Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, powitajcie na scenie
Michaela McIntyre’a!
Brawo!
Dobry wieczór, panie i panowie!
Witam…
w moim programie dla Netflix!
Do dzieła!
Dziękuję!
Jeśli mam być szczery, chciałem być w nieco lepszej…
kondycji
na ten program.
Planowałem to, ale się nie udało.
Nie wspominałbym o tym, ale garnitur był na miarę
jakiś rok temu
i niestety nie mam już takiego ciała.
Zrobił się nieco obcisły.
Okazało się, że muszę wyrażać siebie, gestykulując poniżej tej linii.
Zobaczycie, że przez większość czasu muszę się wyrażać
na tej wysokości,
bo gdy podniosę ręce wyżej,
robi się tak.
Cycki z marynarki, panie i panowie.
Niesamowicie niefortunny efekt uboczny
obcisłej marynarki.
Mam trochę pyzaty policzek,
mam pyzate policzki.
Niestety z powodu pyzatego policzka
mam kilka problemów.
Ktoś do mnie zadzwonił. To było jakiś rok temu.
iPhone ma rozpoznawanie twarzy.
Na początku patrzysz na niego,
a on zapamiętuje twoją twarz. I gdy na niego patrzysz, odblokowuje się.
Nie kodem, tylko twarzą.
Mój telefon nie rozpoznaje już…
mojej grubej twarzy.
Gapi się, jakby mówił: „Kim jest ten gruby złodziej?
Ukradłeś telefon Michaela?”.
By go odblokować, muszę zrobić tak.
Bo się starzeję. Z żoną jesteśmy w równolatkami.
Drobne rzeczy się zmieniają. Latami było tak samo,
a teraz czuć, że się zakrada. Nie chodzi o starość,
ale o małe różnice.
Na przykład nie możemy siedzieć w nocy. Odpływamy.
Za każdym… 21.30 to dla nas późno.
Jesteśmy zmęczeni.
Znacie ten moment po kliknięciu na Netflix…
To dźwięk naszych głów, gdy uderzają w poduszkę i odpływamy.
Dłużej nie możemy.
Kolejna rzecz, która niedawno się pojawiła…
i muszę przyznać, nie jestem z tego dumny.
Jestem zawiedziony, że to stało się, gdy jestem tak młody.
Nie zdarza się co noc.
Ale od czasu do czasu
budzę się w środku nocy na siku,
co jest bardzo przygnębiające.
Ten starszy pan to oklaskiwał.
Co za zabawny moment.
„Jestem z tobą, przyjacielu”.
Mój pęcherz był w porządku.
Jak wiele młodych pęcherzy w tej sali. Idę spać.
Mówię: „Dobranoc, pęcherzu”. Odpowiada:
„Śpij dobrze, Mikey”. „Dzięki”.
Budziłem się rano, pęcherz mówił: „Słuchaj,
tu na dole jest pełno, ale bez obaw.
Jak będziesz mijać kibel, muszę się opróżnić.
Ale spokojnie, nie spiesz się.
Zjedz śniadanie, wypij sok.
Napij się koktajlu. Herbaty, kawy, co tam chcesz.
Płatki, więcej mleka, nie ma sprawy. Wytrzymam…
przynajmniej do południa”.
Już nie.
Teraz gdy śpię w środku nocy,
mój pęcherz wysyła do mózgu wiadomości,
by mi się śniło, że sikam.
Tak mnie budzi.
Mam normalny sen lękowy.
Wróciłem do szkoły,
mam egzamin, do którego się nie uczyłem.
Mam dziwny sen, a potem spoglądam w dół
i okazuje się, że się zsikałem. Budzę się w panice! Zsikałem się?
Patrzę w dół. Pęcherz mówi: „Prawie! Musimy już iść! Wstawaj! Już!”.
Leżę sobie: „Nie chce mi się wstawać.
Jest trzecia rano, nie chcę”.
I walczę, ale pęcherz nalega:
„Musisz się obudzić, to bardzo niebezpieczna sytuacja.
Chyba nie dam rady”.
Trzeba wstać z łóżka i obejść je dookoła,
przez drzwi, do łazienki, która jest tam.
Dookoła łóżka, bo żona śpi bliżej drzwi.
To jej strona.
To moja strona, to jej strona.
Tak jest od 20 lat.
To się nigdy nie zmieni. Każdy ma swoją stronę.
Przeszliście kiedyś na stronę partnera? Przedziwne uczucie!
„To ten sam pokój, ale stąd wygląda naprawdę dziwnie!
Nie podoba mi się!”
Więc muszę obejść łóżko
i nie mogę jej obudzić. Nie mogę…
Jeśli się obudzi, nie będzie mogła zasnąć,
będzie mnie za to winić.
„Musisz mnie budzić? Czemu tak hałasujesz?”
Muszę się upewnić, że śpi, bo jeśli się obudzi,
na pewno weźmie telefon,
a to oznacza, że na pewno kupi buty.
Kupuje masę butów
przez telefon.
Kupuje buty, gdy siedzi w wannie,
kupuje buty na światłach,
kupiła buty jadąc kolejką górską.
Jest uzależniona.
To kosztuje fortunę.
Opowiem, jak bardzo źle jest.
Wczoraj leżałem w łóżku z laptopem.
Leżała obok z telefonem w ręce.
Dzieci też były w pokoju ze swoimi iPadami,
a przed nami telewizor.
Wspaniała, nowoczesna scena rodzinna.
To nie tak, że nie rozmawiamy.
Jak przyjdzie powiadomienie z WhatsAppa, rozmawiamy, czyje to.
„Twoje? Chyba moje”. „Chyba twoje”.
„Dziękuję, racja”. A potem wracamy do naszych urządzeń.
Korzystałem wtedy z bankowości internetowej.
Widziałem, jak pieniądze znikają z konta w czasie rzeczywistym.
Za każdym razem, gdy odświeżałem, w banku było ich mniej!
„Robisz to teraz, kochanie?”
„Ale te buty są takie piękne, kochanie! Musiałam!
Jeśli cię to wkurza, nie odświeżaj”.
„Proszę, zostaw nam coś na rano!”
Obudzenie jej będzie kosztować fortunę.
Muszę skradać się dookoła do toalety.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić z powodu desek.
Nie zdawałem sobie sprawy, że mamy skrzypiącą podłogę,
dopóki nie zacząłem się po niej skradać w środku nocy.
Nigdy nie zauważyłem, żeby hałasowała w ciągu dnia.
Gdy tylko moja stopa…
staje na niej z łóżka w środku nocy…
widzę, jak moja żona porusza się we śnie.
Jej ręka podświadomie sięga po telefon.
„Nie!”
Staram się znaleźć nietrzeszczące…
„Kurwa!”
Po chwili po prostu lecę.
W nocy wszystko hałasuje. Wszystko.
Nawet nie wiedziałem…
że mamy wyciąg,
póki nie zacząłem sikać w nocy.
Idę do toalety, włączam światło…
Co tu wyciągać? Jeszcze nie zacząłem.
