Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎นี่คือเรื่องราวความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ ‎ครั้งสุดท้ายของฉัน
‎ความฝันที่ฉันอยากจะแบ่งปันกับลูกชาย
‎จึงเกิดเป็นสมุดเล่มนี้
‎นี่คือหนังสือที่แม่มารีเขียนให้โทมี่ตัวน้อย
‎หวังว่าเขาจะเรียนรู้ ‎ความสำคัญของการเป็นตัวของตัวเอง
‎และให้เขาได้รู้เรื่องราวของตัวเอง
‎หวังว่าฉันจะเขียนมันจบ
‎ลงมาทางนี้ค่ะ
‎โทษนะครับ
‎ไปรอในห้องรอนะคะ ‎เดี๋ยวพวกเขาจะไปเรียกคุณ
‎ครับ นี่กระเป๋าเธอ...
‎(ห้องช่วยชีวิตผู้ป่วย)
‎ขอบคุณครับ
‎นี่ เฟด ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่
‎ถ้าพวกประกันไม่ยอมฟังนะ ‎พวกเขาต้องให้ห้องเดี่ยวเรา
‎ก็ได้ แต่โทรไปแล้ววีนเลยนะ
‎ต้องรักษาตั้งหกเดือนแน่ะ ‎พวกเขาต้องหาเตียงให้ฉันสิ
‎ผมจะวีนแล้วพวกนั้นจะต้องฟังเรา
‎- วีนให้หนักเลยนะ ‎- ได้เลย
‎- ได้คุยกับโทมี่ไหม ‎- อืม เขาเพิ่งตื่นน่ะ
‎ผมบอกพ่อคุณแล้วว่าเดี๋ยวจะไปรับเขา
‎- ได้คุยกับหมอไหม ‎- คุยแล้ว
‎แล้วยังไง
‎พวกเขาบอกว่าจะผ่า "โทส" ‎หรือ "ตีโลส" นี่แหละ ผมไม่รู้
‎ช่วยเรื่องทางเดินอาหารอุดตันน่ะ
‎งั้นฉันต้องอยู่นี่เหรอ
‎จนกว่ามันจะได้ผลน่ะนะ ผมว่า
‎ไม่เอาน่า เฟด ฉันไม่โง่นะ ‎ฉันผ่าเอาแค่รังไข่ออก ไม่ใช่สมอง
‎ไม่เอาน่า พวกเขาไม่ให้ฉันนอนนี่ ‎แค่เพราะจะให้ฉันอึออกหรอก มันมีอะไร
‎คือว่า
‎"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ‎มักจะตามมาด้วยเรื่องแย่เสมอ
‎แต่ไม่แย่เท่าครั้งนี้
‎สองวันหลังจากผ่าตัดเอามดลูก รังไข่
‎และอย่างอื่นๆ ออกไปตรวจ ‎ฉันก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไปมาก
‎จนแพทย์ยังไม่กล้าบอกกับฉันเลย
‎เมื่อคุณกำลังจะตาย ‎ทุกอย่างจะจริงจังและชัดเจนขึ้น
‎คุณจะอยากรู้สึก ลิ้มรส และรัก
‎แต่ในขณะเดียวกันความเข้มข้นนั้นก็เกินจะทานทน
‎ไม่มีคนป่วยที่ไหนจะทนได้
‎คุณเลยต้องมองหาวิธีทำให้ตัวเองมีความสุข ‎สนุก และเบี่ยงเบนความสนใจไปจากมัน
‎ตอนนั้นเองที่โซเชียลมีเดียเริ่มมีส่วนสำคัญ ‎ส่วนมากก็คือทวิตเตอร์
‎ที่คุณสามารถเล่นบทดราม่า ‎หรือทะเลาะกับคนได้เป็นชั่วโมงๆ
‎กับเรื่องผ้าอนามัยแบบสอด ‎หรือแบบแผ่นดีกว่ากันก็ได้
‎แต่ก็ยังเป็นที่ที่ฉันได้แชร์เรื่องที่เกิดกับฉันด้วย
‎การเป็นมะเร็งมันเหมือนเป็นหวัด
‎มันไม่มีอะไรน่าอาย แต่ว่าแย่กว่าพันเท่า
‎แล้วไม่ต้องพูดถึงคนที่บอกว่า
‎"มันเป็นความเจ็บป่วยที่ยาวนานและเจ็บปวด"
‎(ยาวนานและเจ็บปวด ไอ้กระดอเอ๊ย)
‎(ยกเว้นเรื่องยาวน่ะนะ)
‎ทันทีที่ฉันโพสต์ลงไป ก็ได้ข้อความแห่งรัก...
‎จากคนที่ไม่รู้จักกลับมาเต็มไปหมด
‎ทีนี้ขอพูดอะไรหน่อยนะ
‎ฉันจะบอกให้ว่าฉันเกลียดประโยคไหนที่สุด
‎"ทุกอย่างจะไม่เป็นไร"
‎ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ
‎การบอกผู้ป่วยมะเร็ง ‎ว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร...
‎ก็เหมือนบอกคนที่กำลังข้ามทะเลทราย
‎ว่าที่ปลายทางนั้นมีโอเอซิสอยู่
‎พรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียนนะ
‎โอเค ขึ้นเตียงกันนะคะ
‎ค่อยๆ ค่ะ
‎นั่นแหละ
‎นี่สลิปเปอร์
‎ระวังสายน้ำเกลือด้วยนะคะ
‎ช่วยส่งเครื่องควบคุมให้ทีสิ
‎ดูนะคะ ปุ่มนี้ไว้ขอน้ำชา
‎ขอไปห้องน้ำหรืออะไรต่างๆ
‎และปุ่มนี้ไว้ขอมอร์ฟัน ‎เมื่อคุณรู้สึกเจ็บปวดนะคะ ขอได้เลย
‎ไม่ต้องรอจนปวดมากนะคะ ขอได้เลย โอเคนะ
‎ถ้าต้องการอะไรก็เรียกเราได้
‎โอเค ขอบคุณครับ
‎- ไว้เจอกันค่ะ ‎- ไว้เจอกันครับ
‎เป็นไง ชอบห้องไหม
‎ก็ดีนะว่าไหม
‎ดูสิ มีวิวด้วยนะ
‎เห็นอะไรบ้าง
‎ไม่ค่อยมีอะไร
‎วิวไม่ค่อยแจ่มอะ
‎คุณจะค้างที่นี่ไหม
‎แน่นอนสิ
‎แล้วโทมี่ล่ะ
‎ผมจัดการแล้ว
‎พ่อคุณกับแม่ผมจะพาเขาไปอนุบาล
‎แล้วผมจะไปรับเขา
‎พามาที่นี่ แล้วค่อยพากลับบ้าน
‎- คุณจะนอนที่เก้าอี้เหรอ ‎- ใช่
‎พวกเขาคงไม่หาเตียงให้หรอก
‎ผมจะขอยืมถุงนอนมาจากอาเดรียน
‎พวกเขาต้องไล่เราออกไปแน่เลย
‎ไม่หรอก ผมจะใช้แค่ตอนกลางคืน ‎แล้วเอาไปซ่อนไว้
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎- เฟเดริโก้ ‎- ครั
‎เป็นยังไงบ้างครับ ผมดิเอโก้ วิกน่า ‎หัวหน้าแพทย์ครับ
‎- เป็นยังไงบ้างครับ ‎- ดีครับ
‎ปกติวันอาทิตย์ผมจะไม่ใส่เสื้อกาวน์ ‎แต่ผมจะมาเยี่ยมคนไข้บางคนตลอด
‎- ความเจ็บป่วยมันไม่มีวันหยุดนี่นะครับ ‎- ใช่ครับ
‎เอาล่ะ ผมเพิ่งเจอมาเรียมา ‎ผมอยากบอกอาการของเธอให้คุณรู้
‎ทางเดินอาหารไม่ได้อุดตัน
‎เนื้องอกที่กระดูกเชิงกราน ‎ไปกดทับลำไส้เล็กส่วนต้น
‎ผลมันออกมาไม่ค่อยดีเท่าไร
‎ผมว่าเธอควรจะอยู่โรงพยาบาลไปก่อนนะครับ
‎จากอาการของเธอแล้ว ‎เราคงจะผ่าตัดหรือทำคีโมให้เธอไม่ได้
‎แล้วเราจะทำอะไรได้บ้างครับ
‎ตอนนี้เราต้องรักษาให้เธออาการดีขึ้นก่อน
‎ผมจะลองให้คอติคอยด์ดูเพื่อควบคุมเนื้องอกครับ
‎หมอครับ พวกนั้นมันแค่ชั่วคราว
‎แต่เราทำอะไรกับโรคไม่ได้แล้วเหรอครับ
‎ทำได้หลายอย่างเลยครับ
‎เราลดความเจ็บปวดให้เธอได้นะครับ ‎นั่นก็สำคัญมากเช่นกัน
‎ต้องมีคนคอยอยู่กับเธอ เรื่องนี้ก็สำคัญ
‎ฟังนะครับ ในกรณีแบบนี้ ‎ผมให้ความสำคัญกับสองเรื่อง
‎นั่นคือคนไข้จะต้องไม่ทรมาน ‎และพวกเขาต้องได้กลับบ้านให้เร็วที่สุด
‎ให้พวกเขาได้อยู่บ้านมันดีที่สุดแล้วครับ
‎อยู่ในบรรยากาศที่คุ้นเคย รอบล้อมด้วยคนที่รัก
‎แมงมุมบางตัวมีตาสองดวง ‎และบางตัวก็มีมากกว่านั้น
‎แล้วพวกมันมีขากี่ขาล่ะ
‎ผมไม่รู้นะ แต่...
‎ผมจะลองเช็กดู
‎แม่!
‎- หวัดดีครับ! ‎- ไงจ๊ะ!
‎ไงจ๊ะ
‎- นี่! ‎- ส่งกระเป๋ามาสิ
‎- นี่ครับ ‎- แม่ดีใจจังที่ลูกมา
‎เป็นยังไงบ้าง ที่อนุบาลเป็นยังไงจ๊ะ
‎วันนี้ผมไม่ได้...
‎- ผมไม่ได้ไปโรงเรียนเมื่อวันก่อน ‎- จริงเหรอ
‎ดีจังที่ลูกมาเยี่ยมแม่ด้วย
‎เดี๋ยวผมจะไปเช็กอนุบาลแถวบ้านดู ‎ว่าพอจะมีที่ว่างไหม
‎ระวังนะ มันสูงไป
‎เตียงนี่มันไม่เหมือนเตียงที่บ้านนะ ‎มันเป็นเตียงหุ่นยนต์
‎ใช่ ยกขึ้นมาให้หน่อยจ้ะ
‎แม่อยากยกเท้าสูงๆ
‎และให้หัวอยู่ต่ำๆ หน่อย
‎ลาก่อน!
‎ตัวแม่พับแล้ว
‎กดต่อเลย
‎บาย!
‎พอผมกดปุ่มนี้มันจะระเบิด
‎ระเบิดจะหล่นลงมาจากฟ้าและก็ตู้ม
‎ไอเดียดีจังเลย โทมี่ ทำให้เตียงระเบิด
‎ไม่นะ!
