Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Od lat 70. XX wieku
gry wideo są częścią tego, jak się bawimy.
Gramy solo, w zespołach, bawimy się ruchem lub myśleniem.
Czerpiemy radość z wygranej lub z nauki.
Gry wciąż ewoluują.
Dziś rodzice i dzieci mierzą się z olbrzymimi wyzwaniami
świata, w którym Internet zmienił nasz sposób komunikacji
i tworzenia więzi z innymi.
To świat, w którym gry wideo zmieniają nasz styl grania i zabaw.
Nie wiedzieliśmy, w co się pakujemy.
Zobaczycie rzeczy, które potencjalnie są niebezpieczne.
Ma obsesję, by znaleźć coś do grania.
Nie chcesz, by twoje dziecko czytało książki 12 godzin dziennie.
Ani by całe dnie wspinało się na drzewa.
Urodzili się w świecie połączeń. Jak w Matrixie.
Dzieci muszą mieć swoje rozrywki.
Problem w tym, kiedy jest jej za dużo?
Nie możemy regulować czegoś, czego nie rozumiemy.
Taki jest teraz świat.
Nie chcą wiedzieć, że grają z dziewczyną.
Bieganie, kopanie piłki... Jakbym fizycznie tam był.
Chciał tylko
odnieść sukces w wirtualnym tym świecie.
E-sport to e-sport, granie to granie.
Społeczeństwo zawsze ma problem z nowym medium.
Czemu nie wyciągnąć wniosków?
Przejście z technologii mechanicznej i analogowej
na cyfrową i elektroniczną
wywołało rewolucję, która zmienia nasz styl życia
w bezprecedensowy sposób.
Jej początek to lata 40.-50.,
moment opracowania pierwszych komputerów.
Niektóre z nich
grały w szachy, warcaby, a także w OXO,
grę w kółko i krzyżyk autorstwa brytyjskiego profesora,
Alexandra Douglasa.
W 1958 roku William Higinbotham stworzył Tennis for Two,
grę na oscyloskop, rodzaj analogowego komputera,
która dała początek późniejszym grom, takim jak Pong.
Spacewar! to kosmiczna gra bojowa opracowana w 1962 roku na MIT.
Uważa się ją za pierwszą grę wideo,
bo można było w nią grać na wielu jednostkach komputerowych.
Gier nie sprzedawano, dopóki nie pojawił się Pong.
Najpierw powstały salony gier, potem konsole domowe.
Pierwszą konsolą domową była Magnavox Odyssey.
Gdy rodzina zdaje się na telewizję w kwestii rozrywki,
często nie ma wyboru i kończy na jej łasce.
Gdy rodzina sama decyduje, co ma być w telewizji,
najczęściej wybiera Odyssey,
elektroniczną grę przyszłości.
Potem zaczęliśmy kupować wszystkie Pongi, potem były Atari,
a potem zaczęła się dominacja komputerów.
Na początku lat 80. były już Commodore'y 64,
NES-y i konsole Sega Master System.
To była istna rewolucja,
bo każdy mógł grać w te gry w domu.
Nie trzeba było iść do salonu.
Razem z technologią rozwinęła się możliwość
grania z innymi.
Pierwsze konsole firmy SEGA miały dodatek, który pozwalał
łączyć się z Internetem i grać z ograniczoną ilością osób.
Tworzyliśmy MUD-y.
Nie była to tak wszechogarniająca rzeczywistość, jak chcieliśmy,
bo tamte komputery były za słabe.
Rozwój technologii,
coraz większa dostępność Internetu w domach,
PlayStation Network i Xbox Live
i dużo gier komputerowych.
To wszystko przełożyło się na serwery, poczekalnie i lobby,
system, w którym wszyscy łączą się online.
Tam można znaleźć towarzyszy do gier.
To była rewolucja.
Nie trzeba było szukać przyjaciół ani graczy.
Można po prostu zacząć grę i czekać,
aż zjawią się inni.
Wraz z pojawieniem się Internetu i szybkich łączy w domu,
wzrosła ilość czasu, jaki dzieci
i młodzież spędzają grając w gry wideo oraz gry online.
Niektórzy rodzice mieli kłopoty z tą zmianą,
zrozumieniem potrzeb i zainteresowań swych dzieci,
tego, jak się bawią i co je uszczęśliwia.
Ich nowego świata.
Kurwa, tato!
Rozwój gier online,
połączony z rozwojem mediów społecznościowych,
umożliwił stworzenie kultury graczy,
wtapiając się w większy trend powstawania kultury fanowskiej
i zwrotu ku mediom partycypacyjnym.
Ludzie tworzą w sieci nie tylko same gry,
ale też skoncentrowane na nich społeczności.
Widać to na platformach typu YouTube lub Twitch.
Ludzie wykorzystują gry wideo, by się wybić w świecie,
który wykracza ponad ich oczekiwania.
Młodsi lepiej lepiej rozumieją gry wideo.
Od małego kocham grać w gry.
Dzięki nim mam szansę mówić o innych rzeczach,
o moim życiu,
i nawiązać kontakt z publicznością w inny sposób,
niż to robiłem na wideoblogu.
Byłem zwykłym graczem, ale potem zmieniłem profil.
Skupiłem się bardziej na scenkach, na humorze, filmikach.
Chciałem zacząć coś swojego, co bym robił z pasją, coś nowego.
KAŻDEGO DNIA W SIECI ODBYWA SIĘ PONAD 500 000 TRANSMISJI NA ŻYWO,
KTÓRE ŁĄCZNIE OGLĄDA 15 MILIONÓW LUDZI NA CAŁYM ŚWIECIE
Włączyłaś ogrzewanie!
Wiem, do cholery!
Czemu włączyłaś ogrzewanie? To bez sensu!
O matko!
Cholera! Teraz zaczyna gadać…
Rozwalisz podłogę!
Boże!
Zauważyłem, że kiedy przerywa się dzieciom grającym w gry,
reagują na to agresją.
To niezwykła reakcja, nietypowa dla tej osoby.
ANDY STALMAN, PISARZ MADRYT, HISZPANIA
Dzieci często przeżywają więcej, niż to widać,
a ucieczka w gry nie jest problemem, lecz jego objawem,
Kurwa!
Jesteście tacy...
Dlaczego?
Rzuciłem kontrolerem, on się odbił,
guzik L1 wpadł pod stół…
JON LEAL, MADRYT, HISZPANIA
...i kontroler się zepsuł.
Chyba pękło coś w środku,
bo jak się nim tak rusza, to brzmi jak marakasy,
jakby coś się złamało w środku.
Gdy każę mu przestać, mówi „Nie, czekaj”.
To może potrwać godzinę. Nigdy nie ma dosyć.
ARCHITEKTKA I MAMA GRACZA
Wścieka się i idzie do swojego pokoju.
Mamie nie przeszkadza moje granie, ale nie chciała, żebym przesadzał.
Nie rozumie ich atrakcyjności, bo nie dorastała z grami.
W jej czasach tego nie było.
Nie widzieliśmy w tym nic złego.
Ja byłem za młody, by coś dostrzec, ale moi rodzice też nie.
Nie wiedzieliśmy, że to może być dla mnie szkodliwe.
Tata mówił: „Przestań”.
Po prostu musiałem grać w gry. „Nie rozumiesz”.
Ma obsesję, by znaleźć coś do grania.
Nie wolno mu grać w dni powszednie, bo ma dużo nauki.
Mama mówi, że to bardzo źle,
ale jeśli nie gram w ciągu tygodnia, chcę pograć w weekend.
MARCO GONZÁLES MADRYT, HISZPANIA
Nikomu nie zależy na obwinianiu dzieci
czy rodziców.
Chodzi o poznanie środowiska, w którym przebywają dzieci.
Technologia zmieniła życie rodzinne
a życie rodzinne bardzo się zmieniło przez to, jak bawią się dzieci.
Rodzice się martwią, bo ze wszystkich stron dociera do nich
wiele informacji o tym, że gry mogą być niebezpieczne,
ile czasu grają dzieci,
jak te gry wpływają na ich życie towarzyskie lub rodzinne.
W tym wszystkim mogą tkwić elementy moralnej paniki.
W przeszłości, w XVIII i XIX wieku, z podobną paniką
spotykały się młode dziewczyny czytające powieści,
bo uważano to za niewskazane dla nich rozrywki.
Jednak istnieje jedna ważna różnica:
aspekt interakcji społecznych.
Czytanie, słuchanie radia jest
skierowane w jedną stronę.
Gry oznaczają komunikację, a to bardzo zmienia sytuację.
Rodzice mogą czuć dyskomfort.
Nie wiedzą, co ich dziecko właściwie widzi
ani z kim rozmawia i spotyka się w sieci.
To prawdziwy problem.
Jak twoi rodzice cię chronią?
Moja mama mówi: „Nie biegaj z nożyczkami”.
Chronią mnie przed pająkami.
Zawsze zagląda pod łóżko.
Mam ochraniacze na kolana, łokcie i kask.
„Nie ma czegoś takiego jak wampir, który kradnie ci ubrania”.
Mama każe mi zapinać pasy.
„Zanim przejdziemy przez pasy, musisz wziąć mnie za rękę”.
Bo mógłby mnie potrącić samochód.
To by bolało.
Mama każe mi nosić ochraniacz na zęby,
jak gram w hokeja, bo zęby są bardzo ważne.
Muszę trzymać ich za rękę, jak stoimy w kolejce,
bo ktoś mógłby mnie zabrać.
Obcy są groźni!
Jak twoi rodzice chronią cię w sieci?
Nie wiem.
Chcemy edukować rodziców,
profesjonalistów i cały przemysł growy,
dać im narzędzia, by chronić dzieci w sieci.
Dzieci mogą tam trafić na nieodpowiednie treści,
nieodpowiednie dla nich wieku. Jest ryzyko, że trafią na dręczycieli.
Często dzieci komunikują się w grach,
potem mogą zostać wykluczone z konwersacji grupowych.
Mogą przeczytać o sobie negatywne komentarze,
czasem z użyciem wulgarnego języka.
W badaniach na temat dręczenia
wiele danych zbiera się poprzez ankiety.
Nie w ciągu dnia, nie na wydarzeniach. To sprawia problemy.
Odpowiedzialność to problem.
Czy to problem rodziców? Dostawcy Internetu?
Twórcy aplikacji?
Kto za to odpowiada?
Nie wystarczy powiedzieć „wyłącz telefon”, „nie wchodź do sieci”.
To jak zakazanie młodzieży komunikacji.
Dorastali w sieci.
Pierwszy raz grali na podkradzionym mamie telefonie
lub na PlayStation, które jest non stop online.
Urodzili się
w świecie połączeń. Jak w Matrixie.
Tacy są i tacy chcą być.
To ich cyfrowa wersja kopania piłki na dworze.
Zawsze można z kimś pograć.
LONDYN, WIELKA BRYTANIA
Przygotujcie się
na coś, czego nigdy dotąd nie widzieliście.
To naprawdę wyjątkowe doświadczenie.
Wejdźcie do nowego świata gier.
Imprezowy bus dla graczy!
Podjeżdżamy do czyjegoś domu i urządzamy przyjęcie.
Mamy zestawy VR.
Możemy załatwić Just Dance
ale z reguły tylko najlepsza osoba
tańczy i macha rękami.
