Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Oto historia mojego ostatniego i największego życzenia.
Marzenia, którym chcę się podzielić z synem.
Po to jest ten notatnik.
Oto książka, którą mama Marie napisała dla małego Tomy'ego.
Oby nauczyła go, jak ważne jest być sobą
i pozwoliła mu poznać swoją historię. Mam nadzieję, że uda mi się ją skończyć.
Tędy, proszę.
Przepraszam.
Zapraszam do poczekalni. Zawołają pana.
To jej torba…
ODDZIAŁ CHIRURGII URAZOWEJ
Dzięki.
Fede, nie chcę tu zostać.
Zmuszę ubezpieczycieli, żeby dali nam własny pokój.
Ale dzwoń, dopóki nie doprowadzisz ich do szału.
To półroczne leczenie. Muszę mieć swój pokój.
Doprowadzę ich do szału.
- Aż zbzikują. - Zrobione.
- Rozmawiałeś z Tomym? - Tak, właśnie się budził.
Mówiłem ojcu, że później go odbiorę.
- Rozmawiałeś z lekarzami? - Tak.
No i?
Mają ci dać „tose” czy „tilose”. Nie wiem.
Coś na niedrożność jelit.
- Czyli muszę tu zostać? - Dopóki leki nie zadziałają.
Daj spokój, Fede. Nie jestem głupia. Usunęłam jajniki, nie mózg.
Nie trafiłam do szpitala, żeby się wypróżnić. O co chodzi?
Cóż…
Słowa „musimy porozmawiać” zawsze poprzedzają coś strasznego,
ale nic nie przebije tamtej sytuacji.
Dwa dni po operacji zaczęli badać moją macicę, jajniki
i kilka innych rzeczy, stąd wiedziałam, że dzieje się coś złego.
Ale nawet chirurg nie miał odwagi mi powiedzieć.
Gdy umierasz, wszystko wydaje się wyrazistsze.
Pragniesz czuć, smakować i kochać.
Ale nie da się utrzymać tej intensywności.
Chore ciało tego nie zniesie.
Trzeba więc szukać sposobów, żeby się rozerwać i odwrócić uwagę.
Do tego służą media społecznościowe czy też Twitter.
W sam raz na dramaty czy godzinne dyskusje o tym,
czy użyć tamponów, czy podpasek.
Tam mogę się dzielić się moją chorobą.
Rak jest niczym grypa.
Nie ma się czego wstydzić, choć jest po tysiąckroć gorszy.
Nie mówić o tym, to być jak ci, którzy mówią:
„To długa i bolesna choroba”.
DŁUGA I BOLESNA. A CHUJ CI W DUPĘ.
CHOĆ Z TĄ DŁUGOŚCIĄ TO KIT.
Gdy wrzuciłam ten post,
otrzymałam multum listów miłosnych od nieznajomych.
Bez urazy,
ale jednego zwrotu nienawidzę:
„Wszystko będzie dobrze”.
Jaja sobie robisz? Wszystko będzie dobrze?
Dla pacjenta z rakiem to jak mówienie osobie na pustyni,
że na końcu jest oaza.
Jutro idzie do przedszkola.
To zapraszam do łóżka.
Powoli.
Proszę.
Kapcie.
Uważaj na kroplówkę.
Luis, proszę, podaj mi pilota.
Wciśnij ten guzik, żeby poprosić o herbatę,
pójść do łazienki. Cokolwiek.
Tym można domagać się morfiny, jak tylko poczujesz ból.
Nie czekaj na silny ból. Proś o pomoc.
- Dzwońcie, gdybyście czegoś potrzebowali. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
No i? Podoba ci się twój pokój?
Ładny, co?
Ma nawet widok.
Co widzisz?
Niewiele.
Widok jest kiepski.
Nocujesz tu?
Oczywiście.
A co zrobimy z Tomym?
Mam to pod kontrolą.
Twoi rodzice zaprowadzą go do przedszkola, a ja odbiorę,
przyjdę z nim tutaj i odprowadzę.
- Śpisz na tej sofie? - Tak.
- Złapiesz opryszczkę. - Pożyczę śpiwór od Adriána.
Wywalą nas stąd.
Nie, użyję go w nocy, a potem schowam. Będzie dobrze.
- Federico? - Tak.
Jak się masz? Diego Vigna, naczelny lekarz.
- Jak tam? - Dobrze.
Nie noszę kitla w niedzielę, ale zawsze odwiedzam pacjentów.
- Choroby nie biorą sobie wolnego. - Jasne.
Byłem u Maríi. Chciałem ci powiedzieć o jej stanie.
Nie ma niedrożności jelit. Guz miednicy naciska na dwunastnicę.
Skoro markery są złe,
najlepiej będzie, jeśli zostanie w szpitalu.
Jej stan uniemożliwia operację czy dalszą chemioterapię.
Co możemy zrobić?
Tymczasowo polepszyć jej jakość życia.
Dałbym jej kortykosteroidy, żeby spróbować kontrolować guza.
Panie doktorze, to tylko tymczasowe.
Nic nie można zrobić z chorobą?
Sporo można zrobić.
Przykładowo, można zmniejszyć jej ból. To bardzo ważne.
Dotrzymać jej towarzystwa. Równie istotne.
W takich przypadkach zawsze mam dwa priorytety.
Aby pacjenci nie cierpieli i możliwie szybko wrócili do domu.
Zawsze lepiej spędzić ten czas w domu.
W rodzinnej atmosferze, w otoczeniu bliskich.
Niektóre pająki mają dwoje oczu, a inne więcej.
A ile mają nóg?
Nie wiem ile, ale…
muszę to sprawdzić.
Mamo!
- Cześć! - Cześć.
Cześć!
- Cześć! - Daj mi swoją torbę.
- Proszę. - Dobrze, że jesteś.
Jak tam? Jak było w przedszkolu?
Dzisiaj nie… Poprzedniego dnia nie byłem w przedszkolu.
Naprawdę?
Fajowo, że mnie odwiedziłeś.
Sprawdzę, czy nie ma wolnego miejsca w przedszkolu koło naszego domu.
Ostrożnie, tu jest wysoko.
Nie mamy takiego łóżka w domu. To łóżko-robot.
Proszę, podnieś.
Muszę mieć nogi wysoko,
a głowę nisko.
Pa!
Składam się.
No dalej.
Pa!
Gdy naciskam ten guzik, eksploduje.
Bomba z nieba spada i eksploduje.
Świetny pomysł, Tomy. Spraw, by łóżko wybuchło.
Nie!
NIE MOGĘ WRÓCIĆ DO DOMU,
BO MUSIAŁABYM MIEĆ DWIE POMPY, PIELĘGNIARKI NA TRZY ZMIANY
I SPRZEDAĆ NERKĘ, BO TO JESZCZE MAM ZDROWE.
Fede?
Proszę, załatw mi notatnik.
Zapytaj Lourdes. Robi je ręcznie.
Jest jeden z uroczym wilkiem na okładce.
Chcę coś napisać Tomy'emu.
No dobrze.
INFORMACJE
Umawialiśmy się na 10. Która godzina?
Dwadzieścia po dziesiątej. Spóźnimy się na godziny odwiedzin.
Wpuszczają do 12, Maru.
- Witam. - Dzień dobry.
- Do której są godziny odwiedzin? - Do 12.
Dobrze.
Dzień dobry.
To do której?
Przyszli.
A to jędze. Umówili się, żeby przyjść razem.
To nic takiego.
- Spotykacie się i nic o tym nie wiem? - Chcieliśmy jej przynieść jakiś prezent.
Dlaczego? My nic nie przynieśliśmy.
Wyluzuj, może być wspólny.
To od nas wszystkich, dobrze?
- Nie, idź coś kupić. - Gdzie teraz coś znajdę?