‎(ฉันกลับบ้านไม่ได้)
‎(เพราะฉันคงต้องการยาวันละสองโดส ‎และก็นางพยาบาลสามกะ)
‎(และก็รอขายไต อวัยวะอย่างเดียวที่ยังไม่พัง)
‎เฟด
‎หาสมุดมาให้ฉันทีสิ
‎คุณไปถามลอร์เดสดูก็ได้นะ ‎เธอทำสมุดได้สวยสุดๆ เลย
‎เล่มที่มีปกเป็นหมาป่าน่ะน่ารักมากเลยนะ
‎ฉันจะเขียนอะไรบางอย่างให้โทมี่
‎โอเค
‎(ประชาสัมพันธ์)
‎เราบอกว่าสิบโมงไง นี่กี่โมงแล้ว
‎10.20 น.แล้ว
‎ต้องเลยเวลาเยี่ยมแน่เลย
‎เขาให้เยี่ยมถึงเที่ยงน่า มารู
‎- สวัสดีค่ะ ‎- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎- เข้าเยี่ยมได้ถึงกี่โมงเหรอคะ ‎- ถึงเที่ยงค่ะ
‎โอเคค่ะ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎เยี่ยมได้ถึงกี่โมงล่ะ
‎พวกเขามากันแล้ว
‎ยัยพวกนี้ พวกเขามาพร้อมกันหมดเลย
‎ใจเย็นน่า
‎ทำไมไม่บอกฉันว่านัดเจอกันก่อนน่ะ
‎เราอยากเอาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอน่ะ
‎เอามาทำไม เราไม่ได้เอาอะไรมาเลย
‎ไม่เป็นไร เราแบ่งกันก็ได้นี่
‎มาจากพวกเราทุกคนไง
‎- ไม่เอาล่ะ นี่คุณไปซื้ออะไรมาสักอย่างสิ ‎- ผมจะไปหามาจากไหนล่ะ
‎ไม่รู้ ไปหาอะไรมาก็ได้
‎มีห้างอยู่ถัดจากที่นี่ไปสองช่วงตึกนะ
‎- ล้อเล่นหรือเปล่า ‎- นั่นสิ
‎- งั้นเอากุญแจรถมา ฉันไปเอง ‎- ไม่ๆ คุณไปเยี่ยมเถอะ ผมไปห้างเอง
‎ฉันไปด้วยดีกว่า
‎- เดี๋ยวสิ เธออยู่ห้องเบอร์อะไร ‎- ชั้นสอง ห้อง 216
‎216 ทำไมหล่อนถึงเป็นแบบนั้นเนี่ย
‎ช่างเขาเถอะ
‎เราจะไม่ขึ้นไปพร้อมกันใช่ไหม
‎- ไม่ ไปพร้อมกันนี่แหละ ‎- ไปเงียบๆ นะ
‎ไม่สิ ทางขวา
‎เฟด
‎เป็นยังไงบ้าง
‎- เป็นยังไง ‎- สบายดีนะ
‎- ไง ‎- สบายดีไหม
‎- เป็นยังไงบ้าง ‎- สบายดี
‎สบายดีเหรอ พวกเธอคงต้องรอหน่อยนะ ‎เพราะเธอคุยกับหมออยู่น่ะ
‎- โอเค ‎- ที่เหลือกำลังตามมานะ
‎มากันหมดเลยเหรอ
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎- พวกเขาจะให้เราเข้าไปพร้อมกันไหม ‎- ไม่รู้สิ ต้องลองดูนะ
‎- อยากนั่งไหม ‎- ไม่เป็นไร
‎เธอเป็นยังไงบ้าง
‎ก็ดี สงบ
‎ปวดมากไหม
‎เธอบอกว่านิดหน่อยน่ะ
‎บอกว่าทนไหว
‎ก็รู้ว่าเธอเป็นยังไงนี่นะ
‎ฉันหาห้องให้เธอเจ๋งมากเลยล่ะ ห้าดาวเลย
‎เยี่ยมเลย
‎โอเค ดีมากครับ
‎- วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ ‎- แย่ค่ะ
‎ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว ‎เจอหมอไป 20 คน
‎ไม่มีใครทำอะไรได้เลย ‎ฉันเบื่อที่ต้องนอนติดเตียงแล้ว
‎ผมเข้าใจครับ แล้วอาการปวดล่ะ
‎ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทนไหว
‎- คุณได้ไปห้องน้ำหรือยังครับ ‎- ยังค่ะ
‎โอเค เราจะคอยดูเรื่องนั้นไว้
‎ผมจะยกพนักคุณขึ้นนะ เราจะได้อยู่ระดับเดียวกัน
‎นั่นล่ะ
‎เป็นยังไงบ้างคะ
‎สบายดีครับ
‎ฉันก็ดีค่ะ
‎มีคำถามข้อนึง
‎พอมันทนไม่ไหวแล้ว ‎คุณจะฉีดยาให้ฉันจากไปใช่ไหม
‎ไว้ถึงจุดนึงเราค่อยคุยเรื่องนั้นกันนะครับ
‎แล้วเราจะไม่คุยเรื่องนั้นกันอีก ‎แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
‎อีกนานแค่ไหนคะ
‎- เรื่องอะไรครับ ‎- ก่อนจะถึงตอนนั้นน่ะ
‎ผมไม่รู้เรื่องนั้นหรอกครับ
‎ยังไงซะก็ไม่มีใครจากไปก่อนเวลาอันควร
‎ไม่ต้องห่วง ผมไม่เร่งเวลาหรอกครับ
‎- ห้องนี้สบายดีไหมครับ ‎- ค่ะ
‎ความสบายของคุณมันสำคัญสำหรับผมมากนะ
‎คุณหมอคิดว่ายังไงคะ
‎ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันคะ
‎มันไม่ได้เกิดขึ้นกับคุณ
‎ทั้งหมดนี้มันคือคุณ
‎มันไม่ใช่เชื้อไวรัสหรือแบคทีเรีย ‎ที่โจมตีคุณมาจากภายนอก
‎ไม่งั้นมันคงเป็นโรคติดต่อ
‎มะเร็งนี่มัน...
‎เป็นของคุณ 100 เปอร์เซ็นต์
‎จะเรียกมันว่ามาเรียก็ได
‎อย่าเรียกมันแบบนั้นเลยค่ะ
‎- ไม่เอาเนอะ ‎- ไม่ค่ะ
‎มันเป็นโรคทางพันธุกรรม
‎มันก็มีมะเร็งบางจำพวก
‎ที่เกี่ยวพันกับสิ่งที่ทำ นิสัย
‎ถ้าคุณสูบบุหรี่วันละสามซอง
‎ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นมะเร็งปอด
‎แต่โดยทั่วไปแล้ว มันเป็นเรื่องของพันธุกรรม
‎ให้พวกเขาเข้าเยี่ยมได้ไหมครับ
‎นี่มันขบวนแรลลี่แล้ว
‎พวกเขาเป็นเพื่อนเธอหมดเลย
‎เข้าไปได้ครับ
‎- มาเลย ‎- สวัสดีครับ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สบายดีไหมครับ
‎ขอบคุณครับ
‎เธอเป็นยังไงบ้างครับ
‎เธอรู้ทุกอย่างเลย
‎เธอรู้ตัวเร็วมาก เธอฉลาดนะครับ
‎ผมเริ่มจะมองเห็นภาพ ‎สไตล์ความสัมพันธ์ของพวกคุณแล้ว
‎พึ่งพาอาศัยกันแบบมีสุขภาพจิตที่ดี
‎แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ‎ผมกับภรรยาก็เป็นเหมือนกัน
‎โทมี่ นี่คือแม่นะ
‎นี่คือห้องวีไอพีระดับเมก้าซูเปอร์อัลตร้า
‎ซึ่งพ่อเป็นคนหามาให้ ‎เพราะพ่อลูกเป็นอัจฉริยะไงล่ะ
‎ดูเก้าอี้ดีไซน์ล้ำนี้สิ
‎ดูพื้นสิ
‎และพ่อจะพาลูกไปดู
‎ว่าห้องน้ำมันหน้าตาเป็นยังไงนะ
‎ดูนี่สิ หินอ่อนด้วย
‎หินอ่อน
‎เลิศสุดๆ ไปเลย
‎เอาล่ะ และนี่คือแม่ลูกนะ
‎ซึ่งให้ความสนใจพ่อแค่นิดเดียวเหมือนปกติ
‎เอาแต่เล่นมือถือ
‎ทวีตและอะไรพวกนั้นน่ะ
‎เหมือนเดิมตลอด
‎- และนี่คือเพื่อนๆ ของเรา ‎- ลองอีกสิ
‎พ่อจะแนะนำให้ลูกรู้จักนะ
‎- นี่คือชอย ‎- เท้า
‎เธอเป็นนักจิตวิทยาแนวลากองผู้มีชื่อเสียง
‎หยุดเลยนะ
‎- ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ ‎- ฉันไม่ใช่นักจิตวิทยา
‎- แล้วเธอเป็นอะไรล่ะ ‎- นักวิเคราะห์
‎- เธอตีนายแน่ ‎- ไม่...
‎เธอเป็นนักวิเคราะห์แนวลากอง ‎ซอรี่ ขอโทษด้วยนะ
‎แย่กว่าเดิมอีก
‎- นี่คือเปาล่า ‎- ไง โทมี่
‎- เธอเป็นนักเขียน ‎- ใช่แล้ว
‎ลูกจะได้อ่านหนังสือของเธอด้วย ‎เพราะเธอจะพูดถึงแม่ในนั้น
‎นี่คือชาร์ลี
‎ไง ชาร์ลี
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
‎- เป็นยิ่งกว่าเพื่อน... ‎- เขาเป็นน้องสาว
‎- น้องสาว ใช่เลย ‎- ถูกเผง
‎ระวังคำพูดให้ดีนะพวก
‎นี่คือเบรนด้า เธอเป็นศิลปิน
‎ที่จริงเธอคือ "รำคาญปิน" ‎เพราะเธอรำคาญไปหมดทุกเรื่อง
‎รำคาญทุกคน
‎นั่นแหละเธอล่ะ เธอเป็นนักออกแบบ นักวาดภาพ
‎อัจฉริยะ
‎และนี่นะครับ ท่านผู้มีเกียรติ เวร่า
‎เชื่อหรือไม่ครับว่าเธอคือซีอีโอ ‎ของบริษัทประกันภัย
‎- เลยได้อาบแดดตลอดทั้งปี ‎- เชื่อไหมล่ะครับ!
‎- ยอดไปเลย ‎- และนี่คือเลตี้
‎เธอทำงานที่ศาลาว่าการ
‎ลูกเอ๊ย ถ้าลูกมีปัญหาล่ะก็ ‎ให้ไปคุยกับเลตี้นะ เธอจะช่วยจัดการให้
‎ฉันจะจัดการให้เอง
‎ดูนะ
‎นี่คืออากุส
‎เธอสอนวารสารศาสตร์และเต้นแทงโก้
‎- เยส! ‎- อย่างนั้นแหละ!
‎นั่นแหละ สะบัดเลยจ้า!
‎- และนี่ร็อกซี่ ‎- ใช่
‎แม่บ้านครับ
‎อะไรนะ ไม่ใช่แค่นั้นซะหน่อย
‎- อะไรล่ะ ‎- ฉันเป็นนักสังคมสงเคราะห์ด้วย
‎แต่เธอไม่จบนี่ ยังเรียนไม่จบคอร์สนี่นา
‎เตะก้นมันเลย
‎ก็ได้ นักสังคมสงเคราะห์ โทษที
‎และนี่คือมารู
‎พ่อจะไม่แนะนำคนนี้ให้ลูกรู้จัก
‎เพราะเธอจะวุ่นวายกับลูกไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว
‎เช่นกันกับเอร์นันที่อยู่ข้างหลังนั่น น่าสงสารจัง
‎เอร์นันซื้อและขายอพาร์ตเมนต์ ‎สมัยนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ
‎นายหน้า
‎- นายหน้า ใช่ๆ ‎- นายหน้าอสังหาริมทรัพย์
‎- นายหน้า ‎- ใช่เลย
‎เอาล่ะ เรามาอยู่กันที่นี่
‎เรากำลังตัดสินใจอยู่ว่า ‎จะให้เธออยู่ที่นี่หรือกลับบ้านกันดี
‎แต่ที่นี่พวกเขาทำความสะอาดให้คุณหมดเลยนะ ‎เหมือนเรามาฮันนีมูนเลย
‎- ใช่เลย ‎- ดูสิ ลูกชาย
‎- ดูวิวห้องเราสิ กว้างไกลสุดสายตา ‎- สวยสุดยอดเลย
‎- ซีเมนต์ล้วน ซีเมนต์อันงดงาม ‎- ดูสนามหญ้าด้านหลังนั่นสิ
‎เราอยู่กันที่นี่
‎ท่ามกลางเพื่อนฝูง หัวเราะให้สุดปอด
‎และนี่คือ...
‎แม่ของลูกเป็นคนแบบนี้ล่ะ
‎คนคนนี้
‎และนั่นคือเหตุผลที่พ่อรักแม่ขนาดนี้
‎บ๊ายบาย ลูก
‎มันน่าทึ่งมากที่คนบอกว่า ‎ฉันกล้าหาญและเข้มแข็งบ่อยมากแค่ไหน
‎ฉันว่าสิ่งที่ฉันทำมันเป็นแค่ทางเลือกเดียวที่มี
‎ฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ
‎จมดิ่งกับความเวทนาตัวเองเหรอ
‎ฉันขอจัดรายการมะเร็งบนทวิตเตอร์ดีกว่า
‎ความจริงก็คือ ฉันรู้สึกแย่ตลอดเวลา
‎มันเหมือนการทำสำเร็จตลอดเวลา ‎แต่เป็นในทางกลับกัน
‎ตาอีกดวงนึง
‎และ...
