marihuany.
Przyszliśmy po akta. Nie przesadzajmy.
Chcę mieć nazwisko, jak tylko wrócę.
Wiele razy pokazywałam te zdjęcia policji.
Ci ludzie są naprawdę dziwni.
Pojawili się tu 40 lat temu. Zawsze byli nadzy.
Trzymali zwierzęta i urządzali liczne zgromadzenia.
Palili silnie pachnące zioła i słyszeliśmy wrzaski.
Prawie jak z rzeźni.
Ainara była ich córką.
Miała trochę ponad rok.
Nie zwracali na nią uwagi ani nie karmili.
Zawsze była brudna i samotna.
Nie karmili jej?
Pewnego dnia zrobiłam pączki, a biedna wyczuła je i przyszła.
To ona.
Dostała też trochę mleka.
Jadła tak łapczywie, że bałam się, że się zakrztusi.
Jej rodzice nadal są właścicielami domu, ale nie są już hipisami.
Są obrzydliwie bogaci.
Odwiedzają ich goście w luksusowych samochodach.
Być może i sam prezydent.
A co z Ainarą?
Pewnej nocy zabrałam stare ubrania córek,
a gdy tam dotarłam,
mnóstwo ludzi coś świętowało.
Zapytałam o Ainarę i powiedziano mi,
że umarła na udar.
Dziecko nie żyło, a oni świętowali.
Nie było nawet pogrzebu.
Podobno umarła podczas podróży do Anglii i została tam pochowana.
Widziała pani kiedyś tę kobietę?
Niezliczoną ilość razy.
Ciągle tu przychodzi.
Dziękuję. Pani zeznania bardzo nam pomogą.
Trochę za późno.
Uważaj, dziewczyno.
Czarownic i diabła nie można zastrzelić.
Przepraszam.
Chwileczkę.
Proszę stać.
Czekaj.
Stój!
Puść mnie, morderczyni!
- Nie ruszaj się! - Znam swoje prawa.
Jestem z policji. Pogadajmy.
Chcę wiedzieć, dlaczego robiłaś zdjęcia.
Bo ci ludzie...
zabili moje dzieci.
Nigdy nie chciałam mieć dzieci.
Mój mąż chciał.
Ale kiedy się urodziły i je zobaczyłam...
Jak nazywa się pani mąż?
To Francuz.
Nadal jesteśmy małżeństwem.
Chociaż…
teraz mieszka w naszym domu w Ainhoi z jakąś dziwką.
Jak się nazywa?
Marcel Tremond.
Na początku był dla mnie miły,
ale poznał ludzi z tego domu, gdy byłam w ciąży,
i wszystko się popsuło.
- Zasugerował poród w domu? - Tak.
„Jak za starych czasów”, powiedział.
Zrezygnowaliśmy, gdy okazało się, że urodzę bliźniaki.
Jak umarły?
Śmiercią łóżeczkową.
Tej samej nocy.
Wypłakiwałam sobie oczy.
Myślałam, że moje gardło pęknie.
Przyznaję, że z rozpaczy zupełnie mi odbiło.
Straciłam dzieci...
a mój mąż zrobił coś dziwnego po pogrzebie.
Co zrobił?
Zabrał ich ciała.
Właśnie to.
Powiedział, że po ich śmierci wszystko się ułoży.
Chciał zamknąć ich trumny, ale ja je otworzyłam.
Były tam tylko ręczniki i paczki z cukrem.
Nie wierzyłam, że nasze dzieci są w grobie i chciałam to sprawdzić.
Grobowiec w Ainhoi należy do jego rodziny i odmówił.
Jej mąż się wyprowadził.
Śledziła go i okazało się, że wraca do tamtego domu.
Szefowo, jakim cudem tam dotarłaś?
Szukałam matki.
Goñi, musimy odebrać kilka kart pamięci od Yolandy.
Pogadam z nią.
Interesy jej męża reprezentuje firma z Pampeluny.
- Wszystko pasuje. - Nie.
Rodzeństwo zmarło w tym samym czasie. I byli to chłopcy, a nie dziewczynki.
Sędzia może uznać ją za zgorzkniałą i próbującą odegrać się na mężu.
Wiem, ale to wszystko, co mamy.
Sprawdźmy wyniki autopsji.
Markina nie pozwoli nam otworzyć grobów bez dowodu.
Ale szefowo,
Ainhoa jest we Francji, poza jurysdykcją Markiny.
Idziemy.
Szefowo?
Ja tylko...
Tak?
Harujemy jak woły, by rozwiązać tę sprawę. Naprawdę.
Co masz na myśli?
Jesteśmy po pani stronie.
Nie jesteśmy bandą niechlujnych kapusiów.
AINHOA, FRANCJA
W porządku, przyjąłem.
Synowie Yolandy zmarli w szpitalu, w którym się urodzili.
Z tego, co wiemy, nie było autopsji.
Otwieramy.
Halo?
Tak, to ja.
To ja.
Stój! Chwileczkę.
Dobrze.
Dzięki za informację.
Jakiś problem?
Sędzia prowadzący sprawę nie zezwala na to.
To inna sprawa.
Posłuchaj. Nigdy. Znasz to słowo?
Nigdy więcej do mnie nie dzwoń. Nie będę współpracowała, jasne?
Zasuńcie płytę.
Nie.
Nie! Moje dzieci.
Nie.
Javier, pozwól mi wyjaśnić.
SĘDZIA MARKINA
Tu Aloisius Dupree.
Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Wcześnie wróciłaś, kochanie.
Cześć, skarbie.
Oczyść rzekę, Amaia. Zmyj nieprawość.
Musisz wysuszyć włosy.
Przeziębisz się.
Jak długo spałam?
Ibai zdążył pójść na studia.
Wyobrażasz sobie?
Powiesz mi, co się dzieje?
Sprawa się skomplikowała.
I popełniłam straszny błąd.
Zdradziłam sędziego.
A teraz nie wiem, czego się spodziewać.
Chodzi o Markinę?
Wiesz co?
Czasem warto odpuścić, by mieć siły na walkę kolejnego dnia.
