Downloaded from YTS.MX
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μου επιθυμίας.
Ένα όνειρο που θέλω να μοιραστώ με τον γιο μου.
Γι' αυτό είναι το σημειωματάριο.
Αυτό είναι το σημειωματάριο που έγραψε η μαμά για τον Τόμι.
Για να μάθει πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου
και να μάθει την ιστορία του.
Ελπίζω μόνο να το τελειώσω.
Από δω, παρακαλώ.
Συγγνώμη.
-Περιμένετε στην αίθουσα αναμονής. -Ναι, η τσάντα της…
Ευχαριστώ.
Φέντε, δεν θέλω να μείνω εδώ.
Λογικά, θα μας δώσουν δωμάτιο.
Εντάξει, αλλά πάρ' τους τηλέφωνο και ζάλισέ τους.
Είναι θεραπεία έξι μηνών. Χρειάζομαι ένα δωμάτιο.
-Θα τους ζαλίσω μέχρι ν' ακούσουν. -Ζάλισέ τους.
Έγινε. Μην ανησυχείς.
Μίλησες στον Τόμι;
Μόλις ξύπνησε. Είπα στον μπαμπά σου ότι θα τον πάρω μετά.
-Μίλησες στους γιατρούς; -Ναι.
Και;
Είπαν ότι θα σου δώσουν "τιλόζη" ή κάτι τέτοιο.
Κάτι για την εντερική απόφραξη.
Και πρέπει να μείνω εδώ;
Μέχρι να δράσει μάλλον.
Φέντε, δεν είμαι ηλίθια. Τις ωοθήκες μού αφαίρεσαν, όχι το μυαλό.
Δεν θα με νοσήλευαν μόνο για να μπορέσω να χέσω. Τι είναι;
Η φράση "Πρέπει να μιλήσουμε" ακολουθείται πάντα από κάτι απαίσιο,
αλλά όχι τόσο απαίσιο όσο εκείνη τη φορά.
Δύο μέρες μετά την αφαίρεση της μήτρας, των ωοθηκών μου
και άλλων οργάνων για ανάλυση, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Αλλά ούτε ο χειρουργός δεν τολμούσε να μου το πει.
Όλα είναι πιο έντονα όταν πεθαίνεις.
Θες να νιώθεις, να γεύεσαι, να αγαπάς.
Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η ένταση είναι μη βιώσιμη.
Κανένα άρρωστο σώμα δεν την αντέχει.
Έτσι, πρέπει να βρεις τρόπους να διασκεδάσεις, να ξεχαστείς.
Όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Twitter,
όπου μπορώ να μιλάω ώρες για το αν πρέπει να χρησιμοποιείς ταμπόν ή σερβιέτες,
αλλά και να μοιραστώ τι μου συμβαίνει.
Ο καρκίνος είναι σαν τη γρίπη.
Δεν είναι ντροπή, αλλά είναι χίλιες φορές χειρότερο.
Όταν δεν το συζητάς είναι σαν να συμφωνείς με όσους λένε
"Είναι μια μακρά και θλιβερή ασθένεια".
ΜΑΚΡΑ ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΥΤΣΑ ΣΟΥ.
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΑ, ΦΥΣΙΚΑ.
Μόλις το πόσταρα, έλαβα πολλά μηνύματα αγάπης από αγνώστους.
Τώρα, χωρίς παρεξήγηση, θα πω τη φράση που μισώ ν' ακούω:
"Όλα θα πάνε καλά".
Αρχίδια.
Είναι σαν να λες σε κάποιον που θα διασχίσει την έρημο
ότι στο τέλος υπάρχει μια όαση.
Λοιπόν, πάμε στο κρεβάτι.
Σιγά σιγά.
Έτσι.
Οι παντόφλες.
Πρόσεχε τον ορό.
Μου δίνεις το χειριστήριο, Λουίς;
Κοίτα, αυτό το κουμπί είναι για να ζητήσεις τσάι,
για να πας τουαλέτα ή ό,τι θες.
Αυτό είναι για να ζητήσεις μορφίνη.
Μόλις νιώσεις πόνο, πες το.
Μην περιμένεις να πονέσεις πολύ. Πες το. Εντάξει;
-Αν χρειαστείτε οτιδήποτε, καλέστε μας. -Ευχαριστώ.
-Γεια. -Γεια.
Λοιπόν; Σ' αρέσει το δωμάτιό σου;
Ωραίο δεν είναι;
Κοίτα, έχει θέα.
Τι βλέπεις;
Τίποτα σπουδαίο.
Η θέα είναι χάλια.
Θα κοιμηθείς εδώ;
Φυσικά.
Και ο Τόμι;
Το κανόνισα. Ο μπαμπάς σου ή η μαμά μου θα τον πάνε στο νηπιαγωγείο.
Θα τον πάρω εγώ, θα τον φέρω λίγο εδώ και θα τον πάω σπίτι.
Θα κοιμηθείς στην πολυθρόνα;
-Ναι. -Θα κολλήσεις έρπη.
Θα πάρω έναν υπνόσακο απ' τον Αντριάν.
Θα μας διώξουν.
Όχι, θα τον μαζέψω το πρωί.
Μην ανησυχείς.
-Φεντερίκο; -Ναι.
Πώς είσαι; Ντιέγο Βίνια, προϊστάμενος γιατρός.
-Πώς είστε; -Καλά.
Δεν φοράω ρόμπα τις Κυριακές, αλλά έρχομαι να δω κάποιους ασθενείς.
-Οι ασθένειες δεν έχουν αργίες. -Φυσικά.
Μόλις είδα τη Μαρία. Ήθελα να σου μιλήσω.
Δεν έχει απόφραξη. Ο όγκος στη λεκάνη πιέζει τον δωδεκαδάκτυλό της.
Οι δείκτες δεν είναι καλοί. Είναι προτιμότερο να παραμείνει εδώ.
Δεν μπορεί να χειρουργηθεί ή να συνεχίσει τη χημειοθεραπεία.
-Τι μπορούμε να κάνουμε; -Να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής της.
Θα της έδινα κορτικοειδή
για να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε τον όγκο.
Όλα αυτά είναι προσωρινά.
Για την ασθένεια δεν γίνεται τίποτα;
Πολλά μπορούν να γίνουν.
Μπορούμε να μειώσουμε τον πόνο, που είναι πολύ σημαντικό.
Να 'μαστε δίπλα της, που 'ναι επίσης σημαντικό.
Σε αυτές τις περιπτώσεις,
δύο είναι οι προτεραιότητές μου.
Να μην υποφέρει ο ασθενής και να γυρίσει σπίτι το συντομότερο.
Είναι προτιμότερο να περιμένουν σπίτι…
σε ένα οικείο περιβάλλον, με αγαπημένα πρόσωπα.
Κάποιες αράχνες έχουν δύο μάτια, κάποιες έχουν πιο πολλά.
Και πόσα πόδια έχουν;
Δεν ξέρω πόσα, αλλά…
Πρέπει να μετρήσω.
Μαμά!
-Γεια! -Γεια.
Γεια.
-Γεια! -Δώσε μου την τσάντα σου.
Χαίρομαι πολύ που ήρθες.
Πώς είσαι; Πώς πήγε στο νηπιαγωγείο;
Σήμερα δεν…
-Δεν πήγα ακόμη νηπιαγωγείο. -Αλήθεια;
Χαίρομαι που ήρθες να με επισκεφθείς.
Θα πάω στο νηπιαγωγείο κοντά στο σπίτι να δω αν υπάρχει κενή θέση.
Πρόσεχε, είναι ψηλό.
Δεν είναι ένα απλό κρεβάτι. Είναι κρεβάτι ρομπότ.
Ναι, σήκωσέ το, σε παρακαλώ.
Θέλω τα πόδια μου ψηλά
και το κεφάλι χαμηλά.
Γεια!
Θα διπλωθώ.
Κι άλλο.
Γεια!
Όταν πατήσω αυτό το κουμπί, θα εκραγεί.
Θα πέσει μια βόμβα από τον ουρανό και θα εκραγεί.
Ωραία ιδέα, Τόμι. Να εκραγεί το κρεβάτι.
Όχι!
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ
ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝ ΔΥΟ ΑΝΤΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΣΟΚΟΜΑ ΤΡΕΙΣ ΒΑΡΔΙΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ.
ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΩ ΕΝΑ ΝΕΦΡΟ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΥΓΙΕΣ.
Φέντε, θέλω να μου φέρεις ένα σημειωματάριο.
Η Λούρδες φτιάχνει σημειωματάρια.
Είναι ένα ωραίο, μ' έναν λύκο στο εξώφυλλο.
Θέλω να γράψω κάποια πράγματα για τον Τόμι.
Εντάξει.
Είπαμε στις 10:00. Τι ώρα είναι;
Δέκα και είκοσι.
Θα χάσουμε το επισκεπτήριο.
Είναι ως τις 12:00, Μάρου.
-Γεια σας. -Καλημέρα.
-Τι ώρα τελειώνει το επισκεπτήριο; -Στις 12:00.
Εντάξει.
Τι ώρα τελειώνει;
Να τοι.
Καριόλες. Κανόνισαν να έρθουν μαζί.
Δεν πειράζει.
Γιατί δεν μου είπατε ότι θα ερχόσασταν μαζί;
Θέλαμε να της φέρουμε ένα δωράκι.
Τι δωράκι; Εμείς δεν φέραμε τίποτα.
Θα το μοιραστούμε.
Είναι απ' όλους μας.
