Downloaded from YTS.MX
UWAGA: FILM ZAWIERA SPOILERY Z CZWARTEGO SEZONU
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
To był niespodziewany serial.
Dom z papieru to historia porażki.
Bo serial okazał się klapą.
„No to spotkamy się przy innych projektach”.
Aż tu nagle…
„Odlot, Netflix go kupił”.
Nagle oglądano go także za granicą.
Wtedy zaczął zyskiwać popularność.
I zdaliśmy sobie sprawę, że zaraz uderzy tsunami.
Nikt w ekipie nie mógł w to uwierzyć.
Zrozumieliśmy, że serial stał się dla widzów
czymś więcej niż rozrywką.
To, jak serial wpłynął na ludzi na całym świecie
i jakie rozbudził oczekiwania,
było dla nas wielką próbą.
Nie byliśmy tego świadomi, póki nie wyszliśmy do ludzi.
Twoje życie się zmienia.
- Rzeczywistość się zmienia. - Tak, pozmieniało się.
„Musimy wrócić z przytupem”.
Niech widzą, na co nas stać.
Wyciągnęliśmy duże działa.
I wróciliśmy.
Historia zaczyna się w roku 2017
w Antena 3, hiszpańskiej telewizji niekodowanej.
Jesteś w telewizji.
Zaliczyliśmy dobry start: 4,5 miliona widzów.
Dobrze.
Ale…
Pierwszy sezon radził sobie dobrze, zwłaszcza na początku,
ale w drugim sezonie oglądalność spadała.
Zaczęła znikać.
Spadła o połowę.
Oglądalność wciąż malała.
- Leciała na łeb na szyję. - Spadała…
Aż nagle…
- Padło. - …koniec.
I po wszystkim.
Pożegnaliśmy się z serialem.
Ostatniego dnia długo płakałam.
Czuję się, jakbym ją zabiła.
- To było trudne. - Przeżyłem prawdziwą żałobę.
Płakałem po mojej postaci.
„To już koniec drogi”.
Tak, to było coś szalonego.
I trudnego.
Wtedy zjawia się Netflix i kupuje prawa do światowej emisji
wyprodukowanych już sezonów.
Serial trafił do katalogu międzynarodowego Netflixa.
Super.
Trafił na Netflixa, ale to nic wielkiego.
Ani my, ani Netflix nie mieliśmy dużych nadziei.
Serial nie był nawet promowany.
Po prostu pojawił się w katalogu.
Trafił do katalogu Netflixa, a potem…
Nagle coś zaczęło się dziać.
Prawie nie miałem obserwujących. A nagle było ich 15 tysięcy,
30 tysięcy, 50 tysięcy, 60 tysięcy.
Nagle miałem ich pół miliona, potem 700 tysięcy.
Z całego świata.
W dwie godziny przybyły kolejne 2000.
Mieliśmy coraz więcej fanów. Pomyśleliśmy: „Coś się dzieje”.
Właśnie tak. To była eksplozja.
Wielkie banery w Arabii Saudyjskiej. Nie do wiary.
W Brazylii, w Meksyku, w Kolumbii.
Na drugim końcu świata.
Dostawaliśmy zdjęcia z karnawału w Rio.
W strojach z serialu.
- Jakiś wariat wytatuował sobie Úrsulę. - Gdzie?
Kolorowy tatuaż na całą nogę.
„O czym wy mówicie? Co się dzieje?”
To nie koniec.
Wskoczyliśmy na drugie miejsce w rankingu seriali,
rywalizując ze wszystkimi serialami w historii.
Boże! Nawet Amerykanie tak nie umieją.
Szefowie Netflixa rozmawiali o nas na spotkaniach.
…La casa de papel, czyli Dom z papieru, odniósł wielki sukces na całym świecie.
Maski założyli Stephen King, Benzema i Mbappé.
A także Neymar,
który tak polubił serial, że aż został mnichem.
Niebiańsko, panie Andrés.
Jestem fanem.
- Czy po tym… - Trochę napięcia.
…może nas czekać więcej?
Tak! Wygraliśmy Emmy.
…wygrywa Dom z papieru.
Przypadł nam też dziwny zaszczyt: zainspirowaliśmy złodziei.
Mają czerwone skafandry, słynne maski Dalego i broń.
I to nieraz.
Skok na milion dolarów.
…jak postaci z serialu Dom z papieru.
Naśladowali ich, używając podobnych masek.
Ale to, co najbardziej ekscytujące, dzieje się na ulicach.
Stroje pojawiają się na demonstracjach w Ameryce, Europie i Azji.
Widać je na marszach na rzecz praw socjalnych
w Libanie, Iraku, Francji i Chile.
Razem z odrodzonym „Bella ciao”
obiegają świat w walce o demokrację,
feminizm czy ochronę środowiska.
STATEK ORGANIZACJI OPEN ARMS PRZYPŁYWA NA LAMPEDUSĘ
SIERPIEŃ 2019
Ale kiedy organizacja pozarządowa ratuje łódź pełną imigrantów,
a kiedy tylko są bezpieczni, zaczynają śpiewać „Bella ciao”…
PROFESOR
Nie ma nic równie ważnego.
Potem Netflix pyta nas:
„Przeprowadzicie kolejny napad?”.
Co?
Chwileczkę.
Czekaliśmy ze dwa miesiące z odpowiedzią,
bo szukaliśmy czegoś…
co da nam największą szansę na to, żeby nie zawieść fanów.
Czegoś, co ich nie rozczaruje.
Musimy zebrać ekipę.
„Nie do wiary, ale super!”
Jesteśmy ruchem oporu.
Ale kiedy wróciliśmy na plan, pierwszy raz poczuliśmy,
jak zmieniło się nasze życie.
Tak wyglądała sława.
STYCZEŃ 2019 FLORENCJA, WŁOCHY
Kiedy przyjechaliśmy pod katedrę, na pierwszy plan,
plac był pełen ludzi.