To najgłośniejsza rzecz na świecie! Obudzi moją żonę!
I nie ma dwóch przełączników. Nie ma jednego do światła
i drugiego do…
wyciągu.
Są na jednym obwodzie.
Jeśli chcę włączyć światło, muszę…
co na pewno obudzi moją żonę.
Czyli sikanie…
w ciemności.
Tu chodzi o dźwięk.
Trzeba być bardzo wrażliwym na hałas,
bo czeka się na plusk.
Ale nie można sikać do wody,
bo to zbyt głośne.
To obudzi moją żonę.
Czekasz na wodę, a potem od razu się wycofujesz,
by znaleźć odpowiedni punkt na misce klozetowej wokół wody.
Tak! To potwierdzenie nocnego sikania!
Oddawanie moczu w ciemności.
A czasem sikasz i słyszysz inny dźwięk…
„Chyba sikam na podłogę.
Przesadziłem”.
Potem włączasz światło.
„Tak, nasikałem na podłogę”.
Trzeba rozwinąć papier
i rzucić.
Jakbyś miał mop na stopach,
usuwając własne siki z podłogi w łazience.
„Jak leci, Michael?” „Cóż, ścieram siki nogą
o 3.20.
Poza tym wszystko świetnie”.
Potem wracam do łóżka.
Gdy tylko wchodzę do sypialni, widzę, że twarz mojej żony lśni.
Telefon.
Jak w horrorze.
W jej oczach widać buty.
„Musisz tak cholernie hałasować, Michael?
Kupiłam trzy pary butów”.
Cholera!
Sikanie kosztowało mnie 600 funtów!
Plus VAT!
Rozważam cewnik, żeby zaoszczędzić pieniądze.
Zacząłem…
To dobra rada dla was.
Zacząłem łykać Beroccę przed snem.
Po tym moje siki świecą w ciemności i widzę wszystko dokładnie.
Zaczynam się uczyć, które deski skrzypią.
Wstaję z łóżka i wiem, czego unikać.
Coraz lepiej mi idzie.
Z wiekiem będę coraz lepszy.
Zanim skończę 80 lat, będę jak wojownik Ninja.
Coś w rodzaju emeryta sikającego bezgłośnie w środku nocy.
W tym wieku prawie nic nie wysikam.
Nim się zorientuję, że omyłkowo sikam do szafki…
Ale to jeszcze przede mną, panie i panowie!
Jest dobra wiadomość.
Jedyny pozytyw z sikania w nocy jest taki,
że daje mi szansę, gdy żona śpi,
żeby zmienić temperaturę
w sypialni, bo ona lubi spać w warunkach arktycznych.
Śpi przy otwartym oknie
i nazywa to „temperaturą pokojową”.
„Skarbie, to nie temperatura pokojowa, jeśli okno jest otwarte.
To temperatura ogrodowa”.
Równie dobrze możemy spać w namiocie na zewnątrz.
Jest zimno!
„Zamkniemy okno i włączymy grzanie?”
„Nie włączymy grzania w sypialni. Będzie nas boleć gardło”.
„Cóż, moje już boli
od sopli lodu, które tam powstają!”
Ale nie szkodzi, może mieć to, co lubi.
Mieszkamy razem.
Jeśli chce marznąć, wezmę kolejny koc.
Będzie dobrze. Moim problemem jest to,
że jej związek z temperaturą nie ma sensu.
Czemu chce, żeby w sypialni było tak zimno,
ale kąpiel musi być najgorętsza, jak się da?
Jest lawa, a zaraz potem kąpiel mojej żony.
Gdy jest w wannie, para wypełnia dom.
Ludzie jadą naszą drogą na światłach przeciwmgłowych:
„Co tam się dzieje?”.
I często woła z wanny przez parę:
„Michaelu, zostawić ci wodę po mnie?”.
„Żeby ugotować w niej makaron?
Nie”.
Niebezpieczeństwo.
Każdemu się zdarza.
Każdy wszedł do wanny ze zbyt gorącą wodą.
Zwykle to nasza wina, nie mamy czasu czekać.
Gdy odkręcamy gorącą i zimna wodę,
nie mamy czasu czekać na właściwą temperaturę.
Wkładamy rękę: „Powinno być dobrze”.
Odchodzimy, robimy coś, wracamy
i zwykle wiesz, gdy włożysz stopę.
Jak tylko ją włożysz, mówisz:
„Trochę za gorąca”.
Ale często nie zdajesz sobie z tego sprawy, póki nie wejdziesz.
Wchodzisz i powoli siadasz,
bo to trochę trwa,
zanim informacja, że twoje stopy płoną…
dotrze do mózgu, by ci o tym powiedzieć.
Bo informacja ma bardzo długą drogę do przebycia.
Więc zaczynasz siadać i myślisz: „Coś tu nie gra”.
Wtedy dociera.
Masz ułamek sekundy: „Zostaję czy wychodzę?”.
Często jest tak: „Nie mogę! Boże, nie mogę!”.
I kończysz stojąc nago w łazience.
Spoglądasz w dół i masz takie czerwone skarpetki z bólu.
„Spójrz, co sobie zrobiłem!”
Trzeba wypuścić gorącą, by wlać zimną, a to wymaga poświęcenia ręki,
by wyciągnąć korek.
Wyciąganie korka, bardzo niebezpieczne.
Patrzysz na rękę, jakbyś mówił: „Zaboli, przepraszam.
Przygotuj się”.
Czasem nie możesz złapać. „Mógłbym stracić rękę!”
Ale najodważniejsi z nas,
jest tu ich dziś wielu, a ja się zaliczam do tego grona,
będą wiosłować.
Chodzi o wejście do wanny,
choć to boli,
i unoszenie się nad powierzchnią.
Odkręcacie zimną wodę i wiosłujecie jak szaleni.
„Możemy to zmienić. Jest coraz lepiej!
Odwagi!”
Zwykle wiesz, że:
„Czas zmienić kierunek! Dalej!
Jest coraz lepiej! Dalej!”.
A potem trzeba sprawdzić. Jak woda?
Czy jest gotowa, by się zanurzyć?
Robisz to tyłkiem. Wybierasz tyłek
i jego zadaniem jest zanurzenie się,
żeby sprawdzić, czy jest gotowa? Jak jest?
Tutaj niestety zapominam, że mam jaja.
Nie tyle zapominam.
Chodzi raczej o kąt zwisu…
czyli to moje jaja są teraz najbliżej
powierzchni wody, a nie tyłek.
Przykra niespodzianka.
To najwrażliwsza część ludzkiego ciała.
To ostatnia część ludzkiego ciała,
która zgłosiłaby się, by nią sprawdzać
wrzącą wodę.
Nie jest tak, że ktoś podaje mi herbatę i mówi: „Michael…
może być trochę gorąca”.
„Niedługo się dowiemy, przyjacielu”.
„Masz rację,
trochę więcej mleka.
Tylko kropla.
Sprawdziłem moim utwardzonym worem,
przyjacielu”.
Pić.
Chce mi się pić.