Można grać w gry muzyczne, śpiewać do mikrofonu,
i grać w różne gry wideo.
Od Xboksa aż po PlayStation.
Cały autobus jest wypchany dobrą zabawą.
Lubię Minecrafta. Lubię Fifę.
Lubię Fortnite.
JOE EDWARDS, LONDYN, UK
Ghost Recon.
Mario Kart, FIFA, Clash Royale.
To dość niezwykłe, bo to autobus.
Jest w nim fajna atmosfera,
bo wszyscy siedzą obok siebie i grają razem w gry.
Czasem mama nie pozwala mi grać tak długo.
Dzieci się cieszą, a to trwa tylko kilka godzin.
Nie ciągnie się to cały dzień, mają potem też czas na sport.
Można zrobić grilla.
To element całego dnia i całego wydarzenia, jakim jest
przyjęcie urodzinowe.
Przy rezerwacji zapytałam, czy to są gry solo.
Mówili, że nie, że jest interakcja.
W trakcie gry
rozmawiają o tym, co robią.
Gdy jest się w domu, rodzice są zajęci czymś innym.
Dziecko gra w gry wideo i każdy robi swoje.
Ale na przyjęciu
wszyscy mogą grać razem, a potem w domu
zamiast siedzieć w różnych pokojach,
pewnie będą siedzieć w jednym i spędzać czas razem.
Chcę, by wszyscy brali udział. Jeśli się dobrze bawią,
czuję, że dobrze się spisałem.
Po zakończeniu pakujemy się, mówię „pa, pa” i jedziemy dalej.
Dziś ponad połowa światowej populacji
ma dostęp do Internetu,
co utrudnia trafienie gier online
do rodzin w rejonach wiejskich i odległych od miast.
EL HIERRO TO MAŁA WYSPA WULKANICZNA NA OCEANIE ATLANTYCKIM
W OKOLICACH WYBRZEŻA AFRYKI
Ta posiadłość należała do mojego dziadka.
Heroiczna uprawa na stromym zboczu o nachyleniu 70%.
Wychowano mnie w miłości do wina, więc staramy się kontynuować tradycję.
W 2011 ROKU PODWODNY WULKAN TAGORO WYBUCHŁ W POBLIŻU WYSPY
Wyspa jest aktywna geologicznie.
Mamy podwodny wulkan.
Ludzie się wystraszyli. Turyści przestali przyjeżdżać
Wiele firm zbankrutowało.
WYTWÓRCA WINA, TATA GRACZA
Gdy urodził się Cristian, trwał boom na pierwsze komputery…
MAMA GRACZA
wszystkie dzieci chciały na Gwiazdkę Nintendo 64 i Game Boye.
Od dziecka, od kiedy Cristian miał dwa latka,
gdy jego brat grał w Mario,
już wtedy wskazywał na telewizor i mówił „Mario”.
Nigdy nie miałem komputera i zawsze lubiłem gry na komórkę.
Przed Clash Royale grałem w wiele gier mobilnych.
Miałem nawet na telefonie emulatory Nintendo 64.
Żyjemy daleko od lądu
i często mieliśmy problemy z zasięgiem.
Zawsze szukał miejsca, w którym był dobry zasięg.
Na początku miałam problemy.
Internet padał na dwa, trzy dni, a ja nie mogłem grać.
Jako rodzice martwiliśmy się,
bo grał na telefonie całymi godzinami.
Mój ojciec czasem wchodził do pokoju, mówił, że obiad jest gotowy.
Prosiłem go, by zaczekali, a on mówił, że nie ma mowy.
Mówiłem, że gram, ale rodzice nie rozumieli gier online.
Nie można zrobić pauzy, jak się z kimś walczy w czasie rzeczywistym.
Wiele razy konfiskowali mi telefon.
Musiałem dobrze napisać sprawdziany, by mi go oddali.
W miarę jak dorastał, było nam coraz trudniej
kazać mu, by oddał nam Game Boya
czy też go wyłączył.
A on grał dalej. Coraz więcej i więcej.
Na zawsze zapamiętam, jak pewnego dnia przy kolacji powiedział:
„Mamo, tato, muszę wam coś powiedzieć.
Gram w pewną grę, mogą mnie przyjąć do drużyny”.
Dla nas to było niewiarygodne.
„Przyjmą cię do drużyny?”. „Tak, dostanę pensję i ubezpieczenie”.
Widzieliśmy, jak dostał koszulkę i telefon, i zaczęliśmy w to wierzyć.
Grał dla dwóch klubów w Hiszpanii,
a potem zaczął mówić, że może powinien wyjechać do Los Angeles.
PO DOŁĄCZENIU DO TEAM LIQUID
CRISTIAN ZAGRAŁ W MISTRZOSTWACH ŚWIATA CLASH ROYALE
Graliśmy w półfinale.
Tata powiedział, że wszyscy z mojej wsi mnie wspierają.
Niektórzy nie rozumieją gry,
ale oglądają ją, by go wspierać.
Możemy krzyczeć na meczach piłki nożnej, a nie znamy tych ludzi.
Ale rozumiemy, że celem jest, gdy piłka trafi do siatki.
Nie wiemy, co robi Cristian,
ale gdy podnosi ręce, bo wygrywa,
wszyscy się cieszymy.
Kanariooo wygrywa!
Sześć meczów pod rząd dla Team Liquid!
Dwa na dwa!
Stał się zawodowcem. Teraz w ten sposób zarabia na życie.
Myślę, że robi to, co lubi, a to jest najważniejsze.
Ma pracę, która go uszczęśliwia,
i za którą jest nagradzany duchowo i ekonomicznie. To wystarczy.
Gdy ludzie widzą go w wiadomościach,
myślą, że powinni byli pozwolić grać swoim dzieciom.
Mówią: „A ja nie pozwalałem grać mojemu dziecku”.
A to jest kolejna możliwość w życiu.
Nie wiedziałem, co robić w wieku 18 lat, a teraz mam tę szansę
robienia czegoś, co lubię,
spróbuję tu zostać na dłużej.
O naszej dzielnicy się mówi,
że jej mieszkańcy są biedni i słabo wykształceni.
Tutejsi ludzie są naszą największą siłą.
Możemy stworzyć projekty, które pozwolą ludziom poczuć,
że ta społeczność nie jest tylko miejscem,
gdzie nie zdarza się nic dobrego.
MAJORA STWORZYŁA PROJEKT SPOŁECZNY,
WPROWADZAJĄCY MŁODYCH LUDZI DO BRANŻY INFORMATYCZNEJ
Odbyliśmy wiele turniejów gier,
głównie po to, by nawiązać kontakt z lokalnymi talentami.
Ro był dosłownie jedyny sposób. Gdybyśmy im powiedzieli:
„Mamy dla ciebie pracę w IT”.
nawet jeśli mają talent i się na tym znają,
mieli tak podcięte skrzydła, że nawet by nie powiedzieli
„OK, spróbuję”.
Zdaliśmy sobie sprawę, że te turnieje
to świetny sposób na poznanie sąsiadów,
zwerbowanie talentów,
ale również na budowanie wspólnoty.
Ja tylko robię swoje. Proszę, dajcie mi spokój.
Mówiłem ostatnio, dajcie mi spokój.
- Chwila. - Nie dotykaj mnie.
Nie dotykaj mnie.
Cholera.
Nie mogę oddychać!
ERIC GARNER ZMARŁ DWIE GODZINY PÓŹNIEJ
To było tragiczne zajście. Kolejny przykład...
tego, jak wiele niepotrzebnej siły policja używa przeciwko
osobom o innym kolorze skóry. Nielegalne duszenie.
Ta sprawa nie miała skończyć się jak inne,
gdy policjant-sprawca przemocy nie został za to skazany.
Myślę, że wszyscy, zwłaszcza w Nowym Jorku,
wzięli tę sprawę do siebie.
Nasze ulice! Czyje ulice?
Nie mogę oddychać!
Baliśmy się, że dojdzie do czegoś złego, do przemocy
pomiędzy glinami a społecznością.
Zastanawialiśmy się, co możemy zrobić, żeby dać sąsiadom poczucie wspólnoty?
Postanowiliśmy zorganizować turniej Call of Duty.
Dzielnica zgodziła się zorganizować go z nami.
To miała być okazja do pokazania,
że ludzie są skłonni do rozmów, do wspólnej gry.
Nie wiedzieliśmy, co z tego wyjdzie.
Przyszli policjanci i grali głównie z chłopakami, Latynosami
i czarnymi.
Wszyscy po prostu spędzali razem czas.
Granie nie jest tak groźne,
jak wielu ludzi myśli, że jest,
i może posłużyć jako narzędzie dobra.
Po morderstwie Erica Garnera przemoc na linii
ludzie-policja była mniejsza.
Po prostu to był bardzo tani sposób
na zachowanie spokoju.
Musimy powstrzymać gloryfikację przemocy w naszym społeczeństwie.
Zaliczają się do niej obrzydliwe, brudne gry wideo,
które są teraz wszędzie.
Młodzież z problemami zbyt łatwo może dzisiaj
wpaść w otoczenie kultury, która wychwala przemoc.
W mediach i narracjach kulturowych często próbuje się
łączyć akty przemocy z wpływem gier wideo,
podczas gdy bieda, problemy ze zdrowiem psychicznym,
lub alienacją społeczną, są ignorowane.
Komuś, kto nie dorastał z grami,
bardzo łatwo jest uwierzyć, że istnieje
związek między brutalnymi grami a agresją.
Widzimy młodzież grającą w bardzo brutalne gry,
co potem ludzie łączą z przemocą,
ale dane nie potwierdzają tego powiązania.
Gdy patrzymy na przemoc i gry wideo,
błąd poznawczy większości sugeruje,
że ludzie grający w te gry stają się brutalni.
Błąd selekcji każe myśleć, że agresywni ludzie grają w gry.
To tak jakby pomyśleć: jeśli czytam romans,
czy ona czyni mnie romantykiem?
A może czytam romans, bo jestem romantykiem?
Jaki mechanizm tu działa?
Badania podłużne zdecydowanie wskazują, że prawdziwy jest drugi.
W tych badaniach patrzymy na ludzi, wracamy do nich parę lat później
i sprawdzamy, czy są bardziej agresywni. Nie są.
Ci, którzy są brutalni, byli agresywni już na początku.
To nie znaczy, że gry nie powodują przemocy.
Mogą ją spowodować.
Wiadomości w telewizji mogą spowodować przemoc,
filmy mogą spowodować przemoc,
polityka może wywoływać przemoc.
Wiele rzeczy może wywołać przemoc, gry również,
ale nie bardziej niż inne rzeczy.
Ludzie, którzy boją się gier komputerowych,
ale nigdy w nie nie grali, umrą ze starości.
Wtedy wszyscy, którzy będą żyli, będą mieli doświadczenie z grami.
Będą wiedzieli, że gry nie zmieniły ich ani ich przyjaciół.
Że to nonsens.
Ciągle siedzi przy grach. W ogóle nie śpi.
Wytrzymałość.
Nie lekceważ jej.
KONIEC GRY NOWA GRA
Oddanie!
Gotowy? Chodźmy!
Tego nam trzeba!
TWOJA ARMIA CIĘ POTRZEBUJE
Brytyjska armia stworzyła kampanią rekrutacyjną dla graczy,
która pokazuje, że mają cechy i umiejętności potrzebne w wojsku.