‎แม่ว่าไว้เราค่อยกินพิซซ่าดีกว่า
‎เพราะแม่ชอบทำลูกตามากเลย
‎(ทุกอย่างมันห่วยแตกไปหมดและฉันกำลังจะตาย ‎บางทีอาจจะตายพรุ่งนี้ก็ได้ ใครจะรู้)
‎(แบบนั้นคงน่าเสียดายแย่ ‎ยังเหลือมุกฮาๆ อีกเพียบเลย)
‎ตัวนี้มีความสุข และตัวนี้โกรธ
‎- ตัวนี้มีความสุขมากๆ ‎- แล้วตัวนี้ล่ะ
‎ตัวนี้เศร้า
‎- ทำไมล่ะ ‎- เพราะพวกนี้เป็นความสุข
‎- ความโกรธสีอะไร ‎- แดง
‎- แล้วสีไหนเป็นความเศร้าล่ะ ‎- ตัวนี้
‎มีความสุขสามตัว กับความเศร้าหนึ่งตัวเหรอ
‎เก่งมาก
‎นี่คือความสุขเหรอ
‎- ไม่ใช่ฮะ ‎- งั้นนี่คือความเศร้าเหรอ
‎มีสามตัวมีความสุข และตัวนี้เศร้า
‎ไม่ฮะ นี่... ตัวนี้โกรธ
‎และตัวนี้มีความสุข ความสุข
‎ทำไมตัวนี้ถึงโกรธล่ะ
‎เพราะมันอยาก... ตัวโกรธอยู่นี่
‎นี่เป็นสีของความโกรธ
‎- ใช่ ‎- และนี่เป็นสีฟ้า
‎นั่นคือ... ความเศร้า
‎ใช่เลย
‎โชคร้ายอะไรอย่างนี้ที่ต้องป่วยแบบนี้
‎แม่คิดถึงตอนที่ออกไปเดินเล่นกับลูก ‎และใช้เวลาชมสิ่งต่างๆ ทีละครึ่งชั่วโมง
‎บางครั้งเราก็ออกไปซื้อของกิน กินไอศกรีม
‎และลูกก็งอแงเพราะไม่อยากเดินต่อ
‎แล้วลูกก็จะอยากออกจากรถเข็นตรงกลางถนน
‎แม่คิดถึงเรื่องพวกนั้น
‎และแม่อยากให้ลูกรู้ว่าช่วงเวลาเหล่านั้น
‎เป็นช่วงเวลาที่แม่มีความสุขที่สุดในชีวิต
‎แม่รักลูก
‎- สวัสดีค่ะ มาเรีย ‎- โทษนะคะ
‎นี่คือมารีน่า แพทย์ประจำบ้านคนใหม่
‎เธอจะมาเริ่มงานกับเราอาทิตย์นี้ค่ะ ‎และจะอยู่ที่นี่สองสามเดือน
‎- สวัสดีค่ะ มารีน่า ‎- สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ
‎- ดีค่ะ ‎- เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างคะ
‎ไม่ค่อยดีเท่าไร ปวดนิดหน่อย
‎- คลื่นไส้ไหมคะ ‎- ด้วยค่ะ
‎- ผ่อนคลายไว้นะคะ เราจะจัดการเรื่องนั้นเอง ‎- โอเคค่ะ
‎- คุณจบนานหรือยังคะ ‎- เมื่อเดือนธันวาคมค่ะ ไม่นานเท่าไร
‎- เยี่ยมเลย ‎- ค่ะ
‎- เฉพาะทางด้านไหนคะ ‎- หัวใจค่ะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ คุณหมอ
‎- เป็นยังไงบ้างคะ ‎- ไม่ค่อยดีค่ะ
‎เธอปวดนิดหน่อยค่ะ
‎ไหนดูซิ
‎ขอดูหน่อยนะคะ
‎- ตรงนี้เจ็บไหมคะ ‎- ค่ะ
‎- ตึงๆ ไหมคะ ‎- ใช่ค่ะ
‎ถ้ามันปวดมากขึ้น เราจะเพิ่มมอร์ฟีนให้นะคะ
‎เหรอคะ เรารออีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ
‎ทำไมล่ะคะ มันจะช่วยลดความเจ็บปวดนะคะ
‎ไม่รู้สิคะ มันแค่ยังไม่ปวดมากนัก
‎คุณจะรู้สึกดีขึ้น ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกค่ะ
‎เฟด เราต้องจัดการอะไรหน่อยนะ
‎เราไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
‎จนกว่าร่างกายเธอจะทนไม่ไหวมั้ง
‎แต่นายก็รู้จักมาเรียดี
‎วันนึงเธอจะบอกว่า "ฉันพอแล้ว"
‎และเธอจะอยากควบคุมทุกอย่าง แม้แต่เวลาด้วย
‎ใช่ แต่นี่ไม่เกี่ยวกับมาเรียนะ ‎นี่มันเกี่ยวกับนายและโทมี่
‎ฉันจัดการเรื่องโรงเรียนอนุบาลของโทมี่ ‎ให้แม่ฉันกับพ่อมาเรียดูแลแล้ว
‎ไม่ใช่แค่อนุบาลสิ นายต้องกินอะไรบ้าง
‎จะอยู่ด้วยแซนด์วิชอย่างเดียวไม่ได้นะ
‎ถ้านายต้องอยู่ที่นี่ไปเป็นเดือนหรือสองเดือน ‎จะทำยังไง
‎เราให้นายมาค้างไม่ได้ เพราะบ้านเราอยู่ไกล
‎เพอร์เฟกต์ ขอบใจนะ ฉันจะหาทางเอง
‎แต่นายต้องเปลี่ยนชุดนะ ‎อย่างพวกเสื้อผ้าสะอาดๆ
‎อย่ามาจุ้นจ้านน่า มารู ฉันกำลังแย่นะ
‎- แล้วนายเลยไม่อาบน้ำมาสองอาทิตย์น่ะเหรอ ‎- เรื่องนี้มันใช่เรื่องจำเป็นปะ
‎- มันน่าขยะแขยง ‎- มารูพูดถูกนะ
‎เราต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
‎ใช่ อย่างเช่นการเข้าเยี่ยม
‎นายอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่ได้นะ
‎ก็ได้
‎ฉันจะตั้งห้องแชตกลุ่มที่ไม่มีมารี
‎มีผู้หญิง 12 คนและก็ชาร์ลี
‎และเราจะจัดตารางเยี่ยมตั้งแต่จันทร์ถึงจันทร์
‎ฮัลโหล
‎นี่ใครครับ
‎ฮัลโหล เป็นยังไงบ้างครับ
‎ครับ เธอได้รับแล้วครับ
‎เธอชอบมันมากเลย
‎ขอบคุณมากครับ
‎บาย
‎ลูน่ะ คนที่ทำสมุด
‎เธอเป็นเพื่อนอีกกลุ่มนึงของมารีใช่ไหม
‎จากกลุ่มงานฝีมือและงานปัก อะไรเทือกนั้นน่ะ
‎แต่เธอเก่งนะ
‎เธอเป็นนักปักผ้า แต่เธอเก่งนะ
‎ฉันปวดที่ใหม่ๆ ทุกวันเลย ตอนนี้ปวดหลังมากค่ะ
‎เพราะคุณอยู่บนเตียงเยอะน่ะค่ะ
‎เราจะลองขอฟูกลมมาให้นะคะ
‎- เมื่อวานนี้ไม่ปวดนะคะ ‎- ค่อยๆ ค่ะ
‎ตอนนี้ร่างกายคุณเปราะบางขึ้น ‎คุณเลยอ่อนไหวขึ้น
‎ถือน้ำเกลือนี่ไว้ทีค่ะ
‎ข้างนอกอากาศดีใช่ไหมคะ
‎ค่ะ แดดจ้าเลย
‎ฉันอยากเห็นจัง
‎- คุณไปเองได้ไหมคะ ‎- ค่ะ
‎โอเคไหมคะ
‎มีเครนยักษ์อยู่ทางนู้นด้วย
‎คุณรู้ไหมคะว่าเขาจะสร้างอะไร
‎เห็นว่าเป็นห้างนะคะ
‎มันยากที่จะเข้าใจว่า ‎โลกนี้หมุนไปไกลกว่าตัวเรา
‎แต่เราก็ต้องยอมรับมัน
‎หรือจะไม่ยอมรับมันก็ได้
‎เพราะเราช่างไม่มีสัมพันธ์อันใดกับจักรวาลนี้
‎จนมันไม่สนด้วยซ้ำว่าเราจะยอมรับหรือเปล่า
‎ถึงเราจะอยากลุก อยากเดิน
‎หรือยากจะหยุดเชื้อมะเร็ง ‎ที่มันแพร่กระจายไประดับ 100
‎เพื่อที่จะ... ไม่รู้สิ ได้เห็นลูกชายคุณจบประถม
‎โลกก็ยังหมุนไป และยิ่งไปกว่านั้น ‎มันยังหมุนไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ
‎มีอะไรคะ มาเรีย คุณอยากได้อะไรเหรอ
‎ฉันอยากไปห้องน้ำเดี๋ยวนี้เลย ‎อยากจะอาเจียนค่ะ
‎อะไรน่ะ
‎ไปกันค่ะ
‎ฉันบอกคุณแล้วว่ามาตั้งแคมป์ที่นี่มันไม่เข้าท่า
‎ถ้าคุณยังอาเจียนอยู่แบบนี้ ‎เราต้องใส่สายสวนให้คุณนะ
‎- โอเคค่ะ ‎- โอเคนะคะ
‎- ดีขึ้นไหม ‎- ค่ะ
‎- ดีขึ้นแล้วเหรอ ‎- ใช่
‎ถ้าต้องการอะไรอีกก็เรียกฉันนะคะ
‎- โอเคค่ะ ‎- โอเคนะคะ
‎ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้นค่ะ ไปนอนต่อเถอะ
‎ขอบคุณครับ
‎ถ้าไม่ค่อยสบาย ทำไมไม่เรียกผมล่ะ
‎เพราะคุณหลับลึกมากไง และคุณก็ต้องพักผ่อนบ้าง
‎และฉันก็ควรจะเดินไปห้องน้ำเองได้ด้วย
‎ฉันควรจะทำได้แท้ๆ
‎(อ้วกเยอะกว่ากิน)
‎(ยืนยันแล้วว่า ‎เป็นไปไม่ได้เลยที่จะอ้วกโดยไม่ร้องไห้)
‎(ฉันไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าลูกเลย ‎แต่ฉันก็เป็นคนเหมือนกัน)
‎(ฉันร้องไห้ได้ตลอดเวลา)
‎(โชคดีที่ร่างกายฉันตัดสินใจ ‎จะนอนไป 14 ชั่วโมง)
‎(เพราะแค่ลุกขึ้นนั่ง ฉันก็รู้สึกปั่นป่วนไปหมดแล้ว)
‎(และฉันก็ทำบ้าอะไรไม่ได้เลย)
‎(เมื่อคืนฉันล้างท้องไป ‎ขอแนะนำเลยล่ะ รู้สึกดีเว่อร์)
‎(ที่คุณบอกมานี่ดีจังเลย!)
‎(หวังว่าหุ่นฉันจะกลับมาเช้งได้อีกนะ ‎นั่นแหละที่สำคัญ)
‎(สวัสดีตอนเย็น ‎บางคนก็มีไม้กางเขนแขวนอยู่เหนือเตียง)
‎(ส่วนฉันมีเซรุ่ม)
‎(พรุ่งนี้ฉันจะตอบข้อความเพิ่มนะ)
‎(ตอนนี้ฉันต้องเขียนหนังสือให้จบก่อน ‎เผื่อว่า...)
‎แม่ตกหลุมรักต้นขาแข็งแรงของลูก
‎ทรงผมมิค แจ็กเกอร์ และปากที่เหมือนกับแม่
‎ลูกเหมือนแม่ตอนยังเด็กไปซะทุกอย่าง ‎แต่แม่รู้สึกว่าลูกคงมีความสุขมากกว่า
‎นั่นพอจะเป็นคำอธิษฐานได้ไหม
‎แม่อยากไปที่ไกลแสนไกล
‎ที่ที่มีทุ่งหญ้ากว้าง ‎ให้ลูกได้วิ่งเล่นอย่างบ้าคลั่ง และกรีดร้อง
‎(บทที่ 21: ความคิดเพี้ยนๆ ที่คิดขึ้นมาได้)
‎แม่อิจฉาและริษยาคนที่จะได้เห็นลูกเติบโต
‎ยินดีกับบทความเรื่องภรรยาคุณด้วยนะครับ
‎- บทความอะไรครับ ‎- ในคลารีนไง คุณยังไม่ได้อ่านเหรอ
‎- เปล่า ‎- ผมจะเอามาให้นะ
‎นี่ไงครับ
‎(หญิงสาวผู้ทำให้คนบนทวิตเตอร์ประทับใจ)
‎- ตีพิมพ์เมื่อไหร่เหรอครับ ‎- ฉบับวันนี้เลยครับ
‎(บอกเล่าเรื่องราวการต่อสู่ของเธอกับมะเร็ง)
‎เก็บไว้ได้เลย
‎- เดี๋ยวผมเอามาคืนนะ ‎- ไม่เป็นไรครับ
‎มารี
‎- หือ ‎- ดูสิว่าในคลารีนมีอะไรน่ะ
‎อะไรเหรอ
‎ใครเป็นคนเขียนน่ะ คุณรู้จักไหม
‎ไม่เลย คุณอ่านหรือยัง
‎อ่านแล้ว บทความนี้ดีมากเลยนะ
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ จริงๆ เลยล่ะ
‎เป็นยังไงบ้าง มารู
‎ไม่รู้สิ ไม่รู้เลย
‎มารูบอกว่าเวอร์ชันดิจิตอล ‎เขาเอาบทความนี้ขึ้นปกเลย
‎บทความนี้เป็นปกทั้งปกเลยนะ
‎ได้ เดี๋ยวให้คุยกับเธอนะ
‎ไง เป็นยังไงบ้าง
‎ไม่รู้เลย
‎ถามสาวๆ ดูสิ
‎เห็นไหม
‎ฉันดังแล้วนะเนี่ย ถึงจะช้าไปหน่อย
‎โอเค
‎ไว้เจอกันนะ ไว้เจอกันตอนบ่าย จุ๊บๆ
‎คุณว่าเดี๋ยวพวกเขาจะมาวุ่นวาย ‎ขอสัมภาษณ์เราไหม
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎- เห็นหรือยัง ‎- นี่เธอเป็นเซเลบแล้วเหรอ
‎- ไง ‎- ไม่อยากจะเชื่อเลย!