To woda butelkowana.
Ściągnęli etykietę ze względu na reklamę.
Bo martwią się, że ludzie oglądający Netflix,
mogą chcieć wyglądać jak ja.
Wyobrażacie to sobie? „Co on pije?”
To oczywiście Evian.
Gdybyście się zastanawiali. Evian. „Żyj młodo, Evian”.
Klasa średnia lubi wodę butelkowaną.
Bezbarwny, bezwonny i bezsmakowy płyn,
który smakuje tak samo bez względu na markę.
To cud marki i marketingu, że ludzie wolą różne.
„Lubię Vossa”. „Lubię Fiji”. „Lubię Buxtona”.
„Ja lubię Highland Spring”.
To ta sama woda.
I obrażają się. Pewnie widzieliście w restauracjach,
gdy kelner podchodzi: „Co podać do picia?”.
„Możemy prosić wodę? Niegazowana będzie w sam raz”.
Czasem kelner mówi: „Z kranu?”.
To okropna chwila.
Jakby powiedział: „Z kałuży?
Mam coś zabrać z chodnika? Wcześniej padało”.
Ludzie się obrażają.
„Przepraszam, jak śmiesz?
Chcesz otruć mnie i moje dzieci?
Gdzie szacunek? Myślisz, że nie stać mnie na butelkowaną?
Poproszę Evian lub coś takiego.
Na butelce są góry, to nas uspokaja.
Nie chcemy obrzydliwej wody z kranu.
Nie wiemy, w jakim stanie są krany, zbiorniki i rury.
Ohyda. Może macie szczury w zbiornikach?
Woda, którą od wieków odprowadzano i spuszczano?
Chcesz mi ją dać? Ohyda”.
„Lód?”
„Tak, możesz zamrozić gównianą wodę i wrzucić ją do butelkowanej?
Bo w ogóle tego nie przemyśleliśmy.
Chcemy umierać powoli,
chcemy, by zatruta przez szczury woda powoli sączyła się do czystej Evian”.
To kulminacja trasy, którą odbywam od jakiegoś czasu,
na całym świecie, duża trasa.
Sądzę, że to ekscytujące być w domu na końcu,
bo byłem bardzo daleko.
Najdalej byłem pewnie tam, gdzie każdy stąd był najdalej,
czyli w Nowej Zelandii.
Nowa Zelandia…
Nowa Zelandia jest wspaniała.
Ale dotarcie tam zajmuje 24 godziny.
To bezpowrotnie stracony dzień życia. Obłęd.
A jet-lag jest potworny.
Wylądowałem w Nowej Zelandii i pomyślałem,
że muszę szybko przywyknąć do strefy czasowej.
Zdjąłem oprawę zegarka
i spytałem stewardessę: „Jaka jest różnica czasu?
Chcę dostosować się do nowej strefy czasowej”.
Mówi: „12 godzin do przodu.
W Nowej Zelandii jest 12 godzin do przodu.
Jesteśmy 12 godzin do przodu”.
Więc zacząłem przestawiać zegarek o 12 godzin.
Kątem oka zauważyłem, że patrzy na mnie jak na idiotę.
Myślę: „Co się stało? Niech już idzie”.
Po ośmiu godzinach zdałem sobie sprawę,
że skończę dokładnie tam,
gdzie zacząłem.
Więc by nie wyjść na głupca, cofnąłem go.
„Dziękuję. Poradzę sobie.
Dziękuję za pomoc”.
W Nowej Zelandii tak mówią,
prosto z ust.
Dość szybko.
Mają inną wymowę,
inaczej wymawiają słowa.
Dochodzą do głoski, wybierają inną i jej używają. Tak robią.
W Australii jest trochę inaczej, w Australii jest o wiele wolniej.
Tam naprawdę uwielbiają samogłoski.
Gdy widzą samogłoskę, zatrzymują się na chwilę:
„Nie widzę powodu,
by się spieszyć z tym zdaniem.
Zostajemy tutaj przy samogłosce”.
Ale w Nowej Zelandii liczy się zmiana.
Miałam mały incydent
z powodu zmiany głoski
i będę szczery. To było dość niegrzeczne.
Ale zabawne.
Gdy meldowałam się w hotelu w Auckland,
recepcjonistka chciała mi powiedzieć o nowym basenie,
który zbudowali na szóstym piętrze. Szóstym.
Szóste piętro.
W pobliżu basenu był kort.
Tenisowy. Przez „T”.
Nazywany „Tenis”,
w windzie był napis „Tenis”.
Gdy się meldowałem, spytała:
„Podczas pobytu u nas,
spędzi pan czas na penisie?”.
„To zadziwiające założenie na mój temat”.
Mówi: „Na szóstym piętrze jest piękny, duży penis”.
„Na szóstym piętrze jest piękny, duży penis?
Co to za miejsce?”
Mówi: „Penis jest tylko ot tak”.
„Nieprawda!”
„Ostrożnie, może być trochę ślisko, bo jest twardy”.
„Proszę się opanować!”
Oczywiście, gdy tam byłem, pojechałem do Australii.
Tam jest pięknie, kocham Australijczyków.
Są bardzo mili.
Mamy tu kilku Australijczyków. Kocham ich.
Kocham ich. Pełnia szczęścia.
Są bardzo wdzięczni, że przyjeżdżamy.
„Cholera, szmat drogi!” Genialne.
To piękne miejsce na wakacje.
Plaże są piękne, a krajobraz wspaniały.
Jest tylko jeden problem.
Chodzi o to, że rekiny zdecydowały, że właśnie tam powinny być.
I krążą wokół Australii,
czekając, aż Australijczycy wejdą do wody.
I wiecie co?
Australijczycy wchodzą do wody.
Byłem z kilkoma na plaży.
„Mickey? Idziesz popływać? Chodź, schłodzisz się.
Popływamy, woda jest cudowna”.
„Nie, raczej nie, dobrze mi tu”.
„Czemu nie?”
„Bo są tam rekiny”. „Tak.
Nie zawsze”.
„Myślę…
że sam fakt, że jakiś kiedykolwiek był, wystarczy”.
„Przestań. Trzeba korzystać z życia”.
„Tak, do końca.
Może to będzie dziś, jak zaatakuje mnie rekin?”.
„Większe szanse, że potrąci cię auto”.
„Nie, gdy pływam. Zostanę na plaży”.
„Będę tutaj.
Ochłodzę się w inny sposób”.
Gdy byłem w Australii,
zobaczyłem, niestety, dżentelmena… To nie jest śmieszne.
Nic mu nie było.
Doszło do ataku rekina, ale nic mu się nie stało.
Ugryzł go lekko w rękę. Nie bardzo.
Nie powinienem się śmiać.
Chodzi mi o to, że z pełnym przekonaniem wierzę,
że ten atak rekinów nie miałby miejsca,
gdyby nie wszedł do wody.
Leży w szpitalu
i jest w wiadomościach. Na łóżku siedzi reporter.
Rękę ma na wyciągu i szyję w kołnierzu.
