Downloaded from YTS.MX
BELGESEL, DÖRDÜNCÜ SEZONA AİT SEYİR ZEVKİNİ BOZACAK DETAYLAR İÇERİR
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Dizi en baştan beri şaşırtıcıydı.
La casa de papel, bir başarısızlık öyküsü.
Çünkü dizi çuvalladı.
"Peki, başka projelerde görüşürüz." dendi ve bir anda...
"Harika, Netflix satın aldı."
Bir anda İspanya'dakinden daha fazla seyirciyle buluştu.
İşte tam o noktada patladı.
Büyük bir dalganın vurmak üzere olduğunu anladık.
Ekip olarak inanamadık.
İnsanların, diziyle eğlenceden öte bir bağ kurduğunu fark ettik.
Dünya çapında yarattığı yankı ve insanların diziden beklentisi
şu anda bizi sınayan şeyler.
Tutulana kadar idrak edemedik.
Hayatın tamamen değişiyor.
Gerçekliğin değişiyor.
Evet, çok değişti.
"Bomba gibi dönmeliyiz."
Gücümüzü görsünler, değil mi? Bu yüzden ağır topları çıkardık.
Ve yaptık.
Hikâyemiz, 2017'de İspanya'da
ücretsiz TV kanalı Antena 3'te başlıyor.
Televizyondasın.
Dört buçuk milyon seyirciyle başarılı bir şekilde yola çıktık.
Güzel.
Ama...
İlk sezon, özellikle başlangıç çok başarılıydı.
Ancak ikinci sezonda seyirci sayısı düşüyordu.
Azalıyordu.
Yarı yarıya düştü.
İzlenme sayısı düşüyordu.
Çakılıyordu.
Hep düşüyordu.
Ve birden...
-Kesildi. -...bitti.
Bu kadar, son.
Biz de diziyi rafa kaldırdık.
Son gün çok ağlamıştım.
Onu ben öldürdüm sanki.
-Çok zordu. -Gerçekten yas tuttum.
Karakterim için ağladım. Veda etmek zordu.
"Yolun sonuna geldik."
Evet, çok fenaydı.
Sıkıntılıydı.
Sonra Netflix geliyor
ve tüm dünya için yayın haklarını satın alıyor.
Netflix, uluslararası kataloğuna ekledi.
Harika!
Netflix almasına rağmen büyük bir mevzu değildi.
Bence Netflix'in veya başkasının bir beklentisi yoktu.
Reklamı yapılmadan ekranlara taşındı.
Sadece katalogda yer tutuyordu.
Netflix'in listesinde duruyordu ve sonra...
Birden işin rengi değişti.
Çok az takipçim vardı, aniden 15.000 kişi oldu.
Sonra 30.000, 50.000, 60.000.
Yarım milyon takipçim oluverdi. 600.000, 700.000...
Birçok ülkeden.
İki saat sonra baktığımda 2.000 kişi daha.
Hepimiz takipçi kazanıyorduk.
"Vay be, bir şeyler oluyor." diye o zaman fark ettik.
Tam olarak patladı.
Suudi Arabistan'da pankartlar açtılar. İnanamadım.
Brezilya'da, Meksika'da, Kolombiya'da.
Okyanusun ötesinden.
Rio Karnavalı'ndan fotoğraflar geliyordu.
La casa de papel kostümlüler.
Úrsula'nın dövmesini yaptıran mı dersin.
-Neresine? -Tüm bacağa. Renkli, büyük dövme.
"Ne? Ne yapıyorlar? Yani, bu da ne?"
Giderek büyüyor.
Tüm dizilerin olduğu dünya listesinde
en popüler ikinci dizi olduk.
Tanrım! Bunu Amerikalılar bile yapmaz.
Netflix'in kıdemlileri toplantılarında bizden bahsediyordu.
ABD'de yayına giren La casa de papel
dünya çapındaki başarımızı artırdı.
Stephen King, Benzema ve Mbappé maske taktı.
Neymar diziyi o kadar sevdi ki keşiş rolünde oynadı.
Ah, çok güzel Andrés Bey.
Hayranınızım.
-Bundan sonra... -Birazcık endişe.
...başka ne olabilir ki?
Evet. Emmy kazandık.
La casa de papel.
Tuhaf da bir gurur yaşadık: Soygunculara ilham oluyorduk.
Ünlü Dalí maskeli, kırmızı tulumlu ve silahlı.
Birçoğuna.
Milyon dolarlık altın soygunu.
...La casa de papel dizisindeki karakterler.
Taklit edildi, kopyalandı, benzer maskeler takıldı.
Ama en heyecanlısı sokaklarda yaşanmaya başlıyor.
Kırmızı tulumlar ve maske, Amerika, Avrupa ve Asya'da dolaşıyor.
Lübnan, Irak, Fransa ve Şili'deki eylemlerde kullanıldı.
Yeniden hayat bulan "Bella Ciao" da
demokrasi, feminizm veya çevre eylemlerinden
tüm dünyaya yayıldı.
DAİMA ASİ
"OPEN ARMS" KURTARMA GEMİSİ LAMPEDUSA LİMANI'NDA, AĞUSTOS 2019
Bir sivil toplum kuruluşu göçmenler dolu bir gemiyi kurtarıyor,
insanlar karaya ayak basar basmaz "Bella Ciao" söylemeye başlıyor.
PROFESÖR
Bu, her şeyden önemli.
Netflix, "Bir soygun daha yapabilir misiniz?" diye sordu.
Ne?
Vay canına, dur.
Galiba cevap vermemiz iki ay sürdü.
İzleyici sayısını düşürmemek
ve kimseyi hayal kırıklığına uğratmamak adına
olabildiğince garanti bir şey istiyorduk.
Ekibi toplamalıyız.
"İnanamıyorum, çok havalı!"
Biz Direniş'iz, değil mi?
Çekimlere devam edince hayatımızın ne denli değiştiğini
idrak etmeye başladık.
Ünlü olmuştuk.
OCAK 2019, DUOMO MEYDANI FLORANSA, İTALYA
İtalya'daki ilk durağımız Duomo Meydanı'na vardığımızda
her yerde insan doluydu.