‎ใช่ไหมล่ะ
‎น่าเสียดายนะที่เธอมาดังเพราะมะเร็ง ‎ไม่ใช่เพราะก้นเช้งๆ นั่น
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎ก้นสวยระเบิด!
‎ฉันปวดท้อง
‎ขึ้นมานั่งเองได้เหรอเนี่ย ได้จริงด้วย
‎เอร์นัน ช่วยปรับเตียงฉันทีได้ไหม
‎มีสื่ออื่นติดต่อมาไหม
‎ใช่ แต่ฉันไม่อยากเสียเวลา ‎กับเรื่องไร้สาระพวกนี้
‎- ใครโทรมา ‎- รายการตอนเช้าน่ะ
‎- ช่องไหนอะ ‎- ช่อง 11
‎รายการของเวโร่ โลซาโน่เหรอ
‎ใช่ เวโร่ โลซาโน่
‎เธอต้องไปออกนะ
‎ไม่เอาอะ เพื่ออะไรกัน
‎- จะไปออกทำไม ‎- ใครๆ ก็ดูรายการนั้นนะ
‎แล้วฉันจะสนทำไม ‎มันจะช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรเหรอ
‎เธอพูดถูก ฉันก็ไม่รู้
‎- เธอเอาอะไรมาให้ฉันกินไหม ‎- ไม่มี
‎หลังจากเรื่องเมื่อคืนก่อน ‎เราจะไม่เอาอะไรมาให้เธอกินอีกแล้ว
‎- แต่เอร์นันเอาอะไรมาให้นะ ‎- อะไรเหรอ
‎ใช่
‎ลำโพง
‎- ขอบใจนะ! ‎- เธอจะได้ฟังเพลงได้
‎ขอบใจมากๆ เลย
‎ไม่นะ นี่มันของนายนี่ เครื่องที่นายเอาไปทำงาน
‎ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นของเธอแล้ว
‎ขอบใจนะ
‎- สวัสดี ‎- สวัสดีค่ะ
‎สวัสดีครับ คุณรู้ไหมว่าหมอวิกน่าอยู่ไหน
‎ฉันจะเรียกเขาให้ค่ะ
‎คุณหมอวิกน่า กรุณาติดต่อประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎มีคนเอาของมาให้ภรรยาคุณ ‎เต็มไปหมดเลยที่โต๊ะกลางค่ะ
‎- ของเหรอครับ ของอะไร ‎- ของขวัญน่ะค่ะ
‎- โอเค ไว้ผมจะไปเอานะครับ ‎- ค่ะ
‎ฮัลโหล ค่ะ คุณหมอ
‎สามีของคนไข้ห้อง 216 มาหาคุณค่ะ
‎โอเคค่ะ เขาบอกว่า ‎ให้คุณขึ้นไปที่ออฟฟิศเขาได้เลย
‎- ครับ ไว้ผมจะไปเอาของทีหลังนะครับ ‎- ค่ะ ฉันจะบอกพนักงานไว้
‎สวัสดีครับ
‎- คุณเฟเดริโก้ เชิญครับ ‎- ขอโทษนะครับ
‎- บทความในคลารีนเจ๋งมากเลย ‎- ใช่ครับ
‎ขอบคุณที่เอ่ยถึงโรงพยาบาลเราด้วยนะครับ
‎ไม่ครับ เราไม่ได้เกี่ยวด้วยเลย ‎ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเขียน
‎นั่งสิครับ
‎คุณหมอครับ ช่อง 11 อยากจะสัมภาษณ์มาเรีย
‎- สดๆ เหรอ มีกล้องด้วยเหรอ ‎- ครับ
‎คุณเอากล้องเข้ามาที่โรงพยาบาลไม่ได้นะ
‎คุณก็รู้ว่าผมทำทุกอย่างที่ทำได้
‎แต่คุณจะเอาต้นไม้ มากันเป็นกลุ่มใหญ่ ‎หรือพาเด็กๆ มาด้วยไม่ได้
‎แต่ผมจะอนุญาตให้คุณทำนะ ‎แต่ต้องไม่มีกล้อง
‎- ผู้บริหารต้องฆ่าผมแน่ ‎- ครับ
‎ทำไมคุณไม่สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ล่ะ
‎ก็อาจจะนะครับ
‎มันอาจจะดีกว่านะ ผมไม่รู้ว่า ‎เธอจะอยากออกกล้องในสภาพนี้ไหม
‎เธอไม่สนเรื่องนั้นหรอกครับ
‎เอาเป็นว่ามันขึ้นอยู่กับเธอนะ
‎อีกนานไหมว่าพวกเขาจะโทรมา
‎สามนาที
‎- ยังเจ็บอยู่ไหม ‎- นิดหน่อย
‎- ฉันจะขอมอร์ฟีนให้ ‎- ไม่ๆ รอก่อน
‎- เธอให้สัมภาษณ์ทั้งเจ็บๆ ไม่ได้หรอกนะ ‎- ฉันจะทนอีกหน่อย
‎ฉันไม่อยากได้มอร์ฟีนตอนนี้ ‎เดี๋ยวจะน้ำลายยืดกันพอดี
‎ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‎ไม่อยากให้เป็นยังงั้น
‎ดูสิ ช่องนี้ รายการนี้แหละ
‎โซเชียลมีเดียเป็นแหล่งข้อมูลที่ไม่มีสิ้นสุด
‎ไม่ใช่แค่เพื่อระบายอารมณ์ ‎เพื่อพูดคุยทางอารมณ์ เพื่อประท้วง...
‎- เธอออกทีวีหรือยัง ‎- ยังเลย
‎ภายใน 140 ตัวอักษร ‎แต่ยังให้พูดคุยถึงเรื่องโรคร้าย
‎เพื่อยืนยันตัวตนกับคนอื่นๆ
‎ที่อาจจะประสบกับเรื่องราวเดียวกัน ‎จากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์
‎เราได้รับรู้เรื่องราวของมาเรีย วาซเกซ ‎เรื่องราวที่แสนพิเศษ
‎เธอเป็นมะเร็ง และกำลังต่อสู้กับมะเร็ง
‎และในช่วงสุดท้ายของการรักษาคีโม
‎มะเร็งรังไข่ มาเรียเล่าให้เราฟังผ่านทวีต ‎ลีโอ ลองอ่านสิคะ
‎มาดูทวีตบางส่วนของมาเรียกันครับ ‎มารีได้เขียนต้อนรับให้คนมาพูดคุยกับเธอ
‎"มอร์ฟีนมาช่วยไว้ทัน 'อย่าฝืนตัวเอง' ‎คุณหมอกล่าว"
‎(การต่อสู้กับมะเร็งของมาเรีย วาซเกซ)
‎"ฉันขอไม่ได้โชว์ห่าอะไรให้คุณดู
‎แล้วได้อยู่ต่อไปดีกว่า ‎แต่ก็ขอบคุณสำหรับความรักนะ"
‎เอาล่ะครับ เธออยู่ในสายกับเราแล้ว ‎มาเรีย วาซเกซ คุณเป็นยังไงบ้างครับ
‎เราเวโร่และลีโอครับ สวัสดีครับ
‎สวัสดีค่ะ ลีโอ สวัสดีค่ะ เวโร่
‎สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ
‎ขอบคุณที่โทรมานะคะ
‎- ไม่นะ ฉันไม่ได้ยินเลย ‎- คลื่นมันแทรกน่ะ จะให้ทำยังไง
‎เมื่อเจ็ดเดือนก่อน ฉันผ่าตัดครั้งใหญ่ไป
‎ผ่าตัดเอามดลูกออกค่ะ
‎ซึ่งฉันต้องผ่าทุกอย่างออกไปหมดเลย ‎ฉันว่างเปล่า
‎เหมือนเป็นหลุมกลวงๆ
‎ยิ่งกว่าเมื่อก่อน
‎และหลังจากนั้น ฉันก็เริ่มทำคีโม
‎ซึ่งก็ได้ผลๆ ได้ผลมาเรื่อยๆ จนไม่ได้ผลอีกต่อไป
‎แล้ว... แล้วก็...
‎ตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรให้ทำแล้ว
‎เรากำลังรอคอยเวลา
‎รอคอย...
‎สิ่งที่คุณพูดมันโหดมาก แต่ว่า...
‎เวลาตาย เราต้องพูดมันแบบตรงๆ
‎ใช่ เวลาที่ฉันจะตาย
‎เวลาที่คุณจะตาย มันทำอะไรไม่ได้แล้วเหรอครับ
‎ตอนนี้สุขภาพฉันเปราะบางมากค่ะ
‎พวกเขาผ่าตัดให้ฉันไม่ได้
‎และฉันก็รับคีโมต่อไม่ไหวแล้ว ‎เพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป
‎แต่ถึงอย่างนั้น ‎ฉันก็อยู่ในที่ที่พวกเขาดูแลฉันอย่างดี
‎มันเป็นที่ที่ดีมากค่ะ พวกเขาดูแลฉันดีมาก
‎และมาเรียครับ ผมลองไล่อ่านทวีตของคุณแล้ว
‎ผมว่ามันมีอารมณ์หลากหลายมาก
‎คุณแสดงทั้งด้านตลก โกรธ และเสียดสี
‎ตอนนี้คุณอยู่ในอารมณ์ไหนครับ
‎ตอนนี้เป็นอารมณ์ขันค่ะ ‎เพราะเพื่อคนที่มาเยี่ยมฉัน...
‎ฉันจะมีโชว์มุกมะเร็งด้วย
‎เพราะงั้นนอกซะจาก ‎คุณจะมาเจอตอนฉันกำลังอ้วกพอดี...
‎ส่วนมากฉันจะล้อมรอบด้วยเสียงหัวเราะค่ะ
‎และตอนนี้ลูกคุณอายุสามขวบ
‎คือว่า คุณได้คิดถึงเขาไหมคะ ตอนที่...
‎ฉันคิดถึงเขาเยอะมาก คุยกับเขาเยอะมากด้วย
‎เราอัดวิดีโอให้เขา
‎ฉันอธิบายทุกอย่างตามจริง
‎คุณบอกอะไรเขาบ้างคะ
‎เราจะบอกเขาว่า... ‎อีกไม่นานแม่จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
‎แต่ฉันจะยังอยู่ในใจเขาเสมอ ‎และฉันว่าเขาน่าจะเข้าใจค่ะ
‎แล้วสามีคุณล่ะคะ คุณยังคบกันอยู่ไหม
‎เรากำลังดูภาพคุณกับสามีอยู่
‎ภาพนั้นเป็นภาพจากงานแต่งฉันเองค่ะ
‎ฉันแต่งงานพร้อมกับบาป
‎เพราะฉันท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว
‎และนั่นคือเฟดค่ะ
‎สามีฉัน... อยู่กับฉันด้วย
‎คอยดูแลฉัน และเขาอยู่กับฉันตลอดเวลา
‎และตอนที่พวกเขาบอกคุณ ‎หรือตอนที่คุณรู้ว่าเป็นมะเร็งรังไข่
‎คุณมีความคิดแง่บวกไหมครับ ‎คุณคิดไหมว่าจะผ่านมันไปได้
‎ฉันเดาได้มากกว่าค่ะ
‎มันเป็นยังไงเหรอคะ
‎ฉันไปตรวจอัลตร้าซาวด์ดู
‎เพราะท้องฉันดูเหมือนคนท้องหกเดือน
‎แล้วหมอ...
‎คุณรู้ใช่ไหมคะ เวลาพวกหมอคุยกันเอง
‎และคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าพวกเขาพูดถึงอะไร
‎- บางครั้งพวกเขาก็ประมาทคนไข้ ‎- ใช่เลย พวกเขาประมาทคนไข้
‎แล้วหมอก็บอกช่างอัลตร้าซาวด์ว่า
‎"จากสเกลหนึ่งถึง 'อะไรไม่รู้นะ'
‎ซึ่ง 45 ถือว่าเยอะมาก
‎คุณคิดว่านี่มันระดับไหน" ‎แล้วช่างเขาก็ตอบว่า...
‎"นี่น่ะเหรอ ร้อยนึงเลย"
‎มาเรีย ตอนนี้คุณอายุเท่าไรครับ
‎42 ค่ะ อีกสองวันก็ 43 แล้ว
‎คุณจะอายุ 43 ในอีกสองวัน
‎ใช่ค่ะ ถ้าฉันรอด...