Nieważne, kup cokolwiek.
Dwie przecznice stąd jest galeria handlowa.
- No nie żartuj. - Cóż…
- Daj kluczyki. Ja pojadę. - Ty idź. Zajmę się galerią.
Pojadę z tobą.
- Gdzie jest? - Drugie piętro, pokój 216.
- Dobra, 216. Czemu się tak zachowuje? - Nie przejmuj się.
Chyba nie pójdziemy całą gromadą na górę?
- Nie, wejdźmy w grupach. - I po cichu.
Nie, w prawo.
Fede.
Co słychać?
- Co nowego? - Jak leci?
- Cześć. - Jak tam?
- Jak się masz? - Dobrze.
Tak? Musicie chwilę zaczekać, bo rozmawia z lekarzem.
- Dobrze. - Reszta dopiero idzie.
Wszyscy przyszli?
- Tak. - Tak.
- Wpuszczą nas razem? - Nie wiem. Zobaczymy.
- Usiądziesz? - Nie.
Co z nią?
Dobrze. Jest spokojna.
Cierpi?
Mówi, że odrobinę i że sobie z tym radzi. Wiecie, jaka jest.
Załatwiłem jej świetny pokój. Pięciogwiazdkowy.
To świetnie.
W porządku.
- Jak się dziś czujesz? - Źle.
Znów jestem w szpitalu, zbadało mnie 20 lekarzy i są bezradni.
- Mam już dość leżenia w łóżku. - Rozumiem. A co z bólem?
Da się znieść.
- Byłaś już w ubikacji? - Nie.
Dobrze. Będziemy to monitorować.
Podniosę oparcie, żebyśmy byli na tej samej wysokości.
Proszę.
Jak się masz?
Bardzo dobrze.
Bo ja świetnie.
Mam pytanie. Uśpicie mnie, kiedy ból będzie niewyobrażalny, tak?
Omówimy to w stosownym czasie.
Jeden jedyny raz. Ale jeszcze nie teraz.
Jak długo to jeszcze potrwa?
- Co? - Zanim to omówimy.
Tego nie wiem.
W każdym razie nikt nie odchodzi przedwcześnie.
Bez obaw. Nie zrobię nic, żeby to przyspieszyć.
- Wygodnie ci w tej sali? - Tak.
Twój komfort jest ważny.
Jak myślisz? Dlaczego mi się to przytrafiło?
Nic ci się nie przytrafiło. To bierze się z ciebie…
To nie wirus czy bakteria, które atakują cię z zewnątrz.
Inaczej byłoby to zaraźliwe.
Ten rak jest…
w 100% twój. Można powiedzieć, że nazywa się María.
Nie nazywajmy go tak.
- Nie? - Nie.
To genetyczne.
Tak, niektóre rodzaje raka…
są skutkiem nawyków, przyzwyczajeń.
Gdybyś paliła trzy paczki fajek dziennie,
zapewne zachorowałabyś na raka płuc.
Ale na ogół chodzi o twoje informacje genetyczne.
Mogą wejść?
- To praktycznie wiec. - To nasi przyjaciele.
Niech wejdą.
- Chodźcie. - Cześć.
- Witamy.
Dzięki.
Co z nią?
Wie o wszystkim.
- Sama do tego doszła. Jest mądra. - Zaczynam chyba rozumieć waszą relację.
To zdrowa, patologiczna symbioza.
Bądź spokojny. Mam to samo z moją żoną.
Cóż, Tomy, oto twoja matka,
w tym mega-super-hiper-vipowskim pokoju.
Załatwił go twój tata, bo jest geniuszem.
Spójrz na te niesamowite, designerskie fotele.
Spójrz na tę podłogę.
A teraz, synu, pokażę ci łazienkę.
Zobacz. Marmurowy zlew.
Marmurowy.
Niesamowity.
A oto twoja matka,
która jak zwykle nie poświęca mi uwagi,
udaje głupią, gapi się w telefon,
wrzuca tweety i kto wie, co jeszcze.
Zawsze to samo.
- Jesteśmy tu z naszymi przyjaciółmi. - Postaraj się.
Synu, przedstawię ci ich. Spójrz…
- To Shoy, - Stopa.
Wkrótce lacanowska psycholożka.
Nie, przestań.
- Dlaczego? - Nie jestem psycholożką.
- A kim? - Analityczką.
- Przywali ci. - Nie…
To lacanowska analityczka. Wybacz, mój błąd.
To nawet gorzej.
- A to Paula. - Cześć, Tomy.
- To pisarka. - Tak.
Przeczytasz jej książkę, bo wspomina w niej o twojej mamie.
Oto Charlie.
Cześć, Charlie.
Proszę państwa, to ktoś więcej niż przyjaciel…
To siostra.
- Tak, siostra. - Pewnie.
Uważaj, co mówisz.
Oto Brenda. Jest artystką.
Czy też „sarkastystką”, bo ma wszystkiego dość.
I wszystkich.
Oto ona. Projektantka, ilustratorka.
Geniusz z niej.
A to, panie i panowie, Vera.
Możecie nie uwierzyć, ale jest prezeską firmy ubezpieczeniowej.
- Cały rok chodzi opalona. - Wierzcie lub nie!
- Piękna. - A to Leti.
Pracuje dla władz miasta.
Jeśli coś nabroisz, synu, zgłoś się do Leti i to załatwi.
Tak, załatwię.
Patrz.
To Agus.
Wykłada dziennikarstwo i tańczy tango.
- Tak! - No proszę!
Właśnie. Zatrzęś tyłkiem!
- A oto Roxi. - Zgadza się.
Gospodyni domowa.
Że co? Nie tylko.
- Tak? - A także pracowniczka socjalna.
Ale nie zrobiłaś dyplomu. Ukończyłaś kurs?
Skop mu tyłek.
Dobrze, pracowniczka socjalna. Wybacz. A to Maru.
Tej osoby ci nie przedstawię.
Będziesz musiał ją tolerować przez całe życie.
Podobnie Hernána, tam z tyłu. Poczciwy, dobry człowiek.
Hernán handluje mieszkaniami. Jak to się nazywa?
Broker.
- Broker. - Broker nieruchomości.
- Broker. - Właśnie.
Oto my.
Decydujemy, czy zostanie tu, czy wróci do domu.
Ale tu wszystko sprzątają. To niczym miesiąc miodowy.
- Jasne. - Zobacz, synu.
- Co za widok. Ale panorama. - Niesamowita.
- Porządny, cement. - Trochę jest tam zieleni w tle.
Więc to my.
Wśród przyjaciół, śmiejemy się do rozpuku.
Oto twoja mama…
Oto jaką osobą jest twoja mama.
Oto ona.
Dlatego tak ją kocham.
Pa, synu.
Niesamowite, jak często słyszę, że jestem odważna i silna.
Ale to jedyne dostępna mi opcja.
Co innego mi pozostało?
Mam się użalać nad sobą?
Już lepiej opisać swojego raka na Twitterze.
Prawda jest taka, że ciągle czuję się źle.
To tak, jakby wiecznie odnosić sukcesy na opak.
Kolejne oko.
Więc…
zostawmy pizzę na później,
bo naprawdę lubię robić oczy.
WSZYSTKO JEST DO DUPY I UMRĘ. MOŻE JUTRO. KTO TO WIE?
TO BYŁABY WIELKA STRATA. ZOSTAŁO MI KILKA DOBRYCH DOWCIPÓW.
Ten kolor to radość, a ten złość.
- Ten to wielka radość. - A ten?
To smutek.
- Dlaczego? - Bo te kolory to radość.
- Który to złość? - Czerwony.
- A smutek? - Ten.
Czyli trzy są radosne, a jeden smutny? Bardzo dobrze.
Ten jest radosny?