Zawsze będę przy tobie.
Wiem.
Nie wątpię w to.
Dobrze ci zrobi kilkudniowa ucieczka. Nabierzesz dystansu.
Jutro pojadę z tobą na pogrzeb Rosario.
A potem polecimy do twojego ojca.
Dobrze.
Co się stało, Iriarte?
Około północy pani Yolanda Berrueta
wysadziła grób swoich dzieci, by sprawdzić, czy są w środku.
Najwyraźniej znalazła niezabezpieczone materiały wybuchowe
w kopalniach należących do jej rodziny.
Próbowała zdetonować ładunki, ale nic się nie stało.
Podeszła, by sprawdzić, co poszło nie tak, i wtedy doszło do eksplozji.
Wybuch zniszczył jej dwa palce,
a kolejne dwa znaleziono na przeciwległym grobowcu.
Straciła też jedno oko.
Przykro mi, ale jeśli sędzia się dowie, że ci powiedziałem...
Nie martw się, Gaspar. Dzięki za wszystko.
Mam u ciebie dług.
Mimo obrażeń, udało jej się wczołgać do grobu
i zajrzeć do trumien.
Tak, panie sędzio?
Przyjadę.
Moja była żona zawsze była wrażliwa.
Była nieostrożna w czasie ciąży. Paliła, piła alkohol...
brała leki uspokajające i środki odchudzające.
Chłopcy mieli problemy z oddychaniem.
Czuła się winna.
Dwa razy próbowała się zabić.
Przekonaliśmy ją, by poszła do naszej kliniki.
To nie tylko teściowie Yolandy.
Lisa kieruje pediatrią w szpitalu, w którym urodzili się i zmarli chłopcy.
Jeśli ma pani pytania, proszę je zadać.
Dlaczego nie dokonano autopsji?
Przecież śmierć była nagła.
To nie była nagła śmierć.
Powodem była wrodzona niewydolność płuc.
Poza tym ona się nie zgodziła na autopsję.
Nie chciała, by ktoś kroił jej dzieci.
Yolanda brała silne leki.
Myliła daty oraz wydarzenia.
Była bardzo otumaniona.
Jaki jest wasz związek z kancelarią Lejarreta & Andía?
To nasi doradcy i przyjaciele.
- Czy poznali państwo Martínez-Batónów? - Tak.
Jaki był charakter spotkań z doktorem Berasategui?
Doktor prowadził grupę wsparcia dla rodziców, którzy stracili dziecko.
Byliśmy w szoku, gdy usłyszeliśmy o zarzutach wobec niego.
Zawsze był dla nas wzorem.
Dziękuję. Bardzo nam państwo pomogli.
Odprowadzę państwa.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
I co ja mam z panią zrobić?
Telefon do francuskiej sędzi był błędem. Liczyłam na nową linię śledztwa.
Czemu do mnie nie przyszłaś?
- Znów jestem Amaią? - Dałem ci to, czego chciałaś.
Traktujesz mnie jak śmiecia.
Jak poszło przeszukanie u Hidalgo?
Źle.
Ktoś ostrzegł położną i wszystko spaliła.
Podejrzewasz kogoś z policji?
Uważaj, kogo oskarżasz.
Możesz komuś sprawić ból.
Wyjeżdżam na kilka dni.
Muszę zająć się sprawami osobistymi i nabrać dystansu do wszystkiego.
Do wszystkiego?
Do śledztwa.
Jedziemy na komendę czy do domu?
Podrzuć mnie do kościoła.
Nie rozumiem, czemu idziesz na pogrzeb.
Wiesz, że ona żyje.
Nic nie wiem, Jonan.
- Może się mylę. - Nie.
Co innego jest robić błędy, a co innego odpuścić.
To nie zwyczajne błędy. Przeze mnie ktoś prawie stracił życie.
To wariatka, Amaia.
Markina nie może cię winić.
Nie dzwonilibyśmy do francuskiej sędzi, gdyby cię wspierał.
- Nie powinnam robić nic za jego plecami. - Popełniasz błąd.
Nie jesteś obiektywna.
Mówiłaś, że przeczucia detektywa są bardzo ważne.
Trzeba popełniać błędy, wstawać, naciskać, szukać nowych wskazówek.
Walczyć jak żołnierze.
Ale dziś sprzeciwiasz się temu, czego mnie nauczyłaś.
Mam mętlik w głowie.
Nie chcę znowu nawalić.
Płaszcz był tylko zmyłką.
Wiemy, że twoja matka nie umarła.
Wierzę też, że ktoś dał cynk położnej.
- A sędzia... - Tak?
- Oślepia cię osobiste zaangażowanie. - Jak śmiesz?
Martwię się o ciebie.
Moje prywatne życie nie ma wpływu na śledztwo.
I tego się trzymaj.
Wynoś się stąd.
- Ciociu. - Cześć.
- Nie jesteś na pogrzebie? - Prawie poszłam.
Nie można iść na czyjś pogrzeb, wierząc, że żyje.
Nie jestem hipokrytką.
Poza tym nie mogłabym się zmusić do modlitwy za jej duszę.
Próbowała zabić Ibaia i prawie zabiła mnie.
Mogę być pobożna,
ale nie jestem głupia.
Co wiesz o czarach w dolinie?
Sto lat temu wiara w czarownice była bardziej powszechna
niż wiara w Trójcę Świętą.
Czy ktoś może teraz wezwać te siły?
O rany.
Moje kochające logikę dziecko mówi o czarach w XXI wieku.
- Ciociu, oni zabijają dzieci. - Składają je w ofierze.
Karmią zło.
Ktoś próbuje obudzić pomniejszych bogów.
Kochanie, wczoraj stawiałam karty i zobaczyłam coś strasznego.
Słucham?
Twojemu przyjacielowi grozi niebezpieczeństwo.
Najwyraźniej idą po niego.
Aloisius.
Od kilku dni nie mamy kontaktu z agentem Dupree.
Nie wysłał raportu, którego oczekiwaliśmy, ani nie zadzwonił.
Pracował nad czymś niebezpiecznym. Może to ma związek z jego zniknięciem?