Chce pokazać, że widzi potencjał,
a nie tylko stereotypy o millenialsach i pokoleniu Z.
Świat rozrywki i gier wideo
oferuje wiele ścieżek kariery, nie tylko granie.
Gry wideo to kultura.
To także branża zatrudniająca profesjonalistów z innych kultur,
profesjonalistów ze świata kina, muzyki, ludzi ze świata literatury.
Tworzenie gier to zupełnie inne doświadczenie
niż bycie uzdolnionym graczem.
Owszem, jeśli znasz się na graniu,
twe umiejętności mogą się przydać w projektowaniu gry.
Ale żeby być twórcą gier,
trzeba być albo dobrym programistą lub inżynierem,
albo naprawdę dobrym artystą.
Albo naprawdę dobrym muzykiem.
U Johnny'ego zdiagnozowano zaburzenie mowy i języka,
gdy miał cztery lata.
Miał problemy w szkole.
Czuł się inny od reszty uczniów
i oczywiście nie nadążał z materiałem.
Miałem zapalenie ucha środkowego, przez co nie słuchałem tak, jak się dziś słucha.
Słyszał, jakby znajdował się pod wodą.
Wszystko było stłumione.
Inne dzieci go odpychały i znęcały się nad nim.
Johnny nie miał łatwo w życiu.
JOHNNY PRZESZEDŁ OPERACJĘ UCHA
Kiedy obudził się po operacji, poczuł się, jakby wszedł do nowego świata.
Gdy zrozumiał, że teraz dobrze słyszy...
Pamiętam jego minę.
Jakby obudził się w zupełnie innym świecie.
Lubił bawić się z przyjaciółmi, ale też mieć czas dla siebie,
i w tym miejscu na scenę wchodzą gry.
Grał w wiele gier.
Ukazał się Mario,
i ta prosta gra o małym Włochu,
który skacze i uderza w ściany…
Muzyka była niesamowita. Po prostu…
To było brzmienie MIDI, bardzo retro,
ale miało w sobie coś, że chciało się grać dalej.
Zawsze lubił gry, które miały w sobie coś z musicalu.
Gdy miał 9 lat, kupiliśmy mu zestaw perkusyjny.
Kochałem Gwiezdne wojny jako dziecko
i pamiętam motyw Luke'a Skywalkera.
Gdy rozbrzmiewa, odbiera ci mowę.
Kiedy grałem, czułem się częścią historii,
połączony z muzyką.
Mogę stać się postacią w tej historii.
To całkowicie zmieniło moje życie. Po prostu...
Właśnie to chcę robić.
Chcę pisać muzykę, która opowiada historię.
Komponowanie do gier dało mi szansę na wejście
w świat filmu lub telewizji.
Nie ma wielkiej różnicy między filmami, telewizją i grami.
Wszystko sprowadza się do stworzenia dźwiękowego pejzażu historii.
Najpierw szukam pomysłu na koncept muzyki,
potem zaczynam długą podróż z deweloperami
i tworzę muzykę wraz z tym, jak powstaje gra.
Ludzie grają, bo chcą oderwać się od rzeczywistości,
od wydarzeń prawdziwego świata
i chcą przeżyć przygodę.
Muzyka zawsze służy temu celowi.
Prawie wszystko osiągnął sam, własnymi siłami.
Może zrobić wszystko, co tylko postanowi, i tak robi.
Jestem z niego bardzo dumna i kocham go.
Mój tata kupił konsolę, chyba PlayStation.
I grę FIFA 98.
Grałem w piłkę nożną.
Grałem coraz lepiej, miałem nawet nadzieję
zostać profesjonalistą,
ale doznałem poważnej kontuzji kostki
i zacząłem dużo więcej grać w gry wideo.
Grałem w Las Palmas. Musiałem odejść przez kontuzję kolana.
FIFA na konsoli stała się moją drogą ucieczki.
Zerwałem łąkotkę i więzadło w kolanie i musiałem zrezygnować.
Ojciec chciał, żebym grał w Ajaxie,
ale teraz gram dla Fortuny Sittard.
Powiedział: „jeśli sądzisz,
że dasz radę, jeśli tego chcesz, to próbuj”.
O2 ARENA, LONDYN, WIELKA BRYTANIA
Mistrzostwa FIFA eWorld odbywają się co roku i szybko się rozwijają.
Ponad 20 milionów graczy z całego świata
próbuje zakwalifikować się do finału,
a ogląda je ponad 47 milionów widzów.
Cyfrowe mecze zaczynają również pojawiać się
wśród prawdziwych meczów,
w najlepszych ligach piłki nożnej i rywalizacji międzynarodowej.
Pojechaliśmy do Norwegii i Szwecji z reprezentacją Hiszpanii.
Oni grali w piłkę, a my w e-sport.
To było poruszające i znaczące. Futbol i gry są sobie coraz bliższe.
Młode pokolenia lubią piłkę nożną, ale uwielbiają gry wideo
Wiele małych graczy w League of Legends nie lubi futbolu.
Nie przyjmują do wiadomości, że 90 minut gry może się skończyć remisem 0-0.
W League of Legends w 30 minut zabijają smoki,
walczą z potworami i innymi graczami. Akcja jest gwarantowana.
Wielkim wyzwaniem dla klubów i lig jest stworzenie
sojuszu między tymi światami,
by nie rozeszły się każdy w swoją stronę.
W świecie projektowania gier są dwa trendy: free-to-play,
czyli gry dostępne za darmo, w których można potem wykupić drobne rzeczy,
i wypaczenie tego modelu, pay-to-win,
czyli gry, w której trzeba płacić, by stać się lepszym.
FIFA to pay-to-win.
Trzeba płacić, nie żeby wygrać, ale by móc rywalizować.
W grze są koperty z kartami,
i trzeba wydać prawdziwe pieniądze, by je otworzyć.
Jak masz szczęście, dostajesz dobrych graczy. Jeśli nie – przeciętnych.
Kwestia hazardu w grach wideo od lat stanowi problem
a teraz jest jeszcze gorzej
z powodu wynalezienia tak zwanych loot boxów.
Firmy opisują je jako element zaskoczenia,
co w praktyce oznacza:
„Kupujesz coś i nie wiesz, co dostaniesz”.
W grze można znaleźć skrzynkę.
Płaci się za nią w nadziei, że się zgarnie najlepszy przedmiot.
Na przykład nową skórkę lub inny rodzaj broni.
Płaci się pieniądze i patrzy, jak się kręci,
trochę jak jednoręki bandyta.
W końcu coś wyskoczy. To może być to, czego chcesz lub nie.
Jeśli się nie zdobyło tej rzeczy, można próbować kiedy indziej.
Są ludzie, którzy wydali tysiące szukając wymarzonych przedmiotów.
Istnieją gry z taką mechaniką dla grupy wiekowej 12+.
Uważam, że gry z takimi skrzynkami, z loot boxami,
należy automatycznie uznawać za dozwolone powyżej lat 18.
Poza tymi nie powinny być opodatkowane jako gry wideo, ale jako gry losowe.
Firmy produkujące gry muszą zarabiać.
Ale mogą je zarabiać inaczej, bez wciągania ludzi
w grę psychologicznymi sztuczkami,
bez wciągania ich w nałóg, wzmacniania go,
bez takich zagrywek.
Mogą tworzyć gry, które przyciągają, bo są fajne.
Branża musi zrozumieć, co się dzieje.
Oczywiście, to są firmy, muszą zarabiać.
A dla milionów nastolatków i młodych dorosłych
ich gry są czymś dobrym,
ale nie możemy odwracać wzroku od drugiej strony medalu.
A ta druga strona jest poważna.
To są tysiące dzieciaków, które nie mogą normalnie żyć.
KLINIKA „YES, WE CAN YOUTH CLINICS” W HOLANDII LECZY MŁODYCH
LUDZI UZALEŻNIONYCH OD GIER
Zawsze czułem się odcięty, odległy od rodziny, przyjaciół.
Gry były dla mnie ucieczką, przynosiły mi ulgę.
Nic innego w życiu nie dawało mi takiej radości.
Zaczyna się...
dostrzegać, że on ukrywa się za grą.
Nie chciałem wychodzić z sypialni.
Bałem się nawiązywać więzi z innymi i nie wiedziałem, jak to się robi.
Problem staje się…
namacalny, gdy zaczyna się tracić kontakt.
Gdy traci się sposoby na interakcję.
Wypierałem to.
O wszystko obwiniałem stany lękowe i depresję.
Wiem, że rozmawiałem o tym z tatą, a on pytał, co się dzieje.
Ja na to: „Nie wiem, co się dzieje”.
„Wiem tylko, że już nie daję rady”.
„Coś mnie trzyma w miejscu i czuję się bezradny”.
Najpierw trzeba przyznać, że ma się problem,
i że nie rozwiąże się go w pojedynkę.
Większość dzieci zdaje sobie sprawę z problemu,
ale wybrane przez nich rozwiązanie po prostu nie działa.
Tym rozwiązaniem może być kokaina, picie alkoholu,
cięcie się, samookaleczanie,
izolacja, a także, oczywiście, nadmierne granie.
Od 15 do 18 godzin dziennie.
Granie staje się zaburzeniem behawioralnym,
gdy osoba przestaje mieć kontrolę nad grą.
Gdy wewnętrzne mechanizmy kontroli są słabe.
A także, gdy gry są traktowane priorytetowo w porównaniu
z innymi aktywnościami w życiu.
Już nie chodzisz do szkoły, do klubu sportowego,
nie masz kontaktu z rodziną i przyjaciółmi.
Gra przejmuje twoje życie.
Zamiast pytania „ile”,
ważniejsze jest pytanie „dlaczego”.
Dlaczego grasz w grę wideo?
Zasadniczo pytanie brzmi:
czy grasz, bo czujesz, że tego chcesz?
Czy to twój wybór?
Czy masz poczucie, że grasz, bo czujesz, że musisz?
Poczucie przymusu, obsesja.
Najpierw myślałem, że to przez to, że tak długo
miałem depresję i lęki.
Bardzo dużo lęków.
Ale później zrozumiałem, że jestem uzależniony.
Chwila, w której czują się na tyle bezpieczni i pewni,
by zacząć mówić o swoich prawdziwych problemach,
traumach, lękach , depresji, i tak dalej.
Stawiamy tym problemom czoła, by zapewnić im zmianę zachowań.
Po wyjściu uznałem, że koniec z grami.
Poprosiłem rodziców, by usunęli
mój komputer, konsole, cały sprzęt.
On posłuchał rad z kliniki.
Wiele zależy od siły woli, determinacji.
Sądzę, że był bardzo zdeterminowany.
Jeśli nastolatki lub młodzi dorośli znajdą równowagę,
będą trenowali 40, 50, 60, 70 godzin tygodniowo,
i dostaną się na kolejny turniej, na którym mogą dużo zarobić,
zostać jeszcze lepszym,
co różni graczy wideo od zawodowych piłkarzy?
Według mnie nic.
Nigdy nie mieliśmy tu nikogo ze świata e-sportu.
Ani razu.
Bo e-sportowcy są szkoleni, są...
mają trenerów.
Może nawet ich rodzice dają im motywację albo im pomagają.