-Όχι. Πήγαινε να πάρεις κάτι. -Πού θα βρω κάτι τώρα;
Πάρε ό,τι να 'ναι.
Υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο εδώ κοντά.
-Πλάκα κάνεις; -Καλά.
-Θα πάω εγώ. -Όχι.
-Πάω εγώ. -Θα έρθω μαζί σου.
-Σε ποιο δωμάτιο είναι; -Στο 216.
Στο 216. Τι την έπιασε;
Μη δίνεις σημασία.
Δεν μπορούμε να ανέβουμε όλοι μαζί, έτσι;
-Όχι, να πάμε λίγοι λίγοι. -Πάμε ήσυχα.
Όχι, δεξιά.
Φέντε.
Πώς είστε; Τι κάνετε;
-Πώς είσαι; -Γεια.
-Πώς είσαι; -Καλά.
Καλά; Πρέπει να περιμένετε λίγο, γιατί είναι μέσα ο γιατρός τώρα.
-Εντάξει. -Ανεβαίνουν και οι άλλοι.
Ήρθατε όλοι;
-Ναι. -Ναι.
Θα μας αφήσουν να μπούμε όλοι μαζί;
Δεν ξέρω. Θα δούμε.
-Θες να καθίσεις; -Όχι.
Πώς είναι;
Καλά. Ήρεμη.
Πονάει;
Λέει ότι πονάει λίγο.
Ότι αντέχει. Ξέρεις πώς είναι.
Της βρήκα ένα τέλειο δωμάτιο. Πεντάστερο.
Ωραία.
Εντάξει.
-Πώς νιώθεις σήμερα; -Χάλια. Είμαι πάλι στο νοσοκομείο,
μ' έχουν δει 20 γιατροί, και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.
-Βαρέθηκα να είμαι κατάκοιτη. -Καταλαβαίνω. Κι ο πόνος;
Εντάξει είμαι. Αντέχω ακόμη.
-Πήγες τουαλέτα; -Όχι.
Εντάξει. Θα το παρακολουθούμε.
Θα σε σηκώσω λίγο για να είμαστε στο ίδιο ύψος.
Εκεί.
Τι λέει;
Μια χαρά.
Τέλεια.
Να ρωτήσω κάτι. Όταν γίνει αβάσταχτο, θα μου κάνετε ευθανασία, έτσι;
Θα το συζητήσουμε κάποια στιγμή.
Και δεν θα το συζητήσουμε ξανά. Αλλά όχι ακόμα.
Αργεί όμως;
-Ποιο πράγμα; -Αυτή η στιγμή.
Αυτό δεν το ξέρω.
Πάντως κανείς δεν φεύγει πριν την ώρα του.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το επισπεύσω.
-Είσαι καλά εδώ; -Ναι.
Θέλω να είσαι καλά.
Τι πιστεύετε;
Γιατί έλαχε σ' εμένα;
Δεν σου έλαχε.
Προέρχεται από σένα…
Δεν είναι ένας ιός, ένα βακτήριο που σου επιτέθηκε.
Αλλιώς θα ήταν μεταδοτικό.
Αυτός ο καρκίνος…
είναι 100% δικός σου.
Ας τον πούμε Μαρία.
Καλύτερα όχι.
-Όχι, σωστά; -Όχι.
Είναι γενετικό.
Υπάρχουν κάποιοι καρκίνοι…
που σχετίζονται με τις συνήθειες.
Αν κάπνιζες σαν φουγάρο, μπορεί να πάθαινες καρκίνο στους πνεύμονες.
Γενικά όμως, έχει να κάνει με τις γενετικές σου πληροφορίες.
Μπορούν να περάσουν;
Αυτό είναι διαδήλωση.
Είναι φίλοι.
Πες τους να περάσουν.
-Ελάτε. -Γεια.
-Πώς είστε;
Πώς είναι;
-Τα ξέρει όλα. -Το κατάλαβε αμέσως. Είναι έξυπνη.
Αρχίζω να βλέπω τι σχέση έχετε μεταξύ σας.
Είναι μια υγιής παθολογική συμβίωση.
Κι εγώ την ίδια σχέση έχω με τη γυναίκα μου.
Λοιπόν, Τόμι, αυτή είναι η μητέρα σου,
σ' αυτό το σούπερ δωμάτιο VIP
που βρήκε ο πατέρας σου, γιατί είναι ιδιοφυής.
Κοίτα αυτές τις ντιζαϊνάτες πολυθρόνες.
Κοίτα το πάτωμα.
Και θα σου δείξω, γιε μου,
πώς είναι το μπάνιο.
Κοίτα.
Μάρμαρο.
Είναι εντυπωσιακό.
Αυτά.
Κι εδώ είναι η μητέρα σου,
που, ως συνήθως, δεν μου δίνει καμία σημασία
και ασχολείται με το κινητό της.
Τουιτάρει. Δεν ξέρω τι κάνει.
Δεν αλλάζει.
Είμαστε εδώ με όλους τους φίλους και τις φίλες μας.
Θα σου τους συστήσω.
-Από δω η Σόι. -Πόδι.
-Σύντομα θα γίνει λακανιανή ψυχολόγος. -Όχι, σταμάτα.
-Τι είπα; -Δεν είμαι ψυχολόγος.
-Τι είσαι; -Ψυχαναλύτρια.
-Θα σε χτυπήσει. -Όχι…
Λακανιανή ψυχαναλύτρια, συγγνώμη.
Είναι χειρότερο.
Από δω η Πάουλα.
Γεια σου, Τόμι.
-Είναι συγγραφέας. -Ναι.
Θα διαβάσεις το βιβλίο της, γιατί αναφέρει τη μαμά σου.
Από δω ο Τσάρλι.
Γεια σου, Τσάρλι.
Κυρίες και κύριοι. Δεν είναι ένας απλός φίλος…
-Είναι σαν αδερφή μου. -Ακριβώς.
Πρόσεχε τι θα πεις.
Από δω η Μπρέντα. Είναι καλλιτέχνιδα.
Μάλλον μια "βαριτέχνιδα", γιατί έχει βαρεθεί τα πάντα.
Είναι σχεδιάστρια, εικονογράφος.
Είναι διάνοια.
Αυτή, κυρίες και κύριοι, είναι η Βέρα.
Είτε το πιστεύεις είτε όχι, είναι διευθύντρια σε ασφαλιστική.
-Είναι μαυρισμένη όλο τον χρόνο. -Το πιστεύεις;
-Υπέροχη. -Κι από δω η Λέτι.
Δουλεύει στο δημαρχείο.
Αν έχεις οποιοδήποτε πρόβλημα, η Λέτι θα το λύσει.
Θα το λύσω.
Κοίτα. Αυτή είναι η Άγκους.
Διδάσκει δημοσιογραφία και χορεύει ταγκό.
-Ναι! -Έτσι!
Έτσι. Χόρεψε!
-Κι από δω η Ρόξι. -Ναι.
Είναι νοικοκυρά.
Τι; Όχι μόνο.
-Τι; -Είμαι και κοινωνική λειτουργός.
Αλλά δεν πήρες το πτυχίο σου. Τελείωσες τη σχολή;
Χτύπα τον.
Εντάξει, κοινωνική λειτουργός.
Κι από δω η Μάρου.
Δεν θα σου τη συστήσω,
γιατί θα τη φας στη μάπα μια ζωή.
Όπως ο Ερνάν, εκεί πίσω.
Ο καημένος. Ο Ερνάν πουλάει κι αγοράζει διαμερίσματα.
-Πώς το λένε τώρα; -Μεσίτης.
-Κτηματομεσίτης.
Ακριβώς.
Εδώ είμαστε, λοιπόν.
Συζητάμε αν θα μείνει εδώ ή αν θα πάμε σπίτι.
Αλλά εδώ καθαρίζουν άλλοι για μας. Είναι σαν μήνας του μέλιτος.
-Ναι, καλά. -Κοίτα.
-Κοίτα τη θέα, πανοραμική. -Εντυπωσιακή.
-Τσιμέντο πέρα ως πέρα. -Κοίτα το πράσινο στο βάθος.
Εδώ είμαστε, λοιπόν.
Ανάμεσα σε φίλους. Ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια.
Έτσι είναι η μητέρα σου…
Τέτοιος άνθρωπος είναι η μητέρα σου.
Τέτοιος άνθρωπος είναι.
Γι' αυτό την αγαπώ τόσο.
Αντίο, γιε μου.
Μου λένε συχνά ότι είμαι γενναία και δυνατή.
Νομίζω ότι αυτό που κάνω είναι η μόνη επιλογή.
Τι άλλο μπορώ να κάνω;
Να βυθιστώ στην αυτολύπηση;
Καλύτερα να κάνω ένα σόου στο Twitter.
Η αλήθεια είναι ότι νιώθω συνέχεια χάλια.
Είναι το αντίθετο του να νικάς συνέχεια.
Άλλο ένα μάτι.
Και…
Καλύτερα να αφήσουμε τις πίτσες για μετά,
γιατί μ' αρέσει να φτιάχνω μάτια.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΡΙΟ, ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ;
ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΡΙΜΑ. ΕΧΩ ΑΚΟΜΗ ΜΕΡΙΚΑ ΚΑΛΑ ΑΣΤΕΙΑ.
Αυτό είναι χαρούμενο κι αυτό είναι θυμωμένο.
-Αυτό είναι πολύ χαρούμενο. -Κι αυτό;
Αυτό είναι λυπημένο.
-Γιατί; -Γιατί αυτά είναι χαρούμενα.
-Τι χρώμα είναι; -Κόκκινο.