Rozpracowywał grupy kontrolne...
Podejrzewamy, że jest więziony.
Nic więcej nie powiem.
Co to znaczy „grupy kontrolne”?
Mówię o sektach, Amaia.
Nie mogę powiedzieć więcej.
Jak tylko się odezwie, dam ci znać.
Dziękuję.
Uroczystość była piękna.
I te tłumy ludzi!
Przyszło całe miasto.
María Rosa cię pozdrawia, ciociu. Chce się z tobą spotkać.
Dobrze.
Skoro jesteśmy tu razem, muszę wam coś powiedzieć.
Poczekamy, aż Amaia odłoży telefon.
- To ważne. - To zajmie tylko chwilę.
Świat się nie zatrzyma.
Chciałam powiedzieć, że się z kimś spotykam.
Właściwie to wróciliśmy do siebie.
Nazywa się Fermín.
- Amaia dobrze go zna. Pracują razem. - Montes.
Zgadza się.
- Jeśli to cię uszczęśliwi... - Tak.
Mówi, że wyjeżdżasz na kilka dni.
Już ci o tym mówiłam.
Przepraszam, muszę zadzwonić.
Abonent, do którego dzwonisz, jest nieosiągalny.
Flora wraca do Elizondo.
Chce wykupić udziały Rosaury w piekarni. Dlatego się pokłóciły.
Co się stało?
Wszystko w porządku, tylko...
jestem trochę...
niespokojna.
Mogę ci jakoś pomóc?
Nie trzeba.
Halo?
Inspektor Salazar?
Zgadza się.
Jestem matką Jonana Etxaide.
Przepraszam, że dzwonię, ale się martwię.
Czy mój syn jest z panią?
Nie, Jonan wyjechał dziś rano do Pampeluny.
Jestem w Elizondo. Coś się stało?
Obiecał, że wróci do domu na obiad,
ale nie mam z nim kontaktu.
- Ma wyłączony telefon. - Proszę się nie martwić.
Na pewno jest z kolegą. Oddzwonię do pani.
Podzwonię po kolegach i dam pani znać.
- Proszę się nie martwić. - Dziękuję.
Tu Jonan Etxaide. Zostaw wiadomość. Pa.
Jonan, tu Amaia. Zadzwoń jak najszybciej.
Tak, szefowo?
Fermín, dzwoniła matka Jonana. Nie ma z nim kontaktu.
Nie martw się, zadzwonię do Goñiego. Mieszka niedaleko.
Pewnie zasnął z wyciszonym telefonem.
Byłoby świetnie.
Co się dzieje?
Amaia.
Co się dzieje?
Muszę wyjść.
Dokąd idziesz?
- Coś się stało? - Zaraz wracam.
- Montes. - Szefowo, Etxaide był w domu.
Goñi zastał otwarte drzwi.
- I co? - Cholera, leżał na podłodze.
Został postrzelony.
Boże. Chodźmy.
Co powiedział Goñi?
Miał właśnie zadzwonić do drzwi, gdy zauważył, że są uchylone.
Wszedł i znalazł go na podłodze.
Ile razy został postrzelony?
Nie wiem, nie powiedział mi tego.
Dzwoń do niego.
- Nie odbiera. - Cholera, zadzwoń jeszcze raz.
Nie odbiera.
W którym jest szpitalu?
Jest w domu.
W domu? Dlaczego?
Nie wiem, może go reanimują.
Stać.
Z drogi!
Co tu robi auto doktora San Martína?
- Przepuść mnie. - Proszę tam nie iść.
- Puść mnie! - Proszę, nie!
Puść mnie!
Puść mnie.
Nie.
Nie!
Przykro mi.
Proszę nie dotykać.
Wybacz mi.
Wybacz mi, Jonan.
Boże, nie.
Chciałaby pani wrócić do domu?
Jeśli ktoś z was nie chce tu być, może odejść.
Stoję na czele wydziału zabójstw.
Niedługo odsuną nas od sprawy, więc zróbcie wszystkiemu zdjęcia.
Zanim będzie za późno.
- Oczywiście. - Tak, szefowo.
ZAKŁAD POGRZEBOWY
James.
Nie zostawiaj mnie. Zostań ze mną.
Nie mogę, Amaia. Muszę tam być.
Wiem. Nie rozumiem, czemu tak mówię.
Jest strasznie ciężko.
Wiem.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Kocham was obu.
Niedługo się zobaczymy.
Zabójca użył pistoletu IMI 9 mm z tłumikiem i amunicją poddźwiękową.
Dlatego sąsiedzi nic nie słyszeli.
Wygląda na to, że Etxaide znał napastnika.
Wpuścił go do mieszkania.
I zaprowadził do pokoju.
Dlatego jego ciało było daleko od wejścia.
To nie wygląda na zwykły napad.
Nie było bałaganu.
Zniknęły tylko laptop, aparat, dyski twarde i karty pamięci.
I broń.
Dla zabójcy nienamierzalna broń jest bezcenna.
Detektyw Clemos przysłał raport z autopsji.
Nie znoszę tego palanta.
Jeśli nie zacznie komunikować się na piśmie, to mu przywalę.
Według tego postrzelono go w tułów i czoło.
Trajektoria pierwszego strzału wskazuje, że zabójca siedział albo klęczał.
Kto strzelałby z takiego kąta?
Może drugi strzał był dla pewności? Ale według raportu już pierwszy go zabił.
Co to znaczy?
Ktoś strzelił ponownie, by ukrócić jego cierpienie.
- To był strzał litości. - Na litość boską.
Kula w łeb to litość?
Chodzi o to, żeby nie przysparzać więcej bólu.
Wywnioskowałaś to z tego, że były dwa strzały?
I z tego...
że zamknął mu oczy.
Moje kondolencje.
Pani inspektor.
- Dziękuję za przybycie. - Proszę mówić mi po imieniu.
Jonan doceniał panią i szanował.
Ja jego również.
Wydział Spraw Wewnętrznych wykrył,
że Etxaide miał zdalny dostęp do twojego prywatnego laptopa
i robił kopie zapasowe maili i plików.
