Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΑΪΚΛ ΜΑΚΙΝΤΑΪΡ
ΣΟΟΥΜΑΝ
Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε στη σκηνή
τον Μάικλ ΜακΙντάιρ!
Μπράβο!
Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι!
Καλώς ήρθατε...
στο σόου μου στο Netflix!
Ας το κάνουμε!
Ευχαριστώ!
Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα να είμαι σε λίγο καλύτερη...
φυσική κατάσταση
για το σόου.
Το είχα σχεδιάσει, αλλά τελικά δεν έγινε.
Δεν θα το έλεγα,
αλλά αυτό το σακάκι φτιάχτηκε ειδικά για το σώμα μου
πριν από έναν χρόνο
και δεν είναι το σώμα που έχω πια, δυστυχώς.
Στένεψε λίγο, είναι λίγο τσίτα.
Κατάλαβα ότι πρέπει να εκφράζομαι,
να κάνω χειρονομίες, απ' αυτό το σημείο και κάτω.
Θα δείτε ότι θα πρέπει να εκφράζομαι
εδώ κάτω, απόψε.
Γιατί, αν σηκώσω τα χέρια μου πιο πάνω,
να τι ξεκίνησε.
Σακακο-βυζάκια, κυρίες και κύριοι.
Μια απίστευτα δυσάρεστη παρενέργεια
του στενού σακακιού.
Έχω κάνει μαγουλάκια.
Έχω κάνει μαγουλάκια τελευταία.
Δυστυχώς, λόγω του θέματος με τα μαγουλάκια,
λίγα προβλήματα.
Πήρα κινητό, δεν ξέρω πότε, πριν κάναν χρόνο.
Το iPhone με αναγνώριση προσώπου.
Στην αρχή, το κοιτάς,
αποτυπώνει το πρόσωπό σου και σε θυμάται.
Όποτε το κοιτάς, ξεκλειδώνει.
Χωρίς κωδικό, μόνο με το πρόσωπο.
Το κινητό δεν αναγνωρίζει πια
τη χοντροφάτσα μου.
Με κοιτάει σε φάση "Ποιος είσαι, χοντρέ κλέφτη;
Έκλεψες το κινητό του Μάικλ;"
Το ξεκλειδώνω μόνο έτσι.
Γερνάω. Έχω ίδια ηλικία με τη γυναίκα μου.
Μερικές αλλαγές.
Για χρόνια, όλα ήταν ίδια, αλλά τώρα το νιώθουμε.
Δεν είναι τα γηρατειά ακριβώς, αλλά μικρές διαφορές.
Για παράδειγμα, δεν ξενυχτάμε πια. Ξεραινόμαστε.
Στις 9:30 μ.μ. είναι αργά για μας.
Κουραζόμαστε πολύ.
Ξέρετε όταν πατάτε το Netflix και ακούτε το "μπουμ μπουμ";
Είμαστε εγώ κι η γυναίκα μου καθώς πέφτουμε και ξεραινόμαστε.
Ως εκεί αντέχουμε.
Κάτι άλλο που άρχισε να συμβαίνει τώρα.
Και ομολογώ ότι δεν είμαι περήφανος γι' αυτό.
Βασικά απογοητεύομαι που αυτό συνέβη τόσο νωρίς στη ζωή μου.
Δεν γίνεται κάθε βράδυ.
Αλλά άρχισα, πού και πού,
να ξυπνάω στα μαύρα μεσάνυχτα και να θέλω να κατουρήσω.
Αυτή είναι μια πολύ θλιβερή εξέλιξη.
Ένας ηλικιωμένος κύριος το χειροκρότησε.
Τι αστεία στιγμή.
"Σε νιώθω, φίλε μου".
Η κύστη μου ήταν μια χαρά.
Όπως πολλές νεαρές κύστες εδώ μέσα,
κοιμόμουν το βράδυ.
Έλεγα "Καληνύχτα, κύστη".
Η κύστη μου έλεγε "Καλόν ύπνο, Μάικι". Εγώ "Θα έχω".
Το πρωί, η κύστη μου ήταν σε φάση
"Είμαστε γεμάτοι εδώ κάτω, αλλά καμία ανησυχία.
Αν περνάς απ' το μπάνιο, άδειασέ με.
Αλλά κουλ, χαλαρά, καμιά βιασύνη.
Φάε πρωινό, πιες κάναν χυμό.
Πιες σμούθι. Τσάι, καφέ, ό,τι θέλεις.
Δημητριακά, κι άλλο γάλα, όσο θέλεις.
Το έχω...
ως το μεσημέρι τουλάχιστον".
Λοιπόν, όχι πια.
Τώρα, όταν κοιμάμαι βαθιά τη νύχτα,
η κύστη μου στέλνει μηνύματα στον εγκέφαλό μου
για να ονειρευτώ ότι τα κάνω πάνω μου.
Έτσι με ξυπνάει.
Βλέπω ένα φυσιολογικό αγωνιώδες όνειρο.
Έχω γυρίσει στο σχολείο...
δίνω εξετάσεις, δεν έχω διαβάσει.
Βλέπω ένα παράξενο όνειρο
και βλέπω ότι κατουρήθηκα.
Ξυπνάω πανικόβλητος! Κατουρήθηκα;
Κοιτάω, η κύστη μου λέει "Σχεδόν!
Πρέπει να πάμε τώρα! Σήκω! Τώρα!"
Εσύ ξαπλωμένος "Μα δεν θέλω να σηκωθώ.
Είναι τρεις το πρωί. Δεν θέλω".
Πολεμάς, αλλά η κύστη σου επιμένει.
Πρέπει να ξυπνήσεις, είναι κρίσιμη η κατάσταση εδώ.
Δεν μπορώ να τη διαχειριστώ".
Οπότε, σηκώνεσαι απ' το κρεβάτι, κάνεις τον γύρο,
βγαίνεις, πας στο μπάνιο, που είναι εκεί πέρα, έτσι;
Τον γύρο. Η σύζυγος είναι κοντά στην πόρτα.
Αυτή είναι η μεριά της.
Αυτή η μεριά μου, εκείνη η δική της.
Έτσι είναι για 20 χρόνια.
Δεν θα αλλάξει ποτέ. Ο καθένας στη μεριά του.
Έχετε πάει ποτέ στη μεριά του άλλου;
Είναι η πιο περίεργη αίσθηση!
Είναι το ίδιο δωμάτιο, αλλά φαίνεται τόσο περίεργο από δω!
Δεν μου αρέσει!"
Άρα κάνω τον γύρο
και δεν μπορώ να την ξυπνήσω.
Αν ξυπνήσει, δεν θα ξανακοιμηθεί.
Θα τα ρίξει σ' εμένα, θα ξαγρυπνήσει.
"Γιατί με ξύπνησες; Κάνεις φασαρία".
Άρα δεν πρέπει να ξυπνήσει, και, αν ξυπνήσει,
οπωσδήποτε θα πιάσει το κινητό της,
άρα οπωσδήποτε θα ψωνίσει παπούτσια.
Ψωνίζει τόσο πολλά παπούτσια
απ' το κινητό της μέσω ίντερνετ.
Ψωνίζει όταν είναι στο μπάνιο,
ψωνίζει παπούτσια στα φανάρια,
ψώνισε καθώς ανέβαινε το τρενάκι στο λούνα παρκ.
Είναι εθισμένη.
Χάνω μια περιουσία.
Να σας πω πόσο σοβαρά είναι.
Τις προάλλες, ήμουν ξαπλωμένος με το λάπτοπ.
Εκείνη δίπλα στο κινητό.
Τα παιδιά στο δωμάτιο, με τα iPad τους.
Και μπροστά μας να παίζει η τηλεόραση.
Μια υπέροχη σύγχρονη οικογενειακή σκηνή.
Συζητάμε ως οικογένεια.
Καμιά φορά χτυπά το WhatsApp και ρωτάμε από τίνος το κινητό.
"Μάλλον το δικό μου". "Το δικό σου".
"Ευχαριστώ, έχεις δίκιο". Κι επιστρέφουμε στις συσκευές μας.
Είχα μπει στην τράπεζά μου μέσω ίντερνετ τότε.
Έβλεπα να βγαίνουν χρήματα από τον λογαριασμό ζωντανά.
Όποτε ανανέωνα τη σελίδα, όλο και μειώνονταν τα χρήματα.
"Τώρα το κάνεις, αγάπη μου;"
"Μα πόσο όμορφα αυτά τα παπούτσια, αγάπη μου! Έπρεπε!
Αν σε θυμώνει, μην ανανεώνεις".
"Άσε και λίγα λεφτά για το πρωί!"
Δεν μπορώ να την ξυπνήσω. Θα χάσω λεφτά.
Κάνω τον γύρο για να πάω στο μπάνιο.
Εύκολο στα λόγια, γιατί υπάρχουν κι οι σανίδες.
Δεν είχα καταλάβει ότι είχαμε σανίδες που τρίζουν,
μέχρι που άρχισα τα ζιγκ-ζαγκ μέσα στα μαύρα σκοτάδια.
Δεν είχα παρατηρήσει τον ήχο που κάνουν μες στη μέρα.
Μόλις το πόδι μου...
κατεβαίνει απ' το κρεβάτι τη νύχτα...
βλέπω τη γυναίκα μου να στριφογυρνά στον ύπνο της.
Το χέρι της υποσυνείδητα απλώνει να πιάσει το κινητό.
"Όχι!"
Προσπαθώ να βρω μία που δεν τρίζει...
"Γαμώτο!"
Μετά, το βάζω στα πόδια.
