Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Shuhei!
Nie jesteś w szkole?
Ja też olałam pracę.
Chodź.
Gotowy?
Proszę nie skakać do wody!
Jasne.
No dalej, wskakuj.
Pośpiesz się.
Nie skakać, powiedziałam!
Shuhei!
Tato!
Wiem, że tam jesteś.
Otwórz drzwi.
Tato!
Nie bardzo mnie lubicie, prawda?
Tak jak i ty nas.
Tak samo.
Chciałabym jedynie trochę pieniędzy!
Mamo, nie słuchaj jej.
Ostatnim razem też mi nie oddała.
Ponad 200 000 jenów.
Zamknij się, ty snobko!
Daję mamie pieniądze każdego miesiąca.
Zmówiliście się wszyscy przeciwko mnie.
- Chodź ze mną. - Dlaczego jesteś taka cyniczna?
To wszystko twoja wina!
Nigdy nie miałaś do mnie szacunku!
Od dziecka traktowałaś mnie jak idiotkę!
Akiko.
Zależało ci tylko na Kaede!
Nie poszłam na studia.
Wydali mnóstwo kasy tylko na ciebie!
Za słabo się uczyłaś, by mieć dobre oceny.
I co z tego?
Dosyć!
Hej, mamo.
Pożycz mi trochę pieniędzy.
Nigdy więcej o to nie poproszę.
Wkrótce zaczynam nową pracę. Będą dobrze płacić.
Mamo, nie słuchaj jej. Jedyne, czym się zajmuje, to hazard.
Zapomnij.
Nigdy, przenigdy, nie pożyczymy ci już żadnych pieniędzy.
Super.
Chcesz spróbować?
Nie, dzięki.
- To proste. Chodź. - Nie. Tylko popatrzę.
- Co? - Ty zagraj.
- Ja? - Tak, ty.
Poważnie?
Jestem zmęczony.
Pokaż, co potrafisz.
Serio?
- W tę stronę. - Tutaj?
- Dobra. Napijmy się jeszcze. - O tak.
Z chęcią się jeszcze napiję.
Pijaczyna z ciebie.
A to?
To Włochy.
Nigdy mnie tam nie było.
Mówiłeś, że pracujesz w host klubie, ale tak na serio?
Poważnie? Nadal mi nie wierzysz?
- Przypomnisz mi, jak masz na imię? - Żartujesz.
Jestem Ryo.
Dlaczego nie zostaniesz tu na noc?
Mieszkałem u mojego kumpla, ale się pokłóciliśmy.
Muszę wrócić do Nagoi. I jestem spłukany.
Kiedy wyjeżdżasz?
Dzisiaj.
Jest już za późno na pociąg.
Więc jutro.
Nie ma mowy!
Po co ten pośpiech? Super się dogadujemy i nieźle się bawimy.
To nic złego wrócić do domu.
Nie jedź!
Naprawdę muszę. Muszę jechać!
Skończyła mi się cała kasa.
Nie...
Nie jesteś głodny?
Shuhei, zagotuj wodę.
Hej! Zagotuj nam wodę.
Nie ma gorącej wody. Makaronu też nie.
Mówisz poważnie?
Idź i kup. Zalej wrzątkiem ze sklepu.
Też chciałbyś zjeść?
Myślę, że tak.
Wiesz co? Powinnam pojechać do Nagoi razem z tobą.
- Przestań. - A dziecko?
- Co? - Co z nim zrobisz?
- Nie teraz... - No powiedz...
Hej.
On jeszcze nie wrócił.
Pan Tanaka znów wydał już cały swój zasiłek?
To niedobrze.
Bardzo niedobrze.
W porządku.
Niedługo będę.
Jasne.
Panie Ujita, przepraszam, że zadzwoniłam tak znienacka.
Wiesz, jestem właśnie w trakcie przerwy na lunch.
Pani Misumi...
Muszę jechać na zachód w pilnej sprawie.
- Zachód? - Tak.
Mógłby pan zająć się Shuheiem przez jakiś czas?
Co?
Pomogł mi pan otrzymać zasiłek na opiekę nad dzieckiem.
Jest pan jedyną osobą, na której mogę polegać.
Więc proszę to dla mnie zrobić.
No dobrze. A co powiesz na całusa?
Shuhei!