- Nie. - To ten smutny?
Trzy są radosne, a ten smutny.
Nie, ten jest zły.
A ten jest radosny.
Dlaczego ten jest zły?
Bo chce rad… Chce dorwać tego złego tutaj.
To kolor złości.
- Jasne. - A ten kolor to niebieski,
który… jest smutkiem.
To prawda.
Co za pech tak się pochorować.
Tęsknię za spacerami z tobą i spędzaniem pół godziny nad jedną rzeczą.
Czasem włóczyliśmy się, żeby zrobić zakupy, zjeść lody,
a ty wpadałeś w szał i nie chciałeś iść.
Chciałeś wysiąść z wózka na środku alei.
Tęsknię za tym.
Wiedz, że to były najszczęśliwsze chwile w moim życiu.
Kocham cię.
- Witaj, Marío. - Wybacz najście.
To Marina, nowa rezydentka.
Zaczęła pracę w tym tygodniu i będzie w szpitalu kilka miesięcy.
- Hej, Marino. - Jak się masz?
- Dobrze. - Jak minęła noc?
Nie najlepiej. Trochę mnie bolało.
- A nudności? - Były.
- Spokojnie, zajmiemy się tym. - Dobrze.
- Dawno ukończyłaś studia? - W grudniu. Niedawno.
- Świetnie. - Tak.
- Jaką specjalność? - Kardiologię.
- Witam. - Pani doktor.
Jak się czujesz?
Nie najlepiej.
Nieco ją boli.
Zobaczmy.
Pokaż.
- Tutaj? - Zgadza się.
- Jakby coś szarpało? - Tak.
Jeśli to się nasili, trzeba będzie podać morfinę.
Naprawdę? Nie możemy jeszcze poczekać?
Po co? To pomoże z bólem.
Musimy? Nie jest tak źle.
Poczujesz się lepiej. Nie rezygnuj z ulgi.
Fede, zorganizujmy się trochę, dobrze? Nie wiemy, jak długo tu zostanie.
Pewnie dopóki jej ciało wytrzyma. Ale znacie Marie.
Pewnego dnia powie, że ma dość i przejmie nawet organizowanie czasu.
Tak, ale nie chodzi o nią. Tylko o ciebie i Tomy’ego.
Ustaliłem już sprawę przedszkola z moją mamą i tatą Marie.
Nie chodzi tylko o to. Musisz jeść.
Kanapki to marna dieta.
A co, jeśli spędzisz tu miesiąc lub dwa?
Nie ugościmy cię, bo mieszkamy daleko.
Idealnie. Dzięki, jakoś sobie poradzę.
Czasem musisz się przebrać, włożyć czyste ubrania…
Odpuść mi. Jestem w okopach.…
- Dlatego nie myłeś się od 2 tygodni? - Co z tego?
- To ohydne. - Maru ma rację.
Musimy się zorganizować.
Na przykład odwiedziny.
- Nie możesz tu tkwić cały dzień. - Dobrze.
Utworzę czata z 12-osobową babską mafią i Charliem, ale bez Marie.
Ustalimy całotygodniowy harmonogram odwiedzin.
Halo?
Kto mówi?
Witaj. Co słychać?
Tak, otrzymała go.
Tak, bardzo jej się podobał. Wielkie dzięki.
Pa.
- To była Lu, babeczka od notatnika. - Przyjaciółka Marie z innej grupy?
Haftu, rękodzieł i tego typu szajsu.
Świetna babka.
Haftuje, ale jest świetna.
Codziennie odkrywam nowy ból. Teraz czuję plecy.
To dlatego, że dużo leżysz.
Poprosimy o dmuchany materac.
- Wczoraj nie bolało. - Powoli.
Twoje ciało jest bardziej kruche i wrażliwe.
Przytrzymaj kroplówkę.
Ładna pogoda, co?
Tak, jest słonecznie.
Chcę popatrzeć.
- Przejdziesz sama? Wszystko gra? - Tak.
Rozstawiają tam wielki dźwig.
Wiesz, czy coś tam będą budować?
Ponoć centrum handlowe.
Trudno przyjąć, że świat prze naprzód mimo nas,
ale musimy to zaakceptować. A nawet więcej.
Jesteśmy tak nieistotni dla wszechświata, że ma nas głęboko gdzieś.
Nawet jeśli chcesz wysiąść,
włączyć pauzę przy raku z przerzutami,
żeby syn skończył szkołę podstawową,
świat toczy się dalej, a wręcz przyspiesza.
- Co się stało, Marío? Czego potrzebujesz? - Muszę pójść zwymiotować.
Co to było?
Chodźmy.
Mówiłam, że to kiepskie miejsce na obóz.
Jeśli wymioty nie ustaną, damy ci cewnik.
- Dobrze. - Dobrze?
- Lepiej? - Tak.
- Lepiej ci? - Tak.
Jakby co, wezwij mnie.
- Dobrze. - Dobrze?
Nic nie widziałam. Idź spać.
Dziękuję.
Czemu mnie nie zawołałaś?
Bo twardo spałeś i musisz odpocząć.
Plus, powinnam sama móc chodzić do łazienki.
Powinnam.
RZYGAŁAM WIĘCEJ NIŻ JADŁAM
POTWIERDZAM, ŻE NIEMOŻLIWE JEST WYMIOTOWANIE BEZ PŁACZU.
NIGDY NIE PŁACZĘ PRZY MOIM DZIECKU, ALE JESTEM TYLKO CZŁOWIEKIEM.
NIE BĘDĘ WIECZNIE W STANIE TEGO ROBIĆ.
CAŁE SZCZĘŚCIE, ŻE MOJE CIAŁO POSTANOWIŁO SPAĆ 14 GODZIN DZIENNIE,
BO STRASZNIE MNIE DENERWUJĘ, GDY SIEDZĘ NA ŁÓŻKU
I GÓWNO MOGĘ Z TYM ZROBIĆ.
WCZORAJ W NOCY PŁUKALI MI ŻOŁĄDEK. GORĄCO POLECAM. TERAZ CZUJĘ SIĘ SUPER.
MÓWICIE MI TAKIE MIŁE RZECZY!
OBY URATOWAŁO MI TO TYŁEK. TYLKO TO SIĘ LICZY.
DOBRY WIECZÓR. NIEKTÓRZY MAJĄ KRUCYFIKS NAD ŁÓŻKIEM.
JA TRZYMAM TAM OSOCZE.
JUTRO ODPISZĘ NA INNE WIADOMOŚCI.
MUSZĘ SKOŃCZYĆ KSIĄŻKĘ. NA WSZELKI WYPADEK…
Szaleńczo kocham twoje silne uda,
fryzurę Micka Jaggera i usta tak podobne do moich.
Jako dziecko byłam taka sama jak ty. Ale ty chyba jesteś szczęśliwszy.
Czy może tylko siebie pocieszam?
Chciałabym zabrać cię daleko na łąkę, gdzie mógłbyś dziko biegać i krzyczeć.
ROZDZIAŁ 21: MOJE GŁUPIE MYŚLI
Zazdroszczę ludziom, którzy zobaczą, jak dorośniesz.
Gratuluję artykułu o twojej żonie.
- Jakiego artykułu? - W Clarín. Nie czytałeś?
- Nie. - Przyniosę ci go.
Proszę.
KOBIETA PORUSZA LUDZI
- Kiedy to się ukazało? - Dzisiaj.
OPOWIADA O RAKU NA TWITTERZE
Weź ją sobie.
- Odniosę. - Nie ma sprawy.
- Marie. Opublikowano to w Clarín. - Tak?
Co to?
Kto jest autorką? Znasz ją?
Nie. Czytałeś to?
Tak. Świetny artykuł.
- Naprawdę? - No tak.
Co tam, Maru?