My zajmujemy się innymi, tymi odizolowanymi,
których się nie słyszy, nie widzi, ale którzy zawsze są online.
Sygnałem ostrzegawczym jest sytuacja, gdy nie wiesz, co dziecko robi.
Nie wiesz, w co gra, ani ile godzin gra.
Rodziny często nie rozumieją fenomenu gier,
a wielu rodziców nie wie, jak nauczyć dzieci higieny grania.
jak nauczyć ich łączenia grania z życiem rodzinnym i domowym.
Nie ma jednoznacznych dowodów na to, że gry wideo lub tablety
mogą mieć negatywny wpływ na rozwój dziecka lub mózgu dziecka.
Są okazją do nabycia nowej umiejętności, która może być wzbogacająca.
Ale mimo to czas stanowi problem.
Ile czasu dziecko spędza przy tablecie lub przy grze?
Tego właśnie trzeba pilnować.
Bo jeśli grają za dużo,
nie robią innych rzeczy, które są kluczowe dla ich rozwoju,
jak zabawa z innymi dziećmi, interakcja z przedmiotami, uprawianie sportu.
Jako rodzic musisz zadbać
o równowagę w życiu dziecka.
Nie chcesz, by twoje dziecko czytało książki 12 godzin dziennie.
Ani by całe dnie wspinało się na drzewa.
Problemem jest siedzący tryb życia,
nie tylko brak sportu, ale to, co robimy, gdy siedzimy,
gdy gramy w gry, oglądamy serial,
lub też siedzimy do późno w pracy.
To wpływa negatywnie na nasze zdrowie.
Był taki moment, że było ze mną bardzo źle.
Ciężko mi było cieszyć się życiem
i miałem problemy w domu, problemy sam ze sobą,
aż doszło do tego, że...
W pewnym momencie zdiagnozowano u mnie depresję
i ciężko mi było wstawać rano z łóżka.
Myśli samobójcze, i tak dalej.
Serio miałem sporo problemów.
Nie byłoby mnie tu dzisiaj, gdyby nie gry wideo
i ludzie, których dzięki nim poznałem.
Kiedy go poznałem, był bardzo młody.
Pewnie miał jakieś 15-16 lat,
ale zawsze się uśmiechał.
Zawsze chce się dobrze bawić.
Uwielbia grać w te gry.
To część jego osobowości, i to widać, gdy gra.
Jak bardzo to go cieszy.
W Nowym Jorku, w tej dzielnicy,
nie było żadnego...
sklepu z grami ani niczego takiego.
Znalazł miejscówkę w New Jersey i, wiecie,
uznałem, że skoro nie uprawiał sportu,
przyda mu się coś, co byłoby dla niego jakimś wyzwaniem
i poprawi jego samoocenę.
Raz w tygodniu, w piątki, zabieraliśmy go tam.
Tam właśnie, wiecie,
miał swoje pierwsze zawody.
Wiecie, zawody na żywo.
Był bardzo wycofany, bardzo cichy.
ale im więcej podróżował, tym bardziej stał się sobą.
Zyskiwał wiarę w siebie,
więc coraz więcej od niego wymagałam,
bo jest naprawdę świetnym graczem, a także osobą.
To prawie jak rodzina, jak druga rodzina,
a ona zawsze się o mnie troszczy
i bardzo mi pomaga.
Czuję, że ta relacja będzie wzrastać
wraz z upływem czasu.
Od dziecka grałem w gry wyścigowe.
To były moje ulubione gry, a winę za to ponosi mój ojciec.
Zacząłem jeździć na gokartach, jak każdy, który marzy o Formule 1.
Mój brat przeszedł do Formuły, ale ja zostałem na gokartach,
jakoś nie dostałem szansy.
LUCAS ORDOÑEZ ZAWODOWY KIEROWCA WYŚCIGOWY
MADRYT, HISZPANIA
Jeśli chodzi o gry wideo, szukałem symulatora, dzięki któremu
mógłbym się poczuć jak prawdziwy kierowca.
Moje życie zmieniło się dzięki Gran Turismo 5 Prologue.
W 2008 roku pojawiła się dla mnie szansa na udział w...
w 24-godzinnym wyścigu w Dubaju.
Prawdziwy wyścig w prawdziwym aucie.
Wtedy wszystko się zaczęło. Zakwalifikowałem się
Czułem presję, by udowodnić, że jestem tym kierowcą,
który pokonał 25 tysięcy innych i musi temu stawić czoła.
Reprezentowałem tam wszystkich graczy, którzy walczyli o spełnienie marzenia
o byciu zawodowym kierowcą.
Stałem tam,
w kombinezonie, hełmie, wśród 30 czy 40 samochodów.
Musiałem dać z siebie wszystko.
Przejście od jazdy w symulatorze, na ekranie, na telewizorze,
do jazdy w aucie wyścigowym, razem z prawdziwymi rywalami to…
to ogromny skok.
W samochodzie zdarzają się sytuacje, na które w symulacji nie ma miejsca.
Do tego na torze ryzykujesz własnym życiem.
W symulatorze można się rozbić, zrestartować grę,
kupić nowy samochód i tyle. Nic ci nie grozi.
Spełniłem swoje marzenie, ale chciałem więcej.
24-GODZINNY WYŚCIG W LE MANS, FRANCJA
Za pierwszym razem Tom Kristensen, król Le Mans, numer jeden, jeśli chodzi
o liczbę wygranych, przyszedł do mnie i zapytał:
„Lucas, ty jesteś tym kierowcą, który zaczął od gier?”.
„A teraz jesteś tu? Czy to prawda?”. Powiedziałem, że tak.
Miałem tylko 23 lata i byłem zachwycony,
bo Kristensen przyszedł i chciał ze mną o tym porozmawiać.
LUCAS JEŹDZI NISSANEM
I DWA RAZY TRAFIŁ NA PODIUM WYŚCIGU W LE MANS
Niesamowite uczucie.
To najlepszy dzień w moim życiu.
Moja rodzina nie mogła w to uwierzyć.
Ale najbardziej wzruszył się mój ojciec, gdy mnie tam zobaczył.
Wszyscy byli wzruszeni.
Niesamowite, że w trzy lata można przejść z gier wideo
do udziału w najbardziej prestiżowym wyścigu na świecie.
Zaprzyjaźniłem się z wieloma kierowcami gokartów. Teraz szaleją, bo 20 lat później
biorę udział w prawdziwym wyścigu dzięki grze wideo.
Oni tak długo rywalizowali na gokartach,
w konkursach Formuły, w prawdziwych wyścigach,
a ja zrobiłem sobie skrót dzięki Gran Turismo.
Myślę, że to wyznacza punkt zwrotny w grach symulacyjnych.
Dzisiaj wiele młodych ludzi próbuje w ten sposób realizować swoje marzenia.
MADRYT, HISZPANIA
YAGO MIAŁ SZEŚĆ MIESIĘCY,
GDY ZDIAGNOZOWANO U NIEGO RZADKĄ I AGRESYWNĄ FORMĘ RAKA
Na początku myśleliśmy, że to pomyłka.
Powiedziano mi, że zaczęli leczenie, ale nic ono nie dało.
Wręcz przeciwnie, choroba postępowała.
Miał przerzuty w kościach, w szpiku, w jelitach.
Potem powiedzieli mi, że nie wiedzą, co zrobić z Yago.
Dowiedziałam się o badaniach klinicznych
w szpitalu dziecięcym w Bostonie.
Powstrzymano chorobę, ale Yago nie miał już układu odpornościowego.
To stworzyło kolejny problem.
Yago musiał zostać odizolowany, bo jego organizm był bezbronny.
Byle wirus mógł go zabić.
Dlatego przebywał w łóżku, w pokoju o powierzchni 4 metrów kwadratowych.
Jako matka musiałam stymulować dziecko,
bo wiedziałem, że nie może spać 24 godziny na dobę.
Dyrektor Juegaterapia powiedział mi:
„Dajmy Yago konsolę, żeby mógł się czymś pobawić”.
„Będziemy stymulować jego rozwój grami:
pamięciówkami, łamigłówkami, grami ze zwierzętami, i tak dalej.
Yago musi jakoś rozruszać mózg”.
To pozwala na kreatywność i decydowanie o tym, co się wydarzy,
gdzie chce się iść, na jakim poziomie grać,
którym superbohaterem chcesz walczyć, tworzenie awatara…
To przygoda w świecie pełnym drzew
i kopalni podziemnych. Wszędzie można robić kopalne.
Trochę padało i mój królik utonął.
Pielęgniarki zaczęły mówić, jak bardzo się zmienił
dzięki tym grom.
Miał tyle zabawy, że zapominał o chorobie i izolacji.
CZTERY LATA PO SWYCH NARODZINACH YAGO PO RAZ PIERWSZY WYSZEDŁ NA DWÓR
Przeszedł trzy kroki od drzwi do ogrodu.
Nagle się zatrzymał. Poprosiłam go, żeby poszedł dalej.
Stał zupełnie nieruchomo, więc kazałam mu iść.
Powiedział: „Mamo, patrz, ja też mam cień”.
Powiedziałam mu, że wszyscy je mają.
Odparł: „Ja nie miałem”.
Wtedy do mnie dotarło, że w sztucznym świetle nie rzuca się cienia.
A kiedy był w szpitalu, myślał, że każdy ma cień oprócz niego.
Yago widział wcześniej owady na swym tablecie.
Nagle zobaczył muchę.
Zaczął krzyczeć, w taki sposób, który mnie przeraził.
Musiałam go szybko wziąć na ręce, a on zakrył twarz.
Powiedziałam, że to owad, a on na to: „Strasznie szybko lata!”.
Yago dorastał w dorosłym świecie lekarzy i pielęgniarek,
ale dzięki grze wideo utrzymywał kontakt z braćmi,
rodziną, przyjaciółmi. Mógł zobaczyć świat,
który wcześniej widział tylko przez okno.
Zawdzięczamy to tej konsoli i tabletowi,
które Juegaterapia dała nam w najgorszym momencie naszego życia.
PO PRAWIE PIĘCIU LATACH W SZPITALU
YAGO MIESZKA TERAZ W DOMU
Zrozumieliśmy, że musimy uczłowieczyć pokoje,
w których dzieci spędzają wiele godzin, czasem wręcz miesięcy,
w czasie leczenia. Zawsze w środku, bez wychodzenia.
Kiedy lekarze im pozwolą, otwierają drzwi, wchodzą
i zawsze są zachwycone.
Zapominają, że są w szpitalu.
Wymyśliliśmy lalkę charytatywną, Baby Pelones.
David Bisbal, Ricky Martin, Shakira, Alejandro Sanz, Richard Gere.
Wnosimy zabawę i gry do szpitali.
W SZWECJI
GRUPA EMERYTÓW STWORZYŁA PIERWSZY NA ŚWIECIE KLUB E-SPORTOWY DLA SENIORÓW
Gotowi? To przygotujcie się na łoskot!
Patrzcie, jaka arena!
Co może zrobić Windy? Windy nadchodzi.
Antyterrorysta wygrywa.
Wygrana antyterrorysty!
Czy Rock da radę? Jeden na trzech.
Zostało 30 sekund.
Rock ginie z rąk Teenslayer.
Piękno gier polega na tym, że dają nam możliwość
poznania siebie nawzajem i poznania siebie samych.