-Και το λυπημένο; -Αυτό.
Τρία χαρούμενα κι ένα λυπημένο;
Μάλιστα.
Αυτό είναι χαρούμενο;
-Όχι. -Αυτό είναι το λυπημένο;
Τρία χαρούμενα κι ένα λυπημένο.
Όχι, αυτό… Αυτό είναι θυμωμένο.
Κι αυτό είναι πολύ χαρούμενο.
Γιατί είναι θυμωμένο αυτό;
Γιατί έχει… Αυτό είναι το θυμωμένο.
Είναι το χρώμα του θυμού.
-Σωστά. -Κι αυτό το χρώμα είναι μπλε,
που είναι η θλίψη.
Σωστά.
Τι ατυχία να αρρωστήσω έτσι.
Μου λείπει να κάνω βόλτες μαζί σου και να περνάμε μισή ώρα σε καθετί.
Μερικές φορές βγαίνουμε να πάρουμε φαΐ, να φάμε παγωτό,
και θυμώνεις και δεν θες να περπατήσεις.
Και θες να βγεις απ' το καροτσάκι στη μέση της λεωφόρου.
Μου λείπει αυτό. Θέλω να ξέρεις ότι αυτές οι στιγμές ήταν…
οι πιο ευτυχισμένες της ζωής μου.
Σ' αγαπώ.
-Γεια σου, Μαρία. -Γεια.
Η Μαρίνα είναι ειδικευόμενη.
Ξεκίνησε αυτήν τη βδομάδα. Θα δουλέψει εδώ μερικούς μήνες.
-Γεια σου, Μαρίνα. -Πώς είσαι;
-Καλά. -Πώς ήσουν το βράδυ;
Έτσι κι έτσι. Πονούσα λίγο.
-Είχες ναυτία; -Ναι.
-Εντάξει, θα το φροντίσουμε. -Εντάξει.
-Πότε αποφοίτησες; -Πρόσφατα, τον Δεκέμβριο.
-Ωραία. -Ναι.
-Τι ειδικότητα; -Καρδιολογία.
-Γεια. -Γεια σας.
-Πώς είσαι; -Όχι πολύ καλά.
Πονάει λίγο.
Για να δούμε.
Για να δω.
-Εδώ; -Ναι.
-Σαν τράβηγμα, έτσι; -Ναι, σαν τράβηγμα.
Αν δυναμώσει, θα πρέπει να σου δώσουμε μορφίνη.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε λίγο;
Γιατί; Θα μειώσει τον πόνο.
Δεν ξέρω, δεν πονάω τόσο πολύ.
Θα νιώσεις καλύτερα. Μην το στερείσαι.
Φέντε, πρέπει να οργανωθούμε λίγο. Δεν ξέρουμε πόσο θα μείνει εδώ.
Όσο αντέξει μάλλον.
Αλλά ξέρεις τη Μαρί.
Μια μέρα θα πει "Αρκετά"
και θα θελήσει να τα οργανώσει όλα.
Ναι, αλλά εγώ μιλάω για σένα και τον Τόμι.
Το θέμα του νηπιαγωγείου το κανόνισα με τη μαμά και τον πεθερό μου.
Δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να φάτε. Δεν μπορείτε να ζείτε με σάντουιτς.
Αν τραβήξει δύο μήνες αυτό, τι θα κάνετε;
Αν δεν μέναμε μακριά, θα τρώγατε σ' εμάς.
Εντάξει. Ευχαριστώ. Θα τη βρω την άκρη.
Πρέπει να αλλάξεις ρούχα, χρειάζεσαι μια αλλαξιά…
Παράτα με, Μάρου. Περνάω δύσκολα.
-Γι' αυτό δεν πλένεσαι; -Γιατί το λες αυτό;
-Είναι αηδιαστικό. -Η Μάρου έχει δίκιο.
-Πρέπει να οργανωθούμε. -Οι επισκέψεις, για παράδειγμα.
Δεν μπορείς να είσαι εδώ όλη μέρα.
Εντάξει.
Θα φτιάξω ένα ομαδικό τσατ χωρίς τη Μαρί, με τα 12 κορίτσια και τον Τσάρλι,
και θα οργανώσουμε τις επισκέψεις.
Εμπρός;
Ποιος είναι;
Γεια, τι κάνεις;
Ναι, το έλαβε.
Ναι, της άρεσε.
Ευχαριστώ πολύ.
Γεια.
-Ήταν η Λου, με το σημειωματάριο. -Η φίλη της Μαρί, σωστά;
Από την ομάδα με τις χειροτεχνίες κι αυτές τις μαλακίες.
Καλό κορίτσι. Κεντάει, αλλά είναι καλό κορίτσι.
Κάθε μέρα με πονάει κάτι άλλο. Τώρα με πονάει η πλάτη.
Ναι, είσαι συνέχεια ξαπλωμένη.
Θα ζητήσουμε ένα φουσκωτό στρώμα.
-Δεν με πονούσε χθες. -Σιγά σιγά.
Το σώμα σου είναι πιο αδύναμο. Είσαι πιο ευαίσθητη.
Κράτα λίγο τον ορό.
Έχει ωραίο καιρό, έτσι;
Ναι, κάνει λιακάδα.
Για να δω.
-Μπορείς μόνη σου; -Ναι.
Είσαι καλά;
Στήνουν έναν τεράστιο γερανό.
Ξέρεις αν χτίζουν κάτι;
Ένα εμπορικό κέντρο, λένε.
Είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι ο κόσμος συνεχίζει χωρίς εσένα.
Ή μάλλον δεν έχει σημασία.
Το σύμπαν δεν ενδιαφέρεται καν αν θα το αποδεχτούμε ή όχι.
Είτε θες να κατέβεις, ν' ανέβεις ή να σταματήσεις έναν μεταστατικό καρκίνο
για να δεις τον γιο σου να τελειώνει το δημοτικό,
ο κόσμος συνεχίζει, και μάλιστα όλο και πιο γρήγορα.
Τι συμβαίνει, Μαρία; Τι είναι;
Πρέπει να πάω τουαλέτα. Θέλω να κάνω εμετό.
Τι ήταν αυτό;
Πάμε.
Σου είπα ότι δεν ήταν καλή ιδέα να κατασκηνώσεις εκεί.
Αν συνεχιστεί αυτό, θα σου βάλουμε καθετήρα.
Εντάξει.
-Καλύτερα; -Ναι.
-Νιώθεις καλύτερα; -Ναι.
Αν χρειαστείς κάτι, κάλεσέ με.
-Εντάξει. -Εντάξει;
Δεν είδα τίποτα. Κοιμήσου.
Ευχαριστώ.
Γιατί δεν με φώναξες;
Γιατί κοιμόσουν. Πρέπει να ξεκουραστείς.
Και γιατί θα έπρεπε να μπορώ να πάω στο μπάνιο μόνη μου.
Θα έπρεπε.
ΞΕΡΑΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΕΦΑΓΑ.
ΣΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΜΕΤΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ 14 ΩΡΕΣ,
ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΟΤΑΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ.
ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΠΛΥΣΗ ΣΤΟΜΑΧΟΥ. ΤΟ ΣΥΝΙΣΤΩ. ΝΙΩΘΩ ΤΕΛΕΙΑ ΤΩΡΑ.
ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΑΚΟΥΩ!
ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΞΑΝΑΣΦΙΞΕΙ Ο ΚΩΛΟΣ ΜΟΥ. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ.
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑΝ ΣΤΑΥΡΟ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ.
ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΟΡΟ.
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΠΑΛΙ ΑΥΡΙΟ.
ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ. ΓΙΑ ΠΑΝ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ…
Λατρεύω τους δυνατούς σου μηρούς,
το μαλλί αλά Μικ Τζάγκερ, το στόμα σου που 'ναι σαν το δικό μου.
Είσαι σαν εμένα όταν ήμουν παιδί, αλλά πιο ευτυχισμένος.
Μήπως επειδή θέλω να είσαι;
Θα ήθελα να πάω κάπου μακριά,
σ' ένα λιβάδι όπου θα μπορείς να τρέχεις ελεύθερα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21: ΑΝΟΗΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΩ
Ζηλεύω τους ανθρώπους που θα σε δουν να μεγαλώνεις.
Συγχαρητήρια για το άρθρο για τη γυναίκα σας.
-Ποιο άρθρο; -Στην Clarín. Δεν το διαβάσατε;
-Όχι. -Θα σας τη φέρω.
Ορίστε.
-Πότε δημοσιεύτηκε; -Σήμερα.
Κρατήστε την.
-Θα την επιστρέψω. -Εντάξει.
Μαρί.
-Ναι; -Κοίτα αυτό το άρθρο.
Τι είναι αυτό;
Ξέρεις την αρθρογράφο;
Όχι. Το διάβασες;
Ναι. Είναι καλό.
-Αλήθεια; -Ναι, αλήθεια.
Μάρου, τι κάνεις;
Δεν έχω ιδέα, δεν ξέρω.
Λέει ότι στην ψηφιακή έκδοση το άρθρο πιάνει όλο το πρωτοσέλιδο.
Ναι, σου τη δίνω.
Γεια. Τι κάνεις;
Όχι, δεν ξέρω.
Ρώτα τα κορίτσια.
Βλέπεις;
Έγινα διάσημη. Στα γεράματα.
Εντάξει.
Τα λέμε το απόγευμα. Φιλιά.
Λες να μας τα πρήξουν τώρα με το άρθρο;
-Τι έγινε; -Είδες;
Έγινες σελέμπριτι ξαφνικά; Δεν το πιστεύω!