Oczywiście. Był moim asystentem. Miał pełny dostęp.
Podobno miał do niego dostęp
w dniu przeszukania u położnej i mógł ją ostrzec.
To niemożliwe.
Montes.
Naprawdę włamał się do twojego laptopa?
Etxaide znał każdy mój ruch. Nie potrzebował zgody.
Nawet na to, by czytać twoje prywatne maile?
Może po prostu chciał jej zainstalować antywirusa.
Amaia.
Jestem Marc.
Jonan był moim mężem.
Marc.
Nie wiedziałam, że ma męża.
Nic nie szkodzi.
Nie miał w zwyczaju mówić o sobie.
Ale często mówił o pani.
Dorwę ich. Przysięgam.
To go nie wskrzesi.
Nie.
On wiedział.
Wiedział, że coś mu grozi.
Powiedział coś?
Bał się o swoje życie i zostawił ci wiadomość.
Jaką wiadomość?
Zaraz ci wyjaśnię.
Dwa tygodnie temu powiedział, że pracuje nad czymś,
i że jeśli ci tego nie przekaże, ja mam to zrobić.
Co to było?
Jedno słowo.
Powiedział, że zrozumiesz.
„Ofiara”.
„Ofiara i jego numer”.
To wszystko?
Ufał ci bardziej niż komukolwiek.
Powiedział, że mam zapamiętać te słowa...
tak na wszelki wypadek.
„Ofiara i jego numer”.
Amaia.
Panie sędzio.
Co pan tu robi?
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Skoczymy na drinka?
Znam doskonałe miejsce.
Dobrze.
Nie wiedziałem, że pijesz whiskey.
Nie pasuje ci to do mnie, czy do kobiet?
Do pani inspektor Salazar.
Jest w niej coś...
co uśmierza ból.
A jednocześnie wyostrza zmysły.
Byłem kiedyś na irlandzkim pogrzebie.
Zamiast rozpaczać po śmierci przyjaciela,
wszyscy świętowali jego życie.
W nawiązaniu do miejscowych legend
pogrzeby trwały trzy dni,
by upewnić się, że zmarli nie udawali własnej śmierci,
bo żaden Irlandczyk nie oprze się trzem dniom picia whiskey i balowania.
Każdy wstałby z grobu.
Dziękuję.
Jonan w ogóle nie pił.
Raz widziałam, jak pije piwo.
I to bezalkoholowe.
Gdy go poznałam, myślałam, że zgrywa mądralę.
Na pograniczu zarozumialstwa.
Potem zrozumiałam...
że chciał mi zaimponować.
Parę dni później...
zobaczyłam, jak zbiera zeznania od molestowanych dzieci
i zrozumiałam, że ma talent.
Był...
dobrym człowiekiem.
Był troskliwy.
Zadzwoniłam wtedy do nadinspektora
i powiedziałam, żeby mi go nie zabierał.
Po kilku tygodniach
stał się dla mnie niezastąpiony.
Powiedziałaś mu to?
James.
Amaia, chirurg właśnie wyszedł. Powiedział, że wszystko poszło idealnie.
Świetnie.
Jedyny problem w tym, że ktoś tutaj bardzo za tobą tęskni.
Prawda, Ibai? Tęsknisz za swoją mamą?
Pójdziemy coś zjeść, zanim tata się obudzi.
Chciałem ci tylko dać znać, żebyś się nie martwiła.
Oczywiście. Dziękuję. Ucałuj ich ode mnie.
Jasne, zaraz to zrobię.
Kocham cię.
A ja ciebie.
NOWY E-MAIL OD JONANA
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ
AUTOMATYCZNIE WYSŁANA WIADOMOŚĆ
UŻYTKOWNIK UDOSTĘPNIŁ SWÓJ DYSK
PODAJ HASŁO
OFIARA
Iriarte, jaki jest numer odznaki Jonana?
OFIARA1269
Dziękuję.
PRYWATNY DYSK JONANA ETXAIDE
Cholera, Jonan.
Ojciec Yolandy potwierdził, że rok przed narodzinami bliźniąt
miała córkę, która zmarła śmiercią łóżeczkową.
To doprowadziło ją do szaleństwa.
Sędzia nie pozwoli nam obejrzeć grobu.
Nic by nam to nie dało.
Jej mąż zamknął płytę dzień po wybuchu.
Co za kutas.
Wszystkie zmarłe dzieci pochodziły z miast nad rzeką Baztan.
Fina Hidalgo, położna, łączy wszystkie te sprawy.
Pracowała też w Gipuzkoi,
więc mogła tam dokonywać morderstw.
Najpierw musimy znaleźć związek
między położną a rodzicami zmarłych dzieci.
- Tylko wtedy Markina wyda nakaz. - Sprawdzę to.
Sprawdzimy każdą śmierć łóżeczkową w Gipuzkoi i Nawarze,
zwłaszcza dziewczynek w miastach nad rzeką Baztan.
- Na północy nazywają ją Bidasoa. - Zajmę się tym.
Sprawdźcie, czy rodziny wzbogaciły się.
Musimy ustalić schemat.
Potrzebuję nakazu przeszukania Argi Beltz.
Potrzebuję uzasadnienia. Przyjrzyj się Martinezom.
Zajmę się tym.
Miejmy otwarte głowy i rozważmy każdą możliwość.
Zaczekajcie.
Chciałam…
przeprosić was za moje oskarżenia.
Już o tym zapomnieliśmy.
Powinniśmy być wdzięczni Jonanowi.
Dzięki niemu śledztwo zostało wznowione. Zasłużył na nasz podziw i szacunek.
Oczywiście.
Możecie odejść.
Tak?
Marc.
Przepraszam, że zadzwoniłem.
- Nie chciałem ci przeszkadzać. - Nie przejmuj się.
Myślałem, że już posprzątali mieszkanie.
Okazało się, że jest inaczej. Nie mogłem tam wejść.
Zajmę się tym.
Dziękuję.
Tak, poczekam na nich. Dziękuję.
Poproszę profesora Santosa o analizę.