Ludzie tworzą społeczności z tymi, którym ufają,
od których się uczą,
zaczynając od tych, z którymi się bawią i grają.
Dorastałem w miejscu, w którym panowała bieda,
panowała homofobia, transfobia, rasizm nie był rzadkością,
zwłaszcza rasizm wymierzony w czarne osoby,
a gry były dla mnie bezpieczną przystanią.
W tej branży nie ma czarnych. Gdzie oni są?
Pieniądze są bardzo ważne, bo tworzenie gier zajmuje wieczność.
A jeśli...
Myślę, że głównie pieniądze
nie pozwalają czarnym i innym mniejszościom rasowym
na tworzenie gier.
W grach rzadko widać mało reprezentowane mniejszości.
Im wyżej w hierarchii, tym robi się bardziej biało i męsko.
W wielu ryzykownych przedsięwzięciach, takich jak e-sport,
widać, że choć wielu fanów gra na mniejszą skalę,
ludzie, którzy grają na szczycie, często są białymi mężczyznami,
a to dlatego, że oni mogą swobodnie ryzykować.
Jadąca na cipie e-laska.
Cholera, dziewczyny są fatalne. Zostańcie w kuchni.
Już przegraliśmy, mamy laskę.
My Game My Name to projekt, który miał zachęcać kobiety
do używania swoich nicków i nie czuć wstydu lub strachu
przy korzystaniu z własnego nicka.
Słyszałam o sobie wiele komentarzy
i mam dość grubą skórę,
ale czasem coś się do ciebie przyczepi
gdy ma się zły humor albo zły dzień.
To potrafi bardzo boleć, bo gdy w grze dowiedzą się, że jesteś kobietą,
nawet jeśli używasz ksywki neutralnej płciowo
albo specjalnie nie używasz czatu głosowego,
jeśli i tak się dowiedzą,
nagle zaczynają obrzucać cię obelgami, po prostu dlatego, że jesteś kobietą.
Rasizm, seksizm, homofobia
i zwyczajne chamstwo,
zawsze istniały.
W obecnej erze cyfrowej,
nie jest gorzej, ale bardziej to widać.
Każdy ma swoją kamerę
albo łączy się ze światem przez telefon.
46% GRACZY TO KOBIETY, ALE
TYLKO 5% ZOSTAJE PROFESJONALNYMI GRACZKAMI
Niektórzy uważają, że turnieje tylko dla kobiet
w e-sporcie są głupie,
bo rozróżnienie na płeć nie ma tu sensu,
ale takie turnieje to dobry początek
w tworzeniu bazy graczy,
w której znajdzie się więcej dziewczyn i kobiet.
Ligi są koedukacyjne.
Problem w tym, że póki co kobiety nie grają tak dobrze jak mężczyźni,
którzy grają zawodowo.
Naszym głównym celem są drużyny koedukacyjne,
nie tylko żeńskie.
Ilość graczek rośnie.
I to bardzo szybko, choć wydaje się inaczej.
Co roku dziewczyny mają coraz więcej możliwości w e-sporcie.
Walczyłam o to, żeby mnie nie wybrano tylko ze względu na płeć.
Nie chcę być laską z plakatu.
Chcę być traktowana stosownie do mojego poziomu.
Możemy wyglądać i brzmieć inaczej,
mieć różne imiona i robić różne rzeczy,
ale tak naprawdę się nie różnimy.
Możemy robić to samo, możemy się rozwijać i osiągać sukcesy.
Musimy zmienić to myślenie.
Wierzyć w inkluzywność,
w akceptację, we wszystko, o co walczymy i czego pragniemy.
To wymaga czasu.
WALTON-ON-THAMES, WIELKA BRYTANIA
Mieszkamy na małej rzecznej wyspie na Tamizie.
Mój mąż miał łódź.
Szukaliśmy domu z miejscem do zacumowania.
Benjy zawsze kochał sport.
A zwłaszcza dwa: krykiet i bowling.
Pierwszy raz zagrał w kręgle na drugie urodziny,
a pierwszy raz wziął udział w zawodach, jak miał trzy lata.
Miał do tego naturalny talent.
Zachorował na chorobę Osgooda-Schlattera,
przez co bardzo bolało go chodzenie.
A jak grał w rugby, czy uprawiał jakikolwiek inny sport,
potem wyglądał jak...
dosłownie chodził jak 70-latek.
Lekarz zasugerował, by na jakiś czas odpuścił sobie sport.
Wtedy tak jako naturalnie zwrócił się ku grom komputerowym
i nigdy nie wrócił do uprawiania innych sportów.
Zawsze chciałem być zawodowym graczem,
odkąd skończyłem 10 lat.
Zawsze oglądałem filmy na YouTube,
to, co robią zawodowcy.
Daje mi to...
Nie wiem, zawsze chciałem być
jak ci wszyscy ludzie, których podziwiałem.
Jako rodzic
zawsze chciałam go oderwać od komputera.
Wieczna batalia, znacie to?
O to, że musi iść do szkoły, że musi się uczyć.
Próbowałam zadbać o równowagę między szkołą
a innymi zajęciami, w tym graniem.
A ja jako rodzic nie wiedziałam, że gry to wręcz branża, w której
mógłby się rozwijać.
Zrozumiałam to dopiero po zawodach zwanych Montana Black.
Pamiętam, że była niedziela wieczór.
Ja już leżałam w łóżku,
a on przyszedł do mnie i powiedział, że wygrał 10 tysięcy dolarów.
Ja zareagowałam tak: „Serio? Jesteś pewien?”.
A on na to: „Tak, byliśmy pierwsi”.
I ja tak myślałam: „Boże. Serio?”.
A potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.
Założyliśmy spółkę kapitałową i próbowaliśmy otworzyć konto.
Dostaliśmy odpowiedź, w której bank
w zasadzie napisał, że zarabiamy na hazardzie,
a nie na rywalizacji sportowej.
Musiałam im to wyjaśnić.
„Gdyby mój syn grał w tenisa
i wygrał Wimbledonu,
też nie chcielibyście przyjąć wpłaty tych pieniędzy?”.
FINAŁ MISTRZOSTW ŚWIATA W FORTNITE
Mistrzostwa świata Fortnite były wielkim wydarzeniem w e-sporcie.
Dla wielu osób, które nie grają
w gry, to był moment objawienia.
Wcześniej nie wiedzieli nic o e-sporcie.
Nagle mamy wielkie wydarzenie,
najwyższą nagrodę w historii e-sportu.
Odbywa się na stadionie, który ludzie znają z US Open, z tenisa.
To sprawiło, że e-sport nagle przyciągnął olbrzymią uwagę
i ludzie zaczynają traktować go poważnie.
NOWY JORK, STANY ZJEDNOCZONE
Benjy, wygrasz mistrzostwa świata!
Nowy Jork był jego pierwszym wielkim konkursem.
Do tej pory Benjy grał tylko w swojej sypialni.
Był tak podekscytowany tą podróżą, my zresztą też,
bo w końcu mógł osobiście poznać graczy, z którymi gadał od wieków.
Oglądamy, jak Benjy dosłownie sam wyrżnął całe lobby.
To jak... to sztuka.
Wspaniałe doświadczenie. Poznałem wielu fajnych ludzi.
Bardzo się denerwowałam.
Pierwszego dnia, gdy występował, byłam
cała w emocjach. Cały czas płakałam.
Udaje mu się zdjąć...
KYLE „BUGHA” GIERSDORF ZOSTAŁ MISTRZEM ŚWIATA
I WYGRAŁ TRZY MILIONY DOLARÓW
BENJY BYŁ POZA NAJLEPSZĄ DZIESIĄTKĄ
Był załamany.
Dla niego
celem było zostanie mistrzem, po to tam pojechał.
Z perspektywy rodzica musiałam
skupić się na jego oczekiwaniach,
a także na tym,
jak sobie poradzi, jeśli mu się nie uda.
Nie wiem, co się stało.
Myślę, że to kwestia połączenia nienajlepszej formy
z brakiem szczęścia.
Myślałem, że będę zestresowany, ale wcale się nie denerwowałem.
Nie grałem na swoim poziomie, dlatego nie miałem dobrego miejsca.
Każdy chce być piłkarzem.
Ale tylko ułamek, jeden procent odniesie prawdziwy sukces.
Z e-sportem jest tak samo.
W przyszłości chcę być najlepszy.
Będę trenował, ile się da
i włożę w to cały mój czas i starania,
żeby grać najlepiej, jak mogę.
Czymkolwiek zainteresują się moje dzieci,
spróbuję pomóc im osiągnąć to, czego chcą.
GALICJA, HISZPANIA
Gdy byłem mały, mielibyśmy mody na różne gry.
Była moda na kulki,
na obecnie zapomniany palen, na piłkę nożną,
czasem nawet bez piłki.
Zamiast piłki musieliśmy korzystać z wypchanej słomą skarpety.
To była nasza piłka.
Nie mieliśmy niczego innego, telewizji, radia,
więc spotykaliśmy się z kolegami i graliśmy w te gry.
W Galicji rodziny miały wiele dzieci,
ale dziedzic był jeden.
Dziedziczył on trzy piąte majątku.
Dwie piąte majątku na cztery czy pięć osób to było za mało,
dlatego pozostali musieli emigrować.
Musieli podróżować statkiem, a podróż trwała około miesiąca.
Nie mieli pieniędzy. Dosłownie posiadali tylko to, co mieli na sobie.
Wysyłali list co dwa, trzy miesiące,
który docierał po dwóch, trzech miesiącach.
Spędzamy lato w rodzinnej wiosce mojego ojca.
To małe miasteczko w Galicji,
gdzie mieszkali wszyscy moi przodkowie: dziadkowie, pradziadkowie...
Gdy byliśmy mali,
przyjeżdżały tam wszystkie dzieci ludzi, którzy emigrowali za pracą.
Ludzie z Meksyku, Francji, Bilbao, La Coruñi, Madrytu.
Po wyjeździe nie widywaliśmy się.
Mogliśmy tylko pisać do siebie tradycyjne listy.
Manuel to mój przyjaciel
z Ribas Pequeñas, wioski w Galicji.
Jeżdżę tam na święta, a on tam mieszka.
RIABAS PEQUENAS, HISZPANIA
Dorośli zwykle się nie bawią, a tu są tylko dorośli.
Gdy moi rodzice byli mali,
też tu przyjeżdżali i spotykali się ze swoimi przyjaciółmi.
A potem nie widzieli się z nimi aż do następnego lata,
gdy wracali do wioski.
Z drugiej strony
my widujemy się w wiosce.
Gdy wracają do domu, do Madrytu, do Francji,
ja tu zostaję, ale możemy utrzymać kontakt i grać razem.
Gdy się spotykają, grają w piłkę albo pływają w rzece,
ale gdy nie są razem, nie mogą już tego robić.
Spotykają się w sieci i grają w gry wideo.
Często się bawią razem, i są bardziej związani, niż gdyby używali
biernych środków komunikacji: listów, telefonu.
To świetny sposób na budowanie i utrzymywanie przyjaźni.
Jeśli coś robicie razem, wasza więź będzie się rozwijać i przetrwa.
Chciałbym, żeby dzieci były spokojniejsze.
Teraz wszystko jest szybkie i wszystkiego chcą od razu.
Średnio sobie radzę z nowoczesną technologią. Nie mieszam się w to.