Είδες;
Είναι άδικο. Έγινες διάσημη για τον καρκίνο κι όχι για τον κώλο σου.
Δεν το πιστεύω. Έχεις τόσο ωραίο κώλο.
Πονάει η κοιλιά μου.
Να σε βοηθήσω να ανέβεις; Τα κατάφερες μόνη σου.
Με βοηθάς να σηκώσω την πλάτη, Ερνάν;
Σε πήραν από άλλα ΜΜΕ;
Ναι, αλλά δεν θέλω ν' ασχοληθώ με ανοησίες.
-Ποιοι σε πήραν; -Από ένα πρωινάδικο.
-Ποιο; -Από το Κανάλι 11.
-Από την εκπομπή της Βέρο Λοσάνο; -Ναι, της Βέρο Λοσάνο.
Θα το κάνεις.
Όχι. Γιατί να το κάνω αυτό;
-Γιατί; -Τη βλέπει όλος ο κόσμος.
Τι με νοιάζει εμένα; Τι σημασία έχει;
Όχι, έχεις δίκιο. Δεν ξέρω.
-Μου έφερες φαγητό; -Όχι.
Μετά απ' αυτό που έγινε, δεν σου ξαναφέρνουμε φαΐ.
-Αλλά ο Ερνάν σού έφερε κάτι. -Τι;
Ναι.
Το ηχειάκι.
-Ευχαριστώ! -Για ν' ακούς μουσική.
Ευχαριστώ πολύ.
Όχι, αυτό είναι δικό σου. Το παίρνεις στη δουλειά.
Δεν έχει σημασία.
-Τώρα είναι δικό σου. -Ευχαριστώ.
-Γεια. -Καλημέρα.
-Ξέρεις πού είναι ο δρ Βίνια; -Θα τον καλέσω.
Δόκτωρ Βίνια, επικοινωνήστε με τη ρεσεψιόν, παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
Έχουν αφήσει κάτι πράγματα για τη γυναίκα σας.
-Τι πράγματα; -Δώρα.
-Εντάξει, θα τα πάρω μετά. -Εντάξει.
Εμπρός; Ναι, σας ψάχνει ο σύζυγος της ασθενούς στο δωμάτιο 216.
Τέλεια. Λέει να πάτε στο γραφείο του.
-Θα πάρω τα πράγματα μετά. -Θα ενημερώσω.
Γεια.
-Φεντερίκο, πέρνα. -Μου επιτρέπετε;
-Ωραίο το άρθρο στην Clarín. -Ναι.
-Ευχαριστώ που αναφέρατε το νοσοκομείο. -Δεν το κάναμε εμείς.
-Δεν ξέρουμε την αρθρογράφο. -Κάθισε.
Το Κανάλι 11 θέλει να πάρει συνέντευξη από τη Μαρία.
-Ζωντανά; Με κάμερες; -Ναι.
Δεν μπορούν να μπουν με κάμερες.
Ξέρεις πως κάνω ό,τι μπορώ.
Απαγορεύονται οι μεγάλες ομάδες ατόμων, τα φυτά και τα παιδιά.
Ωστόσο, εσάς σας το επιτρέπω. Αλλά όχι κάμερες.
-Θα βρω τον μπελά μου. -Ναι.
-Γιατί δεν το κάνει τηλεφωνικώς; -Θα μπορούσε, ναι.
Θα ήταν καλύτερα. Δεν θα θέλει να τη δουν έτσι.
Δεν τη νοιάζει αυτό.
Τέλος πάντων, αυτή αποφασίζει, σωστά;
Πότε θα πάρουν;
Σε τρία λεπτά.
Πονάς ακόμα;
-Λίγο. -Θα ζητήσω μορφίνη.
Όχι, περίμενε.
-Πώς θα κάνεις τη συνέντευξη έτσι; -Αντέχω.
Δεν θέλω να πάρω μορφίνη τώρα. Θα μου τρέχουν τα σάλια.
Δεν θέλω.
Αρχίζει η εκπομπή.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούνται για κάθαρση,
για έκφραση συναισθημάτων, για διαμαρτυρία…
-Άρχισε; -Όχι ακόμα.
…αλλά και για να μιλήσεις για ασθένειες,
να ταυτιστείς με άλλους που μπορεί να βιώνουν την ίδια κατάσταση.
Μάθαμε την ιστορία της Μαρία Βάσκες. Μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
Έχει καρκίνο. Κάνει θεραπεία κατά του καρκίνου.
Τελειώνει τη χημειοθεραπεία. Έχει καρκίνο στις ωοθήκες.
Και μιλά γι' αυτό με τουίτ. Ο Λέο θα τα διαβάσει.
Ας δούμε μερικά τουίτ της πριν μιλήσουμε μαζί της.
"'Μη στερείσαι τη μορφίνη' είπε η γιατρός".
"Προτιμώ να μη σας δείξω τίποτα
και να συνεχίσω να ζω, αλλά ευχαριστώ για την αγάπη".
Έχουμε τη Μαρία στη γραμμή. Πώς είσαι;
Βέρο και Λέο εδώ. Πώς είσαι;
Γεια, Λέο. Γεια, Βέρο.
Γεια. Πώς είστε; Ευχαριστώ που με κάλεσατε.
-Όχι. Δεν ακούω τίποτα. -Μικροφωνίζει.
Πριν από εφτά μήνες υπεβλήθη σε μια σοβαρή επέμβαση,
μια υστερεκτομή.
Και μου τα αφαίρεσαν όλα. Με άδειασαν τελείως.
Με άφησαν εντελώς κενή.
Περισσότερο απ' όσο ήμουν.
Μετά άρχισα να κάνω χημειοθεραπεία,
που έπιασε, ώσπου σταμάτησε να πιάνει.
Τέλος πάντων…
τώρα πια δεν γίνεται τίποτα.
Περιμένουμε να έρθει η στιγμή.
Περιμένεις να…
Αυτό που λες είναι πολύ σκληρό…
Περιμένω να πεθάνω. Πρέπει να το πω ξεκάθαρα.
Ναι, περιμένω να πεθάνω.
Περιμένεις να πεθάνεις. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο;
Η κατάστασή μου είναι πολύ εύθραυστη.
Δεν μπορώ να εγχειριστώ,
ούτε να κάνω χημειοθεραπεία, γιατί είμαι πολύ αδύναμη.
Ωστόσο, με φροντίζουν πολύ καλά στο νοσοκομείο.
Είναι καλό νοσοκομείο. Με φροντίζουν.
Και, Μαρία, σύμφωνα με τα τουίτ σου,
νομίζω ότι πέρασες από όλες τις φάσεις.
Έδειξες χιούμορ, θυμό, σαρκασμό.
Τώρα πώς είναι η διάθεσή σου;
Η πλάκα είναι ότι όταν έρχεται να με δει κόσμος,
τους κάνω ένα είδος κωμικού μονολόγου.
Αν δεν με βρουν να ξερνάω μέσα σε έναν κουβά…
συνήθως ξεκαρδίζονται όλοι απ' τα γέλια.
Και το παιδί σου είναι τριών ετών.
Θέλω να πω, τον σκέφτεσαι όταν…
Τον σκέφτομαι πολύ, του μιλάω πολύ.
Γυρίζουμε βίντεο γι' αυτόν.
Του εξηγώ τα πάντα.
Τι του έχεις πει;
Θα του πούμε ότι σύντομα η μαμά δεν θα είναι πια εδώ,
αλλά ότι θα είμαι πάντα στην καρδιά του. Και νομίζω ότι θα καταλάβει.
Και ο άντρας σου; Βλέπουμε τον άντρα σου δίπλα σου.
Αυτή η φωτογραφία είναι από τον γάμο μου.
Παντρεύτηκα μες στην αμαρτία,
γιατί ήμουν εφτά μηνών έγκυος.
Κι αυτός είναι ο Φέντε.
Ο σύζυγός μου μου κάνει παρέα,
με φροντίζει, είναι μαζί μου συνέχεια.
Όταν έμαθες ότι έχεις καρκίνο στις ωοθήκες,
είχες θετική στάση; Πίστευες ότι θα τα κατάφερνες;
Πριν το μάθω, το μάντεψα.
Πώς δηλαδή;
Πήγα να κάνω έναν υπέρηχο,
γιατί η κοιλιά μου είχε φουσκώσει σαν να ήμουν έξι μηνών έγκυος.
Και ο γιατρός…
Ξέρετε ότι οι γιατροί μιλάνε μεταξύ τους
και νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνεις τι λένε.
Μερικές φορές υποτιμούν τους ασθενείς.
Ακριβώς, υποτιμούν τον ασθενή.
Λοιπόν, ο γιατρός είπε στην τεχνικό
"Σε μια κλίμακα από το… δεν ξέρω πόσο,
όπου το 45 είναι πολύ, τι είναι για σας;"
Και η τεχνικός τού λέει
"Αυτό; Είναι εκατό".
Μαρία, πόσων χρόνων είσαι;
Είμαι 42. Σε δύο μέρες κλείνω τα 43.
-Σε δύο μέρες κλείνεις τα 43. -Ναι, αν τα καταφέρω…
θα κλείσω τα 43.
Το αντιμετωπίζεις με χιούμορ και σαρκασμό.
Δεν ξέρω αν σε βοηθάει ή αν είναι η ασπίδα σου,
αλλά το κάνεις συνέχεια.
Όχι, δεν με βοηθάει.
Ούτε είναι η ασπίδα μου.
Έτσι είμαι πάντα.
Έτσι είμαι.