Τα πάντα κάνουν θόρυβο μες στη νύχτα. Τα πάντα.
Δεν ήξερα καν...
ότι είχαμε εξαεριστήρα...
ώσπου άρχισα να κατουριέμαι.
Πάω στο μπάνιο, ανάβω το φως...
Τι εξαερίζουμε; Ακόμα δεν άρχισα.
Κάνει απίστευτο θόρυβο! Θα ξυπνήσει τη γυναίκα μου!
Δεν έχει δύο διακόπτες.
Έναν για το φως
κι έναν διακόπτη για...
εξαέρωση.
Είναι στο ίδιο κύκλωμα.
Οπότε, αν ανάβεις το φως, τότε...
Θα ξυπνήσει τη γυναίκα μου.
Άρα πρέπει να κατουρήσω...
μες στο σκοτάδι.
Το θέμα είναι ο ήχος.
Χρειάζεται ευαισθησία στον ήχο,
γιατί περιμένεις το "μπλουμ".
Δεν κατουράς στο νερό.
Κάνει πολλή φασαρία.
Θα ξυπνήσει τη γυναίκα μου.
Περιμένεις το νερό και αποσύρεσαι αμέσως
για να βρεις το ωραίο σημείο
στη λεκάνη γύρω από το νερό.
Ναι! Αναγνωρίζετε τον κόπο του να κατουράς τη νύχτα.
Ούρηση στο σκοτάδι.
Καμιά φορά κατουράς και ακούς άλλον ήχο...
"Είναι το πάτωμα. Κατουράω στο πάτωμα.
Κατέβαλα υπερπροσπάθεια".
Μετά ανάβεις το φως.
"Ναι, κατούρησα στο πάτωμα".
Μετά, παίρνεις χαρτί υγείας,
το βάζεις κάτω.
Καταλήγεις λες και έχεις σφουγγαρόπανα στα πόδια,
καθώς σκουπίζεις το κάτουρό σου από το πάτωμα του μπάνιου.
"Πώς είναι η ζωή σου, Μάικλ;" "Σφουγγαρίζω κάτουρα στις 3:20 π.μ.
Πέρα απ' αυτό, μια χαρούλα".
Και πίσω στο κρεβάτι.
Μόλις μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα,
το πρόσωπο της γυναίκας μου γυαλίζει.
Από το κινητό.
Σαν σε ταινία τρόμου.
Βλέπεις παπούτσια στα μάτια της.
"Πρέπει να κάνεις τόση φασαρία, Μάικλ;
Αγόρασα τρία ζευγάρια παπούτσια".
Να πάρει!
Το κάτουρο μού κόστισε 600 λίρες!
Συν ΦΠΑ!
Λέω να βάλω καθετήρα για να γλιτώνω τα έξοδα.
Για την ακρίβεια, άρχισα...
Καλή συμβουλή για σένα.
Πίνω βιταμίνες Berocca πριν πάω για ύπνο.
Το κάτουρό μου φωσφορίζει στο σκοτάδι και ξέρω ακριβώς πού πάει.
Αρχίζω να μαθαίνω ποιες σανίδες τρίζουν.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι και ξέρω τι να αποφύγω.
Γίνομαι πολύ καλός.
Νομίζω ότι, όσο γερνάω, θα γίνομαι όλο και καλύτερος.
Μέχρι τα 80 μου, θα είμαι σαν Νίντζα.
Ένας συνταξιούχος με επιδέξιο κατούρημα μες στη νύχτα.
Ελάχιστα θα κατουρώ τότε.
Θα κατουρώ κατά λάθος στο άδειο ντουλάπι,
αλλά αυτό με περιμένει, κυρίες και κύριοι!
Τα καλά νέα είναι
ότι το μόνο θετικό που βγαίνει
από το να σηκώνεσαι να κατουράς
είναι ότι, όσο κοιμάται η σύζυγος,
μπορώ να επαναρυθμίσω τη θερμοκρασία...
στο δωμάτιο.
Της αρέσει να κοιμάται σε συνθήκες Αρκτικής.
Κοιμάται με το παράθυρο ανοιχτό
και το λέει "θερμοκρασία δωματίου".
Της λέω "Δεν είναι θερμοκρασία δωματίου με το παράθυρο ανοιχτό.
Αυτή είναι θερμοκρασία κήπου".
Σαν να κοιμόμασταν σε μια σκηνή έξω.
Κάνει παγωνιά!
"Ν' ανάψουμε θέρμανση;"
"Όχι θέρμανση στην κρεβατοκάμαρα.
Θα μας πονέσει ο λαιμός".
"Ο λαιμός μου ήδη πονάει
με τον πάγο που αρχίζει να πιάνει εκεί μέσα!"
Δεν με πειράζει, ας κάνει ό,τι θέλει.
Ζούμε μαζί.
Αν θέλει παγωνιά, θα βάλω κουβέρτα.
Δε πειράζει. Το θέμα μου με αυτό
είναι η παράλογη σχέση της με τη θερμοκρασία.
Γιατί θέλει να κάνει τόση παγωνιά στην κρεβατοκάμαρα,
αλλά το μπάνιο της
να είναι ό,τι πιο ζεστό έχει υπάρξει ποτέ;
Εδώ είναι η λάβα και μετά το μπάνιο της γυναίκας μου.
Όταν είναι στο μπάνιο, το σπίτι γεμίζει με ατμό.
Ο κόσμος ανάβει φώτα ομίχλης απέξω κι αναρωτιέται
"Τι έγινε σ' εκείνο το κτίριο;"
Συχνά με φωνάζει από την μπανιέρα, μέσα από τον ατμό...
"Μάικλ, θα ήθελες την μπανιέρα μετά από μένα;"
"Για τι; Για να βράσω μακαρόνια; Όχι".
Επικίνδυνο.
Όλοι το έχουμε κάνει.
Όλοι έχουμε μπει σε τόσο καυτή μπανιέρα.
Συνήθως φταίμε εμείς. Δεν έχουμε ώρα να περιμένουμε.
Ανοίγουμε το ζεστό, μετά το κρύο,
δεν προλαβαίνουμε να περιμένουμε να πάει στη σωστή θερμοκρασία.
Τσεκάρουμε στο έτσι.
Επιστρέφεις μετά από λίγο.
Καταλαβαίνεις μόλις βάλεις πόδι.
Μόλις το βάλεις, κάνεις...
"Άφησα να τρέξει πολύ ζεστό".
Αλλά συχνά το καταλαβαίνεις μόνο όταν έχεις μπει.
Μπαίνεις και αρχίζεις να κατεβαίνεις,
γιατί παίρνει χρόνο
μέχρι το σήμα
ότι τα πόδια σου καίγονται...
να φτάσει στον εγκέφαλο
για να σου δώσει να το καταλάβεις.
Είναι μεγάλη απόσταση για να τη διανύσει το σήμα.
Χαμηλώνεις και σκέφτεσαι
"Κάτι μου φαίνεται λίγο κάπως εκεί κάτω".
Τότε, το καταλαβαίνεις.
Πρέπει να αποφασίσεις στα γρήγορα "Να μείνω ή να φύγω;"
Και πολλές φορές λες "Δεν μπορώ! Θεέ μου, δεν μπορώ!"
Και τελικά στέκεσαι γυμνός στο μπάνιο.
Κοιτάς κάτω και βλέπεις κάτι κόκκινα καλτσάκια πόνου.
"Κοίτα τι μου έκανα!"
Μετά, πρέπει να αδειάσεις το ζεστό,
άρα θυσιάζεις το χέρι σου
για να βγάλεις την τάπα.
Πολύ επικίνδυνο το βγάλσιμο της τάπας.
Κοιτάς το χέρι σου σε ύφος "Θα πονέσει, ζητώ συγγνώμη.
Κράτα γερά".
Μερικές φορές δεν τη βρίσκεις. Λες "Θα χάσω το χέρι μου!"
Αλλά οι πιο γενναίοι από μας,
υπάρχουν πολλοί εδώ απόψε, και βάζω κι εμένα ανάμεσά σας,
αιωρούνται και κάνουν κουπί.
Δηλαδή μπαίνεις στην μπανιέρα,
παρόλο που πονάει,
κι αιωρείσαι πάνω από την επιφάνεια.
Ανοίγεις το κρύο και κάνεις κουπί σαν τρελός.
"Μπορούμε να το αλλάξουμε!
Γίνεται συνέχεια όλο και καλύτερο!
Δείξε θάρρος!"
Και ξέρεις "Ώρα να αλλάξουμε κατεύθυνση! Πάμε!
Γίνεται καλύτερο. Πάμε!"
Μετά δοκιμάζεις πώς είναι το νερό.
Είναι έτοιμο για να βυθιστούμε ολόκληροι;
Κι αυτό το κάνεις με τον πισινό σου, επιλέγεις τον πισινό σου.
Η αποστολή του πισινού σου είναι να βουτήξει λίγο
για να δει αν είναι έτοιμο και πώς πηγαίνει.
Εδώ, δυστυχώς, ξεχνάω
ότι έχω μπαλάκια.
Δεν το ξεχνάω ακριβώς.
Αλλά η στάση της κάμψης...
σημαίνει ότι τα μπαλάκια μου είναι πιο κοντά στο νερό,
όχι ο πισινός μου.
Και είναι πολύ δυσάρεστη έκπληξη.
Είναι το πιο ευαίσθητο μέρος του σώματος.
Είναι το τελευταίο μέρος του σώματος, ειλικρινά,
που θα προσφέρατε για να δοκιμάσετε
ζεματιστό νερό.