Hepsi görünüyor.
"Neler oluyor? Burada mı çekeceğiz? "
Maça çıkmışız gibi etrafımızı sarmışlardı.
Takdir edilesi biçimde çıt çıkarmadılar.
Kendime, konstantre olmamı, çekim bitene kadar
göz temasından kaçınmamı söyledim.
Sahne bitince Álvaro'ya şöyle dedim:
"Álvaro, hadi herkese selam verelim."
Herkese bir selam verelim mi?
Üç veya dört adım attık,
onlara yaklaştıkça bir anda çevremizi sardılar.
Grazie mille. Gitmeliyiz.
Çekimi bitiremedik.
Çekimi bıraktık.
Bir binaya saklanabildik.
Devam etmemize imkân yoktu.
Hiçbir açıdan değil, penceredeki yansıma...
Tıkış tıkış. Şu anda meydanda 4.000 kişi var.
-Cidden, gülüyoruz ama... -Tanrım!
Ama kâbus bu.
Çekemeyiz.
Ama yine de komik.
Trajediye dönecek.
Döndü de. Arabaya ulaşmak güçtü.
İnsanlar peşimizden koşmaya başladı.
Dışarı çıkarsam olay çıkacak. Dikkat et!
The Beatles gibiydik.
Bir sonraki yerin sakin olmasını bekliyorduk.
Bunu söylemek istemiyorum.
Beklemek en zoruydu.
Kestik!
Bence oraya öyle bir gittik ki
sahneyi kurtarıp devamını getirdik.
Álvaro dedi ki
"Pedro, bu insanlar teşekkürü hak ediyor."
Dedim ki "Álvaro, hayır.
Duomo'da olanları hatırla, ölebilirdik."
Taşak geçiyorum.
Bankın üstüne çıkalım dedik.
Biri bariyerin üstünden atladı.
Desteğiniz için çok teşekkürler.
Vay canına! Olamaz!
İnsanlar bize doğru ölümüne koşuyordu.
Geldiğiniz için hepinize teşekkür etmek istiyoruz.
Çok teşekkürler.
Birdenbire yüzüm dünyanın dört bir yanındaydı.
Bu delilik.
Artık anonim olmayacağım için endişe duyuyordum.
Çok sıra dışı.
Hepimiz bedelini ödeyecektik.
Siyah camlı arabalara binmek, korumalarla yurt dışına çıkmak...
Her şey birdenbire katlanarak büyüdü.
Sokakta gören herkes "Harikasın." diyor.
Sonra eve dönünce bazısı "Evet, ben müthişim." diyor.
Tamamen anonim olmaktan
VIP salona girmek için izin isteyen birine dönüştüm
çünkü herkes sürekli fotoğraf çektirmek istiyordu.
Kendine hâkim olamazsan götün teki olursun.
Göt herifin hası.
Tüm bu popülerlik rakamlara dönüştü.
Bugün La casa de papel,
filmleri ve İngilizce yapımları geride bırakarak
Fransa'da, İtalya'da...
...Arjantin'de, Şili'de,
Brezilya'da ve Portekiz'de...
...en izlenen Netflix yapımı oldu.
Kuzey Afrika, Orta Doğu ve Türkiye'de büyük bir üne kavuştu.
Dünya genelinde tüm ülkelerde en çok izlenen içeriklerden biri oldu.
Bu, dünya çapında bir fenomen.
En güzeli de bu noktaya izleyicilerin taşımış olması.
Başka bir seviyedeydik.
Kendiliğinden gelişti.
Bence bir tür "sevgi saldırısı".
İnsanların, diziyle salt eğlenceden öte bir bağ kurduğunu fark ettik.
Sanki felsefi bir bağdı.
Ağır bir yük.
İnanması zor ama olan bu.
Deli olmadığımızı,
iyi bir iş çıkardığımızı iyice anlamış olduk.
Çünkü çılgınlık, ilk sezonun ilk bölümünde başlıyor.
Yerel bir diziydi
ama ufkumuz genişti.
İmkânların kısıtlı olduğu günlerde de aynı enerji vardı.
En başından beri
uluslararası bir dizi ortaya çıkarmak istiyorduk.
Her şeyimizi verdik.
Herkes çıldırmıştı.
İKİNCİ SEZONUN SON ÇEKİMİ AĞUSTOS 2017
Başardık!
Bir süredir kendime şunu diyordum:
"Zamanı geldi. Bir şey yapalım..."
Çok tutkuluydu.
Elbette Netflix hayatımızı bazı açılardan değiştirdi.
Önceden Filipinler'e gitmek istediğimizde
bilgisayarda yapardık.
Gerçekte o deniz yoktu.
Hatta Madrid'den bile ayrılmamıştık.
Artık özel bir ada istersek anında bizim.
Küresel bir dizi olacak.
Tayland'da Budist tapınağı istersek anında bizim.
Fil dâhil.
Süper bir dizi yapacağız.
Askerî helikopter mi lazım?
İndirin lan şu helikopteri!
-Bizim bu! -Sonuna kadar.
Madrid şehir merkezini durdurup para yağdırmak mı istiyoruz,
bunu da yaparız.
Tüm bunlar iyi görünüyor, değil mi? Pek değil.
Şehir merkezini kapattığımız gün büyük setlerde kaos çıkabileceğini...
Daha çok para!
...gördük.
Daha çok para!
Paralar!
Makine çalışmıyor. Neler oluyor?
Pervane sıkıştı.
Paralar diğer tarafa düşüyor.
Rüzgârı kontrol edemeyiz.
Pervane düzgün dönmüyor.
Çok çaresizdik. Yönetmen Jesús'u düşünün.
Delirmek üzereydi.
Olmuyor. Gerçekçi görünmüyor.
Sahneyi kestiğimizde paralar altına sıkıştı.
Bunun sonu iyi olmayacak, biliyorsun.
Başarısız çekimlerden sonra paralar toplanıyordu.
Tekrar tekrar.
Paraları topla.
Tekrar tekrar.
Sonra parlak bir fikir çıktı.
Paraları süpürmek.
Ama bir dakika.