Μερικές φορές οι φίλες μου γελάνε όταν με επισκέπτονται,
και είναι πιο συναισθηματικές από μένα.
Πιστεύω ότι η κατάλληλη λέξη είναι "αποδοχή".
Και…
ο θάνατος είναι μέρος της ζωής.
ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ. ΑΠΛΩΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΜΙΛΑΩ.
Η ΔΙΑΣΗΜΟΤΗΤΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ,
ΑΛΛΑ Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ.
ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΚΟΥΓΚΛΑΡΩ ΤΙΠΟΤΑ.
Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΙΟΛΑ,
ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΦΤΑ ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.
Έξι. Τέσσερα, έξι, εφτά…
-Εφτά. -Τόσα πολλά;
Εφτά είναι πολλά.
Ένα, δύο, τρία, εφτά, έντεκα,
δεκατέσσερα, εφτά, έντεκα, δεκατέσσερα, εφτά.
Είσαι πολύ αστείος, Τόμι. Μου λες πολύ διασκεδαστικά πράγματα.
Αλλά δεν τα θυμάμαι, γιατί παίρνω ένα χάπι που λέγεται Χαζόλ.
Έλα, μόνο μία. Άλλωστε είναι η εποχή τους.
Δεν μπορώ. Δεν τις σηκώνει το σώμα μου.
Έλα, μόνο μία.
-Μία. -Εντάξει.
-Τι είναι αυτό; -Άλλαξαν το στρώμα μου.
-Γιατί; -Γιατί έκανα πολύ σεξ.
Φυσικά. Θέλαμε να σου πούμε να ηρεμήσεις λίγο,
γιατί ξέρει όλο το νοσοκομείο για τα πάρτι που κάνεις.
Μάρου…
Θέλω να βρει κάποια ο Φέντε. Φρόντισέ το εσύ.
Θέλω να πηδάει, να παντρευτεί.
Ξέρεις τι σου ζητάω.
Του πήρε 18 χρόνια να σε παντρευτεί. Αρκεί να πηδάει.
Όχι, μιλάω σοβαρά.
Δεν θέλω να πέσει σε κατάθλιψη.
Θέλω να πηδάει,
να 'ναι ευτυχισμένος, να ζήσει.
Παρότι πέφτουν οι βλεφαρίδες μου, που είναι φρικτό…
Συγγνώμη. Ήρθαν κι άλλα πράγματα για τη γυναίκα σας.
-Κι άλλα; -Ναι, μετά την εκπομπή.
Παρότι δεν έχω πια κώλο, έχω χάσει 12 κιλά κι έχω τη μυϊκή μάζα ενός σαλιγκαριού,
νιώθω όμορφη.
Έτσι, φαλακρή και σκελετωμένη.
-Τα βάλαμε σε κούτες. -Ευχαριστώ.
-Είναι άλλη μία. -Θα έρθω πάλι αργότερα, εντάξει;
Φαίνεται ασήμαντο, αλλά το να βουρτσίζεις τα δόντια σου
σε βοηθάει να νιώθεις ο εαυτός σου.
Ο καρκίνος δεν νικά τη ματαιοδοξία.
Πώς είμαι;
Μια χαρά σε βλέπω.
Ναι, φυσικά.
Μου έκαναν τρεις ενέσεις μορφίνης.
Νιώθω σαν να πετάω.
Αυτό μας έλειπε. Αυτή η γάτα είναι παντού.
Μια μανέκι νέκο.
Φέρνει τύχη.
Τι άλλο μου έστειλαν;
Μια λοσιόν, κι άλλες λοσιόν.
-Γεια. -Γεια.
Φέρνουμε κι άλλα δώρα. Είναι φαγητά, οπότε τα βάλαμε στο ψυγείο.
Πολλά δώρα, έτσι;
Όχι, πάρτε τα. Δεν μπορώ να τα φάω.
Φέντε, δες αν σ' αρέσει κάτι. Αλλιώς ας τα πάρουν.
Βιτέλο τονάτο.
Στικ μοτσαρέλας. Δεν το πιστεύω.
-Κέικ καρότου. -Όχι.
-Κι αυτό; -Τι είναι;
Μια τούρτα με φράουλες.
-Θ' αρέσει στον Τόμι. -Εσένα θα σ' αρέσει.
Πάρτε τα όλα, εκτός απ' την τούρτα. Θα τη φάει ολόκληρη.
Ευχαριστούμε. Θα τα μοιραστούμε με τις άλλες νοσοκόμες.
-Εντάξει. -Ευχαριστούμε.
-Γεια. -Γεια.
-Μαρί… -Τι;
Ζήτησαν άλλες τρεις συνεντεύξεις.
Όχι, αρκετά.
Αποκλείεται. Βρες μια δικαιολογία.
Αρκετά.
Βρήκες την ώρα να γίνεις διάσημη.
Μοιάζει σαν φάρσα.
Θα μιλήσω στον Νέστορ από το δημοτικό συμβούλιο.
Μπορεί να μου δώσει πάσο ΑΜΕΑ,
για να μπορώ να παρκάρω πιο εύκολα και να μην ξοδεύω λεφτά σε πάρκινγκ.
-Εντάξει. -Γεια.
-Θα πας κουτσαίνοντας; -Ναι.
Έτσι.
Θα φέρεις τον Τόμι;
Θα τον φέρει η Μάρου.
Γνωριστήκαμε τον Δεκέμβριο του 1991, και είμαστε μαζί από τότε.
Η καλύτερη ευχή που μπορώ να σου δώσω, παιδί μου,
είναι να βρεις έναν τέτοιο έρωτα.
Ξεχωριστό, παθιασμένο, θυελλώδη.
Μοναδικό, γεμάτο αγάπη.
"Έρωτας γεμάτος αγάπη. Μαμά, είσαι ανόητη".
Πώς ήσουν το βράδυ;
Όχι πολύ καλά. Έκανα εμετό.
-Έφαγες τίποτα; -Φράουλες.
-Ήταν λάθος. -Όχι.
Δεν πειράζει.
Επειδή κάνεις εμετό όμως,
μπορεί να πάει στους πνεύμονές σου.
Γι' αυτό θα πω να σου βάλουν ρινογαστρικό σωλήνα.
Εντάξει.
Είναι λίγο ενοχλητικός στην αρχή, αλλά θα το συνηθίσεις.
Χθες μου έλεγες για το ταξίδι στην Ευρώπη.
Μήπως ήρθε η ώρα για την καταστολή;
Ίσως.
Θα το καταλάβεις όταν έρθει η ώρα.
Τελειώνω το σημειωματάριο του Τόμι.
Μένουν μερικές σελίδες. Δέκα σελίδες ίσως.
Την επόμενη βδομάδα ίσως.
Πες μου, και θα ορίσουμε ημερομηνία.
Πώς θα γίνει;
Θα είναι σαν μια απλή μέρα. Δεν θα το καταλάβεις.
Θα αυξήσουμε τη δόση μορφίνης,
θα προσθέσουμε μιδαζολάμη, ένα υπνωτικό, και θα κοιμηθείς.
Και δεν θα ξυπνήσω ποτέ;
Θα σε παρακολουθούμε. Θα σου δώσουμε την κατάλληλη δόση για να μην ξυπνήσεις.
Σκέψου ποιους θες ν' αποχαιρετήσεις.
Δεν το είχα σκεφτεί.
ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.
Μ' ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΦΙΓΜΕΝΗ ΓΡΟΘΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ.
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.
ΑΥΡΙΟ ΕΧΩ ΓΕΝΕΘΛΙΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΔΩΡΑ Ή ΕΥΧΕΣ.
ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ.
Με τα κεριά αναμμένα, θα φαίνεται ωραία.
Ναι. Να βγάλουμε φωτογραφίες και να τις ποστάρουμε;
Ή παραπάει;
Όχι…
Πέρνα.
-Θέλω να σου μιλήσω. -Τι είναι;
Πώς είναι;
Τσάρλι…
Τι είπε ο γιατρός;
Τίποτα. Τι να πει;
Μερικές φορές οι γιατροί μιλάνε μεταξύ τους.
-Έφερες δώρο; -Ναι.
Είπε ότι δεν θέλει δώρα.
Είναι δύο βιβλία Πουκ που έλειπαν απ' τη συλλογή της.
Έλα, πάμε.
Πάμε στην καφετέρια, να ξεκουραστεί λίγο.
Έρχομαι σε λίγο.
-Τα λέμε σε λίγο. -Γεια.
-Νόμιζα ότι κοιμόσουν. -Όχι.
Τι έφερες;
Ένα χάμπουργκερ. Αλλά θα το φάω έξω, για να μη ζηλεύεις.
Όχι, δεν πεινάω.
Γεια.
Φά' το εδώ.
-Έφερα και κάποια πράγματα που ζήτησες. -Ωραία.
Διάβαζα αυτό το βιβλίο που μου έκανε δώρο ο Τσάρλι.
Τα δύο βιβλία Πουκ που μου έλειπαν. Δεν το πιστεύω ότι το θυμήθηκε.
Είναι ιδιοφυΐα.
-Πέρασες από το σπίτι; -Ναι, πήγε η Ρόσα.
-Την πλήρωσες; -Είπε να την πληρώσω την άλλη βδομάδα.
Σου στέλνει φιλιά.
Τι άλλο;
Πλήρωσα τα κινητά.
Με επιβάρυνση, γιατί καθυστέρησα.
Μπάζει ακόμη το παράθυρο του Τόμι.
Γι' αυτό, μόλις βρω χρόνο, θα το στεγανοποιήσω ξανά.