To specjalista od tkanin. Już z nim pracowaliśmy.
Jest mi bardzo przykro.
Nie wyobrażasz sobie nawet, jak bardzo.
Wszystko gra?
Tak.
Liczyłem na wspólną noc.
Mam dużo roboty.
Pewien sędzia nie przestaje żądać dowodów.
Muszę je zdobyć.
Nie odpuścisz, prawda?
Musisz dać temu spokój. Nie widzisz, ile bólu spowodowałaś?
Kocham cię i chcę, żebyś została,
ale to się nie uda z twoją obsesją na punkcie duchów przeszłości.
To nie obsesja, Javier. To instynkt przetrwania.
Ona czeka, by zaatakować.
Rosario nie żyje, Amaia.
Nie będę o tym rozmawiać, a już na pewno nie z tobą.
Kochasz mnie za to, kim jestem.
A jestem żołnierzem i tropicielem.
Nie poddam się.
Zostań.
Proszę.
Muszę iść.
Obudził się i zaczął narzekać. To dobry znak.
Daj znać, kiedy będziesz mogła rozmawiać. Ibai chciałby cię usłyszeć.
Zapewniam, że jestem po pani stronie i że chcę pani pomóc.
Zejście zastępcy Etxaide...
Żadne zejście.
Morderstwo.
Uświadomiłem sobie, że powinna pani o czymś wiedzieć.
Nawarra zawsze była krainą świętych, filarem Kościoła.
Ale może właśnie dlatego stale odczuwamy tu obecność zła.
Od dawna martwiliśmy się wzrostem wpływów sekt w kraju.
Czary i satanistyczne rytuały nie należą do przeszłości.
Trzy lata temu w Madrycie...
ktoś przyznał się do udziału w składaniu ludzkiej ofiary w 1979 roku.
W kamienicy w Lesace.
Znam wszystkie sprawy morderstw w Nawarze.
Tej nie.
Sędzia objął ją tajemnicą.
Odnaleźli ciało dziecka?
Nigdy.
Co z oskarżycielem?
Od tamtej pory się ukrywa.
Jest pod ochroną policji i Opus Dei.
Gdzie?
Proszę się zatrzymać.
Witam ojca i panią inspektor.
Tędy.
To inspektor Salazar.
Na festiwalu San Fermin 30 lat temu poznałem dziewczynę.
Zaprosiła mnie do siebie.
Mieszkała w komunie, w której bez końca tańczyliśmy i ćpaliśmy.
Jej przywódcą był Xabier Tabese.
Był wyjątkowym człowiekiem. Mówił o magii, spirytyzmie i czarach.
I o czymś, co nazywał „powrotem do korzeni”.
To on?
Nie, to ja.
On trzymał się zawsze na uboczu.
Ale mam zdjęcia tamtego miejsca.
Wie pan, czy to jego prawdziwe nazwisko?
Wtedy nie przyszło mi do głowy tego kwestionować.
Miałem 25 lat.
Miałem przyjaciół z plantacją marihuany i dziewczynę, która za mną szalała.
Tabese powiedział, że jeśli obudzimy pierwotne siły ofiarami,
dostaniemy wszystko, czego chcemy.
Ale im więcej mieliśmy, tym więcej od nas żądał.
My...
Czciliśmy go. Zrobilibyśmy dla niego wszystko.
Składaliście ofiary?
Bardzo często.
Kierował rytuałami, w trakcie których zabijaliśmy zwierzęta.
Urządzaliśmy orgie, piliśmy jego krew i pokrywaliśmy nią nasze ciała.
Czuliśmy się potężni jak bogowie.
A później...
jej rodzice sami to zrobili.
Oddali swoją córkę i zabili ją, tak, jak im polecił Tabese.
Potem zabrał jej ciało,
a kilka dni później wszyscy zniknęli.
Nigdy więcej ich nie widziałem.
Wszyscy się wzbogacili.
Nie mieliśmy niczego, a po kilku latach staliśmy się bogaczami.
I to jakimi.
Co było potem?
Wiele lat później mój syn zachorował na raka.
W szpitalu rozpoznałem lekarza, który był w to zamieszany.
Zaproponował złożenie ofiary, by go uratować.
Rozważyłem to.
Ale głos Boga w mojej głowie był silniejszy.
Syn zmarł kilka miesięcy później.
Wtedy postanowiłem o tym opowiedzieć.
I moje życie się rozpadło.
Straciłem żonę, pracę i przyjaciół.
Straciłem wszystko.
W innych miasteczkach było więcej takich grup?
Jedna była w Baztan, blisko miejsca składania ofiar.
Wiem, że mieli córkę, której nie karmili, czekając na chwilę złożenia ofiary.
Tylko tyle wiem.
Znasz tę kobietę?
Tak, należała do grupy w Baztan.
Kiedy ją poznałem, była w ciąży.
Jak by to ująć...
była bardzo gorliwa.
Czy...
podczas składania ofiar...
dokonywano rytuału, by zapewnić sobie powodzenie?
Ofiary poświęcano Ingumie, czyli złu.
To były nieochrzczone dziewczynki.
Chrzest to oddanie dziecka innemu bogu.
Dlaczego dziewczynki?
Tabese twierdził, że gdy Inguma się budzi, zawsze żąda ofiar tej samej płci
i w tym samym wieku.
Co z ciałami?
Zabierano je do magicznego miejsca, starszego niż chrześcijaństwo.
To tam składano ofiary.
- Do lasu? - Nie wiem.
Wiem tylko, że Tabese ją zabrał.
Co dostaliście w zamian?
Wszystko, co chcieliśmy.
- Ale... - Nie ma żadnych „ale”.
Dostaliśmy wszystko, czego chcieliśmy.
Co się stało z tymi, którzy postanowili odejść?
Nie rozumie pani.
Nikt nie może opuścić grupy.
Wcześniej czy później Inguma odzyska dług.
Rozproszyliśmy się, ale...
Ale nigdy tak naprawdę nie odeszliśmy.
Kurwa.
Cholera.
- Fermín. - Amaia.
Ktoś się do mnie włamał.