Parlak bir fikir değil sanki?
Paraları yırtıyorsun. Motorun türbini parçalıyor.
Bir yere toplamanı istedim, süpürmeni değil.
Tanrım.
Üç milyon avro konfetiye dönüştü.
İyi ki sahteydiler.
Sonunda pervaneyi çözdük.
Paralar uçuyor.
Tanrı bile bizi durduramaz.
Eh, durdururmuş.
Ne yapabilirdik ki?
Orada kaç tane figüran olduğunu Tanrı bilir.
Özel figüranlar burada.
Çaresizlikle beraber işler çetrefilleşti.
Yağmur yağmaya başladı ve paramız vıcık vıcık oldu.
Uçmaları mümkün değildi.
Bir sorun daha var.
Yeri kurulamalıyız.
İşe koyul.
Çardaklar kurup şemsiye olarak kullandık.
Paraları toplamak için
kompresör kullandık.
Onları uçuran da
nem gidericiydi.
Normalde görüntü ve sanat yönetmeni olarak çalışanlar
kaldırımları kurutuyordu.
Etkili bir yöntem.
Zor ama etkili.
Çok işe yaramayan büyük bir özveri.
Sonunda, zemin ıslakken çekildi.
-Gökyüzü mavi. -Mavi ama...
Ve bir anda...
...güneş parlıyor.
Hayır, hiç iyi değil.
Her şey yanlış.
Kestik!
Tüm çekim kapalı havada olmuşken bir anda güneşin açması...
Gökyüzüyle uğraşıyoruz. Güneşli bir mart günü.
...sorun yarattı.
En azından planda güneş olmayacak.
Gerilim artıyor.
Sana çözüm sunuyorum, sen de çekimi iptal edip
eve gitmekten başka bir fikir sunmalısın.
Bir çeşit çözüm.
İçimde birikmişti.
Kamera yüksekliğini ayarladım, değiştirdiler.
Ve baskı altında...
Görüntü yönetmeni miyim?
...insan patlar.
Hangi görüntüyü yönetiyorum?
İşte bazen...
-José, telsizim çalışmıyor. -...işler sarpa sarar.
İşte yine başlıyoruz. Çekiminiz batsın.
Sarı üstlü bir adam var. Sarı yasak.
Piller.
Narcos, 13 Reasons Why veya Stranger Things'te bunlar olmaz.
Nasıl olsa seni suçlayacaklar.
Hadi, sakin ol ama. Daha kötüsü olamaz.
Belki de olur.
Yeşil perdeyi açmamışlar.
Hayır.
Profesör'ün görüntüsünü ekleyebilmek için
dev ekranlar yeşil olmalı.
Suçlu iadesi talep edilmedi.
Tamamen yeşil olmalı.
Yeşil değilse de siyah olmalı.
Bu kadar aksaklık olunca tanınan süre aşıldı
ve reklamlar dönmeye başladı.
İşte o an büyük bir talihsizlikti.
Niyeyse yeşil ekran yapamıyorlar.
Ben de. Biraz beklemek ister misin, bilmiyorum.
Biraz daha zaman verdiler.
Ekranlar en az 40 dakika yeşil olacak.
Güzel.
Yaşasın, başardık.
Acı çekerek.
Figüranlar, harikaydınız. Hepinize çok teşekkürler.
Nihayetinde o gün, Madrid'de milyonlarca avro yağdı.
Evet, bu dizide çok para var.
984 milyon avro.
Çatışma.
Harika şarkılar.
Ve tonlarca altın.
Bizi bunlardan dolayı sevmediniz.
Asıl soru şu: Bizi niye seviyorsunuz öyleyse?
La casa de papel başarısını neye borçlu?
İnsanlar karakterlere âşık oldu.
Âşık olmadın, değil mi?
Onları tanıyacağım.
Herkesin içindeki iyilik ve kötülük.
-Geçmişleri ne? -Bir başkasının aptallığı.
-Neden buradalar? -Hataları sonucunda.
Üzgünüm.
İzleyicinin içine işleyen de bu.
İzleyici kendini Denver veya Profesör'ün yerine koyabilir.
Aslanın inine mi gireceksin?
Her karakterin empati kurabileceğiniz bir yanı var.
Gösterişli bir soygunla
veya hayran kalsanız da Profesör'ün zekâsıyla değil,
onun korkuları üzerinden empati kuruyorsunuz.
Tüm bunlar işe yarasa bile...
...boku yedim.
Bir diziye sardığınızda veya bağımlı olduğunuzda
karakterlere bağımlı olursunuz.
Dizi maratonundan sonra
"Bu insanları tanıyorum, salonda birlikteyiz." dersiniz.
Karakterler duygusal yönden daha güçlü ve zengin olursa
izleyici daha çok bağımlı olur.
Bunu nasıl başarırsınız? İlk ipucu...
Neyiz biz? Latin mi, Alman mı?
...biz Latin'iz.
Burada tutku var.
TUTKULUYUZ
Gerçek duygulara yer vermesi diziyi diğerlerinden ayırıyor.
Uzun zamandır aksiyon filmlerinin boş ve yüzeysel,
samimi ve duygusal filmlerin de sıkıcı olduğuna dair
yazılı olmayan bir kural var.
Biz bu iki kavramı harmanladık.
-Seni seviyorum! -Ben de!
Bu yüzden soygun hikâyemiz romantizm dolu.
Bu bir aşk hikâyesi.
Şu güzel aşk hikâyelerinden biri.
Ve bu konuda takıntılıyız.
Ne olursa olsun, her şeye derin bir tutkuyla bağlıyız.
Bu öpüşme sahnesi gibi. Samimi, değil mi?
Eh, buraya gelmek zaman aldı.
Burunlarının dibindeki yönetmen faydadan çok zarar sağlıyor.
Yiyişmemizi istiyorsun.
-Biraz. -Evet.
Bir daha deniyorlar.
Ama hâlâ olmuyor.
O öpüşme...
Anaç yönünle sahneye uyuyor.
Ama çok iyi bir öpücük olmalı.
-Son öpücük olacak. -Tamam.
-Anladın mı? -Evet.
Ve deniyorlar.