Εντάξει.
Τα φυτά είναι μια χαρά. Στέλνουν κι αυτά χαιρετίσματα.
-Βγάλ' τα μια φωτογραφία. -Έγινε.
Έκανα ένα δώρο στη διευθύντρια του νηπιαγωγείου. Μας βοήθησε πολύ.
Να ορίσουμε ημερομηνία;
-Μίλησες με τον Βίνια; -Ναι.
Είπε ότι μπορούμε να ορίσουμε ημερομηνία.
Εντάξει.
Ίσως την Παρασκευή.
Τι λες;
Εντάξει.
Πρέπει να μιλήσουμε πρώτα στον Τόμι.
Αύριο ή μεθαύριο.
Κάθε συμφωνία έχει παγίδες.
Ο Φέντε συμφώνησε να 'ναι μαζί μου μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Φεντερίκο.
Αλλά δεν διάβασε τα ψιλά γράμματα.
Πώς είσαι; Πρέπει να βρεις συμβολαιογράφο να πιστοποιήσει ότι η Μαρία συναινεί.
-Υπήρξε κάποιο πρόβλημα; -Όχι. Απλώς βοηθάει.
-Πού θα βρω συμβολαιογράφο; -Ρώτα στη ρεσεψιόν. Ξέρουν κάποιον κοντά.
-Πρέπει να έρθει εδώ; -Ξέρουν τι να κάνουν.
-Θα πάω τώρα. -Ενημέρωσέ με. Θα μείνω μέχρι αργά.
Δεν φανταζόταν ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο σύντομα.
Αλλά ήρθε η ώρα μου.
-Το συμβολαιογραφείο; -Στον τρίτο.
Ευχαριστώ.
Θα προτιμούσα να με πήγαινε στο Παρίσι,
αλλά τώρα το καλύτερο δώρο είναι να κανονίσει τον θάνατό μου.
Γεια.
Καλησπέρα.
-Ψάχνω τον κύριο Σερουόλο. -Τον πρεσβύτερο ή τον νεότερο;
Δεν έχει σημασία. Αφορά μια πιστοποίηση.
Καθίστε. Θα τον ενημερώσω.
-Ευχαριστώ. -Περιμένετε εδώ.
Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τέτοια πράξη αγάπης.
-Παρακαλώ, περάστε. -Ευχαριστώ πολύ.
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.
-Πώς είστε; Καθίστε. -Ευχαριστώ.
Τι θα θέλατε;
Η γυναίκα μου νοσηλεύεται εδώ κοντά, και θέλω να πιστοποιήσετε μια έγκριση.
Έχετε το κείμενο;
Όχι, δεν έχω τίποτα.
Είναι συμβολαιογραφική πράξη. Χρειάζομαι το κείμενο.
Δεν μου είπαν τίποτα.
Ακούστε.
Πηγαίνετε στο νοσοκομείο και πείτε να σας δώσουν ένα δείγμα.
Εντάξει, πάω κι έρχομαι.
Όχι τώρα. Είναι αργά.
-Αύριο. -Δεν μπορεί να γίνει εκτός ωραρίου;
Περί τίνος πρόκειται; Είναι επείγον;
Η σύζυγός μου πεθαίνει. Πρέπει να υπογράψει ότι συναινεί στην καταστολή.
Εντάξει.
Θα σας περιμένω.
Ακούστε, θα σας δώσω την κάρτα μου.
Κάντε ό,τι πρέπει να κάνετε. Εγώ θα περιμένω εδώ.
Αν καθυστερήσετε, πάρτε με.
-Ευχαριστώ πολύ. -Παρακαλώ. Κανένα πρόβλημα.
Τα ρούχα μου είναι δικά σου.
Κάνε μια πρώτη διαλογή. Είναι όλα δικά σου.
Το νυφικό της μαμάς, οι τσάντες της,
τα κοσμήματα, είναι όλα δικά σου.
Τα υπόλοιπα μπορείς να τα χαρίσεις.
Ή να τα πετάξεις. Κάν' τα ό,τι θες.
Τα κεντήματα δώσ' τα στη Βέρα. Θα ξέρει τι να τα κάνει.
Όσο για το μεϊκάπ, τ' αφήνω στην κρίση σου.
Δώσε τη συλλογή βιβλίων Πουκ στην Άγκους, την κόρη της Πάουλα.
Και κάτι ακόμη. Πέτα πράγματα.
Αμείλικτα. Ο Φέντε δεν θα μπορέσει.
Πέτα πράγματα. Οτιδήποτε δεν…
Αυτό είναι σημαντικό.
Υπάρχει ένα CD των Trío Los Panchos, το Historia de un Amor.
Είναι το τραγούδι μας από παλιά.
Μου το έβαζε τις πρώτες μέρες που γνωριστήκαμε.
Πάρ' το κι εξαφάνισέ το.
Ο Φέντε θα το βρει και θα το ακούσει. Θα τον ρίξει πολύ.
To "Contigo Aprendí" δεν ήταν το τραγούδι σας;
-Όχι. -Του Μανσανέρο.
Όχι. Μην πετάξεις λάθος CD.
Όχι. Εντάξει, Historia de un Amor.
Κάνε ένα καλό δώρο στη δρα Μολίνα.
Μολίνα.
Και στις νοσοκόμες επίσης.
Ο Τσάρλι θα πάρει το στεγνωτήριο.
-Θα χαρεί πολύ. -Είναι το καλύτερο δώρο.
Δεν είσαι πια δίπλα μου, αγάπη μου
Στην ψυχή μου νιώθω μόνο μοναξιά
Σταμάτα. Θα σε ρίξει κι εσένα.
Τελείωσα. Αυτά.
Εντάξει;
Δόκτωρ Βίνια, σας ζητάνε στη ρεσεψιόν.
-Θα έρθει. -Ευχαριστώ.
Γιατρέ, πώς είστε;
Γιατρέ, χρειάζομαι το κείμενο που πρέπει να υπογράψει η Μαρία.
Όχι, άσ' το. Έλα, περιμένει ο διευθυντής.
-Τι έγινε; -Τίποτα που δεν λύνεται.
Κι άλλο πρόβλημα;
Μην ανησυχείς, άσ' το πάνω μου.
Πες "ναι" σε ό,τι πει.
Φεντερίκο, ξέρεις ότι αγαπάμε πολύ τη Μαρία,
όπως κι εσένα.
Η δύναμη με την οποία αντιμετωπίζετε αυτήν την κατάσταση είναι αξιοθαύμαστη.
Γι' αυτό προσπαθούμε να είστε όσο πιο άνετα γίνεται.
-Σωστά; -Ναι, φυσικά.
Ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά.
Αλλά υπάρχει ένα λεπτό ζήτημα.
Ξέρεις ότι η διαφορά μεταξύ ευθανασίας και καταστολής είναι λεπτή
και μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως.
Μάλιστα, πολλοί συνάδελφοι δεν συμφωνούν με την καταστολή.
Πιστεύω ότι είναι σημασιολογικό ζήτημα,
και γι' αυτό λέγεται παρηγορητική καταστολή.
Ναι.
Σύμφωνα με τον νόμο υπέρ του θανάτου με αξιοπρέπεια,
η καταστολή πρέπει να προτείνεται από τον γιατρό
με τη συναίνεση του ασθενή ή των συγγενών του,
σε περίπτωση που ο ίδιος δεν μπορεί να αποφασίσει,
όταν ο πόνος γίνεται ανυπόφορος
ή δεν μπορεί πια να αντιμετωπιστεί.
Αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι θα το κάνουμε σε πέντε μέρες.
Γιατί αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής μπορεί να αντέξει τον πόνο
κι ότι λιγότερο ακραίες μέθοδοι λειτουργούν.
Φεντερίκο, είναι συχνή πρακτική σ' αυτήν την κλινική. Σωστά, γιατρέ;
Ναι, πράγματι.
Αλλά η Μαρία είναι δημόσιο πρόσωπο.
Το πρωτοσέλιδο στην Clarín, οι συνεντεύξεις.
Όλα διαδίδονται γρήγορα στα κοινωνικά δίκτυα.
Ο κόσμος μπερδεύεται.
Δεν θα με εξέπληττε αν κάποιος πίστευε ότι θα της κάνουμε ευθανασία.
Συγγνώμη. Πρέπει να απαντήσω.
Άκου.
Αν ήταν γυναίκα μου,
θα την έπαιρνα σπίτι και θα έβρισκα κάποιον να της δώσει κατασταλτικά.
Δεν σου το λέω ως διευθυντής νοσοκομείου.
Τι θα κάνεις; Θα την πάρεις σπίτι;
Έτσι είπε ο διευθυντής. Αν ήταν γυναίκα του, θα την έπαιρνε σπίτι.
Νομίζω πως το είπε για να πει κάτι.
Ο Βίνια τι είπε;
Ότι θα το τακτοποιήσει.
Είναι ο προϊστάμενος. Κάτι θα μπορεί να κάνει.
Ας το αφήσουμε πάνω του.
Θα πάρω τον Αντριάν.
Τον Αντριάν;
Ο Αντριάν είναι διαιτολόγος.
Τι θες να σου πει; Τι μπορεί να κάνει;
Ναι, αλλά είναι γιατρός.
Αυτό δεν έχει καμία σχέση.
Ένας διαιτολόγος θα…
Γιατί δεν το κάνουν στο νοσοκομείο;
Για τον λόγο που σου είπα στο τηλέφωνο.
Η Μαρί δεν αξίζει να ζει έτσι.
Φυσικά και όχι.