„Proszę powiedzieć, jeśli to nie problem, proszę opowiedzieć, co się stało”.
„No tak, po prostu…
surfowałem w oceanie
i ten rekin dosłownie…
pojawił się znikąd”.
Niezupełnie.
Rekin był w swoim naturalnym środowisku.
To ty zjawiłeś się znikąd
i zaoferowałeś sobie jako lekką przekąskę.
Na talerzu. Dosłownie na długim, cienkim talerzu.
Wyjdź z wody.
Przecież nie opowiada ze szpitalnego łóżka:
„Byłem na czwartym piętrze mojego apartamentu w Melbourne,
rozładowywałem zmywarkę.
Wyciągnąłem górny kosz, żeby włożyć kubek,
a ten rekin zjawił się dosłownie znikąd
i zaatakował moją rękę”.
„Leciałem do Adelaide.
Spojrzałem na samolot, a na skrzydle był rekin”.
Spróbuję z akcentem, pewnie zauważyliście, że próbuję.
Lubię akcenty. Nieważne, dokąd się udasz,
ludzie rozwinęli własny sposób mówienia.
Nie wiem, jak to się zaczyna.
Nikt nie wie, jak się rozwija.
Niektóre są piękne. Włochy.
We Włoszech pięknie mówią.
Nie wiem, jak to się rozwinęło, ale na pewno
najbardziej seksowny sposób porozumiewania
to mówić z włoskim akcentem. Bardzo seksowne.
Wszyscy lubią to, jak mówię.
Tak?
Wybieracie się do Francji, trochę wkurzeni, ale nadal spoko.
Ze wszystkich akcentów na świecie jest jeden, który powinni zmienić.
Nie chcę lekceważyć nikogo, kto stamtąd pochodzi,
ale uważam, że do zmiany jest akcent z Irlandii Północnej.
Co, na Boga, się tam wyprawia?
Niełatwo go używać.
W Irlandii Północnej zdecydowali,
że najlepiej porozumiewać się
tylną częścią gardła, o tak.
Wydawać dźwięki. Bez znaczenia. Zupełnie żadnego.
Nawet nie wiecie, co mówią.
„Wydamy dźwięki z północnoirlandzkim akcentem.
Tylko… Co tu w ogóle robicie?”
„Nawet nie wiem, co tu robicie”.
Jak to się zaczęło? Bo dzieci robią tak…
„Nie, rób tak…
Jasne? Jeśli chcesz tu zostać, musisz tak robić”.
Mocno z tyłu, naprawdę z tyłu.
Akcent z Irlandii Północnej to jedyny przypadek, gdy słysząc,
jak ktoś kicha, wiem, skąd pochodzi…
po kichnięciu.
Byłem na lotnisku w Dubaju, a obok mnie siedział koleś i zrobił tak…
Na litość boską.
„Irlandia Północna?”
„Jestem z Belfastu”.
„Tak myślałem”.
Zabawnie tam. Fajne miejsce.
Występowałem w Belfaście. Bardzo dobra publiczność.
Mili ludzie, przyjaźni, gościnni.
Miałem tam trochę wolnego czasu,
więc poszedłem do
najbardziej obleganego celu turystycznego, jaki mieli w całej Irlandii Północnej.
To dzielnica Titanica.
Wszystko tam dotyczy budowy Titanica,
zbudowanego w Belfaście.
Są z tego niesamowicie…
dumni.
Jakby nie wiedzieli, co się stało z Titanikiem.
Sami go zbudowali.
Poszedłem do muzeum i mówię do pracownika:
„Przepraszam, wiesz, co się stało z Titanikiem?”.
„Wszystko było OK, gdy stąd wyruszył”.
Nie wiem, czy o to chodziło.
Więc gdy tam byłem, zbliżały się występy w Ameryce.
Amerykanie są…
To niesamowita widownia. Muszę to przyznać.
Jako publiczność są… Widać, że…
naprawdę lubią miłe wieczory!
Tak!
Są dzicy. Dzicy.
Brytyjczycy są inni, a pamiętajcie, że jestem jednym z nich,
więc jestem taki jak wy.
Gdy byłem w Ameryce, występowałem tam, publiczność szalała,
krzyczała, wiwatowała, śmiała się.
Sprawdziłem media społecznościowe.
Wszystko było wielkimi literami. „Michael McIntyre był super!
Dał czadu. Był wyjątkowy!”
Tutaj tego nie mam. Będę szczery.
Najlepsze, co dostałem od Brytyjczyków to: „Nie zawiódł”.
Nawet gdy jesteśmy szczęśliwi,
musimy odwoływać się do naszego rozczarowującego życia.
Dostaję tu też: „Zaskakująco dobry”.
Skąd to zdziwienie?
Kupiliście bilety!
Brytyjczycy nie mają żadnych oczekiwań.
„Nie planuję dziś dobrze się bawić”.
„Zaskakująco dobre, prawda, Pam?”
Ze wszystkich miejsc, które odwiedziłem w trasie,
uważam, że niespodziewanie najzabawniej było
występować w Azji.
To były pierwsze występy w Azji.
W Hongkongu i Singapurze.
Nigdy wcześniej nie byłem w Azji.
Wielu z was może zaskoczyć,
gdy dowiecie się,
że nie jestem…
Azjatą.
Wiem…
że wyglądam na Azjatę,
zwłaszcza gdy się uśmiecham, robię się bardziej azjatycki.
Ale…
sprawdziłem to.
Moi rodzice to nie Azjaci.
Żaden z moich przodków też nie jest z Azji.
Moje dzieci nie przypominają Azjatów w żaden sposób.
Jestem jedynym azjatyckim przedstawicielem…
mojego domu i rodziny,
i nikt nie rozumie, jak to się stało.
Kiedyś sam wziąłem się za azjatyckiego dżentelmena
w bardzo przygnębiającej chwili.
Leciałem samolotem,
a przy wyjściu dają gazety na drogę.
Szedłem tunelem.
Lot był długi, nie zwracam na nic uwagi i widzę kątem oka,
że jestem na pierwszej stronie Daily Mail.
Serce mi zamarło: „Co zrobiłem?
Boże, coś się stało, coś musiało się stać…
gdy leciałem. Co…
Co? Rany… O co chodzi? Mój Boże”.
A to był Kim Dzong Un.
Jeśli jest coś bardziej przygnębiającego
w moim życiu,
jeszcze tego nie doświadczyłem.
Smutna prawda
jest taka, że pewnie mogę odblokować iPhone’a Kim Dzong Una…
moją grubą, azjatycką twarzą.
Może FBI wyśle mnie do pałacu w Pyongyang,
żeby wykraść tajemnice rządowe w środku nocy.
„Jak sobie radzisz ze skradaniem się w sypialni, gdy ludzie śpią?”
„Ćwiczę co noc. Nadaję się.
Dajcie mi tylko schemat skrzypiących desek i będzie dobrze”.
Gdy byłem w Azji, w Hongkongu,
nastąpił bardzo ekscytujący rozwój.
To było zaskakujące.
Muszę wam powiedzieć, że moja żona to piękna kobieta.