‎ก็จะอายุ 43
‎คุณทั้งมีอารมณ์ขันและช่างประชดประชัน
‎ผมไม่รู้ว่ามันช่วยคุณหรือเป็นโล่กำบังให้คุณกันแน่
‎แต่คุณปล่อยมุกตลกมาตลอดเวลาเลย
‎มันไม่ได้ช่วยฉันค่ะ
‎และก็ไม่ใช่โล่กำบังด้วย
‎ฉันแค่เป็นคนแบบนี้
‎นี่แหละตัวฉัน
‎บางครั้งเพื่อนๆ ฉันก็ขำกลิ้ง
‎ตอนที่มาเยี่ยม และก็ดราม่ายิ่งกว่าฉันซะอีก
‎ฉันว่าคำที่ถูกต้องคงเป็น "การยอมรับ"
‎มันคือการยอมรับและ...
‎ความตายมันเป็นส่วนนึงของชีวิต
‎(ฉันยังอยู่นี่ พูดจบแล้ว แค่นั้นแหละ)
‎(ชื่อเสียงจะทำลายคุณ)
‎(ฉันขอบคุณคำแนะนำ ‎การรักษาทางเลือกต่างๆ ที่ส่งมานะคะ)
‎(แต่บางครั้งความตายก็คือโชคชะตา)
‎(ฉันจะไม่กูเกิลอะไรทั้งนั้น)
‎(สุขภาพมันเฮงซวย)
‎(แต่อย่างน้อยมันก็มอบ ‎ช่วงเวลาเจ็ดเดือนที่งดงามให้ฉัน)
‎หก ผมมีสี่ หก เจ็ด
‎เจ็ดครับ
‎เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‎เจ็ดมันเยอะนะครับ
‎หนึ่ง สอง สาม เจ็ด สิบเอ็ด
‎สิบสี่ เจ็ด สิบเอ็ด สิบสี่ เจ็ด
‎ลูกนี่ตลกจังเลย โทมี่ พูดอะไรก็ตลกหมดเลย
‎แต่แม่จำไม่ได้เพราะแม่กินยา ‎ชื่อว่าหัวทึบเซตามอล
‎ไม่เอาน่า สักลูกนะ ‎ตอนนี้เป็นฤดูสตรอว์เบอร์รีด้วย
‎กินไม่ไหว ร่างกายฉันกินไม่ไหวน่ะ ‎มารู สาบานเลย
‎ไม่เอาน่า สักลูกนะ
‎- ลูกเดียวนะ ‎- นั่นแหละ
‎- นี่อะไรน่ะ ‎- พวกเขาเปลี่ยนฟูกให้ฉันน่ะ
‎- ทำไมอะ ‎- ฉันใช้อีกอันนึงมีเซ็กซ์น่ะ
‎ใช่เลย พวกสาวๆ กับฉันก็เมาท์อยู่
‎ว่าให้เธอเบาๆ หน่อย ‎เพราะข่าวลือแพร่ไปทั่วโรงพยาบาลแล้ว
‎ว่าห้องนี้มีปาร์ตี้ตลอดเลย
‎นี่ มารู
‎ฉันอยากให้เฟดมีแฟน เธอช่วยจัดการให้ทีสิ
‎ฉันอยากให้เขาได้มีเซ็กซ์ แต่งงาน
‎ฉันขอล่ะนะ
‎มารี เขาใช้เวลาตั้ง 18 ปีกว่าจะแต่งกับเธอ ‎แค่ได้มีเซ็กซ์ก็คงพอแล้วสำหรับเขา
‎ฉันพูดจริงๆ นะ
‎ฉันไม่อยากให้เขาซึมเศร้า
‎ฉันอยากให้เขาได้มีเซ็กซ์
‎มีความสุข มีชีวิต
‎นอกจากเรื่องเลวร้าย ‎อย่างการที่ฉันต้องเสียขนตาไปแล้ว
‎ขอโทษนะคะ พวกเขาเอาของ ‎มาให้ภรรยาคุณเพิ่มอีกแล้ว
‎- อีกเหรอครับ ‎- หลังจากรายการฉายน่ะค่ะ
‎แม้ฉันจะเสียก้นไป น้ำหนักหายไป 12 กิโล
‎และมีกล้ามเนื้อเหลวเป๋ว
‎ฉันก็ยังรู้สึกสวย หัวโล้น ‎และดูเหมือนโครงกระดูก
‎เราเก็บไว้ในกล่อง มันจะได้ไม่หาย
‎- ขอบคุณครับ ‎- มีอีกกล่องนะคะ
‎- อีกกล่องเหรอ เดี๋ยวผมกลับมาเอาครับ ‎- โอเคค่ะ
‎มันอาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย ‎แต่การแปรงฟัน ทาโลชั่น
‎ช่วยให้คุณยังรู้สึกเป็นตัวเองอยู่
‎มะเร็งไม่ได้พรากความสวยไป
‎เป็นยังไงบ้าง
‎วันนี้คุณดูดีมากเลย
‎ใช่ แน่นอนล่ะ
‎พวกเขาให้มอร์ฟีนฉันตั้งสามช็อต
‎เหมือนลอยได้เลยล่ะ
‎ดูสิ นี่ไงที่เราต้องการ มีแมวนี่เยอะมากเลย
‎มาเนกิเนโกะนี่นา
‎มันนำโชคนะ
‎พวกเขาเอาอะไรให้ฉันอีก มีอะไรอีกบ้าง
‎โลชั่น โลชั่นอีกอัน โลชั่นอีกสอง
‎- สวัสดี ‎- ไง
‎เราเอาของขวัญมาให้เพิ่มครับ
‎พวกนี้เป็นของกิน เราเลยไว้ในตู้เย็น
‎ของขวัญเยอะเลยนะคะ มาเรีย
‎คุณเอาไปได้เลยค่ะ ฉันกินไม่ได้หรอก
‎เฟด อยากได้อะไรไว้ไหม ไม่งั้นก็ให้พวกเขาไป
‎มีวิเตโตเน่ด้วย
‎ชีสมอสซาเรลลาแท่ง
‎- ไม่อะ ‎- ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎- เค้กแคร์รอต ‎- ไม่เอา
‎- และนี่ล่ะ ‎- อะไรน่ะ
‎เค้กคัสตาร์ดสตรอว์เบอร์รี
‎- โทมี่อาจจะชอบนะ ‎- คุณอาจจะชอบน่ะสิ
‎คุณเอาที่เหลือไปได้เลยค่ะ ‎เหลือแค่อันนี้ให้เขากิน
‎ขอบคุณนะคะ
‎เราจะเอาไปแบ่งกับพยาบาลคนอื่นๆ
‎- โอเคค่ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎- ไว้เจอกันค่ะ ‎- ไว้เจอกันครับ
‎- นี่ มารี ‎- หืม
‎พวกเขาขอสัมภาษณ์อีกสามครั้ง
‎ไม่ล่ะ พอแล้ว
‎ไม่เอาล่ะ คุณลองปฏิเสธไปดูนะ
‎มันพอแล้วล่ะ
‎โอเค
‎เลือกเวลาแจ้งเกิดได้ดีจังเลยนะ
‎เหมือนกับมุกตลกเลย
‎ผมจะไปคุยกับเนสโตร์จากศาลาว่าการน่ะ
‎เผื่อเขาจะออกใบผู้พิการให้ได้
‎ผมจะได้ไม่ต้องลำบากเรื่องที่จอดรถ
‎หรือจ่ายเงินค่าที่จอดรถน่ะ
‎- โอเค ‎- ไปก่อนนะ
‎- คุณจะเดินกะเผลกไปไหม ‎- ใช่
‎แบบนี้ไง
‎พาโทมี่มาหน่อยได้ไหม
‎มารูจะพาเขามาพรุ่งนี้
‎เราเจอกันตอนธันวาคม 1991 ‎และก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นั้น
‎รักกันนานๆ !
‎แม่คงไม่ขออะไรให้ลูกมากไปกว่า
‎การได้เจอความรักแบบนี้
‎จูบเลย!
‎สองต่อหนึ่งนะ
‎พิเศษ หลงใหล และร้อนแรง
‎เข้าแล้ว!
‎แตกต่าง รักใคร่
‎ความรักที่รักใคร่ โธ่แม่ แม่นี่เพี้ยนจังเลย
‎เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ
‎ไม่ค่อยดีค่ะ ฉันอ้วกนิดหน่อย
‎- ได้กินอะไรไหมครับ ‎- สตรอว์เบอร์รีค่ะ
‎- ขอโทษนะคะ ‎- ไม่เลยครับ
‎ไม่เป็นไร
‎แต่คุณอ้วกออกมา
‎ก็มีสิทธิ์ที่จะสำลักมันเข้าไปในปอด
‎เพราะงั้นเราคงต้องขอใส่สายยางลงจมูกนะครับ
‎โอเคค่ะ
‎มันจะน่ารำคาญหน่อยในตอนแรกๆ ‎แต่เดี๋ยวคุณก็ชินครับ
‎เมื่อวานคุณเล่าเรื่อง ‎ตอนไปเที่ยวยุโรปกับครอบครัว
‎บางทีอาจถึงเวลาวางยาแล้วหรือเปล่าคะ
‎บางทีนะ
‎คุณจะรู้เองเมื่อถึงเวลา
‎ฉันเขียนสมุดให้โทมี่จบแล้ว
‎ยังมีหน้าเหลืออยู่บ้าง สักสิบหน้ามั้งคะ
‎บางทีอาจจะเป็นอาทิตย์หน้า
‎คุณบอกมาแล้วกัน แล้วเราจะนัดเวลาให้
‎มันจะเป็นยังไงคะ
‎มันจะเหมือนวันอื่นๆ คุณจะไม่รู้ตัวเลย
‎เราจะเพิ่มโดสมอร์ฟีนให้คุณ
‎และก็เพิ่มมิดาโซแลม ‎เป็นยาระงับประสาท คุณจะหลับไป
‎แล้วฉันจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเหรอคะ
‎เราจะคอยดูคุณ
‎และจะให้โดสที่พอดี เพื่อไม่ให้คุณตื่นขึ้นมาอีก
‎เริ่มคิดได้แล้วครับว่าคุณอยากบอกลาใครบ้าง
‎ฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ
‎(ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ทุกคน)
‎(ไปสู่จุดจบพร้อมรอยยิ้มและกำหมัดแน่น ‎แต่นี่คือจุดจบแล้ว)
‎(พรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉัน ‎ฉันไม่อยากได้ของขวัญ ไม่อยากได้คำชม)
‎(แค่อยากได้ปาร์ตี้สไตล์เม็กซิกัน ‎พวกวันแห่งความตายน่ะ)
‎ตอนกลางคืนพอจุดเทียนแล้ว มันจะสวยมากเลย
‎ใช่ ทำไมเราไม่ถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงล่ะ
‎หรือมันจะเว่อร์ไปไหม
‎ไม่หรอก
‎เข้ามาสิ
‎- ผมอยากคุยด้วยหน่อย ‎- มีอะไรเหรอ
‎เธอเป็นยังไงบ้าง
‎ชาร์ลี
‎หมอเขาว่ายังไง
‎ไม่มีอะไร ทำไมเขาต้องพูดอะไร
‎บางครั้งหมอก็ปรึกษากันเอง และก็คุยกันเอง
‎- คุณเอาของขวัญมาไหม ‎- เอามา
‎เธอบอกว่าไม่อยากได้ของขวัญนะ
‎หนังสือของพัคที่เธอยังไม่มีน่ะ แค่นั้นเอง
‎เข้ามาสิ
‎เธอหลับอยู่
‎ด้วยของทุกอย่างที่พวกเขาเอาให้เธอ
‎เราจะไปโรงอาหารแล้วให้เธอพักสักหน่อย
‎เดี๋ยวผมตามไป
‎- ไว้เจอกัน ‎- ไง
‎- นึกว่าคุณหลับอยู่ซะอีก ‎- เปล่า
‎คุณเอาอะไรมาน่ะ
‎แฮมเบอร์เกอร์
‎แต่เดี๋ยวผมจะไปกินข้างนอก ‎จะได้ไม่ยั่วให้คุณอยาก
‎ไม่หรอก มันไม่ทำให้ฉันอยากกินหรอก
‎ไง
‎กินที่นี่แหละ
‎- ผมเอาของที่คุณขอมาด้วยนะ ‎- ดีจัง
‎ฉันอ่านหนังสือที่ชาร์ลีเอามาให้ ‎เป็นของขวัญวันเกิด
‎หนังสือของพัคอีกสองเล่มที่ฉันขาดพอดี
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะจำได้
‎เขานี่อัจฉริยะจริงๆ
‎(พัคชนะ)
‎- คุณได้แวะไปที่บ้านไหม ‎- ใช่ โรซ่าอยู่ที่นั่น
‎ได้จ่ายเงินเธอไหม
‎เปล่า เธอบอกให้ผมจ่ายพร้อมกัน ‎ตอนอาทิตย์หน้าน่ะ
‎เธอฝากสวัสดีด้วยนะ
‎อะไรอีกนะ
‎ผมจ่ายค่ามือถือคุณ ของผม
‎โดนค่าปรับทั้งคู่เลย เพราะมันเลยกำหนด
‎และหน้าต่างห้องโทมี่ก็ยังรั่วอยู่
‎เดี๋ยวทันทีที่ผมมีเวลา
‎ผมจะเอามาซีลอีกรอบนึงนะ
‎โอเค
‎ต้นไม้ก็โอเคดี พวกมันฝากสวัสดีด้วยนะ
‎ถ่ายรูปมาหน่อยสิ
‎ได้เลย
‎ผมให้ของขวัญครูใหญ่ด้วย
‎เธอช่วยเราไว้เยอะเลย เรื่องย้ายโรงเรียนน่ะ
‎เฟด เรานัดวันเลยดีไหม
‎- คุณคุยกับวิกน่าแล้วเหรอ ‎- คุยแล้ว
‎เขาบอกว่าให้เรานัดวันที่เราต้องการได้เลย
‎โอเค
‎น่าจะเป็นวันศุกร์นะ
‎คุณคิดว่าไง
‎โอเค
‎เราต้องคุยกับโทมี่ก่อน
‎พรุ่งนี้หรือมะรืน
‎ทุกๆ ข้อตกลงมีข้อเสียเสมอ
‎ตอนนั้นเฟดตกลงที่จะอยู่กับฉัน ‎จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน
‎เฟเดริโก้!