Κανείς δεν μου έχει δώσει τσάι
και να πει "Μάικλ...
αυτό ίσως να καίει λίγο".
"Λοιπόν, θα μάθουμε σύντομα, φίλτατε".
"Έχεις δίκιο.
Θέλει λίγο γάλα ακόμα.
Μια σταλίτσα μόνο.
Το δοκίμασα
με τα σκληραγωγημένα από το κουπί παπάρια μου, φίλτατε".
Δίψασα.
Δίψασα πολύ.
Έχει εμφιαλωμένο νερό.
Έβγαλαν την ετικέτα λόγω της διαφήμισης.
Ανησυχούν ότι όσοι βλέπουν Netflix
ίσως θέλουν να μου μοιάσουν.
Το φαντάζεστε;
"Τι πίνει αυτός;"
Είναι Evian, φυσικά.
Αν αναρωτιέστε. "Ζήστε τη ζωή με Evian".
Οι μεσοαστικοί λατρεύουν το εμφιαλωμένο.
Είναι άχρωμο, άοσμο, άγευστο.
Έχει ίδια γεύση σε κάθε μάρκα.
Είναι θαύμα του μάρκετινγκ το ότι ο κόσμος προτιμά μάρκες.
Προτιμούν Voss, Fiji, Buxton.
Κάποιοι το Highland Spring.
Το ίδιο νερό είναι.
Στα εστιατόρια, προσβάλλονται όταν ο σερβιτόρος λέει
"Τι θα πιείτε;"
"Μας φέρνετε νερό; Θα θέλαμε ένα μεταλλικό νερό".
Ο σερβιτόρος ίσως ρωτήσει "Βρύσης;"
Φρικτή στιγμή.
Λες και είπε "Λακκούβας;
Θα μαζέψω από το πεζοδρόμιο. Έβρεξε πριν λίγο".
Προσβάλλονται πάρα πολύ.
"Συγγνώμη, πώς τολμάς;
Θες να μας δηλητηριάσεις;
Δεν μας σέβεσαι καθόλου;
Ότι δεν έχω λεφτά για εμφιαλωμένο; Ένα Evian, παρακαλώ.
Έχει βουνό στο μπουκάλι. Αξιόπιστο.
Όχι το σιχαμερό νερό βρύσης.
Με τέτοιες βρύσες, δεξαμενές, σωλήνες;
Αποκρουστικό. Με τα ποντίκια στις δεξαμενές σας;
Νερό που στραγγίζεται απ' τα καζανάκια για αιώνες;
Θες να το δώσεις σ' εμένα; Πόσο αποκρουστικό".
"Πάγο;"
Ναι, θα παγώσεις το σκατόνερο να το βάλεις μέσα στο εμφιαλωμένο;
Δεν το έχουμε σκεφτεί καθόλου.
Θα θέλαμε έναν αργό θάνατο,
μια αργή πρόσμιξη δηλητηριασμένου ποντικόνερου
μες στην αγνότητα του Evian".
Αυτό είναι το αποκορύφωμα
μιας περιοδείας που κάνω καιρό, με διαλείμματα,
σε όλο τον κόσμο, μεγάλη περιοδεία.
Είναι πολύ συναρπαστικό να την κλείνω στην πατρίδα,
γιατί έχω πάει σε πολύ μακρινά μέρη.
Το πιο μακρινό μέρος όπου πήγα, για τους περισσότερους εδώ,
είναι η Νέα Ζηλανδία.
Η Νέα Ζηλανδία είναι…
Είναι υπέροχη. Τη λατρεύω.
Αλλά κάνεις 24 ώρες για να πας εκεί από δω,
άρα χάνεις μια μέρα απ' τη ζωή σου, τρελό.
Και το τζετ-λαγκ είναι μνημειώδες.
Προσγειώθηκα στο Όκλαντ της Ν. Ζηλανδίας
κι ήθελα να συνηθίσω τη διαφορά της ώρας.
Έβγαλα το καστόνι του ρολογιού
και ρώτησα την αεροσυνοδό "Τι ώρα είναι εδώ;
Για να βάλω τη νέα ώρα. Πόσες ώρες διαφορά έχουμε;"
Είπε "Είναι 12 ώρες μπροστά.
Η Νέα Ζηλανδία είναι 12 ώρες μπροστά.
Είμαστε 12 ώρες μπροστά".
Άρχισα να γυρνάω το ρολόι μου κατά 12 ώρες.
Απ' το πλάι είδα ότι με κοιτούσε λες κι ήμουν ηλίθιος.
Σκέφτηκα "Τι θέλει; Ώρα να του δίνει".
Το γύρισα κατά οχτώ ώρες κι είπα
"Σωστά, θα καταλήξω
στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκίνησα".
Αντί να φανώ ανόητος, το γύρισα πίσω.
"Ευχαριστώ, θα είμαι εντάξει. Ευχαριστώ για τη βοήθεια".
Στη Νέα Ζηλανδία μιλούν από μπροστά στο στόμα τους, έτσι.
Μιλούν γρήγορα, με ρυθμό.
Αλλάζουν τα φωνήεντα, έχουν παράξενη σχέση με τα φωνήεντα.
Φτάνουν στο φωνήεν και μετά διαλέγουν κάποιο άλλο.
Στην Αυστραλία είναι αλλιώς.
Μιλούν πιο αργά, το πάνε με το πάσο τους.
Λατρεύουν τα φωνήεντα.
Όταν βλέπουν ένα φωνήεν, λένε
"Θα το κρατήσουμε εκεί.
Δεν βλέπω κανέναν λόγο...
να πω βιαστικά την πρόταση, φιλάρα.
Θα το κρατήσουμε το φωνήεν".
Στη Νέα Ζηλανδία, το αλλάζουν.
Κι είχα ένα περιστατικό
εξαιτίας της αλλαγής στα φωνήεντα.
Θα είμαι ειλικρινής και ντόμπρος. Ήταν αγενές.
Αλλά αστείο.
Στο τσεκ ιν στο ξενοδοχείο στο Όκλαντ,
η ρεσεψιονίστ ήθελε να μου πει για την πισίνα
που είχαν φτιάξει στον έκτο όροφο, στον έξι.
Στον όροφο έξι.
Και γύρω από την πισίνα είχε έναν μώλο.
Με "μ".
Ήταν γνωστό ως "Ο Μώλος".
Στο ασανσέρ έλεγε "Ο Μώλος".
Στο τσεκ ιν, μου είπε
"Όσο είστε εδώ, κε ΜακΙντάιρ,
θα καβαλήσετε καθόλου τον Μώλο;"
"Αυτή είναι μια εντυπωσιακή εικασία που κάνεις για μένα".
Είπε "Έχει έναν ωραίο μεγάλο μώλο στον έξι".
"Έχει έναν ωραίο μεγάλο κώλο στο σέξι;
Σε τι σόι μέρος ήρθα;"
Είπε "Ο μώλος είναι για άραγμα".
"Όχι, δεν είναι!"
"Προσοχή, γλιστράει λίγο εκεί πάνω.
Έχει σκληρή επιφάνεια".
"Φρόνιμα, σε παρακαλώ!"
Πετάχτηκα μέχρι την Αυστραλία όσο ήμουν εκεί, προφανώς.
Είναι πανέμορφη.
Λατρεύω τους Αυστραλούς. Καλοί άνθρωποι.
Έχουμε Αυστραλούς εδώ. Τους λατρεύω.
Τους λατρεύω. Πολύ έντονοι άνθρωποι. Μες στη χαρά.
Τους αρέσει πολύ που ήρθατε.
"Γαμώτο, κάνατε τόσο δρόμο!" Φοβεροί.
Είναι προορισμός διακοπών, υπέροχα.
Πανέμορφες παραλίες, εκπληκτικό τοπίο.
Το μόνο πρόβλημα, με όλο τον σεβασμό,
είναι ότι οι καρχαρίες έχουν αποφασίσει ότι εκεί θέλουν να είναι.
Και γυροφέρνουν την Αυστραλία,
περιμένοντας να μπουν στο νερό οι Αυστραλοί.
Και μαντέψτε.
Οι Αυστραλοί συνέχεια μπαίνουν στο νερό.
Πήγα στην παραλία με Αυστραλούς.
Μου λένε "Θα κολυμπήσεις, Μίκι; Έλα να χαλαρώσεις λίγο.
Έλα. Υπέροχο το νερό σήμερα".
"Όχι, δεν νομίζω. Θα είμαι εντάξει".
"Μα γιατί;"
"Έχει καρχαρίες εκεί μέσα".
"Ναι.
Όχι πάντα".
"Νομίζω ότι...
μου αρκεί που κάποτε υπήρξε τουλάχιστον ένας".
"Έλα, Μίκι. Ζήσε τη ζωή σου".
"Ναι, μέχρι να τελειώσει.
Ίσως σήμερα, με επίθεση από καρχαρία, καταλαβαίνεις;"
Είπε "Πιο πιθανό είναι να τρακάρεις".
"Όχι όταν κολυμπάω, γαμώτο. Θα μείνω στην παραλία".
"Εδώ θα είμαι.
Θα χαλαρώσω με κάποιον άλλον τρόπο".
Όσο ήμουν στην Αυστραλία,
είδα δυστυχώς έναν κύριο...
Δεν είναι αστείο. Εκείνος ήταν μια χαρά.
Έγινε μια επίθεση καρχαρία, αλλά ήταν μια χαρά.
Τον δάγκωσε στον ώμο. Δεν ήταν ωραίο.
Μη γελάω.