Wszystko to widzimy.
Co jest? Mamy tu kręcić?
Otoczyli nas jak na stadionie piłkarskim.
Zachowali absolutną ciszę, co było wspaniałe.
Powiedziałem sobie: „Dobra, skup się.
Do końca zdjęć zero kontaktu wzrokowego”.
A kiedy kończyliśmy sekwencję,
powiedziałem do Álvaro: „Chodź się przywitać z ludźmi”.
Przywitamy się z nimi?
Zrobiliśmy kilka kroków…
a kiedy się zbliżyliśmy, ludzie zaczęli nadchodzić z każdej strony.
Grazie mille. Musimy wracać.
Nie mogliśmy dokończyć zdjęć.
Musieliśmy przerwać zdjęcia.
Katastrofa. Musieliśmy się schować w budynku.
Nie dało się kontynuować zdjęć.
Pod tym kątem nie, tu odbicie w oknie…
Wszędzie jest tłum. Na placu są teraz 4000 ludzi.
- Poważnie. Śmiejemy się, ale… - Jesús!
Ale to koszmar.
Nie możemy kręcić.
Ale i tak nas to śmieszy.
To się skończy tragicznie.
I tak było. Ledwo wróciliśmy do auta.
Ludzie zaczęli za nami biec.
Jeśli wysiądę, będzie scena. Uważaj!
Byliśmy jak Beatlesi.
A w kolejnym miejscu, gdzie powinno być spokojnie…
Czuję się nieswojo.
…czekało nas największe.
Cięcie!
W końcu udało się wejść na plan i nakręcić scenę.
Álvaro mówi…
„Pedro, chodźmy podziękować tym ludziom”.
Ja na to: „Nie.
Widziałeś, co było pod katedrą. Zginiemy”.
Jaja sobie robię.
Pomyśleliśmy, że staniemy na ławce.
Ktoś przeskoczył przez barierkę.
Bardzo dziękujemy za wsparcie.
O nie!
Ludzie rzucili się biegiem,
jakby świat się kończył.
Dziękujemy wam wszystkim, że tutaj jesteście.
Bardzo dziękujemy!
Nagle cały świat zna moją twarz.
To szaleństwo.
To niepokojące, bo człowiek traci anonimowość.
To niesamowite.
Na każdym z nas się to odbiło.
Przyciemniane szyby, ochroniarze przy wyjazdach za granicę…
To nagle przybrało zupełnie innego wymiaru.
Wszyscy na ulicy mówią ci: „Jesteś super”.
Niektórzy wracają do domu i sami mówią: „Jestem super”.
Byłam anonimowa,
a nagle muszę prosić o wstęp do saloniku VIP,
bo wszyscy chcą sobie robić ze mną zdjęcia.
Trzeba się pilnować, bo inaczej stanie się dupkiem.
Strasznym dupkiem.
Taka popularność przełożyła się na liczby.
Dom z papieru to dziś najchętniej oglądana produkcja Netflixa,
włączając filmy i produkcje anglojęzyczne…
we Francji…
we Włoszech…
w Argentynie, Chile…
Brazylii i Portugalii.
Osiągnęła też sukces w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie i w Turcji.
Jest też wśród najchętniej oglądanych produkcji
na całym świecie.
To globalny fenomen.
Najpiękniejsze jest to, że zaczęło się od widzów.
To kompletnie inny poziom.
Że to było spontaniczne.
To coś w rodzaju „ataku miłości”.
Zrozumieliśmy, że serial stał się dla widzów
czymś więcej niż rozrywką.
Czuli z nim niemal filozoficzną więź.
To nieco przytłaczające.
Trudno w to uwierzyć, ale tak właśnie jest.
To było dla nas pokrzepiające.
„Nie byliśmy szaleni, robiliśmy coś super”.
To szaleństwo zaczęło się w pierwszym odcinku pierwszego sezonu.
To był serial krajowy,
ale nasz wzrok skierowany był na cały świat.
Mieliśmy mniej pieniędzy, ale tę samą energię.
Od samego początku
chcieliśmy stworzyć serial międzynarodowy.
Poszliśmy na całość. Wszyscy byli podekscytowani.
KONIEC ZDJĘĆ DO DRUGIEGO SEZONU SIERPIEŃ 2017
Mamy to!
Od początku uważałem: „To jest ta chwila. To będzie coś”.
Byliśmy ambitni.
Ale oczywiście, że w pewnych sprawach Netflix zmienił nasze życie.
Wcześniej mogliśmy lecieć na Filipiny, ale tylko przez komputer.
To morze nie istniało.
Nawet nie wyjechaliśmy z Madrytu.
Teraz jeśli chcemy prywatnej wyspy, to ją mamy.
To światowy serial.
Jeśli chcemy buddyjskiej świątyni w Tajlandii, to ją mamy.
I to ze słoniem.
To superserial.
Chcemy helikoptera?
Ściągnąć go na ziemię!
- Mamy go! - Z pompą.
A jeśli chcemy sparaliżować Madryt deszczem pieniędzy,
to to robimy.
Wszystko jest super, co? Otóż nie.
Kiedy zamknęliśmy centrum Madrytu, odkryliśmy,
że największe plany filmowe mogą się zmienić…
Więcej banknotów!
…w piekło.
Więcej banknotów!
Banknoty!
Maszyna się zepsuła. Co się dzieje?
Cholerny wiatrak się zaciął.
Lecą tylko z jednej strony.
To przez wiatr. Nic na to nie poradzimy.
Wiatrak słabo się kręci.
Byliśmy zdruzgotani.
Wyobraź to sobie. Jesús, reżyser, dostawał szału.
To nie działa. Nie wygląda prawdziwie.
Po cięciu banknoty utknęły w środku.
Wiesz, że to się nie skończy dobrze?