Zabrali dyski twarde. Chyba szukali plików Jonana.
Szefowo, spieprzaj stamtąd.
Jasne. Czego chciałeś?
Doktor González chce z panią porozmawiać.
Doktor Takczenko miała wypadek i trafiła na SOR.
Co się stało Nadii?
Podobno jakiś samochód zepchnął ją z drogi.
Policja przeszukała jej wóz.
Doktor González był wstrząśnięty.
Dziękuję. Zaraz będę.
Kurwa.
Kochanie, czy w Ameryce czuć soczewicę twojej cioci?
Jasne.
Powiem jej, że dzwoniłeś, James.
Trzymajcie się.
Czemu gotujesz tak późno, ciociu?
- Amaia, ukrywasz coś przede mną? - Nie, wszystko w porządku.
Już go nie kochasz?
Kocham go, ciociu.
Znaleźliśmy go, szefowo.
Xabier Tabese zmarł 11 lat temu w wypadku na jachcie.
To jego grób.
W kilku źródłach występuje jako terapeuta, ale wciąż to sprawdzamy.
Z pewnością nie narzekał na brak pieniędzy.
Właśnie.
Spytaj opiekuna cmentarza, skąd te kwiaty.
- Chcę wiedzieć, kto za nie płaci. - Jasne.
Yolanda?
Proszę tak nie patrzeć. Mogę robić zdjęcia w miejscu publicznym.
- Co tu pani robi? - Śledzę panią.
- Chodzi pani za mną? - Wszędzie.
Powinna pani być teraz w szpitalu.
Widzi pani te kwiaty?
Są jak małe kołyski z dziećmi w środku.
Proszę, nie chcę pani aresztować.
Śmiało!
Moja córka zaginęła, a pani dba tylko o swoją pracę.
Proszę mnie zostawić. Ufałam pani.
Jest pani taka sama jak wszyscy.
Jak rodzina mojego męża, lekarze, sędzia, policja...
- Dbacie tylko o siebie. - Sędzia Markina?
Kazał mi się z panią skontaktować.
Powiedział, że jest pani najlepsza.
I że tylko pani może posunąć sprawę do przodu.
Nie spotkałyśmy się przypadkiem?
Kazał mi tego nie mówić, ale mam to gdzieś.
Dziękuję pani inspektor. Dziękuję bardzo.
- Nie powinna pani jechać w takim stanie. - Pierdol się!
Po prostu było mi jej żal.
Zadzwoniła do mojego biura.
Powiedziałem, że może zainteresuje cię jej sprawa
i że jej pomożesz.
Dałem radę zdesperowanej osobie,
która strasznie cierpiała.
- Oszukałeś mnie. - Nie.
Nie chciałem, żebyś wiedziała, że przyszła ode mnie.
Nie pozwalasz mi otwierać grobów, ale wysłałeś ją do mnie.
Mówisz o mojej obsesji, a sam ją podsycasz.
Nie wiem, w co grasz.
W nic nie gram.
Chronię cię.
- Jako sędzia mam czasem związane ręce. - Chronisz?
Tak, bronię cię i zapewniam ochronę.
Ale nie łamię zasad.
Znam cię. Wiem, że jesteś wspaniała.
Ale potrzebujesz ochrony przed samą sobą i przed swoimi lękami.
Przyjedź do mnie wieczorem, pogadamy przy lampce wina.
Obiecałam cioci, że zjem z nią kolację.
- Pa. - W Elizondo?
Tak. Rozłączam się.
W kwiaciarni twierdzą, że kwiaty są zmieniane co tydzień.
Ktoś płaci za nie gotówką. Nie znają nazwisk.
To zawsze inna osoba.
- Wszystko gra? - Tak. Jedźmy.
- Widzimy się na komendzie? - Tak.
- Szefowo, mam wieści. - Tak?
Wykluczając ochrzczone dziewczynki,
znaleźliśmy pięć podobnych przypadków.
Po rozwodzie do ekshumacji wystarczy zgoda jednego rodzica.
Jutro pierwsza w Igantzi.
- Czekamy na kolejne zgody. - Dobra robota.
- O co chodzi? - Clemos zamknął sprawę Etxaide.
Słucham?
Twierdzi, że chodzi o przemyt narkotyków.
Co, kurwa? A gdzie dowody?
Podobno wkrótce się pojawią.
- Pojawią się, ot tak? - Szefowo?
Ktoś o panią pytał.
Wczoraj dostałem od doktor Takczenko próbkę
z prośbą o jak najszybszą analizę.
Kazała mi pokazać ją tylko pani.
Włókno to satyna z jedwabiu najlepszej jakości.
Przyglądając się splotowi, zaryzykowałbym,
że ubranie wyprodukowano w Anglii.
Ale trudno być absolutnie pewnym.
Strzał je znacznie uszkodził.
- Strzał? - Zgadza się.
Proszę spojrzeć.
To ślad po wystrzale.
W jego wyniku kawałek materiału został oderwany.
Zabójca pewnie chował broń w kieszeni
i strzelił, nie wyciągając jej.
Wiedzieliśmy, że strzał padł z niska, ale to coś nowego.
Oto wyjaśnienie, pani inspektor.
Jestem tego pewny.
SĘDZIA MARKINA
Halo?
Yolanda?
Yolanda!
Nie!
Pomocy!
POLICJA W NAWARZE
Doktor San Martín da pani znać, gdy autopsja będzie zakończona.
Dziękuję.
Iriarte i Goñi jadą do Igantzi, by otworzyć grób.
Kolejny czeka w Irun.
Śledztwo w sprawie Tabese trwa.
Rozmawiałem z Florą.
Powiedziałem jej.
Dziękuję.
Wilki nie popełniają samobójstw.
Walczą do ostatniej kropli krwi.
Gdy nie mogą uciec,
walczą na śmierć i życie.
Ale nigdy nie skaczą z urwiska.
Rosario płakała, bo nie chciała umierać.
To wszystko jest stekiem kłamstw.
Dokumenty Jonana ujawniają te kłamstwa.
Grób synów Yolandy był oszustwem.