Αυτό που θέλω να πω
είναι ότι πιστεύω με πάθος
ότι αυτή η επίθεση καρχαρία δεν θα είχε συμβεί
αν δεν είχε μπει στο νερό.
Είναι στο νοσοκομείο
και του παίρνει συνέντευξη ένας δημοσιογράφος.
Έχει το χέρι του πάνω, νάρθηκα στον λαιμό.
Λέει "Αν μπορείτε, αν είναι εντάξει,
θα μας εξηγήσετε τι συνέβη, κύριε;"
Αυτός λέει "Ναι, εγώ απλώς...
Έκανα σέρφινγκ στη θάλασσα,
και μετά αυτός ο καρχαρίας, στην κυριολεξία...
πήδηξε από το πουθενά".
Όχι ακριβώς.
Ο καρχαρίας ήταν στο φυσικό του περιβάλλον.
Εσύ στην κυριολεξία πήδηξες από το πουθενά
και προσφέρθηκες σαν ένα ελαφρύ σνακ.
Στο πιάτο.
Στην κυριολεξία, σε μια μακριά λεπτή πιατέλα.
Βγες από το νερό.
Δεν είναι ότι του παίρνουν συνέντευξη
και λέει "Ήμουν στον τέταρτο όροφο,
στο διαμέρισμά μου στη Μελβούρνη,
κι άδειαζα το πλυντήριο πιάτων.
Έβγαλα την πάνω σχάρα για να βάλω την κούπα μου
κι αυτός ο καρχαρίας πήδηξε κυριολεκτικά από το πουθενά
και μου επιτέθηκε".
"Ήμουν σε πτήση για την Αδελαΐδα.
Κοιτάζω έξω και βλέπω έναν καρχαρία στο φτερό".
Θα αποπειραθώ να κάνω μια προφορά. Όπως είδατε, το προσπαθώ.
Μου αρέσουν.
Σε όλο τον κόσμο,
έχουν αναπτύξει δικό τους τρόπο ομιλίας.
Δεν ξέρω πώς άρχισε.
Κανείς δεν ξέρει πώς εξελίχθηκε.
Όμορφες, όπως στην Ιταλία.
Όμορφη η Ιταλία. Μιλάνε όμορφα.
Δεν ξέρω πώς άρχισε, αλλά σίγουρα
ο πιο σέξι τρόπος επικοινωνίας
είναι να μιλάς με ιταλική προφορά, πολύ σέξι.
Όλοι τρελαίνονται με το πώς μιλώ.
Ναι;
Στη Γαλλία, λίγο νευριασμένα,
αλλά μιλάνε αρκετά κουλ.
Από όλες τις προφορές στον κόσμο,
αυτή που νομίζω ότι πρέπει να αλλάξει,
και δεν θέλω να προσβάλω κανέναν που είναι από εκεί,
αλλά για μένα είναι η προφορά της Βόρειας Ιρλανδίας.
Τι στο καλό συμβαίνει εκεί;
Δεν είναι εύκολο να την κάνεις.
Στη Βόρεια Ιρλανδία, αποφάσισαν
ότι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας
είναι από το πίσω μέρος του λαιμού, έτσι.
Βγάζουν απλώς θορύβους. Δεν λένε απολύτως τίποτα.
Δεν τους καταλαβαίνεις καν.
"Θα βγάλουμε θορύβους με βορειοϊρλανδική προφορά, θα...
Τι κάνεις εδώ;"
"Ούτε εγώ πια ξέρω τι κάνω εδώ".
Πώς ξεκινάει; Τα μωρά κάνουν...
"Όχι, είναι...
Αν θες να μείνεις εδώ, να το κάνεις έτσι".
Μιλάνε από τέρμα πίσω, γαμώτο.
Με τη βορειοϊρλανδική προφορά, ακούω κάποιον να φτερνίζεται
και καταλαβαίνω από πού είναι...
από το φτέρνισμα.
Ήμουν στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι
κι ένας τύπος δίπλα μου έκανε...
"Αψού!"
Για όνομα του Θεού!
"Από Β. Ιρλανδία είσαι;"
"Ναι, από το Μπέλφαστ".
"Το φαντάστηκα".
Είναι ωραίο μέρος.
Έκανα ωραία σόου στο Μπέλφαστ. Πολύ καλό κοινό.
Ευγενικοί, φιλικοί, φιλόξενοι.
Είχα ελεύθερο χρόνο όσο ήμουν εκεί,
οπότε, πήγα σ' αυτό που θεωρείται
ως ο πιο επιτυχημένος τουριστικός προορισμός που είχαν ποτέ
σ' όλη τη Βόρεια Ιρλανδία.
Λέγεται Titanic Quarter.
Αφορά την κατασκευή του Τιτανικού.
Φτιάχτηκε στο Μπέλφαστ.
Είναι κάτι για το οποίο νιώθουν απίστευτα...
περήφανοι.
Σαν να μην ξέρουν τι έπαθε ο Τιτανικός.
Εκεί που φτιάχτηκε.
Είπα σε κάποιον που δούλευε στο μουσείο
"Με συγχωρείτε,
αλλά ξέρετε τι συνέβη στον Τιτανικό;"
Είπε "Ήταν μια χαρά όταν έφυγε από δω".
Δεν ξέρω αν είναι αυτό το θέμα.
Όσο ήμουν εκεί, είχα σόου στην Αμερική μετά.
Οι Αμερικανοί είναι...
Είναι εκπληκτικό κοινό, ομολογώ.
Ως κοινό, τους βλέπεις που...
"Έτοιμος να γουστάρω!
Ναι!"
Είναι ασυγκράτητοι.
Με όλο το σεβασμό στους Βρετανούς, κι εγώ είμαι,
οπότε, είμαι σαν εσάς.
Όταν έκανα το σόου στην Αμερική,
ήταν ασυγκράτητοι, φώναζαν, χτυπιόντουσαν, γελούσαν.
Μπήκα στα κοινωνικά δίκτυα.
Όλα με κεφαλαία. "Ο Μάικλ ΜακΙντάιρ ήταν φοβερός!
Τα σπάει! Ήταν απίστευτος!"
Εδώ δεν έχω τέτοια αντίδραση. Θα είμαι ειλικρινής.
Η καλύτερη αντίδραση που έχω από Βρετανούς
είναι "Δεν απογοήτευσε".
Ακόμα κι όταν είμαστε χαρούμενοι,
πρέπει να αναφέρουμε
τις απογοητευτικές ζωές μας.
Το άλλο που έχω εδώ είναι "Παραδόξως καλό".
Γιατί εκπλήσσεσαι τόσο;
Αγόρασες εισιτήρια!
Οι Βρετανοί βγαίνουν χωρίς προσδοκίες.
"Δεν σκοπεύω να διασκεδάσω πολύ απόψε".
"Παραδόξως καλό δεν ήταν, Παμ;"
Από όλα τα μέρη που γύρισα με την περιοδεία μου,
το πιο απροσδόκητα ευχάριστο...
για μένα ήταν...
τα σόου μου στην Ασία.
Δεν είχα ξανακάνει σόου εκεί.
Πήγα Χονγκ Κονγκ και Σιγκαπούρη.
Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στην Ασία.
Κάποιοι από σας ίσως εκπλαγείτε
μαθαίνοντας
ότι δεν είμαι...
Ασιάτης.
Καταλαβαίνω...
ότι μοιάζω Ασιάτης.
Όταν χαμογελάω, γίνομαι όλο και περισσότερο Ασιάτης.
Λοιπόν...
Το έψαξα.
Οι γονείς μου, όχι Ασιάτες.
Κανείς από τους προγόνους μου δεν είναι από την Ασία.
Τα παιδιά μου δεν μοιάζουν καθόλου με Ασιάτες.
Είμαι ο μόνος εκπρόσωπος της Ασίας...
στην οικογένειά μου,
και κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί συνέβη αυτό.
Ακόμα και εγώ ο ίδιος
πέρασα τον εαυτό μου για Ασιάτη κύριο
σε μια πολύ καταθλιπτική στιγμή.
Αποβιβαζόμουν.
Ξέρετε, αφήνουν εφημερίδες για να πάρεις.
Πάω να μπω στη φυσούνα, την ξέρετε;
Μεγάλη πτήση, εγώ αφηρημένος.
Βλέπω στο πλάι
ότι είμαι στο εξώφυλλο της Daily Mail.
Τα 'χασα. Σκέφτηκα "Τι έκανα;
Θεέ μου, κάτι θα έγινε, κάποιο έκτακτο...
όσο ήμουν στον ουρανό. Θεέ μου...
Τι έγινε; Τι; Θεέ μου".
Ήταν ο Κιμ Γιονγκ Ουν.
Αν υπάρχει μια πιο καταθλιπτική στιγμή
στη ζωή μου,
δεν την έχω ζήσει ακόμα.
Η λυπηρή αλήθεια...
είναι ότι μάλλον μπορώ να ξεκλειδώσω το iPhone του Κιμ Γιονγκ Ουν...
με την ασιατική μου χοντροφάτσα.
Ίσως το FBI με στείλει στο παλάτι της Πιονγιάνγκ
για να κλέψω κρατικά μυστικά μες στη νύχτα.
"Μπορείς να σηκώνεσαι το βράδυ όσο κοιμούνται άλλοι;"
"Το εξασκώ κάθε βράδυ. Είμαι ο άνθρωπός σας.
Δώστε μου απλώς τα σχέδια απ' τις σανίδες που τρίζουν".
Όσο ήμουν στην Ασία, στο Χονγκ Κονγκ,
συνέβη ένα συναρπαστικό περιστατικό.
