Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎สุภาพบุรุษและสตรี ขอเสียงต้อนรับ...
‎ไมเคิล แมคอินไทร์
‎บราโว่!
‎สวัสดีครับ สุภาพบุรุษและสตรี!
‎ขอต้อนรับ...
‎สู่เน็ตฟลิกซ์ตอนพิเศษของผม!
‎มาลุยกันเลย!
‎ขอบคุณครับ!
‎ถ้าให้พูดตรงๆ ผมก็อยาก...
‎สารรูปดีกว่านี้หน่อย
‎เพื่อโชว์พิเศษนี้
‎ผมก็ตั้งใจไว้นะ แต่มันแบบว่าไม่เกิดขึ้น
‎ผมคงไม่พูดถึง ถ้าสูทนี่ไม่ตัดมา...
‎พอดีเป๊ะกับหุ่นของผม...
‎เมื่อหนึ่งปีก่อน
‎โชคร้ายที่เป็นหุ่นแบบที่ผมไม่มีแล้ว
‎มันเลยรัดนิดๆ แน่นหน่อยๆ
‎ผมพบว่าต้องแสดงท่าทาง
‎โบกไม้โบกมือ แค่ใต้เส้นนี้
‎เดี๋ยวคุณจะเห็นว่าคืนนี้ ‎ส่วนใหญ่ผมต้องแสดงท่าทาง...
‎แค่ข้างล่างนี่
‎เพราะพอยกแขนขึ้นเกินนั้น
‎มันก็เป็นแบบนี้
‎เสื้อนมปลิ้นครับ ทุกท่าน
‎เป็นผลข้างเคียงที่โชคร้ายเหลือเชื่อ...
‎ของเสื้อรัดติ้ว
‎แก้มผมก็จ้ำม่ำ แก้มผมอวบ
‎ช่วงนี้แก้มผมอ้วนมาก
‎โชคร้ายที่เพราะมีแก้มอ้วนๆ นี่
‎เลยเกิดปัญหานิดหน่อย
‎ผมซื้อมือถือใหม่ ไม่รู้เมื่อไร น่าจะปีก่อน
‎ไอโฟนรุ่นใหม่ มีที่สแกนใบหน้า
‎ตอนคุณได้มาทีแรก คุณมองมัน
‎มันจะทำแผนที่หน้าคุณ แล้วจำคุณไว้
‎ทุกครั้งที่คุณมองมัน มันจะปลดล็อก
‎ไม่ต้องใส่รหัส แค่หน้าก็พอ
‎แต่มือถือผมจำผมไม่ได้แล้ว
‎เพราะหน้าผมอ้วน
‎มันเอาแต่จ้องเหมือนจะพูดว่า ‎"ไอ้โจรหน้าบานนี่ใคร
‎นายขโมยมือถือไมเคิลมาเหรอ"
‎ผมปลดล็อกได้นะ แต่ต้องทำแบบนี้
‎เพราะผมแก่ตัวลงไง ผมกับเมียอายุเท่ากัน
‎สิ่งเล็กๆ เริ่มเปลี่ยนไป ‎หลายปีที่ทุกอย่างเหมือนเดิม
‎แต่ตอนนี้รู้สึกเลยว่ามันคืบคลานเข้ามา ‎มันไม่เหมือนวันเก่า
‎แต่ต่างไปหน่อย
‎เช่นเราโต้รุ่งไม่ได้แล้ว เราสลบเหมือด
‎ทุกคืนเลย สามทุ่มครึ่งคือดึกแล้ว
‎เราหมดแรงสุดๆ
‎คุณเคยกดเข้าเน็ตฟลิกซ์ ‎แล้วมันดัง "ตึ่งตึง" ไหม
‎นั่นแหละเสียงหัวผมกับเมีย ‎กระแทกหมอน แล้วสลบไปเลย
‎เราไม่เคยอยู่เกินนั้น
‎อีกอย่างที่เริ่มเกิดขึ้นแล้ว...
‎ซึ่งต้องบอกว่า ผมไม่ภูมิใจเลย
‎ที่จริงผมผิดหวังมากที่มันเกิดขึ้น ‎ตอนผมยังหนุ่มขนาดนี้
‎มันไม่ได้เป็นทุกคืนหรอก
‎แต่ผมก็เริ่มเป็นบ้างแล้ว
‎ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะปวดฉี่
‎นี่เป็นการพัฒนาที่น่าเศร้าสุดๆ
‎มีชายสูงวัยปรบมือให้ด้วยครับ
‎ตลกจริงๆ
‎"ผมเข้าใจเลย เพื่อนเอ๊ย"
‎น้องเจี๊ยวของผมเคยปกติดี
‎เหมือนกระเจี๊ยวหนุ่มๆ ทั้งหลายในห้องนี้ ‎ผมเข้านอนกลางคืน
‎ผมแบบ "ฝันดี น้องเจี๊ยว" ‎น้องเจี๊ยวก็แบบ...
‎"ฝันดี ไมกี้ ฝันดีนะ" ‎"ได้เลย"
‎ผมตื่นมาตอนเช้า ‎น้องเจี๊ยวผมแบบ "ดูนี่
‎ตรงนี้เต็มอื้อเลย แต่ไม่ต้องแตกตื่น
‎นายผ่านห้องน้ำคราวหน้า ฉันค่อยปล่อย
‎ชิลล์ไว้ ใจเย็น ไม่ต้องรีบ
‎กินมื้อเช้า ดื่มน้ำผลไม้
‎กินสมูตตี้ ชา กาแฟ เอาให้สุด
‎ซีเรียล นมอีกสิ ไม่ว่ากัน ฉันเอาอยู่...
‎ไปถึงเที่ยงโน่น"
‎ไม่ใช่อีกแล้ว
‎ตอนนี้ พอผมหลับสนิทตอนกลางคืน
‎น้องเจี๊ยวผมส่งข้อความไปหาสมอง
‎เพื่อให้ผมฝันว่ากำลังฉี่ราด
‎ผมตื่นแบบนั้นแหละ
‎ตอนนี้ผมฝันวิตกจริตจนเป็นปกติ
‎ฝันว่าย้อนกลับไปสมัยเรียน
‎ผมกำลังสอบทั้งที่ไม่อ่านหนังสือ
‎ผมกำลังฝันเพี้ยนๆ แล้วพอก้มลงมอง
‎ผมฉี่ราดกางเกงอีกแล้ว ผมสะดุ้งตื่น
‎ผมฉี่ราดหรือเปล่า
‎ผมก้มมอง ‎น้องเจี๊ยวบอกว่า "เกือบแล้ว
‎เราต้องไปแล้ว ลุกเดี๋ยวนี้!"
‎แต่คุณยังนอนต่อ "ฉันไม่อยากลุกนี่นา
‎นี่ตีสาม ฉันไม่อยากลุก"
‎คุณเถียงกลับ แต่น้องเจี๊ยวก็ดื้อเพ่ง
‎"เกรงว่านายต้องตื่น ‎ข้างล่างนี่สถานการณ์อันตรายสุดๆ
‎ฉันว่าฉันเอาไม่อยู่แล้ว"
‎นั่นทำให้ต้องลุกจากเตียง เดินอ้อมเตียง
‎ออกประตู เข้าห้องน้ำ ซึ่งอยู่ตรงนั้นใช่ไหม
‎ต้องอ้อมเตียงเพราะเมียผมนอนด้านนี้ ‎เธออยู่ด้านติดประตู
‎นั่นเป็นฝั่งของเธอ
‎นี่ฝั่งของผม นั่นฝั่งของเธอ
‎เป็นแบบนี้มา 20 ปีแล้ว
‎มันจะไม่มีวันเปลี่ยน เราต่างมีฝั่งของตัวเอง
‎คุณเคยข้ามไปฝั่งแฟนไหม
‎รู้สึกพิลึกสุดๆ เลย
‎"ห้องก็ห้องเดิม แต่มองมุมนี้แล้วแปลกพิลึก!
‎ไม่ชอบเลยอะ!"
‎ผมเลยต้องเดินอ้อมเตียง
‎ห้ามปลุกเธอด้วย ผมทำเธอตื่นไม่ได้
‎ถ้าเมียผมตื่นกลางดึก เธอจะไม่นอนต่อ
‎เธอจะโทษผม จะตื่นอยู่นั่น
‎"คุณปลุกฉันทำไม ทำเสียงดังทำไม"
‎ผมเลยต้องระวังให้เธอหลับต่อ ‎และถ้าเธอดันตื่นกลางดึก
‎เธอจะคลำหามือถืออย่างเลี่ยงไม่ได้
‎ซึ่งแปลว่าเธอจะซื้อรองเท้าอย่างเลี่ยงไม่ได้
‎เธอซื้อรองเท้าเป็นแสนคู่ได้
‎ด้วยมือถือ ออนไลน์ชอปปิง
‎ตอนอาบน้ำ เธอก็ซื้อรองเท้า
‎ตอนติดไฟแดง เธอก็ซื้อรองเท้า
‎ตอนขึ้นรถไฟเหาะ เธอก็ซื้อรองเท้า
‎เธอเสพติดเลย
‎นั่นเสียเงินเป็นแสน
‎จะเล่าให้ฟังนิดหนึ่งว่ามันแย่แค่ไหน
‎คืนก่อน ผมนอนเล่นโน้ตบุ๊กบนเตียง
‎เธอนอนอยู่ข้างผม กำลังเล่นมือถือ
‎เด็กๆ อยู่ในห้องด้วย พวกแกเล่นไอแพด
‎ส่วนทีวีก็เปิดอยู่ตรงหน้าเรา
‎เป็นภาพครอบครัวสมัยใหม่ที่วิเศษสุดๆ
‎ไม่ใช่ว่าบ้านเราไม่คุยกันนะ
‎บางครั้งว็อทแอปก็เด้งขึ้น ‎เราก็หารือว่าเป็นมือถือใคร
‎"ปิ๊ง" "ของคุณหรือเปล่า ฉันว่าของฉันนะ" ‎"ผมว่าของคุณล่ะ"
‎"ขอบคุณ จริงด้วย" ‎แล้วเราก็กลับไปเล่นมือถือ
‎มีครั้งหนึ่งผมใช้อินเทอร์เน็ตแบงกิ้ง
‎ผมเห็นเงินออกจากบัญชีแบบเรียลไทม์เลย
‎ทุกครั้งที่ผมรีเฟรชแอป ‎เรามีเงินในธนาคารน้อยลง
‎"ที่รัก คุณทำอะไรเนี่ย"
‎"แต่รองเท้ามันสวยมากเลยนะ ที่รัก ‎ของมันต้องมี!
‎ถ้าหงุดหงิด ก็อย่ารีเฟรชแอปสิ"
‎"ขอละ เหลือเงินไว้ให้เราตอนเช้าด้วย"
‎ผมเลยทำเธอตื่นไม่ได้ เดี๋ยวได้เสียเงินเป็นแสน
‎ผมเลยคลำไปรอบๆ เพื่อไปห้องน้ำ
‎แต่พูดง่ายกว่าทำ เพราะพื้นเป็นไม้กระดาน
‎ผมไม่เคยรู้เลย ว่าพื้นกระดานบ้านเราลั่น
‎จนผมมาเดินย่องๆ บนพื้น กลางดึกกลางดื่น
‎ผมไม่เคยได้ยินไม้ลั่นตอนกลางวันเลย
‎แต่ทันทีที่เท้าผม...
‎ก้าวลงจากเตียงตอนกลางคืน...
‎ผมเห็นเมียค่อยๆ ตื่นขึ้นเลย
‎แขนเธอเอื้อมไปหามือถือแบบไม่รู้ตัว
‎"ไม่นะ"
‎ผมพยายามหาแผ่นที่ไม่ลั่น...
‎"เวรเอ๊ย"
‎หลังจากนั้นสักพัก ผมก็วิ่งโลด
‎ตอนกลางคืนทุกอย่างส่งเสียงหมดเลย ‎ทุกอย่างเลย
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ...