Ama yararı yok.
Çok zor çünkü bir yandan
-anne olmaya çalışıyorum... -Tabii.
-Kahraman rolüne devam etmelisiniz. -Tamam.
Ama bu veda öpücüğü.
Söz konusu tutku olunca sevgi ve emek katarsanız...
-Çekmesene. -...her şey olur.
Kestik!
Bu dizideki diğer önemli faktör:
İzleyiciyi diken üstünde tutmak.
Eğlence burada lan.
Burada her şey olabilir.
Öngörülemez olmaya çalışıyoruz.
BİZ ÖNGÖRÜLEMEYİZ
Beklenmeyeni yapmaya çalışıyoruz
ve bu tipleri bulduğumuzdan beri öyle,
karakterleri yani.
Hiç rastlanmamış profiller istiyorduk.
Örneğin liderimiz.
Profesör!
-Çok zeki, evet. -Ne harika bir adam.
Bir suç çetesinin lideri, evet.
Ama özünde ezik biri.
Bildiğimiz diğer soygunculardan farklı bir konuşma tarzı var.
Bizi şaşırtıyor.
Ne giyiyorsun?
Çete lideri Profesör'ümüzü
inek bir öğrenciye benzettik.
Toplumdan uzaklaşmak istiyor.
Birçok açıdan sosyopat
ve kadınlarla iletişim sorunu yaşıyor.
İlişkilerim oldu.
Birçok.
Karakterleri ters yüz etmek
şaşırtıcı olduğu için
izleyici harekete geçer.
O sıradan insan...
İşe yarayıp yaramadığımı görelim.
...bu kadar gürültü çıkarabiliyor.
Kontrolü kaybetmemeliyiz.
Karaktere bunu yaptırmak ne kadar zor olursa
izleyici o kadar etkilenir.
Ama bütün tahminlerimizi boşa çıkaran bir karakter var.
Sana her şeyi anlatmak istiyorum.
Tokyo, her durumu patlamaya dönüştürebilir.
O bizim Sputnik'imiz ve benzinimiz.
Uzun süre iyi bir kız olabilirim
ama yaramaz tarafım yavaşça ortaya çıkmaya başlar.
Sıradan mekânları beklenmedik olaylarla birleştirmek
bugünlerde çok işe yarıyor.
Ah be Tokyo.
Bazı konularda çok olgun, bazılarında da çok çocuksun.
Çok fevri biri.
"Sonuna kadar" dememiş miydin?
Soğukkanlı olmaya çalışıyor ama tabiatına uymuyor.
Beni terk etmesine şaşırmadım.
-İşte Tokyo hakkında bir bilgi. -Ben Tokyo.
İlk şehir oydu.
Başlangıçta adım bu değildi.
Tokyo nasıl Tokyo oldu? Ona anlatacaktım.
Bunu bilmiyor.
Karakterin adının
Tokyo olduğunu görünce çok şaşırdım.
Hatırlıyorum da,
Álex Pina'nın üstünde "Tokyo" yazan bir tişört vardı.
Bayıldım.
"Harika bir isim. Ana karakterin adı Tokyo olmalı."
İşte Tokyo ismini böyle aldım.
15 dakika içinde "Berlin, Moskova, Denver" dedim.
-Denver mi? -Çok hızlı oldu.
Tokyo, Berlin, Moskova, Denver...
Bunlar ne? Adlarımız niye böyle?
Bence şehir isimli arkadaşlarım harika.
Duygularımız var.
Bu da bizi bir sonraki ipucuna taşıyor:
Bu dizide empati ağır basıyor.
EMPATİ
O kadar ki kötü adamı sevmeye başladık.
Seni neden başımıza koydu?
Empati yeteneğimden dolayı.
Berlin en gaddar karakterdi.
Başta gizemliydi de. "Kim bu adam?" dedirtiyordu.
Özel bir adam.
Şu an kahvem olsaydı havalara uçardım.
Çoğunlukla aşağılık olsa da...
Dans et.
...bazen sevecen.
Hayatım boyunca adinin tekiydim
ama sanırım bugün şerefimle ölebilirim.
Böylesine aşağılık özellikleri olan bir karakterin
sevilmesi inanılmaz.
Anketlerde hep ilk üçte.
İnsanlar doktora görünmeli.
Çünkü...
Eminim kızınızın onunla evlenmesini istemezsiniz.
Piç herif! Orospu çocuğu.
Topluma ayna tutmak gibi.
Cidden yani, La casa de papel'deki favori karakteriniz bu mu?
Bakalım ne kadar taşaklısın.
Baskın tarafı, yani liderliği,
bizi iğrendiriyor
ama bir yandan da güven veriyor.
Sen ve ben, Direniş'iz.
Diziler kibar ve mutluysa sıkıcıdır
çünkü daha az olay gerçekleşir.
Seyirci olay ister.
Empati hissini ortaya çıkaran kötü bir karakter de bunun zirvesidir.
Bir an için arkadaşımın hislerini paylaşmak
iyi gelir diye düşündüm.
Ama bu karakterler risklidir.
Berlin'e gelince,
dizi yayımlanmadan önce bile sorun çıkardı.
Korku.
Biri dedi ki
"Bu karakter çağa uygun değil,
onu diziden çıkarmalısınız."
O alçak biri.
Onu diziden çıkarmaya niyetim yok, dedim.
Neler dönüyor kafanda?
Kadın düşmanı, narsist ve birçok yönden psikopat
ama dizide böyle bir karakteri tutabiliriz.
Böylece izleyici istediği tarafı özgürce seçebilir, değil mi?
Bu dizinin bir sonraki özelliği:
Hiçbir şey ve hiç kimse kutsal değil.
Her karakter, pamuk ipliğine bağlı olabilir.
MERHAMETİMİZ YOK
Beyler, sonuna kadar yaşamalısınız.
Bu nasıl bir öpücüktü?
Nairobi... Nasıl da sevdik Nairobi'yi.
Teşekkür ederim.
Sizin gibi bir patronum olmadı Bayan Nairobi.
Bugün son günüm.
Zor.
Benim için bir dönemin sonu.
Evet.