Nie mam pojęcia. Nie wiem.
W wersji cyfrowej artykuł jest na okładce.
Zajmuje całą okładkę.
Już ją daję.
Halo. Co u ciebie?
Nie mam pojęcia.
Podpytaj babeczki.
Widzisz?
Będę sławna. Rychło w czas.
Dobrze.
Do zobaczenia po południu. Buziaki.
Myślisz, że zaczną nas męczyć o wywiady?
Co to za skandal?
- Czytałaś? - Jesteś celebrytką?
- Cześć. - Nie wierzę!
Prawda?
To niesprawiedliwe, że zasłynęłaś z powodu raka, a nie tyłka.
Nie do wiary.
Taki ładny tyłek!
Aż mnie rozbolał brzuch.
Dasz radę sama wejść na łóżko? O, poradziłaś sobie.
Pomożesz mi podnieść oparcie, Hernánie?
Dzwoniły inne media?
Tak. Nie będę marnowała czasu na te bzdury.
- Kto dzwonił? - Poranny program.
- Który? - Z Kanału 11.
Program Very Lozano?
Tak. Very Lozano.
Pójdziesz tam.
Skądże. Po co?
- W jakim celu? - Wszyscy ją oglądają.
Co mnie to obchodzić? Co to za różnica?
- Masz rację. Nieważne. - Przyniosłaś mi jakieś jedzenie?
Nie. Po twoich nocnych przygodach już tego nie zrobimy.
- Ale Hernán coś ci przyniósł. - Co?
No tak.
To głośnik.
- Dzięki! - Do muzyki.
Wielkie dzięki.
Nie, to twój. Bierzesz go ze sobą do pracy.
To nieistotne. Teraz jest twój.
Dzięki.
- Witam. - Dzień dobry.
- Szukam doktora Vigna. - Zadzwonię do niego.
Doktorze Vigna. Proszę o kontakt z punktem informacyjnym.
Dzięki.
W recepcji zostawiono parę rzeczy dla żony.
- Jakich rzeczy? - Prezenty.
- Później je odbiorę. - Dobrze.
Halo? Tak, doktorze.
Mąż pacjentki z pokoju 216 szuka pana.
Doskonale. Może pan pójść do jego biura na górze.
- Super. Potem odbiorę rzeczy. - Przekażę.
Witam.
- Federico, wejdź. - Proszę wybaczyć.
- Niezły artykuł w Clarín. - Tak.
Dzięki za wspomnienie o szpitalu.
Nie miałem z tym nic wspólnego. Nie znamy nawet autora.
Usiądź.
Doktorze, Kanał 11 chce przeprowadzić wywiad z Maríą.
- Na żywo? Przed kamerami? - Zgadza się.
Nie można wchodzić do szpitala z kamerami. Wiesz, że robię, co w mojej mocy.
Nie wolno wchodzić z roślinami, w grupach ani z dziećmi.
Mimo to pozwalam ci to robić. Ale kamerom mówię „nie”.
- Zarząd by mnie zamordował. - Jasne.
Może zróbcie wywiad przez telefon?
To jakaś opcja.
Może będzie tak wolała z racji jej stanu?
Nie obchodzi jej to.
I tak najważniejsze jest to, co ona powie.
Kiedy zadzwonią?
Za trzy minuty.
- Nadal boli? - Trochę.
- Poprosimy o morfinę. - Czekaj, nie.
- Nie zrobisz wywiadu w bólu. - Zniosę to.
Nie chcę teraz brać, bo będę się ślinić jak idiotka.
Nie chcę tego.
Spójrz, to ten program.
Media społecznościowe bywają miejscem katharsis,
komunikowania nastrojów, protestów…
- Już jest? - Nie.
…w 140 znakach. Służą też rozmowie o chorobach
i odszukiwaniu innych,
którzy przechodzą przez to samo.
Poznaliśmy wyjątkową historię Maríi Vázquez.
Ma raka, jest w trakcie leczenia
i w końcowej fazie chemioterapii.
O swoim raku jajnika María opowiada w tweetach. Leo je przeczyta.
Zanim z nią porozmawiamy, zobaczmy parę tweetów María Marie.
„Morfina na ratunek. Nie rezygnuj z ulgi, mówi lekarz”.
MARÍA VÁZQUEZ WALCZY Z RAKIEM
„Wolałabym wam nie ujawniać tego gówna
i żyć sobie dalej, ale dzięki za wasze serduszka”.
María Vázquez jest z nami na linii. Tu Vero i Leo. Jak leci?
Cześć, Leo. Cześć, Vero.
Co tam u was?
Dzięki za telefon.
- Nic nie słyszę. - Sprzęga. Co ja mogę?
Siedem miesięcy temu przeszłam radykalną operację
wycięcia macicy.
Wszystko usunięto podczas operacji.
Opróżniono mnie ze wszystkiego.
Jestem jeszcze bardziej pusta niż byłam.
Od tamtej pory chodziłam na chemioterapię,
która działała, aż nagle przestała.
No więc…
nic już mi nie zostało.
Czekamy tu, aż nadejdzie mój czas.
Czekanie na…
Mówisz o trudnych sprawach, ale…
Mój czas na śmierć. Trzeba to wyrazić wprost.
Tak, czas mojej śmierci.
Twój czas na śmierć. Nie można już nic więcej zrobić?
Jestem już w kiepskim stanie.
Nie mogą mnie operować
ani poddać chemioterapii, bo jestem za słaba.
Ale przebywam w miejscu, gdzie się mną opiekują.
To uroczy szpital. Dobrze mnie traktują.
Marío, czytając twoje tweety,
przeszłaś przez wszystkie nastroje.
Częstowałaś nas humorem, złością i ironią.
W jakim jesteś teraz nastroju?
Teraz jest zabawnie, bo swoim gościom
wygłaszam zabawne monologi o raku.
Więc jeśli akurat nie rzygam do wiadra…
otacza mnie zewsząd śmiech.
Marío, twoje dziecko ma trzy lata.
Czy myślisz o nim, gdy…
Dużo o nim myślę. Sporo też z nim rozmawiam.
Nagrywamy dla niego filmy. Wyjaśniam, jak się sprawy mają.
Co mu powiedziałaś?
Powiemy mu, że… za jakiś czas mamy już nie będzie,
ale na zawsze pozostanie w jego sercu. Myślę, że zrozumie.
A twój mąż? Jesteś w związku?
Na tych zdjęciach jesteś z mężem.
To zdjęcie z mojego ślubu.
Brałam ślub jako straszna grzesznica, bo byłam w siódmym miesiącu ciąży.
To jest Fede.
Mój mąż… towarzyszy mi,
opiekuje się mną, jest ze mną cały czas.
Kiedy powiedziano ci, czy też dowiedziałaś się, że masz raka jajnika,
byłaś optymistką? Myślałaś, że wyjdziesz z tego?
Raczej się domyśliłam niż dowiedziałam.
Jak to było?
Zrobiłam sobie USG,
bo brzuch wyglądał, jakbym była w szóstym miesiącu ciąży.
A lekarz…
Wiecie, jak lekarze rozmawiają między sobą
i myślą, że nie wiesz, o czym mówią?
- Czasem nie doceniają pacjentów. - Dokładnie.
Lekarz powiedział radiolożce:
„W skali jakiejś tam,
gdzie 45 to sporo,
ile to jest?” A kobieta odparła:
„Dałabym sto”.
Marío, ile masz lat?
Mam 42 lata, a za dwa dni 43.
- Za dwa dni będziesz miała 43 lata. - Właśnie. O ile dotrwam…
- będę miała 43 lata. - Piszesz o tym ironicznie i zabawnie.
Może ci to pomaga albo tak siebie chronisz,
ale to się wciąż przebija.
Nie, to mi nie pomaga.