‎ว่าเรามีพัดลมดูดอากาศ
‎จนผมเริ่มลุกไปฉี่กลางดึก
‎ผมเข้าห้องน้ำ แล้วพอเปิดไฟ...
‎จะดูดอะไร ฉันยังไม่เริ่มเลย
‎เสียงดังที่สุดในโลก ได้ปลุกเมียผมแน่
‎แล้วไม่มีสวิตช์สองอันด้วยนะ ไม่มีสวิตช์เปิดไฟ
‎กับสวิตช์เปิด...
‎พัดลมดูดอากาศ
‎ดันใช้วงจรเดียวกัน
‎ถ้าคุณเปิดไฟ ก็ต้องเจอ...
‎ซึ่งทำเมียผมตื่นแน่
‎นี่เลยแปลว่าต้องฉี่...
‎ในความมืด
‎มันเป็นเรื่องของเสียง
‎คุณต้องหูดีสุดๆ
‎เพราะคุณต้องรอฟังเสียงน้ำกระเซ็น
‎แต่คุณฉี่ในน้ำไม่ได้
‎แบบนั้นเสียงดังไป
‎แบบนั้นเมียผมตื่นแน่
‎คุณรอจนได้ยินเสียงน้ำ แล้วรีบเบี่ยงออก
‎หาจุดเหมาะเหม็งตรงคอห่านรอบๆ น้ำ
‎ครับ ถือเป็นความรู้เรื่องการฉี่กลางดึก
‎ถ่ายปัสสาวะอันธการ
‎และบางครั้งตอนฉี่ ‎คุณก็ได้ยินเสียงต่างกันแบบ...
‎"ฉันว่านั่นพื้นนะ ฉันฉี่ลงพื้นว่ะ
‎ฉันเบี่ยงข้างมากเกินไป"
‎แล้วคุณก็เปิดไฟ
‎"ใช่เลย ฉันฉี่ลงพื้น"
‎คุณเลยต้องสาวกระดาษมา
‎โยนมันลงพื้น
‎แล้วสร้างสถานการณ์ใช้เท้าถูพื้น
‎ขณะเช็ดฉี่ตัวเองจากพื้นห้องน้ำ
‎"ชีวิตคุณเป็นไงบ้าง ไมเคิล" ‎"อ๋อ ผมแค่ใช้เท้าเช็ดฉี่
‎ตอนตีสาม ยี่สิบ
‎นอกนั้นก็มีความสุขดี"
‎แล้วก็กลับไปเตียง
‎ทันทีที่เข้าห้องนอน ผมก็เห็นหน้าเมียสว่างไสว
‎มือถือ
‎เหมือนหนังสยองขวัญเป๊ะ
‎เห็นภาพรองเท้าสะท้อนจากลูกตาเธอเลย
‎"ต้องทำเสียงดังขนาดนั้นด้วยเหรอ ไมเคิล
‎ฉันเลยซื้อรองเท้าไปสามคู่เลย"
‎ให้ตาย!
‎ฉี่นั่นกินเงินไป 600 ปอนด์
‎รวมภาษีด้วย
‎ผมว่าจะไปใส่สายสวนแล้ว จะได้ประหยัดเงิน
‎ที่จริงผมเริ่ม...
‎นี่เป็นคำแนะนำดีๆ สำหรับพวกคุณนะ
‎ที่จริงผมเริ่มกินเม็ดฟู่บีรอคคาก่อนนอน
‎ผมจะได้ฉี่เรืองแสง ‎ทีนี้จะได้เห็นว่าอะไรเป็นอะไร
‎ผมเริ่มจำได้แล้วว่าไม้ตรงไหนที่ลั่น
‎ที่จริงตอนลุกจากเตียง ‎ผมรู้แล้วว่าควรเลี่ยงตรงไหน
‎ผมเริ่มเก่งเลยด้วย
‎ผมว่ายิ่งแก่ตัว ผมก็ยิ่งคล่องขึ้น
‎พออายุ 80 ผมได้เป็นนักรบนินจาแน่
‎นินจารับจ้างพวกที่ฉี่ลับๆ ล่อๆ ตอนกลางคืน
‎แต่อายุปูนนั้นคงแทบฉี่ไม่ออกแล้ว
‎ก่อนจะรู้ตัว ผมก็เผลอฉี่ในตู้ห้องเก็บของ
‎แต่เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ ทุกท่าน
‎แต่ข่าวดีก็คือ...
‎ข้อดีอย่างเดียวของการตื่นมาฉี่กลางคืน
‎คือระหว่างเมียหลับ ผมมีโอกาส...
‎ปรับอุณหภูมิ
‎ในห้องนอน เพราะเธอชอบนอน ‎ในสภาพอากาศแบบอาร์กติก
‎เธอเปิดหน้าต่างนอน
‎แล้วเรียกว่า "อุณหภูมิห้อง"
‎ผมแบบ "ที่รัก นี่ไม่ใช่อุณหภูมิห้อง
‎ถ้าหน้าต่างเปิดอยู่
‎แบบนั้นอุณหภูมิสวน"
‎เหมือนเรานอนในเต๊นท์นอกบ้าน
‎มันหนาวฉิบ!
‎"เราปิดหน้าต่างแล้วเปิดฮีตเตอร์ได้ไหม"
‎"เราเปิดฮีตเตอร์ในห้องนอนไม่ได้
‎คุณก็รู้ว่าเราจะเจ็บคอ"
‎"คอผมเจ็บอยู่นะ
‎เพราะมีน้ำแข็งย้อยก่อตัวในนี้ไง"
‎แต่ผมไม่เยอะหรอก เธออยากทำอะไรก็ทำ ‎ไม่ว่ากัน
‎เราใช้ชีวิตด้วยกัน
‎ถ้าเธออยากได้หนาวๆ ผมก็ห่มผ้า
‎ไม่เป็นไร ที่ผมมีปัญหาก็คือ...
‎เธอกับอุณหภูมินี่น่ะ มันไม่เมกเซนส์เลย
‎ทำไมเธอถึงอยากให้ห้องนอนหนาวสุดๆ
‎แต่กลับเปิดน้ำในอ่างจนร้อนที่สุด ‎เท่าที่มนุษย์เคยรู้จัก
‎นี่ลาวา ถัดจากนั้นก็น้ำในอ่างเมียผม
‎ตอนเธอแช่น้ำ ไอน้ำเต็มบ้านเลยครับ
‎คนขับรถผ่านบ้านเรา ถึงกับต้องเปิดไฟตัดหมอก
‎"เกิดอะไรขึ้นในบ้านนั้น"
‎มีหลายครั้งที่เธอเรียกผมจากในอ่าง ‎ผ่านม่านไอน้ำ
‎"ไมเคิล อยากอาบน้ำต่อจากฉันไหม"
‎"อะไร ให้ไปต้มพาสต้าในนั้นเหรอ ไม่ล่ะ"
‎อันตราย
‎เราต่างเคยทำแบบนั้น
‎เราต่างเคยลงอ่างที่น้ำร้อนเกินไป
‎ปกติเราผิดเอง เราไม่มีเวลารอ
‎ตอนเราเปิดก๊อกน้ำร้อน เปิดก๊อกน้ำเย็น
‎เราไม่มีเวลามารอ ให้อุณหภูมิได้ที่พอดิบพอดี
‎คุณคิดแค่ "น่าจะโอเคแล้ว"
‎คุณออกไปทำโน่นทำนี่ แล้วกลับมา
‎ปกติคุณจะรู้ทันทีที่จุ่มเท้า
‎จุ่มเท้าปุ๊บ ปกติคุณจะ...
‎"ฉันใส่น้ำร้อนมากไป"
‎แต่ก็มีหลายครั้งที่คุณไม่รู้ จนคุณลงอ่างแล้ว
‎คุณก้าวเข้าไป แล้วเริ่มหย่อนตัวลง
‎เพราะมันใช้เวลาสักพัก
‎เพื่อให้ข้อมูล ที่ว่าเท้าคุณกำลังลวก...
‎ขึ้นไปถึงสมอง ที่ที่ข้อมูลจะบอกคุณเรื่องนี้
‎เพราะมันไกลเอาเรื่องอยู่ ‎กว่าข้อมูลจะเดินทางถึง
‎คุณเลยหย่อนตัวลงพลางคิดว่า...
‎"เหมือนมันไม่ใช่ยังไงไม่รู้"
‎แล้วคุณก็รู้ตัว
‎คุณมีเวลาเสี้ยววินาทีตัดสินใจ ‎"ฉันจะอยู่ หรือจะไปดี"
‎และหลายครั้งที่คุณ ‎"ไม่ไหวแล้ว แม่โว๊ย ไม่ไหวแล้ว"
‎คุณเลยมายืนโป๊ในห้องน้ำ
‎พอก้มมอง ก็เห็นผิว ‎ที่เหมือนถุงเท้าสีแดงปวดแสบปวดร้อน
‎"ฉันหาเรื่องอะไรใส่ตัวเนี่ย"
‎แล้วคุณก็ต้องปล่อยน้ำ และเปิดน้ำเย็น
‎ซึ่งต้องสังเวยแขนตัวเอง
‎เพื่อดึงจุกก๊อกออก
‎ดึงจุกก๊อกเป็นงานอันตรายมาก
‎คุณมองแขนเหมือนจะพูดว่า ‎"นี่เจ็บแน่ ขออภัยนะ เตรียมตัวรับมือ"
‎บางครั้งคุณก็จับไม่ถนัดแบบ ‎"ฉันได้เสียแขนแน่"
‎แต่ผู้กล้าในหมู่พวกเรา
‎คืนนี้มีหลายคนเลย และผมนับตัวเองรวมด้วย
‎จะกวักน้ำป๋อมแป๋ม
‎นี่คือตอนที่คุณก้าวลงอ่าง
‎แม้ว่าจะเจ็บปวด
‎คุณก็หย่อนตัวเหนือผิวน้ำ
‎คุณเปิดน้ำเย็น และริ่มกวักน้ำเหมือนคนบ้า
‎"เราเปลี่ยนมันได้ มันเริ่มดีขึ้นแล้ว!
‎กล้าหาญไว้"
‎แล้วคุณจะรู้ได้เอง
‎"ได้เวลาเปลี่ยนทิศแล้ว เร็วเข้า
‎มันดีขึ้นแล้ว สู้เขา"
‎แล้วคุณก็ต้องลองแตะน้ำ ดูว่าเป็นยังไง
‎มันพร้อมจะให้ดำดิ่งเต็มตัวหรือยัง
‎และคุณใช้ก้นทำงานนี้ คุณเลือกก้น
‎งานของก้นก็คือแค่จุ่มลงไป
‎เพื่อดูว่ามันพร้อมหรือยัง มันเป็นยังไง
‎ตรงนี้แหละที่ผมดันลืมไป ว่าผมมีไข่
‎ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ผมลืม
‎ประเด็นอยู่ที่มันห้อยต่องแต่งอยู่
‎แปลว่าตอนนี้ไข่ผมเป็นส่วนที่ใกล้ ‎ผิวน้ำมากที่สุด หาใช่ก้นผมไม่
‎และผมก็นึกได้แบบตกใจสุดขีด
‎มันเป็นส่วนอ่อนไหวที่สุดบนร่างกายมนุษย์
‎พูดกันตรงๆ เถอะ ‎มันเป็นส่วนสุดท้ายบนร่างกายมนุษย์
‎ที่คุณจะให้มันอาสาทดสอบ...