Tak jak wizyty Berasateguiego u mojej matki.
Czemu Etxaide interesował się sprawą Basajauna?
Jeszcze nie wiem.
Ale to tylko kłamstwa. To właśnie chciał nam pokazać Jonan.
To Iriarte.
Tak, Iriarte?
Otwórzcie ją.
Proszę kontynuować.
Była dobrze nawodniona.
Jej organy pracowały bez zastrzeżeń,
podobnie jak kończyny.
Jej skóra była w dobrym stanie.
Przycięte paznokcie, obcięte włosy…
Wydaje się, że była zdrowa.
Nie znalazłem obrażeń, które wskazywałyby,
że była narażona na działanie żywiołów.
- Można wykluczyć, że przebywała w wodzie. - Dziękuję, doktorze.
Pani inspektor.
Za długo ścigała pani własną matkę.
Dlatego stała się dla pani zjawą.
Koszmarem.
Proszę nie pozwolić, by tak zostało.
To tylko starsza kobieta.
Gdzie jesteś?
Zadowolona?
Miałaś rację.
Czemu nosisz orzechy na grób Anny Arbizu?
Nie powinnaś ich dotykać. Są dla niej.
Mam dość kłamstw, Flora.
Kurwa, mam już dość tajemnic i lęków.
Chcę usłyszeć od ciebie prawdę.
Anne Arbizu to moja córka.
Co?
Jej ojciec handlował bydłem, poznałam go na targu. Mieliśmy romans.
To wszystko.
Mama kazała mi to zachować w tajemnicy.
I przekazać dziecko, kiedy się urodzi.
Mówiła, że wszystko się ułoży.
Tak powiedziała?
- Powiedziała „przekazać”? - Tak.
Poznałam położną, która miała się wszystkim zająć.
Nie ufałam tej wiedźmie i przeprowadziłam się do Pampeluny.
A gdy urodziłam,
oddałam córkę do adopcji.
Mama się wściekła.
- Czy ta położna to Fina Hidalgo? - Tak.
Pewnego dnia...
zobaczyłam swoją córkę na rynku w Elizondo.
Rozpoznałam ją od razu.
Państwo Arbizu ją adoptowali.
Od tamtej pory tu mieszkałam, by być blisko niej.
Dwa lata temu...
Anne przyszła do piekarni.
Dowiedziała się o wszystkim i chciała mnie poznać.
Nigdy mnie nie obwiniała.
To były najszczęśliwsze dwa lata mojego życia.
Aż ją zabił.
To dlatego go zabiłaś?
- Nie. - Wiedziałaś, co robił?
Podejrzewałaś, że zabija dziewczyny?
Nie byłam pewna aż do tamtej nocy.
Byłaś uzbrojona, musiałaś coś podejrzewać. Mogłaś temu zapobiec.
Popatrz.
Anne podarowała mi to zdjęcie.
Moje serce krwawi, gdy patrzę na Ibaia. Są identyczni.
Nie podejrzewałam Víctora aż do śmierci Anne.
Dlaczego?
Wtedy dowiedziałam się, jak wybiera ofiary.
Co masz na myśli?
Przypomnij sobie, co robił z ciałami.
Dusił je, golił włosy łonowe, zmieniał w małe dziewczynki
i porzucał nad rzeką.
Mama powiedziała mu o Anne,
by dokończył za nią dzieła.
Tak, jak zrobiła z naszą siostrą i chciała zrobić z Ibaiem.
Nie wiem, dlaczego wybrał inne ofiary...
ale zabił Anne, bo jej nie przekazałam.
To niezłożone Ingumie ofiary.
Víctor je dostarczał.
Wykorzystali jego obsesje.
Tak właśnie działają sekty.
Wykorzystują wykolejeńców, takich jak my.
Dlaczego orzechy?
Anne twierdziła, że od wieków są w Baztan symbolem kobiecej siły.
Że ich energia opiera się śmierci.
To jedyne, co mi po niej zostało.
Przepraszam za wszystko, co przeszłyśmy przez te lata.
POLICJA W NAWARZE
Dobry wieczór.
Obie trumny były puste.
Zbrodnie Basajauna to tak naprawdę składanie ofiar.
Z dziewczynek, które oszukały los.
Gdzie pozostałe ciała?
Kurwa, ja pierdolę.
Co się stało?
W latach 1970–1990 w Las Rozas istniała placówka zwana Kliniką Tabese.
Zyskała spore uznanie
dzięki nowym metodom leczenia sprowadzonym ze Stanów.
Dyrektor praktykował pod szyldem kliniki,
ale naprawdę nazywał się...
Xabier Markina.
Ojciec sędziego Markiny.
Porzucił nas, gdy moja matka oszalała.
Zostawił mi pieniądze na studia i odszedł.
Nie szukałeś go?
- Nie ciekawiło cię, co u niego? - Mogę sobie wyobrazić.
Skakał z kwiatka na kwiatek,
żył jak milioner, podróżował,
aż w końcu zginął na jachcie.
Poza pracą w klinice prowadził dwie grupy w Lesace i w Baztan.
Przeprowadzał okultystyczne rytuały.
Świadek go rozpoznał.
Jest oskarżony o składanie ofiar z ludzi.
- Mój ojciec? - Tak.
Kolejny świadek potwierdza związek
między przestępstwami Basajauna a terapią Barasateguiego.
Nie próżnowałaś.
To moja praca.
I co ja mam teraz zrobić?
- Czego chcesz? - Nie mów tak do mnie.
Nie muszę mówić, co masz robić.
Jestem detektywem. Zdobyłam dowody, których żądałeś.
Obiecałam nie działać za twoimi plecami.
Wybacz mi.
Przepraszam.
To nie jest dla mnie łatwe.
Jaki żałosny koniec kariery.
Nie odpowiadasz za czyny swojego ojca.
Jaka przyszłość czeka sędziego, którego ojciec był przywódcą sekty?
Już samo podejrzenie wystarczyłoby, żeby mnie zniszczyć.
Może nie wszystko stracone.
Pomogę ci.
Nie możesz.
Mogę.
Nie.
James.