Ölürken hayatınız film şeridi gibi geçer, derler.
Bu karakterle biraz bu hissi yaşıyorum.
Bana göre Nairobi,
oğlunun, kendisinin sunduğu hayattan daha iyi koşullarda ve huzur içinde
yaşamasını diliyordu.
İş arkadaşımız Alba Flores'e veda edelim.
Yıllarca birçok ekiple çalıştım.
Ve...
Bana kattığınız her şey için teşekkür ederim.
Buradan tahmin edebileceğimden
daha büyük bir oyuncu ve insan olarak çıkıyorum.
Çok müthiş bir ekipsiniz lan.
Harika.
Umarım birlikte binlerce yapımda çalışırız.
Hepinizi özleyeceğim.
Bitti ve önümde hiçbir şey yok.
Çok özgürleştirici bir his.
Çünkü dinlenmem gerek.
Bir başka temel özelliğe geliyoruz:
Kara mizah.
KARA MİZAH
-PIN? -Bir, iki, üç, dört.
Evet. Yüzüne silah dayanmış bir rehineye gülebilirsiniz.
-Adın? -Arturo.
-Arturo ne? -Arturo Román.
Arturo Román. Peki. Arturito.
O hepimizin zorba yanını yansıtıyor.
Seni öldüreceğim piç.
Çok acınası biri olduğu için evlatlık almak istiyorsun resmen.
Daha acınası olamazsınız.
Arturo'da izleyiciler kendi temel tutkularını buluyor.
Bu yüzden ona katlanamıyorsun. Ama gerçekte...
En insanımız o
ve utancımızı bize yansıttığı için ona katlanamıyoruz.
Utançtan bahsetmişken,
Arturo çok utanç verici anlar yaşadı.
Kasaların arasında...
...Helsinki ile yürürken bir kadının inlediğini duyuyor.
Sevgilin mi o?
"Hayır, değildir." diyor.
Mónica çok ses çıkarmaz, sizinkilerden biridir.
Sonra içeri giriyor ve o.
Durma!
Siktir! Burada ne işin var?
Yaptığı her şey delice, riskli ve şaşırtıcı.
Bu yüzden komik.
Mazlumun tekiyim.
Şerefi ayaklar altına alınmış, sosyal açıdan tuhaf birine içiniz ısınır.
Seveceğiniz türden bir nefret simgesi.
Biliyorsun, erkekler birbirini gözetir.
Arkadaş sayıldığımız için size bir sır vereceğiz.
Pekâlâ, herkes dinlesin.
Hakikati...
...takıntı hâline getirdik.
HAKİKAT
-Şimdi! -Bu yüzden,
İspanya Merkez Bankası'nı soymaya çalışan hırsızların karşılaşacağı
pek çok sorunla yüzleşeceğiz.
Kasa odası.
Gerçek altın kasasıyla başlıyoruz.
Tıpkı dizideki gibi, soygun olursa su basar.
Herhangi biri, bankayı sormak isterse...
45 kilometrelik, güçlendirilmiş yer altı boruları.
...kasa odasını sular altında bırakacak
iki adet borunun olduğu bir sisteme ait birçok bilgi var.
Mucizevi, müthiş bir mühendislik ürünü.
Altınları çıkarmak için…
Ama o kapıyı açmayacağız.
...gerçekte de işe yarayacak...
Tüp!
...bir şey icat etmeliydik.
Basınç düşürme odası.
Bu yüzden bir deniz mühendisinden tasarım için yardım aldık.
Bize ders anlattı, biz de videoya çektik.
Not almaktan iyidir.
Böyle bir şey.
Onları yemeğe getirin lütfen.
Ama külçeler dışarı çıkınca...
Canım altınlar!
...onları eritmeliyiz.
Dökümhanede fırınlar olduğundan...
Size güzelliği göstereceğim.
...bunu yapabiliriz.
Gerçeğine çok benziyorlar ama onlar daha parlak.
İşte size sinema.
Christian Lay'in, Jerez de los Caballeros, Extremadura'da
mücevher atölyesi bulunuyor.
Bu kayıt, diziyi belgeleme hizmeti kapsamında
ekibin altını geleneksel metotla eritmeyi öğrenmesinde kullanıldı.
"Kayıt yapabilir miyim?" dedim. "Tabii ki." dedi.
Bu makinenin ev versiyonunu yapsaydım neye ihtiyacım olurdu?
Tüm süreci anlattılar.
Katı maddeyi ekleyin, sıvıyı çıkarın ve dışarı dökün.
Gerçek altın kullanmadığımızı unutmayın.
Daha ucuz olduğundan pirinç kullandık.
Çok güzel!
Tam o sıralarda garip sorular sormaya başladık.
İspanya Merkez Bankası'nı soyuyor olsaydınız
ve altını parçalamanız gerekse nasıl yapardınız?
Teçhizatın askerî bir kamyona sığması gerekiyor.
Dökmeye başlıyor, basınçlı su sıkıyor...
Ve sonra...
"Böyle yaparsınız." diyor.
Her şeyi baloncuklarla yapıyoruz.
Çıkardı, suyunu süzdü
ve pirinç parçaları çıktı.
Parçalar.
Altın parçaları gibi.
Pirinç tanesi gibi.
Çekimi senaryo ekibine gönderdim.
"Anladık, nasıl olacağını öğrendik."
Bu iyi bir şey Vali.
Ne olur ne olmaz diye çekimler sırasında eritme işlemini
uzmanlar yaptı.
-Adım Manuel Manceras, kıdemliyim. -Ben de yardımcısıyım.
Figüran olarak buradayken
soygun yapmayı öğreniyorlar.
İşler dizideki gibi olsa şikâyet etmezdik
ama şimdilik değil.
Doktor, nasılım?
Hakikate dair bir takıntı daha.
Bu sahnede, Arturo'ya gerçekten dikiş atıldı.
Dizide Arturito'yu vuruyorlar.
Sonra cerrah geliyor.
Oyuncunun buna mecbur olmadığını söyledi.
Şimdi dikişini at.
-Kim, ben mi? -Gerçekten dikiş attılar.
Sakin ol şimdi.