Po nieudanym ujęciu trzeba było je pozbierać…
i powtórzyć ujęcie.
Pozbierać…
i powtórzyć.
W końcu ktoś wpadł na genialny pomysł.
Zbierać banknoty odkurzaczem.
Ale… chwileczkę.
Czy to na pewno genialne?
Rozdzierasz banknoty. Turbina w środku je niszczy.
Miałeś je rozdmuchać na kupki, a nie wciągać.
Boże.
Trzy miliony euro przerobione na confetti.
Dobrze, że to fałszywki.
W końcu udało się opanować wiatrak.
Banknoty fruwają.
Nawet Bóg nie mógłby nas powstrzymać.
No, on by mógł.
Byliśmy bezradni.
Mieliśmy Bóg wie ile setek statystów.
To wyjątkowe zlecenie.
Zaczęło być naprawdę nieciekawie.
Zaczęło padać, a nasze pieniądze zmieniły się w mokry papier.
Teraz nigdzie nie polecą.
Jest też inny problem.
Musimy wysuszyć chodnik.
Do pracy.
Rozstawiliśmy więc namioty w funkcji parasoli.
To, co pomagało w zbieraniu banknotów,
teraz stało się suszarką.
To, dzięki czemu latały…
odwilżaczem.
A kierownik zdjęć i dyrektor artystyczny…
zamienili się w wycieraczy chodnika.
To skuteczna metoda.
Prymitywna, ale skuteczna.
To wielkie poświęcenie, które… niewiele dało.
Ostatecznie chodnik był mokry.
- Widzę trochę nieba. - Tak, ale…
Aż tu nagle…
wyszło słońce.
Ale to niedobrze.
- Wszystko idzie źle. - Cięcie!
Gdy kręciło się przy zachmurzonym niebie, a nagle nadchodzi lato…
Mamy problem z niebem. Tyle słońca w marcu?
…to problem.
Tak słońce nie będzie w kadrze.
Z czasem robi się nerwowo.
Szukam rozwiązania, ty też spróbuj.
Innego niż odwołanie zdjęć i pójście do domu.
Rozwiązania.
To narastało.
Ciągle przestawiają mi kamerę.
A pod presją…
- Kto jest kierownikiem zdjęć? - …nerwy bywają górą.
Po co tu jestem?
Są takie dni…
- Krótkofalówka mi nie działa. - …że nic nie idzie.
I znowu. Spieprzą to ujęcie, to ujęcie…
Jakiś facet ma żółty rękaw. Nie można mieć żółtego.
Baterie.
Takie rzeczy się nie dzieją w Narcos, Trzynastu powodach ani Stranger Things.
Tak czy siak będzie na ciebie.
Spokojnie, gorzej już być nie może.
A może jednak.
Nie ustawili green screenu.
Nie.
Bilbordy powinny być zielone,
żeby zastąpić je twarzą Profesora.
Nie żądali ekstradycji.
Powinien być cały zielony.
A jeśli nie zielony, to czarny.
Ale było tyle przerw, że ustalony czas upłynął
i zaczęto włączać reklamy.
Wszyscy popadli w czarną rozpacz.
Nie mogą ustawić zielonego.
Ja tak samo. Nie wiem, czy chcesz czekać pięć minut.
Dadzą nam więcej czasu.
- Przynajmniej 40 minut zielonego. - Dobrze.
Brawo, udało się.
Nie było lekko.
Dobra robota, statyści. Wielkie dzięki.
Ale koniec końców, na Madryt spadł deszcz milionów euro.
Tak, w tym serialu jest dużo pieniędzy.
To 984 miliony euro.
Strzelania.
Świetnych piosenek.
I całe tony złota.
Ale nie dlatego nas kochacie.
Pytanie brzmi: w takim razie dlaczego?
Dlaczego Dom z papieru odniósł taki sukces?
Widzowie zakochali się w postaciach.
Chyba się nie zakochałeś?
Poznam ich.
W tym, co w nich dobre i złe.
- Ich przeszłość. - W ich głupocie.
- Co tu robią? - Kiedy popełniają błędy…
Wybacz.
Właśnie to budzi w widzach uczucia.
Każdy widz może pomyśleć: „Jestem jak Denver.
Jak Profesor”.
Wejdziesz do paszczy lwa?
Każda ma osobowość, z każdą można się identyfikować.
Nie czujesz więzi z napadem
ani z inteligencją Profesora, choć je podziwiasz.
Czujesz więź z tym, że on się boi.
Nawet jeśli się uda…
mam przerąbane.
Kiedy wciągasz się w serial, uzależniasz się od postaci.
Po maratonie serialu myślisz:
„Ja ich znam. Są ze mną w salonie”.
Im silniejsze i bogatsze emocjonalnie są postaci,
tym bardziej widz się przywiązuje.
Jak to osiągnąć? Pierwszy klucz…
Kim jesteśmy, Niemcami?
Jesteśmy Latynosami.
Tutaj mamy namiętność.
MAMY NAMIĘTNOŚĆ
Tym, co wyróżnia ten serial, jest serce.
Przez wiele lat istniała niepisana zasada,
że filmy akcji są płytkie i powierzchowne,
a osobiste, emocjonalne filmy są nudne.
My połączyliśmy te podejścia.
Kocham cię.
Dlatego nasza historia o napadzie jest pełna romantyzmu.
To historia miłosna.
Jedna z tych pięknych historii.
Mamy na tym punkcie obsesję.
Co by się nie działo, ma być namiętność.
Taka jak ten pocałunek. Szczery, prawda?
Trochę to trwało, nim się udał.
Może nie pomagało, że reżyser był ledwie kilka centymetrów od ich ust.
Mamy się obściskiwać?
- Trochę. - Dobra.
Próbują jeszcze raz.
Ale wciąż nie wychodzi.
Ten pocałunek był trochę…
Pasował do sceny, był matczyny.