Dlaczego nie?
MIASTO PRZYJAZNE DLA LUDZI I NATURY
Pan Ujita jest godny zaufania. Nic ci nie będzie.
Panie Ujita, proszę zabrać go do siebie. Wkrótce wrócę.
Cześć, Shuhei.
Shuhei!
Wchodzę.
Jesteś tu?
Odpowiedz coś, Shuhei.
Przepraszam, że nie mogę pozwolić ci zostać w moim domu.
Nie ma ciepłej wody.
Nie ma gazu.
Żadnych wieści od twojej mamy?
Nie.
Gdzie ona pojechała?
Nie wiem.
A jest tam z kimś? Z chłopakiem?
Powinieneś pójść do szkoły. Musisz się uczyć.
Tak.
Poradzisz sobie sam, prawda? Tak?
Wpadnę tu jeszcze, żeby zobaczyć, jak się masz.
- Mamo, gdzie jesteś? Wróć do domu. - Żyjesz?
Wyślij mi szybko jakieś pieniądze
albo nie będę w stanie wrócić do domu.
Na razie.
Jej!
Tutaj jesteś, Akiko.
Pij, pij, pij aż do dna! Pij, maleńka, do końca dnia!
Pij, pij, pij aż do dna!
BANKOMAT
Szanowny kliencie...
SZEŚĆ DNI PÓŹNIEJ
- Cześć, Shuhei. - Shuhei!
Nie ma światła.
Poważnie?
Dlaczego tak długo to trwało? Wysłałem ci pieniądze.
Nie bądź idiotą. To nie wystarczyło.
Wysłałem wszystko, co miałem.
A co z pieniędzmi, które daje ci ciotka?
Kupiłem jedzenie.
Dlaczego nie poszedłeś mieszkać do Ujity?
Ciszej tam!
Nie mogłem, nie jestem jego dzieckiem.
On tak powiedział?
Witaj z powrotem, Akiko. Cześć, Shuhei.
Dzień dobry.
- Poproszę kawę ze śmietanką. - Oczywiście.
Sporo czasu byłaś poza miastem. Prawda, Shuhei?
Kim ty jesteś?
Ja? Jestem jej chłopakiem.
Co?
Wiem...
że zaatakowałeś Shuheia.
Akiko wyjechała na jakiś czas, a ty go wykorzystałeś.
Wszystko nam powiedział. Był cały we łzach.
W życiu. Shuhei, powiedz im, że to nieprawda.
Bolało, tak?
Pan Ujita zrobił ci coś naprawdę złego, prawda?
Shuhei, nie kłam.
Jak urzędnik miejski mógł dokonać napaści na małe dziecko?
To niewybaczalne!
Pomyśl o jego emocjonalnej traumie!
- Co? - Zaczekaj chwilę...
Jutro idziemy do twojego biura.
Prawda, Shuhei?
Będziesz odważny, tak?
Powiesz wszystkim, co ci zrobił.
Słuchaj.
Rozumiem, nadal jesteś singlem, bo nie masz powodzenia u kobiet.
Jest wiele takich osób jak ty, wiem.
Ale trzymaj łapy z dala od dzieci. Jasne?
Będziesz musiał nam za to zapłacić.
Nic mu nie zrobiłem, pani Misumi.
Pani Misumi, ten facet mąci ci w głowie.
Morda w kubeł!
Zaraz spalę tę wypicowaną chatę.
Rusz dupę i przynieś nam swoją kasę. Chcemy odszkodowania.
Wtedy będziemy cicho.
Panie Ujita,
koszty leczenia wyniosą około 100 000 jenów.
Dokąd idziesz?
Po pieniądze.
Mogliśmy spróbować 500 000.
Wiem.
O!
- Są lodowe batoniki. - Chodźmy do wesołego miasteczka.
Shuhei, nigdy jeszcze tam nie byłeś, co?
Mają tam przeróżne atrakcje. Ale będzie zabawa.
Twoja mama i ja pobieramy się.
- Co? - Już zdecydowaliśmy.
Teraz jestem twoim tatą.
Co?
Nie słyszałeś mnie?
Ja zdecyduję, kto jest moim tatą.
Co jest z tobą nie tak?
Ale z ciebie dureń.
To ode mnie zależy, czy zdecyduję wychować cię jak syna czy nie!