‎น้ำที่กำลังเดือด
‎ไม่เคยมีใครยื่นแก้วชาให้ผมแล้วพูดว่า "ไมเคิล
‎นี่อาจร้อนหน่อยนะ"
‎"อ้อ เดี๋ยวเราคงได้รู้กัน เพื่อน"
‎"นายพูดถูก
‎ใส่นมหน่อยแล้วกัน
‎นิดหนึ่งก็พอ
‎พอดีเพิ่งใช้ไข่ด้านๆ ทดสอบดูน่ะ เพื่อน"
‎หิวน้ำเลย
‎หิวน้ำเลยครับ
‎นี่คือน้ำบรรจุขวด
‎พวกเขาเอาฉลากออกเพราะการโฆษณา
‎เพราะพวกเขากลัวว่าคนที่ดูเน็ตฟลิกซ์อยู่
‎อาจอยากดูเหมือนผม
‎นึกภาพออกไหม "เขาดื่มอะไรน่ะ"
‎ยี่ห้อเอเวียง แหงล่ะ
‎เผื่อคุณสงสัยนะ เอเวียง ‎"ลีฟ ยัง เอเวียง"
‎คนชั้นกลางชอบน้ำดื่มบรรจุขวดใช่ไหม
‎มันเป็นของเหลว ไร้สี ไร้กลิ่น ไร้รส
‎รสชาติเหมือนกันไม่ว่าจะแบรนด์อะไร
‎มันคือปาฏิหาริย์ ‎ของการสร้างแบรนด์และการตลาด
‎ที่ทำให้คนชอบยี่ห้อต่างกัน
‎"ฉันชอบวอสส์" "ฉันชอบฟิจิ" ‎"ฉันชอบบ็อกซ์ตัน"
‎"ผมเป็นหนุ่มไฮแลนด์สปริง"
‎มันก็น้ำเหมือนกันนั่นแหละ
‎พูดไปพวกเขาก็โกรธ ‎คุณคงเคยเจอแบบนี้ในร้านอาหาร
‎ตอนเด็กเสิร์ฟเข้ามาถาม ‎"รับเครื่องดื่มอะไรครับ"
‎"ค่ะ ขอน้ำเปล่าได้ไหม น้ำเปล่าอะไรก็ได้"
‎บางครั้งเด็กเสิร์ฟก็แบบ "น้ำก๊อกไหม"
‎นั่นเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัว
‎ฟังเหมือนเขาพูดว่า "แอ่งน้ำไหม
‎ผมไปขอดจากฟุตบาธให้ไหม เมื่อกี้ฝนตก"
‎แล้วคนก็เคืองกันใหญ่
‎"โทษนะ กล้าดียังไง
‎คุณจะวางยาฉันกับลูกๆ เหรอ
‎ไม่ให้เกียรติกันเลย ‎คิดว่าฉันไม่มีปัญญาซื้อน้ำขวดเหรอ
‎งั้นขอเอเวียงหรืออะไรก็ได้
‎ที่มีรูปภูเขาอยู่บนขวด ดูแล้วมั่นใจดี
‎เราไม่อยากได้น้ำก๊อกโสโครกของคุณ
‎เราไม่รู้ว่าก๊อก กับแทงก์ ‎กับท่อของคุณสะอาดไหม
‎น่าเกลียดที่สุด แทงก์น้ำที่มีหนูยุบยับ
‎น้ำที่มีๆ แห้งๆ มาหลายร้อยปี
‎จะเอาให้ฉันดื่มเนี่ยนะ น่าเกลียดที่สุด
‎"น้ำแข็งไหมครับ"
‎"ค่ะ ช่วยแช่น้ำเน่าๆ เป็นน้ำแข็ง ‎แล้วใส่ลงในน้ำบรรจุขวดด้วย
‎เราไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
‎เราชอบความตายแบบช้าๆ
‎ค่อยๆ ให้น้ำที่มีฉี่หนู ‎ละลายใส่น้ำเอเวียงอันบริสุทธิ์"
‎นี่คือจุดสำคัญของทัวร์ที่ผมทำๆ พักๆ ‎มาได้สักพักแล้ว
‎มันเป็นทัวร์ใหญ่รอบโลก
‎ผมว่าน่าตื่นเต้นมากที่ได้กลับบ้านในที่สุด
‎เพราะผมบินไปบินมาตามที่ต่างๆ
‎ประเทศที่ไกลที่สุดที่ผมไป ‎คือประเทศที่ห่างจากอังกฤษที่สุด
‎ก็คือนิวซีแลนด์
‎นิวซีแลนด์เป็น...
‎นิวซีแลนด์น่าทึ่งมากครับ ผมรักนิวซีแลนด์
‎แต่อย่างที่รู้ ‎มันใช้เวลา 24 ชั่วโมงเดินทางไปที่นั่น
‎เวลาชีวิตคุณหายไปหนึ่งวันเลย มันบ้ามาก
‎แล้วอาการเจ็ตแล็กก็มโหฬาร
‎ผมลงเครื่องที่โอ๊กแลนด์ นิวซีแลนด์ ‎แล้วก็คิดว่า...
‎ต้องปรับตัวเข้ากับเขตเวลาให้เร็วที่สุด
‎ผมเลยดึงเม็ดมะยมบนนาฬิกาออก
‎ผมถามแอร์ว่า "โทษครับ ที่นี่เวลาต่างไปเท่าไร
‎ผมอยากปรับเวลาใหม่ ‎ที่นี่เวลาต่างไปเท่าไรนะ"
‎เธอบอกว่า "เร็วกว่า 12 ชั่วโมงค่ะ
‎เวลาในนิวซีแลนด์เร็วกว่า 12 ชั่วโมงค่ะ
‎ที่นิวซีแลนด์เรานำหน้าอยู่ 12 ชั่วโมง"
‎ผมเลยหมุนเข็มนาฬิกาไป 12 ชั่วโมง
‎ผมเห็นได้จากหางตาเลย ‎ว่าเธอกำลังมองผมเหมือนคนโง่
‎ผมคิดในใจ "มีปัญหาอะไรเนี่ย จะไปไหนก็ไปสิ"
‎พอหมุนมาแปดชั่วโมงนั่นแหละ ผมถึงคิดได้
‎"โอ้ ใช่ ฉันจะหมุนเข็ม...
‎ไปตรงเลขเดียวกับตอนเริ่มเป๊ะ"
‎เพื่อไม่ให้เหมือนคนโง่ ผมเลยหมุนเข็มกลับ
‎"ขอบคุณครับ ผมจัดการต่อเองได้ ขอบคุณที่ช่วย"
‎คนในนิวซีแลนด์พูดแบบนี้
‎ใช้ด้านหน้าปากพูดแบบนี้
‎มันเร็วมาก
‎หลักๆ พวกเขาเปลี่ยนเสียงสระ
‎พวกเขามีความสัมพันธ์แปลกๆ กับเสียงสระ
‎มีเสียงสระแล้ว แต่พวกเขาเลือกเสียงใหม่
‎แล้วก็ออกเสียงแบบนั้นแทน คงเป็นธรรมเนียม
‎เพราะออสเตรเลียจะต่างไปหน่อย จะช้ากว่า
‎พวกเขาใช้เวลาตามสบาย ‎ที่จริงพวกเขาชอบสระมาก
‎ตอนพวกเขาออกเสียงสระ พวกเขาแบบ ‎"เราจะออกเสียงไปเรื่อยๆ
‎ฉันไม่เห็นเหตุผล...
‎ที่ต้องรีบพูดประโยคนี้ให้จบเลย เพื่อน
‎เราจะลากเสียงสระไปเรื่อยๆ"
‎แต่ที่นิวซีแลนด์ เป็นเรื่องการเปลี่ยนเสียงสระ
‎ผมเคยเจอเหตุการณ์เล็กๆ
‎เพราะการเปลี่ยนเสียงสระนี่
‎ต้องขอบอกตรงๆ ก่อน มันค่อนข้างหยาบคาย
‎แต่มันตลกอะ
‎ตอนผมเช็กอินโรงแรมที่โอ๊กแลนด์
‎พนักงานต้อนรับอยากบอกผมเรื่องสระว่ายน้ำใหม่
‎ที่พวกเขาสร้างบนชั้นหก ซิกส์
‎ชั้นหก
‎และรอบๆ สระว่ายน้ำคือดาดฟ้า
‎สะกดด้วยอี
‎และมันชื่อว่า "เดอะเด็กค์"
‎ข้างในลิฟต์ มันเขียนว่า "เดอะเด็กค์"
‎ผมเช็กอินอยู่ เธอก็พูดว่า...
‎"ระหว่างอยู่ที่นี่นะคะ คุณแมคอินไทร์
‎คุณจะไปนั่งเล่นที่ 'เดอะดิกค์' ไหมคะ"
‎เป็นการสันนิษฐานสิ่งที่ผมจะทำได้แปลกสุดๆ
‎เธอพูดว่า "มีดิกค์ใหญ่ๆ น่าชมอยู่บนชั้นเซ็กส์"
‎"มีกระปู๋ใหญ่ๆ น่าชมอยู่บนชั้นเซ็กส์เหรอ
‎นี่มันโรงแรมแบบไหนกัน"
‎เธอพูดว่า "เดอะดิกค์ยื่นออกมาด้วยค่ะ"
‎"เปล่าสักหน่อย"
‎"ระวังนะคะ บนนั้นอาจลื่น ‎เพราะเป็นไม้เนื้อแข็ง"
‎"โอ๊ย ขอที ทำตัวดีๆ หน่อย"
‎ระหว่างเดินทางไปที่นั่น ผมไปออสเตรเลียด้วย
‎ประเทศนี้สวยมาก ผมรักออสเตรเลีย
‎ผู้คนนิสียดีสุดๆ
‎เรามีชาวออสเตรเลียตรงนั้น ‎ขอต้อนรับครับ ผมรักพวกเขา
‎พวกเขากระตือรือร้น เต็มไปด้วยความสุข
‎พวกเขาชอบที่คุณไปที่นั่น จะซาบซึ้งใจมาก
‎"แม่เจ้า คุณถ่อมาถึงนี่เลย" สุดยอดมาก
‎มันเหมือนจุดหมายวันพักร้อน เพราะมันสวย
‎หาดทรายสวยสุดๆ ทิศทัศน์ก็แจ่ม
‎ปัญหาเดียว ด้วยความเคารพนะครับ
‎คือฉลามตัดสินใจว่าพวกมันควรอยู่ที่นั่น
‎และรอบๆ ออสเตรเลีย
‎รอให้ชาวออสเตรเลียลงไปในน้ำ
‎แล้วรู้อะไรไหม
‎ชาวออสเตรเลียลงน้ำไม่หยุดเลย
‎ผมไปชายหาดกับชาวออสเตรเลีย
‎พวกเขาแบบ ‎"จะลงมาว่ายน้ำไหม มิกกี้ มาดับร้อนกันไหม
‎มาว่ายน้ำสิ วันนี้ในน้ำเย็นดีนะ"
‎"ไม่ล่ะ ไม่ดีกว่า ผมโอเค"
‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะมีฉลามในน้ำไง" ‎"ก็ใช่...
‎แต่ไม่ตลอดหรอก"
‎"ผมว่า...
‎ข้อเท็จจริงที่ว่ามันเคยมีก็เพียงพอแล้วนะ"
‎"ไม่เอาน่า มิกกี้ นายต้องใช้ชีวิตนะ"
‎"ใช่ จนกระทั่งตายไง
‎วันนี้อาจเป็นวันที่ฉลามจะกัดก็ได้"
‎เขาบอกว่า "คุณมีโอกาสเจอรถชนมากกว่าอีก"
‎"แต่ผมไม่โดนชนตอนว่ายน้ำไง ‎ผมจะอยู่บนหาดนี่แหละ"
‎"ผมจะอยู่ตรงนี้
‎แล้วหาวิธีดับร้อนอย่างอื่นเอา"
‎ระหว่างที่ผมอยู่ออสเตรเลีย
‎ผมโชคร้ายเห็นชายคนหนึ่ง ‎คือเรื่องนี้ไม่ตลกหรอก
‎เขาไม่เป็นไร
‎มันเป็นเหตุการณ์ฉลามกัดคน
‎แต่เขาไม่เป็นไร
‎เขาแค่ถูกกัดที่แขน มันดูไม่สวยนัก
‎ผมไม่ควรหัวเราะ
‎ที่ผมจะบอกก็คือผมเชื่อสุดใจ...