Nie chronię też siebie w ten sposób.
Taka już jestem.
To prawdziwa ja.
Czasem moi przyjaciele mają bekę,
bo podczas odwiedzin bardziej dramatyzują ode mnie.
Właściwe słowo to „akceptacja”.
Akceptacja tego, że…
śmierć jest częścią życia.
WCIĄŻ TU JESTEM. DOŚĆ GADANIA.
SŁAWA CIĘ ZRUJNUJE.
DOCENIAM SUGESTIĘ ALTERNATYWNYCH TERAPII,
ALE CZASEM KOŚCI JUŻ ZOSTAŁY RZUCONE.
NIE BĘDĘ NIC GOOGLOWAĆ.
ZDROWIE TO DZIWKA,
ALE PRZYNAJMNIEJ DAŁO MI SIEDEM MIESIĘCY PEŁNYCH PIĘKNYCH CHWIL.
Sześć. Mam cztery, sześć, siedem.
To siedem.
Aż tyle?
Siedem to dużo.
Raz, dwa, trzy, siedem, jedenaście.
Czternaście, siedem, jedenaście, czternaście, siedem.
Jesteś bardzo zabawny, Tomy. Mówisz takie zabawne rzeczy.
Ale nie pamiętam już co, bo biorę pigułkę o nazwie głupidol.
Tylko jedną. To sezon truskawkowy.
Nie mogę. Moje ciało ich nie toleruje.
Dalej. Tylko jedną.
- Tylko jedną. - Masz.
- Co to? - Zmienili mi materac.
Czemu?
- Za dużo się rżnęłam. Zużył się. - No tak. Dziewczyny proszą,
żebyś wyluzowała, bo w szpitalu krąży plotka,
że wciąż tu imprezujesz.
Hej, Maru…
Chcę, żeby Fede znalazł sobie kogoś. Zajmij się tym.
Chcę, żeby się bzykał, poślubił kogoś.
O co ja proszę…
Poślubienie ciebie zajęło mu 18 lat. Bzykanie będzie już sukcesem.
Mówię poważnie. Serio.
Nie chcę, żeby miał depresję.
Chcę, żeby się bzykał,
był szczęśliwy. Żył dalej.
Pomimo tego, że tracę rzęsy… straszna sprawa…
Przepraszam. Są kolejne rzeczy dla pana żony.
- Kolejne? - Tak, po programie.
Mimo że straciłam tyłek i 12 kilo,
a byle ślimak ma więcej masy mięśniowej,
czuję się ładna. Łysa i o aparycji szkieletu.
Są w pudłach. Tak się nie pogubią.
- Dzięki. - Jeszcze jedno.
- Tak? Mogę odebrać potem? - Dobra.
To może wydawać się banalne, ale mycie zębów i balsamy
pomagają czuć się sobą.
Rak nie odbiera próżności.
Jak wygląda?
- Świetnie dziś wyglądasz. - No wiadomo.
Dali mi już chyba trzy dawki morfiny.
Jakbym się unosiła.
Tego nam było potrzeba. Ten kot jest wszędzie.
To maneki-neko.
Przynosi szczęście.
- Co jeszcze mi przynieśli? - Balsam, kolejny balsam, więcej balsamów.
- Witam. - Cześć.
Przynosimy więcej prezentów. Jedzenie daliśmy do lodówki.
Sporo tych prezentów, Marío.
Możecie to wszystko wziąć. Nie zjem tego.
Fede, zobacz, czy coś chcesz, a resztę sobie wezmą.
Ktoś wysłał vitel toné.
Paluszki serowe.
- Rety. - Nie wierzę.
- Ciasto marchewkowe. - Co?
- A to tutaj? - Co to jest?
Ciasto z truskawkami i budyniem.
- Tomy’emu może posmakować. - Albo tobie.
Weźcie resztę, ale to mu zostawcie. Zje całe.
Dziękujemy bardzo. Podzielimy się tym z pielęgniarkami.
- Dobrze. - Dzięki.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Marie. - Tak.
Poprosili o jeszcze trzy wywiady.
Nie, już wystarczy.
Nie ma mowy. Jakoś się z nich wykręć.
Już wystarczy.
Dobrze.
Ale sobie wybrałaś moment, by stać się sławną.
To niczym dowcip.
Pamiętasz, że będę rozmawiać z Néstorem z rady miasta?
Może załatwi mi kartę inwalidzką,
żebym miał zawsze miejsce parkingowe i nie musiał za nie płacić.
- Dobrze. - Pa.
- Będziesz utykać? - Zgadza się.
W ten sposób.
- Przywieziesz Tomy'ego? - Maru go dziś przyprowadzi.
Poznaliśmy się w grudniu 1991 roku i nie rozstajemy się od tamtej pory.
Niech żyje miłość!
Nie mogłabym życzyć ci nic lepszego, mój synu,
niż znaleźć taką miłość w życiu.
Gorzko, gorzko!
Dwóch na jednego.
Niezwykłą, namiętną, burzliwą.
Gol!
Niepowtarzalną, pełną miłości.
Pełną miłości miłość? Mamo, ale ty jesteś głupia.
- Jak minęła noc? - Nie najlepiej. Trochę wymiotowałam.
- Jadłaś coś? - Truskawki.
- Mój błąd. - A skądże.
Wszystko gra.
Ale skoro wymiotujesz,
istnieje ryzyko, że soki dostaną się do płuc.
Poprosimy o zgłębnik nosowo-żołądkowy.
Dobrze.
Na początku bywa to irytujące, ale się przyzwyczaisz.
Wczoraj opowiadałaś mi o wycieczce rodzinnej do Europy.
Może już czas na sedację?
Być może.
Będziesz wiedziała kiedy.
Kończę notatnik dla Tomy'ego.
Zostało mi jeszcze trochę stron. Jakieś dziesięć.
Może skończę w przyszłym tygodniu?
Powiedz mi, a ustalimy datę.
Jak to przebiegnie?
Dzień jak co dzień. Nawet nie zauważysz.
Zwiększymy dawkę morfiny,
dodamy midazolam, lek nasenny, a ty pójdziesz spać.
- I już się nie obudzę? - Będziemy cię monitorować,
podamy taką dawkę, żebyś się już nie obudziła.
Rozważ to, z kim chcesz się pożegnać.
Nie pomyślałam o tym.
NICZEGO NIE DA SIĘ ZROBIĆ, PRZYJACIELE.
DO SAMEGO FINISZU Z UŚMIECHEM I ZACIŚNIĘTĄ PIĘŚCIĄ. ALE TO KONIEC.
JUTRO MAM URODZINY. NIE CHCĘ PREZENTÓW ANI KOMPLEMENTÓW.
TYLKO TAKĄ MEKSYKAŃSKĄ IMPREZĘ JAK W DNIU ZMARŁYCH.
Będzie cudownie, kiedy zapalimy świece w nocy.
Tak. Może zrobimy zdjęcia i opublikujemy je?
Czy to przesada?
Nie.
Wejdź.
- Chcę z tobą pogadać. - O co chodzi?
Co z nią?
Charlie…
Co powiedział lekarz?
Nic. A co miał mówić?
Czasami lekarze konsultują się ze sobą.
- Przyniosłeś prezent? - Tak.
Mówiła, że ich nie chce.
To dwie książki Pucka do kompletu.
No chodź.
- Śpi. - Przez to wszystko, co jej dają.
Pójdziemy do stołówki, żeby sobie odpoczęła.
Zaraz przyjdę.
- Na razie. - Cześć.
- Myślałem, że śpisz. - Nie.
Co tam trzymasz?
Burgera.
Zjem go później, żeby cię nie kusić.
Nie wzbudzi to mojego apetytu. Cześć.
Zjedz tutaj.