A to ma być cholernie dobry pocałunek.
- Wasz ostatni pocałunek. - Dobra.
- Łapiesz? - Tak.
Próbują znowu.
Ale to na nic.
To trudne, bo z jednej strony staram się…
być jak…
- matka. - Jasne.
- Musicie zachowywać się jak bohaterowie. - Dobra.
Ale to pocałunek pożegnalny.
Ale przy odrobinie czułości i wysiłku namiętność zawsze…
- Nie kręć tego. - …się znajdzie.
Cięcie!
Kolejnym ważnym elementem serialu jest to,
żeby widz nie miał chwili oddechu.
Zabawa jest tutaj, do cholery.
Tu wszystko może się zdarzyć.
Staramy się być nieprzewidywalni.
JESTEŚMY NIEPRZEWIDYWALNI
Unikamy oczywistych rozwiązań,
a zaczynamy to już od nich:
od bohaterów.
Szukamy nieopatrzonych profili.
Weźmy naszego lidera.
Profesorze!
- Owszem, to geniusz. - Niesamowity człowiek.
Owszem, to szef szajki bandytów.
Ale w głębi duszy jest przegrywem.
Ten charakter sprawia, że różni się od innych złodziei.
Zaskakuje nas.
Co masz na sobie?
Profesor, lider grupy…
był kształtowany niemal na nerda.
Trzyma się na uboczu.
Jest poniekąd socjopatą,
jest nieśmiały, ma problemy w kontaktach z kobietami.
Byłem w związkach.
Niejednym.
Łamanie stereotypów postaci jest intrygujące dla widza,
bo go zaskakuje.
Tak zwyczajna osoba…
Zobaczmy, czy do czegoś się nadaję.
…potrafi stworzyć coś tak wielkiego.
Musimy być w stanie zachować kontrolę.
Im trudniej sprawić, że postać coś zrobi, tym jest to ciekawsze.
W jedną z postaci wlaliśmy całą naszą zdolność do zaskakiwania.
Chętnie wszystko wyśpiewam.
Tokio potrafi zmienić każdą sytuację w wybuch.
Jest naszym Sputnikiem, paliwem dla fabuły.
Mogę grać grzeczną dziewczynkę,
ale w końcu wychodzi ze mnie moja niegrzeczna strona.
Znajome miejsca i zaskakujące zwroty akcji to mieszanka, która obecnie
świetnie działa.
Tokio, Tokio…
W jednych sprawach dojrzała, w innych jak dziecko.
To impulsywna postać.
Miało być „po grób”.
Stara się nad sobą panować, ale natura jej na to nie pozwala.
Nie dziwię się, że mnie zostawił.
- A tego nie wiecie. - Jestem Tokio.
Ona była pierwszym miastem.
Kiedyś nazywałam się inaczej.
Czemu Tokio nazywa się Tokio? Miałem jej powiedzieć,
bo ona nie wie.
Zaskoczyło mnie,
że moja postać ma na imię Tokio.
Álex Pina miał na sobie koszulkę
z napisem „Tokio”.
Podobało mi się.
„To świetne imię. Nazwijmy tak główną bohaterkę”.
I tak zostałam Tokio.
Po kwadransie mówiłem już: „Berlin, Moskwa, Denver”.
- Denver? - Szybko poszło.
- Tokio, Berlin, Moskwa. - Co jest? Czemu tak się nazywamy?
Moi kumple z imionami po nazwach miast są super.
Jesteśmy emocjonalni.
To prowadzi do kolejnego klucza:
to serial pełen empatii.
EMPATIA
Kochamy nawet czarny charakter.
Czemu dał ci dowodzenie?
Bo umiem obchodzić się z ludźmi.
Berlin był najbardziej wrogą postacią.
W pierwszym sezonie stanowił zagadkę.
To wyjątkowy człowiek.
Jeśli wypiję teraz kawę, dostanę szału.
Zazwyczaj nikczemny…
Tańcz.
…ale czasem godny podziwu.
Całe życie byłem dupkiem, ale dziś…
mam ochotę umrzeć z godnością.
To niesamowite, że postać o tylu negatywnych cechach
jest kochana.
W sondach popularności zawsze jest na podium.
Ludzie powinni się zbadać.
Ponieważ…
to nie jest facet, za którego chcieliby wydać córkę.
Kanalia! Skurwysyn!
To jak postawić przed społeczeństwem lustro.
„To twoja ulubiona postać w Domu z papieru”.
Zobaczymy te jaja.
To, jaki jest dominujący, jaki jest przywódczy,
jest dla nas odpychające,
ale daje poczucie bezpieczeństwa.
Jesteśmy ruchem oporu.
Telewizja bez odcieni szarości jest nudna,
bo mniej się w niej dzieje,
a widz chce oglądać akcję.
Nie ma nic lepszego niż czarny charakter, który jednocześnie budzi empatię.
Chciałem przez chwilę poczuć się tak…
jak mój przyjaciel.
Ale takie postaci stanowią ryzyko, a w przypadku Berlina
problemy pojawiły się jeszcze przed emisją serialu.
Strach.
Ktoś powiedział mi:
„To nie jest postać na nasze czasy.
Powinniście ją wyciąć”.
Bo jest podły.
Powiedziałem, że nie zamierzam go wyciąć.
Co ty masz w głowie?
Jest mizoginem, narcyzem, psychopatą,
ale możemy mieć w serialu taką postać,
a widzowie sami zdecydują, po czyjej są stronie.
Kolejna cecha serialu:
nikogo i nic nie oszczędzamy.
Każda postać może stąpać po kruchym lodzie.
NIE MAMY LITOŚCI
Panowie, trzeba żyć aż do końca.
Co to był za pocałunek?
Nairobi. Ależ my ją kochaliśmy.
Dziękuję.
Nigdy nie miałem takiego szefa.
Dziś mój ostatni dzień.