Ήταν απρόσμενο.
Πρέπει να σας πω ότι είμαι παντρεμένος με μια πανέμορφη γυναίκα.
Πολύ καλύτερή μου.
Είναι κανονικά... Είναι σέξι.
Ξέρω ότι είναι πολύ καλύτερή μου
γιατί όσοι γνωρίζουν εμένα και εκείνη,
μας το λένε αμέσως.
Δεν αντέχουν.
Μας κοιτούν και λένε...
"Γιατί;"
Δεν καταλαβαίνουν.
Αυτή είναι δεκάρι.
Χωρίς αμφιβολία, είναι δεκάρι.
Εγώ είμαι κάπως...
ίσως με λίγη δίαιτα και μαύρισμα
και από μεγάλη απόσταση
και με λίγη μυωπία...
και με χαμηλό φωτισμό,
ίσως εξάρι.
Ή πεντάρι.
Μάλλον τεσσάρι, με τέτοια αντίδραση.
Δεν με πειράζει, δεν με νοιάζει.
Γιατί στο Χονγκ Κονγκ,
είμαι γαμημένο εννιάρι.
Είμαι εννιάρι.
Αυτή είναι η εμφάνιση
που θέλουν.
Γιατί έχω λουκ σε φάση
"Είναι Ασιάτης; Δεν είναι Ασιάτης;"
Βρετανός, λουκ αλά Τζέιμς Μποντ.
Τα κορίτσια μού χαζογελούσαν.
"Θεέ μου!"
Δεν ήξερα τι γινόταν.
Δεν είχα ποτέ τέτοιες αντιδράσεις.
Τα κορίτσια μού έλεγαν "Θεέ μου, από πού είσαι;
Έχεις πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο.
Γεια και χαρά σου".
Ξέρω ότι τους άρεσα
επειδή κατέβαζαν τις μάσκες για να φλερτάρουν.
"Γεια σου, ξένε!
Τι χαμπάρια;"
Μια κοπέλα ήρθε και μου είπε "Με συγχωρείτε.
Είστε μοντέλο;"
"Αν είμαι μοντέλο;
Όχι. Μα τι λες τώρα;"
Είπε "Μοιάζεις με τον άντρα από τις διαφημίσεις του Πάκο Ραμπάν".
Στο Χονγκ Κονγκ, έχουν καμπάνια του Πάκο Ραμπάν.
Μοιάζω με τον τύπο εκεί.
Μάλιστα, είμαι πιο όμορφος.
Στο Χονγκ Κονγκ, είμαι μοντέλο του Πάκο Ραμπάν.
Σε αυτήν τη χώρα, μου πρόσφεραν
μηδέν δουλειές για διαφημίσεις.
Αν δεν βγει κολεξιόν για μεγάλα μεγέθη με σακακο-βυζάκια,
δεν νομίζω ότι αυτό θα αλλάξει
στο εγγύς μέλλον.
"Βρείτε μεγάλα αντρικά μεγέθη, τώρα και με σακακο-βυζάκια.
Για βυζάκια κάθε μεγέθους".
Δεν πρόκειται.
Δεν πειράζει. Στο Χονγκ Κονγκ, κούκλος.
Δυστυχώς, αυτό οδήγησε σε μια αρκετά ντροπιαστική κατάσταση.
Η γυναίκα μου με φροντίζει. Δεν ήταν μαζί.
Έκανα περιοδεία, είχα αϋπνία, γκρίνιαζα για το τζετ λαγκ
κι εκείνη μου έκλεισε μασάζ στο σπα του ξενοδοχείου.
Είπε "Είναι πολύ γνωστό. Κάνε μασάζ, θα σε βοηθήσει".
Πάω κάτω στο σπα,
ανοίγει το ασανσέρ, έχει κεριά και χαμηλή μουσική.
Τα κορίτσια στη ρεσεψιόν μού χαζογελούν.
Είμαι κούκλος, αλλά το συνήθισα.
Σχεδόν ενοχλητικό. "Έρχεται!
Είναι ο τύπος από το Πάκο Ραμπάν! Θεέ μου!"
Μια κοπέλα κατέβασε τη μάσκα κι έβαλε κόκκινο κραγιόν.
"Απίστευτο, αυτός είναι!"
Μετά έβαλε τη μάσκα πάνω απ' τα χείλη της.
Είχε περάσει στη μάσκα μέχρι να φτάσω.
Έμοιαζε με τον Τζόκερ απ' τον Μπάτμαν. Πολύ άσχημο!
Είπα "Ήρθα για το μασάζ".
Είπε "Πρέπει να πάτε στα αντρικά αποδυτήρια
εκεί κάτω, στα δεξιά,
κι εκεί θα βρείτε ένα ντουλάπι.
Έχει μπουρνούζι και παντόφλες.
Βάλτε τα, πηγαίνετε ευθεία και θα βρείτε την ειδικό".
Πήγα, βρήκα ένα ντουλάπι.
Είχε μπουρνούζι και παντόφλες, όπως περίμενα.
Αλλά είχε και κάτι που δεν περίμενα.
Ένα μικροσκοπικό πακέτο...
με μίας χρήσης...
εσώρουχο για μασάζ.
Κανένας άντρας δεν πρέπει να τα φοράει αυτά,
ακούστε που σας λέω.
Ένα κορδόνι πήγαινε γύρω από τον έναν γοφό,
ένα κορδόνι πήγαινε γύρω από τον άλλον
και σχεδόν καθόλου ύφασμα
εδώ στη μέση.
Όπως είπα, δεν είχα ξαναδεί αυτά τα εσώρουχα μίας χρήσης.
Υπέθεσα ότι ήταν μάσκα προσώπου για το πρόσωπό μου.
Τα πλαϊνά κομμάτια με τα κορδόνια
τα πέρασα από τα αυτιά μου, έτσι.
Κι έβαλα το πρόσωπό μου εκεί που έπρεπε να είναι τα παπάρια μου.
Έβαλα μπουρνούζι και παντόφλες
και προχωρώ στον διάδρομο με το βρακί στη μούρη μου.
Μπαίνω στην αίθουσα μασάζ κι η κοπέλα...
"Το βρακί είναι στη μούρη σου!"
Το έβγαλα και κάνει...
"Αυτός από το Πάκο Ραμπάν!"
Δεν είναι ωραίο, κυρίες και κύριοι;
Μόνο γι' αυτό,
όσο κάνουμε το σόου,
δεν κοιτάμε τα κινητά μας, ωραίο, έτσι;
Κοιτάξτε μας. Είναι τόσο σπάνιο.
Κοιτάξτε μας. Κανείς δεν ασχολείται με το κινητό του.
Απ' το κινητό σας θα κλείσατε τα εισιτήρια.
Είναι εύκολο. Μπαίνετε στο θέατρο, διαλέγετε θέσεις.
Είναι εύκολο να κλείνεις κάτι μέσω ίντερνετ.
Αλλά συμβαίνει κάτι παράξενο με τα εισιτήρια.
Δεν συμβαίνει πάντα και κανείς δεν ξέρει
τι διάολο είναι όλο αυτό.
Κλείνεις εισιτήρια και ξαφνικά λέει
"Είσαι ρομπότ;"
Ασυνήθιστη ερώτηση.
Κανείς ποτέ δεν υποπτεύθηκε ότι είμαι κάτι άλλο εκτός από άνθρωπος.
Τικάρεις το κουτί "Όχι, δεν είμαι ρομπότ.
Είναι πολύ περίεργο. Να συνεχίσουμε;"
Ο υπολογιστής λέει "Όχι, δεν θα συνεχίσουμε.
Θα κάνουμε μερικά τεστ
για να επιβεβαιώσουμε ότι είσαι άνθρωπος,
και όχι ρομπότ".
Σκέφτεσαι "Θα είναι το πιο εύκολο τεστ που έκανα ποτέ.
Θα σκίσω σ' αυτό το τεστ.
Πρέπει απλώς να αποδείξω ότι είμαι άνθρωπος!
Έχω γίνει πατέρας άλλων ανθρώπων.
Σίγουρα δεν είμαι ρομπότ. Έλα, δοκίμασέ με.
Είναι σκέτο χάσιμο χρόνου.
Τι ερωτήσεις;"
"Λοιπόν, ορίστε μερικά κουτιά.
Ποιο απ' όλα είναι βιτρίνα μαγαζιού;"
"Γιατί είναι τόσο δύσκολο;
Πού είναι αυτά τα σκιαχτικά αμερικανικά μαγαζάκια;"
Μερικές φορές το μαγαζί καλύπτει πολλά κουτάκια.
Τι να κάνουμε;
Τικάρουμε το κεντρικό ή τα γύρω κουτάκια;
Ποιοι είναι οι κανόνες αυτού του ρομποτοτέστ;
Λες "Αυτό, αυτό και μάλλον κι αυτό".
Πατάς "Αποστολή". Λέει "Όχι.
Έκανες λάθος.
Ακόμα υποπτευόμαστε ότι μπορεί να είσαι ρομπότ.
Σ' αρέσουν οι γέφυρες;"
"Δεν ξέρω. Νόμιζα ότι μ' άρεσαν τα μαγαζιά!"
Μερικές φορές κάνω πολλά λάθη.
Λέω "Αγάπη μου, είμαι ρομπότ; Θα μου το έλεγες, έτσι;"
Διαπίστωσα ότι τα παιδιά μου
δεν έχουν γνωρίσει μια εποχή χωρίς ίντερνετ.
Όλη τους τη ζωή, είχαν ίντερνετ.