Jesteś ciężarem.
No dalej. Powiedz: „Dziękuję, tato”.
Nie zrobi tego.
Coś długo mu schodzi.
Hej! Co się tam dzieje?
Co z nim nie tak?
No chodź.
Co ty robisz?
Ty nie dasz szczęścia Akiko!
Uważaj! Nie! Nie rób tego!
Auć...
O cholera. To bolało.
Złaź ze mnie!
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Kiedy dostaniesz wypłatę?
Zacząłem pracę dopiero dziesięć dni temu.
Więc kiedy?
Przestań mnie dręczyć. Pod koniec miesiąca, tak myślę.
Nie mogę używać mojej komórki.
Nie mogę śledzić wiadomości.
Chciałabym, żeby on po prostu zgnił i zniknął.
Hej.
Pracuj szybciej.
Mam tu resztki z mojej pracy.
Są kraby i trochę ryb. Jedzmy.
Śmiało.
Niezłe.
Pycha.
Halo?
Akiko?
Co się dzieje?
Odwiedził mnie pan Ujita z urzędu miejskiego, szukał cię.
Mówił, że nie mógł się z tobą skontaktować ani nigdzie cię znaleźć.
Co zrobiłaś?
Chyba kłamiesz.
Po co miałabym kłamać?
Shuhei, chodź!
Ten facet nie umarł!
Jesteś pewna?
Absolutnie. Słyszałam od mamy. Wygląda na to, że nas nie oskarżył.
Świetnie!
Ale z nas szczęściarze!
Wcale nie musieliśmy uciekać.
I teraz co?
Hę?
Nie musimy już tutaj dłużej siedzieć.
DZIESIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
Shuhei! Chodź, dołącz do nas!
Szybciej!
Ta wanna jest świetna. Uwielbiam ją.
Chcę zostać tu na zawsze.
Potrzeba więcej kasy.
Zdobądź ją!
No właź. Śmierdzisz jak gówno.
Cholera, ale capisz.
Śmierdziel.
Hej.
Zróbmy to.
Hej.
Obudź się.
Hej.
No weź.
Zróbmy to.
Nie poddasz się, co?
Dzień dobry. Dziś wieczorem też przyjdziemy.
W porządku.
Przechowam to dla was.
Panie Akagawa, mam małą prośbę.
Da mi pan znać, gdyby zatrzymała się tu policja?
Mój syn nie chodzi do szkoły. Nie pasuje tam.
Jeśli policja się dowie,
będziemy mieć kłopoty, a tego nie chcemy.
Rozumiem...
Musi nauczyć się żyć wśród ludzi, ale to trudny chłopiec.
Jako dziecko byłem gnębiony, bo rodzice prowadzili hotel miłości.
Naprawdę rozumiem.
Ale zawsze czułem się dobrze, kiedy byłem blisko nich.
Rodzinny biznes?
Tak.
Zaglądałeś czasem do pokoi gości, kiedy byłeś dzieckiem?
Nie... Oczywiście, że nie.
Nie musisz kłamać.
Do mojego pokoju możesz zajrzeć, kiedy tylko chcesz.
Co?
A więc ustalone.
Do zobaczenia dziś w nocy.
Shuhei.
Jadę na szkolną wycieczkę, ale nie mamy pieniędzy.
Płacę alimenty każdego miesiąca.
Mama mówi, że jesteśmy bez grosza.
Ile potrzebujesz?
Jakieś 30 000 jenów.
Wysyłam jej 50 000 co miesiąc.
Cóż...
Musisz iść do fryzjera.
Wyglądasz okropnie.
Ona nie pracuje?
Shuhei.
Dlaczego nie zamieszkasz ze mną?
Co ty na to?
Chcę zostać z mamą.
Na pewno wszystko w porządku?
To wszystko, co mam.
Co to miało znaczyć?
Co ty tutaj robisz?
Chodzisz do szkoły?
Jestem teraz zajęta.
Mama znów chce pożyczyć od ciebie trochę pieniędzy.
Co?
Jest mi już winna ponad 200 000 jenów.
Powiedz jej, by najpierw spłaciła mi dług.
Musi oddać mi pieniądze, zanim będzie mogła pożyczyć więcej.
Dostała nową pracę i potrzebujemy pieniędzy na przeprowadzkę.