To nie moja liga.
Jest naprawdę… Jest seksowna.
I wiem, że to nie moja liga, bo każdy, kto nas pozna
i pozna ją, od razu nam to mówi.
Nic na to nie poradzą.
Patrzą na nas i mówią:
„Dlaczego?”.
Nie rozumieją.
Ona to dziesiątka. Dziesiątka. Bez wątpienia to dziesiątka.
A ja…
może na diecie, opalony i z dużej odległości,
przy krótkowzroczności…
i słabym oświetleniu, jestem może szóstką.
Albo piątką.
Po reakcji czuję, że raczej czwórka.
W porządku, nie przejmuję się.
Bo w Hongkongu
jestem cholerną dziewiątką.
Jestem dziewiątką.
Taki wygląd
się im podoba.
„Jest Azjatą czy nie jest?”
Fajny, brytyjski, w typie Jamesa Bonda.
Po wyjściu z samolotu, dziewczyny chichotały.
„O Boże!”
„Co?” Nie wiedziałem, co się stało.
Nikt tak na mnie nie reagował.
Podchodziły i pytały: „Przepraszam, skąd jesteś?
Masz bardzo interesującą twarz.
Cześć”.
Wiedziałem, że się im podobam, bo opuszczały maski, żeby flirtować.
„Witaj, nieznajomy.
Jak leci?”
Jedna podeszła do mnie i mówi: „Przepraszam…
jesteś modelem?”.
Czy jestem modelem?
„Nie. O czym ty mówisz?”
Powiedziała, że wyglądam jak koleś z reklam Paco Rabanne.
W Hongkongu trwa kampania reklamowa dla Paco Rabanne.
Wyglądam jak ten facet. Jeśli już, to wyglądam lepiej od niego.
W Hongkongu jestem modelem Paco Rabanne.
Tutaj nigdy nie zaproponowano mi żadnej pracy w reklamie.
I jeśli Jacamo nie zaprojektuje nowej kolekcji cycków z marynarki,
raczej nie zmieni się to w najbliższej przyszłości.
„Kupuj w Jacamo. Nowa kolekcja cycków z marynarki.
Wszystkie rozmiary miseczek”.
Nic z tego.
Nieważne. W Hongkongu jestem piękny.
Niestety doprowadziło to do dość żenującej sytuacji.
Moja żona zawsze o mnie dba. Nie była ze mną.
Byłem sam, ale nie mogłem spać i narzekałem,
że jestem zmęczony po locie, więc umówiła mnie na masaż w hotelu.
„Znany na całym świecie.
Zrób sobie masaż, pomoże ci spać”.
Więc schodzę na dół do spa, winda się otwiera,
są świece i cicha muzyka.
Na recepcji jest kilka dziewczyn, chichoczą, gdy idę,
bo jestem piękny, ale już przywykłem.
To niemal irytujące. „Idzie tu!
To ten z Paco Rabanne! Boże!”
Jedna opuściła maskę i nakłada czerwoną szminkę.
„Nie wierzę, że to on!”
Potem nałożyła maskę na usta.
Gdy tam dotarłem, szminka przesiąkała przez maskę.
Wyglądała jak Joker w Batmanie. Niedobrze!
„Przyszedłem na masaż”.
„Proszę przejść do męskiej szatni,
po prawej.
Jest tam szafka.
Są w niej kapcie i szlafrok.
Włóż je i idź prosto. Terapeuta cię znajdzie. Miłej zabawy”.
Poszedłem więc i znalazłem szafkę.
Był szlafrok i kapcie, czego się spodziewałem.
Ale też coś, czego się nie spodziewałem.
Malutka paczka jednorazowej…
bielizny do masażu.
Mówię wam… facet nie powinien tego nosić.
Wokół jednego biodra był jeden sznurek,
wokół drugiego drugi,
a w środku był tylko skrawek materiału.
Ale, jak mówię, nigdy nie widziałem jednorazowych majtek do masażu.
Myślałem, że to maska na twarz.
Boczne sznurki zaczepiłem za uszy.
Twarz włożyłem tam, gdzie miały być moje jaja.
Założyłem szlafrok i kapcie,
i poszedłem korytarzem z tymi majtkami na twarzy.
Wszedłem do gabinetu masażu, a dziewczyna tam…
„To przezabawne!
Masz majtki na twarzy!”
Zdjąłem je, a ona na to:
„To facet z Paco Rabanne!”.
Czy to nie miłe, panie i panowie, czy to nie miłe,
że na czas tego programu odłożyliśmy telefony?
Miło, prawda?
Spójrzcie na nas. To rzadkość.
Spójrzcie na nas. Nikt nie używa telefonu.
Pewnie używaliście ich, żeby kupić bilety.
Proste. W sieci wchodzicie do teatru. Możecie wybrać miejsca.
Łatwo to zrobić, rezerwując przez Internet.
Ale jest coś dziwnego, gdy rezerwujecie bilety.
Nie zawsze i nikt nie wie,
o co, u licha, chodzi.
Zamawiacie bilety w sieci i nagle pytanie: „Jesteś robotem?”.
Niezwykłe pytanie.
Nikt nigdy nie podejrzewał, że jestem kimś innym niż człowiekiem.
Zaznaczacie, że nie jesteście robotem.
„To naprawdę dziwne, możemy kontynuować?”
„Nie”. Komputer mówi: „Nie możemy.
Musimy zrobić test,
by potwierdzić, że jesteś człowiekiem,
a nie robotem”.
Myślicie, że to powinien być banalny test.
„Zdam z największą łatwością.
Muszę tylko udowodnić swoje człowieczeństwo!
Jestem ojcem innych ludzi.
Zdecydowanie nie jestem robotem. Dawaj, co masz.
To straszna strata czasu.
Jakie są pytania?”
„Jest kilka pól.
Na którym jest sklep?”
„Czemu to takie trudne?
Gdzie są te okropne amerykańskie sklepy?”
Czasami sklep wychodzi na więcej niż jedno pole.
Co mamy robić? Zaznaczyć pole główne
czy wszystkie wokół niego? Jakie są zasady tego testu na robota?
Mówisz: „Tu, tu i zgaduję że tu”.
Naciskasz „wyślij”. I dostajesz: „Nie. Popełniłeś błąd.
Nadal podejrzewamy, że jesteś robotem.
Jak ci idzie z mostami?”.
„Nie wiem. Myślałem, że idzie mi dobrze ze sklepami!”
Czasem mylę się tyle razy z rzędu…
„Skarbie, jestem robotem? Powiedziałabyś mi?”
Zdałem sobie sprawę, że moje dzieci nie wiedzą, że kiedyś nie było Internetu.
Mają Internet przez całe życie.
Nie rozumieją, pytają: „Jak przeżyliście?”.
Nie znam odpowiedzi. „Nie pamiętam.
Naprawdę nie pamiętam”.
Ale możemy wrócić do początków Internetu.
Pamiętacie pierwsze lata,
gdy zawsze mówiliśmy „www.” przed adresem każdej strony?