‎ว่าเหตุการณ์ฉลามกัดคนครั้งนี้จะไม่เกิดขึ้น
‎ถ้าเขาไม่ลงไปในน้ำ
‎เขานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล
‎ถูกสัมภาษณ์ออกข่าว มีนักข่าวอยู่ปลายเตียง
‎แขนยกห้อยอยู่ ใส่ปลอกคอด้วย
‎นักข่าวแบบ "ถ้าตอบได้ ถ้าคุณโอเค
‎ช่วยเล่าได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎หมอนั่นก็ "ครับ ผมก็แค่...
‎ผมแค่โต้คลื่นอยู่ในทะเล
‎แล้วฉลามตัวนี้ก็...
‎โผล่มาจากไหนไม่รู้"
‎ไม่จริงสักนิด
‎ฉลามมันก็อยู่ในที่ที่มันอยู่
‎นายต่างหากที่โผล่มาจากไหนไม่รู้
‎แล้วเสนอตัวเองเป็นขนมคบเคี้ยว
‎ใส่จานด้วย ตรงตัวเลย จานแบนๆ ยาวๆ
‎อย่าลงไปในน้ำ
‎เขาตอบเหมือนไม่ได้ถูกถามที่เตียงโรงพยาบาล
‎เขาแบบ "ผมอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ชั้นสี่ที่เมลเบิร์น
‎กำลังเอาจานใส่เครื่องล้าง
‎ผมดึงตะแกรงแรกออกมา แล้ววางแก้วลงไป
‎แล้วฉลามตัวนี้ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้
‎แล้วมากัดผม"
‎"ผมนั่งเที่ยวบินภายในประเทศไปแอดิเลด
‎ผมมองไปข้างนอก ‎แล้วเห็นฉลามเวรนั่นบนปีกเครื่องบิน"
‎ผมจะพูดติดสำเนียงนะ ‎คุณอาจรู้แล้วว่าผมจะลองพูด
‎ผมชอบสำเนียง ‎ไม่ว่าคุณจะมาจากมุมไหนของโลก
‎ผู้คนพัฒนาวิธีพูดของตัวเอง
‎ผมไม่รู้หรอกว่ามันเริ่มยังไง
‎ไม่มีใครรู้ว่ามันวิวัฒนาการยังไง
‎อยากฟังสำเนียงเพราะๆ ให้ไปอิตาลี
‎สำเนียงอิตาลีเพราะมาก พวกเขาพูดน่าฟัง
‎ผมไม่รู้ว่ามันวิวัฒนาการยังไง แต่แน่นอนเลย
‎การสื่อสารที่เซ็กซี่ที่สุด...
‎คือพูดด้วยสำเนียงอิตาลี มันเซ็กซี่สุดๆ
‎ทุกคนชอบสำเนียงที่ผมพูดอยู่นี่
‎ใช่ไหม
‎คุณไปฝรั่งเศส มันฟังหงุดหงิดหน่อย ‎แต่ก็ยังเพราะ เราพูดกันแบบนี้
‎ในบรรดาสำเนียงทั้งหมดบนโลก
‎สำเนียงที่ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะเปลี่ยนมันซะ
‎ผมไม่ได้อยากเสียมารยาทนะ ‎บางคนในนี้อาจมาจากที่นั่น
‎แต่สำหรับผม คือสำเนียงไอริชเหนือ
‎เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‎ไม่ใช่สำเนียงที่พูดได้ง่ายเลย
‎ในไอร์แลนด์เหนือ พวกเขาตัดสินใจ
‎ว่าวิธีสื่อสารที่ดีที่สุด
‎คือพูดออกมาจากในลำคอแบบนี้
‎แค่ส่งเสียง ไม่มีอะไรตรงนั้น ไม่มีอะไรเลย
‎บางครั้งคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาพูดอะไร
‎"เราแค่ทำเสียงในสำเนียงไอริชเหนือ
‎แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่"
‎"ผมเองก็ไม่รู้ว่าคุณมาทำอะไรที่นี่"
‎มันเริ่มได้ไง เพราะเด็กๆ คงแบบ...
‎"ไม่ใช่ ต้องเป็น...
‎เข้าใจไหม ถ้าลูกอยากอยู่บ้านนี้ ‎ต้องร้องแบบนั้น"
‎ต้องพูดจากในคอแบบนั้น
‎สำเนียงไอริชเหนือเป็นครั้งเดียว ‎ที่ผมเคยได้ยินใครจาม...
‎แล้วผมบอกได้เลยว่าพวกเขามาจากไหน
‎จากเสียงจามเนี่ย
‎ผมอยู่สนามบินดูไบ ‎แล้วเจ้าหนุ่มที่นั่งข้างผมก็แบบ...
‎"ฮัดเช้ย"
‎โอ๊ย ให้ตายเถอะ
‎"คุณมาจากไอร์แลนด์เหนือเหรอ"
‎"ครับ ผมมาจากเบลฟัสต์"
‎"ผมก็คิดแบบนั้น"
‎ที่นั่นก็ดีนะ สนุกมาก
‎ไปขึ้นเวทีสนุกๆ ที่เบลฟัสต์มา ‎คนดูกระตือรือร้นมาก
‎ผู้คนนิสัยดี เป็นมิตร อบอุ่น
‎ตอนอยู่ที่นั่น ผมมีเวลาว่างนิดหน่อย
‎ผมก็เลยไปที่...
‎จุดหมายที่นักท่องเที่ยวนิยมไปมากที่สุด...
‎ในไอร์แลนด์เหนือทั้งหมด
‎มันเรียกว่าไททานิค ควาร์เตอร์
‎เป็นตึกเกี่ยวกับเรือไททานิก...
‎ที่ต่อในเบลฟัสต์
‎และนั่นเป็นอะไรที่พวกเขา...
‎ภูมิใจสุดๆ
‎เหมือนพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไททานิก
‎นั่นเป็นที่ที่พวกเขาต่อเรือ
‎ผมเข้าไปพิพิธภัณฑ์นี่ คุยกับพนักงานบางคน
‎"ขอโทษจริงๆ ครับ ‎แต่คุณรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับไททานิก"
‎เขาพูดว่า "ตอนเรือออกไป มันยังดีๆ อยู่"
‎ผมว่านั่นไม่ใช่ประเด็นนะ เพื่อน
‎ระหว่างอยู่ที่นั่น ผมมีเพื่อนที่อเมริกามาหา
‎คนอเมริกัน...
‎เป็นคนดูที่น่าทึ่ง ‎ต้องขอบอกเลย พวกเขาวิเศษมาก
‎ในฐานะคนดูนะ คุณบอกได้เลย
‎พวกเขาพร้อมสนุกกันสุดๆ
‎ใช่เลย!
‎พวกเขาบ้าคลั่ง
‎ด้วยความเคารพนะครับ ชาวอังกฤษ ‎ผมอยากให้คุณรู้ คือผมก็เป็น...
‎ผมก็เป็นคนอังกฤษ
‎ตอนผมไปอเมริกา ผมแสดงที่อเมริกา ‎พวกเขาบ้าคลั่ง
‎ส่งเสียงเชียร์ ปรบมือ หัวเราะ ทุกอย่างเลย
‎ผมเข้าโซเชียลมีเดียหลังโชว์จบ
‎ทุกอย่างพิมพ์เป็นตัวใหญ่ ‎"ไมเคิล แมคอินไทร์สุดยอด
‎เขาโชว์ได้เด็ดสะระตี่ น่าทึ่งมากเลย
‎เพราะบอกตรงๆ ผมไม่เจอแบบนั้นที่นี่เท่าไร
‎ดีที่สุดที่ได้จากคนอังกฤษ ‎คือ "เขาก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง"
‎แม้แต่ตอนเรามีความสุข
‎เรายังพูดถึงชีวิตน่าผิดหวังของเราเลย
‎อีกประโยคคือ "ดีจนน่าประหลาดใจ"
‎ทำไมต้องประหลาดใจ
‎คุณจองตั๋วมาเองนะ
‎คนอังกฤษออกบ้านแบบไม่คาดหวังอะไร
‎"คืนนี้ฉันไม่หวังว่าจะสนุกหรอก"
‎"ดีจนน่าประหลาดใจเลยใช่ไหม แพม"
‎ในบรรดาที่ที่ผมไปทัวร์ทั่วโลก
‎ผมว่าที่ที่สนุกแบบไม่คาดคิดที่สุด
‎สำหรับผม คือตอนไปโชว์ที่เอเชีย
‎ผมไม่เคยมีเพื่อนที่เอเชีย
‎ผมเคยไปฮ่องกงกับสิงคโปร์ไม่กี่ครั้ง
‎แต่ผมไม่เคยไปเอเชียจริงๆ
‎พวกคุณหลายคนอาจประหลาดใจ
‎ที่ได้รู้...
‎ว่าผม...
‎ไม่ใช่คนเอเชีย
‎ผมรู้ตัว...
‎ว่าผมดูเหมือนคนเอเชีย
‎โดยเฉพาะตอนยิ้ม ผมยิ่งดูเหมือนคนเอเชีย
‎ทีนี้...
‎ผมเคยค้นดูด้วย
‎พ่อแม่ผมไม่ใช่คนเอเชีย
‎บรรพบุรุษของผมทุกคนก็ไม่ได้มาจากเอเชีย
‎ลูกๆ ผมก็ไม่มีอะไรคล้ายคลึงคนเอเชีย
‎ผมเลยเป็นตัวแทนคนเอเชียคนเดียว...
‎ของบ้านและตระกูล
‎และไม่มีใครรู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
‎ขนาดผมเองยังเคยเข้าใจผิด ‎ว่าตัวเองเป็นคนเอเชียเลย
‎และมันเป็นครั้งที่น่าหดหู่สุดๆ เลย
‎ผมกำลังเดินลงเครื่อง
‎รู้นะว่าแอร์จะวางหนังสือพิมพ์ไว้ ‎ให้คุณหยิบตอนออกไป
‎ผมกำลังเดินออกมาจากทางแคบๆ รู้นะ
‎เป็นไฟลท์บินยาว ผมไม่ได้ใส่ใจนัก ‎แล้วผมก็สังเกตเห็นจากหางตา
‎ว่าผมอยู่บนหน้าหนึ่งของเดลีเมล์
‎หัวใจผมร่วงตุบเลย "ฉันไปทำอะไรมาเนี่ย
‎คุณพระ เกิดเรื่องขึ้นแน่ ‎ต้องมีข่าวด่วนเกิดขึ้น...
‎ช่วงผมบินอยู่แน่ คุณพระ
‎อะไรเนี่ย ตายละ อะไรน่ะ พระเจ้า"
‎มันเป็นรูปคิมจองอึน
‎ถ้าชีวิตผมจะมีช่วงเวลาไหน...
‎น่าหดหู่กว่านี้
‎ผมก็ยังไม่เคยเจอ
‎ความจริงที่น่าเศร้า
‎คือผมอาจปลดล็อกไอโฟนของคิมจองอึนได้
‎ด้วยหน้าอ้วนๆ แบบเอเชียของผม
‎เอฟบีไออาจส่งผมเข้าไปในพระรางวังเปียงยาง
‎เพื่อขโมยความลับของรัฐตอนกลางดึก
‎"ทักษะของคุณในการย่องไปรอบห้องนอน ‎ระหว่างคนหลับอยู่เป็นยังไง"
‎"ผมฝึกทุกคืนเลยครับ ผมเก่งที่สุด
‎แค่ให้แผนผังกระดานลั่นมา เราทำสำเร็จแน่"
‎ระหว่างที่ผมอยู่เอเชีย ในฮ่องกง
‎มีเรื่องดีๆ ที่น่าตื่นเต้นเกิดขึ้น
‎นี่เป็นเรื่องที่เกินคาด
‎ผมควรบอกคุณก่อน ‎ว่าผมแต่งงานกับผู้หญิงที่สวยมาก
‎เธอเป็นเหมือนดอกฟ้า
‎เธอแบบว่าฮอตสุดๆ
‎และผมรู้ว่าเธอเกินเอื้อมผม ‎เพราะทุกคนที่เราเจอ
‎และเจอเธอ บอกกับเราแบบนั้นทันที
‎พวกเขาอดไม่ได้
‎พวกเขามองเราแล้วพูดว่า...