To inne życie.
Na szczęście jest lepsze.
Łączy nas dużo więcej niż dawniej.
Ludzie myślą globalnie,
bo gdy się budzą i włączają komputer,
od razu wchodzą w interakcję z całym światem.
Znam pary, które...
poznały się dzięki grze w World of Warcraft,
bo gry wideo mają swój element społecznościowy i ludzie mogą się poznać
w grze, a potem spotkać się w prawdziwym życiu.
Poprzez grę można przełamać lody.
Weszłam do gry, wpisałam byle jaki nick.
Udało mi się go znaleźć, bo powiedzieli, że na nick Neca.
i zaczęłam z nim rozmowę przez czat gry.
W grze możesz z kimś pogadać, jeśli znasz jego ksywkę, czyli nick.
Nie wiedziałem, kto mnie zagaduje. Może to ktoś znajomy z nową postacią.
I się ze mnie nabija.
W końcu się przyznała i powiedziała, że to ona.
Tak podbiła me serce.
To, że oboje lubimy gry wideo, pomogło
scementować ten związek.
Wszystko się rozwinęło bardzo naturalnie
i wiedzieliśmy, że coś na całe życie.
DOTA
Trochę się tego wstydzę,
ale trudno jest mi poznawać ludzi.
Jakoś…
Chodzi o znalezienie ludzi, z którymi coś mnie łączy.
Realistycznie patrząc, tacy ludzie to gracze.
Dzięki grom tworzy się poczucie wspólnoty i więzi.
W grze bardzo polegam na oczach, by się zorientować,
czy ktoś jest w pobliżu, to mi bardzo pomogło.
Teraz, ze wszystkimi nowymi rozwiązaniami, jest dużo lepiej.
Bardzo dojrzała.
Jej samoocena podskoczyła w górę.
Ma wielu przyjaciół i sieć kontaktów.
To było niesamowite doświadczenie
i społeczność graczy bardzo ją wspiera.
Naprawdę mnie to cieszy.
COVENTRY, WIELKA BRYTANIA
Wszystko, co robi John, musi robić opiekun albo ja.
Ma zanik mięśni
i nawet drapanie po nosie musi wykonać opiekun.
Respirator Johna oddycha za niego.
Nie można go zostawić samego.
Gdyby ta rurka wypadła mu z szyi,
umrze w przeciągu kilku sekund.
Marzyłem o grze w piłce nożnej.
W ramach niespodzianki
pojechaliśmy do Manchesteru.
Na Old Trafford miałem w głowie tylko „wow”.
„Dziś poznasz wszystkich zawodników
i Alexa Fergusona”.
Niesamowite. To był jeden z najlepszych dni w moim życiu.
Miałem pewne kłopoty,
więc postanowiłem sprawdzić w Internecie,
czy jakaś osoba albo fundacja dobroczynna może mi pomóc.
Special Effect to organizacja, która pomaga osobom
z niepełnosprawnościami fizycznymi grać w gry wideo.
Każda niepełnosprawność jest inna.
W graniu mówimy o wykorzystaniu drobnych ruchów, często
dosłownie o milimetrach.
Dążymy do zmodyfikowania istniejącego lub nowego sprzętu
i stworzenia wysoce zindywidualizowanych ustawień,
które są odpowiednie dla niepełnosprawności tej osoby,
by mogła wyciągnąć z gry jak najwięcej.
Nie sądziłem, że w ogóle do tego dojdziemy,
więc byłem bardzo dumny,
że doszliśmy do etapu,
gdzie możemy opracować na tyle dobry sprzęt,
by każdy mógł z niego korzystać.
Dzięki temu każdy ma szansę zagrać, a to jest ważne.
W grach mogę robić wiele rzeczy, których
nie zrobię w prawdziwym świecie,
jak jazda samochodem…
bieganie, kopanie piłki.
Jakbym fizycznie tam był.
Gram w swojej głowie.
W grach lubię zawierać przyjaźnie.
I poznawać różnych ludzi z całego świata.
Wszyscy są w nich równi.
Ludzie widzą gracza,
a nie osobę za monitorem.
PSY ZOSTAWIAJĄ ŚLADY ŁAPEK NA TWOIM SERCU
Michael szybko się rozwijał.
Gdy na Gwiazdkę dawaliśmy mu coś w stylu Lego,
nie pił, nie jadł, nie chodził do toalety,
dopóki tego nie złożył.
Był bardzo skupiony.
Lubił samochody, pociągi.
Bardzo lubił swoje pojazdy.
Gdy miał rok, urodziłam Nathana, jego brata.
Obaj chłopcy od dziecka mieli obsesję
na punkcie komputerów.
My też interesowaliśmy się komputerami.
W wolnym czasie graliśmy na komputerach.
Wracał do domu z siniakami, naprawdę wielkimi stłuczeniami…
Pytamy się: „Skąd to masz?”, a on „Nie wiem”.
W szkole nikt go nie dręczy,
My oczywiście go nie bijemy.
To coś dla lekarza.
W LISTOPADZIE 2013 ROKU U MICHAELA ZDIAGNOZOWANO BIAŁACZKĘ
Miał dziewięć lat.
Od tamtej pory minęło sześć lat.
Moja mama wspierała mnie od dnia diagnozy.
Ale potem zdrowie mamy też się pogorszyło
a potem zmarła,
tuż po urodzinach Michaela w kwietniu,
w czasie pierwszego roku leczenia.
Straciliśmy nasz największy atut we wspieraniu Laury i Michaela,
więc musieliśmy zewrzeć szyki i ruszyć do działania.
SKOPAŁEM TYŁEK RAKOWI
PO TRZECH I PÓŁ ROKU LECZENIA NASTĄPIŁA REMISJA
To miała być wielka wygrana, nie?
Przeżyliśmy wojnę, jest po wszystkim.
Przez kilka miesięcy wszystko wydawało się być...
pod kontrolą.
Niestety doszło do nawrotu
i trzeba było zastosować ostrzejsze leczenie,
aż w końcu musiał przejść przeszczep szpiku,
a do tego trzeba zniszczyć cały układ odpornościowy.
Nie skupiał się na jednej grze.
Grał w jedną grę 20-30 minut, a potem musiał ją zmienić.
Myślę, że Elite była pierwszą grą,
w którą mógł grać dłużej niż pół godziny.
Elite Dangerous to idealne odwzorowanie
naszej galaktyki.
Nie polega na tym, by ocalić świat, ale by w nim żyć.
Jeśli chcesz, możesz zostać bohaterem.
Możesz też być tym złym.
Gra toczy się w Internecie, jest wieloosobowa,
więc można zebrać grupę graczy i wyruszyć na przygodę.
W ostatnim roku życia Michaela zdecydowanie byliśmy...
razem byliśmy pilotami w Elite.
Często...
Nathan czasem grał z nami.
Często grałem rolę adwokata diabła
i rozwalałem mu statek lub do niego strzelałem,
gdy handlował z Matem.
Ta gra jest powtarzalna, co Michael bardzo lubił,
ale lubiłem w nią grać, bo Michael tam był.
Michael stawał się coraz większy i bardziej rozdęty.
Miał wycieki z płuc,
powietrze wyciekało do jego ciała.
Gromadziło się mu pod skórą, wokół twarzy
i musiał mocno się męczyć, by patrzeć na ekran
i grać w swoje gry.
To był moment, w którym
wszyscy musieliśmy pogodzić się z faktem,
że nie przeżyje.
Zamieściłem tweeta, żeby...
Nie wiem, prosić o pomoc.
GDY PATRZĘ, JAK MÓJ SIOSTRZENIEC MRUŻY OCZY, BY DOJRZEĆ EKRAN...
Post od razu chwycił mnie za serce.
Mat w nim napisał:
„Pęka mi serce, gdy widzę, jak mój siostrzeniec, Michael,
gra w swoją ukochaną grę
i być może nigdy nie osiągnie w niej tego, co chce osiągnąć”.
Commanders, najlepsi piloci,
to niesamowici ludzie o wielkich sercach.
Wszyscy zaczęli do niego pisać, by go podnieść na duchu
i przekazać „jesteś jednym z nas”.
„Nieważne, co by się działo”.
Ze względu na możliwości miał bardzo wąskie ambicje.
Chciał tylko móc odnieść sukces w tym wirtualnym świecie.
Co można zrobić, by zaspokoić czyjąś pasję,
by ktoś, kto naprawdę lubi ten świat, mógł poczuć ekscytację podobną do tej,
której doświadcza się w grze?
Co można zrobić, gdy ten ktoś nie może grać?
Pomyśleliśmy:
„Może byłoby fajnie, gdybyśmy stworzyli audiobook?”.
W sobotę Zac wysłał mi wiadomość z tym pomysłem.
Odpowiedziałem mu:
„Spróbujmy,
ale niech wszyscy, którzy będą przy tym pracować, wiedzą…
że to może się nie udać”.
Zrozumieliśmy, że musimy działać szybko.
Zadzwoniłem do Joego,
który jest szefem zespołu audio Elite Dangerous.
Był trochę zakłopotany. Zaczął tak: „Hej…”.
„Co słychać?”
Ja na to: „W porządku, o co chodzi?”.
„Po prostu mam szalony pomysł i chcę wiedzieć, czy da się go zrobić”.
Joe powiedział:
„To wymaga dużej pracy”.
„Ale to możliwe i słuszne”.
„Myślę, że to dobry pomysł. Zobaczmy, co z tego wyjdzie”.
Teraz trzeba znaleźć kogoś, kto to napisze.
Skontaktowałem się z Drew.
„Jakie jest prawdopodobieństwo, że napiszesz cały scenariusz do audiobooka
na jutro rano"?
Ja na to: „A o jak długiej historii mówimy?”.
Bo to dość mało czasu.
On na to „wystarczy jakieś 20-30 minut”.
Musiałem się mocno zastanowić, ile to by zajmie
i powiedziałem: „To jakieś 5000 słów”.
Powiedział: „Dobra, to... to da się zrobić”.
Tamtą sobotę spędziłem na piciu kawy
i waleniu w klawisze.
To moje rzeczy, kostium i…
Zerknęłam na telefon w samochodzie
i zobaczyłam wiadomość od Zaca.
Nikt nawet nie mrugnął okiem,
zwłaszcza przy tak ważnym śledztwie.
Jeśli ktoś z nas ma kłopoty, pomagamy mu.
W poniedziałek rano Joe miał już gotowy tekst.
Wysłałem wiadomość do zespołu audio.
„Ktoś chce w tym wziąć udział"? Każdy z nich tylko spytał,
co ma zrobić. Po prostu.
Ja im mówię:
„Potrzebuję dźwięku przelatującego statku Eagle,
dźwięku statku uderzającego w asteroidę, dźwięku śluzy”.
Oni wysłali mi te rzeczy.
Przygotowałem cały miks.
Wiedzieliśmy, że jest blisko.
Nie wiedzieliśmy, czy zdąży go wysłuchać.
We wtorek wieczór Zac i Paige przyjechali do szpitala
z gotowym audiobookiem.
Twoja postać jest w tej historii.
Komandor Michael Holyland słyszał głos wujka przez komunikator,
trzeszczący od zakłóceń z przeciążonych silników.
Coś ty mu zrobił, Michael?
Nie nadążasz, co, wujku?
Czego ja nie zrobiłem? Brudny napęd, G5, lżejszy kadłub.