- Mam też rzeczy, o które prosiłaś. - Dobrze.
Czytałam książkę, którą Charlie dał mi na urodziny.
Dwie brakujące książki Pucka.
Nie do wiary, że pamiętał.
To geniusz.
PUCK WYGRYWA
- Wpadłeś do domu? - Tak, Rosa tam była.
Zapłaciłeś jej?
Nie, mam jej zapłacić za wszystko w przyszłym tygodniu. Pozdrawia cię.
Co jeszcze?
Zapłaciłem za mój i twój telefon. Wraz z odsetkami, bo było po terminie.
Okno w pokoju Tomy’ego wciąż przecieka. Jak tylko będę miał czas,
znów je wyjmę i uszczelnię.
Dobrze.
Rośliny mają się świetnie. Też cię pozdrawiają.
Zrób zdjęcie.
Dobrze.
Dałem prezent dyrektorce przedszkola. Pomogła nam w sprawie miejsca.
Fede, ustalimy datę?
- Rozmawiałaś z Vigną? - Tak.
Mogę w dowolnej chwili ustalić datę.
Dobrze.
Może w piątek.
Co myślisz?
Dobrze.
Musimy najpierw porozmawiać z Tomym. Jutro lub pojutrze.
Każda umowa ma jakiś haczyk.
Fede zgodził się być ze mną, póki śmierć nas nie rozłączy.
- Federico! - Ale nie przeczytał drobnego druczka.
Jak się masz? Potrzebny notariusz, który poświadczy zgodę Maríi
na sedację.
- Jakiś problem? - Nie.
- Dobrze to mieć. - Gdzie znajdę notariusza?
W recepcji mają namiar do pobliskiego biura.
- Musi tu przyjść? - Wiedzą, co robić.
- Załatwię to od razu. - Daj znać. Będę do późna.
Zapewne nie sądził, że ta chwila nadejdzie tak szybko.
Ale zbliża się mój kres.
- Szukam notariusza. - Trzecie piętro.
Dzięki.
Wolałabym, żeby zabrał mnie do Paryża,
ale najlepszy prezent, jaki może mi dać, to zorganizowanie mojej śmierci.
Witam.
Dzień dobry.
- Szukam notariusza Ceruolo. - Seniora czy juniora?
To nieważne. Byle miał papiery.
Proszę usiąść. Dam mu znać.
- Dziękuję. - Proszę zaczekać.
To chyba największy akt miłości, jaki widziałam w życiu.
Proszę wejść.
Dziękuję. Przepraszam.
- Dzień dobry. - Witam.
- Proszę usiąść. - Przepraszam.
Jak mogę pomóc?
Mam żonę w pobliskim szpitalu i potrzebuję poświadczenia notarialnego.
Ma pan treść?
Nie, nic nie mam.
To akt prawny, więc muszę mieć wydrukowany tekst.
Nikt mi o tym nie wspominał.
Trzeba poprosić w szpitalu o pomoc i o jakieś wzorcowe pismo.
- Dobrze? - Już lecę. Niedługo wrócę.
Nie teraz. Jest późno.
- Proszę przyjść jutro. - Może po godzinach?
O co chodzi? Czy to pilne?
Żona umiera i muszę mieć poświadczenie zgody na sedację terminalną.
No dobrze.
Zaczekam na pana.
Zróbmy tak…
Oto moja wizytówka. Proszę zrobić, co trzeba.
Zaczekam. W razie opóźnień, proszę zadzwonić.
- Dziękuję bardzo. - A skądże.
Nie ma sprawy.
Moje ubrania są twoje.
Dokonaj pierwszego wyboru. Należą do ciebie.
Suknia ślubna mojej mamy, jej torebki,
antyczna biżuteria, to wszystko twoje.
Resztę przekaż na dary, komuś oddaj…
Albo wyrzuć.
Zrób, co chcesz.
Przekaż moje hafty Verze. Będzie wiedziała, co robić.
Sama zdecyduj, co z kosmetykami.
Oddaj Agus, córce Pauli, moją kolekcję Pucka.
Ach, jeszcze to. Wyrzucaj rzeczy.
Bądź bezlitosna. Fede nie będzie potrafił.
Wyrzuć rzeczy. Wszystko, co trzeba…
To ważne:
mamy płytę Trío los Panchos, „Historia de un Amor”.
To nasza wspólna piosenka,
którą włączał mi, gdy się poznaliśmy.
Spraw, żeby zniknęła.
Wiem, że Fede nie będzie mógł się oprzeć, włączy i zaliczy doła.
Wasza piosenka to nie „Contigo Aprendí”?
- Nie. - Piosenka Manzanera.
Nie. Nie pozbywaj się złej płyty.
Nie, w porządku. „Historia de un Amor”.
Daj fajny prezent pani doktor Molinie.
Dobra.
Molina.
Pielęgniarkom też daj prezenty.
Charliemu przekaż suszarkę.
Będzie zachwycony. To najlepszy prezent.
Nie ma cię już u boku mego, ma luba
A w duszy tylko pustka została
Wystarczy. Siebie też zdołujesz.
Już skończyłam. To wszystko.
Dobrze?
Doktorze Vigna, proszę podejść do punktu informacyjnego.
- Przyjdzie. - Dziękuję.
- Panie doktorze, co słychać? - Doktorze.
- Potrzebuję treści pisma dla Maríi. - Zostaw to. Chodź ze mną, dyrektor czeka.
- Co się stało? - Nic. Załatwimy to.
Kolejny problem?
Nie martw się. Zajmę się tym.
Odpowiadaj „tak” na wszystko.
Federico, wiesz, jak bardzo kochamy Maríę.
Ciebie zresztą też.
Jesteśmy pełni podziwu dla waszego hartu ducha.
Dlatego staramy się zapewnić wam jak największy komfort.
- Prawda, doktorze? - Tak.
Szczerze wam za to dziękuję.
Ale mamy delikatną kwestię.
Granica między eutanazją a sedacją terminalną jest bardzo cienka.
Powoduje mnogość interpretacji prawnych.
Wielu moich kolegów, profesjonalistów,
nie zgadza się na sedację terminalną.
Uważam, że z przyczyn semantycznych
należy nazwać to „sedacją litościwą”, a nie „terminalną”.
Zgadza się.
Ustawa o śmierci z godnością stanowi,
że to lekarz musi zaproponować sedację terminalną
przy zgodzie pacjenta lub jego krewnych,
jeśli sam nie jest w stanie podjąć decyzji,
gdy ból staje się nie do zniesienia lub leczenie przestało działać.
Ale nie możemy powiedzieć, że zrobimy to za pięć dni.
Bo to by sugerowałoby, że pacjent może żyć z bólem.
Że nie jest on nie do zniesienia i mniej ekstremalne metody działają.
Federico, to normalna praktyka w tej klinice. Prawda, doktorze?
Tak.
Ale María jest osobą publiczną.
Okładka Clarín, wywiady w telewizji.
Jej zasięgi w mediach społecznościowych. Ludzie wszystko mylą.
Nie zdziwiłbym się, gdyby ktoś uznał, że wykonujemy eutanazję.
Przepraszam. Muszę to odebrać.
Federico.
Gdyby była moją żoną,
zabrałbym ją do domu i poprosił kogoś o sedację terminalną.
Nie mówię tego jako dyrektor szpitala.
Co zrobisz? Zabierzesz ją do domu?
Tak powiedział dyrektor. Swojej żonie zrobiłby sedację w domu.
Cóż…
Chyba tak mówi, żeby się popisać.
Co powiedział Vigna?
Że się tym zajmie.
To ordynator. Musi mieć jakiś wpływ.
Zostawmy to Vignie.
Zadzwonię do Adriána.
Do Adriána?
Jest dietetykiem.