Δεν μπορούν να καταλάβουν, με ρωτούν "Πώς επιβίωσες;"
Δεν έχω απάντηση. "Δεν θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι".
Αλλά ας σκεφτούμε την απαρχή του ίντερνετ.
Θυμάστε τις αρχές,
όταν λέγαμε "www." πριν από κάθε ιστοσελίδα;
Τι χάσιμο χρόνου.
Γιατί μας πήρε τρία χρόνια
για να καταλάβουμε ότι όλες οι ιστοσελίδες
ξεκινούν με "www.";
"Θα μας βρείτε στην ιστοσελίδα μας, www.amazon.com".
"Είμαστε στο www.ebay.com".
"Στο www.tripadvisor.com".
Κάποια θα είναι πολύ πακέτο.
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Πάλης.
"Μπορείτε να μας βρείτε στην ιστοσελίδα www.wwwf.com".
Έπρεπε να το λέμε όλο αυτό κάθε μέρα.
Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση.
"Κάντε δωρεά
στο www.wwwf.com".
Πρέπει να χάσαμε δύο βδομάδες απ' τη ζωή μας
λέγοντας "www..."
Σκεφτείτε πώς ήταν τότε,
τώρα που το ίντερνετ είναι τόσο μεγάλο μέρος της ζωής μας.
Σκεφτείτε τον πρώτο μας κωδικό τότε.
Το μυαλό μας, ο εγκέφαλός μας,
είναι γεμάτα με κωδικούς.
Είναι μεγάλος αγώνας να θυμόμαστε όλους τους κωδικούς.
Μπαίνουμε σε επιχειρήσεις
και λέμε "Δεν θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι τον κωδικό μου".
Σου μπλοκάρουν τον λογαριασμό.
Λένε "Άλλη μία προσπάθεια
για να θυμηθείς τον κωδικό σου,
γαμημένε βλάκα".
Ή πατάς "Τον ξέχασα" και σε ρωτούν για τη ζωή σου.
Δεν θυμάσαι τις απαντήσεις. Για τη ζωή σου είναι!
"Αγαπημένο κατοικίδιο;" "Δεν το πιστεύω ότι διάλεξα".
Ο σκύλος λέει "Αν δεν είμαι εγώ, φεύγω.
Στην κυριολεξία, την κάνω".
Τα "www."
Οι κωδικοί...
Στην αρχή, όλοι είχαμε έναν κωδικό.
Ήταν ο πρώτος μας κωδικός.
Τον θυμόμαστε με νοσταλγία.
Τον είχαμε για όλα, για κάθε επιχείρηση.
"Μου δίνεις τον κωδικό σου;" "Ναι. Η ξεχωριστή μου λέξη".
Μετά, οι εταιρείες άρχισαν να γίνονται αγενείς.
Έβαζες τον κωδικό σου και έλεγε "Αδύναμος".
"Ποιος είσαι εσύ να κρίνεις την ξεχωριστή μου λέξη;"
Λένε "Το ίντερνετ έγινε δημοφιλές, να δυναμώσεις τον κωδικό σου".
Και οι επιχειρήσεις επέμεναν
"Χρειαζόμαστε από σένα ένα κεφαλαίο γράμμα.
Συγγνώμη, δεν θα δεχόμαστε κωδικούς πια,
αν δεν περιέχουν τουλάχιστον ένα κεφαλαίο γράμμα.
Κι όλοι μας σκεφτήκαμε για μια στιγμή τις επιλογές μας,
πριν αποφασίσουμε να βάλουμε κεφαλαίο
το πρώτο γράμμα του κωδικού.
Και για λίγο καιρό, αυτό ήταν εντάξει.
Αλλά το διαδίκτυο έγινε ακόμα πιο δημοφιλές.
Οι επιχειρήσεις άρχισαν να λένε
"Δεν μπορείς να εγγραφείς
αν δεν έχεις τουλάχιστον ένα κεφαλαίο γράμμα
και τουλάχιστον έναν αριθμό".
Και πάλι,
σκεφτήκαμε για λιγότερο από ένα νανοσεκόντ
πριν αποφασίσουμε όλοι μαζί
"Θα βάλω τον αριθμό ένα
και θα μπει στο τέλος
του τωρινού μου κωδικού με το κεφαλαίο γράμμα".
Και για ένα διάστημα,
αυτό ήταν αποδεκτό,
μέχρι που μια ολοκαίνουρια, απρόσμενη
και συναρπαστική αυγή ξημέρωσε.
Ένας κόσμος με ξεχωριστούς χαρακτήρες.
Δεν ξέραμε ακόμα ποιοι είναι!
Οι επιχειρήσεις έλεγαν
"Χρειαζόμαστε ένα κεφαλαίο γράμμα,
έναν αριθμό,
αλλά θέλουμε επίσης και έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Και πατήσαμε το κουμπί.
"Παρακαλώ, μπορώ να έχω μερικά παραδείγματα
αυτών των ξεχωριστών χαρακτήρων που επιμένετε να βάλω;"
Τους μελετήσαμε.
"Να τοι.
Δεν είχα ιδέα ότι αυτοί οι χαρακτήρες ήταν τόσο ξεχωριστοί".
Μέχρι που τα βλέμματα όλων μας
έπεσαν επάνω...
στο θαυμαστικό.
"Εσύ θα έρθεις μαζί μου".
Το οποίο βάλαμε
στο τέλος του κωδικού με το κεφαλαίο γράμμα,
μετά το ένα.
Και αυτήν εδώ τη στιγμή,
όλοι εδώ στο London Palladium σκέφτονται...
"Μάλλον πρέπει να αλλάξω κωδικό. Θα το κάνω αύριο.
Βασικά, τώρα.
Να σκεφτώ άλλη ξεχωριστή λέξη.
Πρέπει να τον αλλάξω".
Αλλά αυτό συμβαίνει, φυσικά,
στα 20, στη δεκαετία του '20, στη δεκαετία του 2020.
Η τεχνολογία μόνο να βελτιωθεί μπορεί.
Μας κάνει τη ζωή πιο εύκολη.
Μερικές φορές, πιστεύω, υπερβολικά εύκολη.
Πήρα καινούριο αμάξι. Όλα είναι αυτόματα.
Δεν κάνω τίποτα εγώ.
Σκοτεινιάζει, οι προβολείς ανάβουν μόνοι τους.
Βρέχει, οι υαλοκαθαριστήρες αρχίζουν από μόνοι τους.
Οπότε, σωματικά κάνεις λιγότερα στο αμάξι
κι αυτό φαίνεται στο τέλος.
Φαίνεται αν τεμπελιάζεις κι όλα τα κάνει κάποιος άλλος.
Υπάρχουν νέοι εδώ που λένε "Ανεβάζεις το παράθυρο;
Μαμά, ανεβάζεις το παράθυρο;
Κατέβασε το παράθυρο".
Αλλά σ' όλη τους τη ζωή, πατάνε κουμπιά.
Δεν ξέρουν τίποτα...
για τις δεκαετίες
που περάσαμε κάνοντας αυτήν την κίνηση.
Ήταν δύσκολο. Συχνά κολλούσε.
Γύμναζες δικέφαλο.
Άσε το γυμναστήριο, κατέβασε παράθυρο.
Έπιανε βροχή με το παράθυρο κατεβασμένο.
Ήταν εκπληκτικό, το ανέβαζες υπερ-γρήγορα.
Έσκυβες να κλείσεις και του συνοδηγού.
Έκανες και τα δύο μαζί αν το 'λεγε η καρδιά σου.
Άσε το γυμναστήριο.
Το κάθισμα στο νέο αμάξι μετακινείται με κουμπιά.
Πατάς το κουμπί δίπλα, πάει μπροστά.
Και πίσω.
Η πλάτη.
Όλα πατώντας κουμπιά.
Αυτό κάνεις με τα δάχτυλα.
Παλιά, φυσικά,
υπήρχε μοχλός ανάμεσα στα πόδια.
Τον σήκωνες και σε εκτόξευε...
μέσα από ράγες, στο πίσω κάθισμα.
"Γεια! Είμαι πίσω τώρα!"
Έβλεπες τις ράγες μπροστά λες κι ήσουν σε τρενάκι απ' την ανάποδη.
Μετά, έπρεπε να συρθείς...
στην αγαπημένη σου θέση για οδήγηση.
Πολύ καλό για τον κορμό.
Συχνά, το παράκανες με το σύρσιμο.
Σερνόσουν τέρμα μέχρι το τιμόνι.
Μετά, έπρεπε να σπρώξεις πίσω.
Με ευαισθησία.
Η δεκαετία του '70 είχε καλύτερους εραστές.
Έκαναν εξάσκηση σε σύρσιμο και σπρώξιμο στα αμάξια.
Για να βρουν την αγαπημένη τους θέση.
Συνέβη κάτι περίεργο στο αμάξι τις προάλλες, με τη γυναίκα μου.
Κοιτάξτε...
Η σχέση μου...
Δεν ξέρω αν ισχύει για όλους εδώ.
Ζω μια ατέλειωτη αναζήτηση
για το τι πρέπει να κάνω σύμφωνα με τη γυναίκα μου.
Ποτέ δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω.
Οδηγούμε με το αμάξι κι εκείνη είναι συνοδηγός.
Αυτό ήταν πολύ περίεργο.
Προσπερνώ ένα πάρκινγκ,
το καταλαβαίνω και θέλω να κάνω όπισθεν.
Κάνω μια κλασική κίνηση.
Περνώ το χέρι μου γύρω της, στρίβω έτσι...
Και βάζω όπισθεν γρήγορα.