Co za strata czasu.
Dlaczego trzy lata zajęło nam
uświadomienie sobie, że wszystkie strony zaczynają się od www.?
„Możesz nas znaleźć na naszej stronie, www.amazon.com”.
„To www.ebay.com”.
„www.tripadvisor.com”.
Niektóre są takie bolesne.
Organizacja zapaśnicza World Wrestling Federation.
„Możesz nas znaleźć na naszej stronie, www.wwwf.com”.
Mówić to każdego dnia…
World Wildlife Fund.
„Nie zapomnijcie o darowiźnie na stronie www.wwwf.com”.
Zmarnowaliśmy pewnie dwa tygodnie życia na mówienie „www…”.
Pomyślcie o tym.
Teraz, gdy Internet jest ważną częścią naszego życia,
przypomnijmy sobie nasze pierwsze hasło,
bo nasze umysły są pełne haseł.
Trudno nam zapamiętać wszystkie.
Trzeba coś załatwić w sieci i jest problem: „Nie pamiętam.
Nie pamiętam swojego hasła”.
Wpisujecie. Czasem was zablokuje:
„Nie. Masz ostatnią szansę, by przypomnieć sobie swoje hasło,
ty idioto”.
Albo klikacie „Nie pamiętam hasła”, pytają o wasze życie
i nie pamiętacie odpowiedzi.
Dotyczą waszego życia!
„Twoje ulubione zwierzę?” „Nie wierzę, że jakieś wybrałem”.
Wchodzi pies: „Jeśli to nie ja, wyjdę.
Dosłownie wychodzę”.
„www”.
Hasła.
Na początku każdy miał jedno hasło.
To było nasze pierwsze hasło.
Z nostalgii je pamiętamy.
Używaliśmy go do wszystkiego.
„Proszę podać hasło”. „Mam takie specjalne słowo”.
A potem firmy zaczęły być niegrzeczne.
Wpisujesz swoje hasło i dostajesz: „Słabe”.
„Kim ty jesteś, by oceniać moje specjalne słowo?”
„Przykro nam, ale Internet jest bardzo popularny,
musisz wzmocnić hasło”.
Wszyscy nalegali:
„Hasło musi mieć wielką literę.
Przykro mi, nie będziemy już akceptować haseł,
jeśli nie będą zawierać co najmniej jednej wielkiej litery”.
Rozważaliśmy wszystkie opcje,
zanim zdecydowaliśmy, że wielka będzie pierwsza litera hasła.
Przez jakiś czas było dobrze.
Ale Internet stał się jeszcze bardziej popularny
i firmy zaczęły mówić: „Obawiam się, że nie możesz dołączyć,
chyba że masz w haśle chociaż jedną wielką literę
i co najmniej jedną liczbę”.
Znowu, mniej niż pół sekundy trwało,
zanim wszyscy uznaliśmy, że dopiszemy jedynkę
na końcu pisanego wielką literą hasła.
Przez pewien czas było to do przyjęcia,
aż do pojawienia się czegoś nieoczekiwanego
i zupełnie nowego.
Świat znaków specjalnych.
Nawet nie wiedzieliśmy, co to było!
A firmy mówiły: „Musi być wielka litera,
musi być liczba, ale też wymagamy znaku specjalnego”.
Był taki przycisk „Proszę podać przykłady
znaków specjalnych, na które nalegacie”.
I przeglądaliśmy je. „Są.
Nie wiedziałem, że te znaki są takie specjalne”.
Dopóki oczy wszystkich
nie zatrzymały się na…
wykrzykniku.
„Wybieram ciebie”.
Dodawaliśmy go na końcu naszego pisanego wielką literą hasła,
tuż za jedynką.
W tej chwili
wszyscy w londyńskim teatrze Palladium myślą:
„Muszę zmienić hasło. Zrobię to jutro.
Muszę to zrobić.
Muszę wymyślić inne słowo.
Lepiej je zmienić”.
Ale to jest to, co dzieje się
w latach 20., w latach 20. XXI wieku.
Technologia będzie tylko lepsza. Ma nam ułatwiać życie.
Moim zdaniem, czasem trochę za bardzo ułatwia.
Kupiłem auto.
Wszystko jest zautomatyzowane. Nic w tym aucie nie robię.
Robi się ciemno, światła same się włączają.
Zaczyna padać, wycieraczki same się włączają.
Ale to znaczy, że fizycznie robisz w aucie mniej
i, szczerze mówiąc, to ma sens.
To ma sens, jeśli się lenisz i wszystko robi się za ciebie.
Są tu młodzi ludzie, którzy mówią: „Możesz zamknąć okno?
Możesz otworzyć okno? Mamo, zamknij okno. Otwórz okno”.
Ale całe życie naciskały guziki.
Nie mają pojęcia…
o tych dziesięcioleciach, gdy robiliśmy to ręcznie.
Niełatwo. Często się zacinały. To…
było dobre dla bicepsa.
Nie potrzeba siłowni, otwieraj okno.
Czasem, gdy okno było otwarte, zaczynało padać.
To by było niesamowite, super szybkie zamknięcie.
Pasażer, pochylał się i robił tak.
Można było próbować dwa naraz, jeśli czułeś się pewnie.
Nie trzeba siłowni.
W nowym aucie ustawiam fotel przyciskami.
Przesuwasz, fotel idzie do przodu.
Przesuwasz, cofa się.
Oparcie.
Wszystko na przyciski.
Wszystko robisz palcami.
W tamtych czasach, oczywiście, miałeś dźwignię
między nogami.
Podnosiło się ją i byłeś wystrzelany
na szynach na tylne siedzenie.
„Dzień dobry! Jestem z tyłu!”
Z przodu widać było szyny jak w kolejce górskiej.
Potem trzeba było się posuwać…
by usiąść wygodnie.
Bardzo zdrowo.
Czasem za bardzo się posunęliście.
Posunęliście się aż do kierownicy,
i trzeba było posuwać w tył
z wyczuciem.
Panowie z lat 70. byli lepszymi kochankami.
Trenowali posuwając się w przód i w tył w cortinie,
by znaleźć ulubioną pozycję za kierownicą.
Przeżyłem coś dziwnego w aucie z żoną.
Słuchajcie…
Mój związek…
może mówię w imieniu wszystkich facetów,
to niekończąca się misja z żoną,
by dowiedzieć się, co mam robić.
Nigdy nie wiem, co mam robić.
Jechaliśmy autem, a ona siedziała na miejscu pasażera.
To bardzo dziwne.
Mijam miejsce parkingowe, zauważyłem to i wiem, że muszę cofnąć.
Klasyczny ruch, wszyscy go znamy.
Objąłem ją ramieniem, pochyliłem się
i cofam dość szybko.
I wskakuję na miejsce.
Całkiem niezły manewr.
Nie myślałem o tym, nic takiego.
Żona patrzy na mnie i mówi:
„To było naprawdę seksowne”.
Nie wiem, o czym mówiła.
Wyglądam z auta: „Co? Co się stało?
O czym ty mówisz?”.