‎แต่เขาไม่ได้อ่านตรงหมายเหตุ
‎เป็นยังไงบ้าง
‎ผมต้องการให้คุณพาจนท.รับรองเอกสาร ‎มารับรองว่ามาเรียยินยอม
‎ที่จะวางยาให้เธอจากไป
‎- มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ‎- ไม่มี
‎- แค่มีไว้จะดีกว่าน่ะครับ ‎- ผมจะไปหาจนท.รับรองเอกสารจากไหน
‎ไปถามที่ประชาสัมพันธ์นะครับ ‎พวกเขารู้ว่าสำนักงานเขตอยู่ไหน
‎- เขาต้องไปด้วยไหม ‎- พวกเขารู้ว่าต้องทำยังไง
‎- ผมจะไปเลยจะได้ไม่เสียเวลา ‎- บอกผมด้วยนะครับ ผมยังอยู่จนดึก
‎เขาน่าจะไม่เคยจินตนาการ ‎ว่าช่วงเวลานี้จะมาเร็วเหลือเกิน
‎แต่นี่คือจุดจบของฉัน
‎- สำนักงานเขตอยู่ไหนครับ ‎- ชั้นสามครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ฉันอยากให้เขาพาฉันไปปารีสมากกว่า
‎แต่ตอนนี้ของขวัญที่ดีที่สุด ‎ที่เขาสามารถมอบให้ฉันได้
‎คือการจัดการการตายให้ฉัน
‎สวัสดีครับ
‎สวัสดีค่ะ
‎ผมมาหาจนท.รับรองเอกสารเซรูโอโล่ครับ
‎ผู้สูงวัยหรือผู้เยาว์คะ
‎อะไรก็ได้ครับ เพื่อไปรับรองเอกสารน่ะครับ
‎นั่งก่อนนะคะ ฉันจะไปแจ้งเขาให้
‎- ขอบคุณครับ ‎- รอตรงนี้ค่ะ
‎ฉันว่าฉันไม่เคยเห็น ‎การกระทำเพื่อความรักแบบนี้มาก่อนเลย
‎เชิญเข้ามาค่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดีครับ
‎- เป็นยังไงบ้าง เชิญนั่งก่อนครับ ‎- ขออนุญาตนะครับ
‎มีอะไรให้ผมช่วยครับ
‎ภรรยาผมอยู่ที่โรงพยาบาล ‎ถัดจากที่นี่ไปสองช่วงตึกครับ
‎และผมอยากให้คุณรับรองมอบอำนาจให้ที
‎คุณมีข้อความมาไหมครับ
‎ไม่ครับ ไม่มีอะไรเลย
‎เราต้องมีข้อความพิมพ์ออกมานะครับ
‎ครับ แต่ไม่มีใครบอกอะไรผมเล
‎เดี๋ยวนะครับ
‎คุณกลับที่โรงพยาบาล ‎และบอกให้พวกเขาช่วยเอาตัวอย่างให้คุณหน่อย
‎- โอเคนะครับ ‎- โอเคครับ ผมจะรีบไปแล้วกลับมาใหม่
‎ไม่ใช่ตอนนี้ครับ นี่มันเย็นแล้ว
‎- ต้องเป็นพรุ่งนี้นะครับ ‎- นอกเวลาทำการไม่ได้เหรอครับ
‎นี่มันเรื่องอะไรเหรอครับ มันด่วนเหรอ
‎ภรรยาผมกำลังจะตาย และผมต้องให้เธอ ‎เซ็นมอบอำนาจวางยาให้เธอจากไป
‎โอเค
‎ผมจะรอคุณนะครับ
‎เอายังงี้นะ
‎นี่นามบัตรผม ไปจัดการให้เรียบร้อย
‎ผมจะรอที่นี่สักพัก ถ้าคุณจะมาช้าก็โทรมานะครับ
‎- ขอบคุณมากครับ ‎- ไม่เป็นไรครับ
‎ไม่มีปัญหา
‎ฉันยกเสื้อให้เธอหมดเลย
‎เลือกก่อนใครเลยนะ ฉันยกให้เธอหมด
‎ชุดแต่งงานของแม่ฉัน กระเป๋าของแม่
‎เครื่องประดับเก่าๆ ให้เธอหมดเลย
‎แล้วเธอจะเอาไปบริจาคหรือยกให้ใครก็ตามแต่
‎หรือจะโยนทิ้งก็ได้
‎ตามใจเลย
‎เอางานปักของฉันให้เวร่า เธอรู้ว่าควรทำยังไง
‎เครื่องสำอาง เธอตัดสินใจเลย
‎ยกชุดหนังสือพัคให้อากุส ลูกสาวเปาล่า
‎อ๋อใช่ โยนของทิ้งด้วยนะ
‎เอาแบบไม่ต้องปรานีเลย เฟดคงทำไม่ลง
‎เธอโยนทิ้งได้เลย อะไรที่มันไม่...
‎นี่สำคัญนะ
‎มันมีซีดีวงทรีโอ้ โล ปันโชสอยู่ ‎อิสโตเรีย เดอ อูน อามอร์
‎เพลงจากตอนที่เราเจอกัน
‎เพลงที่เขาให้ฉันฟังตอนเราคบกันวันแรก
‎ไปเอามันมาแล้วทำลายทิ้งไปซะ
‎ฉันรู้ว่าเฟดจะต้องไปหามัน ‎แล้วก็คงอดฟังมันไม่ได้
‎แล้วเขาก็จะเศร้าสุดๆ
‎เพลงของเธอไม่ใช่เพลง ‎"คอนติโก อาเปรนดี" เหรอ
‎- ไม่ใช่ ‎- เพลงของมานซาเนโร่น่ะ
‎ไม่ใช่ อย่าโยนซีดีทิ้งผิดแผ่นล่ะ
‎ไม่ๆ อิสโตเรีย เดอ อูน อามอร์
‎เอาของขวัญดีๆ ให้คุณหมอโมลิน่า
‎โอเค
‎โมลิน่า
‎ให้ของขวัญทีมพยาบาลด้วย
‎ยกเครื่องอบผ้าให้ชาร์ลี
‎เขาต้องดีใจแน่ๆ
‎เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเลย
‎เธอไม่อยู่เคียงข้างฉันอีกแล้ว ที่รัก
‎ฉันมีเพียงความเดียวดายภายในจิตใจ
‎พอได้แล้ว มันจะทำเธอเศร้าด้วยนะ
‎เสร็จละ แค่นี้แหละ
‎โอเคนะ
‎คุณหมอวิกน่า เชิญมาที่ประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ
‎- เดี๋ยวเขามานะคะ ‎- ขอบคุณครับ
‎หมอครับ เป็นยังไงบ้าง
‎คุณหมอ
‎ผมต้องการข้อความที่มาเรียต้องเซ็นน่ะครับ
‎ช่างมันเถอะ มากับผมก่อน ผู้บริหารรออยู่
‎- มีอะไรเหรอครับ ‎- ไม่ใช่เรื่องที่แก้ไม่ได้หรอก
‎มีปัญหาอื่นอีกเหรอครับ
‎ไม่ต้องห่วง ให้ผมจัดการนะ
‎ให้ตอบ "ครับ" อย่างเดียวพอ
‎เอ่อ คุณเฟเดริโก้ คุณก็รู้ว่าเรารักมาเรียมาก
‎และเราก็รักคุณมากด้วย
‎เราคิดว่าความอดทนที่คุณแสดงออกมา ‎ในสถานการณ์นี้มันน่าทึ่งมาก
‎เราเลยพยายามทำให้คุณรู้สึกสบายใจที่สุด
‎- ใช่ไหมครับ คุณหมอ ‎- ครับ แน่นอนครับ
‎ขอบคุณนะครับ จริงๆ เลย
‎แต่มันมีปัญหานิดหน่อย
‎คุณรู้ใช่ไหมว่าเส้นแบ่งระหว่าง ‎การุณยฆาตกับการวางยามันบางมาก
‎และทำให้เกิดการตีความไปหลายแบบ
‎ที่จริงแล้วมีเพื่อนร่วมอาชีพ ‎และผู้เชียวชาญมากมาย
‎ที่ไม่เห็นด้วยกับการวางยาแบบนี้
‎ครับ เพราะปัญหาด้านความหมายนี่
‎ผมว่าเราควรเรียกว่า "การวางยา ‎ด้วยความเห็นใจ" ไม่ใช่ "จากไป" นะครับ
‎ใช่ครับ
‎พระราชบัญญัติการตายอย่างมีศักดิ์ศรีระบุไว้ว่า
‎การวางยาให้จากไปนั้น ‎ต้องเกิดจากการเสนอของแพทย์
‎พร้อมกับความยินยอมจากคนไข้ ‎หรือญาติของคนไข้
‎ในกรณีที่เขาหรือเธอไม่สามารถตัดสินใจเองได้
‎ในวันที่ความเจ็บปวดมันเกิดทนไหว
‎หรือเมื่อการรักษาไม่ได้ผล
‎แต่เราบอกไม่ได้ว่าเราจะทำแบบนั้นในอีกห้าวัน
‎เพราะมันจะสื่อว่าคนไข้ ‎สามารถทนความเจ็บปวดนั้นได้
‎ซึ่งมันไม่ได้เกินทนไหว ‎และวิธีรักษาที่รุนแรงน้อยลงก็ได้ผล
‎ฟังนะครับ เฟเดริโก้ ‎นี่เป็นขั้นตอนปกติของที่นี่ ใช่ไหมครับ หมอ
‎ใช่ครับ เรื่องปกติ
‎แต่ในกรณีของมาเรีย เธอเป็นบุคคลสาธารณะ
‎ขึ้นปกคลารีน สัมภาษณ์ออกทีวี
‎เรื่องโซเชียลมีเดียนั่นกลายเป็นไวรัล ‎คนสับสนกันไปหมด
‎ผมคงไม่แปลกใจถ้าจะมีคนคิดว่า ‎เรากำลังทำการการุณยฆาต
‎โทษนะครับ ผมต้องรับสายนี้
‎ฟังนะครับ เฟเดริโก้
‎ถ้าเธอเป็นภรรยาผม
‎ผมจะพาเธอกลับบ้าน ‎และให้คนมาจัดการวางยาให้เธอจากไป
‎ผมไม่ได้พูดในฐานะประธานโรงพยาบาลนะ
‎นายจะทำยังไง พาเธอกลับบ้านเหรอ
‎หมอเขาบอกแบบนั้น ‎สมมติเธอเป็นภรรยาเขา...
‎เขาจะพาเธอกลับบ้านและวางยาเธอ
‎เอ่อ...
‎ฉันว่าเขาพูดเพราะอยากจะวางก้ามมั้ง
‎แล้วหมอวิกน่าว่ายังไง
‎บอกว่าเขาจะจัดการให้
‎เขาเป็นหัวหน้าแพทย์นะ ‎เขาต้องทำอะไรได้บ้างสิ
‎ปล่อยให้วิกน่าจัดการเถอะ
‎ผมจะโทรหาอาเดรียน
‎อาเดรียน
‎อาเดรียนเป็นนักโภชนาการนะ
‎เขาจะพูดหรือทำอะไรได้เหรอ
‎เขาเป็นนักโภชนาการ แต่ก็เป็นหมอด้วย
‎แต่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ
‎นักโภชนาการ...