Chcesz tylko wyprzedzić brata, co?
Widać było w jego twarzy, że czekał na moment, w którym go wspominano.
Gdy usłyszał własny głos, zrobił takie...
„To ja!”
Widziałem, jak jego pyzata twarz
uśmiechała się spod oznak choroby.
Był żywy i czuć było pasję w pokoju.
Widać było, że ma cel i ambicję.
Czuł się ważny i potężny.
Wszyscy rozumieliśmy, co to znaczy.
Byłam bardzo poruszona, gdy się dowiedzieliśmy, że zmarł.
Ale cieszę się, że zdążyliśmy.
Pomyśleć, że to był jego ostatni dzień.
Wspaniale, że mógł to usłyszeć
niecałe 24 godziny przed swoją przedwczesną śmiercią.
Ale każdy komandor musi wyryć swój ślad
i odnaleźć własną drogę.
Niektórzy mogą być zadowoleni, że dokonali zmiany
dokonali trudnego wyboru, wytrwali, gdy los im nie sprzyjał
i otaczały ich trudności.
Dzielność i odwaga,
niezachwiane w obliczu największych nawet trudności.
Oto droga prawdziwej Elity.
Gdy ostatnio rozmawialiśmy o grach komputerowych, mówiłeś, że grasz
w tenisa, i że gdy grasz w tenisa na komputerze,
zawsze grasz jako Roger Federer. Wciąż tak robisz?
Tak. Nie wiem, czy to prawda,
ale podobno twórcy zrobili tak, że można się tylko bronić.
Dwa metry za linią...
nie da się zrobić serwisu wygrywającego.
Tylko biegam, więc lepiej wybrać innego gracza.
To przypomina tradycyjny sport.
Widać pasję i rozpacz, gdy ktoś przegrywa.
Taka piłka nożna jest bardzo plemienna.
W piłce chodzi o plemiona.
Ludzie są fanami drużyn, bez względu na wszystko
jest w tym rywalizacja między miastami i religijna lojalność.
Pod tym względem e-sport jest inny. To fenomen globalny.
Ludzie, którzy mieszkają w Niemczech,
mogą wspierać klub z USA, bo gra w nim ktoś z Niemiec.
Zawodowi gracze, którzy jeżdżą na wielkie turnieje,
zarabiają bardzo różnie, od 5000 euro miesięcznie
aż do 30 tysięcy euro miesięcznie dzięki wypłatom z klubu,
a do tego dochodzą
nagrody pieniężne, i tu najlepsze kluby
mogą zarobić nawet cztery miliony dolarów do podziału pomiędzy
pięcioma zawodnikami i trenerem.
Zdecydowanie można o nich mówić jako o zamożnych, młodych osobach.
HELSINGBORG, SZWECJA
Zacząłem grać w gry wideo z tatą.
Graliśmy prawie codziennie.
Mój tata grał też w CS-a w wolnym czasie,
a ja siedziałem mu wtedy na kolanach.
Na początku nie myślałem o zawodowym graniu.
Grałem, bo to lubiłem.
Zauważyłem, że jestem w tym coraz lepszy.
Dołączyłem do pierwszego klubu w wieku 15 lat.
To był klub x6tence.
Obejrzeliśmy go, pojechaliśmy go poznać w Szwecji
i okazało się, że ma do tego naturalny talent.
Zaproponowaliśmy mu profesjonalny kontrakt. Rozpłakał się.
Byłem zachwycony, że taki chłopak z takim talentem dołączył da x6tence.
Kiedy przyjechał, musiałem walczyć z organizacjami
i ligami, które nie pozwalały grać 14-latkowi,
nawet za zgodą jego ojca.
Wygraliśmy jego pierwszy turniej. Miał 14 lat i został najlepszym graczem.
Zaczął się wyróżniać.
To wcale nie jest częste,
by ktoś w wieku 16 lat grał tak dobrze jak on.
Przyciągnął uwagę dużych klubów grających w Counter Strike.
Gdy prowadzisz klub e-sportowy, zawsze wypatrujesz talentów.
Śledziliśmy go od jakiegoś czasu.
Może zostać jednym z najlepszych graczy na świecie.
ESL ONE COLOGNE 2019 PIERWSZY TURNIEJ PLOPSKIEGO Z NIP
Raczej się nie zdarza, by ludzie, o których wcześniej
nikt nie słyszał, nagle zaczynali grać
w największych klubach,
a Plopski był w stanie tego dokonać.
Obecność Plopskiego w drużynie służy całemu klubowi.
Myślę, że to młody, utalentowany gracz ze Szwecji,
który w końcu się przebił.
Mam nadzieję, że razem z GeT-RiGhT pomożemy mu na tym etapie
i zrobimy z niego świetnego gracza.
Jestem dobrej myśli.
Byłem dumny, zwłaszcza, gdy wyskoczyli na arenę
a wszyscy wstali i zaczęli krzyczeć.
Gdy krzyczeli imię Plopskiego, miałem łzy w oczach.
Kto by pomyślał?
To naprawdę niesamowite.
Jeśli dzień…
Plopski! Trafił go prosto w głowę!
Dym się rozwiał.
Przynajmniej widzi, co robi. Musi tam być. To było mądre!
Myślę, że to świetny zawodnik, a to był jego pierwszy występ na scenie
i myślę, że poszło mu świetnie.
Obrana strategia była fascynująca,
byłem pod wrażeniem.
Kiedy jesteś bardzo dobry w danej grze
i dostajesz taką szansę jak granie dla NIP,
musisz też skupić się na innych rzeczach.
Zastanowić się, jak się zachowywać, by nie zmarnować tej szansy.
Jak powstrzymać nadmierny rozrost ego?
Co robić, by nie odlecieć
i skupić się nie tylko na kolejnych paru miesiącach,
ale na tym, jak rozwinie się kariera za dwa, trzy lata.
Trwa debata wokół pytania, czy e-sport to prawdziwy sport.
A porównanie z innymi sportami jest nieuniknione.
Na Niemieckim Uniwersytecie Sportowym
trwają badania nad profilami umiejętności i stresu, jakich
doświadczają e-sportowcy.
W e-sporcie osiąga się sukces za pomocą dłoni i palców.
Gracze wykonują do 400 ledwo widocznych ruchów na minutę.
Sprawdzamy motorykę małą:
koordynację ręka-oko, prędkość nadgarstka,
zręczność i precyzję ruchów rąk.
W testach percepcji i uwagi korzystamy z NeuroTrackera.
Skupiamy się na percepcji i uwadze selektywnej w przestrzeni 3D,
a także na centralnym układzie nerwowym,
na pamięci operacyjnej i zdolnościach do szybkiego przetwarzania informacji.
Wiele turniejów e-sportowych trwa godzinami lub dniami.
Zwiększona wydolność
również pomaga utrzymać mózg w dobrej formie.
Chcemy zebrać te wszystkie badania
i przeanalizować optymalne profile zdolności i stresu
osób, którzy biorą udział w e-sportach,
i na tej podstawie stworzyć teorię treningu.
KLINIKA NEUROLOGII MIĘDZYNARODOWY SZPITAL RUBER
Badamy dwie osoby tej samej płci i w tym samym wieku.
Jedyna różnica między nimi
to fakt, że jedna jest zawodowym graczem,
a druga gra tylko amatorsko.
Podczas rezonansu oglądali nagrania.
Puścili mi nagrania z gier.
Miałam je oglądać i myśleć, co bym zrobiła w danej chwili w grze.
Próbowałam zrozumieć, co się dzieje w grze.
Nie wiedziałam, na co muszę uważać.
Widziałam otoczenie, ruchy postaci, wszystko, co się działo.
Aż się przestraszyłam.
Istnieją różnice w aktywności mózgu
osób grających zawodowo i amatorów.
Można je zaobserwować.
Aktywność mózgu amatorki jest dużo intensywniejsza.
Jeśli zobaczymy, które części mózgu są aktywne,
u zawodowej graczki widać aktywność kory słuchowej, a u amatorki nie.
Kora ruchowa, która kontroluje ręce, jest bardzo aktywna u zawodowej graczki.
Nawet gdy się nie rusza, wie, że jej ręce powinny.
Samo oglądanie nagrań z gry sprawia,
że jej mózg aktywuje obszar od ruchu, jaki powinna wykonać.
E-sport to e-sport, granie to granie.
Możesz siedzieć i grać w gry całymi dniami,
ale to nie będzie e-sport.
E-sport to rywalizacja w środowisku,
które jest zorganizowane, w środowisku zasad i zawodów.
Powoli kształtuje się pokolenie graczy,
którzy mówią „Chcę grać w e-sporcie”.
Jeśli masz 12 lat i powiesz rodzicom: „chcę być zawodowym piłkarzem”,
wtedy twoi rodzice pewnie pomyślą, że to mało prawdopodobne,
ale że mogą cię wspierać i kupować buty,
wozić na treningi, płacić za nie,
bo wiedzą, że dużo na tym skorzystasz.
Trzeba wyznaczyć sobie czas, czy to rok, czy półtora roku,
w którym robi się to na to 110%.
Trzeba patrzeć na to obiektywnie.
Ocenić, ile się osiągnęło przez półtora roku.
Jesteś lepszy? Dostałeś się do dobrego klubu? Grasz w zawodach?
Zmierzasz w tym kierunku, nawet jeśli wolno?
I trzeba realistycznie ocenić rezultaty.
Jeśli nie idziesz naprzód, może to nie dla ciebie.
Trzeba być pewnym swoich umiejętności,
ale też być wobec siebie szczerym i realistycznym.
Trzeba też zadbać o wsparcie.
Nie rzuciłem pracy, dopóki nie miałem pewnej wypłaty.
Miałem plan B i wciąż mogę iść na studia, jeśli będę chciał.
Chcę wychować moje dzieci tak, jak rodzice wychowali mnie.
Chcę, by rozumiały, że potrzebują planu B, a jeśli plan A nie wyjdzie,
nie szkodzi, wciąż mają plan B.
E-sport może otworzyć drzwi do wielu ciekawych możliwości.
Tak jak były piłkarz może zostać fizjoterapeutą,
menedżerem, trenerem,
ekspertem sportowym, komentatorem.
Więcej ludzi powinno rozważać
taką ścieżkę kariery lub edukacji.
W e-sporcie mamy prawników, ludzi od sprzedaży, trenerów.
Wszystkie tradycyjne zawody
mogą znaleźć również zastosowanie w e-sporcie.
Teraz inwestują w to prawdziwi sportowcy i biznesmeni.
Widzą w tym przyszłość.
Branża gier wideo rozwija się na całym świecie,
a obecnie przoduje w niej Korea Południowa,
gdzie profesjonalne granie jest traktowane bardzo poważnie.
Gry wideo, zwłaszcza w Korei, to podstawa
kultury popularnej i tego, co jest modne.
W samym środku Seulu,
przy głównym dworcu kolejowym w Seulu,
mamy arenę zwaną LOL Park.
Liga koreańska rozgrywa tam wszystkie mecze i transmisje.
Konkurencja w Korei Południowej jest na bardzo wysokim poziomie.
Dzieci rywalizują już od przedszkola.
Ludzie są przyzwyczajeni do środowiska rywalizacji.
Gdy gracze wybierają drogę zawodowego e-sportu,
ich umysł w stu procentach skupia się na zwycięstwie.