Hepimiz…
Kusacağım.
...kahkaha atıyorduk, inanamadık.
Tabii ki makyajı silince "Bu ne?" dedi.
Dikiş atılmıştı.
Orospu çocuğu.
Gerçi bu başarının
en önemli bileşeninden hâlâ bahsetmedik:
Simgelerimiz.
SİMGELER
La casa de papel'in bir marşı, sembolü ve rengi var.
Kırmızı renk, tahrik ve tutkuyla ilişkilidir.
100 kişiyle aynı yerde olunca insanın tetikte olmasına yol açar.
Düdüklü tencere gibi.
Ve o düdüklü tencerenin çalışması için
iki ekip birlikte çalışmalı:
Görüntü ve sanat.
Dizinin sanatsal yönü kuvvetli.
Çünkü özenle yapıldı.
Karakterlerin teni dâhil her şeyin üçüncül renklerle
çok koyu olacağına karar kılmıştık.
Böylece tulumlarımız, rengimiz, simgemiz öne çıkacaktı.
Kırmızıyı seçtik.
Ve sonunda, kendinize has bir tasvire sahip olursunuz.
La casa de papel'i değerli kılan bu.
Ve bu tasvir, bir marş ile ilişkili.
Nasıl başladığını biliyorsunuz, değil mi?
Melodiyi duyar duymaz...
Herkes size eşlik eder.
NAJWA NIMRI ALICIA SIERRA
Anti faşist İtalyan direnişçiler, İkinci Dünya Savaşı sırasında
bu marşı kullandı.
75 yıl sonra tekrar tüm dünyada çalıyor.
Gerçi onu bulmakta zorlandık.
Tıkanmıştık. Nasıl başlayacağımızı bilmiyorduk.
Canımın istediği bir şey yaptım, "Bella Ciao" şarkısını açtım.
Çünkü beni motive ediyor.
Dinlerken şöyle dedim: "Şarkımız bu!"
İş arkadaşlarıma gidip...
"Şarkımız bu."
..."Bu sahneyi 'Bella Ciao' ile açmalıyız." dedim.
Dizi direnişten bahsediyordu
ve birdenbire İtalyan Partizan Direnişi'ne dönüştü.
Toprakla, özgürlükle, dışarısıyla...
Toprak!
...ilk temasta
partizan şarkısı çalacak çünkü biz partizanız.
Başardık millet!
Marşı hissediyorsunuz, destansı bir his.
Notalar, tempo, sözler.
Vatansever, marş benzeri bir havası var.
Sonra Berlin ve Profesör söylemeye başlıyor.
Şarkı, dizide yeni bir boyut kazanıyor. "Bella Ciao"yu sevmeye başlıyorsun.
Sette bu kadar sessiz geçen başka bir sahne hatırlamıyorum.
Karakterler için bunun duygusal ve kutsal bir alan olması,
şarkıyı mitolojik boyuta taşıyor.
O sahnedeki şarkı...
...bir bakıma mistikti.
Tüm bu tasvirler, en önemlisi olmasa da,
uluslararası başarısının ardındaki önemli sebeplerden.
Bu marşı maskesiz, normal kıyafetler ile söyleseniz
aynı etkiyi yaratmayacağından eminim.
Sen ne kılığındasın?
Bu üç unsur, insanların pop kültürde kullandığı...
İkonografik bir görüntü.
...yeni bir semboller evrenini yarattı.
Bence insanların sembollere ihtiyacı var.
Yeniden üretmek ve tekrarlamak çok kolay.
İnsanlar bunu kendi isteklerine uyarlayabilir.
İnsanlar bunu farklı yerlerde farklı sebeplerle giyiyor.
Ama insanların sevdiği şey, sisteme karşı süregelen mücadele.
Tüm bunların anlamı ne?
Evrensel bir simge çünkü.
Herkes kırmızı tulum, Dalí maskesi ve "Bella Ciao" yu
kendisi için kullanabilir.
O insanlar bizi kahramanları olarak görecek.
Bu diziye başka ne gerekiyor, biliyor musunuz?
Hayatımızı zorlaştırması.
La casa de papel'deki oyuncular,
yönetmenler, teknisyenler ve yapımcılar
hep diken üstündeydi.
DİKEN ÜSTÜNDE YAŞAMAK
Oyuncularla başlayalım.
Bu gemi var ya?
Uluslararası sulara girdik.
Kuzey Atlantik'in soğuk olduğunu size söyledik.
Çete kaçıyordu, değil mi?
Yalan. Ekip gemide acı çekiyor.
Çok sıcak.
Tayland'dayız, hava güneşli, sıcaklık 40 derecenin üstünde
ve nem çok yüksek.
Gözüm kararıyor.
Profesör neredeyse bayılıyordu.
Güneş çarpacaktı.
Sahne terli çekilmesin diye birçok kişi
Profesör'ü yelliyordu.
Hava alsın.
Gerçi gömleğine bakılırsa geç kalınmıştı.
Ne sıcaktı be.
Çok sıcak.
Hepimiz ölmek istedik. Çok sıcaktı!
Mürettebat tişört ve atlet giyiyordu.
Bizimse üstümüzde uzun kollu ve montlar vardı.
Kazak, atkı, yün şapka.
44 dereceydi ve güneş cayır cayır yakıyordu.
Darko Peric, güçlü Helsinki rolünde.
-Ama... -Kestik!
...gemi sallanırken paltoyla güneşin altında
neredeyse bayılacak.
Kimi üstsüz ve söylene söylene prova yaptı.
"Bunu ocak ayında Valencia'da çeksek olmaz mıydı?" dedim.
Istakoz gibi oldum. Kızardım, terledim.
Yüksek nabızla yarı baygındım.
O gün çok zordu.
Peki ya senaryo? O da mı diken üstünde?
Evet. Bu hacimdeki dizilerde senaryo bitince çekime başlanır
ama La casa de papel'in senaryosu çekim sürerken yazıldı.
ÇEKİMLER SÜRERKEN YAZMAK
Tansiyonu yükseltiyor.
Senaristler bile sonu bilmiyor.
Yaptığın şey hakkında fikrin olmayınca afallıyorsun.