Kłamie.
Powiedz, że nie dam się nabrać.
Jak poszło?
- Nie zgodziła się. - Czemu?
Nie popłakałeś się?
Zmarnowaliśmy pieniądze na przejazd pociągiem.
Oszalałaś? Wykorzystujesz własne dziecko w ten sposób?
Nie chcę cię nigdy więcej widzieć.
Nie próbuj nawet dzwonić.
Trzymaj się z dala od mojego domu!
Auć...
Myślę, że jestem w ciąży.
Podnieś je.
Shuhei.
Chcesz je?
ZADANIA MATEMATYCZNE DLA KLASY PIĄTEJ
Nie chodzisz do szkoły, prawda?
Skąd wiesz, że to ja jestem ojcem dziecka?
Wiem, że w Nagoi chodziłaś też do innych host klubów.
To boli! Masz je usunąć!
Nie obchodzi mnie twoje zdanie. Urodzę to dziecko. Jest moje!
Dupek!
Co, do cholery?
Przestań. Dziwka!
Auć.
Ty mały bachorze.
To boli!
Głupi gnój.
Było ze mną nie zadzierać!
Musisz się lepiej przyłożyć i zdyscyplinować tego smarkacza!
Zostaw mnie!
Masz kolejne dziecko?
Mam już kompletnie dość waszej dwójki.
Nie zniosę tego dłużej!
Czekaj!
Nie ma mowy.
To nigdy się nie uda!
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Shuhei, idź mi coś kupić.
Weź piwo.
Fajny, co?
Mam nadzieję, że to pomoże.
Shuhei, wejdź do środka.
No i jak?
Podoba ci się?
Jest całkiem wygodnie, trochę jak kryjówka dla dzieci.
Nie ma mowy. Nie możemy tam mieszkać.
Dlaczego nie zostaniemy w jednym z pustych pokoi?
Przykro mi.
Powinniśmy odwiedzić twoją babcię.
Tę starą wiedźmę.
Boję się jej.
Nie mamy żadnego wyboru!
Ryo, ten dupek...
On nas naprawdę zostawił.
Do diabła z nim...
Zostałam rzucona przez taką gnidę jak on.
Hej, Shuhei.
Auć.
Masz jeszcze te pieniądze, które dała ci ciotka Sakuraba?
Skończyły się dawno temu.
Shuhei, proszę, idź w moim imieniu.
Dlaczego ja?
Na widok twojej babci chce mi się wymiotować.
Idź...
Shuhei.
Idź zobaczyć się z babcią.
O co chodzi?
Mama myśli, że jest w ciąży.
Słucham?
Kto jest ojcem?
Potrzebuje pieniędzy.
Kłamie.
Kłamie...
żeby wyciągnąć od nas pieniądze.
Mówię prawdę.
Daj mi spokój!
Nie wychowałam jej na taką osobę!
Życiowa bankrutka, co chwila zachodzi w ciążę...
Rozczarowała mnie!
Ty również!
Nie chcę cię nigdy więcej widzieć!
Wydziedziczymy ją.
Już nigdy więcej tu nie przychodź!
Nie mogę już dłużej tego znieść!
Co ty wyprawiasz?
Chociaż małą sumę.
Jak możesz?
Powiedziałem, że jesteś w ciąży. Nie zadziałało.
Stara suka...
Dlaczego?
Ej!
Dlaczego nie zadziałało?
Mam spróbować jeszcze raz?
Shuhei.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Fuyuka!
Wracajmy już.
Chcę się jeszcze trochę pobawić.
Nie. Mama się zdenerwuje.
Dokąd mamy wrócić?
Nie wiem.
Chodź, znajdziemy mamę.
Zjemy coś razem z mamą.
Shuhei... Jestem głodna.
Może jest w salonie gier pachinko.
Jestem taka głodna...
Nie płacz.
Proszę, przestań płakać.
Chodź, razem poszukamy mamy.
Wezmę cię na barana.
Przepraszam.
Czy możemy chwilę porozmawiać?
Pozwól, że cię dotknę.
Masz gorączkę.
Już po wszystkim.
Proszę za mną.
Shuhei! Fuyuka! Idziemy.
- Pani Misumi. - Nie dotykaj mnie!