Są emocje.
To dla mnie koniec pewnej epoki.
Tak.
Podobno przed śmiercią życie przelatuje przed oczami.
Mam podobnie, ale z postacią.
Lubię myśleć, że Nairobi chciałaby,
żeby jej syn miał w życiu więcej możliwości,
niż ona mogłaby mu zapewnić.
I więcej spokoju.
Pożegnajmy naszą przyjaciółkę Albę Flores.
Z częścią ekipy pracowałam od wielu lat.
I…
chcę podziękować za wszystko, czego mnie nauczyliście.
Rozwinęłam się tu jako aktorka bardziej, niż mogłabym sobie to wyobrazić.
A także jako osoba. I…
Jesteście zajebistą ekipą.
Zajebistą.
Chciałabym pracować z wami jeszcze 16 tysięcy razy.
Będę za wami tęskniła.
Skończyłam i nie mam na horyzoncie nic nowego.
To bardzo wyzwalające uczucie.
Bo potrzebuję odpoczynku.
Tak dochodzimy do kolejnej ważnej cechy:
czarnego humoru.
CZARNY HUMOR
PIN.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Tak, możesz śmiać się z zakładnika trzymanego na muszce.
- Imię. - Arturo.
- Pełne. - Arturo Román.
Arturo Román. Świetnie. Arturito.
On reprezentuje podłość, którą ma w sobie każdy z nas.
Zabiję cię, gnoju.
Jest taki pożałowania godny, że aż chciałoby się go adoptować.
Jesteś żałosny.
Widz dostrzega w Arturo swoje własne ułomności.
Dlatego go nie znosi. Ale tak naprawdę…
Jest najbardziej ludzki.
A kiedy pokazuje się nam coś, czego się wstydzimy, irytujemy się.
A Arturo miał sporo wstydliwych momentów.
On i Helsinki sobie idą…
Idą przez skarbce i nagle słyszą kobiece jęki.
To twoja kobieta?
On mówi: „Nie, to nie ona”.
Mónica nie jest głośna. To twoja koleżanka.
Wchodzą, a to ona.
Nie przestawaj!
Kurwa, co wy tu robicie?
Ciągle robi coś szalonego i zaskakującego. Właśnie to nas bawi.
Jestem workiem treningowym.
Takie żałosne i niezręczne w towarzystwie osoby
budzą sympatię.
Kochamy go nienawidzić.
Wiesz, faceci trzymają się razem.
Skoro już się dobrze znamy,
zdradzimy wam tajemnicę.
Słuchajcie.
Mamy obsesję…
na punkcie realizmu.
REALIZM
- Teraz! - Wiele problemów,
przed którymi stają nasi złodzieje,
spotkałoby i nas, gdybyśmy chcieli obrabować bank.
Skarbiec.
Zacznijmy od samego skarbca.
Tak jak w serialu, w razie napadu zostaje zalany wodą.
Wiele informacji wskazuje na to, że istnieje taki system…
Pod ziemią jest 45 kilometrów zbrojonych rur.
…złożony z dwóch kanałów,
który zatopi skarbiec podczas próby napadu na bank.
To arcydzieło inżynierii. To cud.
Aby wykraść złoto…
Nie otworzymy tych drzwi.
…musieliśmy wymyślić coś…
Rura!
…co naprawdę by zadziałało.
Przyłączany przedsionek.
Poprosiliśmy inżyniera okrętowego o pomoc w projektowaniu.
Poprowadził wykład,
a my go nagraliśmy. To lepsze niż notowanie.
Coś takiego.
Niech przyniosą kolację.
Ale po wydostaniu złota…
Kochane złoto!
…trzeba je przetopić.
Mogliśmy to zrobić, bo w odlewni…
Pokażę ci, jakie zrobiliśmy cudo.
…były prawdziwe piece.
Są identyczne jak ten, ale bardziej widowiskowe.
W końcu to kino.
Oto warsztat jubilerski Christiana Laya
w Estremadurze w Hiszpanii.
To nagranie wewnętrzne dokumentalistów serialu,
które miało nauczyć ekipę tradycyjnych metod przetapiania złota.
„Mogę to nagrywać?” A on: „Jasne, proszę bardzo”.
Gdybym chciała zbudować taką maszynę, czego bym potrzebowała?
Wyjaśnili nam cały proces.
Wkładamy ciało stałe, wyciągamy ciecz i przelewamy.
Ale my nie używaliśmy złota,
tylko mosiądzu, który jest nieco tańszy.
Przepiękne!
Potem zaczęliśmy zadawać dziwne pytania.
Gdybyście mieli obrabować bank i przetopić sztabki złota na kawałeczki,
jak byście to zrobili?
Zakładając, że sprzęt musi się zmieścić w ciężarówce.
Zaczyna wylewać, dodaje wody pod ciśnieniem…
A potem…
Mówi: „Tak to zrobić”.
Zrobimy to bąbelkami.
Wyciąga to, odlewa wodę i mamy kawałeczki mosiądzu.
Kawałeczki.
Są jak złoto.
Jak ziarenka ryżu.
Zaniosłam nagranie scenarzystom.
„Sukces. Wiemy, jak to zrobić”.
Dobry towar, prezesie.
Na planie przetapianiem też zajmowali się zawodowcy.
Na wszelki wypadek.
- Manuel Manceras ojciec. - I Manuel Manceras syn.
Oto oni. Zmienili się w statystów
i uczą się złodziejskiego fachu.
W obecnej sytuacji nie mielibyśmy nic przeciwko,
ale chwilowo nie.
Jak to wygląda?
Kolejny przykład realizmu.
W tej sekwencji Arturo naprawdę ma zakładane szwy.
Arturito zostaje postrzelony.
Więc przychodzi chirurg.
Sprowadziliśmy chirurga, żeby nie robił tego aktor.
Teraz go zszyj.
- Kto, ja? - Założył mu prawdziwy szew.
Spokojnie.
Wszyscy…
Chyba zwymiotuję.
…pękaliśmy ze śmiechu. Nie do wiary.
Potem zmył charakteryzację i mówi: „A to?”.
A to prawdziwy szew.
Skurwysynu.
Ale wciąż nie wspomnieliśmy
o jednym z najważniejszych składników sukcesu.
Naszych symbolach.
SYMBOLE
Dom z papieru ma hymn, godło i barwę.
Kolor czerwony kojarzy się z niepokojem,
z namiętnością, każe być czujnym,
zwłaszcza kiedy setka ludzi jest zamknięta w jednym miejscu.
To jak szybkowar.
A żeby ten szybkowar działał,
dwa zespoły muszą współpracować.
Ekipy zdjęć oraz scenografii.
Scenografia jest w tym serialu wspaniała.
Bo wykonano to z troską.
Wszystko miało być ciemne, w barwach trzeciorzędowych,
żeby skóra naszych bohaterów
i kolor skafandrów, nasz symbol, wyróżniały się na ich tle.
Postawiliśmy na czerwień.
To dało nam naszą własną ikonografię.
To wielka wartość serialu.
Ta ikonografia jest powiązana z hymnem.
Znacie go, prawda?
Wystarczy, że zrobimy…
I każdy już wie.
Pieśń antyfaszystowskiego ruchu oporu we Włoszech z czasów drugiej wojny
rozbrzmiewa na całym świecie 75 lat później.
Ale niełatwo było ją znaleźć.
Byliśmy w kropce. Nie wiedzieliśmy, jak zacząć.
Zrobiłem to, co często robię: włączyłem „Bella ciao”.
To mnie motywuje.
I nagle pomyślałem: „To jest to!”.
Powiedziałem reszcie…
„To jest to”.
„Musimy zacząć tę scenę od »Bella ciao«”.
To było niesamowite, bo to serial o ruchu oporu,
a tu mieliśmy partyzantów z włoskiego ruchu oporu.
To pierwszy kontakt z ziemią, z wolnością…
Ziemia!
…z drogą ucieczki,
a w tle zagra ta pieśń, bo jesteśmy partyzantami.
Udało się!
Brzmi dostojnie, jak hymn.
Jej nuty, jej tempo, jej słowa…
Ma ton hymnu patriotycznego.
Potem śpiewają ją Berlin i Profesor.
Piosenka nabiera nowego wymiaru.
Zakochujemy się w niej.
Nie pamiętam sceny, podczas której na planie panowałaby taka cisza.
Nabiera wymiaru mitologicznego, kiedy rozumiesz, że dla bohaterów
to coś emocjonalnego, coś świętego.
To było…
niemal mistyczne przeżycie.
Ikonografia Domu z papieru to być może najważniejsza przyczyna
międzynarodowego sukcesu.
Gdyby nie wyjątkowe stroje, maski i „Bella ciao”,
serial nie miałby takiej siły przebicia.
Jestem pewna. Bo jak tu się przebrać?
Te trzy elementy stworzyły wszechświat symboli…
Ikonografię.
…który przeniknął do popkultury.
Ludzie potrzebują symboli.
Łatwo je odtworzyć
i ludzie mogą je dostosować do swoich potrzeb.
Ludzie przebierają się z różnych powodów i w różnych miejscach.
Ale zawsze stoi za tym koncepcja walki z systemem,
którą ludzie kochają.
Co to oznacza? To oznacza…
że to uniwersalna ikona.
Każdy może wykorzystać czerwony skafander, maskę Dalego i „Bella ciao”
do własnej walki.
Będziemy dla tych ludzi bohaterami.
Wiecie, co jeszcze trzeba robić, żeby nakręcić ten serial?
Komplikować sobie życie.
W Domu z papieru wszyscy aktorzy, reżyserzy,
scenarzyści, technicy i producenci
żyją na krawędzi.
ŻYCIE NA KRAWĘDZI
Zacznijmy od aktorów.
- Widzicie ten statek? - Wypłynęliśmy za granicę.
Mówiliśmy, że to zimny, północny Atlantyk
i że gang uciekał, prawda?
PHUKET, TAJLANDIA
Kłamaliśmy. Dla aktorów to była tortura.
Co za upał!
Byliśmy w Tajlandii, w słońcu,
przy temperaturze 40 stopni i wysokiej wilgotności.
Prawie zemdlałem.
Profesor niemal zasłabł.
Zaraz dostanę udaru.
Kilka osób go wachlowało, żeby się nie spocił,
bo byłoby to widać w kamerze.
Dajcie mu powietrza.
Ale sądząc po jego koszuli, na to już za późno.
Był cholerny upał.
Gorąco.
Wręcz umieraliśmy z gorąca.
Ekipa miała krótkie rękawki,
a my mieliśmy bluzy i kurtki.
Sweter, szalik i wełnianą czapkę.
Były chyba 44 stopnie,
a słońce prażyło.
Darko Peric to twardy Helsinki.
- Ale tutaj… - Cięcie!
…przez kurtkę, słońce i kołysanie statku…
jest na granicy omdlenia.
Podczas prób niektórzy byli bez koszulek i nieco, powiedzmy, niezadowoleni.
Powiedziałam: „Nie mogliśmy tego nakręcić w styczniu w Walencji?”.
Wyglądałem jak krab. Byłem czerwony i spocony,
półżywy i z częstoskurczem.
To był mozolny dzień.
A scenarzyści? Oni też żyją na krawędzi?
Otóż tak. W większości seriali najpierw powstaje cały scenariusz,
a potem są zdjęcia.
W Domu z papieru piszemy równolegle ze zdjęciami.
PISANIE PODCZAS ZDJĘĆ
A wielu ludzi potrafi to zestresować.
Nawet scenarzyści nie znają zakończenia.
Nie masz pojęcia, co robisz. Mówisz: „No cóż…”.
Chcieliśmy wykorzystać jak najmniej czasu,
bo wiele się dzieje w postprodukcji, po obejrzeniu serialu.
Nie wiemy, dokąd prowadzą fabułę.
Trzeba ciągle nasłuchiwać z uchem przy ziemi,
żeby wiedzieć, skąd jedzie pociąg.
A im bliżej jest pociąg, tym więcej mamy informacji.
- Oglądasz materiał i mówisz… - Stój!
Widzisz coś fantastycznego i możesz…
Byłam przerażona.
…zmienić kurs,
a to niemożliwe, jeśli wszystko jest już nakręcone.
Czasem trudno coś zrozumieć, bo jesteśmy w dużym stresie.
Byłam przerażona. Myślałam: „Co my wyprawiamy?”
Ale serial na tym skorzystał.
Prawdę mówiąc, tak.
A jak się pisze tak blisko zdjęć? Pisze się w locie.
Weźmy na przykład sekwencję ze świnią.
Jacyś chętni?
Tutaj scena się rozłazi. Dodałbym trochę komedii.
A może Marsylia powie…
Ja nie. Nie mogę.
Może będzie aktywistą na rzecz praw zwierząt?
Ludzie to jedno, zwierzęta co innego.
Ja kocham zwierzęta.
A Denver mówi: „Jesteś zabójcą i bojownikiem o prawa zwierząt?”.
Jesteś żołnierzem, zabijasz ludzi. Nie rozumiem problemu.
„Mam zasady”.
Mam zasady.
Sprzeciwiam się cierpieniu zwierząt.
„Mogę mieć własne przekonania?”
Mogę mieć własne przekonania czy ty narzucisz mi swoje?
„Byłem na wojnie. Zwierzęta są lepsze”.
„Kiedy byłem na wojnie…”
Byłem na wojnie…
z psem u boku.
Tacy ludzie irytują Bogotę.
Bogota mu ripostuje.
- Wegański kryminalista! - Tak.
Zabójca zwierzolub.
Nie rozetnę świni.
W ostatnim momencie scenariusz trafia do aktorów.
Spotykają się z reżyserem odcinka, aby przystąpić do prób.
Rozetnij ją. Jesteś zabójcą.
Wkurwiasz mnie.
Rozetnij ją. Jesteś zabójcą.
Zostaw mnie.
A on przystawia mu nóż do gardła.
Popchnij mnie jeszcze raz, a ciebie rozetnę.
Z góry na dół.
Na planie opracowywany jest ruch.
Rozetnij ją. Jesteś zabójcą!
On się cofa, a ty go łapiesz.
- Dobra. - Przyciągasz go tutaj.
I jeszcze raz.
- Nie zrobię tego. - Jesteś zabójcą!
Rozetnij tę świnię, odbiło ci.
Tak? Przepraszam.
Z góry na dół.
Niektóre sceny pisane są tak blisko zdjęć,
że nie ma czasu, by się spotkać i wyjaśnić ruchy.
Musi się wyrywać, bo…
Ale od czego są telefony?
Jestem Nairobi, a to ręka Gandíi.
On pcha ją do przodu, o tak…
Uderza o drzwi, więc teraz wie, gdzie celować.
Strzela.
Robi kółko, ale ono nie wypada.
Wypycha je uderzeniem.
A potem przeciska głowę Nairobi przez dziurę.
Później ręka, ręka i związuje ją karabinkami i liną.
Jest unieruchomiona.
- Cięcie. - Cięcie.
Ale jeśli kiedyś cierpi się przez życie na krawędzi…
- Akcja! - …to w chwili prawdy.
Jesteśmy gotowi.
Na planie.
KRABI, TAJLANDIA
Chcieliśmy kręcić tę scenę o zmierzchu,
a został nam jeden dzień w Tajlandii.
To coś wielkiego, prawda?
Większego nie było.
Mieliśmy jedną szansę, by nagrać dobry materiał.
Cisza, proszę. Pełne skupienie.
Nic nie mogło pójść źle.
Cisza na planie… akcja.
Ale zaczęliśmy kiepsko.
- Zacznijmy od nowa. - Jego kwestię już mamy?
Musimy się sprężyć. Zostało nam 20 minut słońca.
- Druga próba. - Akcja.
Tym razem słychać silnik motocykla.
Cięcie!
- Musimy to powtórzyć. - Przez motocykl.
- Słońce zachodzi. - Skupcie się!
Reżyser ciągle na nie zerka,
bardzo nerwowo.
Dobra. Akcja.
- Cięcie. - Udało się.
Idealnie. Idziemy.
Ale została jeszcze jazda kamery,
więc szybko chowamy sprzęt.
Nie ma miejsca na błąd. Słońce już zaszło.
Szybko!
Cisza!
Musi się udać za pierwszym razem.
I… akcja!
I gdy jest już prawie noc…
- Cięcie! - …mamy to.
Wróciliśmy do gry!
Wróciliśmy!
Pozostało obejrzeć rezultat na monitorze…
Patrzcie.
…i odetchnąć z ulgą.
Było blisko.
Nie nagrywajcie tego, proszę.
Zawsze na krawędzi. Wtedy dzieją się ciekawe rzeczy.
To jak rzut za trzy punkty. Czas się kończy, a ty rzucasz…
i trafiony.
Zastrzyk energii jest niesamowity.
Pracuję właśnie dla takich chwil.
Kręcenie na krawędzi jest świetne, kiedy się udaje.
Ale bywa, że…
- jak by to ująć? - Cholera.
To jeden z najbardziej nieudanych dni.
WIELKA BRYTANIA
Witajcie w Pinewood Studios w Wielkiej Brytanii.
Niesamowite.
Mają tu najlepszy basen do ujęć podwodnych.
Zarąbista wanna.
- Co może pójść źle? - Nic nie pójdzie źle.