Süreci mümkün olduğunca kısa tutmaya çalıştık
çünkü post prodüksiyonda çok değişiklik oluyor.
Senaryonun nereye gittiğini bilmiyorsun.
Yaklaşmakta olan trenin yönünü anlamak için
kulağımızı yerde tutmalıyız.
Böylece tren yaklaştıkça daha çok bilgi ediniriz.
-Sahnede şunu diyorsun... -Kımıldama!
Müthiş bir şey görüyorsun ve bu da...
Çok korkmuştum.
...akışı değiştiriyor,
ki önceden çekilseydi bunu yapmak mümkün olmazdı.
Bazen zor anlaşıldı çünkü çok stres altındaydık.
Çok korkuyordum, ne yapacağız diye düşünüyordum.
Ama dizi için daha iyi.
Dürüst olmam gerekirse.
Çekimler sırasında yazmak nasıl oluyor? Anında yazıyorlar.
Örneğin domuz sahnesini ele alalım.
Gönüllü var mı?
Bu noktada dağılıyoruz bence. Biraz komedi ekleyelim.
Marsilya şöyle dese...
Yok, ben yapamam.
Onu hayvan hakları aktivisti yapsak.
İnsan başka, hayvan başka.
Hayvanları severim.
Ve Denver diyor ki "Hem tetikçi hem de hayvan hakları aktivisti misin?"
Ama askersin, insanları öldürüyorsun. Sorun ne? Anlamıyorum.
"Prensiplerim var."
Prensiplerim var.
Hayvanlara eziyete karşıyım.
Neye inanacağıma sen mi karar vereceksin?
"Savaşta bulundum. Hayvanlar insanlardan iyi. "
"Ben savaştayken..."
Savaştayken...
...yanımda bir köpek vardı.
Bogotá'yı kızdırıyorlar.
Bogotá da karşılık verir:
-Vegan bir suçlu! -Evet.
Hayvan hakları koruyucusu katil.
Domuzu kesmem.
Ve oyuncular senaryoyu son anda alıyor.
Çekim öncesi prova için bölüm yönetmeniyle görüşüyorlar.
Kes şu lanet domuzu, sen bir tetikçisin.
Tepemi attırıyorsun.
Domuzu kes. Tetikçisin sen!
Benden uzak dur.
Ve o sırada neşteri buraya dayar.
Beni bir daha ittir de seni keseyim.
Beni bir daha ittir de seni boydan boya keseyim.
Sonra sahneye hareketler eklendi.
Domuzu kes. Tetikçisin sen!
Dur. Geriye doğru gitsin, sen de onu tut.
-Tamam. -Yani kaçmasın, sen de onu getir.
Bir kez daha.
-Domuzu kesmem. -Tetikçisin sen.
Kes şu domuzu hasta herif!
Böyle mi? Pardon.
Boylu boyunca.
Bazı sahneler ucu ucuna yazıldı.
Bir araya gelip hareketleri açıklama zamanı olmadı.
Zorlandığını görmeliyiz çünkü...
Peki ya telefonlar ne işe yarar?
Ben Nairobi'yim, bu Gandía'nın eli.
Yani, bu şekilde, buraya doğru itiyor...
Nairobi kapıya çarpıyor, böylece nişan alacağı yeri biliyor.
Ateş ediyor.
Çember çiziyor, kapı düşmüyor.
Kapıdan ateş ediyor.
Sonra Nairobi'nin kafasını o delikten itiyor.
Sonra eller! Ellerini kanca ve iple bağlıyor.
Ve bağlandı.
-Kestik. -Kestik.
Diken üstünde yaşamanın acı verici bir tarafı varsa...
-Kamera! -...o da kader anıdır.
Çekime hazırız.
Çekim.
KASIM 2018 KRABI, TAYLAND
Bu sahneyi gün batımında istedik
ve Tayland'da bir günümüz kalmıştı.
Büyük bir olay, değil mi?
Daha büyüğü olmamıştı.
Tek şansımız vardı ve düzgün çekmeliydik.
Sessizlik lütfen. Konsantre olalım.
Hiçbir şey ters gidemez.
Hazır... Ve kamera!
Ama yanlış bir başlangıç oldu.
-Tekrar başlayalım. -Onun çekimi tamam, değil mi?
Hadi, çabuk olmalıyız. 20 dakika sonra güneş gidecek.
-İkinci deneme. -Kamera.
Bu sefer de motor sesi geliyor.
Kestik.
-Aracın sesi geldi, tekrar alalım. -Motosiklet.
-Güneş batıyor. -Hadi, konsantre olun.
Yönetmen, endişeli biçimde
güneşe bakıyor.
Tamam. Kamera.
-Kestik. -Tamamdır.
Harika. Gidelim.
Fakat son takip sahnesini çekmeliyiz.
Tüm ekipman elimizde acele ediyoruz.
Hataya yer yok, güneş çoktan battı.
Hadi, yapalım!
Sessizlik!
İlk seferde doğru olmalı.
Ve... Kamera!
Hava tamamen kararmadan...
-Kestik! -...bitirdik.
Geri döndük!
Döndük ulan!
Artık tek yapmamız gereken sonucu ekrandan izlemek...
Şuna bak.
...ve rahat bir nefes almak.
Hep diken üstü.
Bunu çekme lütfen.
Hep diken üstünde olunca ilginç şeyler gerçekleşiyor.
Tıpkı son saniyede üç sayılık atış yapmak gibi.
Atışın basket olur ve enerji patlaması yaşarsın.
İşte o anlar için bu işi yapıyorum.
Diken üstünde çekim yapmak işler yolunda giderken iyi sonuçlar verir.
-Nasıl desem? -Siktir.
İşte en talihsiz günlerimizden biri.
MART 2018 PINEWOOD STÜDYOLARI, BİRLEŞİK KRALLIK
Birleşik Krallık'taki Pinewood stüdyolarına hoş geldiniz.
İnanılmaz.
Su altı çekimleri için en iyi tanklar burada.
Şu havuz iyiymiş.
Ne ters gidebilir ki?
Hiç sorun olmayacak.