- Proszę usiąść. - Zostawcie mnie! Puszczaj!
- Proszę się uspokoić! - Zabierajcie łapy!
Wszystko dobrze.
Zostawcie mnie. Zabierzcie ode mnie swoje łapy!
Spokojnie. Uspokój się.
Nic się nie dzieje.
ZIELONA HERBATA
Proszę.
Przyznano pani zasiłek socjalny.
Czemu go cofnięto?
Ma pani również małą córkę.
Pani Misumi...
czy myśli pani o swoich dzieciach?
Są moje.
Mogę robić, co tylko chcę.
Proszę się uspokoić.
Jak tak dalej pójdzie...
będziemy musieli przejąć nad nimi opiekę.
Weź mnie za rękę.
Dobrze. Upuściłaś coś.
Tutaj.
Potrzymaj.
Materac!
Jest taki miękki.
Hej, Shuhei.
Chciałbyś pójść do szkoły?
Jest taka darmowa, dla nastolatków.
Co?
Nie mów do niego bez pozwolenia.
Jeśli pójdziesz do szkoły, założę się, że cię zgnoją.
To tutaj.
Profesorze.
- Mogę ci jakoś pomóc? - Powie mi pan, jak to rozwiązać?
- Dobrze. - Dziękuję.
Dobrze, słuchajcie wszyscy...
zróbmy teraz wspólne klasowe zdjęcie...
z Shuheiem.
Załóżcie, co tylko chcecie.
Podajcie do każdego.
No dobrze. Zbierzmy się teraz na środku.
Jesteście gotowi? Uśmiech.
Shuhei, uśmiechnij się. Mówimy cheese.
Twoja kolej.
Śmiało.
Potrzymaj.
Shuhei, to ty?
Ale wyrosłeś!
A to kto?
Moja siostra.
Shuhei...
jestem głodny.
Idź mi coś kupić.
Chodźmy.
Czego chcesz?
Tęskniłem za tobą.
Masz wyłączony telefon.
Było bardzo trudno cię znaleźć.
Myślałam, że nie żyjesz.
Ta dziewczynka...
jest moja, prawda?
To jest moja córka!
Odejdź stąd.
Nie mam dokąd pójść.
Nie obchodzi mnie to.
Wynoś się stąd. Wynoś się!
Wynoś się stąd, już.
Idź stąd.
Zjeżdżaj.
Wynoś się.
Widziałeś to? Jestem bezbłędnym pałkarzem.
Co sądzisz?
- Było dobrze. - Co?
Chyba było dobrze.
Idziemy do salonu gier?
Fuyuka, no chodź. Idziemy.
Dobra robota.
Nigdy tam nie byłam.
Nie widziałaś gorących źródeł? Musimy więc tam pojechać.
Hakone?
Nie słyszałaś o Hakone? Każdy w Japonii powinien je znać.
Jest sławne, bo to właśnie tam rozpoczyna się noworoczny maraton.
Jutro chcę się bawić na zjeżdżalni.
Znów? Dziś byłaś na niej prawie cały dzień.
Jutro chcę iść znowu.
Zróbmy lepiej zamek w piaskownicy.
No i jesteśmy. Trzymasz się?
Nie! Nie jestem gotowa, żeby wracać do domu.
- Jestem wykończony. - Ja chcę więcej.
- Do widzenia. - Cudowny facet. Ty...
Ogromne dzięki.
Naprawdę, już czas iść.
Pa, Akiko.
Idziesz do domu?
Pa, pa.
Hej.
Co ty robisz?
Co ty, do cholery, wyprawiasz?
Hej...
Hej!
- Boli! - Co się z tobą dzieje?
Auć! Puszczaj mnie.
Chodź tu.
To boli.
Ty dziwko! Kim był ten stary dziad?
Wstań. Wstań, mówię!
Przestań! To boli!
Auć...
Boli, prawda?
Tak?
Boli cię? Chcesz więcej?
Auć!
Chodźmy.
Znów odejdziesz?
A jak myślisz?
Nie odchodź.
To w taki sposób pisze się „Aya”?
Tak, zgadza się.
Wygląda na trudne?
Pilnie się uczysz.
Myślałeś kiedyś...
nad swoją przyszłością?
Jakie masz marzenia?
Co chciałbyś robić w przyszłości?