‎"ทำไมล่ะ"
‎พวกเขาไม่เข้าใจ
‎เธอเต็มสิบ สิบเต็มสิบ ‎ไม่ต้องสงสัยเลย สิบเต็มไม่มีหัก
‎ส่วนผมแบบ...
‎คือถ้าผมผอม ผิวแทน แล้วถ้ามองไกลลิบๆ
‎บวกกับสายตาสั้น
‎แล้วแสงไม่พอด้วย ผมอาจได้สักหก
‎หรือไม่ก็ห้า
‎ดูจากปฏิกิริยาตอนนี้ ผมว่าสี่แล้วล่ะ
‎ผมไม่มายด์ ผมโอเค ผมไม่สน
‎เพราะในฮ่องกง
‎ผมเก้าตัวโตๆ
‎ผมเก้าเลย
‎หนังหน้าแบบนี้แหละ...
‎ที่พวกเขาชอบ
‎เพราะผมเจอคำถามนี้เยอะเลย ‎"เขาเป็นคนเอเชียหรือเปล่า"
‎เกิดบรรยากาศแบบเจม บอนด์อังกฤษเจ๋งๆ ขึ้น
‎ทันทีที่ผมลงจากเครื่อง สาวๆ หัวเราะคิกคัก
‎"อุ๊ย คุณพระ"
‎ผมแบบ "อะไร" ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่เคยมีใครเห็นผมแล้วเป็นแบบนั้น
‎สาวๆ เข้ามาหาผม ‎"ขอโทษค่ะ คุณพระ คุณมาจากไหนคะ
‎หน้าตาคุณน่ามองมากเลย
‎ไงคะ"
‎ผมรู้เลยว่าพวกเธอชอบผม
‎เพราะพวกเธอดึงหน้ากากลงมาจีบผมเลย
‎"หวัดดี คนแปลกหน้า
‎สบายดีไหม"
‎สาวคนนี้มาหาผม "ขอโทษค่ะ...
‎คุณเป็นนายแบบหรือเปล่า"
‎ผมเป็นนายแบบหรือเปล่า
‎"เปล่าครับ พูดอะไรของคุณ"
‎เธอบอกว่า "คุณดูเหมือนผู้ชาย ‎ในโฆษณาของปาโก ราบานน์เลย"
‎ในฮ่องกงมีป้ายโฆษณาของปาโก ราบานน์
‎ผมดูเหมือนหมอนั่นเป๊ะ
‎ถ้าให้พูด ผมดูดีกว่าเขาด้วย
‎ในฮ่องกง ผมเป็นนายแบบของปาโก ราบานน์
‎ในประเทศนี้ ผมไม่เคยได้รับข้อเสนอ ‎ให้ถ่ายโฆษณาแม้แต่ครั้งเดียว
‎นอกจากแบรนด์จาคาโม ‎จะออกเสื้อนมปลิ้นรุ่นใหม่
‎ผมไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเปลี่ยนเร็วๆ นี้ด้วย
‎"ชอปปิงที่จาคาโม กับเสื้อนมปลิ้นรุ่นใหม่
‎มาพร้อมเต้าทุกขนาด"
‎ไม่มีทางเสียล่ะ
‎ไม่สำคัญหรอก ที่ฮ่องกงผมหล่อ
‎โชคร้ายที่เรื่องนี้นำไปสู่เหตุการณ์น่าอายมาก
‎เมียผมชอบดูแลผม เธอไม่ได้ไปกับผม
‎ผมออกทัวร์คนเดียวแต่นอนไม่หลับ ‎เลยชอบไปคร่ำครวญ
‎"ผมเจ็ตแล็ก" ‎เธอเลยจองนวดในสปาโรงแรมให้
‎บอกว่า "มันดังระดับโลกเลย
‎ไปนวดนะ คุณจะได้หลับสนิท"
‎ผมเลยลงไปสปาด้านล่าง พอลิฟต์เปิดออก
‎จะมีเทียน เพลงเปิดเบาๆ
‎สาวๆ ที่โต๊ะต้อนรับหัวเราะคิกคักตอนผมเดินผ่าน
‎เพราะผมมันหล่อ แต่ตอนนั้นผมชินแล้ว
‎มันเกือบน่ารำคาญ "เขามาทางนี้แล้ว
‎เราเป็นนายแบบของปาโก ราบานน์ คุณพระ"
‎สาวคนหนึ่งดึงหน้ากากลงแล้วเริ่มทาลิปสีแดง
‎"ไม่อยากเชื่อเลย นั่นเขา"
‎แล้วก็ดึงหน้ากากขึ้นปิดปาก
‎ตอนผมเดินไปถึง ‎ลิปเธอซึมออกมานอกหน้ากากเลย
‎เธอเหมือนโจ๊กเกอร์ในหนังแบทแมน ‎ไม่ได้ดูดีสักนิด
‎ผมพูดว่า "ผมมานวดครับ"
‎เธอก็ "โอเค คุณเข้าไป ‎ในห้องล็อกเกอร์ชายเลย
‎อยู่ข้างล่างขวามือ
‎แล้วจะเจอล็อกเกอร์ที่นั่น
‎ในนั้นมีเสื้อคลุมกับรองเท้าแตะ
‎สวมเลยนะคะแล้วเดินตรงไป ‎นักบำบัดจะไปเจอคุณ ขอให้สนุก"
‎ผมเลยเดินไป แล้วก็เจอล็อกเกอร์
‎มีเสื้อคลุมในนั้น มีรองเท้าแตะอย่างที่คิด
‎แต่ก็มีบางอย่างที่ผมคาดไม่ถึง
‎กางเกงในใส่นวดใช้แล้วทิ้ง...
‎ตัวกระจิ๋วหลิว
‎ไม่มีผู้ชายคนไหนควรใส่เจ้านี่ ขอบอกเลย
‎มันมีสายหนึ่ง อ้อมไปสะโพกด้านหนึ่ง
‎กับอีกสาย อ้อมไปอีกด้าน
‎และแทบไม่มีเนื้อผ้าตรงกลางนี่เลย
‎แต่อย่างที่บอก ผมไม่เคยเห็น ‎กางเกงในใส่นวดใช้แล้วทิ้ง
‎ผมเลยคิดว่ามันคือหน้ากากสวมบนหน้า
‎ผมเลยเอาสายเล็กๆ มาคล้องหูแบบนี้
‎แล้วก็เอาหน้าไปไว้ตรงที่ไข่ผมควรอยู่
‎ผมสวมเสื้อคลุม ใส่รองเท้าแตะ
‎แล้วเดินไปที่ทางเดิน พร้อมกับเตี่ยวบนหน้า
‎ผมเข้าไปในห้องนวด สาวคนนั้นแบบ...
‎"จี้สุดๆ เลย!
‎คุณเอาเตี่ยวไปใส่หน้า!"
‎พอผมถอดออก เธอแบบ...
‎"นายแบบของปาโก ราบานน์นี่"
‎มันไม่ดีเหรอครับ ทุกท่าน
‎มันดีมากเลยเนอะ เรื่องนี้น่ะ
‎ระหว่างอยู่ในโชว์ เราไม่เล่นมือถือเลย
‎มันดีใช่ไหมล่ะ
‎ดูเราสิ หายากมากนะ
‎ดูพวกเราสิ ไม่มีใครเล่นมือถือเลย
‎คุณอาจใช้มือถือจองตั๋วคืนนี้
‎มันอย่างง่าย คุณออนไลน์ มาโรงละคร
‎แล้วก็เลือกที่นั่ง
‎มันง่ายสุดๆ เลยเวลาจองอะไรออนไลน์
‎แต่มันก็มีเรื่องเพี้ยนๆ เกิดขึ้นตอนคุณจองตั๋ว
‎ไม่ได้เกิดตลอด และไม่มีใครรู้ด้วย...
‎ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร
‎คุณจองตั๋วออนไลน์อยู่ดีๆ แล้วจู่ๆ มันก็...
‎"คุณเป็นหุ่นยนต์หรือไม่"
‎เป็นคำถามที่แปลกมาก
‎ไม่เคยมีใครสงสัยมาก่อน ‎ว่าผมเป็นอย่างอื่นนอกจากคน
‎คุณคลิกช่องพลางคิดว่า "ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์
‎นี่แปลกแฮะ เราทำต่อได้ไหม"
‎แล้วเว็บก็แบบ "เราทำต่อไม่ได้
‎เราต้องทำแบบทดสอบก่อน
‎เพื่อยืนยันว่าคุณเป็นมนุษย์
‎ไม่ใช่หุ่นยนต์"
‎แล้วคุณก็คิดว่า ‎"ต้องเป็นแบบทดสอบง่ายที่สุดที่เคยทำแน่
‎ฉันได้คะแนนเต็มชัวร์
‎ที่ฉันต้องทำคือพิสูจน์ความเป็นมนุษย์!
‎ฉันเป็นพ่อของมนุษย์อีกคนนะ
‎ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์แน่นอน ‎เอาเลย มีอะไรใส่มาให้หมด
‎นี่มันเสียเวลาสิ้นดี
‎ถามมาได้เลย"
‎"โอเค นี่คือช่องต่างๆ
‎อันไหนเป็นรูปหน้าร้าน"
‎"ทำไมมันยากขนาดนี้ล่ะ
‎ว่าแต่ร้านอเมริกันเก่าๆ ‎น่ากลัวพวกนี้มาจากไหนกัน"
‎บางครั้งรูปร้านก็กระจายกันอยู่มากกว่าหนึ่งช่อง
‎แล้วเราควรทำไง คลิกแค่ช่องหลัก
‎หรือช่องรอบๆ ด้วย กฎคำถามหุ่นยนต์นี่คืออะไร
‎คุณคลิก "ช่องนั้น ช่องนั้น เดาว่าช่องนั้นด้วย"
‎แล้วก็กดส่ง มันขึ้นมา "ไม่ผ่าน
‎คุณตอบผิด
‎เรายังสงสัยว่าคุณอาจเป็นหุ่นยนต์
‎รูปสะพานล่ะทำได้ไหม"
‎"ไม่รู้สิ นึกว่าฉันเก่งเรื่องร้านแล้วนะ"
‎บางครั้งผมก็ตอบผิดติดๆ กันจนแบบ...
‎"ที่รัก ผมเป็นหุ่นยนต์หรือเปล่า บอกผมที"
‎ส่วนลูกผม ผมเพิ่งนึกได้วันก่อน
‎พวกแกไม่รู้ว่ามีช่วงเวลาที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตด้วย
‎พวกแกมีเน็ตใช้มาตลอดชีวิต
‎พวกแกไม่เข้าใจ ‎เลยถามว่า "พ่อรอดชีวิตมาได้ไง"
‎ผมก็ดันไม่มีคำตอบ "พ่อจำไม่ได้จริงๆ
‎พ่อจำไม่ได้จริงๆ"
‎แต่เราจำช่วงที่มีอินเทอร์เน็ตใหม่ๆ ได้
‎จำช่วงสองสามปีแรก
‎สมัยที่เราชอบพูดว่า ‎"ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท" หน้าเว็บได้ไหม
‎อย่างเสียเวลาเลย
‎ทำไมเราถึงใช้เวลาตั้งสามปี
‎กว่าจะรู้ว่าทุกเว็บขึ้นต้นด้วย ‎"ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท"
‎"ติดต่อเราได้ที่เว็บไซต์ ‎ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท อเมซอน ด็อทคอม"
‎"ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท อีเบย์ ด็อทคอม"
‎"ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท ‎ทริปแอดไวเซอร์ ด็อทคอม"
‎บางเว็บอย่างเหนื่อยเลย
‎สมาพันธ์มวยปล้ำโลก
‎"ติดต่อเราได้ที่เว็บ...