- Co on powie? Co on może? - Jest dietetykiem, ale też lekarzem.
Ale to nie ma związku z tą sytuacją. Dietetyk…
A co z sedacją w szpitalu?
Opisałem ci problem przez telefon.
- Marie nie zasługuje na taki los. - Oczywiście, że nie.
Zabierzesz ją do domu?
Taki jest plan.
Usiądźmy w środku.
Dokąd jedziesz tą kupą złomu?
Na północ. Latem udamy się do Jujuy.
- Daleko nie zajedziesz. - Tak myślisz?
Wróć za kilka miesięcy, a zobaczysz.
Jakoś tego nie widzę.
Fede, sedacja w domu nie jest taką prostą sprawą.
Nie wystarczy to zrobić.
Trzeba tam być, monitorować ją.
Podawać jej leki.
Musisz utrzymać ją we śnie i jednocześnie zmniejszać jej nawodnienie.
To może potrwać pięć, sześć, siedem dni. A nawet dłużej.
Kijowa sprawa, co?
- Jest coś szybszego? - Eutanazja.
Mogę załatwić ci lekarza, który pomoże.
Nie.
Gdy to się zaczęło,
obiecałem Marie, że jeśli dojdzie do tego, ja to zrobię.
- Wyjaśnij mi to. - Dobrze.
Jeśli zabierzesz ją do domu,
poproś kogoś w szpitalu, żeby zrobił wkłucie centralne.
Cewnik zostanie wprowadzony do jednej z dużych żył,
które prowadzą do serca.
- A co, jeśli już takie ma? - Na pewno nie ma.
Zrozumieją, jeśli ich o to poproszę.
- Nie masz kogoś zaufanego w szpitalu? - Nie od tego.
Nie wiem…
Może…
A co potem?
Wtedy udaj się do apteki i poproś o chlorek potasu.
- Chlorek potasu. - Cześć, Fede.
- Jak się ma Marie? - Cześć, Estela. Robi, co może.
Muszę ją odwiedzić.
Postaram się znaleźć czas w tym tygodniu.
- Idę do twojej mamy. - Dobra. Odbiorę cię później.
- Pewnie. Ucałuj ją ode mnie. - Dobrze.
- O co mam poprosić? - O chlorek potasu.
- Dadzą mi go? - Tak, to lek bez recepty.
Jest na biegunki, wymioty. Będzie dobrze.
Potem mi to przynieś. Przygotuję zastrzyk.
Trzeba wstrzyknąć do cewnika.
Odważysz się?
Tak.
Nie wykryją tego w autopsji?
Tak, o ile ją przeprowadzą.
Ale kto prosi o autopsję kogoś, kto umarł na raka?
A jeśli nie załatwię tego wkłucia?
Dasz potas bezpośrednio do dozownika.
Będzie wolniej.
Postaraj się, żeby jednak miała to wkłucie.
Tak jest szybciej. Idzie prosto do serca.
Pani doktor.
- Tak? Co słychać? - Możemy porozmawiać?
Weź to do laboratorium. Zaraz przyjdę. Słucham?
- Wracamy do domu. - Omów to z doktorem Vigna.
Tak, wiadomo. Ale potrzebuję wkłucia centralnego.
Wkłucie centralne? Po co?
Na leki. Na wypadek, gdyby ich potrzebowała.
- Kto ci to powiedział? - Nasz lekarz rodzinny.
Niech do nas zadzwoni. Nie zrobimy takiego wkłucia.
Potrzebny jest do tego konkretny powód medyczny.
Niech zadzwoni.
Dobrze.
Dziękuję.
Co powiedział Adrián?
- Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy? - Tak.
Że jeśli trzeba będzie, sam to zrobię.
Zgadza się.
Trochę potasu.
Działa szybko.
Adrián przygotuje strzykawkę, ja zrobię ci wkłucie dożylne.
A jeśli się dowiedzą?
To wykluczone, Marie.
Adrián…
Adrián mówił mi…
że nie wykonują autopsji pacjentom z rakiem.
- Będzie nam chyba lepiej w domu. - Zgadza się.
Zrobimy to w domu.
Złapią nas, jeśli wrócimy do domu i umrę następnego dnia. Nie są głupi.
A Tomy straci oboje rodziców, bo możesz trafić do więzienia. Niedobrze.
Jesteś pijany? Nachlałeś się whisky?
- Jak to? Chcesz ją zabić? - Zrobię to.
Omówiliśmy to na początku. Nie zostawię jej tu na pięć miesięcy,
- żeby sto razy się żegnać. - Skąd wziąłeś te pięć miesięcy?
Pięć dni. Dziesięć. Nieważne, to tortury.
Ona już ma dość. Usypiają ją, budzi się.
Ktoś musi jej podać ten cholerny potas.
Mam rację czy nie? Nie zwariowałem. Mam dość jej cierpień.
Tak, wiem, że musisz ją zabić, ale to brzmi strasznie, gdy to mówisz.
- Rozmawiałeś z Vigną, ordynatorem? - Nie chcę go w to mieszać.
- Mówił, że się tym zajmie. - Żebym dał mu spokój.
- Szukałam cię. - Jak się masz?
- Pójdę do Marie. - Dobrze.
Doktor Vigna mówi, że María musi podpisać ten formularz.
To rezygnacja z zabiegów reanimacyjnych.
Kiedy to podpisze, doktor zamówi sedację na piątek.
Nareszcie.
To był koszmar.
Czy notariusz musi być przy podpisaniu?
Nie, wystarczy jej podpis. Ale żadnych mediów społecznościowych.
- Oczywiście. - Dobrze.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Marie, kotku.
Musisz to podpisać.
- Gdzie? - Tutaj.
Tutaj.
Proszę.
Podpisz i zrobią ci sedację w piątek.
I po sprawie.
Kto to autoryzował?
Vigna.
Gotowe?
Pójdę, zanim się rozmyśli.
- Uspokój się. - Spieszę się. A co myślałaś?
Zorganizujesz moje pożegnanie?
Jest Roxy.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Jestem pierwsza?
Nie, Leti.
- Jak było? O czym rozmawiałyście? - Nie wiem. Co mam powiedzieć?
- A ty byłaś? - Nie, chciałam pójść ostatnia.
Jeszcze nie wiem, czy wejdę.
Nie wiem…
Jasna cholera.
Już dobrze.
- Weź to na uspokojenie. - Tak. Mogę drugą?
No nie. Będziesz się ślinić.
Dużo płacze. Dam jej drugą.
- Może weź po wyjściu? - Tak, albo później.
- Wolę… - To sporo.
- Później ci dam. - To ja pójdę na górę.
Powodzenia.
Cześć, Roxy.
Cześć, Marie.
Ależ jestem durna.
Już tysiąc razy mi mówili.
Przepraszam.
Już, już, Roxy.
Nigdy…
Pierwszy raz muszę się tak żegnać.
Nie martw się.
Też pierwszy raz umieram.
Nic się nie zmieniasz.
Patrz.
Też mam tatuaż.
Zawsze będę cię pamiętała.
Podczas przebierania, brania prysznica czy pieprzenia.
Gdybyś miała trochę wolnego czasu, wyjdź gdzieś z Tomym.
- Zabierz Tomy'ego na spacer. Pamiętaj. - Pewnie.
Pozdrów swoją mamę.
Mogę?
Wejdź, Charlie.
Nie wiem, jak się pożegnać. Co teraz mamy zrobić?
Fajnie było cię poznać.
Nie wiem. Tyle wystarczy.
- Jak idzie budowa? - Została wstrzymana.
Muszę zdobyć więcej pieniędzy.
Musisz pracować, Charlie. I to dużo. Mówię poważnie.
Zarób mnóstwo pieniędzy. Mnóstwo.