Nie wiem.
Oczywiście.
Rozumiem.
Proszę, jedz śmiało.
Pani Takahashi...
Mów mi „Aya”.
Aya, dlaczego wybrałaś taką pracę?
Wychowałam się...
w środowisku podobnym do twojego.
Codziennie byłam maltretowana fizycznie.
Ostatecznie wylądowałam w sierocińcu.
Jestem tu teraz...
dzięki ludziom...
którzy byli dla mnie dobrzy.
Dorastanie może być wspaniałe.
Możesz nauczyć się wielu rzeczy.
Możesz też podjąć decyzję,
aby zamieszkać z dala od twojej mamy.
A coś bardziej dojrzałego?
Jasne, coś dojrzałego i ładnego...
Co ty byś chciał?
Chciałbym piłkę.
Do piłki nożnej?
Tak, lubisz piłkę nożną.
Jeśli dostaniemy piłkę, będziemy mogli razem grać.
Tak, do dzieła.
Wychodzisz gdzieś?
Idę do urzędu pracy.
- Kiedy wrócisz? - Nie wiem.
Żeby dostać zasiłek, muszę udawać, że szukam pracy.
Wrzód na dupie.
Opuść dziś szkołę i zajmij się Fuyuką.
Znowu?
Możesz już rzucić szkołę.
„Gdy płakała, ocierała swe łzy o grzbiet kota.
Pewnego dnia kot udusił się przez chustę nosidełka
i umarł na plecach dziewczynki”.
Tu Aya.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mogę wejść?
Przyniosłam ci trochę książek.
Są używane, ale...
Ja chcę tę.
Wyglądają na trudne.
Lepiej przysiądę do nauki.
Wiem, że dasz radę je przeczytać.
Dziękuję za obiad.
To nic takiego.
Pokój wygląda czyściej.
Dzień dobry.
Co?
Przyniosłam książki.
Shuhei lubi czytać. Jest też coś dla Fuyu.
Jak śmiesz nazywać ją „Fuyu”?
Ma na imię Fuyuka!
Akiko...
Akiko!
Za kogo ty się uważasz?
Przepraszam.
Pójdę już.
Shuhei!
Wyjeżdżacie?
Komornicy już tu idą. Ruszaj się.
Pośpiesz się.
Czy mógłbym jednak...
zostać?
- Co? - Co ty powiedziałeś?
Mogę tutaj zostać?
I co byś tu robił?
Chodził do szkoły.
Nie wydurniaj się.
Wy możecie sobie jechać.
Chcę chodzić do szkoły.
Nie wiem, co powiedziała ci ta dziwka, ale ona cię nienawidzi.
Powiedziała, że jesteś dziwny.
Założę się, że dwuznacznie się na nią gapiłeś.
Mówiła też, że śmierdzisz.
Rzeczywiście!
AYA, PRZEPRASZAM. SHUHEI.
Akiko,
muszę odejść.
Po prostu.
Dłużej nie mogę, poddaję się.
Musimy trzymać się razem...
Nie mogę.
Oni ścigają też mojego ojca i brata.
Nic im nie będzie.
Nie pozwolę, by cię znaleźli.
Muszę w końcu zmężnieć.
Co?
Za dużo się martwisz.
Gdzie się ukrywasz? Zabijemy cię!
Zostawcie mnie w spokoju!
Zabijcie, jeśli umiecie!
Jesteś trupem! Twoja rodzina też...
Muszę odejść.
Shuhei...
opiekuj się Fuyuką.
Co?
Dobrze?
Jeszcze jedna rzecz...
Twoja mama...
jest najlepszą kobietą, jaką znałem.
Cholera...
Jest ich więcej...
Poprosił...
żebym zajął się Fuyuką.
Niedługo wróci.
Tak po prostu działa nasz związek.
Kolejny...
Szlag by to! Mam przebarwienia na twarzy.
Co mam zrobić?
Ryo wróci, prawda?
Wróci, tak?
Jesteś teraz wszystkim, co mam.
Mam tylko ciebie.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
...jakoś od pół roku.
Może mnie zrąbać.
Znowu tam siedzi?
Nie będziesz nic jadł?
Nie jestem głodny.
Jeśli zemdlejesz przy pracy, będziemy mieć kłopoty.
Przepraszam.