„Uważam, że to seksowne, gdy faceci tak robią”.
„Jacy faceci? O jakich facetach mówisz?
Kim są ci seksowni faceci? O czym ty mówisz?”
„Chodzi o to, jak cofałeś.
Zawsze uważałam, że to seksowne, a zwykle tego nie robisz”.
„Czego nie robię? O czym ty mówisz?”
„Obejmujesz mnie, a potem szybko cofasz.
Zawsze uważałam, że to seksowne”.
Przepraszam, ale przez 20 lat związku…
w sypialni
skupiam się głównie na tym,
by cię podniecić.
Miliard lat zajęłoby mi,
zanim spróbowałbym manewrów w samochodzie
w ramach gry wstępnej.
„Jaki jest plan na wieczór?
Przejedziemy się tyłem i powiesz, że jesteś gotowa?”
Chętnie to zrobię, skoro już tu jesteśmy.
„Michael, nic nie poradzę na to, co uważam za seksowne”.
Spytałem: „Czy jest coś równie dziwnego,
co uważasz za seksowne?”.
„Niech pomyślę”. „Śmiało”.
„Jest jedna rzecz, którą robią faceci”.
„Przepraszam, o jakich facetach mówisz?”
„Po prostu ty tego nie robisz”. „Czego?”
„Chodzi o to, jak faceci zdejmują sweter,
sięgają za plecy,
a potem…
zdejmują go jednym ruchem”.
Zaczęła jęczeć.
„To dla mnie bardzo seksowne”.
„Przepraszam, o czym ty mówisz?”
„Sięgają za plecy i… zdejmują sweter”.
„Nie uważasz, że mój sposób jest seksowny?
Jak naciągam rękawy i…
powolutku i zręcznie posuwam się…
i gdy musisz pociągnąć?”
„Właściwie to w ogóle nie jest seksowne”.
Pomyślałem, że to sprawdzę.
Dam radę.
Parę tygodni później mieliśmy randkę.
Wyszliśmy, kilka drinków, smaczny posiłek.
Wróciliśmy do domu, dzieci śpią, akurat miałem sweter.
Pomyślałem, że to zrobię.
Nie wiedziałem, że będzie tak ciężko. Że trzeba ćwiczyć ten ruch.
Nie wiedziałem też, że ma najciaśniejszy dekolt
w mojej garderobie.
Więc sięgnąłem za plecy i pociągnąłem,
najmocniej jak mogłem, i utknąłem.
Jakbym rodził się bardzo powoli.
Zdecydowanie poród kleszczowy.
Poza tym, byłem zdenerwowany,
bo koszula wyszła razem ze swetrem,
więc mój brzuszek kołysał się na wolności.
A to było po kolacji.
„Nie opychaj się chlebem, Michael”. „Ale jest gorący”.
„Będziesz jeść te ziemniaki? Są pyszne. Szkoda, żeby się zmarnowały”.
„Podzielimy się deserem?” „Zjem cały”.
„Zakąseczkę? Z przyjemnością!”
A tak bardzo się starałem,
żeby było seksownie.
Minęło trochę czasu i w końcu wyskoczyłem ze swetra.
Nie było jej tam, uciekła.
„Kochanie?
Zrobiłem ten seksowny numer ze swetrem.
Przegapiłaś!
Może przejedziemy się na wstecznym i pójdziemy do łóżka?”
I tak,
panie i panowie,
powiedziałem za dużo.
Hashtag…
„Za dużo informacji”.
Po tym wszystkim mówię jej: „Kochanie…
męczą mnie te próby i błędy.
Powinniśmy rozmawiać.
Powiedz mi, po tym wszystkim…
Porozmawiajmy i powiedz mi,
co cię naprawdę podnieca.
„Tak naprawdę?”
Ja na to:
„Cokolwiek to jest, chcę wiedzieć!”.
„Co cię naprawdę podnieca?”
„Naprawdę?” „Tak”.
„Chcesz wiedzieć?” „Tak”.
„Serio?” „Tak, powiedz mi”.
„Naprawdę?” „Tak”.
„Czarni”.
„Jak mam to dopasować do naszej rocznicy, skarbie?”
Mimo tego wszystko idzie dobrze.
Nadal jesteśmy razem. Dzieci dorastają.
Ozzy, najmłodszy, wciąż jest dzieckiem.
Lucas ma teraz 14 lat, Ozzy 11.
To wciąż mały chłopiec.
Jest bardzo bystrym chłopcem.
Musi wyłączyć Xboksa,
wyłączyć Xboksa.
Jest cholernie uzależniony od grania na swoim Xboksie.
Ciągle mówię mu, by to wyłączył.
„Miało być pięć minut, było 45. Miałeś fuksa. Wyłącz to”.
Mówi: „Za chwilę będę, tato. Będę za…”. Przepraszam.
To nie jego głos, nie wiem, kto to był!
Jest o wiele bardziej z klasy średniej.
„Zaraz przybędę, ojcze.
Daj mi jeszcze chwilę i wkrótce się zjawię.
Co żywo”.
Nie wiem, czyj był ten pierwszy!
„Siema, jestem twoim synem. Dziwi cię to?”
„Chciałem cię spytać, tato,
jak to jest, że jestem z East Endu…
a ty jesteś Chińczykiem?
Nie mogę tego ogarnąć.
W jakiej rodzinie żyję?
Co to za rodzina?
Widziałem właśnie, jak mama jeździ na wstecznym
z czarnym zgredem. Co jest?
Przez okno wyleciał sweter. Wyglądała na szczęśliwą.
Najszczęśliwszą od dawna. Szeroki uśmiech”.
Nie wiem, kto to.
Zawsze mówi: „Wyłączę za chwilę”.
Chyba nie wie, co to znaczy. Myśli, że „zachwilę” to jedno słowo.
„Wyłącz od razu. Kolacja na stole”.
„Idę, nie mogę… Za chwilę to bardzo ważna gra”.
Gra w tę strzelankę, Fortnite.
„To bardzo ważna gra”.
„Więc zatrzymaj!” „Nie mogę, tato. Nie da się.
Nie mogę zatrzymać. Nie…”
„Owszem, możesz!
Ja decyduję. Masz to zatrzymać”.
„Nie mogę.
Musiałbym się zabić”.
„Kochanie, to nic poważnego”.
„Nie, w grze musiałbym się zabić”.
„Więc się zabij, co mnie to!”
Tak jest co wieczór w moim domu. Wołam: „Ozzy!
Zabij się, kolacja!
Niech twój kolega cię zabije! Jest sos boloński, stygnie”.
Tak naprawdę to mnie nie szanuje.
Nie mam nad nim kontroli. Jest lepszy ode mnie.
Słucha tylko matki. Śmieje mi się w twarz.
Gdy podniosę głos… Wczoraj mówię: „Dalej,
pora spać. Umyłeś zęby?”.
„Tato, nie musisz krzyczeć.
Stoję tutaj. Słyszę cię.
Spokojnie”.
Pyta: „Jesteś zmęczony czy co? Jesteś zmęczony?”.