‎ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท ‎ดับบิวดับบิวดับบิวเอฟ ด็อทคอม"
‎แล้วต้องพูดมันทุกวันด้วยนะ
‎กองทุนสัตว์ป่าโลกสากล
‎"อย่าลืมร่วมบริจาคที่...
‎ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท ‎ดับบิวดับบิวดับบิวเอฟ ด็อทคอม"
‎เราคงเสียเวลาชีวิตไปสองสัปดาห์ ‎กับอี "ดับบิวดับบิวดับบิว..."
‎แล้วลองคิดย้อนกลับไปดูสิ
‎ตอนนี้อินเทอร์เน็ตเป็นส่วนสำคัญในชีวิตเรา
‎ลองคิดถึงพาสเวิร์ดแรกของเราสิ
‎เพราะสมองเราเต็มไปด้วยพาสเวิร์ด
‎การจำพาสเวิร์ดให้ได้ทั้งหมด ‎เป็นเรื่องทรมานมาก
‎เราเข้าไปทำธุระในเน็ต
‎แล้วเราก็ "จำไม่ได้อะ
‎ฉันจำพาสเวิร์ดไม่ได้"
‎พอพิมพ์ลงไป บางครั้งมันก็ล็อกเอาต์
‎แล้วบอกว่า "คุณมีโอกาสอีกครั้ง
‎เพื่อจำพาสเวิร์ดตัวเองให้ได้
‎ไอ้ทึ่มเอ๊ย"
‎หรือไม่ก็กดตรง "ฉันลืมพาสเวิร์ด" ‎แล้วมันก็ถามคำถาม
‎เรื่องชีวิตคุณ แล้วคุณก็จำคำตอบไม่ได้อีก
‎ทั้งที่เป็นเรื่องชีวิตคุณ
‎"สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของคุณคืออะไร" ‎"ไม่นะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันเลือกข้อนั้น"
‎หมาเดินเข้ามา "ถ้าไม่ใช่หนู หนูไปละ
‎หนูจะเดินออกประตูจริงๆ ด้วย"
‎"ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท"
‎โอ๊ย เรื่องพาสเวิร์ดเนี่ย
‎ตอนแรกเราทุกคนจะมีพาสเวิร์ดเดียว
‎มันเป็นพาสเวิร์ดแรกของเรา
‎ทำให้เรานึกถึงความหลัง
‎เราใช้มันกับทุกอย่าง ทุกครั้งที่เราทำเรื่องต่างๆ
‎"ขอพาสเวิร์ดได้ไหมคะ" ‎"ได้ค่ะ คำนี้ฉันชอบมากเลย"
‎จากนั้นบริษัทต่างๆ ก็เริ่มเสียมารยาท
‎คุณพิมพ์พาสเวิร์ดลงไปแล้วมันขึ้นว่า "อ่อน"
‎"แกเป็นใครถึงมาตัดสินคำที่ฉันชอบ"
‎พวกเขาก็แบบ ‎"ขอโทษด้วย แต่คนใช้อินเทอร์เน็ตมากขึ้น
‎เราต้องให้พาสเวิร์ดคุณแน่นหนา"
‎แล้วหลายๆ ที่ก็ยืนกราน...
‎"เราต้องให้คุณมีตัวพิมพ์ใหญ่
‎ขอโทษด้วย เราไม่ยอมรับพาสเวิร์ดอันนี้แล้ว
‎นอกจากจะมีตัวพิมพ์ใหญ่อย่างน้อยหนึ่งตัว"
‎แล้วพวกเราก็ใช้เวลาแป๊บเดียวพิจารณาตัวเลือก
‎ก่อนตัดสินใจให้ตัวอักษรแรกของพาสเวิร์ด ‎เป็นตัวพิมพ์ใหญ่
‎แล้วมันก็ใช้ได้ไปพักหนึ่ง
‎แต่พอเริ่มมีคนใช้เน็ตมากขึ้นอีก
‎เว็บก็บอกว่า "เกรงว่าคุณจะเข้าไม่ได้
‎นอกจากจะมีตัวพิมพ์ใหญ่อย่างน้อยตัวหนึ่ง
‎และตัวเลขอย่างน้อยตัวหนึ่ง"
‎อีกครั้ง คุณใช้เวลาคิดน้อยกว่าเสี้ยววินาที
‎ก่อนตัดสินใจว่า "งั้นใช้เลขหนึ่งแล้วกัน
‎และเลขจะไปอยู่หลัง ‎พาสเวิร์ดใหม่ที่มีตัวใหญ่แล้ว"
‎และมันก็ใช้ได้ไปสักพัก
‎จนกระทั่งถึงรุ่งอรุณใหม่
‎ที่ไม่คาดคิดและน่าตื่นเต้น
‎นั่นคือโลกของตัวอักษรพิเศษ
‎เราไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามันคือตัวอะไร
‎แล้วเว็บก็บอกว่า "ต้องมีตัวพิมพ์ใหญ่
‎ต้องมีตัวเลข และต้องมีตัวอักษรพิเศษด้วย"
‎แล้วเราก็คลิกตรงปุ่ม "ขอดูตัวอย่าง...
‎ตัวอักษรพิเศษที่แกยืนกรานให้มีได้ไหม"
‎แล้วพอเราอ่านเสร็จก็แบบ "พวกนี้นี่เอง
‎ไม่ยักรู้ว่าตัวอักษรพวกนี้พิเศษขนาดนี้"
‎จนกระทั่งดวงตาของเรา...
‎ไปหยุดที่...
‎เครื่องหมายตกใจ
‎"ฉันเลือกแก"
‎ซึ่งเราใส่ต่อท้ายพาสเวิร์ดใหม่ที่มีตัวใหญ่แล้ว
‎ตามหลังเลขหนึ่งเลย
‎และในเวลานี้เอง
‎ที่ทุกคนในลอนดอนพาลาเดียมคิดว่า...
‎"ฉันต้องเปลี่ยนพาสเวิร์ดแล้ว ‎ต้องเปลี่ยนพรุ่งนี้เลย
‎ทำเลยดีกว่า
‎ต้องคิดถึงคำพิเศษคำอื่นแล้ว
‎เปลี่ยนใหม่ดีกว่า"
‎แต่ก็นี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในยุค 20 ปี 2020
‎เทคโนโลยีมีแต่จะพัฒนาขึ้น ‎มันควรทำให้ชีวิตเราง่ายขึ้น
‎บางครั้งผมว่านะ ว่ามันง่ายเกินไปหน่อย
‎ผมเพิ่งซื้อรถใหม่
‎ทุกอย่างเป็นออโต้ ผมไม่ต้องทำอะไรเลย
‎พอเริ่มมืด ไฟหน้ารถก็เปิดเอง
‎พอฝนเริ่มตก ที่ปัดน้ำฝนก็เปิดเอง
‎แปลว่าคุณออกแรงในรถน้อยลง
‎พูดกันตรงๆ นะ มันก็เข้าท่า
‎ถ้าคุณเกิดขี้เกียจ มันก็ทำให้คุณหมดเลย
‎แบบเด็กสมัยนี้ที่พูดว่า...
‎"เปิดหน้าต่างให้หน่อย
‎ปิดหน้าต่างให้หน่อย แม่ เปิดหน้าต่างหน่อย
‎ปิดหน้าต่าง เปิดหน้าต่าง"
‎แต่ทั้งชีวิตเด็กพวกนี้ พวกเขาทำแค่กดปุ่ม
‎พวกเขาไม่ต้องทำอะไร...
‎แบบที่พวกเราออกแรงทำมาสิบๆ ปี
‎ไม่ง่ายเลยนะ มันชอบติด หมุนก็ยาก...
‎กล้ามเนื้อแขนได้ออกแรง
‎ไม่ต้องไปยิมด้วยซ้ำ แค่หมุนหน้าต่าง
‎บางครั้งพอเราหมุนกระจกลงจนสุด ฝนก็ตก
‎มันน่าทึ่งมาก ที่เราหมุนขึ้นได้เร็วสุดๆ เลย
‎ถ้านั่งอยู่คนเดียว ก็เอนตัวไปทำแบบนี้
‎ถ้าคุณมั่นใจ จะลองหมุนพร้อมกันก็ได้
‎ไม่ต้องไปโรงยิมเลย
‎การขยับเบาะในรถใหม่ของผม ก็แค่กดปุ่ม
‎มีปุ่มข้างที่นั่ง ให้เบาะขยับไปข้างหน้า
‎แล้วก็ขยับไปด้านหลัง
‎เลื่อนพนักพิงหลัง
‎แค่กดปุ่มเท่านั้น
‎ทำทั้งหมดได้ด้วยปลายนิ้ว
‎สมัยก่อน แหงล่ะ มันมีคันเลื่อน
‎อยู่ระหว่างขาคุณ
‎พอดึงมันขึ้น มันก็จะดีดคุณ...
‎ไปตามรางจนถึงเบาะหลังรถเลย
‎"หวัดดี ฉันอยู่หลังรถแล้ว!"
‎คุณจะเห็นรางข้างหน้า ‎เหมือนรถไฟเหาะเล็กๆ กลับหลังเลย
‎แล้วคุณก็ต้องชักตัวเอง...
‎เพื่อให้ได้ตำแหน่งที่คุณต้องการ
‎ดีต่อกล้ามเนื้อลำตัว
‎บางครั้งคุณชักมากไป
‎คุณชักมากไปจนไปติดพวงมาลัย
‎เลยต้องชักกลับ
‎ด้วยความละมุนละม่อม
‎หนุ่มยุค 70 เลยเป็นคนรักที่ดีกว่ายุคเรามาก
‎เพราะพวกเขาฝึกชักขึ้นชักลงในรถคอร์ติน่าไง
‎เพื่อหาตำแหน่งขับขี่ที่ใช่
‎วันก่อนผมมีช่วงเวลาแปลกๆ ในรถกับเมีย
‎คืองี้...
‎ความสัมพันธ์ของผม...
‎ไม่รู้นะว่าผมพูดแทนผู้ชายทุกคนในนี้ไหม
‎ผมรู้สึกเหมือนมันเป็นภารกิจที่ไม่สิ้นสุด
‎กับเมีย เพื่อหาว่าผมควรทำอะไรดี
‎ผมไม่เคยรู้เลยว่าผมควรทำอะไร
‎เรากำลังขับรถกันอยู่ เธอนั่งข้างคนขับ
‎มันแปลกมากเลย
‎ผมขับเลยที่จอดรถ
‎ผมรู้ตัวเลยพูดว่า "ผมต้องถอยรถ"
‎ผมก็ถอยแบบปกติ ทุกคนคงเคยเห็น
‎ผมวางแขนโอบเธอ แล้วก็ยืดตัวขึ้น รู้นะ
‎แล้วก็ถอยหลังเร็วอยู่
‎แล้วก็จอดตรงที่ว่างได้งดงาม
‎รู้สึกดี จอดได้เข้าที่
‎ไม่ต้องคิดมาก ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‎เมียผมมองมาแล้วพูดว่า...