Mógłbym...
pożyczyć trochę pieniędzy?
Jeśli dam ci kolejną zaliczkę...
nie dostaniesz nic w dniu wypłaty.
Twój czynsz też potrącę z pensji.
Poczekaj, aż dostaniesz premię, dobrze?
Potrzebuję tylko 30 000 jenów.
Proszę mi pomóc.
Dlaczego każdego miesiąca potrzebujesz zaliczki z pensji?
Płacę rachunki za telefon mamy i takie tam.
Nie będzie zaliczek.
Ale możesz jeść za darmo.
Dobrze?
Cześć.
Dostałeś zaliczkę?
Nie.
Dlaczego nie, do cholery?
Nie mogę już więcej brać!
Skończ z hazardem.
Będziesz mi teraz mówić, co mam robić?
Może pewnego dnia Fuyuka i ja znikniemy.
Idź spytać go ponownie.
To byłeś ty, tak?
To ty! Wiedziałem!
Dlaczego to zrobiłeś?
Wchodź do środka.
Twój syn jest zmuszony kraść, bo ty nie robisz nic innego oprócz zabawy i hazardu!
Nawet nie szukasz pracy!
Jestem chora. Nogi mnie bolą...
Wiem, że chodzisz pieszo do lombardu z rzeczami, które kradnie Shuhei.
Możesz chodzić. Skończ z wymówkami!
To on kradnie.
Poważnie?
To ty jesteś tu matką, tak?
To ty jesteś ich matką, tak czy nie?
A matki powinny pracować na swoje dzieci,
gotować obiady
i, dopóki te nie dorosną, opiekować się nimi!
To właśnie robią matki!
Dziękuję za zaproszenie.
Czujcie się jak u siebie.
Pozwól, że ci pomogę.
Ja to zrobię.
Panie Matsuura.
Przepraszam...
za wszystko.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Nie ma o czym mówić.
Pojutrze możesz zacząć pracę.
Nie był pan wcześniej żonaty?
Moja żona zmarła.
Przykro mi.
Musi pan czuć się samotny.
WIADOMOŚĆ OD RYO: AKIKO, POMÓŻ MI
DO JUTRA MUSZĘ ODDAĆ 500 000 JENÓW INACZEJ MNIE ZABIJĄ
AKIKO, POMÓŻ MI
W sejfie są pieniądze.
- Nie mogę. - Po prostu to zrób.
Nie powinniśmy!
Oni go zabiją!
Tylko tyle?
To za mało.
Dokąd idziemy?
Jestem głodna.
W domu tej starej jędzy są pieniądze.
Co?
W domu babci?
Jeśli ją zabijemy, będziemy mogli wziąć kasę.
Tak.
Więc...
to, co powiedziałeś wcześniej...
Byłbyś w stanie to zrobić?
Zrobić co?
Coś z twoją babcią.
Ach...
Jesteś czy nie jesteś do tego zdolny?
Zrobisz to?
Czy nie potrafisz?
Nie mamy pieniędzy.
Nie ma nikogo, kto mógłby nam pomóc.
Zrób to, inaczej Fuyuka umrze.
Naprawdę muszę?
Shuhei, pobawmy się.
Nie teraz.
No chodź. Pobawmy się.
Wybacz. Pobaw się sama.
Zrób, jak ci wczoraj powiedziałam.
- Shuhei… - Powiedziałem, że zrobię.
Powiedz mi jak.
Nie wiem...
Zastanawiam się, jak długo to potrwa.
Z jakąś godzinę?
Za długo.
Pokonaliśmy taki kawał drogi. Za późno, żeby się wycofać.
Wiem.
Dziadek z babcią...
mogą mnie nie poznać.
Idź.
Już idę.
Hej, czemu nie otworzyłeś?
Jeszcze chwilka. Kto tam?
W czym mogę ci pomóc?
Shuhei?
Wejdź do środka.
Shuhei...
zostań na obiad.
I co ostatecznie stało się z dzieckiem?
Urodziła je?
Tak...
Siostrzyczkę.
Więc to dziewczynka.
Młodsza siostrzyczka, tak? Chciałbym ją zobaczyć.
Jest kochana.
Powinniście ją zobaczyć.
Z ogromną przyjemnością. Prawda?
Zgadza się.
Co się dzieje?