‎ทำไมเขาถึงไม่ยอมวางยาเธอในโรงพยาบาล
‎เพราะเรื่องที่ฉันบอกนายทางโทรศัพท์ไง
‎มารีไม่สมควรต้องเจอเรื่องแบบนี้เลย
‎แน่นอนสิ
‎แล้วนายจะพาเธอกลับบ้านไหม
‎ใช่ ก็ว่ายังงั้น
‎มาเถอะ เข้าไปข้างในกัน
‎นายจะขับรถขยะนี่ไปไหนน่ะ
‎ไปทางเหนือ ไปคูคุยตอนหน้าร้อน
‎- คงขับไปได้ไม่ไกลหรอก ‎- คิดงั้นเหรอ
‎ไว้อีกสองสามเดือนกลับมาดูใหม่สิ
‎ฉันว่าไม่รอดหรอก
‎ฟังนะ เฟด
‎การวางยาที่บ้านมันไม่ง่ายนะ
‎ไม่ใช่ว่านายวางยาปุ๊บแล้วจบกัน
‎นายต้องอยู่ตรงนั้น คอยเฝ้าดูเธอ
‎ต้องจัดการเรื่องยา
‎นายต้องทำให้เธอหลับไว้
‎และในขณะเดียวกันก็เริ่มลดระดับน้ำในร่างกาย ‎เข้าใจไหม
‎นั่นอาจจะกินเวลาห้า หก เจ็ดวัน ‎หรืออาจจะนานกว่านั้นอีก
‎ห่วยแตกใช่ไหมล่ะ
‎- ไม่มีทางที่เร็วกว่านั้นเหรอ ‎- การุณยฆาตน่ะเร็วกว่า
‎ฉันหาหมอที่จะช่วยนายได้นะ ถ้านายต้องการ
‎ไม่ล่ะ
‎ตอนเริ่มเรื่องทั้งหมดนี้
‎ฉันสัญญากับมารีว่า ‎ถ้าจะมีใครเป็นคนลงมือ ก็ต้องเป็นฉัน
‎- อธิบายให้ฉันฟังที ‎- โอเค
‎ฟังนะ ถ้านายพาเธอกลับบ้าน
‎ขอคนที่โรงพยาบาลให้ส่งตัวเธอ ‎มาพร้อมสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง
‎มันเป็นสายที่สอดเข้าไปในหลอดเลือดใหญ่
‎ที่เข้าสู่หัวใจ
‎- แล้วถ้าเธอสอดไว้แล้วล่ะ ‎- ไม่หรอก ไม่มีแน่
‎แต่พวกเขาจะรู้ทันทีที่ฉันขอแบบนั้นสินะ
‎นายไม่มีคนในโรงพยาบาลที่พอจะไว้ใจได้เหรอ
‎ไม่มีให้ทำเรื่องแบบนี้น่ะ
‎ไม่รู้สิ
‎ขอฉัน...
‎แล้วพอจัดการเรื่องนั้นแล้ว ยังไงต่อล่ะ
‎พอเธอมีสายน้ำเกลือส่วนกลางแล้ว ‎ให้นายไปร้านขายยาแล้วขอโพแทสเซียมคลอไรด์
‎- โพแทสเซียมคลอไรด์ ‎- นี่ เฟด
‎- มารีเป็นยังไงบ้าง ‎- ไง เอสเตล่า เธอก็เรื่อยๆ น่ะ
‎ฉันต้องไปเยี่ยมเธอบ้างแล้ว
‎บางทีอาทิตย์นี้ฉันอาจหาเวลาไปเยี่ยมเธอได้
‎ฉันไปบ้านแม่คุณนะ
‎- โอเค ไว้ผมไปรับนะ ‎- โอเค
‎- ฝากส่งจูบให้เธอทีนะ ‎- ได้เลย
‎- ฉันต้องซื้ออะไรนะ ‎- โพแทสเซียมคลอไรด์
‎- แล้วพวกเขาก็จะให้ง่ายๆ เหรอ ‎- ใช่ มันเป็นยาที่ซื้อได้ที่เคาน์เตอร์
‎ใช้รักษาอาการท้องเสีย อาเจียนน่ะ ‎ไม่เป็นไรหรอก
‎พอซื้อมาแล้วก็เอามาให้ฉัน ‎ฉันจะเตรียมเข็มฉีดยาให้เอง
‎นายแค่ต้องฉีดเข้าไปในสายน้ำเกลือส่วนกลาง
‎นายจะกล้าทำไหม
‎ฉันจะทำ
‎มันจะแสดงในผลชันสูตรไหม
‎ถ้าชันสูตรก็เห็น
‎แต่ใครจะขอชันสูตรศพ ‎คนที่ตายจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายกันล่ะ
‎แล้วถ้าฉันไม่ได้ฉีดเข้า ‎สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางล่ะ
‎นายต้องฉีดโพแทสเซียมคลอไรด์ ‎เข้าไปในน้ำเกลือ
‎มันจะช้ากว่า
‎พยายามฉีดเข้าไปใน ‎สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง
‎มันเร็วกว่า ตรงเข้าหัวใจเลย
‎หมอครับ
‎- ค่ะ เป็นยังไงบ้าง ‎- ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ
‎ไว้ฉันตามไปที่แล็บนะ
‎- เราจะกลับบ้านกัน ‎- ไปคุยกับคุณหมอวิกน่านะคะ
‎ครับผม แต่ผมอยากให้คุณ ‎ใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางให้เธอ
‎เพื่ออะไรคะ
‎เพื่อ... เพื่อการรักษาครับ ‎เผื่อว่าเธอจะต้องใช่น่ะ
‎ใครบอกคุณมาคะ
‎หมอประจำตัวเธอครับ หมอประจำครอบครัว
‎ให้เขาโทรหาเราแล้วกัน ‎เราใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางไม่ได้
‎มันต้องมีเหตุผลทางการแพทย์
‎ให้เขาโทรมานะคะ
‎โอเคครับ
‎ขอบคุณครับ
‎อาเดรียนว่ายังไงบ้าง
‎- จำที่เราคุยกันได้ไหม ‎- จำได้สิ
‎ว่าถ้าต้องให้ใครทำ คนคนนั้นต้องเป็นผม
‎ใช่
‎ต้องใช้โพแทสเซียม
‎มันรวดเร็ว
‎อาเดรียนจะเตรียมเข้มให้ ‎และผมก็ใส่ทางน้ำเกลือ
‎แล้วถ้าพวกเขารู้ล่ะ
‎เป็นไปไม่ได้หรอก มารี
‎อาเดรียน
‎อาเดรียนบอกมา
‎พวกเขาไม่ชันสูตรศพผู้ป่วยมะเร็งหรอก
‎ถ้าเรากลับบ้านจะดีกว่าเหรอ
‎ใช่
‎เรากลับบ้านแล้วค่อยลงมือนะ
‎แต่ถ้าเรากลับบ้านและฉันตายวันถัดไป ‎พวกเขาจะจับได้นะ พวกเขาไม่โง่หรอก
‎แล้วโทมี่ก็จะเสียทั้งพ่อและแม่ไป ‎เพราะคุณอาจจะติดคุก
‎มันไม่ดีเลย
‎นายเมาเหรอ นี่ซัดวิสกี้ไปทั้งขวดหรือไง
‎- หมายความว่าไงที่ว่านายจะฆ่าเธอ ‎- ใช่ ฉันจะทำเอง
‎เราคุยเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ต้น
‎เธออยู่ที่นี่อีกห้าเดือน ‎แล้วบอกลาอีกเป็นร้อยๆ ครั้งไม่ไหวหรอก
‎ใครบอกกันว่าเธอจะอยู่นี่อีกห้าเดือน
‎ห้าวัน สิบวันก็เหมือนกันแหละ มันทรมาน
‎เธออยู่แบบนี้ไม่ได้ ‎พวกเขาให้เธอหลับ แล้วเธอก็ตื่นอีก
‎ต้องมีคนฉีดโพแทสเซียมเวรนั่นให้เธอ
‎บอกมาสิว่าฉันพูดถูก
‎ฉันไม่ได้บ้านะ ‎ฉันแค่ทนเห็นเธอทรมานแบบนี้ไม่ได้
‎ฉันรู้ๆ ฉันรู้ว่านายต้องฆ่าเธอ ‎แต่พอนายพูดออกมาแล้วมันฟังดูรุนแรงน่ะ
‎แล้วนายได้คุยกับหมอคนนั้นหรือยัง ‎หมอวิกน่าที่เป็นหัวหน้าน่ะ
‎ไม่อะ ฉันไม่อยากเอาเขามาเกี่ยว
‎- แต่เขาบอกว่าจะจัดการให้นี่นา ‎- เขาพูดเพื่อจะปัดรำคาญเฉยๆ
‎- เฟเดริโก้ ฉันกำลังตามหาคุณอยู่เลย ‎- เป็นยังไงบ้างครับ
‎- ฉันไปหามารีนะ ‎- โอเค
‎คุณหมอวิกน่าบอกว่ามาเรียต้องเซ็นเอกสารนี้
‎เพื่อปฏิเสธการกู้ชีพ โอเคนะคะ
‎พอเธอเซ็นนี่แล้ว เขาจะสั่งวางยาวันศุกร์ให้ค่ะ
‎ในที่สุด
‎มันอย่างกับฝันร้ายเลย
‎ต้องให้จนท.รับรองเอกสารมาเซ็นไหมครับ
‎ไม่ค่ะ แค่ลายเซ็นของเธอก็พอ
‎แต่ระวังด้วยนะคะ ห้ามลงโซเชียลมีเดียเด็ดขาด
‎- แน่นอนครับ ‎- ค่ะ
‎- โอเค ขอบคุณนะครับ ‎- ไม่มีปัญหาค่ะ
‎มารี ที่รัก
‎คุณต้องเซ็นเอกสารนี่นะ
‎- ที่ไหนเหรอ ‎- ตรงนี้
‎นี้
‎นั่นแหละ
‎เซ็นตรงนี้แล้วพวกเขาจะวางยาให้คุณในวันศุกร์
‎เรียบร้อย
‎ใครเป็นคนสั่งให้เหรอ
‎วิกน่า
‎เรียบร้อยนะ
‎ผมจะเอาไปส่งก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ
‎- ใจเย็นน่า ‎- ฉันรีบอยู่ จะให้ทำยังไงล่ะ
‎เธอจะช่วยจัดงานอำลาให้ฉันไหม
‎นั่นไงร็อกซี่
‎- หวัดดี ‎- หวัดดี
‎หวัดดี
‎ฉันเป็นคนแรกเหรอ
‎- เปล่า เลตี้เข้าไปก่อนแล้ว ‎- โอ้
‎- เป็นยังไง คุยเรื่องอะไรกันเหรอ ‎- ไม่รู้สิ จะให้พูดยังไงล่ะ
‎- แล้วเธอล่ะ ‎- ไม่ ฉันได้เข้าไปคนสุดท้าย
‎แต่ฉันยังไม่รู้ว่าพร้อมจะเข้าไปหรือยัง
‎ไม่รู้สิ
‎เวรเอ๊ย
‎ไม่เป็นไร
‎- กินโคลนาซีแพมหน่อย ‎- อืม ขอเพิ่มได้ไหม
‎สองเม็ดเดี๋ยวได้น้ำลายย้อยพอดี
‎แต่เธอร้องไห้หนักมากนะ ‎บางทีฉันควรให้เธออีกเม็ดนึง
‎- ตอนออกมาค่อยกินอีกเม็ด ‎- ใช่ ไว้กินทีหลัง
‎- ฉันขอ... ‎- เยอะนะนั่น
‎- ไว้ฉันให้เธออีกทีหลัง ‎- โอเค ฉันขึ้นไปก่อนนะ
‎โชคดี
‎สวัสดี ร็อกซี่
‎สวัสดี มารี
‎ฉันมันเลว
‎พวกเขาบอกฉันเป็นพันครั้งแล้ว
‎ฉันขอโทษนะ
‎ไม่เป็นไรนะ ร็อกซี่
‎ฉันไม่เคย...
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้บอกลาแบบนี้
‎ไม่ต้องห่วงนะ
‎ฉันก็เพิ่งเคยตายครั้งแรกเหมือนกัน
‎เธอนี่เหมือนเดิมเลยนะ
‎ดูสิ
‎ฉันสักมาด้วย
‎ฉันจะจดจำเธอไว้เสมอไป
‎ตอนที่เปลี่ยนชุด ตอนอาบน้ำ ตอนมีเซ็กซ์
‎ถ้าเธอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ‎ช่วยพาโทมี่ไปข้างนอกด้วยนะ
‎โอเคไหม พาโทมี่ไปเดินเล่น
‎- จำไว้นะ ‎- จ้ะ
‎ฝากสวัสดีแม่เธอด้วย
‎โทษนะ
‎เข้ามาสิ ชาร์ลี
‎ฉันบอกลาไม่เป็นน่ะ ฉันต้องทำยังไงเหรอ
‎ฉันดีใจที่ได้เจอนายนะ
‎ไม่รู้สิ แค่นั้นแหละ
‎- แล้วการก่อสร้างเป็นยังไงบ้าง ‎- ชะงักไว้ก่อน
‎ฉันต้องหาเงินเพิ่มน่ะ
‎นายต้องทำงานนะ ชาร์ลี ‎ต้องทำงานเยอะๆ ฉันพูดจริงนะ
‎หาเงินเยอะๆ เอาให้เยอะๆ เลย
‎ฉันอยากขอบคุณที่...