Θα την πάρεις σπίτι;
Ναι, έτσι λέω.
Έλα, πάμε μέσα.
Πού θα πας μ' αυτό το σαράβαλο;
Βόρεια, στο Χουχούι, το καλοκαίρι.
-Δεν θα πας μακριά μ' αυτό. -Λες;
Έλα σε μερικούς μήνες και θα δεις.
Δεν το βλέπω.
Άκου, Φέντε,
η καταστολή στο σπίτι δεν είναι τόσο απλή.
Δεν είναι μια απλή νάρκωση.
Πρέπει να 'σαι εκεί, να την παρακολουθείς.
Πρέπει να χορηγείς τα φάρμακα.
Πρέπει να την κρατάς σε καταστολή και να μειώνεις την ενυδάτωση.
Καταλαβαίνεις;
Αυτό μπορεί να κρατήσει πέντε ή εφτά μέρες. Ή και παραπάνω.
Ζόρικο.
-Υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος; -Η ευθανασία.
Μπορώ να βρω έναν γιατρό να σε βοηθήσει.
Όχι.
Όταν άρχισε όλο αυτό,
υποσχέθηκα στη Μαρί ότι αν χρειαζόταν, θα το έκανα εγώ.
-Εξήγησέ μου. -Εντάξει.
Κοίτα. Αν την πάρεις σπίτι,
πες τους να της βάλουν πρώτα έναν κεντρικό καθετήρα.
Είναι ένας καθετήρας που εισάγεται σε μια φλέβα που οδηγεί στην καρδιά.
-Κι αν τον έχει ήδη; -Όχι, δεν τον έχει.
Θα το καταλάβουν αν τους το πω.
-Δεν έχεις κάποιον έμπιστο εκεί; -Για κάτι τέτοιο όχι.
Δεν ξέρω. Άσε με…
Και μετά τον καθετήρα, τι;
Μετά θα πας στο φαρμακείο και θα ζητήσεις χλωριούχο κάλιο.
-Χλωριούχο κάλιο. -Γεια, Φέντε.
-Πώς είναι η Μαρί; -Γεια, Εστέλα. Την παλεύει.
Πρέπει να την επισκεφτώ.
Θα δω μήπως πάω αυτήν τη βδομάδα.
-Πάω στη μαμά σου. -Θα έρθω να σε πάρω μετά.
-Εντάξει. Δώσ' της τα φιλιά μου. -Έγινε.
-Τι πρέπει να ζητήσω; -Χλωριούχο κάλιο.
-Και θα μου το δώσουν; -Ναι, δεν θέλει συνταγή.
Το παίρνουν για τη διάρροια, για τον εμετό.
Μετά θα μου το φέρεις και θα ετοιμάσω τη σύριγγα.
Μετά πρέπει να το χορηγήσεις μέσω του καθετήρα.
Θα μπορέσεις;
Ναι.
Θα φανεί αν κάνουν νεκροψία;
Αν κάνουν νεκροψία, ναι.
Αλλά ποιος θα ζητήσει νεκροψία για μια καρκινοπαθή;
Κι αν δεν της βάλουν καθετήρα;
Πρέπει να βάλεις το χλωριούχο κάλιο στον ορό.
Είναι πιο αργό.
Πρέπει να τους πείσεις να της βάλουν καθετήρα.
Είναι πιο γρήγορο. Πάει κατευθείαν στην καρδιά.
Γιατρέ.
-Πώς είστε; -Μπορώ να σας μιλήσω;
Πήγαινέ το στο εργαστήριο. Ναι.
-Θα πάμε σπίτι. -Πρέπει να το συζητήσετε με τον δρα Βίνια.
Ναι, αλλά θέλω να της βάλετε κεντρικό καθετήρα.
Γιατί;
Για φάρμακα, σε περίπτωση που τα χρειαστεί.
Ποιος το είπε αυτό;
Ο οικογενειακός μας γιατρός.
Όχι. Δεν μπορούμε να βάλουμε κεντρικό καθετήρα.
Πρέπει να υπάρχει ιατρικός λόγος.
-Πείτε του να με πάρει. -Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Τι είπε ο Αντριάν;
-Θυμάσαι τι είπαμε; -Ναι.
Ότι αν χρειαζόταν, θα το έκανα εγώ.
Ναι.
Είναι λίγο κάλιο.
Είναι άμεσο.
Ο Αντριάν θα ετοιμάσει τη σύριγγα και θα τη βάλω στον ορό.
Κι αν το μάθουν;
Είναι αδύνατον, Μαρί.
Μου το είπε…
ο Αντριάν.
Δεν κάνουν νεκροψία σε καρκινοπαθείς.
Δεν πάμε σπίτι καλύτερα;
Ναι.
Θα το κάνουμε σπίτι.
Αλλά αν πάμε σπίτι και πεθάνω την επομένη, θα το καταλάβουν.
Κι ο Τόμι θα χάσει κι εσένα, γιατί μπορεί να πας φυλακή.
Έχεις πιει; Ήπιες κάνα μπουκάλι ουίσκι;
-Θα τη σκοτώσεις εσύ; -Ναι.
Το συζητήσαμε όταν άρχισαν όλα.
Δεν μπορεί να μείνει εδώ άλλους πέντε μήνες.
Ποιος είπε ότι θα μείνει εδώ πέντε μήνες;
Πέντε μέρες. Το ίδιο κάνει, είναι βασανιστήριο.
Δεν μπορεί άλλο. Τη ναρκώνουν, ξυπνάει.
Κάποιος πρέπει να της δώσει κάλιο.
Δεν έχω δίκιο;
Δεν έχω τρελαθεί. Δεν θέλω να υποφέρει.
Όχι, ξέρω ότι πρέπει να το κάνεις εσύ, αλλά ακούγεται σκληρό.
Μίλησες με τον γιατρό; Με τον Βίνια;
Δεν θέλω να τον ανακατέψω.
-Είπε ότι θα το διευθετούσε. -Για να με ξεφορτωθεί.
-Φεντερίκο, σ' έψαχνα. -Πώς είσαι;
-Θα πάω στη Μαρί. -Εντάξει.
Ο δρ Βίνια είπε ότι η Μαρία πρέπει να υπογράψει αυτό το έγγραφο
που λέει ότι αρνείται να γίνει ανάνηψη.
Μόλις το υπογράψει, θα ζητήσει την καταστολή την Παρασκευή.
Επιτέλους.
Τι εφιάλτης.
Χρειαζόμαστε τον συμβολαιογράφο;
Όχι, αρκεί να υπογράψει η ίδια. Αλλά δεν πρέπει να ποστάρει τίποτα ονλάιν.
-Όχι, φυσικά. -Εντάξει.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Μαρί, αγάπη μου.
Πρέπει να υπογράψεις εδώ.
-Πού; -Εδώ.
Εδώ.
Ορίστε.
Η καταστολή θα γίνει την Παρασκευή.
Και τέλος.
Ποιος το ενέκρινε;
Ο Βίνια.
Εντάξει;
Πάω πριν το μετανιώσει.
-Ηρέμησε λίγο. -Βιάζομαι. Τι θες;
Θα κανονίσεις τον αποχαιρετισμό;
Να η Ρόξι.
-Γεια. -Γεια.
Γεια.
Είμαι η πρώτη;
Όχι, πήγε η Λέτι πρώτα.
Πώς ήταν; Τι είπατε;
Δεν ξέρω. Τι θέλεις να πω;
-Εσύ; -Όχι, ζήτησα να πάω τελευταία.
Αλλά δεν ξέρω αν θα πάω ακόμη.
Δεν ξέρω.
Σκατά.
Εντάξει.
-Πάρε κλοναζεπάμη. -Μπορώ να έχω άλλο ένα;
Όχι, δύο; Θα σου τρέχουν τα σάλια.
Κλαίει πολύ. Καλύτερα να της δώσω άλλο ένα.
-Μπορείς να πάρεις ένα όταν βγεις. -Ναι, μετά.
-Προτιμώ… -Είναι πολύ.
-Θα σου το δώσω μετά. -Εντάξει, πάω πάνω.
Καλή τύχη.
Γεια σου, Ρόξι.
Γεια σου, Μαρί.
Είμαι ηλίθια.
Μου το είπαν χίλιες φορές.
Συγγνώμη.
Σώπα, Ρόξι. Σώπα.
Απλώς…
Πρώτη φορά αποχαιρετώ κάποιον έτσι.
Δεν πειράζει.
Κι εγώ πρώτη φορά πεθαίνω.
Πάντα η ίδια.
Κοίτα.
Έκανα κι εγώ ένα τατουάζ.
Θα σε θυμάμαι πάντα.
Όταν αλλάζω, όταν κάνω μπάνιο,
όταν πηδιέμαι.
Όποτε έχεις ελεύθερο χρόνο, βγάζε τον Τόμι καμιά βόλτα.
Βγάζε τον καμιά βόλτα. Μην το ξεχάσεις.
Τα φιλιά μου στη μαμά σου.
Μπορώ να περάσω;
Έλα, Τσάρλι.
Δεν ξέρω πώς να σε αποχαιρετήσω. Πώς θα το κάνουμε;
Χαίρομαι που σε γνώρισα.
Δεν ξέρω. Έτσι.
-Και πώς πάει η οικοδομή; -Έχει σταματήσει.
Χρειαζόμαι περισσότερα λεφτά.
Πρέπει να δουλέψεις πολύ. Το εννοώ.
Να βγάλεις πολλά λεφτά. Πολλά λεφτά.