Rozmawiałem z twoją ciocią. Wiem o twojej matce.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Dochodzę do siebie.
Przyjedź do nas.
Bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy swojej bliskości.
Nie mogę rozmawiać, pracuję. Mogę oddzwonić?
Dobrze.
Dobra.
Proszę.
Nakaz przeszukania Argi Beltz.
Kocham cię, Amaia.
Nikogo wcześniej tak nie kochałem. Nie mogę cię stracić.
Zadzwonię do Iriarte i Goñiego i pojedziemy tam.
Mam kolejny telefon. Dziękuję, Fermín.
- Halo? - Pani inspektor, tu ojciec Yolandy.
- Tak? - Moja córka powiedziała,
że jedzie w miejsce, które odkryła dzięki pani.
- I że zakończy to. - Coś jeszcze?
Była wzburzona. Policja twierdzi, że zostały jej jeszcze
materiały wybuchowe.
- Ona jest zdolna do wszystkiego. - Zajmę się tym.
Dziękuję.
Kurwa mać!
Policja! Otwierać!
To my, Fermín!
Boże, gdzie Salazar z nakazem?
Jest w drodze.
- Wysłała mi nakaz mailem. - Świetnie. Możemy zaczynać.
Nie chcemy, by powtórzyła się historia z domu położnej.
Osłaniam cię.
Yolanda!
Stój!
Przestań.
Moja córka tam jest! Wchodzę! Nie powstrzymasz mnie.
Stój!
Przestań!
Co jest, kurwa?
Stara wiedźma musiała się tu ukrywać.
To wszystko?
Gdzie Amaia?
Przestań, Yolanda! Rzuć to na ziemię.
Jebać to!
Moja córka tam jest i nic mnie nie powstrzyma.
Wejdę tam. Za wszelką cenę.
Przestań.
Wchodzę tam.
Nawet pani mnie nie powstrzyma.
Nic ci nie jest?
- Zabiłeś ją. - Zaatakowała cię.
Chciała cię zabić.
Są tutaj.
Są tu, prawda?
Są tutaj.
Nie wchodź tam.
Amaia.
Amaia!
Nie wchodź tam.
Zastrzelisz mnie?
Śmiało. Ja i tak tam wejdę.
Powiem ci wszystko, tylko nie wchodź tam.
Dlaczego? Czemu tego nie powstrzymałeś?
Nie mogłem.
Próbowałem, ale to było niemożliwe.
Kłamiesz.
Na początku też nie rozumiałem swojego ojca.
Z czasem zrozumiałem, że chodzi o coś większego.
Sama tak stwierdziłaś.
Sama poczułaś, że to coś więcej niż życie.
- To działa. Jest potężne... - Zabiłeś Berasateguiego?
...i skuteczne.
Groził ci.
Zadzwoniłaś do mnie przerażona.
- Zabiłeś moja matkę? - Mówiłaś, że nie spoczniesz, póki żyje.
Chciałaś tego.
Nie wchodź tam.
Amaia, nie zaglądaj do środka!
Jesteś tego częścią.
Jestem tylko kanałem.
Wspólnym wątkiem religii starej jak świat.
Powstała w twojej dolinie.
To najpotężniejsza moc, jaką można sobie wyobrazić.
Ale trzeba ją karmić.
Myślisz, że to właśnie robisz?
Karmisz moc, zabijając dziewczynki?
To wysoka cena,
ale nagroda jest tego warta.
To najlepszy sposób na rozmowę z tymi żywymi siłami.
Nie rozumiesz?
Jesteś chory.
Nie.
Nie traktuj mnie tak.
Nie ty.
Moja matka zabiła własną córkę i próbowała zabić mnie i Ibaia.
Co to za bzdury o żywych siłach?
Twoja matka miała obsesję.
Ale to już koniec.
Obiecuję, że nikt nie skrzywdzi ani ciebie, ani Ibaia.
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Dlaczego się do mnie zbliżyłeś?
Nie chciałem się w tobie zakochać.
Ciężko się z tym pogodzić, ale jesteś dla mnie stworzona. Wiem to.
Należymy do siebie.
Nie.
Te wszystkie śmierci.
Dziewczyny nad rzeką...
Nadia...
Elena Ochoa...
Córka Flory...
Moja siostra...
Ile z nich zabiłeś?
Żadnej.
Żadnej, Amaia.
Jesteśmy panami własnego życia.
Jestem za ciebie odpowiedzialny.
Kocham cię i nie pozwolę, by ktoś cię skrzywdził.
Rosario nie przestałaby próbować.
Nie możesz mnie za to potępiać.
Jaką masz władzę nad tymi ludźmi?
Zabiłeś Jonana?
Nie pytaj mnie o to.
Musiałem.
A teraz muszę zrobić to.
Przepraszam.
Kocham cię, ale...
Nie.
Muszę to zrobić.
Miał broń Jonana.
Otworzyliśmy grobowiec Tabese.
Jest pusty.
Potrzebny nam międzynarodowy nakaz aresztowania.
Tak.
Halo?
Rozumiem.
Miasteczko Fuenterrabía jest w szoku
po śmierci dwóch niezidentyfikowanych osób na cmentarzu wczorajszej nocy.
Nie wiemy dokładnie, co się wydarzyło,
ale wygląda na to, że jedną z ofiar podwójnego zabójstwa
jest ceniony sędzia z Nawarry, Javier Markina.
Ostatnie spekulacje wskazują,
że jego śmierć ma związek z jedną ze spraw, które prowadził.
O niektórych z nich było bardzo głośno.
Według nieoficjalnych źródeł policyjnych...
Już dobrze.
Spokojnie.
- Amaia. - James.
Nic ci nie jest?
Przyjedziesz?
Wiele się ostatnio wydarzyło.
Musimy pogadać.
Nie o to pytałem, kochanie.
Chcę tylko usłyszeć, że dołączysz do nas, byśmy mogli razem wrócić do domu.
Odpowiedz, proszę.
Przyjedziesz?
Przyjadę.
Świetnie.
TRYLOGIA BAZTAN
Napisy: Tomasz Suchoń