-Kesinlikle çılgıncaydı. -Çılgıncaydı.
Zamanla dersler çıkardığımız...
-Her şey oldu. -...bir hatalar silsilesiydi.
Ama harika vakit geçirdim.
Birinci adım: Tüm seti Madrid'den taşıdık.
Suyun üzerine kurduk.
İşte!
Kasanın su basmasını sağlamak için en iyi yol, suya daldırmaktı.
Kasaya su pompalamak yerine...
Dakikada 7.500 litre.
...tüm seti yüzme havuzuna batırdık.
Böylece, iç kısıma kamera bağlıyken
su alttan yukarı doğru yükselme etkisi yarattı.
Ertesi gün: Felaket.
Görünüşe göre külçeler gevşiyor ve suda yüzüyor.
Bunlardan ders çıkarıyorsun.
Vidalama ve delme işlemleri yapmalıyız. Hepimiz ama.
Herkes, görüntü yönetmeni de dâhil.
Küresel bir dizi istediniz.
Küresel bir dizi yapacağız.
Sonuna kadar dünya çapında.
İşte burada.
Fotoğraf mı? Fotoğrafçılığı işe yaramaz.
Ama vidalamada ve külçe delmede çok becerikli.
İşimiz bittiğinde fark ettik ki...
Raflar paslanıyor.
Pası çıkarmak için farklı sıvılar deniyoruz.
Fosforik asit kullanıyoruz
ama o da raflar üzerinde
beyaz izler bırakıyor.
Şimdi beyaz lekeleri çıkarmayı öğreniyoruz.
Şuraya dalayım da bugün işe yarar bir şey bulayım.
Bana mı öyle geliyor yoksa havada bir gerginlik mi var?
Sırada daha kötü olayların yaşanacağına emin olabilirsiniz.
Külçeler küçüldü.
Hafif olsun diye külçeleri köpükten yaptık.
Ağırken sete taşıyamıyorduk.
Suyun basıncı
külçeleri bu hâle getirdi.
Ne oldu? Bir kez daha basınç.
Suyun iki buçuk metre altında olmamışlardı.
Ölmek istedik. Onlar altın değildi, üzümdü.
Aylardır buna uğraşıyoruz.
Böyle şeyler olur.
Felaketler birbirini kovaladı.
Yoğun baskı ve yük altında ezildiğimiz
şimdiye kadarki en gergin andı muhtemelen.
Çünkü işler yolunda gitmiyor,
suyun altında çalışmak sorun yaratıyordu.
Tüm bunlara rağmen...
Üç, iki, bir.
-...çektik. -Kamera!
Aşağıda Alba, Hovik ve Jaime altınları alıyor.
Yukarıdan yönetmenler su altı hoparlörüyle
emir veriyor.
İşareti bekle, tamam mı? Teşekkürler.
Ancak...
İspanya'da durumu anlamadılar. "Her şey harika."
Sonra şöyle oldu: "Şuna bak. Tanrım, şuna bir bak."
"Şuna bak, külçe büzüşmüş." "Tanrım, haklısın."
Her külçe, her çekimde dijital olarak rötuşlanmalıydı.
Birbiri ardına.
Neredeyse her külçeyi tek tek boyadık.
Binden fazla külçeyi düzeltmek zorunda kaldık.
Sahneler bitmiyordu.
Bunca zahmete değen harika bir sonuç elde ettik.
Bence dijital efekt ekibi bizi hep hatırlayacak.
Bu süreçte hiç uyumadık diyebiliriz.
Kötü bir şey değildi ama malzeme harika.
Bence tüm farkı bu görüntüler yarattı.
La casa de papel'i nasıl yaptığımızın özeti denebilir.
Kendilerini adadılar. Bırakıp gidebilirler, uzak durabilirler
veya farklı şekilde yazabilirlerdi. Takdiri hak ediyorlar.
La casa de papel, biz senaristler ve zor koşullarda çekim yapan
yönetmenler için hayatı zorlaştırdı.
Daima sınırları zorlamalı.
Şimdi!
Hep tetikte olmalısınız.
Kestik.
Her sabah çekime korku duyarak geliyorum. Her gün.
İzleyicilerimiz keyif alsın diye çektiğimiz her sahne
bizim için son derece önemli.
-Başardık! -Başardık!
Bitirdik. Zayiat yok.
Artık bizi daha yakından tanıyorsun.
Hazır mısın dünya?
Biz buyuz.
Ter döküyoruz.
Tuhaf bir soygun ekibi...
Bu da ne?
...hayatlarının en iyi macerasını yaşıyorlar.
Sizin sayenizde.
Teşekkürler.
Sokakta durduruyorlar.
Güzel hediyeler yollayıp bize destek oluyorlar.
"Tokyo, La casa de papel."
Diziyi izlerken yaşadıkları keyif için bana teşekkür ediyorlar.
Bu harika.
Çektiğimiz her tür sahnede
elimizden geleni fazlasıyla yaptık.
Bence bu fark ediliyor.
İnsanların çalışmanızı alıp benimsemesi...
Nefes kesici.
Heyecan dorukta.
Hikâyelerin devam ettiğini
ve sabırsızlıkla beklendiğini gösteriyor.
Bana çok şey kattı.
Farklı bir kariyer ve hayat sundu.
Bunlar için minnettarım.
Bu bir lütuf.
Tüylerim diken diken oldu.
Birlikte çalışmak hayatıma renk katan bir lütuf oldu.
Lütuf gibiydi.
Bir lütuf bu.
"Vay canına!" diyorum.
Gerçekten bir ayrıcalık.
Her zaman kıymetini bileceğim.
Birini yakıp ne kadar ısındığını görelim. Tamam mı?
Bu gitmiyor!
Bozuk!
Büyükbabam.
The Pier'i çekerken öldü.
Dizideki en iyi değişiklik.
-Ben de... -"Tatile çıkıyorum."
Cristina, Jesús, Olalla.
Evet, tabii. Üzgünüm Titi.
Çekiyor musun?
Ne düşünüyorsun?
Valentina!
Bak, sahildeyim!
Alt yazı çevirmeni: Ceyhun Güney Büyükçerçi