‎สำหรับหลายปีที่เรารู้จักกันมา เพราะว่า...
‎เธอคือคนเดียวที่ฉันสามารถเป็นตัวเองได้
‎ฉันก็ไม่เชื่อในพระเจ้าเหมือนเธอ
‎แต่ว่า...
‎ถ้าโลกหลังความตายมีจริง...
‎ช่วยส่งสัญญาณให้ฉันทีนะ
‎ไม่รู้สิ
‎เขียนหาฉัน
‎บนกระจกขึ้นฝ้าในห้องน้ำน่ะ
‎หรือในสมุดเล่มนั้นที่เธอให้ฉัน
‎เส้นใยผ้า เขียนมาหาฉันนะ
‎เขียนอะไรก็ได้
‎ทำไมนายไม่กลับไปล่ะ ชาร์ลี ‎นายมีธุระต้องทำไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ
‎ไม่ๆ วันนี้ฉันยกเลิกทุกอย่างหมดแล้ว
‎มันวันดีเดย์นี่นา
‎- ลูโช่ ‎- สวัสดีจ้ะ
‎สวัสดีครับ แม่ เป็นยังไงบ้าง
‎- สบายดีจ้ะ ‎- ไง ลูกรัก
‎- ไง ‎- อยากให้เราไปพร้อมลูกไหม เฟด
‎ไม่ครับ เดี๋ยวแม่ค่อยไป
‎ผมจะให้โทมี่อยู่กันสองคนกับมารี
‎นั่งก่อนสิครับ
‎มันมีปุ่มในนั้น เผื่อว่ามีคนต้องการความช่วยเหลือ
‎ลูกกดปุ๊บ มันจะสั่นกระดิ่ง
‎แล้วกระดิ่งนั่นจะเรียกคนมาซ่อมมัน
‎มันจะคลั่งเลยไหมครับ
‎นิดนึงน่ะ
‎- นิดนึงเหรอครับ ‎- ใช่
‎ไม่เยอะเหรอครับ
‎สวัสดี
‎- สวัสดี ‎- สวัสดีจ้ะ!
‎สวัสดี!
‎- สวัสดี ‎- นี่
‎สวัสดี
‎- สวัสดี ‎- ผมจะรอข้างนอกนะ ถ้าคุณต้องการอะไร
‎- บอกผมนะ ‎- โอเค
‎- ไงจ๊ะ ‎- หัวกะโหลกนี่ใครฮะ
‎- งั้นเหรอ ‎- ผมนึกว่า...
‎อันนี้อะไรครับ
‎นั่นเหรอ
‎หน้าไข่ดาว
‎หน้าส้มเหรอ
‎แม่ทายถูก!
‎ตาแม่ละ ตั้งใจนะ
‎ไหนดูซิว่าลูกจะทายถูกไหม มันยากมากนะ
‎ครับ
‎มัน...
‎หน้ากล้วย
‎กล้วยนะ ตาลูกแล้ว
‎หน้านั้นเหรอ
‎มันขมไหม
‎ส้มโอเหรอ
‎- จริงเหรอ ‎- แม่ได้ดาวแล้ว
‎- ใช่ เพราะแม่ชนะ ‎- ไม่ แม่ไม่ได้ดาว
‎ไม่ได้เหรอ ไม่มีดาวเหรอ
‎- เพราะแม่แพ้ ‎- แล้วถ้าแพ้ลูกจะไปที่ไหน
‎ไม่ไปไหนทั้งนั้น แม่อยู่ที่นี่ เล่นสนุก
‎แม่ไม่มีทางอธิบายได้ว่ารักลูกมากแค่ไหน
‎ความสุขที่ได้เห็นสีหน้าของลูก
‎และความโกรธที่ต้องจากลูกเร็วเกินไป
‎นี่คือ...
‎แต่การมีชีวิตก็ต้องมีการตาย ‎และหลายครั้งมันก็...
‎ไม่ยุติธรรมเหรอ ไม่จำเป็นเหรอ
‎มันมีความตายที่เลวร้ายยิ่งกว่า
‎นั่นคือการมีชีวิตที่ไร้ซึ่งความรัก ‎ไร้ซึ่งความสุข ความหลงใหล และทุกๆ อย่าง
‎หากไม่มีเฟด มารี หรือโทมี่
‎นี่คงเป็นการตายที่เศร้าและแสนหวาน ‎ลองคิดดูสิ
‎ลูกจะเข้าใจมันเอง ลูกรักของแม่
‎เจ้าโอคาพีของแม่
‎สวัสดีครับ
‎ช่วยรอก่อนได้ไหมครับ เธออยู่กับลูกอยู่
‎- ค่ะ ‎- เราจะกลับมาตอนหมดกะนะคะ
‎ขอบคุณมากครับ คุณใจดีจริงๆ
‎ขอบคุณครับ
‎(สวัสดีทุกคน นี่คือเฟเดริโก้ สามีของมารี)
‎(ผมจะรับช่วงต่อทวิตเตอร์ของเธอ)
‎(เพราะเธอทวีตไม่ได้แล้ว)
‎กี่โมงแล้วน่ะ
‎เกือบห้าโมงแล้ว
‎เธอได้ตั้ง 2,000 รีทวีตแน่ะ
‎- สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง ‎- สวัสดีค่ะ
‎- ทุกอย่างโอเคไหมครับ ‎- ค่ะ
‎- ขอถามหน่อยได้ไหมครับ ‎- ค่ะ
‎- โดสนี้มันมีผลทันทีเลยหรือเปล่า ‎- โดสอะไรคะ
‎- โดสวางยาน่ะครับ ‎- ไม่ค่ะ นี่เป็นโดสปกติ
‎หมายความว่ายังไงครับ โดสปกติน่ะ ‎เราตกลงว่าจะวางยาเธอนะ
‎แต่ฉันไม่รู้เรื่องนั้นนะคะ
‎เธอเซ็นเอกสารแล้ว
‎- คุณควรไปคุยกับหมอโมลิน่านะคะ ‎- เธออยู่ไหนครับ
‎ชั้นสองค่ะ
‎เดี๋ยวฉันมานะ
‎ฟังผมนะครับ คุณหมอ ‎ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้เธอหลับล่ะ
‎คุณน่ะต้องฟังฉัน ‎ฉันจะไม่ยอมข้ามเส้นเด็ดขาด
‎- คุณพูดถึงเส้นอะไรกันครับ ‎- เส้นความเชื่อของฉัน
‎ได้ครับ ผมจะไปขอคุณหมอดิเอโก้ วิกน่า
‎ให้ส่งคนที่พร้อมลงมือในสิ่งที่ควรทำมา
‎ได้ นั่นคือการตัดสินใจของคุณ
‎คุณหมอ ผมเข้าใจและเคารพคุณนะ
‎เรื่องจริง
‎แต่ช่วยเข้าใจผมด้วยเถอะ
‎มาเรียใช้ชีวิตในสภาพแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
‎กินแค่นิดเดียวแต่ก็ยังอ้วกออกมา ‎เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว
‎ถ้ามันมีความหวังแค่สักน้อยนิด ‎แค่หนึ่งในพันก็ได้
‎ผมก็คงเห็นด้วยกับคุณ
‎แต่คุณก็รู้ว่ามันไม่มีหวัง
‎ฟังนะคะ สำหรับฉันแล้วชีวิตเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ‎แม้แต่ในสภาพแบบมาเรีย
‎ฉันฆ่าความเจ็บปวดได้ แต่ฆ่าคนไม่ได้
‎เพราะงั้นฉันถึงได้เลือกเป็นหมอ
‎ขอตัวเดี๋ยวนะ
‎เฟเดริโก้
‎- เป็นยังไงบ้าง ‎- นี่มันอะไรกันครับ
‎ไว้ผมบอกให้ฟังนะ
‎พวกนั้นรู้ทันเรา ‎ไม่ได้เป็นเพราะผมหรือท่านผู้อำนวยการนะ
‎ทนายของโรงพยาบาลมาหาและมันก็ตามนั้น
‎เขาไม่อยากให้วางยามาเรีย
‎ถ้าเราทำไปแล้วพวกเขาขอดู ‎ประวัติการรักษาของเธอ พวกเขาก็จะรู้
‎- แต่มันไม่ได้ผิดกฎหมายนี่ครับ ‎- พวกเขาวิตกขึ้นมา
‎พวกเขากลัวสื่อ
‎กลัวพวกนักข่าวไร้ยางอาย
‎จะตีพิมพ์บทความกล่าวหาโรงพยาบาล
‎ว่าวางยาบังหน้าการุณยฆาต
‎ลองคิดดูสิ "โรงพยาบาลฆ่าคนไข้" ‎ต้องขายได้อยู่แล้ว
‎- แล้วยังไงต่อครับ ‎- ใจเย็นก่อนนะ
‎ความต่างก็คือ ‎จากที่เราจะทำจบภายในสองวัน...
‎เราจะทำให้ยาวเจ็ดหรือแปดวัน
‎คนจะไม่สงสัยอะไร
‎เธอจะทรมานไหมครับ
‎ไม่เลย ตัวตอบสนองความเจ็บปวด ‎ในสมองเธอจะไม่ทำงาน
‎- แต่เธอจะมีสติเหรอครับ ‎- ไม่
‎เธอจะไม่มีสติ ไม่ทรมาน
‎คิ้วสวยๆ นี่ เหมือนของแม่ไหมนะ
‎- ไม่ใช่ ‎- งั้นเหมือนพ่อเหรอ
‎ไม่ใช่
‎เหมือนลูกเหรอ
‎ผมกินผู้ชายเข้าไป
‎- แล้วลูกรู้ไหม ‎- ครับ
‎ผมหิวแล้วก็กินเขาเข้าไป
‎ผมกินปลาอีกตัวนึง
‎ผมกินผู้หญิง!
‎ผมกินผู้หญิงเข้าไป
‎ผมกินปลา
‎ไปที่ปลาตัวต่อไปดีกว่า
‎มันหนีไป...
‎ผมจะกินมัน
‎พวกมันฆ่าผม!
‎พวกมันฆ่าผม ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎- พวกมันฆ่าลูกเหรอ ‎- ใช่ครับ
‎- โอ้! ‎- พวกมันฆ่าผม
‎ใจร้ายชะมัดเลย
‎น่าเสียดายจัง
‎น่าเสียดาย
‎น่าเสียดายจังเล้ย
‎ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดกาล
‎ไม่ว่าจะเป็นไอศกรีม หนัง
‎หรือของน่าเกลียดๆ
‎หรือของสวยๆ
‎แม้แต่ใบไม้
‎หรือแม่
‎แต่แม่จะอยู่ในใจลูก ‎จนกว่าลูกจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป
‎แต่ลูกจะไปอยู่ในใจของคนอื่นๆ อีก
‎เพราะฉะนั้นไม่มีอะไรตายจากไปจริงๆ หรอก
‎และบางอย่างก็จะคงอยู่ไปตลอดกาล
‎(รัก เดินเล่น อ่าน ดู ฟัง)
‎(เปิดเพลงฟัง วาดรูป เรียนหนังสือ)
‎(ทำงาน ท่องเที่ยว กินแบบพอดีๆ )
‎(ไขว่คว้า จากไป เชื่อฟังพ่อ)
‎(บ่น เชื่อฟัง กินข้าว ใส่เสื้อคลุม)
‎(อืม ทำสิ่งที่ลูกอยากทำเถอะนะ)
‎(และคิดถึงแม่บ้างในบางครั้งคราว)
‎(มาเรีย วาซเกซได้รับการวางยาให้จากไป)
‎(และเสียชีวิตในวันที่ 21 เมษายน 2015 ‎จากนั้นไม่กี่เดือนต่อมา...)
‎(สมุดลายมือเธอที่เขียนให้ลูกชาย ‎ก็ได้ตีพิมพ์และกลายเป็นหนังสือขายดี)
‎เธอไม่อยู่เคียงข้างฉันอีกแล้ว ที่รัก
‎ฉันมีเพียงความเดียวดายภายในจิตใจ
‎และหากฉันจะไม่ได้เห็นเธออีก
‎ทำไมพระเจ้าจึงต้องดลให้ฉันรักเธอด้วย ‎เพื่อให้ฉันทรมานยิ่งกว่าเดิมหรือ
‎เธอเป็นเหตุผลให้ฉันมีชีวิต
‎การบูชาเธอคือศาสนาของฉัน
‎และในรอยจูบของเธอ ฉันก็พบ...
‎กับความเร่าร้อนในความหลงใหลและความรัก
‎มันคือเรื่องราวความรักที่ไม่เหมือนใคร
‎ที่ทำให้ฉันเข้าใจสิ่งดีและร้าย
‎ที่มอบแสงสว่างให้กับชีวิตฉัน
‎แล้วดับมันลงพลัน
‎โอ้ ชีวิตที่มืดหม่น
‎ฉันคงอยู่ไม่ได้หากปราศซึ่งรักของเธอ
‎นี่คือเรื่องราวความรัก
‎บทบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร