Downloaded from YTS.MX
NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
MICHAEL MCINTYRE
SHOWMAN
Bayanlar baylar, karşınızda
Michael McIntyre!
Bravo!
İyi akşamlar bayanlar baylar!
Netflix stand-up gösterime
hoş geldiniz!
Hadi bakalım!
Teşekkürler!
Açıkçası, biraz daha iyi durumda olmak istedim,
fiziksel açıdan.
Bu gösteri için.
Planlamıştım ama pek olmadı.
Aslında bunu söylemezdim
ama bu takım bana özel dikilmişti.
Bir yıl kadar önce.
Ve maalesef artık o bedene sahip değilim.
Biraz sıkı oldu, biraz gergin.
Anladım ki, el kol hareketlerimi
bu çizgi altında yapmam gerekecek.
Yani bu gece, kendimi daha çok
buralarda ifade etmem gerekiyor.
Çünkü kollarımı buradan yukarı kaldırırsam,
bu olmaya başladı.
Bayanlar baylar, ceket memesi.
Dar ceketin son derece talihsiz bir yan etkisi.
Biraz tombiş yanaklı oldum bu ara.
Maalesef tombiş yanak durumu yüzünden
birkaç sorun var.
Telefon aldım, ne zaman bilmiyorum, bir yıl falan oldu.
Yeni iPhone. Yüz tanıması var.
İlk alınca,
telefona bakıyorsunuz, yüzünüzü tarıyor ve sonra sizi hatırlıyor.
Bakınca kilidi açılıyor.
Şifreyle değil, yüzünüzle.
Artık telefonum şişman suratımı tanımıyor.
Sanki şöyle diyor,
"Kim bu şişman hırsız? Michael'ın telefonunu mu çaldın?''
Açabiliyorum ama şöyle yapmam lazım.
Yaşlandığım için. Eşimle aynı yaştayız.
Küçük şeyler değişmeye başladı. Yıllardır her şey aynıydı
ama artık hissediyoruz.
Tam olarak yaşlılık değil ama küçük farklılıklar.
Mesela geceleri ayık kalamıyoruz.
İçimiz geçiyor.
Her gece. 9.30 bizim için geç bir saat.
Çok yoruluyoruz.
Netflix'e tıklayınca ''Bu-bum'' olur ya?
O eşimle benim kafaları yastığa çarpıp sızmamızın sesi.
Orayı geçemiyoruz.
Yeni olmaya başlayan başka bir şey de şu,
ki söylemem gerek, bununla gurur duymuyorum.
Aslında bunun başıma bu kadar erken gelmesi beni çok hüsrana uğrattı.
Her gece olmuyor.
Ama ara sıra, gecenin bir yarısı
çişim gelip uyanmaya başladım.
Bu da çok iç karartıcı bir gelişme.
Bunu alkışlayan yaşlı bir beyefendi var.
Ne komik bir an.
"Aynen öyle dostum."
Mesanem eskiden iyiydi.
Bu odadaki pek çok genç mesane gibi gece uykuya dalardım.
''İyi geceler mesane'' derdim.
O da ''İyi uyu Mikey'' derdi. ''Uyuyacağım.''
Sabah uyanırdım, mesanem derdi ki,
''Burası dolu ama endişeye mahal yok.
Helanın ordan geçersen boşaltırız.
Ama sakin ol, rahatla, acele yok.
Kahvaltı yap, meyve suyu iç.
Biraz smoothie iç. Çay, kahve, ne istersen.
Gevreğine daha çok süt koy, sorun değil. Bu iş bende.
En azından öğlene kadar.''
Artık değil.
Artık, gecenin bir yarısı derin uykudayken,
mesanem beynime mesajlar gönderiyor
ve altıma işediğim rüyalar görmeme sebep oluyor.
Beni böyle uyandırıyor.
Normal bir kaygı rüyası görüyorum.
Okula geri dönmüşüm,
çalışmadığım bir sınavdayım.
Garip bir rüya görüyorum,
Aşağıya bakıyorum, altıma işemişim. Panikle uyanıyorum!
Altıma mı işedim?
Aşağı bakıyorum, mesanem,
"Neredeyse! Hemen gitmeliyiz! Kalk! Şimdi!"
Yatıyorsundur,
''Ama kalkmak istemiyorum,
saat sabahın üçü, istemiyorum."
Karşı koyarsın ama mesane inatçıdır.
"Korkarım uyanman gerek, durum çok tehlikeli.
Bununla baş edemem.''
Yani yataktan çıkmak, etrafından dolaşmak,
kapıdan çıkmak, şuradaki banyoya gitmek gerekiyor.
Etrafından dolaşıyorum çünkü eşim burada, kapıya yakın.
Bu onun tarafı.
Bu benim tarafım, bu onun tarafı.
20 yıldır böyle.
Asla değişmeyecek. Hepimizin kendi tarafları var.
Hiç eşinizin tarafına gittiniz mi?
Çok tuhaf bir histir!
"Aynı oda ama buradan çok garip görünüyor!
Hoşuma gitmedi!''
Yani dolaşmam gerek
ve onu uyandıramam.
Eşim gece uyanırsa tekrar uyuyamaz,
suçu bana atar.
Kalkar, ''Niye uyandırdın? Niye gürültü yapıyorsun?''
Yani uyandırmamam gerekiyor,
bir de, uyanırsa kesinlikle telefonuna bakacak
yani kesinlikle ayakkabı alacak.
Telefondan, internet alışverişiyle
o kadar çok ayakkabı alıyor ki!
Banyoda ayakkabı alıyor,
trafikte, ışıkta ayakkabı alıyor,
lunapark treninde giderken bile ayakkabı aldı.
Bağımlı.
Servete mal oluyor.
Durum şu derece kötü;
Geçen gece, yatakta bilgisayardaydım.
O da yanımda, telefonda.
Çocuklar da odada, ikisi de iPad'de,
televizyon da önümüzde.
Harika, modern bir aile sahnesi.
Ailece konuşmuyor değiliz.
Bazen mesaj sesi geliyor, nereden geldiğini tartışıyoruz.
''Çın!'' ''Senin mi, benim mi?'' ''Galiba senin.''
"Teşekkürler, haklısın." Sonra cihazlarımıza dönüyoruz.
O an internet bankacılığındaydım.
Hesaptan çıkan parayı canlı görebiliyordum.
Sayfayı her yenilediğimde daha az paramız vardı!
''Şu an mı yapıyorsun canım?''
"Ama bu ayakkabılar çok güzel, tatlım! Mecburdum!
Canını sıkıyorsa sayfayı yenileme.''
"Lütfen, sabaha bir şeyler bırak!''
Yani onu uyandıramam, bir servete mal olur.
O yüzden etrafından dolaşmam gerek.
Lafta kolay, çünkü döşemeler var.
Gece yarılarında sinsi sinsi gezene kadar
döşemelerimizin gıcırdadığını fark etmemiştim.
Döşemelerin sesini gündüz hiç fark etmemiştim.
Gecenin köründe,
ayağım yataktan çıktığı anda...
Eşimin uykusunda huysuzlandığını görebiliyorum.
Kolu bilinçsizce telefonuna uzanıyor.
"Hayır!"
Gıcırdamayan yer bulmaya çalışıyorum.
''Siktir!''
Bir yerden sonra salıyorum.
Geceleyin her şey gürültü yapıyor. Her şey.
Gece işemeye başlayana kadar
tahliye fanımız olduğunu bile bilmiyordum.
Tuvalete giriyorum, ışığı açıyorum...
Neyi tahliye ediyoruz? Başlamadım bile.
Dünyadaki en gürültülü şey! Eşimi uyandıracak!
İki ayrı düğme de yok. Işık için ayrı,
diğeri için ayrı,
tahliye için.
İkisi de aynı devrede.
Yani ışık açmak istiyorsanız...
Bu da eşimi kesinlikle uyandırır.
Yani çare karanlıkta işemekte.
Çünkü bütün olay seste,
gürültüye karşı çok hassas olman gerek
çünkü şarıltıyı bekliyorsun.
Ama suya işeyemezsin,
çok ses çıkar.
Bu eşimi uyandırır.
Suyu bekler ve sonra hemen çekilirsin
suyun dışında klozetin en iyi yerini bulmaya çalışırsın.
Evet! Gece çişine ilgi büyük!
Karanlıkta idrar.
Bazen işerken farklı bir ses duyarsın. Şöyle olursun,
"Bence zemin bu. Yere işiyorum.
Fazla çekildim.''
Sonra ışığı açarsın.
"Evet, yere işedim."
Tuvalet kağıdı çıkarman gerekir,
yere atarsın.
Bir çeşit ayak paspası oluşturup
banyo zemininden çişini temizlersin.
"Hayat nasıl gidiyor Michael?''
''Sabah 3.20'de ayağımla çiş temizliyorum.
Bunun dışında çok mutluyum."
Yatağa dönme zamanı.
Yatak odasına girer girmez eşimin yüzünün parladığını görebiliyorum.
Telefon.
Korku filmi gibi.
Gözlerinde ayakkabılar görünüyor.
"Bu kadar ses yapmak zorunda mısın, Michael?
Üç çift ayakkabı aldım."
Kahretsin!
Bu çiş bana 600 sterline patladı!
Artı KDV!
Tasarruf için sonda almayı düşünüyorum.
Gerçekten...
Bu senin için iyi bir tavsiye.
Yatmadan önce vitamin almaya başladım,
böylece çişim karanlıkta parlıyor ve durumu tam olarak görebiliyorum.
Artık gıcırdayan yerler öğrenmeye başladım.
Yataktan çıkıyorum ve basılmayacak yerleri biliyorum.
Kendimi çok geliştirdim.
Bence yaşlandıkça daha da ustalaşacağım.
80'imde Ninja Savaşçısı gibi olacağım.
Gecenin bir yarısı gizlice işeyen bir emekli.
O yaşta neredeyse hiç çiş çıkmaz.
Aslında boş odadaki dolaba işediğimi sonradan fark edeceğim
ama bunların hepsi gelecekte bayanlar baylar!
Ama iyi haber şu ki,
gece kalkıp çişe gitmenin tek iyi tarafı,
bana eşim uyurken kombiyi ayarlama fırsatı vermesi.
Çünkü kutup şartlarında uyumayı seviyor.
Cam açık uyuyor
ve buna "oda sıcaklığı" diyor.
"Hayatım, pencere açıksa
oda sıcaklığı olmuyor.
Bu, bahçe sıcaklığı.''
Dışarıda çadırda uyuyalım bari.
Hava buz gibi!
"Camı kapatıp kombi açabilir miyiz?''
"Hayır, yatak odasında kombi açamayız.
Boğaz ağrısı yapar.''
''İçinde oluşan buz sarkıtları yüzünden
boğazım zaten epey ağrıyor!''
Ama sorun değil, istediği gibi olsun.
Birlikte yaşıyoruz.
Buz gibi istiyorsa bir battaniye daha alırım.
Bir şey olmaz. Benim sorunum,
sıcaklıkla ilişkisinin hiç mantıklı olmaması.
Yatak odasını böyle buz gibi isterken
banyosu nasıl dünyanın en sıcak şeyi oluyor?
Lav var, bir de eşimin banyosu var.
O banyodayken evi buhar kaplıyor.
İnsanlar sokağımızdan sis lambasıyla geçiyor.
''Şu binada ne olmuş?''
Ve sık sık banyodan, buharın içinden seslenir,
''Michael, benden sonra girmek ister misin?
"Neden, makarna yapmak için mi?
Hayır."
Tehlike.
Bunu hepimiz yaptık.
Hepimiz fazla sıcak bir banyoya girdik.
Genelde bizim suçumuzdur. Bekleyecek vaktimiz yoktur.
Sıcak ve soğuk tarafı açarız
sıcaklığın tam ayarına gelmesini bekleyecek vaktimiz yoktur.
''Oldu herhalde'' denir.
Gidersin, meşgul hayat, gelirsin
ve genelde ayağını sokar sokmaz anlarsın.
Ayağın girer girmez, genelde...
''Biraz sıcak olmuş.''
Ama bazen girene kadar fark etmezsin.
Girer, kendini indirmeye başlarsın,
çünkü ayaklarının yandığı bilgisinin
beyne ulaşması
biraz zaman alır.
Bilginin oraya ulaşması gerekir.
Çünkü epey bir yol gidiyor.
Aşağı inerken düşünürsün,
"Burada bir yanlışlık var."
Sonra da vurur.
Anlık karar vermen gerekir. ''Kalayım mı, gideyim mi?''
Ve birçok kez şu olur, "Yapamam! Aman Tanrım, yapamam! "
Ve banyonda çıplak dikilirsin.
Aşağı bakarsın, sanki ayağında acının kırmızı deri çorapları vardır.
"Bakın ne yaptım kendime!"
Sonra soğuk suya yer açmak için sıcağı boşaltmak gerekir.
Tıpayı çekmek için kolunu feda edersin.
Tıpa çekmek, çok tehlikeli.
Koluna adeta şöyle dersin,
''Canın yanacak, üzgünüm. Kendini hazırla.''
Bazen eline gelmez, "Kolumu kaybedebilirim!"
Ama daha cesur olanlarımız,
burada bu gece çok var, kendimi de sizden biri sayıyorum,
havada kürek çeker.
Banyoya girersin,
acı verse bile,
ve havada kalırsın.
Soğuk suyu açar ve deli gibi küreklemeye başlarsın.
''Bunu değiştirebiliriz. Sürekli iyiye gidiyor!
Cesur ol!''
Sonra içgüdüsel olarak bilirsin,
''Yön değiştirme vakti!
İyiye gidiyor! Hadi!''
Sonra da sınaman gerekir. Su ne durumda?
Tam batışa hazır mı?
Bunu da poponla yaparsın, poponu seçersin,
poponun görevi de, bir dalıp bakmaktır.
Hazır mı? Durum nedir?
Ve bu da maalesef taşaklarım olduğunu unuttuğum an.
Aslında tam unuttuğumdan değil,
daha çok salınımın açısıyla ilgili.
Yani o an, suya en yakın şey taşaklarımdır,
popom değil.
Kötü bir sürpriz oluyor.
İnsan vücudunun en hassas kısmı.
Dürüst olalım,
kaynar suyu denemek için
gönüllü olacağınız son kısmı.
Kimse bana bir bardak çay verip şöyle demedi, ''Michael,
bu biraz sıcak olabilir."
"Yakında öğreniriz dostum."
"Doğru, haklısın.
Biraz daha süt.
Sadece biraz.
Havada kürek gazisi taşaklarımla test ettim dostum.''
Susattı.
Susadım burada.
Bu şişe su.
Etiketi reklam olmasın diye çıkardılar.
Çünkü Netflix izleyicilerinin
bana benzemek istemesinden çekiniyorlar.
Düşünebiliyor musunuz? "Ne içiyor?"
Tabii ki Evian marka.
Merak ediyorsanız, Evian. "Genç yaşa, Evian.''
Orta sınıf şişe suyu sever, değil mi?
Renksiz, kokusuz, tatsız bir sıvı ve her markanın tadı aynı.
İnsanların farklı markaları tercih etmesi bir marka ve pazarlama mucizesi.
''Voss severim." ''Fiji severim." "Buxton iyi."
''Highland Spring'ciyim.''
Aynı su.
Çok da alınırlar, restoranlarda görmüşsünüzdür.
Garson gelir,
''Ne içersiniz?''
''Evet, su alabilir miyiz lütfen? Soda değil, su yeterli.''
Bazen garson ''Musluktan mı?'' der.
Korkunç bir andır.
Sanki "Birikintiden mi?'' demiştir.
''Kaldırımdan biraz alabilirim. Yağmur yağmıştı.''
Çok alınıyorlar.
"Pardon, bu ne cüret?
Bizi zehirlemeye mi çalışıyorsunuz?
Saygınız yok mu? Sizce şişe suya param yetmez mi?
Evian falan alalım lütfen.
Şişede dağ resmi var, güven veriyor.
İğrenç musluk suyunuzu istemiyoruz.
Musluk, depo ve borularınızın durumunu bilmiyoruz.
Ne iğrenç. Sıçan dolu depolarınız ha?
Yüzyıllardır dönüp dolaşan su mu?
Bana bunu mu vereceksiniz? Ne iğrenç!
"Buz" mu?
"Evet, bok suyunu dondurup şişelenmiş suya koyabilir misiniz?
Çünkü bu işi tam düşünmedik.
Yavaş bir ölüm isteriz,
zehirli sıçan suyunun Evian'ın saflığına yavaş yavaş salınmasını istiyoruz."
Bu gösteri, uzun zamandır devam eden bir turnenin sonu.
Dünya çapında, büyük bir turne.
Ve sanırım sonunda evde olmak inanılmaz heyecan verici
çünkü çok uzak yerlere gittim.
Gittiğim en uzak yer, buradan gidilebilecek en uzak yerdi.
Yeni Zelanda.
Yeni Zelanda harika, orayı seviyorum.
Ama gitmek 24 saat sürüyor,
hayatının bir günü gitti işte, acayip.
Jet-lag de inanılmaz.
Yeni Zelanda, Auckland'a indim ve düşündüm ki,
saat dilimine hemen geçmem lazım.
Saatimin düğmesini çıkardım
ve hostese şöyle dedim, ''Burada saat farkı ne?
Yeni saat dilimine geçmek istiyorum, fark ne? "
"12 saat ileri.
Yeni Zelanda'da saat farkı 12 saat ileri.
Yeni Zelanda'da 12 saat ilerideyiz."
O yüzden saatimi 12 saat ileri almaya başladım.
Ve gözümün ucuyla bana aptal gibi baktığını fark ettim.
''Derdi ne bunun? İşine baksa ya?''
Sekiz saat kadar gittim ve fark ettim ki,
''Doğru ya,
başladığım yere geleceğim."
Aptal gibi görünmektense geri sardım.
''Teşekkürler, gerisini ben hallederim. Sağ olun.''
Yeni Zelanda'da böyle konuşuyorlar.
Ağızlarının ucunda.
Çok hızlı, çok seri.
Ünlüleri değiştirirler, onlarla garip bir ilişkileri vardır.
Bir ünlü gelir,
başkasını seçip onunla devam ederler.
Avustralya biraz farklı, Avustralya'da çok yavaş,
acele etmiyorlar.
Hatta ünlüler, ünlüleri severler.
Ünlü harf gelince şöyleler,
''Burada kalacağız.
Bu cümleyi aceleye getirmek için
bir sebep göremiyorum dostum.
Ünlü harfte kalacağız."
Yeni Zelanda'da olay ünlüyü değiştirmek.
Bu ünlü harf değiştirme durumu yüzünden bir olay yaşadım.
Çok açık ve dürüst olacağım. Kaba bir hikaye.
Ama komik.
Auckland'da otele giriş yaparken,
resepsiyonist bana altıncı katta yeni yapılan havuzu anlatmak istedi.
Altı.
Altıncı kat.
Havuzun etrafında da bir yer vardı.
Havuz kenarı.
''Kenar'' diye geçiyordu.
Asansörde de öyleydi. ''Kenar.''
Giriş yapıyordum, dedi ki,
''Bay McIntyre, misafirliğiniz sırasında
Çük'te oturarak zaman geçirecek misiniz?''
"Benim hakkımda yaptığınız bu varsayım hayret verici.''
"Altıncı katta büyük, hoş bir çük var."
"Seks katında büyük, hoş bir çük mü var?
Nasıl bir yer burası?"
"Çük sadece takılmak için."
"Hayır, değil!"
"Dikkatli ol, biraz kaygan olabilir, sert ağaçtır."
"Lütfen, edepli olun!"
Oradayken Avustralya'ya gittim, oraya da uğradım tabii.
Çok güzel, Avustralyalıları seviyorum.
Çok iyi insanlar.
Burada birkaç Avustralyalı var. Hoş geldiniz.
Onları seviyorum. Çok canlı, çok mutlular.
Gelmiş olmanızı seviyorlar, çok minnettarlar.
"Vay be, buraya kadar geldin!" Harika.
Tatil yeri gibi, çok güzel.
Kumsallar güzel, manzara muhteşem.
Tek sorun şu, alınmayın.
Köpek balıkları, orada olmaları gerektiğine karar vermiş.
Avustralya etrafında dönüp,
Avustralyalıların suya girmesini bekliyorlar.
Ve ne oluyor?
Avustralyalılar sürekli suya giriyor.
Bazı Avustralyalılarla plaja gittim.
"Yüzmeye gelecek misin Mickey? Gel rahatla, serinle.
Gel yüz, bugün su çok güzel."
"Hayır, sanmıyorum, böyle iyi."
''Neden?''
"Çünkü orada köpek balıkları var." "Evet.
Her zaman yok.''
"Bence
geçmişte bir tane bile olmuş olması bana yeter.''
"Hadi Mickey. Hayatını yaşamalısın."
"Evet, bitene kadar.
Belki bugün, köpek balığı saldırısıyla. Anladın mı?"
Dedi ki, ''Araba çarpma ihtimali daha yüksek.''
''Yüzerken değil lan. Plajda kalıyorum.''
''Burada kalacağım.
Başka türlü serinlerim."
Avustralya'dayken maalesef bir beyefendi gördüm.
Bu komik değil.
İyiydi.
Köpekbalığı saldırısı oldu ama iyiydi.
Kolundan ısırılmıştı. Pek hoş değildi.
Gülmemeliyim.
Demek istediğim şu,
tutkuyla inanıyorum ki, suya girmiş olmasa
bu köpek balığı saldırısı gerçekleşmeyecekti.
Hastanede yatıyor, haberlere çıkmış.
Yatağın ucunda bir muhabir var.
Kolu bir yere bağlı, boyunluk takmışlar.
Kadın diyor ki, ''Eğer yapabilirseniz,
neler oldu, anlatabilir misiniz efendim?''
Adam, "Evet, şey... Ben...
Okyanusta sörf yapıyordum
ve bu köpek balığı resmen...
bir anda geldi.''
Pek sayılmaz.
Köpek balığı doğal ortamındaydı.
Tam anlamıyla bir anda gelip
kendini atıştırmalık olarak sunan sensin.
Tabakta. Tam anlamıyla uzun, ince bir tepside.
Sudan çık.
Durum şöyle değil ki,
''Melbourne'de dördüncü kattaki dairemde
bulaşıkları kaldırıyordum.
Kupamı koymak için üst rafı çektim
köpek balığı birden ortaya çıktı
ve koluma saldırdı."
''Adelaide'ye giden bir uçaktaydım
Camdan baktım, kanatta bir köpek balığı vardı lan."
Bir aksan deneyeceğim, fark etmişsinizdir.
Aksanları severim. Nereye giderseniz gidin
herkes kendine has bir şekilde konuşur.
Nasıl başlıyor bilmiyorum.
Kimse nasıl geliştiğini bilmiyor.
Güzel olanlar, mesela İtalya.
Güzel insanlar. Çok güzel konuşuyorlar.
Nasıl gelişiti bilmiyorum
ama kesinlikle iletişimin en seksi yolu.
İtalyan aksanıyla konuşmak çok seksi.
''Herkes sever benim konuşma tarzı.''
Değil mi?
Fransa, biraz sinirli ama yine de çok havalı, böyle konuşuruz.
Dünyadaki tüm aksanlar içinde
belki değiştirseler dediğim bir tane var,
ve oralı kimseye saygısızlık etmek istemiyorum,
ama benim için bu, Kuzey İrlanda aksanı.
Ne oluyor ya orada?
Yapması kolay değil.
Kuzey İrlanda'da iletişim kurmanın en iyi yolunun
boğazın tam arkasında olduğuna karar vermişler.
Sadece ses çıkarıyorum. Hiçbir şey yok. Kesinlikle hiçbir şey.
Bazen dedikleri bile anlaşılmıyor.
"Kuzey İrlanda aksanıyla sesler çıkaracağız.''
''Burada ne işin var?"
"Burada ne yaptığını bile bilmiyorum."
Nasıl başlıyor? Çünkü bebekler şöyle...
''Hayır, şöyle...
Burada kalacaksan böyle yapmalısın.''
Tam arkada. Böyle en arkada.
Birisi hapşırdığında nereli olduğunu anlayabildiğim tek aksan
Kuzey İrlanda aksanı.
Hapşırıktan.
Dubai'de hava alanındaydım, yanımdaki adam şöyle yaptı...
''Hapşu!''
Tanrı aşkına.
"Kuzey İrlandalı mısın?"
"Evet, Belfast'lıyım."
''Ben de öyle düşünmüştüm.''
Eğlenceli, güzel bir yer.
Belfast'ta iyi şovlar yaptım. Seyirci çok iyi.
İyi insanlar, dost canlısı, misafirperver.
Oradayken biraz boş vaktim oldu,
ben de bütün Kuzey İrlanda'nın
gelmiş geçmiş en başarılı turistik yerine gittim.
Adı Titanic Quarter.
Titanic'in yapılışıyla ilgili.
Belfast'ta yapılmış.
Bununla da inanılmaz
gurur duyuyorlar.
Adeta Titanic'e ne olduğunu bilmiyorlar.
Yapıldığı yerde.
Bu müzeyi gezdim ve orada çalışan birine dedim ki,
"Çok üzgünüm ama Titanic'e ne oldu biliyor musun?"
"Giderken gayet iyiydi" dedi.
Amaç bence bu değil dostum.
Oradan sonra Amerika'da gösterilerim vardı.
Amerikalılar…
İnanılmaz bir kitle. İnanılmazlar.
Seyirci kitlesi olarak çok...
Eğlenmeye çok hazırlar.
Evet!
Kopuyorlar. Vahşi.
İngilizler alınmasın, bilin ki ben de bir İngiliz'im.
yani ben de aynıyım.
Amerika'da sahneye çıktım, çılgınlardı.
Tezahüratlar, kahkahalar...
Sonra sosyal medyaya baktım.
Her şey büyük harfti. "Michael McIntyre harikaydı!
Mekanı yıktı geçti. Mühtişti!''
Dürüst olayım, burada öyle yazan olmuyor.
İngilizlerden aldığım en iyi yorum şu,
''Hüsrana uğratmadı.''
Mutluyken bile,
hüsran yaratan hayatlarımızdan bahsetmek zorundayız.
Başka biri de şu, "Şaşırtıcı derecede iyi."
Neden bu kadar şaşırdın?
Biletleri sen aldın!
İngilizler dışarı çıkarken beklentileri olmaz.
"Bu akşam pek eğlence beklemiyorum.''
"Şaşırtıcı derecede iyi, değil mi Pam?"
Yani, dünya turumda gittiğim tüm yerlerden
en eğlenceli, en beklenmedik şekilde eğlenceli olanı
bana göre Asya'da yaptığım gösteriler olmalı.
Daha önce Asya'da sahne almamıştım.
Peş peşe Hong Kong ve Singapur'a gittim.
Daha önce Asya'ya hiç gitmemiştim.
Birçoğunuz için sürpriz olabilir.
Ben...
Asyalı biri değilim.
Fark ettim ki...
Asyalı görünüyorum.
Özellikle güldükçe daha da Asyalı görünüyorum.
Şimdi...
Bunu araştırdım.
Ailem Asyalı değil.
Soyumda hiç kimse Asyalı değil.
Çocuklarım Asyalılara hiç benzemiyor.
Evimin ve ailemin
tek Asyalı temsilcisiyim
ve bunun neden olduğunu kimse anlamıyor.
Hatta ben bile kendimi Asyalı bir beyle karıştırdım.
Çok moral bozucu bir andı.
Uçaktan iniyordum,
giderken almanız için gazeteler olur ya?
Tünel kısmından çıkıyorum, tünel kısmı var ya?
Uzun bir uçuştu, dalmışım, gözümün ucuyla fark ettim ki,
Daily Mail'in ön sayfasındayım.
Kalbim sıkıştı,
"Ne yaptım? Eyvah, bir şey oldu, ben uçaktayken
bir haber patlamış olmalı.
Ne oldu? Eyvahlar olsun."
Kim Jong-un'du.
Hayatımda daha moral bozucu
bir an varsa,
onu henüz yaşamadım.
Acı ama gerçek,
muhtemelen şişko Asyalı yüzümle
Kim Jong-un'un telefonunu açabilirim.
Belki FBI beni gecenin bir yarısı devlet sırlarını çalmak için
Pyongyang Sarayı'na gönderir.
"Yatak odalarında sinsice dolaşmakta iyi misindir?''
"Her gece çalışıyorum, efendim. Aradığınız adam benim.
Bana sadece gıcırdayan döşemelerin haritasını verin yeter.''
Ben Asya'da, Hong Kong'dayken
çok heyecan verici bir gelişme oldu.
Çok beklenmedikti.
Güzel bir kadınla evli olduğumu söylemeliyim.
Benim boyumu aşıyor.
Gerçekten çok seksi.
Beni aştığını biliyorum çünkü bizimle tanışan herkes
bunu hemen söylüyor.
Ellerinde değil.
Bize bakıyorlar ve...
"Neden?''
Anlamıyorlar.
Kadın on üzerinden on. Hiç şüphe yok, o bir on.
Bense...
Belki diyetle ve bronzlaşmayla, çok uzaktan bakınca
ve göz bozukluğuyla...
Düşük ışıkta, belki altı.
Ya da beş.
Aldığım tepkiye göre, sanırım dört.
İyiyim, sorun yok, umurumda değil.
Çünkü Hong Kong'da
ben dokuzum lan.
Dokuzum.
Herkesin arzuladığı tip bu.
Çünkü "Asyalı mı, Asyalı değil mi?
Havalı, İngiliz, Bond gibi.'' olayım var.
Uçaktan iner inmez kızlar kıkırdıyordu.
"Aman Tanrım!"
Ne olduğunu anlamadım.
Daha önce kimse bana böyle tepki vermemişti.
Kızlar bana gelip, "Affedersiniz, nerelisiniz?
Çok ilginç bir yüzünüz var.
Merhaba."
Benden hoşlandıklarını
flört etmek için maskelerini indirmelerinden anladım.
"Merhaba yabancı.
Nasılsın?''
Bu kız bana gelip şöyle dedi, "Affedersin,
manken misin?"
Ben manken miyim?
"Hayır, neden bahsediyorsun?"
''Paco Rabanne reklamlarındaki adama çok benziyorsun."
Hong Kong'da Paco Rabanne için bir reklam kampanyası var.
Reklamdaki adamla aynıyız.
Hatta daha yakışıklı olabilirim.
Hong Kong'da ben bir Paco Rabanne modeliyim.
Bu ülkede bana hiç reklam işi teklif edilmedi.
Jacamo yeni bir ceket memesi serisi çıkarmadıkça
bunun yakın gelecekte değişeceğini sanmıyorum.
''Jacamo'dan yeni ceket memesi.
Her boyutta meme var."
Olmaz.
Fark etmez. Hong Kong, yakışıklı.
Ne yazık ki bu çok utanç verici bir duruma yol açtı.
Eşim hep bana bakmaya çalışıyor. Yanımda değildi.
Turnede yalnızdım, uyuyamıyordum. Sürekli sızlanıyordum, ''Jet-lag oldum.''
Bana bir hotel spa'sında masaj ayarladı.
Dedi ki,
''Dünyaca ünlü. Uyumana yardım eder.''
Spa'ya indim. Asansör kapıları açıldı.
Mumlar, sakin müzik var.
Resepsiyondaki kızlar kıkırdıyor çünkü çok yakışıklıyım
ama alıştım artık.
Neredeyse sinir bozucu. "Geliyor!
Reklamdaki adam. Aman Tanrım!''
Biri maskesini indirdi ve kırmızı ruj sürmeye başladı.
"İnanamıyorum, bu o!"
Sonra maskesini dudaklarının üzerine çekti.
Oraya vardığımda maskeden sızıyordu.
Joker'e benziyordu. İyi bir görüntü değil!
"Masajıma geldim" dedim.
Dedi ki, "Erkek soyunma odasına geçmenizi istiyorum,
şurada, sağ tarafta,
orada bir dolap bulacaksınız.
İçinde bornoz ve terlik var.
Onları giyin ve düz devam edin, terapistiniz sizinle buluşacak.''
Ben de geçtim ve bir dolap buldum.
İçinde bornoz ve terlik vardı, beklediğim gibi.
Ama beklemediğim bir şey de vardı.
Küçük bir pakette tek kullanımlık
masaj iç çamaşırı.
Hiçbir erkek bunu giymemeli, size söyleyeyim.
Kalçanın bir tarafından bir ip,
diğerinden başka bir ip geçiyor,
ortada da neredeyse hiç kumaş yok.
Dediğim gibi, bu masaj çamaşırını daha önce hiç görmemiştim.
Yüzüm için bir maske olduğunu düşündüm.
Yani yandaki ipleri böyle kulaklarıma taktım.
Yüzümü de taşaklarımın geleceği yere koydum.
Bornozla terlikleri giydim,
ve yüzümde çamaşırla koridora yürümeye başladım.
Masaj odasına girdim, kız şöyle oldu...
''Çamaşır yüzünde!"
Çıkardım, şöyle dedi,
''Reklamdaki adam!''
Bayanlar baylar, çok hoş değil mi?
En azından bu gösteri sırasında
telefonlarımızda olmamak hoş, değil mi?
Hoş, değil mi?
Hepimize bir bakın. Çok nadir bir durum.
Baksanıza. Kimse telefonda değil.
Muhtemelen bilet almak için telefonlarınızı kullandınız.
Çok kolay. İnternete giriyorsun, salona gidiyorsun.
Koltuk seçiyorsun.
İnternetten bilet almak çok kolay.
Ama bilet alırken garip bir şey oluyor.
Her zaman olmuyor
ve kimse tam ne olduğunu bilmiyor.
İnternetten bilet alıyorsun ve birden şu çıkıyor,
''Robot musun?"
Olağanüstü bir soru.
Daha önce kimse insan olduğumdan şüphelenmemişti.
Kutuyu işaretleyip "Hayır, ben robot değilim.
Bu çok tuhaf, devam edebilir miyiz?" dersin.
Bilgisayar der ki, "Hayır, devam edemeyiz.
Robot değil, insan olduğunu doğrulamak için
birkaç test yapmalıyız."
Düşünürsün, ''Bu hayatta girdiğim en kolay test olmalı.
Çok başarılı olacağım.
Tek yapmam gereken insanlığımı kanıtlamak!
Başka insanlara baba oldum.
Kesinlikle robot değilim. Hadi, elinden geleni yap.
Vaktinizi boşa harcıyorsunuz.
Sorular ne?''
"Tamam, bazı kutular var.
Hangisi dükkân önü?''
"Neden bu kadar zor?
Bu ürkütücü Orta Amerika dükkânları nerede ki zaten?''
Bazen dükkân birden fazla kutuya sızıyor.
Ne yapmamız gerek?
Ana kutuyu mu,
yoksa etrafındaki tüm kutuları mı işaretleyeceğiz?
Bu robot testinin kuralları ne?
''Şu, şu ve sanırım şu'' dersin.
Gönder'e basarsın. ''Hayır'' der.
''Yanlış yaptın.
Hâlâ robot olabileceğinden şüpheleniyoruz.
Köprülerle aran nasıl?"
"Bilmiyorum. Dükkanlarda iyi olduğumu sanıyordum!"
Bazen o kadar yanlış yapıyorum ki şöyle oluyorum,
''Tatlım, ben robot muyum? Söylersin değil mi?''
Çocuklarım, geçen gün fark ettim,
internetin olmadığı bir dönem bilmiyorlar bile.
Hayatları boyunca internet vardı.
Akılları almıyor, soruyorlar, ''Nasıl hayatta kaldınız?''
Ve cevabım yok. "Pek hatırlamıyorum.
Gerçekten hatırlamıyorum.''
İnternetin ilk yıllarını düşünelim.
Hatırlayın o ilk yılları,
her siteden öne ''www.'' derdik.
Ne büyük bir zaman kaybı.
Tüm sitelerin başında ''www.'' olduğunu fark etmemiz
neden üç yıl sürdü?
''İnternet sitemizden ulaşabilirsiniz, www.amazon.com.''
''www.ebay.com''
''www.tripadvisor.com''
Bazıları çok acı verici olmalı.
Dünya Güreş Federasyonu.
"Bize internet sitemizden ulaşabilirsiniz, www.wwwf.com.''
Her gün bunu söylemek!
Dünya Yaban Hayatı Fonu.
"Bağış yapmayı da unutmayın,
www.wwwf.com.''
Hayatımızın iki haftasını buna harcamış olmalıyız, ''wwww...''
Ve hatırlayın şimdi,
artık internet hayatımızın bu kadar içindeyken,
ilk şifremizi hatırlayalım,
çünkü beynimiz şifrelerle dolu.
Tüm şifreleri hatırlamamız çok zor.
İnternette bir siteye gireriz
ve deriz ki, ''Hatırlamıyorum.
Şifremi hatırlamıyorum.''
Yazarsın, olmaz ve der ki,
''Kendi şifreni hatırlamak için bir şansın kaldı,
seni geri zekâlı!''
Ya da "Unuttum"a tıklarsın ve hayatınla ilgili sorular sorarlar,
onları da hatırlamazsın.
Kendi hayatınla ilgili!
''Favori hayvanın ne?" "Hayır, birini seçtiğime inanamıyorum."
Köpek içeri girer,
"Ben değilsem gidiyorum. Kapıdan çıkıyorum."
"www"
Şifreler.
Başlangıçta hepimizin bir tane şifresi vardı.
İlk şifremizdi.
Hâlâ aklımızdadır.
Her sitede kullanırdık, her yeni sitede.
"Şifrenizi alabilir miyim?" "Evet, bu benim özel kelimem."
Sonra siteler çok kabalaşmaya başladı.
Şifreyi girince ''Zayıf'' demeye başladılar.
"Sen kimsin ki özel kelimemi yargılıyorsun?"
Onlar da, "Üzgünüm ama internet çok popüler oldu,
şifreni güçlendirmemiz gerek."
Ve siteler ısrar eder,
''Büyük harf kullanman elzem.
Üzgünüm, en az bir büyük harf içermeyen
şifreleri kabul etmeyeceğiz.''
Ve hepimiz bir an seçeneklerimizi gözden geçirdik
ve şifremizin ilk harfini büyütmeye karar verdik.
Ve bir süre için bu yeterliydi.
Ama internet daha da popüler oldu,
ve siteler şöyle demeye başladı,
''Korkarım en az bir büyük harf
ve bir sayı olmazsa katılamazsınız.''
Yine, yarım mikrosaniyeden kısa süre düşünerek
topluca karar verdik,
''Alacağın sayı, ''Bir'' olacak,
o da artık büyük harfle başlayan şifremin sonunda yer alacak.''
Ve bir süre için, bu makbuldü.
Ta ki yepyeni, beklenmedik
ve heyecan verici bir şafak doğana kadar.
Özel karakterlerden oluşan bir dünya.
Ne olduklarını bile bilmiyorduk!
Siteler şöyle derdi, "Büyük harf lazım,
sayı lazım ama aynı zamanda bir özel karakter de lazım.
Ve düğmeye tıkladık,
"Lütfen, ısrarla istediğin bu özel karakterlerden
birkaç örnek alabilir miyim?"
Dikkatle inceledik. ''İşte oradalar.
Bu karakterlerin bu kadar özel olduğunu bilmiyordum."
Ta ki gözlerimiz onun üzerinde durana kadar...
Ünlem işareti.
"Benimle geliyorsun."
Sonra da onu artık büyük harfle başladığımız şifrenin sonuna koyduk,
birden hemen sonra.
Ve tam bu anda
bu salondaki herkes şunu düşünüyor,
"Şifremi değiştirmeliyim. Muhtemelen yarın yaparım.''
Hemen yapın.
Başka bir özel kelime bulun.
Değiştirseniz iyi olur.
Ama işte bu, bu yıllarda olan bu,
20'lerde, 2020'lerde.
Teknoloji daha da gelişecek. Hayatımızı kolaylaştıracak deniyor.
Bazen bence biraz fazla kolay oluyor.
Yeni araba aldım.
Her şey otomatik. Kendim hiçbir şey yapmıyorum.
Hava kararıyor, farlar kendiliğinden yanıyor.
Yağmur başlıyor, silecekler kendiliğinden çalışıyor.
Bu, arabada fiziksel olarak daha az iş yapmanız demek
ve dürüst olalım, hepsi birikiyor.
Tembelleşirseniz ve her işinizi başkası yaparsa birikiyor.
Mesela burada şu ifadeyi kullanan gençler var,
"Camı açar mısın?
Camı indirebilir misin? Anne, camı aç.
Camı aç."
Ama hayatları boyunca böyle düğmelere bastılar.
Haberleri bile yok.
Biz bunu fiziksel olarak yaparak yıllar geçirdik.
Kolay değil. Hep sıkışırdı.
Pazılar için iyi.
Salona gerek yok, cam aç yeter.
Bazen cam tamamen aşağıdayken yağmur başlardı.
Çok hızlı, inanılmaz bir çevirme olurdu.
Yolcu tarafındaki uzanıp şöyle yapar...
Kendine güveniyorsan ikisini aynı anda deneyebilirsin.
Salona gitme.
Yeni arabamda koltuk düğmelerle ayarlanıyor.
Yanda bir düğme var, basınca ileri gidiyor.
Basıyorsun, geri gidiyor.
Arkalık.
Hepsi düğmeyle.
Parmaklarınla tek yaptığın bu.
Eskiden bacakların arasında bir kol olurdu.
Onu kaldırırdın ve bu seni
ray üzerinde arka koltuğa kadar atardı.
"Merhaba! Artık arkadayım!"
Raylar önünde mini bir lunapark treni gibi kalırdı.
Sonra da ittire ittire
sürüş pozisyonuna geçmek gerekirdi.
Karın bölgesi için çok iyi.
Genellikle fazla ittirirdin.
Fazla ittirip direksiyona kadar giderdin,
sonra tersine ittirmek gerekirdi.
Hassasiyyetle.
70'lerde erkekler çok daha iyi sevişirdi.
Sürekli arabada ileri geri alıştırma yaparlardı,
sırf en sevdikleri pozisyona gelebilmek için.
Geçen gün eşimle arabada tuhaf bir an geçirdim.
Bakın...
Eşimle ilişkim...
Tüm erkekler bana katılır mı bilmem,
bana adeta ne yapmam gerektiğini bulmam gereken
sonsuz bir macera gibi geliyor.
Ne yapmam gerektiğini asla tam olarak bilmiyorum.
Arabada gidiyoruz, o da yolcu koltuğunda.
Çok tuhaftı.
Bir park yerini geçtim,
geçtiğimi fark ettim ve ''Geri gitmem gerek'' dedim.
Klasik bir hamle yaptım,
kolumu etrafına doladım ve uzandım.
Sonra hızlıca geri gittim.
Sonra da güzelce park ettim.
İyi hissettim, iyi manevra.
Çok büyütmedim, abartmadım.
Eşim bana baktı ve dedi ki,
''Bu bence çok seksi.''
Neden bahsettiğini bilmiyordum.
Arabanın dışına bakıyorum, "Ne? Ne oldu?
Neden bahsediyorsun?"
Dedi ki, "Erkeklerin bunu yapmasını hep çok seksi buldum."
"Ne erkeği? Hangi erkeklerden bahsediyorsun?
Kim bu seksi adamlar? Neden bahsediyorsun?"
Dedi ki, ''Geri giderken yaptığın,
bunu hep seksi buldum, normalde bunu yapmıyorsun.''
"Neyi? Neden bahsediyorsun?"
"Kolumu etrafıma dolayıp hızla geri gitmen.
Bunu hep çok seksi buldum."
Üzgünüm ama, ilişkimizin son 20 yılında
ben daha çok yatak odasına odaklanıyordum,
seni heyecanlandırmak için.
Ön sevişmenin bir parçası olarak
araba manevrası denemem
bir milyar yılımı alırdı.
"Randevu planımız nedir?
Sen hazır olana kadar geri geri gideyim mi?
Nasılsa buradayız, memnuniyetle yaparım.''
"Michael, seksi buluyorum, elimde değil.''
Ben de dedim ki, ''Başka bilmem gereken
seksi bulduğun garip şeyler var mı?''
"Bir düşüneyim" dedi. "Lütfen" dedim.
"Erkeklerin yaptığı bir şey var" dedi.
"Pardon, bahsettiğin bu erkekler kim?"
"Sen yapmıyorsun ki Michael." "Neyi?"
Dedi ki, "Erkekler kazak çıkarırken
arkaya uzanır ve
tek seferde çıkarır."
İnlemeye başladı.
"Bunu çok seksi buluyorum."
''Pardon, neden bahsediyorsun sen?''
"Arkaya uzanıp kazağı çıkarıveriyorlar.''
''Benim yöntemimi seksi bulmuyor musun?
Kollardan başlayıp,
yavaşça ve ustaca ilerlememi.''
''Sonra da sana çektirmemi?''
Dedi ki, "Aslında onu seksi bulmuyorum."
Ben de düşündüm ki, "Tamam, bunu test edeceğim."
Kaydettim.
Birkaç hafta sonra randevu gecesi.
Çıktık, güzel geceydi, yedik içtik.
Eve geldik, çocuklar uyuyor. Kazak giymişim.
''Deneyeceğim'' diye düşündüm.
Zor olacağını düşünmemiştim.
Bu hareketi çalışmam gerektiğini bilmiyordum.
Ayrıca daha dar yakalı giysilerimden biri olduğunu da fark etmemiştim.
Arkama doğru uzanıp çekiverdim,
gücümün yettiği kadar, ve kafam yakaya sıkıştı.
Sanki çok yavaşça doğuyor gibiydim.
Kesinlikle forseps doğum.
Ayrıca bir de şuna üzüldüm,
gömleğim de kazakla çıktı,
yani göbeğim açıkta sallanıyordu.
Hem de yemekten sonraydı.
"Ekmekle doyma Michael." "Ama sıcak."
"Patatesleri bitirecek misin?
Çok lezzetliler, israf olmasın."
"Tatlı paylaşalım mı?" "Siktir, kendime alırım."
''Bisküvi mi? Tabii ki!''
Seksi olsun diye o kadar sert çekiyordum ki.
Biraz zaman aldı ve sonunda çıktım.
Orada değildi, basıp gitmişti.
"Bebeğim?
Seksi kazak şeyini yaptım.
Kaçırdın!
Biraz arabayla geri gidip
sonra yatalım mı?''
Bu kısımda,
bayanlar baylar,
biraz fazla paylaşacağım.
Hashtag...
Çok fazla bilgi.
Bunca şeyden sonra ona dedim ki "Bebeğim, bebeğim...
Bu deneme yanılma yaklaşımından bıktım.
İletişim kurmalıyız.
Bunca yıldan sonra artık
seni neyin tahrik ettiğini
bana doğrudan söylesene.''
"Gerçekten mi?" dedi.
Ben de dedim ki,
''Bu her neyse, bilmek istiyorum!"
"Seni ne gerçekten tahrik ediyor?"
"Gerçekten mi?" "Evet."
"Gerçekten mi?" "Evet.''
"Cidden mi?" "Evet, söyle."
"Gerçekten mi?" "Evet." Şunu dedi,
"Siyahi erkekler.''
"Bunu yıl dönümümüzde nasıl kullanacağım tatlım?"
Buna rağmen işler yolunda.
Hâlâ birlikteyiz. Çocuklar büyüyor.
Ozzy, küçük olan hâlâ çocuk.
Lucas 14, Ozzy 11 yaşında.
Yani hâlâ küçük bir çocuk.
Çok zeki, harika bir çocuk.
Xbox'ı bırakması lazım.
Xbox'ı bırakması gerek.
Lanet Xbox'una tamamen bağımlı.
Sürekli odasına girerim, ''Hadi bırak artık.
Beş dakika dedim, 45 dakika oldu.
O kadarı yanına kaldı, şanslısın.''
"Bir dakikaya geliyorum baba. Bir dakika...'' Pardon.
Bu onun sesi değil, kim olduğunu bilmiyorum!
Ondan çok daha orta sınıf, size söyleyeyim!
''Birazdan orada olacağım, babacığım.
Birkaç dakika daha ver, hemen bitireceğim.
Azami süratte.''
İlk çocuk kimdi, bilmiyorum!
''Selam dostum, ben senin oğlunum. Şaşırdın mı?''
"Sana soracaktım baba,
ben nasıl Doğu Yakalıyım da
sen Çinlisin?
Bunu kafam pek almıyor.
Nasıl bir ailede yaşıyorum?
Nasıl bir aile?
Ve annemi siyah bir adamla
geri geri giderken gördüm. Ne oluyor?
Camdan fırlayan bir kazak gördüm. Mutlu görünüyordu.
Epeydir böyle mutlu değildi. Yüzü gülüyordu.''
Bu kim bilmiyorum, pardon.
Hep ''Bir dakikaya bırakıyorum'' diyor. Hep bir dakika.
Bence anlamını bilmiyor. Birleşik sanıyor, ''bidakka.''
"Şimdi bırakacaksın, tamam mı? Yemek masada."
"Geliyorum, gelemem. Bir dakika, çok önemli bir oyun.''
Şu saçma oyunu oynuyor, Fortnite.
"Bu çok önemli bir oyun, tamam mı?"
"Dur o zaman." "Durduramam baba. Durmaz.
Durduramazsın. Durmaz.''
''Durdurabilirsin!
Buraya kadar! Durdurman gerekiyor!''
"Durduramıyorum.
Kendimi öldürmem gerekir.''
"Hayatım, o kadar ciddi değil."
"Hayır, yani oyunda kendimi öldürmek zorunda kalırım."
"O zaman kendini öldür, umurumda değil!"
Evde her gece bu oluyor. Üst kata bağırıyorum, ''Ozzy!
Kendini öldür, yemek vakti!
Arkadaşın seni vursun! Makarna var, soğuyor."
Gerçek şu ki bana saygı duymuyor.
Onu hiç kontrol edemiyorum. Benimle dalga geçiyor.
Sadece annesini dinliyor. Bana gülüyor.
Her sesimi yükselttiğimde. Geçen gün şöyle dedim, "Hadi,
yatma vakti. Dişlerini fırçaladın mı?"
Şöyle dedi, "Baba, bağırmana gerek yok.
Tam burada duruyorum. Seni duyabiliyorum.
Sakin ol."
Bana dedi ki, "Yorgun falan mısın? Yoruldun mu? "
"Sanırım biraz yorgunum."
Geçen gün bana dedi ki,
"Kan şekerin mi düştü? Atıştırmalık ister misin?"
"Evet, sanırım. Yani, ben biraz...''
Beni uzanayım diye odama gönderdi.
Evimizdeki büyük haber şu, bir köpek aldık.
İlk kez alıyoruz.
Köpek hayranları var!
Ufak, tüylü bir köpek aldık.
Ufak, tüylü, hoş bir köpek.
Bay McTüylüIntyre.
Çok iyi, tüylü, sevimli bir köpek. Çok sevecen.
Neden sevecen, biliyor musunuz? Çünkü doğası bu.
Farklı köpek ırklarının farklı doğası olur.
Araba almak gibiydi. Siteye girdim, www.birşey...
www.netürköpek.com
Her şeyi anlatıyor, ırkları, özelliklerini,
ne kadar yürütmeniz gerek,
ne kadar yemeleri gerek, tüy döküyorlar mı?
Bir de sevgi kategorisi vardı, ne kadar sevecen?
İnsanları ne kadar seviyorlar?
Beş yıldız üzerinden değerlendirilmiş
ve sadece sevgide beş yıldız alan köpekleri düşünüyordum.
Sizi can-ı gönülden sevmiyorsa
bir hayvanı neden eve getiresiniz?
Sevgide beş yıldız alan köpekler şunlar,
Golden Retriever, Labrador ve benim köpeğim.
Ufak Norfolk Terrier.
Sevgide beş yıldız.
Bana baktığında gözlerinde görüyorsun, inanılmaz.
Şöyle, "Seni çok seviyorum."
Norfolk Terrier'i, ona Norfolk aksanı vereceğim.
Nasıl konuştuğunu bilmiyorum
ama konuşsa öyle olurdu.
"Seni çok seviyorum. Sahibim olduğun için çok teşekkürler.
Evinde yaşamama izin verdiğin için çok teşekkürler.
Ev çok güzel olmuş. Muazzam. Çok güzel.
İstesen iç mimar olabilirsin.
Kafana koyarsan her şeyi yapabilirsin.
Sana bakınca, bir Asyalı kadının sana bakınca hissettiği gibi hissediyorum.
Sana kafayı taktım. Bence harikasın.
Kollarını kaldırınca ceketinin meme yapmasına bayılıyorum.
Gece kalktığını duymaya ve işemeni dinlemeye bayılıyorum.
'Yine kalktı! Ne adam ama!'
Banyodan çıkınca iki kırmızı ayağın,
bir kırmızı kolun ve bir çift kırmızı taşağın olmasına bayılıyorum.
Gittiğinde özlüyorum.
Avustralya'da köpek balıkları tarafından ısırılmandan korkuyorum.
Seks katındaki büyük çükte kaymandan korkuyorum.
Robot olmadığını biliyorum.
Sen hayatım boyunca tanıdığım en gerçek insanlardan birisin.
Seni seviyorum. Takıntılıyım. Biliyor musun,
Mantıksız, evet ama gittiğinde ölmüş olmandan korkuyorum.
Kafamda kuruyorum, 'Sahibim öldü gitti
hayatımın gerçek aşkı öldü gitti.'
Sonra eve geldiğinde
dünyanın en mutlu köpeği oluyorum
çünkü beş yıldızlı bir sevgi köpeğiyim!"
İşte benim köpeğim!
Beş yıldız.
Çok sevecen.
Sevgide beş yıldız almayan köpekleri görmek için siteye girdim.
Bir yıldız,
Chihuahua.
O pörtlek gözlü, küçük Meksikalı köpekler
insan sevmiyorlar.
Farklı ırklarla karşılaşırsın,
köpek sahipleri bunu bilir,
parka götürürsünüz, etrafı koklamak,
diğer köpeklerle tanışmak isterler.
Birbirlerini gördükleri an harika.
Temel olarak, yapmak istedikleri,
benimkinin istediği,
diğer köpekle çok kısa bir karşılaşma,
birbirlerinin taşaklarını koklayıp devam etmek.
Çok tuhaf. Bir köpeğe gidiyor,
"Pardon dostum, taşaklarını koklasam olur mu?"
Diğer köpek de, "Evet, her neyse",
''Sen de beni kokla.''
Sonra da "Sağ ol" deyip devam ediyorlar.
Birbirlerini çok uzaktan görürler.
Diğer köpek de bakar.
Bazı köpekler de kaba.
Ufak diye koklamak istemiyorlar.
Mesela bir Alman kurdu geliyor, ''Ben Alman kurduyum
Ben Alman kurduyum.''
Köpeğim yanına gider, "Taşaklarını hemen koklasam olur mu?
"Kesinlikle hayır seni aptal köpek yavrusu.
Boyuna posuna bak.
Muhteşem taşaklarıma istesen de ulaşamazsın!
Minik taşaklarına eğileceğimi mi sanıyorsun?
İğrenç! Taşaklarımdan uzak dur!"
Fransız kanişi gelir.
"Ben Fransız kanişiyim."
Köpeğim gelir, ''Pardon dostum, acaba mümkünse,
bir Alman kurdu çok kötü davrandı da,
taşaklarını koklasam olur mu?''
"Dinle, Brexit'ten önce sorun olmazdı ama mutlu değilim.
Bence doğru kararı verdin. Doğru kararı verdin.
Biliyorsun, belki daha önce, ama artık hoşuma gitmiyor,
verdiğin oy Fransızlara kabalık.
Artık bunun bir parçası değilsin.
Serbest dolaşım mı?
Artık taşaklarımda serbest dolaşım yok.
Taşaklardan uzak dur."
Afgan tazısı geliyor.
"Lütfen, dokunma.
Normalde isterdim
ama ülkemde işler çok kötü.
Eve gitmeliyim.
Bölgemde çok huzursuzluk var. CNN izlemem gerek.
Lütfen, taşaklar şu an müsait değil.''
Ama arada sırada hoş köpekler oluyor,
mesela ufak bir İskoç Terrier.
"Merhaba!
Keyfine bak dostum!
Daldır kafanı!
Hadi, hiç acelem yok!
Ben seni sonra koklarım. Keyfini çıkar!
Daldır iyice ahbap!
Ama Chihuahua'lar?
Ne zaman bir Chihuahua görsen,
sahibi şöyledir,
''Dikkat!
Isırır!''
Gözlerinden belli olur.
"Tabii ki ısırır,
sevgide bir yıldız almış.
Araştırmanı yap."
Köpeğin düşüncesi belli, ''Bir yıldızlıyım,
beni neden aldı bilmiyorum. Onu sevmiyorum.
Başka insanları sevmiyorum.
Neden internette araştırmadı?
Yaklaşmaya çalışırsa onu ısırmaya çalışıyorum
çünkü yüzünü sevmiyorum,
çocuklarını sevmiyorum, kocasını sevmiyorum.
Evden çıktığında
ölmesini umuyorum.
Evet, ölmesi için dua ediyorum.
Ve beni çantandan çıkar, seni cadı!"
Bir yıldız.
Bayanlar baylar, geldiğiniz
ve bu çok eğlenceli geceyi benimle paylaştığınız için teşekkürler!
Çok teşekkürler! İyi geceler! Bravo!
Yaşasın! İyi insanlar.
Teşekkürler!
Yukarıya da teşekkürler!
Teşekkürler, güzel insanlar!
Teşekkürler! Hepinize teşekkürler! İyi geceler! Bravo!
Alt yazı çevirmeni: Bora İnce