Θέλω να σ' ευχαριστήσω…
για τα χρόνια που γνωριζόμαστε, γιατί…
είσαι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορούσα να 'μαι αυθόρμητος.
Είμαι άθεος, όπως εσύ.
Αλλά…
αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή…
στείλε μου σημάδια.
Δεν ξέρω…
Γράψε μου…
σ' έναν θολωμένο καθρέφτη στο μπάνιο.
Ή στο σημειωματάριο που μου έδωσες, με την υφασμάτινη επένδυση.
Γράψε μου εκεί.
Γράψε κάτι.
Γιατί δεν φεύγεις, Τσάρλι, αν έχεις δουλειά; Πήγαινε.
Όχι, τα ακύρωσα όλα σήμερα.
Ήρθε η μεγάλη μέρα.
-Λούτσο. -Γεια.
Γεια σου, μαμά. Τι κάνεις;
-Καλά. -Γεια, γλυκέ μου.
Θες να 'ρθουμε μαζί σου;
Όχι, θα πάτε μετά. Θ' αφήσω τον Τόμι μόνο με τη Μαρί.
Καθίστε.
Υπάρχει ένα κουμπί, σε περίπτωση ανάγκης.
Το πατάς, χτυπάει ένα κουδούνι,
κι έρχεται κάποιος να το φτιάξει.
-Τρελάθηκε; -Λίγο.
-Λίγο; -Ναι.
Όχι, τρελάθηκε πολύ…
Γεια.
-Γεια. -Γεια!
Γεια!
-Γεια. -Πήγαινε.
Γεια.
-Γεια. -Θα είμαι έξω αν με χρειαστείς.
-Φώναξέ με. -Εντάξει.
-Γεια. -Ποια είναι αυτή η νεκροκεφαλή;
Τι είναι αυτό;
Αυτό;
Τηγανητό αυγό.
Μανταρίνι;
Το βρήκα.
Σειρά μου τώρα. Συγκεντρώσου.
Για να δούμε αν θα το βρεις. Είναι δύσκολο φρούτο.
Ναι.
Είναι…
Μπανάνα.
Μπανάνα. Εσύ τώρα.
Τι είναι αυτό;
Είναι πικρό;
Γκρέιπφρουτ;
-Αλήθεια; -Τώρα έχεις ένα αστέρι.
-Ναι, γιατί κέρδισα. -Όχι, δεν έχεις κανένα.
Κανένα; Κανένα αστέρι;
Γιατί έχασες.
Και πού πας όταν χάνεις;
Πουθενά, μένεις εδώ. Για να παίξεις.
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω πόσο σε αγαπώ.
Πόσο χαίρομαι όταν βλέπω τις εκφράσεις σου
και πόσο θυμώνω που φεύγω τόσο νωρίς.
Αλλά η ζωή περιλαμβάνει και τον θάνατο, και συχνά με τρόπο…
άδικο; Περιττό;
Υπάρχουν χειρότεροι θάνατοι.
Υπάρχουν ζωές χωρίς αγάπη, χωρίς χαρά, χωρίς πάθος.
Χωρίς τον Φέντε, τη Μαρί ή τον Τόμι.
Είναι ένας θάνατος γλυκόπικρος. Δες το έτσι.
Θα το καταλάβεις, μικρέ μου.
Οκάπι μου.
Καλησπέρα.
Περιμένετε λίγο; Είναι με τον γιο μας.
-Ναι. -Θα έρθουμε αργότερα.
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
ΓΕΙΑ ΣΑΣ, ΕΙΜΑΙ Ο ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ, Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙ.
ΕΧΩ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ,
ΓΙΑΤΙ Η ΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΤΟΥΙΤΑΡΕΙ.
Τι ώρα είναι;
Σχεδόν 5:00.
Είχε 2.000 ριτουίτ.
-Γεια. -Γεια. Πώς είσαι;
-Όλα καλά; -Ναι.
-Να ρωτήσω κάτι; -Ναι.
-Αυτή η δόση δρα άμεσα; -Ποια δόση;
-Για την καταστολή. -Όχι, είναι η κανονική δόση.
Τι; Είπαμε ότι θα έπεφτε σε καταστολή.
Απ' όσο ξέρω, όχι.
Υπέγραψε το έντυπο.
-Μιλήστε με τη δρα Μολίνα. -Πού είναι;
Στον δεύτερο όροφο.
Επιστρέφω αμέσως.
Ακούστε με. Γιατί δεν της κάνετε ευθανασία;
Ακούστε, δεν είμαι διατεθειμένη να περάσω κάποια όρια.
-Για ποια όρια μιλάτε; -Τα όρια των πεποιθήσεών μου.
Τότε, θα πω στον δρα Βίνια
να στείλει κάποιον που να θέλει να το κάνει.
Αυτό είναι δική σας απόφαση.
Γιατρέ, καταλαβαίνω και σέβομαι τη θέση σας.
Καταλαβαίνω. Αλήθεια. Αλλά προσπαθήστε να με καταλάβετε.
Η Μαρία δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει έτσι.
Βγάζει ό,τι τρώει, ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή ελπίδα, μία στις χίλιες,
θα συμφωνούσα μαζί σας.
Αλλά ξέρετε ότι δεν υπάρχει.
Για μένα, η ζωή είναι ιερή, ακόμα και στην κατάσταση της Μαρίας.
Μπορώ να σκοτώσω τον πόνο, όχι τον άνθρωπο.
Γι' αυτό έγινα γιατρός.
Με συγχωρείς λίγο.
Φεντερίκο.
-Πώς είσαι; -Τι έγινε;
Θα σου πω.
Μας κατάλαβαν. Δεν το έκανα εγώ ή ο διευθυντής.
Ήρθε ο δικηγόρος του νοσοκομείου και είπε ότι δεν θέλει καταστολή για τη Μαρία.
Αν ζητήσουν το ιστορικό της, θα το καταλάβουν.
-Μα δεν είναι παράνομο. -Πανικοβλήθηκαν. Φοβούνται τα ΜΜΕ.
Φοβούνται ότι κάποιος δημοσιογράφος
μπορεί να κατηγορήσει το νοσοκομείο ότι κάνει συγκαλυμμένη ευθανασία.
Φαντάσου. "Νοσοκομείο Σκοτώνει Ασθενή". Αυτό πουλάει πάντα.
-Και τώρα; -Μην ανησυχείς.
Η διαφορά είναι ότι αυτό που θα κάναμε σε δύο μέρες,
θα το κάνουμε σε εφτά ή οχτώ μέρες. Για να μην υποψιαστούν τίποτα.
-Θα υποφέρει; -Όχι.
Οι υποδοχείς πόνου θα είναι σε καταστολή.
-Αλλά θα έχει τις αισθήσεις της; -Όχι, δεν θα υποφέρει.
Αυτά τα όμορφα φρύδια είναι σαν της μαμάς;
-Όχι. -Είναι σαν του μπαμπά;
Όχι.
Είναι σαν τα δικά σου;
Έφαγα έναν κύριο.
-Το ήξερες; -Ναι.
Πεινούσα και τον έφαγα.
Έφαγα κι άλλο ψάρι.
Έφαγα μια κυρία!
Μια κυρία.
Έφαγα ένα ψάρι.
Πάμε στο επόμενο ψάρι.
Ξέφυγε…
Θα το φάω.
Με σκότωσαν!
Με σκότωσαν. Δεν το πιστεύω.
-Σε σκότωσαν; -Ναι.
Με σκότωσαν. Είναι κακός.
Τι κρίμα.
Τι κρίμα. Να πάρει!
Τίποτα δεν κρατά για πάντα.
Ούτε το παγωτό, ούτε οι ταινίες,
ούτε τα άσχημα πράγματα, ούτε τα ωραία πράγματα.
Ούτε τα φύλλα των δέντρων…
ούτε η μαμά.
Αλλά θα είμαι στην καρδιά σου μέχρι να φύγεις κι εσύ,
αλλά θα είσαι στις καρδιές άλλων.
Έτσι ποτέ δεν πεθαίνει τίποτα.
Και κάτι διαρκεί για πάντα.
ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ. ΝΑ ΒΟΛΤΑΡΕΙΣ. ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ. ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ. ΝΑ ΑΚΟΥΣ.
ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗ. ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΣ. ΝΑ ΜΕΛΕΤΑΣ.
ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ. ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ. ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ ΜΕ ΜΕΤΡΟ.
ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΣ. ΝΑ ΠΑΡΑΤΑΣ. ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ.
ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣ. ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣ. ΝΑ ΤΡΩΣ. ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΜΠΟΥΦΑΝ.
ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ.
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΩΝ,
Η ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΚΕΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΙΣ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015.
ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ, ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΣ
ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.
Δεν είσαι πια δίπλα μου, αγάπη μου
Στην ψυχή μου νιώθω μόνο μοναξιά
Κι αν δεν μπορώ πια να σε δω
Γιατί μ' έκανε ο Θεός να σ' αγαπήσω; Για να με κάνει να υποφέρω κι άλλο;
Πάντα έδινες νόημα στη ζωή μου
Σε λάτρευα σαν να ήταν η θρησκεία μου
Και στα φιλιά σου έβρισκα
Τη ζεστασιά του πάθους και του έρωτα
Είναι η ιστορία ενός έρωτα μοναδικού
Που με έκανε να καταλάβω Το καλό και το κακό
Που έδωσε φως στη ζωή μου
Για να το σβήσει μετά
Τι σκοτεινή ζωή
Χωρίς την αγάπη σου δεν μπορώ να ζήσω
Είναι η ιστορία ενός έρωτα
Υποτιτλισμός: Γιώργος Μακράκης