Chcę ci podziękować za…
te wszystkie lata znajomości, bo…
tylko przy tobie potrafię być spontaniczny.
Jestem ateistą. Tak jak ty. Ale…
jeśli istnieje życie pozagrobowe…
daj mi jakiś znak.
Nie wiem…
Napisz do mnie…
na zaparowanym lustrze w łazience.
Albo w tym małym notatniku od ciebie.
Tam do mnie napisz.
Napisz coś.
Charlie, idź, jeśli masz pracę. Po prostu idź.
Nie. Wszystko odwołałem.
Nadeszła godzina zero.
- Lucho. - Cześć.
Mamo, jak się masz?
- Dobrze. - Skarbie.
- Cześć. - Mamy iść z tobą, Fede?
Nie, wejdziecie później. Zresztą zostawiam Tomy'ego samego z Marie.
Usiądźcie.
To mały guzik na wypadek, gdyby ktoś potrzebował pomocy.
Naciśniesz, zadzwoni dzwonek,
który sprawi, że ktoś przyjdzie to naprawić.
Oszalało?
Trochę.
- Trochę? - Tak.
Ale niedużo?
Cześć.
- Cześć. - Cześć!
Cześć!
- Cześć. - Proszę.
Cześć.
- Cześć. - Będę na zewnątrz, jakby coś.
- Dajcie znać. - Dobra.
- Cześć. - Kim jest ten facet z czaszką?
- Prawda? - Myślałem…
Który to?
Teraz?
Mina smażonego jajka.
Mandarynkowa?
Zgadłam!
Teraz moja kolej. Skup się.
Sprawdźmy twój spryt. To trudne zadanie.
Dobrze.
To…
bananowa twarz.
Bananowa. Teraz ty.
Co to za mina?
Jest gorzka?
Grejpfrutowa?
- Naprawdę? - Masz teraz gwiazdę.
- Bo wygrałam. - Nie, bo nie masz żadnej.
Żadnej? Zero gwiazd?
- Bo przegrałaś. - A dokąd trafiasz, gdy przegrywasz?
Nigdzie, zostajesz tutaj. Żeby się bawić.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo cię kocham.
Raduję się, że widzę twoje miny,
ale złoszczę, że tak szybko odeszłam.
To…
Ale życie to też śmierć, często w sposób…
niesprawiedliwy? Niepotrzebny?
Można umrzeć w gorszy sposób.
Żyć bez miłości, radości, namiętności.
Bez Federica, Marie czy Tomy'ego.
To słodko-gorzka śmierć. Podumaj nad tym.
Zrozumiesz, chłopczyku.
Moje okapi.
Dzień dobry.
Można chwilę zaczekać? Jest z synem.
- Pewnie. - Wrócimy na koniec obchodu.
Wielkie dzięki. To bardzo miłe.
CZEŚĆ WSZYSTKIM. TU FEDERICO, MĄŻ MARIE.
PROWADZĘ JEJ KONTO,
BO NIE JEST JUŻ W STANIE TWEETOWAĆ.
Która godzina?
Prawie 17.
Miała 2000 retweetów.
- Jak tam? - Co słychać?
- Wszystko gra? - Tak.
- Mam pytanie. - Tak?
- Ta dawka działa natychmiast? - Jaka dawka?
- Dawka sedacyjna. - To zwykła dawka.
Jaka zwykła dawka? Co z sedacją?
Nic o tym nie wiem.
- Podpisała formularz. - Lepiej pogadaj z doktor Moliną.
- Gdzie ona jest? - Na drugim piętrze.
Zaraz wracam.
Dlaczego pani doktor nie chce jej uśpić?
Powiem to jasno. Nie przekroczę pewnych granic.
- Jakich znów granic? - Granic moich przekonań.
Dobrze, poproszę doktora Diego Vignę. Przyśle kogoś, kto zrobi to, co trzeba.
To pana decyzja.
Doktorze, rozumiem i szanuję stanowisko pani doktor.
Naprawdę.
Ale proszę mnie zrozumieć.
María nie może dalej tak żyć.
W ogromnym bólu zwraca wszystko, co zje.
Gdyby była jakaś nadzieja, nawet jedna na tysiąc,
zgodziłbym się z panią.
Ale wie pani, że nie ma.
Życie jest dla mnie święte, nawet przy stanie Maríi.
Mogę zabić ból, ale nie człowieka.
Dlatego zostałam lekarką.
Przepraszam.
- Federico. Jak się masz? - Co się stało?
Powiem ci.
Wiedzą o wszystkim. To nie moja wina ani dyrektora.
Prawnik szpitalny powiedział nam wprost, że nie wyraża zgody na sedację terminalną.
Będzie to widać w jej historii medycznej.
- Nie łamiemy prawa. - Spanikowali.
Boją się mediów.
Boją się, że jakiś niegodziwy reporter opublikuje artykuł,
w którym oskarży szpital o ukrycie eutanazji.
Wyobraź sobie tytuł: „Szpital zabija pacjenta”. Sprzeda się na pniu.
- Co teraz? - Spokojnie.
Różnica jest taka, że zamiast w dwa dni
zrobimy to w siedem lub osiem. Aby nikt niczego nie podejrzewał.
Nie będzie cierpieć?
Nie. Zablokujemy jej receptory bólu w mózgu.
- Ale będzie przytomna? - Nie.
Będzie nieprzytomna. Zero cierpienia.
Te piękne brwi. Są takie jak mamy?
- Nie. - Jak taty?
Nie.
Takie jak twoje?
Zjadłem człowieka.
- Wiedziałaś o tym? - Tak.
Byłem głodny i zjadłem go.
Zjadłem kolejną rybę.
Zjadłem panią!
Zjadłem panią.
Zjadłem rybę.
Chodźmy po kolejną rybę.
Uciekła…
Zjem ją.
Zabili mnie!
Zabili mnie. Nie do wiary.
- Zabili cię? - Tak.
- Och! - Zabili mnie.
Jacy wredni.
Szkoda.
Szkoda. Jezu!
Nic nie trwa wiecznie.
Ani lody, ani filmy.
Brzydkie rzeczy czy ładne też nie.
Ani liście,
ani mama.
Ale będę w twoim sercu, póki sam nie odejdziesz
i nie trafisz do serc innych.
Tym samym nic nie umiera.
I coś zawsze trwa dalej.
KOCHAJ. CHODŹ. CZYTAJ. PATRZ. SŁUCHAJ.
PUŚĆ JAKĄŚ MUZYKĘ. RYSUJ. UCZ SIĘ.
PRACUJ. PODRÓŻUJ. SPOŻYWAJ Z UMIAREM.
PODĄŻAJ ZA CELEM. ODPUSZCZAJ. SŁUCHAJ TATY.
NARZEKAJ. BĄDŹ POSŁUSZNY. JEDZ. NOŚ KURTKĘ.
PO PROSTU RÓB, CO CHCESZ.
I POMYŚL O MNIE RAZ NA JAKIŚ CZAS.
Maríi Vázquez zrobiono sedację terminalną
i zmarła 21 kwietnia 2015 roku.
Kilka miesięcy później odręcznie napisany notatnik dla syna
został wydany i stał się bestsellerem.
Nie ma cię już u boku mego, ma luba
A w duszy tylko pustka została
A skoro już cię nie zobaczę
Dlaczego Bóg kazał mi pokochać cię I zwiększył cierpienia me?
Byłeś mym powodem, by żyć
Moją religią było cię czcić
A pocałunki twe podarowały mi
Żarliwych uczuć moc
Nie ma drugiej takiej miłosnej opowieści
Która pozwala mi zrozumieć dobro i zło
Która wniosła światło w życie me
A potem po cichu je zgasiło
Och, co za mroczne życie
Nie przeżyję bez miłości twej
To jest historia miłości
Napisy: Przemysław Stępień