„Chyba trochę jestem zmęczony”.
Kiedyś powiedział:
„Masz za niski poziom cukru we krwi? Zjesz coś?”.
„Chyba tak. Jestem trochę…”
Wysłał mnie do pokoju, bym się położył.
Najważniejsze w naszym domu jest to, że mamy psa.
Wcześniej go nie mieliśmy.
Są tu fani psów!
Mamy małego, puszystego psa.
Mały, puszysty, kochany piesek.
Pan McPuszintyre.
To bardzo miły, puszysty, uroczy pies. Jest bardzo kochający.
Wiecie dlaczego? Bo ma to w naturze.
Różne rasy psów mają różną naturę.
To było jak kupno auta. Wszedłem na stronę www.cośtam…
www.jakiegokupićpsa.com.
Mówią o różnych rasach, charakterach,
ile trzeba spacerować, ile trzeba ćwiczyć,
jak je karmić, czy linieją i takie tam.
Była też kategoria miłości.
Jak bardzo kochają ludzi?
Miał pięć gwiazdek,
a brałem pod uwagę tylko psy, które miały pięć gwiazdek za miłość.
Po co przynosić do domu zwierzę,
jeśli nie kocha cię w pełni?
Psy z pięcioma gwiazdkami za miłość to golden retrievery,
labradory i mój pies, puszysty Norfolk terier.
Ma pięć gwiazdek za miłość.
Widać to w jego oczach, to niewiarygodne.
„Bardzo cię kocham”.
Nadam mu akcent z Norfolk, bo to Norfolk terier.
Nie wiem, jak on mówi,
ale pewnie by to tak robił:
„Bardzo cię kocham. Dziękuję, że jesteś moim panem.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi mieszkać w twoim domu.
I podoba mi się wystrój. Jest przepięknie.
Jeśli chcesz, możesz być projektantem wnętrz.
Możesz robić wszystko, co chcesz.
Kiedy patrzę na ciebie, czuję to samo, co Azjatka, gdy na ciebie patrzy,
szaleję na twoim punkcie. Jesteś niesamowity.
Uwielbiam, jak sięgasz wysoko, a marynarka robi ci cycki.
Uwielbiam, gdy wstajesz w nocy i słuchać, jak sikasz.
»Wstał! Ależ śmiały!«
Uwielbiam, jak wychodzisz z wanny i masz czerwone stopy,
czerwoną rękę i czerwone jaja.
Uwielbiam to.
Tęsknię, gdy cię nie ma.
Martwię się, że ugryzą cię rekiny w Australii.
Martwię się, że poślizgniesz się na tym penisie.
Wiem, że nie jesteś robotem.
Jesteś jedną z najbardziej autentycznych osób, jakie znam.
Kocham cię. Mam obsesję. Gdy wychodzisz z domu,
wiem, to irracjonalne, ale martwię się, że nie żyjesz.
Mój jedyny pan umarł,
odeszła moja miłość życia.
A gdy wracasz, jestem najszczęśliwszym psem na świecie,
bo mam pięć gwiazdek za miłość!”.
Taki jest mój pies.
Pięć gwiazdek.
Bardzo kochający.
Wszedłem na stronę, żeby zobaczyć psy, które nie mają pięciu gwiazdek za miłość.
Jedna gwiazdka,
chihuahua.
Te małe, meksykańskie psy o wyłupiastych oczach nie lubią ludzi.
Spotykacie różne rasy psów,
bo zabieracie psa, znacie to,
zabieracie go do parku, żeby trochę powęszył.
Chcą poznać inne psy.
Niesamowite, jak się dostrzegą.
One chcą tylko,
mój pies chce tylko,
krótkiego spotkania z innym psem,
które polega na powąchaniu sobie jaj i pójściu dalej.
Dziwne. Podchodzi do psa: „Mogę poniuchać twoje jaja?”.
Ten drugi mówi: „Jasne, jak chcesz” i lecą…
„Poniuchaj też moje”.
„Dzięki” i idą dalej.
Widzą się z daleka.
Ten drugi pies na niego patrzy.
A czasem psy są wredne.
Nie chcą wąchać, bo to mały piesek.
Jakiś owczarek niemiecki powie: „Jestem owczarkiem niemieckim.
Jestem owczarkiem niemieckim”.
A mój pies: „Czy mogę szybko powąchać ci jaja?”.
„Absolutnie nie, głuptasie. Spójrz, jaki mały jesteś.
Nie dosięgniesz nawet moich wspaniałych jaj!
Myślisz, że pochylę się do twoich mini jajeczek?
Obrzydliwe! Nie zbliżaj się do moich jaj!”
Idzie francuski pudel.
„Jestem francuskim pudlem”.
Mój pies podchodzi: „Przepraszam, czy mogę…
Owczarek niemiecki źle mnie potraktował
i zastanawiam się, czy mogę powąchać twoje jaja”.
„Przed Brexitem nie byłoby problemu, ale nie teraz.
Nie sądzę, że podjąłeś dobrą decyzję. To była zła decyzja.
Może wcześniej, ale nie teraz.
Wasze głosy były niemiłe dla Francuzów.
To już nie twoje miejsce.
Chcecie swobody dla ludzi?
Cóż, nie możesz już swobodnie wąchać moich jaj.
Odsuń się od jaj”.
Idzie chart afgański.
„Proszę, nie dotykaj moich…
W normalnych okolicznościach… ale w moim kraju jest bardzo trudno.
Muszę iść do domu.
Dużo niepokoju w moim regionie. Muszę obejrzeć CNN.
Jaja nie są teraz dostępne”.
Ale czasem przychodzi uroczy pies. Na przykład terier szkocki.
„Cześć!
Częstuj się, stary!
Rusz się!
Przyssij się do nich!
Za chwilę zajmę się twoimi. Ciesz się!
Dawaj, stary!”
Ale chihuahua?
Zawsze gdy widzę chihuahuę,
właściciel mówi…
„Uważaj!
Potrafi złapać zębami”.
Widać to w jego oczach.
„Jasne, że łapie zębami, miał tylko jedną gwiazdkę za miłość.
Sprawdź”.
Widać, jak mówi: „Mam jedną gwiazdkę,
nie wiem, czemu mnie kupiła. Nie lubię jej.
Nie lubię innych ludzi.
Czemu nie sprawdziła w Internecie?
Gdy próbuje podejść, próbuję ją ugryźć,
bo nie lubię jej twarzy,
nie lubię jej dzieci, jej męża.
Gdy wychodzi, mam nadzieję, że nie żyje.
Tak, modlę się za jej śmierć.
I wyciągnij mnie z torebki, ty wiedźmo!”.
Jedna gwiazdka.
Panie i panowie, dziękuję za przybycie
i spędzenie ze mną tego miłego wieczoru!
Bardzo dziękuję! Dobranoc! Brawo!
Tak! Mili ludzie!
Dziękuję!
Dziękuję tym na górze!
Dziękuję, jesteście cudowni!
Dziękuję! Dziękuję wszystkim! Dobranoc! Brawo!