- To było szaleństwo. - Szaleństwo.
To była lekcja…
- Wszystko szło źle. - …pełna błędów.
Ale świetnie się bawiłem.
Krok pierwszy: przywieźć z Madrytu scenografię.
I rozstawić ją pod wodą.
Tam!
Bo jak najlepiej zasymulować zalanie skarbca?
Trzeba go zanurzyć.
Zamiast pompować wodę do skarbca…
To 7500 litrów na minutę.
…zanurzyliśmy w basenie całą scenografię.
W kamerach zamocowanych w środku wyglądało to tak,
jakby woda wypływała z dołu
i się podnosiła.
Nazajutrz była klęska.
Okazało się, że sztabki odklejają się i unoszą na wodzie.
Tak się uczymy.
Wszyscy musimy zabrać się do wkręcania i wiercenia.
Wszyscy, nawet kierownik zdjęć.
- Chciałeś światowego serialu? - To światowy serial.
Z pompą. Światowy serial pełną gębą.
Masz, czego chciałeś.
Z kamerą kiepsko sobie radzi,
ale wkręca śruby i wierci dziury jak nikt.
Kiedy kończymy, odkrywamy to…
Półki zaczynają rdzewieć.
Testujemy różne środki do usuwania rdzy.
Używamy kwasu fosforowego,
ale po kwasie fosforowym
pojawiają się białe ślady.
Teraz myślimy, jak je usunąć.
Zanurkuję w basenie i zobaczę, czy coś dziś nakręcimy.
To tylko ja czy w powietrzu jest jakieś napięcie?
Trafiłaś w sedno, bo czeka nas coś jeszcze gorszego.
Sztabki…
się skurczyły.
Zrobiliśmy je z pianki, żeby były lżejsze.
Cięższe byłyby nieporęczne na planie.
Ale ciśnienie wody…
zrobiło z nimi coś takiego.
Co się stało? Znowu ciśnienie.
Sztabki nigdy nie były dwa i pół metra pod wodą.
Chcieliśmy się zastrzelić.
Wyglądały jak rodzynki, a pracowaliśmy nad nimi od miesięcy.
Bywa.
Mieliśmy jedną katastrofę po drugiej.
To były chyba najbardziej nerwowe chwile.
Najmocniej czuliśmy wtedy ciężar odpowiedzialności,
bo nic się nie układało.
Praca pod wodą sprawiała problemy.
Ale pomimo tego…
Trzy, dwa, jeden.
- …kręciliśmy. - Akcja!
Na dole Alba, Hovik i Jaime zabierają złoto.
Reżyserzy dają im wskazówki z góry
przez podwodny głośnik.
Czekajcie, aż powiem „akcja”. Dziękuję.
Tak czy inaczej…
W Hiszpanii myśleliśmy, że wszystko jest idealnie.
Ale potem było: „Popatrz na to. Cholera”.
„Sztabki się wyginają”. „Boże, masz rację”.
Trzeba było zretuszować każdą sztabkę w każdym ujęciu.
Jedną po drugiej.
Malowaliśmy wszystkie sztabki jedną po drugiej.
Musieliśmy poprawić ponad tysiąc sztabek.
W niezliczonych ujęciach.
Ale efekt końcowy wygląda świetnie. Warto było.
Zespół efektów wizualnych chyba nas zapamięta.
Powiedzmy, że kosztowało nas to wiele godzin snu.
Nie było lekko, ale materiał robi wrażenie.
Te zdjęcia to coś wyjątkowego.
To poniekąd podsumowuje, jak tworzymy Dom z papieru.
Wykazali się wytrwałością, bo mogli to wyciąć,
ominąć albo przepisać scenę, więc czapki z głów.
Dom z papieru stawia wyzwania nam, scenarzystom,
i reżyserom, którzy kręcą w ekstremalnych warunkach.
Musimy ciągle balansować na krawędzi.
Teraz!
- Musimy ciągle być przerażeni. - Cięcie.
Każdego ranka przed zdjęciami budzę się przerażony.
Każda scena jest dla nas wszystkim, kiedy ją kręcimy.
Żeby dać widzom rozrywkę.
- Mamy to! - Mamy to!
Skończyliśmy. Zero ofiar.
Teraz znacie nas nieco lepiej.
Jesteście gotowi?
Oto my.
Musi puścić sok.
Osobliwa szajka złodziei…
Co to jest?
…która przeżywa przygodę życia dzięki wam.
Dziękujemy.
Ludzie mnie rozpoznają.
Wspierają serial, wysyłają miłe słowa.
„Tokio! Dom z papieru!”
Dziękują mi za to, ile mieli radości, oglądając w domu serial.
To niesamowite.
Poszliśmy na całość w każdym gatunku, w którym potrafimy.
To chyba widać w serialu.
To wzruszające widzieć, jak ludzie biorą twoje dzieło…
i czynią je swoim.
To wzruszające.
To pokazuje, że historie są niezliczone, a ludzie chcą ich słuchać.
To dało mi naprawdę wiele.
Dało mi nową karierę, nowe życie.
Jestem za to wdzięczny.
To był dar.
Przysięgam, aż mam gęsią skórkę.
Kręcić z nimi to dar, który napełnia cię życiem.
To było jak dar.
To dar.
To coś niesamowitego.
To był prawdziwy zaszczyt.
Na zawsze zachowam to w sercu.
Zapalmy jedną i zobaczmy, ile ciepła zniosą.
Nie jedzie!
Jest zepsuty.
Mój dziadek.
Zmarł podczas zdjęć do Przystani.
Najlepsze cameo w serialu.
- Ale myślę też… - „Pojadę na wakacje”.
Cristina, Jesús, Olalla.
Tak, jasne. Wybacz, Titi.
Nagrywasz?
A jak myślisz?
Valentina!
Patrz, jestem na plaży!
Napisy: Juliusz P. Braun