‎"ฉันว่าเมื่อกี้เซ็กซี่มากเลย"
‎ผมไม่รู้สักนิดว่าเธอพูดเรื่องอะไร
‎ผมมองไปนอกรถ "อะไร เกิดอะไรขึ้น
‎คุณพูดถึงอะไร"
‎เธอบอกว่า ‎"ฉันว่าเซ็กซี่มากเลยเวลาผู้ชายทำแบบนั้น"
‎"ผู้ชายไหน คุณพูดถึงไอ้หนุ่มที่ไหน
‎ผู้ชายเซ็กซี่นี่ใคร คุณพูดถึงอะไร"
‎เธอว่า "แค่ตอนคุณถอยรถแบบนั้น
‎มันเซ็กซี่มากเลย แต่ปกติคุณไม่ได้ทำแบบนั้น"
‎"ทำอะไร พูดอะไรของคุณเนี่ย"
‎"ก็แบบตอนคุณโอบแขนรอบฉัน ‎แล้วถอยหลังเร็วๆ เนี่ย
‎ฉันว่ามันเซ็กซี่สุดๆ"
‎ขอโทษนะที่ผ่านมาผมโฟกัสในห้องนอนเป็นหลัก
‎ในความสัมพันธ์ตลอด 20 ปีของเรา
‎เพื่อปลุกเร้าคุณ
‎ผมคงใช้เวลาเป็นพันล้านปีแน่
‎ก่อนผมจะทดลองโหมโรงด้วยการถอยรถ
‎"เดตตอนกลางคืนทำอะไรดี
‎ไปถอยรถกันดีไหม ‎แล้วบอกนะว่าคุณมีอารมณ์เมื่อไร
‎ผมพร้อมทำตอนนี้เลย ไหนๆ เราก็อยู่นี่แล้ว
‎เธอบอกว่า "ไมเคิล ก็ฉันว่ามันเซ็กซี่ ‎มันห้ามได้ที่ไหน"
‎ผมเลยถามว่า "แล้วมีอะไรเพี้ยนๆ อีกไหม
‎ที่คุณคิดว่าเซ็กซี่และผมควรรู้ไว้"
‎เธอบอกว่า "ขอคิดก่อนนะ" ‎ผมว่า "เชิญเลย"
‎เธอบอกว่า "มีอีกอย่างที่ผู้ชายทำ"
‎"โทษนะ คุณพูดถึงผู้ชายคนไหนไม่ทราบ"
‎"แค่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น ไมเคิล" ‎"ทำอะไร"
‎เธอบอกว่า "ตอนผู้ชายถอดเสื้อ
‎ตอนถอดเสื้อไหมพรม แล้วเอื้อมมือไปข้างหนัง
‎แล้วทำแบบ...
‎ถอดออกรวดเดียว" เธอแบบ...
‎เธอเริ่มครางเลย
‎"ฉันว่านั่นเซ็กซี่สุดๆ เลย"
‎"โทษนะ คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย"
‎"พวกเขาเอื้อมมือไปข้างหลัง ‎แล้วถอดเสื้อออกไง"
‎"คุณว่าแบบที่ผมถอดไม่เซ็กซี่เหรอ"
‎ตอนผมดึงแขนเสื้อขึ้น...
‎ค่อยๆ ดึงแขนออกแบบมืออาชีพ...
‎แล้วคุณต้องดึงออกให้น่ะ"
‎เธอบอกว่า "บอกตามตรงนะ ‎ฉันไม่เห็นมันเซ็กซี่เลย"
‎ผมเลยคิดว่า "ได้ ผมจะทดสอบเรื่องนี้"
‎จดไว้ในหัวเลย
‎สองสามสัปดาห์ต่อมา ไปเดตตอนกลางคืน
‎ออกไปเที่ยว อากาศดี ดื่มกันนิด อาหารหน่อย
‎กลับมาบ้าน ลูกหลับแล้ว ‎บังเอิญสวมเสื้อกันหนาวด้วย
‎ผมคิดว่า "ฉันจะลุยละ"
‎ผมไม่เห็นว่ามันจะยากตรงไหน
‎ผมไม่เห็นว่าต้องฝึกก่อนด้วย
‎แต่ที่ผมไม่รู้คือมันเป็นเสื้อคอรัดๆ ตัวหนึ่งในตู้
‎ผมเอื้อมไปด้านหลังแล้วลุยโลด ผมดึงออก
‎แรงสุดเท่าที่ทำได้ แล้วหัวผมก็ติด
‎เหมือนผมกำลังค่อยๆ คลอดเลย
‎คลอดแบบใช้คีบหนีบด้วย
‎แล้วผมก็เกิดหงุดหงิด
‎เสื้อเชิ้ตมันถลกขึ้นมาพร้อมเสื้อหนาว
‎พุงผมก็เลยเปิดส่ายไปมา
‎แถมเพิ่งกินมื้อค่ำมาด้วย
‎"อย่ากินขนมปังเยอะ ไมเคิล" ‎"แต่มันอร่อย อุ่นๆ ด้วย"
‎"คุณจะกินมันฝรั่งให้หมดไหม
‎อร่อยมากเลยนะ จะทิ้งก็เสียดาย"
‎"สั่งของหวานมาแบ่งกันไหม" ‎"ไม่มีทาง ผมจะกินคนเดียว"
‎"ขนมสี่ชิ้นเหรอ ขอเหมาหมดเลย"
‎แล้วผมก็ดึงเสื้ออย่างแรง
‎เพื่อให้ดูเซ็กซี่
‎ใช้เวลาพักใหญ่เลย ผมถึงโผล่ด้านบนสำเร็จ
‎แต่เธอไม่อยู่ เธอพลาดแล้ว
‎"ที่รัก
‎ผมถอดเสื้อแบบเซ็กซี่นะ
‎คุณพลาดแล้ว!
‎ผมว่าเราไปถอยรถกันหน่อย
‎แล้วขึ้นเตียงกันดีไหม"
‎ต่อไปนี้
‎สุภาพบุรุษและสตรี
‎เป็นการเล่าเยอะไปหน่อย
‎แฮชแท็ก
‎"บอกลึกไปแล้ว"
‎หลังจากเรื่องพวกนี้ ‎ผมบอกเธอว่า "ที่รัก...
‎ผมเบื่อการลองผิดลองถูกนี่แล้ว
‎เราควรคุยกันไปเลย
‎อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้ ทำไมคุณไม่แค่บอกผม
‎มาคุยกัน แค่บอกผมมา...
‎ว่าอะไรทำให้คุณเกิดอารมณ์สุดๆ
‎เธอถาม "เกิดอารมณ์สุดๆ เหรอ"
‎ผมก็แบบ...
‎"ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมอยากรู้"
‎"อะไรทำให้คุณเกิดอารมณ์สุดๆ"
‎เธอพูดว่า "เอาจริงเหรอ" ‎"จริงสิ"
‎"อยากรู้แน่นะ" ‎"แน่สิ"
‎"จริงนะ" ‎"จริง บอกผมมาเลย"
‎"เอาจริงเหรอ" "จริง" ‎เธอบอกว่า...
‎"คนดำ"
‎"จะให้ผมแก้ปัญหานี้ ‎ในวันครบรอบของเรายังไง ที่รัก"
‎นอกจากเรื่องนี้ ทุกอย่างก็ดีอยู่
‎เรายังอยู่ด้วยกัน ลูกๆ กำลังโต
‎ออซซี่ ลูกคนเล็ก ที่จริงยังเด็กอยู่
‎ตอนนี้ลูคัสอายุ 14 ส่วนออซซี่อายุ 11
‎แกเลยยังเด็กอยู่
‎แกเป็นเด็กน่าทึ่งที่สดใสมาก
‎แต่แกต้องเลิกเล่นเอ็กซ์บ็อกซ์
‎ต้องเลิกเล่นเอ็กซ์บ็อกซ์สักที
‎แกติดเอ็กซ์บ็อกซ์สุดๆ เลย
‎ทุกครั้งที่ผมเข้าไปในห้อง "พอที ปิดเลย
‎พ่อบอกว่าห้านาที นี่ล่อ 45 นาทีแล้ว
‎ลูกโชคดีนะที่ไม่ถูกดุ ปิดเลย"
‎แกบอกว่า "อีกนาทีครับ พ่อ ผมกำลังถึง..." ‎ขอโทษที
‎นั่นไม่ใช่เสียงเขานะ ผมไม่รู้ว่าเสียงใคร
‎ลูกผมห่างไกลจากชนชั้นกลาง ขอบอกเลย
‎"เดี๋ยวผมไปครับ พ่อ
‎ขอแค่ไม่กี่นาที เดี๋ยวผมก็เสร็จแล้ว
‎อีกแป๊บเดียว"
‎ผมไม่รู้ว่าเสียงเด็กคนแรกเป็นใคร!
‎"หวัดดี เพื่อน ผมลูกพ่อไง ตกใจอ๊ะเปล่า"
‎"ผมว่าจะถามพ่อนานแล้ว
‎ไหงผมเป็นคนอีสต์เอนด์ได้
‎ในเมื่อพ่อเป็นคนจีน
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎ผมอยู่ในครอบครัวแบบไหนกัน
‎นี่มันครอบครัวพรรค์ไหน
‎แล้วผมก็เพิ่งเห็นแม่ถอยรถอยู่กับหนุ่มผิวดำ ‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ผมเห็นเสื้อหนาวบินออกจากหน้าต่าง ‎แม่ดูมีความสุขมากเลย
‎มีความสุขกว่าทีเคย ‎ขอบอกเลย แม่ยิ้มกว้างเเชียว"
‎ไม่รู้ว่านั่นใครนะ โทษที
‎แกชอบพูดว่า "อีกนาทีเดี๋ยวปิด" ‎"อีกนาที"ตลอด
‎ผมว่าแกไม่รู้หรอกว่า "อีกหนึ่งนาที" ‎แปลว่าอีกแป๊บเดียว
‎"ลูกปิดเดี๋ยวนี้ตกลงไหม มื้อค่ำพร้อมแล้ว"
‎"กำลังไปครับ แต่ไปไม่ได้ ‎อีกนาทีนะ ตานี้สำคัญมาก"
‎แกกำลังเล่นเกมยิงปืน ‎เกมฟอร์ทไนท์ไร้สาระ
‎"ตานี้สำคัญมากครับ"
‎"ก็หยุดไว้สิ" ‎"หยุดไม่ได้ พ่อ มันไม่ให้หยุด
‎มันหยุดไม่ได้ ผมไม่..."
‎"ลูกหยุดไว้ก่อนได้!
‎พ่อพูดจริงนะ ลูกต้องหยุดไว้ก่อน!"
‎"ผมหยุดไม่ได้
‎ไม่งั้นผมต้องฆ่าตัวเอง"
‎"ลูกรัก มันไม่ได้จริงจังขนาดนั้น"
‎"เปล่าครับ ในเกมน่ะ ผมต้องฆ่าตัวตายในเกม"
‎"งั้นก็ฆ่าตัวตายไปเลย พ่อไม่สน"
‎เป็นแบบนี้ทุกคืนเลยในบ้านผม ‎ผมตะโกนไปชั้นบน "ออซซี่
‎ฆ่าตัวตายได้แล้ว มื้อค่ำเสร็จแล้ว!
‎ให้เพื่อนลูกยิงลูกก็ได้ ‎มีโบโลเนสนะ เดี๋ยวเย็นก่อน
‎ความจริงก็คือแกไม่เคารพผมเลย
‎ผมก็สั่งแกไม่ได้ แกเป็นใหญ่กว่าผม
‎แกฟังแต่แม่ แกหัวเราะเยาะผมด้วย
‎ทุกครั้งที่ผมขึ้นเสียง เหมือนวันก่อนว่า "มาเลย
‎ได้เวลานอนแล้ว ลูกแปรงฟันหรือยัง"
‎แกแบบ "พ่อครับ ไม่เห็นต้องตะโกนเลย
‎ผมก็ยืนอยู่ตรงนี้ ผมได้ยินพ่อหรอก
‎ใจเย็น"
‎แกพูดว่า "พ่อเหนื่อยเหรอ เหนื่อยหรือเปล่า"
‎"คงนิดๆ พ่อว่าพ่อเหนื่อยนิดหน่อย"
‎วันก่อนแกพูดกับผม
‎"น้ำตาลในเลือดพ่อต่ำหรือเปล่า เอาขนมไหม"
‎"เอาก็ได้ แบบว่านิดหนึ่ง..."
‎แกไปส่งผมเข้านอนที่ห้องด้วย
‎เรื่องใหญ่ของบ้านเรา ‎คือเราเพิ่งตัดสินใจเลี้ยงหมา
‎เราไม่เคยเลี้ยงหมามาก่อน
‎มีทาสหมาในนี้ด้วย!
‎เราได้หมาตัวเล็กๆ ขนฟูมา
‎เจ้าหมาน้อยขนฟู เจ้าหมาน้อยน่ารัก
‎คุณแมคขนฟูอินไทร์
‎มันเป็นหมาน่ารัก นิสัยดี ขนฟูๆ ‎รักเจ้าของมาก
‎รู้ไหมทำไมมันรักเจ้าของ ‎เพราะนั่นคือนิสัยของมัน
‎หมาแต่ละพันธุ์ก็นิสัยต่างกันไป
‎เหมือนการซื้อรถแหละ ‎ผมเข้าเว็บ "ดับบิวดับบิวดับบิวด็อทโน่นนี่...
‎ดับบิวดับบิวดับบิวด็อท หมาพันธุ์ไหนดี ด็อทคอม
‎มันจะบอกพันธุ์ต่างๆ แล้วก็นิสัย
‎บอกว่าต้องเดินเล่นแค่ไหน ออกกำลังกายแค่ไหน
‎ต้องกินแค่ไหน ผลัดขนไหมอะไรพวกนี้
‎แล้วก็หมวดความรัก มันรักเจ้าของแค่ไหน
‎มันรักคนแค่ไหน
‎ทุกตัวได้ห้าดาว
‎ผมจะคัดแต่หมาห้าดาว ในหมวดรักเจ้าของ
‎ไม่งั้นจะเอาสัตว์เข้าบ้านทำไม
‎ถ้ามันไม่รักคุณเต็มที่
‎หมารักเจ้าของห้าดาว ก็มีโกลเดินริทรีฟเวอร์
‎ลาบราดอร์ ส่วนหมาผม ‎เป็นนอร์โฟล์ค เทอร์เรียตัวเล็กๆ
‎มันเป็นหมารักเจ้าของห้าดาว
‎คุณบอกได้จากตาหมาเลย ‎เวลามันมองคุณ มันเหลือเชื่อมาก
‎มันแบบ "หนูรักพ่อมากเลย"
‎ผมจะให้มันมีสำเนียงนอร์โฟล์คนะ ‎มันเป็นหมานอร์โฟล์ค เทอร์เรีย
‎ผมไม่หรอกรู้ว่ามันพูดยังไง
‎แต่คิดว่าถ้ามันพูด คงมีสำเนียงนี้
‎"หนูรักพ่อมากเลย ขอบคุณที่มาเป็นเจ้านายหนู
‎ขอบคุณที่ยอมให้หนูมาอยู่บ้านพ่อ
‎หนูชอบที่พ่อแต่งบ้าน มันแจ่มมาก งามสุดๆ
‎พ่อเป็นนักตกแต่งภายในได้เลย ถ้าจะทำ
‎หนูคิดว่าพ่อเป็นได้ทุกอย่าง ถ้าจะทำ
‎ตอนหนูมองพ่อ ‎หนูรู้สึกเหมือนสาวๆ เอเชียตอนมองพ่อเลย
‎หนูปลื้มพ่อมาก หนูว่าพ่อสุดยอด
‎หนูชอบตอนพ่อยกมือขึ้นแล้วเสื้อปลิ้นจนเหมือนนม
‎หนูชอบตอนได้ยินเสียงพ่อตื่นมากลางดึก ‎หนูฟังเสียงพ่อฉี่ด้วย
‎'พ่อตื่นอีกแล้ว' คนอะไรสุดยอดเลย
‎หนูชอบตอนพ่อออกจากห้องน้ำ ‎แล้วสวมถุงเท้าสีแดง
‎แขนแดงข้างหนึ่ง ไข่แดงสองลูก
‎หนูชอบมากเลย
‎หนูคิดถึงตอนพ่อไม่อยู่
‎หนูห่วงว่าพ่อจะถูกฉลามกัดในออสเตรเลีย
‎หนูกลัวพ่อจะลื่นบนกระปู๋ใหญ่ในชั้นเซ็กส์
‎หนูรู้ว่าพ่อไม่ใช่หุ่นยนต์
‎พ่อเป็นคนใจดีที่สุดที่หนูรู้จักมาทั้งชีวิต
‎หนูรักพ่อ หลงพ่อ รู้ไหมตอนพ่อออกจากบ้าน
‎หนูรู้ว่าไม่มีเหตุผล แต่หนูเป็นห่วงว่าพ่อจะตาย
‎หนูคิดตลอดว่าพ่อออกไปแล้วก็ตาย
‎รักแท้ในชีวิตหนูออกบ้านแล้วตายใส่หนู
‎แล้วพอพ่อกลับบ้าน
‎หนูก็เป็นหมาที่มีความสุขที่สุดในโลก
‎เพราะหนูเป็นหมารักเจ้าของห้าดาว!"
‎นั่นแหละหมาผม
‎ห้าดาวไม่มีหัก
‎รักเจ้าของมาก
‎ตอนผมเข้าเว็บและเห็นหมาที่ไม่ได้ห้าดาว
‎หนึ่งดาว
‎หมาชิวาวา
‎หมาเม็กซิกันตัวน้อย ตาเท่าลูกบอล
‎พวกมันไม่ชอบคน
‎ตอนคุณบังเอิญเจอหมาพันธุ์ต่างๆ
‎ถ้าคุณเลี้ยงหมา เจ้าของหมาจะรู้
‎เวลาพาหมาไปสวน พวกมันอยากดมไปทั่ว
‎แล้วก็อยากเจอหมาตัวอื่น
‎แล้วพอเห็นกัน ตอนหมาเจอกันน่าทึ่งมากครับ
‎หลักๆ แล้วสิ่งที่พวกมันอยากทำ
‎สิ่งที่หมาผมอยากทำ
‎คือเผชิญหน้ากับหมาตัวอื่นเร็วๆ
‎มีการดมไข่กัน จากนั้นก็ไปต่อ
‎แปลกมากเลย มันเข้าไปหาหมา
‎"โทษนะ เพื่อน ขอดมไข่ได้ไหม"
‎แล้วหมาอื่นก็แบบ "ได้สิ เอาเลย" ‎แล้วพวกมันก็...
‎แล้วหมาผมก็แบบ "ดมของฉันสิ"
‎แล้วพวกมันก็ "ขอบใจนะ" แล้วไปต่อ
‎ตอนพวกมันเห็นกันจากที่ไกลๆ
‎หมาอีกตัวก็มองมัน
‎บางครั้งหมาอื่นก็ใจร้าย
‎พวกมันไม่อยากดม เพราะหมาผมยังเด็ก
‎เยอรมันเชเพิร์ดจะเดินเข้ามาแบบนี้ ‎"ฉันคือเยอรมันเชเพิร์ด
‎ฉันคือเยอรมันเชเพิร์ด"
‎แล้วหมาผมก็แบบ "จะว่าไหมถ้าขอดมไข่นาย"
‎"ไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าหมาโง่
‎ดูขนาดของนายก่อน
‎พยายามไป นายก็ยืดไม่ถึง ‎ไข่อลังการของฉันหรอก
‎คิดว่าฉันจะลดตัวไปดมไข่มินิของนายเหรอ
‎น่ารังเกียจที่สุด อยู่ให้ห่างไข่ฉันเลย"
‎เจอพันธุ์เฟรนช์พูเดิ้ลเดินเข้ามา
‎"ฉันคือเฟรนช์พูเดิ้ล"
‎หมาผมผ่านมา ‎ "ขอโทษนะ เพื่อน จะว่าไหม...
‎เมื่อกี้เยอรมันเชเพิร์ดทำกับฉันแย่มาก
‎ฉันเลยอยากรู้ว่าจะขอดมไข่นายเร็วๆ ได้ไหม
‎"ฟังนะ ถ้าเป็นก่อนเบร็กซิตก็คงได้
‎แต่ตอนนีี้ไม่โอเค
‎ฉันคิดว่านายตัดสินใจไม่ถูก ‎พวกนายตัดสินใจไม่ถูก
‎ก่อนหน้านี้อาจจะได้ แต่ตอนนี้ไม่โอเค
‎ที่นายโหวตกัน มันหยาบคายกับคนฝรั่งเศส
‎นายไม่มีส่วนในเรื่องนี้แล้ว ‎อยากเปิดเสรีในการเคลื่อนย้ายประชากรเหรอ
‎นายไม่ได้ดมไข่ฉันอย่างเสรีหรอก ไม่อีกแล้ว
‎อยู่ให้ห่างจากไข่ฉันเลย"
‎อัฟกันฮาวนด์กำลังเดินมา
‎"ขอล่ะ อย่ามาโดนไข่ฉัน...
‎ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติก็อาจได้
‎แต่ประเทศฉันเจอเรื่องยุ่งยากอยู่
‎ฉันต้องกลับบ้าน
‎มีเหตุการณ์ไม่สงบเยอะมากในประเทศฉัน ‎ฉันต้องไปดูซีเอ็นเอ็น
‎ขอล่ะ ตอนนี้ไข่ไม่ว่าง"
‎แต่นานๆ คุณก็เจอหมาน่ารัก
‎มีสก็อตติช เทอร์เรียผ่านมา
‎"วู้ หวัดดี
‎มาดื่มด่ำได้เลย เพื่อน
‎เอาหน้าทิ่มเข้ามาเลย!
‎เอาสิ ฉันไม่รีบหรอก!
‎อีกเดี๋ยวฉันจะไปทิ่มไข่นาน ดมให้เต็มอิ่ม
‎ทิ่มหน้าเข้ามาเลย พวก"
‎แต่ชิวาวาเหรอ
‎ทุกครั้งที่คุณเจอชิวาวา
‎เจ้าของจะแบบ...
‎"ระวัง!
‎มันขี้หงุดหงิดนิดหน่อย"
‎คุณมองตามันก็รู้เลย ผมแบบ...
‎"ใช่เลย มันขี้หงุดหงิดหน่อยๆ
‎ก็มันเป็นหมาดาวเดียว
‎หาข้อมูลสิ"
‎เห็นเลยว่ามัน "ฉันเป็นหมาดาวเดียว
‎ไม่รู้เธอซื้อฉันมาทำไม ฉันไม่ชอบเธอ
‎ฉันไม่ชอบคนอื่นด้วย
‎ทำไมเธอไม่รู้จักหาข้อมูลในเน็ต
‎พอเธอพยายามเข้าใกล้ฉัน ฉันก็พยายามกัดเธอ
‎เพราะฉันไม่ชอบหน้าเธอ
‎ฉันไม่ชอบลูกๆ เธอ ไม่ชอบสามีเธอ
‎รู้ไหมตอนเธอออกไปนอกบ้าน
‎ฉันขอให้เธอตาย
‎จริงๆ นะ ฉันสวดขอให้เธอตายเลย
‎แล้วก็เอาฉัน ‎ออกจากกระเป๋าถือได้แล้ว นังแม่มด!"
‎หนึ่งดาว
‎ทุกท่านครับ ขอบคุณมากที่มากัน
‎และแบ่งปันค่ำคืนแสนสนุกนี้กับผม
‎ขอบคุณมากครับ ราตรีสวัสดิ์ บราโว่!
‎เย่! คนที่นี่อย่างเจ๋ง!
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณชั้นบนด้วย!
‎ขอบคุณ พวกคุณน่ารักมาก!
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคน ฝันดีนะ บราโว่!