Και μετά, μπήκα σε μία θέση, ωραιότατα.
Ένιωσα ωραία, καλός ελιγμός.
Δεν το σπουδαιολόγησα.
Η γυναίκα μου κάνει...
"Το βρίσκω πολύ σέξι".
Δεν ήξερα τι εννοούσε.
Κοιτάζω έξω από το αμάξι. "Τι έγινε;
Τι εννοείς;"
Είπε "Το βρίσκω πολύ σέξι, όταν το κάνουν οι άντρες".
"Για ποιους άντρες λες;
Ποιοι είναι αυτοί οι σέξι άντρες; Τι εννοείς;"
Είπε "Που έκανες όπισθεν έτσι.
Το βρίσκω πολύ σέξι και συνήθως δεν το κάνεις".
"Ποιο πράγμα; Μα τι εννοείς;"
"Που πέρασες το χέρι γύρω μου κι έκανες όπισθεν έτσι.
Πάντα το έβρισκα πολύ σέξι".
Συγγνώμη, αλλά επικεντρωνόμουν...
στην κρεβατοκάμαρα,
τα τελευταία 20 χρόνια της σχέσης μας,
για να σε ερεθίσω.
Θα μου έπαιρνε ένα δισεκατομμύριο χρόνια
πριν πειραματιστώ με μανούβρες στο αμάξι
για τα προκαταρκτικά.
"Όταν βγαίνουμε ραντεβού;
Να βολτάρουμε με την όπισθεν μέχρι να φτιαχτείς;"
Δεν το κάνουμε τώρα, που βρήκαμε την ευκαιρία;
Είπε "Μάικλ, δεν ελέγχω τι βρίσκω σέξι".
Είπα "Υπάρχει κάτι άλλο περίεργο
που βρίσκεις σέξι και πρέπει να ξέρω;"
Είπε "Να σκεφτώ". Είπα "Παρακαλώ".
Είπε "Υπάρχει κάτι που κάνουν οι άντρες".
"Συγγνώμη, ποιοι είναι αυτοί οι άντρες για τους οποίους λες;"
"Απλώς εσύ δεν το κάνεις, Μάικλ". "Ποιο πράγμα;"
Είπε "Ξέρεις, όταν οι άντρες βγάζουν το πουλόβερ τους,
απλώνουν τα χέρια πίσω και...
το βγάζουν με τη μία".
Κάνει...
Άρχισε να μουγκρίζει.
"Το βρίσκω πάρα πολύ σέξι".
"Συγγνώμη, τι είναι αυτά που λες;"
"Απλώνουν τα χέρια πίσω και βγάζουν το πουλόβερ".
"Δεν βρίσκεις τον δικό μου τρόπο σέξι;
Που πιάνω τα μανίκια και...
σιγά-σιγά και επιδέξια το ανεβάζω μέχρι επάνω...
και μετά εσύ το τραβάς;"
Είπε "Βασικά,
αυτό δεν το βρίσκω σέξι".
Σκέφτηκα "Καλώς, θα το δοκιμάσω".
Πιάσαμε την καλή.
Λίγες βδομάδες μετά, ραντεβού.
Βγήκαμε, ήπιαμε λίγο, φάγαμε καλά.
Γυρίσαμε, τα παιδιά για ύπνο, έτυχε να φοράω πουλόβερ.
Σκέφτηκα "Θα το κάνω, που να πάρει".
Δεν ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο.
Δεν ήξερα ότι έπρεπε να εξασκηθώ.
Ούτε ότι είχε απ' τους πιο στενούς γιακάδες
στην ντουλάπα μου.
Άπλωσα τα χέρια στην πλάτη, άρχισα να τραβάω,
με πολλή δύναμη,
και το κεφάλι μου κόλλησε στην τρύπα.
Ένιωσα λες και γεννιόμουν πολύ αργά.
Σίγουρα τοκετός με εμβρυουλκία.
Επίσης, και θύμωσα μ' αυτό,
το πουκάμισό μου ανέβηκε μαζί με το πουλόβερ,
οπότε η κοιλίτσα μου κουνιόταν φάτσα κάρτα.
Κι είχαμε φάει κιόλας.
"Μην τρως άλλο ψωμί, Μάικλ". "Μα είναι φρέσκο, ζεστό".
"Θα τις φας τις πατάτες;
Μούρλια είναι, κρίμα να πάνε χαμένες".
"Μοιραζόμαστε το γλυκό;" "Θα πάρω δικό μου".
"Θες πτι φουρ;" "Μα και βέβαια!"
Και το τραβούσα με τόση δύναμη,
για να φανεί σέξι.
Πήρε λίγο χρόνο
και τελικά ξεπετάχτηκε το κεφάλι μου.
Δεν ήταν εκεί, την είχε κάνει.
"Μωρό;
Έκανα τη σέξι κίνηση με το πουλόβερ.
Το έχασες!
Έλεγα να οδηγήσουμε λίγο με όπισθεν
και μετά βουρ για το κρεβάτι;"
Εδώ, λοιπόν,
κυρίες και κύριοι,
σας έχω πει υπερβολικά πολλά.
Χάσταγκ...
"Πολλές πληροφορίες".
Μετά από όλα αυτά, της είπα "Μωρό μου...
κουράστηκα με αυτούς τους πειραματισμούς.
Πρέπει να επικοινωνούμε.
Γιατί δεν μου λες απλώς...
Απλώς πες μου...
τι πραγματικά σε ανάβει.
Μου λέει "Πραγματικά;"
Σκέφτηκα...
"Ό,τι κι αν είναι αυτό, θέλω να το μάθω!"
"Τι πραγματικά σε ανάβει;"
Είπε "Στ' αλήθεια;" "Ναι".
"Θες να μάθεις;" "Ναι".
"Σοβαρά;" "Ναι, πες μου".
"Αλήθεια;" "Ναι". Μου λέει...
"Οι μαύροι".
"Πώς ακριβώς να το εντάξω αυτό
στην επέτειό μας, αγάπη μου;"
Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα πάνε καλά.
Είμαστε ακόμα μαζί. Τα παιδιά μεγαλώνουν.
Ο Όζι, ο μικρότερος, είναι παιδί ακόμα.
Ο Λούκας είναι 14 χρονών, ο Όζι είναι 11.
Είναι ακόμα αγοράκι.
Είναι έξυπνο, υπέροχο αγόρι.
Πρέπει να ξεκολλήσει από το Xbox. Να ξεκολλήσει.
Είναι τέρμα εθισμένος στο αναθεματισμένο το Xbox.
Του λέω συνέχεια
"Άσ' το. Είπα πέντε λεπτά, πέρασαν 45 λεπτά.
Από τύχη τη γλίτωσες. Άσ' το".
Λέει "Έρχομαι σε λίγο, μπαμπά..."
Συγγνώμη.
Δεν είναι έτσι η φωνή του. Δεν ξέρω ποιον έκανα.
Είναι πολύ πιο μεσοαστικός, σας λέω.
"Θα έρθω αμέσως, πατέρα.
Δώσε μου λίγα λεπτά και τελειώνω λίαν συντόμως.
Αυθωρεί".
Δεν ξέρω ποιο ήταν το πρώτο παιδί.
"Γεια χαραντάν, είμαι ο γιος σου. Παραξενεύτηκες;"
"Να σε ρωτήσω, ρε μπαμπά.
Πώς εγώ είμαι απ' το Αν. Λονδίνο...
κι εσύ είσαι Κινέζος;
Κουφάθηκα, μιλάμε.
Σε τι σόι οικογένεια μένω;
Σε τι οικογένεια;
Τώρα είδα τη μαμά να κάνει όπισθεν μ' έναν μαύρο τυπά. Τι φάση;
Είδα ένα πουλόβερ να πετιέται από το αμάξι.
Έδειχνε χαρούμενη.
Όσο ποτέ. Με ένα χαμόγελο ως τ' αυτιά".
Δεν τον ξέρω αυτόν.
Συνέχεια λέει "Τελειώνω σ' ένα λεπτό".
Δεν ξέρει τι θα πει σ' ένα λεπτό. Είναι μία λέξη, "σεναλεπτό".
"Τώρα θα έρθεις. Έτοιμο το φαγητό".
"Θα... Σ' ένα λεπτό, είναι σημαντικό παιχνίδι".
Παίζει αυτό με τα όπλα, το Fortnite.
"Σημαντικό παιχνίδι, εντάξει;"
"Πάτα παύση". "Δεν γίνεται παύση, μπαμπά.
Δεν μπορώ να κάνω..."
"Μπορείς να κάνεις παύση!
Πατάω πόδι. Κάνε παύση".
"Δεν μπορώ να κάνω παύση.
Θα πρέπει να σκοτωθώ".
"Αγάπη μου, δεν είναι τόσο σοβαρό".
"Στο παιχνίδι. Εκεί θα πρέπει να σκοτωθώ".
"Τότε, να σκοτωθείς, δεν με νοιάζει!"
Αυτό γίνεται κάθε βράδυ σπίτι.
Φωνάζω απ' τις σκάλες "Όζι!
Να σκοτωθείς! Βραδινό!
Πες στον φίλο σου να σε πυροβολήσει. Κρυώνει η μπολονέζ".
Η αλήθεια είναι ότι δεν με σέβεται.
Δεν τον ελέγχω καθόλου. Με κοροϊδεύει.
Μόνο τη μάνα του ακούει.
Όποτε υψώνω τον τόνο μου... Του λέω "Έλα.
Ώρα για ύπνο. Έπλυνες δόντια;"
Είπε "Μπαμπά, δεν χρειάζεται να φωνάζεις.