Najpierw grałem w ramach hobby, ale potem stałem się dobrym graczem.
Zacząłem myśleć o grze zawodowej.
Ludzie ciągle mi mówili, że powinienem dołączyć do profesjonalnego klubu.
A teraz, za zgodą rodziców,
jestem w drużynie MVP.
W Korei wszystko już działa. Mają profesjonalną ligę.
Gracze zarabiają tyle, by móc się z tego utrzymywać.
Według rynku, przeciętna pensja gracza w League of Legends
w Korei Południowej wynosi 150 tysięcy.
Każda firma z branży gier stara się stworzyć produkt,
który mógłby zaistnieć na rynku światowym.
Gry wideo mają też wpływ na popkulturę,
zwłaszcza jeśli chodzi o modę i cosplay.
Cosplay to rodzaj występu, w którym uczestnicy noszą kostiumy
i upodabniają się do postaci z kreskówek, mang, a ostatnio również gier wideo.
Jak byłam mała, oglądałam dużo kreskówek.
Uwielbiałam to, jak postacie się zachowywały i ubierały.
Chciałam to odwzorować i zaczęłam wchodzić w cosplay.
Od zawsze lubiłem gry wideo i cosplaye.
Potem zrozumiałam…
że mógłbym na cosplayu zarabiać.
I wtedy założyłem firmę
dla branży cosplayowej.
W ostatnich latach e-sport ewoluował w szybkim tempie.
Widownia rośnie, a drużyny z Azji, Europy i Stanów
rywalizują o czołowe miejsca w większości turniejów.
Ale inne kontynenty szybko nadrabiają zaległości.
BUENOS AIRES, ARGENTYNA
Jerónimo zaczął grać w gry wideo, gdy był jeszcze dzieckiem,
wtedy to był Club Penguin.
Od tamtej pory nie przestaje grać. Pochłaniał jedną grę za drugą.
Jako ojciec widziałem tylko dziecko przy komputerze.
Niewiele o nim wiedziałem.
Później wszystko zaczęło się komplikować.
To fajna, łatwa do kontrolowania rozrywka,
gdy syn ma dziesięć lat i każę mu odrobić lekcje,
skończyć grę i iść spać.
Kiedy ma 14 lat, zaczyna się „Dobra, idę spać, ale trochę później”.
I nie można za bardzo nic zrobić.
A kiedy ma 15 albo 16 lat, mówi „Tak, idę spać”.
Po prostu unika cię i gra po nocach.
A potem zaczynają się kłopoty w szkole.
Kłopoty z dyrektorem i nauczycielami.
Wzywają nas do szkoły,
bo syn przespał cały ranek w szkole.
„Coś podobnego”.
Później to zmienia się w coś, co można by nazwać niemal obsesją.
Dwanaście godzin dziennie grania, złe oceny w szkole.
Działo się mnóstwo rzeczy. Musieliśmy…
Odcięliśmy Internet, wyrzuciliśmy router przez okno.
Odcinał kabel od modemu albo chował mi zasilacz komputera.
W wieku 12 lat spędzałem
9 godzin w kafejce internetowej, bo nie miałem routera.
A potem zaczął niszczyć klawiatury.
Tak radził sobie z gniewem,
szalał przez frustrację na gry.
Często kłóciłem się z mamą. Chciałem z tego żyć,
ale ona chciała, żebym studiował, skończył szkołę i poszedł na uniwersytet.
To było trochę nieprzyjemne dla nas.
Rozmawialiśmy o tym, że coś jest z nim nie tak.
Bo gdy psuł klawiatury, a ja kupowałem nowe,
Luz mówiła: „Nie kupuj mu nowej”.
„Zawsze rozwiązujesz jego problemy”. I tak dalej.
Jego matka nie wiedziała, co robić i poprosiła, żebym ja się nim zajął.
Kiedy 30 lat temu powiedziałem rodzicom, że chcę studiować reklamę
zapytali mnie, czemu nie architektem czy lekarzem?
Mając to na uwadze zacząłem się zastanawiać
„A jeśli stoi za tym coś, czego nie rozumiem?”.
Kiedy Jero wyjaśnił:
„Tak to działa, są ligi, dostaje się za to pieniądze,
zobacz, ile mam subskrybentów na YouTube”,
zacząłem go do tego zachęcać.
Nie mówiłem mu tego,
ale zacząłem przykładać większą wagę do jego treningów niż szkoły.
Ale to rodzic musi podjąć taką decyzję.
Kiedy zrozumiałem, o co w tym chodzi,
zacząłem na to patrzeć jak na klub piłki nożnej.
Zawsze bardzo mnie wspierał.
Zawsze myślałem, że na niego nie zasługuję, bo zawsze mnie wspierał,
a ja nie umiałem podziękować.
Jero mówi, że to było trudne dla mamy, ale gdy w końcu to zrozumiała,
stała się jego najważniejszą kibicką.
Kiedy się widzi, że ktoś zmienił nastawienie, to duża ulga.
JERÓNIMO PRZEPROWADZIŁ SIĘ DO EUROPY, BY KONTYNUOWAĆ KARIERĘ
W E-SPORCIE I PRACOWAĆ JAKO TWÓRCA TREŚCI
Umiejętność tworzenia i rozprowadzania treści w sieci
to szansa, na jaką nie pozwalają tradycyjne media,
i coś, czego wiele tradycyjnych klubów nie potrafi.
Moim rywalem nie jest piłka, tylko Netflix. Czemu?
Fani chcą ciągle dostawać treści.
Jeśli uda mi się je nadawać przez całą dobę, dzięki mojej drużynie,
dzięki moim twórcom treści,
moim zawodnikom, samemu klubowi,
to będą moi bezwarunkowi fani.
Relacje z graczami są podobne do tych w piłce nożnej.
To sportowcy z kontraktem i pensją.
ale w cyfrowym środowisku
muszą dbać o swój wizerunek bardziej niż w piłce nożnej.
Trzeba być zarówno graczem, jak i twórcą treści.
Dla zawodowego gracza dobra gra to za mało.
Gra dla zespołu, ale by dotrzeć do większej widowni, musi ją zabawiać.
Tutaj wchodzimy my.
My, YouTuberzy, dostarczamy rozrywki, ale nie gramy na tak wysokim poziomie.
Często oglądałem YouTube'a i e-sporty.
Udało mi się wyrobić markę i zrozumiałem, że mogę użyć
mojej platformy, mojej społeczności na YouTube i przenieść ją do e-sportu.
Zaczynałem od YouTube'a z przyjaciółmi z klasy.
Dzięki temu zainteresowałem się światem Internetu i e-sportu.
Wtedy tak ich nie nazywano.
Poszedłem na casting i zostaliśmy wybrani.
Głównie omawiam różne gry wideo,
czasem też anime.
Robię listy „top 10” ulubionych elementów w grach.
Dodaję skecze, by listy były ciekawe.
To dziwne, jak to wszystko złożyło się na karierę na YouTube.
Nie jest kwestią nauki, ani też tak naprawdę wyboru.
Stałam się sławna dzięki wytrwałości, to było bardzo ważne.
I tworzeniu interesujących treści.
Jak wychodziła nowa gra, kupowałam ją i nagrywałam siebie, jak w nią gram,
żeby inni też mogli ich doświadczyć.
Grałem w domu, oglądałem YouTuberów,
i pewnego dnia pomyślałem „Czemu nie ja? Gram całymi dniami”.
„Czemu im tego nie pokazać?”.
Bo wielu ludzi mówi, że jak na moje możliwości,
gram lepiej niż inni ludzie bez niepełnosprawności rąk.
Nakręciłem film na mój kanał, bo chcieli wiedzieć, jak gram.
A potem mój kanał zaczął zyskiwać popularność.
Moi rodzice byli zdziwieni i pytali, po co mi to wszystko.
Powiedziałem „Sam nie wiem, tato. Dobrze się bawię i tyle”.
Ty lubisz grzebać w ogrodzie, a ja - grać w gry i to pokazywać.
Największe gwiazdy to nie aktorzy, nie ludzie, którzy byli twarzą mediów.
To są osoby z Internetu. Patrząc na niektórych youtuberów
i instagramerów, ci ludzie mają większy wpływ
niż najwięksi aktorzy.
Niektórzy z nas, którzy mają publiczność, współtworzą zbiorową wyobraźnię.
A dzieci, które nas słuchają, nie potrzebują nauczycieli
nie muszą wysłuchiwać, co jest dobre, a co złe.
Ale myślę, że jeśli przekażemy pewne wartości
i pewną wizję życia, życia towarzyskiego,
pomożemy w stworzeniu społeczeństwa jutra.
Technologia wciąż będzie zmieniać nasz świat,
poprawiać jakość naszego życia,
ale i stawiać przed nami nowe wyzwania.
Żyjemy w trakcie bezprecedensowej rewolucji,
w której połączenia i komunikacja nie tylko tworzą nowe gry,
ale również zmieniają stare.
Technologie VR i AR pozwalają na naturalną interakcję ze światem.
Zamiast mieć konsolę, monitor czy coś do noszenia,
wszystko po prostu będzie wokół nas.
Nie będziemy nawet o tym myśleć.
Wykorzystuje zdolność komputera
inteligentnego zrozumienia świata wokół.
Istnieje pewien próg przesyłu danych,
który przekracza sieć 5G.
W czasie rzeczywistym będziemy mogli korzystać
z VR, rzeczywistości rozszerzonej, gier HD,
która przełamie wszystkie bariery
i pozwoli dzieciom na całym świecie zostać przyjaciółmi,
dzięki wirtualnym światom, w których zamieszkają.
Historia tworzy się na naszych oczach,
ale również znika.
Znikają rzeczy, do których ledwo co
przywykliśmy, i to już w chwili, gdy je dokumentujemy.
Co się stanie w przyszłości? Czy gry zostawią po sobie ślad?
Czy to jest to kultura ulotności?
W czasach, które są bardzo nieprzyjazne
wierze w ludzi i poczuciu wspólnoty,
gry łączą nas bardziej niż kiedykolwiek.
Kiedy gramy, to wszystko idzie na bok.
Obawy i sceptycyzm wobec nowego są całkiem sensowne.
Branża musi się zaangażować,
ale potrzebujemy też wsparcia rządów i rodziców.
Łatwo zrzucać winę na gry wideo.
Musimy wiedzieć, że to my odpowiadamy za nasze dzieci
i że tego nie unikniemy.
Jeśli martwisz się o swoje dzieci zwróć uwagę na to,
co robią, zainteresuj się tym i porozmawiaj z nimi.
Będą zachwycone, gdy wysłuchasz, jak opowiadają o ukochanych rzeczach.
Dopiero potem oceniaj.
Społeczeństwo zawsze ma problem z nowym medium.
Wyciągnijmy z tego wnioski.
Gdy jesteś graczem, grasz.
„Po ci ci to? Idź na dwór”. „Zrób coś ze swoim życiem”.
Ale to jest twoje życie.
REŻYSER I CAŁY ZESPÓŁ PRODUKCYJNY
POŚWIĘCAJĄ TEN FILM PAMIĘCI MICHAELA HOLLYLANDA I ASIERA LEALA
BO NIGDY NIE PRZESTALIŚCIE GRAĆ…
Napisy: Joanna Kaniewska