Shuhei! Co ty robisz?
Więc to zrobiłeś.
Mamy najświeższe informacje w sprawie zabójstwa starszego małżeństwa w Saitamie.
Ich bezrobotny siedemnastoletni wnuk został aresztowany.
Został oskarżony o włamanie się do ich domu
oraz o dokonanie brutalnego morderstwa przy użyciu noża.
PIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Co?
Ja?
Nigdy nie kazałam mu ich zabić.
Słuchaj, Akiko.
Shuhei nigdy by tego nie zrobił, gdybyś mu nie kazała.
Jest inteligentny
i zmotywowany, jeśli chodzi o naukę.
Gdyby tylko poszedł do szkoły, jak inni...
Posunęłaś się za daleko.
On...
czasem kłamie.
Nie masz żadnego dowodu, prawda?
Żadnego dowodu, że kazałam mu ich zabić...
Masz go czy nie?
Jesteś życiowo zależna...
od Shuheia.
Nie wykorzystywałaś go...
aby zdobywać pieniądze?
Wiesz co?
Mogę go wychowywać tak, jak mi się podoba.
Jestem w końcu jego matką.
To ja go urodziłam.
Jest moim alter ego.
Rozumiesz?
Dałam mu tyle miłości, ile tylko chłopiec może potrzebować.
Mogę wychować własne dziecko tak, jak tylko zechcę.
To nie twoja sprawa, rozumiesz?
Dlaczego widzisz w tym problem?
On jest moim synem.
Policja podejrzewa...
że twoja matka współuczestniczyła we włamaniu i morderstwie.
Ale...
nie była na miejscu zdarzenia w chwili, gdy dokonano morderstwa.
Jeśli się nie przyzna...
będzie bardzo ciężko udowodnić jej, że brała w tym udział.
Możesz mi to wyjaśnić w prostszych słowach?
Nie skończyłem nawet podstawówki.
Rzecz w tym...
To, jak potoczy się sprawa, zależy od tego,
czy twoja matka nakłoniła cię do morderstwa czy nie.
To wpłynie na to, jak długo...
będziesz siedzieć w więzieniu.
To zaważy na ocenie dokonanej zbrodni.
A więc jak było?
Nakłaniała cię do tego?
Zrobiłem to sam.
Co?
Mama nic mi nie mówiła.
Ja jestem za to odpowiedzialny.
Jak możesz mówić takie rzeczy?
Proszę cię, Shuhei.
AKIKO: 2 LAT I 6 MIESIĘCY, JEŚLI ZŁAMIE ZASADY WYROKU W ZAWIESZENIU
SHUHEI: 12 LAT WIĘZIENIA
ŻADNE Z NICH NIE ODWOŁAŁO SIĘ OD WYROKU SĄDU
Wejdź.
Usiądź.
Fuyuka...
Co z nią?
Fuyuka...
nareszcie znalazła rodzinę zastępczą.
Ale...
nie mogę ci powiedzieć gdzie.
Nie chcę, żeby...
skończyła tak jak ja.
Wkrótce będziecie mogli do siebie pisać.
Jeszcze trochę cierpliwości.
Mogę cię o coś spytać?
Śledziłam wszystkie twoje rozprawy sądowe.
Czemu całą winę wziąłeś na siebie?
Dwanaście lat...
to za dużo.
Nie chcę stąd wychodzić.
Tak długo, jak tu jestem...
mogę regularnie jeść.
Mogę też czytać książki.
I to jest powód?
Mogę już iść?
Czekaj.
To nie może być jedyny powód.
Shuhei, powiedz mi prawdę.
Ja...
kocham moją mamę.
Nawet teraz?
Co niby powinienem był zrobić?
W życiu nie uda jej się samej przetrwać.
Ale...
powiedziałeś, że zrobiłeś to wszystko sam.
Kłamstwo jest złem.
Złem?
Wszystko było złem...
odkąd się urodziłem.
Ale czy złem jest kochać swoją matkę?
Przyszłam powiedzieć ci o Fuyuce.
To są moje dzieci.
Obydwoje, Shuhei...
jak i Fuyuka, są moi.
Nie jesteś w stanie ich wychować.
Shuhei...
powiedział, że cię kocha.
On nadal cię kocha.
Napisy: Aleksandra Szoć