Στέκομαι εδώ ακριβώς. Σε ακούω.
Ηρέμησε".
Με ρώτησε "Μήπως είσαι κουρασμένος;"
"Μάλλον είμαι λιγάκι κουρασμένος".
Τις προάλλες, μου είπε
"Σου έπεσε το ζάχαρο; Θες να φας κάτι;"
"Ναι, μάλλον. Είμαι λίγο..."
Έστειλε εμένα να ξαπλώσω.
Τα μεγάλα νέα στο σπίτι μας
είναι ότι πήραμε σκύλο.
Δεν είχαμε ποτέ.
Έχουμε λάτρεις σκύλων.
Πήραμε ένα μικρό χνουδωτό σκυλάκι.
Ένα μικρό χνουδωτό σκυλάκι.
Τον κύριο ΜακΧνουδωτάιρ.
Είναι ένα πολύ ωραίο, χνουδωτό σκυλάκι. Είναι πολύ τρυφερός.
Ξέρετε γιατί; Γιατί έτσι είναι η φύση του.
Κάθε ράτσα έχει τη φύση της.
Σαν να αγοράζεις αμάξι.
Μπήκα σε μια ιστοσελίδα με www...
Στο www.τισκυλί.com.
Λέει για ράτσες και χαρακτηριστικά.
Πόσο να τα βγάζεις βόλτα, πόση άσκηση θέλουν,
πόσο να τα ταΐζεις, αν μαδάνε και τέτοια.
Είχε κατηγορία πόσο τρυφερά είναι. Πόσο αγαπούν τους ανθρώπους;
Βαθμολογούνταν με πέντε αστέρια.
Κοιτούσα μόνο σκυλιά με πέντε αστέρια στην αγάπη.
Γιατί να βάλεις ένα ζώο στο σπίτι σου
αν δεν σ' αγαπάει όσο δεν πάει;
Πέντε αστέρια έχουν τα Γκόλντεν Ριτρίβερ, τα Λαμπραντόρ
και το σκυλάκι μου, το Νόρφολκ Τεριέ.
Πέντε αστέρια.
Φαίνεται στα μάτια του όταν με κοιτά, απίστευτο.
Σαν να λέει "Σ' αγαπώ πάρα πολύ".
Θα το κάνω να μιλάει με προφορά απ' το Νόρφολκ.
Δεν ξέρω πώς μιλάει,
αλλά τέτοια προφορά θα είχε.
"Σ' αγαπώ πάρα πολύ. Σ' ευχαριστώ που είσαι αφεντικό μου.
Σ' ευχαριστώ που μ' έβαλες στο σπίτι σου.
Πολύ ωραίο το σπιτικό σου. Υπέροχο. Πανέμορφο.
Θα μπορούσες να ήσουν διακοσμητής αν ήθελες.
Τα πάντα μπορείς να κάνεις αν θέλεις.
Όταν σε κοιτώ,
νιώθω όπως και μια Ασιάτισσα που σε κοιτάζει.
Έχω ψύχωση μαζί σου. Σε βρίσκω εκπληκτικό.
Μ' αρέσει που, όταν σηκώνεσαι, το σακάκι σου κάνει βυζάκια.
Μ' αρέσει να σ' ακούω να κατουράς μες στη νύχτα.
'Πάλι ξύπνησε!' Τι ατομάρα!
Μ' αρέσουν τα τσουρουφλισμένα ποδαράκια σου,
το τσουρουφλισμένο χέρι και τα μπαλάκια σου.
Μου λείπεις όταν φεύγεις.
Ανησυχώ μήπως σε φάνε καρχαρίες στην Αυστραλία.
Μήπως γλιστρήσεις στον κώλο στο σέξι.
Δεν είσαι ρομπότ.
Είσαι από τους πιο αυθεντικούς ανθρώπους που ξέρω.
Σ' αγαπώ. Ξέρεις, όταν φεύγεις;
Ξέρω, είναι παράλογο, αλλά ανησυχώ μήπως πεθάνεις.
Σκέφτομαι ότι πέθανε το αφεντικό μου,
η αληθινή αγάπη της ζωής μου πέθανε.
Κι όταν γυρνάς, είμαι ο πιο ευτυχισμένος σκύλος!
Είμαι σκύλος με πέντε αστέρια στην αγάπη!"
Έτσι είναι ο σκύλος μου.
Πέντε αστέρια.
Πολύ αγαπησιάρικος.
Μπήκα στην ιστοσελίδα να δω σκυλιά
που δεν έχουν πέντε αστέρια στην αγάπη.
Με ένα αστέρι,
το Τσιουάουα.
Τα μεξικάνικα σκυλιά με τα γουρλωτά μάτια.
Δεν χωνεύουν τους ανθρώπους.
Συναντάς διάφορες ράτσες...
Θα ξέρουν όσοι έχουν σκύλο.
Τα πηγαίνεις στο πάρκο και θέλουν να μυρίσουν.
Να γνωρίσουν σκυλιά.
Και τα βλέπουν. Είναι εκπληκτικό.
Βασικά, αυτό που θέλουν, αυτό που θέλει ο σκύλος μου,
είναι μια σύντομη συνάντηση με τον άλλο σκύλο,
άρα να μυρίσουν τα μπαλάκια τους και να προχωρήσουν.
Πλησιάζει ένα σκυλί
"Φίλε, να μυρίσω τα μπαλάκια σου;"
Ο άλλος σκύλος λέει "Ναι, τέσπα" και...
Λέει "Μύρισε κι εσύ".
Λένε "Ευχαριστώ" και συνεχίζουν.
Σταμπάρονται από μακριά.
Κι ο άλλος σκύλος τον κοιτά.
Τα σκυλιά είναι και κακά.
Δεν το μυρίζουν, γιατί είναι κουτάβι.
Ένας Γερμανικός Ποιμενικός έρχεται με ύφος
"Είμαι Γερμανικός Ποιμενικός".
Ο σκύλος μου λέει "Να μυρίσω μία τα μπαλάκια σου;"
"Όχι βέβαια, ανόητο κουτάβι.
Κοίτα το μπόι σου.
Και να 'θελες, δεν φτάνεις τα απίθανα μπαλάκια μου!
Λες να καταδεχτώ τα μικροσκοπικά μπαλάκια σου;
Αηδιαστικό! Μείνε μακριά από τα μπαλάκια μου!"
Μετά έρχεται ένα κανίς.
"Είμαι κανίς".
Ο σκύλος μου λέει "Συγγνώμη, μπορώ να...
Με έφτυσε ένας Γερμανικός Ποιμενικός.
Έλεγα μήπως μύριζα τα μπαλάκια σου;"
"Πριν το Μπρέξιτ, θα δεχόμουν, αλλά δεν θέλω.
Δεν νομίζω ότι πήρατε σωστή απόφαση. Όχι, δεν ήταν σωστή απόφαση.
Ξέρεις...
Τώρα δεν θέλω. Η ψήφος σας είναι αγένεια για τους Γάλλους.
Δεν ανήκετε πια εδώ. Θέλετε ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων;
Δεν θα έχεις ελεύθερη διακίνηση στα μπαλάκια μου.
Μακριά από τα μπαλάκια".
Έρχεται Αφγανικός Ιχνηλάτης.
"Παρακαλώ, μην αγγίξεις...
Σε κανονικές συνθήκες, ναι, αλλά πράγματα δύσκολα σε χώρα μου.
Πρέπει πάω σπίτι.
Πολλές αναταραχές σε περιοχή μου. Πάω δω CNN.
Μπαλάκια όχι διαθέσιμα τώρα".
Συναντάς κι υπέροχα σκυλιά.
Όπως ένα Σκωτσέζικο Τεριέ.
"Γεια σου!
Μύρισ' τα τα γαμημένα, φίλε!
Χώσε τη μουσούδα σου!
Εμπρός, δεν έχω καμία φούρια!
Θα μυρίσω τα δικά σου σε λίγο. Φχαριστήσου το!
Δώσ' του να καταλάβει, γαμώτο!"
Αλλά τα Τσιουάουα;
Όποτε πετυχαίνεις Τσιουάουα,
το αφεντικό...
"Πρόσεχε!
Είναι λίγο δαγκωνιάρης".
Το βλέπεις στα μάτια του.
Λες "Φυσικά κι είναι δαγκωνιάρης.
Έχει ένα αστέρι στην αγάπη.
Ψάξ' το λίγο".
Λέει "Έχω ένα αστέρι. Δεν ξέρω γιατί με πήρε. Δεν τη χωνεύω.
Δεν χωνεύω τους ανθρώπους.
Γιατί δεν το έψαξε στο ίντερνετ;
Όταν με πλησιάζει, πάω να τη δαγκώσω.
Δεν χωνεύω τη φάτσα της,
δεν χωνεύω τα παιδιά της ούτε τον άντρα της.
Όταν βγαίνει από το σπίτι,
ελπίζω να είναι νεκρή.
Προσεύχομαι να πεθάνει.
Και βγάλε με από την τσάντα σου, μωρή μάγισσα!"
Ένα αστέρι.
Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ πολύ
που μοιραστήκαμε αυτήν την τόσο διασκεδαστική βραδιά!
Ευχαριστώ! Καληνύχτα! Μπράβο!
Ναι!
Καλοί άνθρωποι!
Ευχαριστώ!
Σας ευχαριστώ εκεί πάνω!
Σας ευχαριστώ. Είστε υπέροχοι!
Σας ευχαριστώ όλους! Καληνύχτα! Μπράβο!
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη