Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(นี่เป็นเรื่องจริงเกี่ยวกับงานศิลปะปลอม)
(ไม่มีการเปลี่ยนชื่อเพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์)
(เพราะบางคนก็ไม่ได้บริสุทธิ์)
ไม่มีใครอยากโดนหลอกหรอกค่ะ
ผู้คนถูกศิลปะหลอก
มากกว่าที่เรารู้
ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
เคยถูกถามว่า
"คุณคิดว่ามีงานปลอมบนผนังกี่ชิ้น"
ซึ่งเขาตอบว่า "ผมไม่รู้"
มันน่าอายนะ
แต่ที่แย่ไปกว่านั้น…
คือการที่พวกเขาไม่อยากยอมรับ
ความจริงที่ว่า
พวกเขาถูกหลอก
ฉันว่ามันเห็นได้ชัดเจนมากว่า
ตัวฉันนั้น
หมกมุ่นกับ
ความตื่นเต้นเรื่องศิลปะ
พวกเขาบอกว่าแน่ใจ ว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรอาชญากรรม
พวกเขาบอกว่ามั่นใจมาก
ไม่ว่าเธอจะสมรู้ร่วมคิด
หรือเธอเป็นคนที่โง่ที่สุดที่เคยทำงานในหอศิลป์
ฉันไม่ได้ตั้งใจขายงานปลอมค่ะ
ฉันมั่นใจว่าพวกมันเป็นของแท้
ของจริงและน่าเชื่อถือ
ฉันเชื่ออย่างนั้น
ตอนแรกมันกะทันหันมาก
มันเริ่มจากข่าวการปิดตัวลงของโนดเลอร์
และนั่นก็น่าตกใจมาก เพราะโนดเลอร์
เป็นสถาบันที่เก่าแก่มากในโลกศิลปะ
และไม่มีใครรู้รายละเอียดเรื่องนั้น จนกระทั่ง…
(เอ็มเอช มิลเลอร์ เดอะนิวยอร์กไทม์ส)
มีข่าวอื้อฉาวเรื่องการปลอมแปลงนี่รั่วไหลออกมา
ค่ำคืนนี้ข่าวอื้อฉาวมูลค่า 80 ล้านดอลลาร์ สร้างความโกลาหลในโลกศิลปะ
และเหล่านักสะสมต่างพากันตรวจสอบ สมบัติล้ำค่าของพวกเขา
นี่คงเป็นการต้มตุ๋นทางศิลปะที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา
ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา
ในคดีนี้ผู้ถูกกล่าวหาได้สร้างผลงานเลียนแบบ
ของศิลปินที่มีชื่อเสียงที่สุดของอเมริกา
การต้มตุ๋นที่กินเวลาเกือบ 20 ปี
นี่คือคนที่กล้าพอที่จะอ้างชื่อ
แจ็คสัน พอลล็อก มาเธอร์เวลล์
หรือชื่อของคนดังแห่งแวดวงศิลปะ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20
คุณมีนักสะสมที่ซื้อของ
ที่มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์
ฉันมีโอกาสได้ซื้อภาพของรอธโกเหรอ
- แต่อันที่จริงมันมีค่าเป็นศูนย์ - ผู้คนคิดว่ามันเป็นผลงานชิ้นเอก
ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่ามันเป็นของปลอม
คนคิดว่ามันเป็นงานศิลปะชั้นยอด และควรค่าแก่การนำไปไว้ในพิพิธภัณฑ์
และหนึ่งในแกลเลอรีที่สำคัญที่สุด
ที่ประเทศนี้เคยมองว่าเป็นศูนย์กลางของศิลปะ
โนดเลอร์เป็นแกลเลอรี ที่ถูกนับหน้าถือตามากที่สุดในนิวยอร์ก
ในแง่ของอายุยืนยาว
มันรอดจากสงครามกลางเมือง สงครามโลกสองครั้งตลอดศตวรรษที่ 20
พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นดีลเลอร์ ผลงานจิตรกรชั้นครู และขายให้คนอย่าง…
เจพี มอร์แกน เฮนรี่ เคลย์ ฟริค
พวกเขาขายให้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ให้ลูฟวร์
ในช่วงต้นยุค 1970
อาร์มานด์ แฮมเมอร์ หนึ่งในสุดยอดนักอุตสาหกรรม
และผู้ใจบุญแห่งอเมริกาในศตวรรษที่ 20
เข้ามาถือหุ้นโนดเลอร์แกลเลอรี
หลานชายของเขา ไมเคิล แฮมเมอร์
เข้ามาเป็นเจ้าของในช่วงปี 2001
ไมเคิล แฮมเมอร์ถือว่าเป็นผู้ควบคุมแกลเลอรี
และให้แอน ฟรีดแมนเป็นคนดูแล
ฉันทำงานที่โนดเลอร์มา…
เฉียดๆ 32 ปีได้ค่ะ
แอน ฟรีดแมนมีชื่อเสียงว่า เป็นคนที่ขายงานศิลปะได้
ที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับนักสะสม
มันเป็นบ้านสำหรับฉัน ฉันทำงานให้โนดเลอร์
โนดเลอร์คือที่ที่ดี มันคือสถาบัน
และมันเป็นแกลเลอรี ที่ตามทันยุคสมัยและกระแสนิยม
ซึ่งย้อนแย้งดีที่ยุคเดียวที่มันพลาดไป
คือแอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ในช่วงต้นยุค 50
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นยุคที่พวกเขาล่มสลาย
เจ้าหน้าที่ระบุว่าศูนย์กลางของการต้มตุ๋นนี้ คือผู้หญิงนิวยอร์กคนนี้
กลาฟิร่า โรซาเลส
ที่ระบุว่าตัวเองเป็นดีลเลอร์งานศิลปะ
กลาฟิร่า โรซาเลสเข้ามาที่โนดเลอร์พร้อมกับ
ผลงานชิ้นเอกที่บอกว่าอยู่ท้ายรถเธอ
คือแบบว่าคุณมี…
สมบัติราคาหลายล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นบรรดาภาพวาดที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อนน่ะ
และทั้งหมดมาจากกลาฟิร่า โรซาเลสคนเดียว
มันเป็นสถานการณ์ที่สุดจะเลวร้าย
และมันแปลกมาก ที่ผลงานปลอมแปลงจำนวนมากขนาดนี้
จะเข้ามาในโนดเลอร์ได้ และหลอกคนได้มากมายแบบนี้
(การต้มตุ๋นเริ่มต้นขึ้น)
(นิวยอร์ก ปี 1995)
นี่คือ…
ความทรงจำของฉันนะคะ ปี 1995…
จิมมี่ อันดราดี
เขาเป็นพนักงานเสมียนทั่วไป
คือเขาคอยจัดการดูแลเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ไว้ใจได้ ไว้ใจได้มากทีเดียว
เขาบอกฉันว่า เพื่อนเขาคนนึง
เป็นเพื่อนที่พิเศษมากของเขา อยากจะเอาภาพของรอธโกมาให้ฉันดู
วันหนึ่งกลาฟิร่า โรซาเลสก็เข้ามา
ตอนนั้นฉันว่าฉันยังไม่รู้จักชื่อเธอ
แต่ไม่สำคัญหรอก คือฉันไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน
เธอสุภาพ
แต่งตัวดี
และพูดจานุ่มนวลมาก
ไม่มีเหตุผลที่จะไว้ใจกลาฟิร่า โรซาเลสเลย
ไม่มีใครรู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร เธอไม่ได้มาจากตระกูลดัง
เธอเป็นแค่ผู้หญิงจากลองไอแลนด์ ที่จู่ๆ ก็มาที่แกลเลอรี
โรซาเลสเป็นคนที่เหมาะกับบทบาทนี้
บอกข้อมูลที่เหมาะสม ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป
แค่พอทำให้แอนสนใจ และสานต่อความสัมพันธ์ต่อไป
เธอมีผลงานรอธโกบนกระดาษ
ห่อเอาไว้ใน…
กระดาษลังมั้งคะ
ฉันก็ถามเธอว่า เราแกะมันได้ไหม
จิมมี่แกะมันออก ไม่มีอะไรผิดปกติ
และฉันก็คิดว่ามันงดงามเหลือเกิน
งดงามจริงๆ
ถ้าคนเราตกหลุมรักสิ่งของได้
ฉันก็ตกหลุมรักศิลปะ
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่มนุษย์ ดังนั้น…
มันจึงมีขีดจำกัดอยู่ แต่ฉันตื่นเต้น
กับงานศิลปะพวกนี้จริงๆ
ทั้งลายเซ็นด้านหลัง วันที่ มันดูดีมาก
และมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับฉัน รวมถึงในตอนนั้นด้วย
ที่ฉันจะเริ่มถามคำถาม
"ช่วยเล่าทีได้ไหมคะว่าได้มันมาจากไหน และเจ้าของเป็นใคร"
และเธอก็ตอบอย่างชัดเจน ว่าเธอตกลงรักษาความลับให้ลูกค้า
ว่าจะไม่เปิดเผยชื่อเจ้าของ
รายละเอียดอื่นๆ ค่อยๆ ร่ายเรียงออกมาผ่านเรื่องเล่า
"คุณเอ็กซ์" นี่คือเรื่องแรก
หลังจากนั้นมันก็ถูกปรับแต่งไป แต่เรื่องแรกนี่มีตัวเอกคือ "คุณเอ็กซ์"
ครอบครัวเศรษฐี พวกเขามาจากยุโรป
พวกเขาไปเม็กซิโก ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกหลังสงคราม
เขากับภรรยามาที่นิวยอร์ก
พวกเขาซื้อภาพวาด ผ่านคนชื่ออัลฟอนโซ ออสโซริโอ
อัลฟอนโซ ออสโซริโอเคยอยู่ที่ลองไอแลนด์
เขาอาจจะเป็นผู้อุปถัมภ์ของแจ็คสัน พอลล็อก
คิดว่าเขาน่าจะเชื่อมโยง กับนักสะสมนิรนามกับศิลปินหลายคน
พวกเขาได้ชิ้นงานมาหลายชิ้น นี่ไม่ใช่งานเดียว แต่ยังมีงานอื่นอีก
คนเม็กซิกันที่ไม่ได้ชอบงานศิลปะนามธรรม
แบกภาพวาดทั้งหมดนี้กลับเม็กซิโก
เขาทำได้ยังไงล่ะ ขนผ่านรถไฟขนส่งสินค้าเหรอ
คือว่าเขาเอาภาพวาดพวกนี้ กลับไปเม็กซิโกแล้วก็…
ผนึกอย่างแน่นหนาเก็บไว้ในห้องใต้ดิน
เขายังให้ชิ้นงานพวกนั้นกับลูกชายอีก
"คุณเอ็กซ์จูเนียร์"
และตอนนี้ลูกชายเขาอยากจะขายมัน
ในราคาถูกๆ เพราะลูกชายไม่สนใจเรื่องเงินทอง
คนรวยไม่สนเรื่องเงินทองงั้นสิ
จากประสบการณ์ผมแล้ว คนรวยสนเรื่องเงินมากกว่าคนจนซะอีกครับ
มันเป็นหนึ่งในเรื่อง ที่มีรายละเอียดจริงบางประการ
เหมือนพอจะฟังขึ้นบ้างน่ะครับ
และคนที่รับผิดชอบในตอนนั้น ดันเชื่อเรื่องพวกนี้เต็มคราบ
คดีต้มตุ๋นมันก็แบบนี้อยู่แล้วนี่คะ
คือแบบมีเรื่องพอให้ชวนเชื่อน่ะ
ฉันคิดว่า พระเจ้า นี่คือการค้นพบครั้งใหญ่
เริ่มประมูลที่ 33 34 35 ล้านดอลลาร์
มี 36 ล้านเหรียญ 36 สำหรับคุณสเตฟาน 36
48 ตอนนี้ชาร์ลีอยู่ที่ 48
แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ รุ่งเรืองในราวปี 2000 ช่วงปี 1998 นี่บ้ามาก
ที่ 57 ล้านดอลลาร์ และอลิซาเบธเรียกที่ 57
(ซัทเทบีส์ สินค้าหมายเลข 31: 58,000,000 ดอลลาร์)
สิ่งที่เคยเป็นตลาดที่ดี กลายเป็นตลาดที่ร้อนแรงสุดขีด
ทำให้ทุกอย่างขายได้ในราคาเด้งจากเดิมสิบเท่า
ศิลปินงานแอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ เป็นศิลปินอเมริกันกลุ่มแรก
ที่สร้างชื่อเสียงระดับนานาชาติ
กลุ่มนี้มีแจ็คสัน พอลล็อก มาร์ค รอธโก
บาร์เน็ต นิวแมน ลี คราสเนอร์ โรเบิร์ต มาเธอร์เวลล์
และแน่นอนวิลเล็ม เดอ คูนนิ่ง
พวกเขาไม่คาดคิดว่าผลงานจะมีผู้ชื่นชอบ
มีนักสะสม
งั้นที่ 65 ดอลลาร์นะครับ
(ซัทเทบีส์)
ขอบคุณครับ!
เพราะราคามันในตอนนี้ ทำให้ศิลปิน แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์มากมาย
ถูกยั่วยวนให้ปลอมแปลงผลงานมากขึ้น
ฉันได้รู้จากเรื่องเล่ามาว่า ภาพวาดพวกนี้ถูกซื้อมา
ในช่วงปลายยุค 50 ต้นยุค 60 ด้วยราคาถูกมาก
และมันก็น่าเชื่อ
ศิลปินกำลังหิวโหย
พวกเขาไม่ได้แค่อยากขายงาน
แต่พวกเขาจำเป็นต้องขาย
พอลล็อกเคยต้องเอาภาพวาดของตัวเอง
ไปแลกของที่ร้านขายของชำหรือร้านเหล้า
ดังนั้นความคิดที่ว่า ในตอนนั้นจะมีใครสักคน
ซื้อผลงานมาได้ในราคาถูกก็ไม่น่าแปลกใจ
แล้วอย่าลืมว่า
ตอนที่ "มิสเตอร์เอ็กซ์" นิรนามนี่ มาซื้อภาพวาดพวกนี้
ภาพพวกนี้มันไม่แพงเลย
ราคาแค่ห้าพันหรือหมื่นดอลลาร์
ภาพวาดพวกนี้ไม่เคยถูกจัดแสดง
ไม่มีเอกสารที่มา ไม่มีเอกสารจริงๆ จังๆ
เอกสารที่มาคือกุญแจสำคัญ
คุณต้องรู้ว่าภาพวาดนั่นมาจากไหน
เอกสารที่มา นิยามง่ายๆ ของมัน ก็คือประวัติความเป็นเจ้าของ
มันคือที่ที่คุณสามารถตามรอยชิ้นงาน ตั้งแต่เจ้าของคนปัจจุบัน
ร่ายเรียงกลับไปจนถึงสตูดิโอของศิลปิน
อย่างน้อยก็ต้องมีเอกสารแสดงให้เห็น
ว่างานชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อไหร่ และมันถูกส่งต่อไปที่ใคร
น้องสาวของเขาอาจมีเอกสารบางส่วน
แต่มันก็อาจจะถูกทำลายไปแล้ว
เธอเตรียมเรื่องราวไว้แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย
ไม่เหมือนใครจริงๆ
และพวกเขาไม่ควรยอมรับ ว่านี่เป็นเอกสารที่มาเลย
อย่างน้อยคุณก็คงคิดว่า
หนึ่งในภาพวาดพวกนี้ อาจจะถูกภ่ายติดในภาพพื้นหลัง
ตอนที่ศิลปินถ่ายภาพในสตูดิโอ
บ่อยครั้งที่คุณหาบันทึกการมีอยู่ของงานได้
แต่มันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และบันทึกก็สามารถปลอมแปลงได้
คุณมีนักสะสมชั้นยอดอย่างวอลเตอร์ ไครส์เลอร์
รอย นิวเบอร์เกอร์ ไปจนถึงโจ เฮิร์ชฮอร์น ทุกคนทำแบบนั้น
พวกเขาเข้าไปในสตูดิโอของศิลปิน และก็ซื้อยกโหลมาในราคาถูก
แล้วเขาก็จ่ายสด
มันน่าเชื่อถือสำหรับฉัน
ฉันเชื่อในสิ่งที่ฟังมา
มันมีปริศนา แต่ในเอกสารที่มามักจะมีปริศนาอยู่เสมอ
แต่ฉันหวังว่าจะไขปริศนานั้นได้เมื่อเวลาผ่านไป
บรรดาภาพวาดที่โรซาเลสนำเข้าแกลเลอรี
ไม่มีชิ้นไหนอยู่ใน แคตตาล็อกเรซอนเนของศิลปินเลย
แคตตาล็อกเรซอนเนคือแคตตาล็อก
ที่รวบรวมผลงานของแท้โดยศิลปินคนหนึ่งๆ
ทุกคนยอมรับความจริงว่า อาจจะมีผลงานของจริงบางชิ้น
ที่ไม่ถูกใส่เข้าไปในแคตตาล็อกเรซอนเน
บางทีตอนนั้นผู้เขียนอาจจะยังไม่รู้จักมัน
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เหมือนคัมภีร์ไบเบิลแหละค่ะ
คุณจะทำยังไง คุณไปหาคนที่สร้างแคตตาล็อกเรซอนเน…
แล้วถามพวกเขาว่า จะช่วยออกความเห็นหน่อยได้ไหม
ผมเห็นภาพนี้เป็นครั้งแรก ถ้าผมจำไม่ผิด…
และปรากฏว่าผู้เชี่ยวชาญอย่างเดวิด แอนแฟม
มาจากลอนดอนพอดี ฉันก็เลยเอาภาพวาดให้เขาดู
ซึ่งเขาแสดงปฏิกิริยาในทันที
แบบที่ฉันคาดไว้ นั่นคือ "มันสวยมาก
มันเป็นงานของรอธโก"
เขามีความเชี่ยวชาญในงานของรอธโก
ถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องรอธโก
ผู้เชี่ยวชาญใน ศิลปะแอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
ได้รับการว่าจ้างจากหอศิลป์แห่งชาติ และครอบครัวของรอธโก
ให้ทำแคตตาล็อกเรซอนเน ซึ่งเป็นไบเบิลของผลงานรอธโก
(เดวิด แอนแฟม)
มันมีความหมายมาก แปลว่ามันเป็นของจริง
(ศิลปะแห่งการต้มตุ๋น)
นักต้มตุ๋นมือฉมังให้สิ่งที่คุณต้องการ
(มาเรีย คอนนิโควา ผู้แต่ง เดอะคอนฟิเดนซ์เกม)
นักต้มตุ๋นที่ดีเป็นนักจิตวิทยาที่เก่งมาก
พวกเขาเป็นคนที่เข้าใจความต้องการของมนุษย์
เข้าใจความปรารถนาของมนุษย์
ที่เข้าใจว่าความเชื่อ และความหวังมันทำงานยังไง
โรซาเลสคอยแวะเวียนเพื่อโชว์ว่า
เธอเป็นคนที่ไว้ใจได้
เป็นคนที่มีบทบาทในโลกศิลปะนี้
เธอไปงานประมูล งานเปิดตัว และก็ซื้องานศิลปะจากฉัน
การมางานเปิดตัว แปลว่าคุณมางานรวมตัวสาธารณะ
เท่ากับคุณไม่ได้หลบซ่อน
มันเป็นเกมที่น่าทึ่งของแมวกับหนู
เพราะภาพวาดแต่ละภาพที่กลาฟิร่านำเข้ามา
แอนจะพยายามหาข้อมูล เรื่อง "คุณเอ็กซ์" จากเธอ
และกลาฟิร่าจะบอกว่า
"ฉันจะบอกอะไรให้นะ เขาชื่นชอบผลงานคุณมากเลยล่ะ"
อย่าลืมว่านี่เป็นภาพปลอม ที่โนดเลอร์ขายปีละหนึ่งหรือสองชิ้น
ทุกคนมองกลับไปที่จำนวนรวมทั้งหมด แล้วพูดว่า "คุณพระช่วย!"
พวกมันไม่ได้ถูกเข็นเข้ามา ที่โนดเลอร์พรวดเดียว
มันเหมือนเป็นแผนการ
ที่เนิบช้าและมั่นคงมากกว่า
คือว่ากลาฟิร่าเป็นคนตัวเล็กๆ เงียบๆ
เธอดูไม่เหมือนกับคนที่คุณ
คิดว่าจะเป็นอาชญากรศิลปะข้ามชาติ
แต่เรารู้ว่าแฟนเธอมีปูมหลังด้านศิลปะ
คือว่าคุณพอจะบอกชื่อตัวเองหน่อยได้ไหมครับ
ผมชื่อโฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญ ดิแอซ
(โฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญ ดิแอซ แฟนของกลาฟิร่า โรซาเลส)
ใครคือแบร์กันติญโญ
ใครคือกลาฟิร่า โรซาเลส
คนพวกนี้มีแกลเลอรีในนิวยอร์ก
พวกเขามีแกลเลอรีในแซนด์พอยต์
พวกเขาถูกกล่าวหาว่า ลักลอบปลอมแปลงเอกสารในสเปน
แบร์กันติญโญถูกฟ้องร้องในปี 2006
ว่าปลอมแปลงเอกสารหลายอย่าง
มีกลิ่นทะแม่งๆ อยู่รอบตัวเขา
มีข้อบ่งชี้ว่าถ้าเรื่องนี้มีแผนการล่ะก็
ซึ่งมีแน่นอน ก็เห็นได้ชัดว่าเขามีส่วนร่วมด้วย
แอน ฟรีดแมนดูแลแกลเลอรี
คุณเคยเจอเธอไหม
ผมไม่เคยเจอเธอ ไม่เคย
ผมไม่รู้จักผู้ช่วยเหมือนกัน ผมไม่รู้จักใครเลย
ไม่ว่าจะเป็นแบร์กันติญโญหรือว่ากลาฟิร่า พวกเขาทำการบ้านมาดี
เวลาที่คุณเลือกคนอย่างแอน คุณต้องเลือกใครสักคน
ที่อยู่ในช่วงเวลาที่เปราะบางในอาชีพ ตอนที่พวกเขาต้องการอะไรแบบนี้
และนั่นคือหนึ่งในสิ่งที่
คนอย่างกลาฟิร่า และแบร์กันติญโญอยากจะลงทุน
นักต้มตุ๋นไม่ใช่นักพูดที่ดี
นักต้มตุ๋นคือผู้ฟังที่ดี
และกลาฟิร่าทำได้ดีมาก
พอเอาผลงานเข้ามา สิ่งแรกที่แอนทำคือเอาไปให้ผู้เชี่ยวชาญดู
นั่นคือสิ่งที่ดีลเลอร์ทำกัน
ไม่ว่าจะมีเอกสารที่มาหรือไม่
หอศิลป์แห่งชาติกำลังตีพิมพ์แคตตาล็อกเรซอนเน
ของมาร์ค รอธโกบนกระดาษ
พวกเขาเขียนถึงแอน เรื่องงานสองชิ้นของรอธโก
และบอกว่า "เราประเมินผลงานแล้ว
เราอยากจะรวมผลงานพวกนี้ไว้ในแคตตาล็อก "
เธอไปหาคนอนุรักษ์ผลงานศิลปะ
ที่ดูแลงานของมาร์ค รอธโก และเธอก็ได้ผลรายงานกลับมา
ซึ่งแสดงความเห็นเชิงบวกเกี่ยวกับผลงานเช่น
"นี่คือตัวอย่างคลาสสิก ของงานสไตล์รอธโก"
นี่คือคนที่อนุรักษ์ภาพวาดเป็นร้อยๆ ภาพ
และก็ไม่เห็นความผิดแปลกเลย
ตอนที่เธอดูภาพวาดจริง
ต่อไปก็คือพอลล็อก
และในที่สุดก็มีงานของริชาร์ด ดีเบนคอร์น อีกเจ็ดภาพ
มันเหมือนการค้นพบ ที่ดินว่างเปล่าและเอามาพัฒนา
สุดท้ายฉันก็จ้างผู้เชี่ยวชาญมา อีเอ คาร์มีน
เพื่อทำหน้าที่วิจัยเรื่องนี้
ฉันเคยเชื่อสายตาเขาเต็มร้อย
เขารู้สึกมั่นใจมากว่ามันเป็นของจริง และเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร
พวกเขาอยากเชื่อเหลือเกินว่า ทั้งหมดนี้เป็นของจริง
เพราะถ้านี่เป็นของจริง มันจะเป็นเรื่องดีสำหรับทุกคน
ดูสิ เรามีการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่
ขุมสมบัติภาพวาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ของเหล่าศิลปินที่ถูกยกย่องที่สุดในศตวรรษที่ 20
และผมคิดว่า ถ้าคุณอยากให้อะไรบางอย่างเป็นจริงมากๆ
คุณจะพยายามมองข้ามสัญญาณเตือนทุกอย่าง
แต่มันมีเยอะซะเหลือเกินสิ
ผู้เชี่ยวชาญที่เธอไปขอการรับรองงานพวกนี้
ในหลากหลายรูปแบบ
และเมื่อเธอมีผู้เชี่ยวชาญรอบตัว
มาช่วยยืนยันสิ่งที่เธอเชื่ออีก
เธอก็ยิ่งถลำลึกไปกันใหญ่
(นักสะสม)
งานศิลปะมันเป็นสินค้าระดับสูง
ที่มีผู้เสพงานน้อยมาก
มันคือความพิเศษ เรากำลังพูดถึงศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
พวกเขามีผลงานไม่มากนัก
และนี่เรากำลังพูดถึงคนที่มีเงินมหาศาล
พวกเขาจึงอยากสะสมสิ่งที่หายากมากๆ ที่คนอื่นไม่อาจมีได้
และเมื่อคุณรวบรวม ข้อเท็จจริงเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
และมีคนค้นพบสิ่งใหม่ๆ ขึ้นมา มันจึงน่าเย้ายวนมาก
ครอบครัวเด โซเลเป็นคนฉลาด
โดมีนิโกจบจากโรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ด
เขาเป็นไฮโซชั้นสูง
และพวกเขามีคอลเลกชันงานศิลปะที่น่าประทับใจ
เราไปเยี่ยมเพื่อนเก่า และเขาบอกว่า
ครั้งหน้าที่คุณไปนิวยอร์ก
คุณต้องไปเจอเพื่อนสนิทของผม
เธอน่าจะเก่งที่สุดในอเมริกาแล้ว แอน ฟรีดแมน
(โดมีนิโก เด โซเล ประธาน - ซัทเทบีส์ - ทอมฟอร์ด)
ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ตอนนั้นผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโนดเลอร์เลย
เราคุยกันเรื่องสคัลลี่ที่เราชอบมาก
ทำไมเราไม่โทรถามแอน ฟรีดแมน ดูว่าพวกเขามีงานของสคัลลี่บ้างไหม
ตอนนั้นฉันยังไม่มี
แต่ฉันอยากเจอพวกเขา
มันเป็นที่ที่ดีมาก
คุณเดินขึ้นบันไดไป มีออฟฟิศที่เราได้เข้าไปนั่ง
มีงานศิลปะสองสามชิ้นถูกคลุมไว้บนขาตั้ง
แล้วพวกเขาก็ถามว่า "ภาพที่มีผ้าคลุมไว้นั่นคืออะไรเหรอ"
และฉันก็พูดว่า "ที่จริงมันคืองานรอธโก"
"โอ้! เรารักรอธโก ขอดูทีสิ"
มีงานศิลปะสองชิ้นที่ถูกเปิดออก และอันหนึ่งก็คืองานของรอธโก
ส่วนอีกงานหนึ่งคืองานของแจ็คสัน พอลล็อก
เราก็แบบ "ว้าว ดูนั่นสิ"
มันสวยจนชวนตะลึง
(มาร์ค รอธโก "ไม่มีชื่อภาพ 1956" เทคนิคสีน้ำมันบนผ้าใบ)
ซึ่งคุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นทุกวัน
แน่นอนว่าเราก็สอบถามเรื่องภาพ
พวกเขาโดนหลอกนั่นแหละครับ
แต่พวกเขาเป็นคนชั้นสูง
ชั้นสูงทั้งทางธุรกิจ ชั้นสูงทั้งทางชีวิตส่วนตัว
แต่พวกเขาก็ยังพ่ายแพ้
ต่อเสน่ห์ของศิลปะนี้
ผมคิดว่าแนวคิด ที่ทำให้ครอบครัวเด โซเลตกหลุมรัก
ผลงานที่เขาเชื่อว่าเป็นของรอธโกนี้
เป็นแนวคิดที่พบได้บ่อยในนักสะสม
ที่ซื้อของปลอมมา
การตกหลุมรักช่วยอธิบาย
การมองข้ามและยอมให้อภัยข้อบกพร่องของมัน
เหมือนกับคนที่กำลังมีความรักครั้งใหม่ ที่จะมองข้ามจุดบกพร่องของฝ่ายตรงข้าม
นี่คือสิ่งที่ช่วยเพิ่มอัตตาให้คุณ
นี่คือสิ่งที่คุณอยากให้คนที่มาที่บ้านคุณ
ได้เห็นมัน
ถ้าเกิดว่าจู่ๆ ก็มีงานของรอธโก
ที่คุณหมายปองอยู่โผล่มาในตลาด
คุณจะตั้งคำถามซอกแซกหรือจะซื้อมัน
ผมแค่อยากพูดให้ชัดเจน ผมไม่ได้มีสายตาของผู้เชี่ยวชาญ
ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรอกครับ
ภาพวาดดูดีมาก และที่จริงแล้ว…
คนที่เป็นที่ปรึกษาขอเราก็มีความรู้ด้านนี้
และเขาก็คิดว่าภาพมันดูดีมาก
ราคาแปดล้านดอลลาร์ฟังดูแพงนะครับ
แต่นั่นถือว่าถูกสำหรับงานของรอธโก
งานของรอธโกในยุคนั้น
มักจะราคาสูงกว่านั้นมากครับ
พวกเขาดูจะไม่มีคำถามมากนัก
พวกเขาแค่หลงใหลในภาพวาด
โดมีนิโกยืนกรานว่า นอกจากใบเสร็จระบุราคาแล้ว
เขายังต้องการใบรับประกันว่าเป็นของแท้ด้วย
และฟรีดแมนก็ให้เอกสารหลายหน้า
ที่ไล่รายชื่อ "ผู้เชี่ยวชาญ"
ทุกคนที่เคยเห็นภาพวาด ต่างรับประกันว่ามันเป็นของแท้
ผมเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญ ในภาพวาดของเด โซเล
ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมโดนร่างแหไปด้วย
ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องรอธโก
ผมจำไม่ได้ว่าเคยเห็นภาพวาดนั่น
(ขอแสดงความยินดีกับการครอบครอง)
เด โซเลรู้ว่ามันไม่มีเอกสารที่มา
เด โซเลรู้ว่าเป็นเจ้าของที่ไม่ระบุตัวตนผู้ขาย
ที่จริงพวกเขาทุกคนรู้ทั้งหมดนั่น
ภาพวาดที่ครอบครัวเด โซเลซื้อไป ได้ไปแสดงที่เบเยเลอร์ มันได้ไปจัดแสดง…
ในงานนิทรรศการที่ชื่อเดอะ รอธโก รูมส์ ซึ่งฉันอยากพูดถึงมากเลย
เอิร์นสต์ เบเยเลอร์เป็นหนึ่งใน ดีลเลอร์งานศิลปะที่ทรงอิทธิพลมากที่สุด
ซึ่งเขาอุทิศงานนิทรรศการงานนี้ ให้กับผลงานของมาร์ค รอธโก
ภาพวาดรอธโกของครอบครัวเด โซเล มีผนังฟากหนึ่งเป็นของตัวเอง
คุณเดินเข้าไปในเบเยเลอร์
และมันก็ตั้งอยู่ตรงนั้น
ตอนนั้นเอิร์นสต์ เบเยเลอร์ยังมีชีวิตอยู่
เขาเชื่อสนิทใจ
เขายอมรับมัน
นั่นยิ่งเป็นเหตุผล ที่ทำให้เราคิดว่าเรามีของดีในมือจริงๆ
คุณน่าจะถามตัวเองนะ ว่าทำไมฉันถึงได้มันล่ะ
ทำไมฉันถึงได้ข้อเสนอดีๆ แบบนี้
(นักปลอมแปลง)
สิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนเห็นตรงกัน
ตอนแรกมันเป็นไปได้ยากมาก
จนแทบเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะมีคนที่สามารถ…
เลียนสไตล์ของศิลปินมากมายได้แนบเนียนขนาดนี้
มันเหนือธรรมดา และคาดไม่ถึง
สำหรับทุกคนที่เคยเห็นผลงานนั้น
ได้เวลาสำหรับคนโปรดของเราแล้ว
เมื่อเราเลือกคนที่ดึงดูดความสนใจเรา
และไม่ใช่เหตุผลที่ดีนักด้วย
วันนี้เป็นศิลปินอายุ 75 ปี ที่เริ่มจากการขายภาพวาดของเขาเอง
ในราคาสองสามร้อยดอลลาร์ ไปจนถึงหลักหลายล้าน
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับเพ่ยเฉิน
คือตอนที่เขาอยู่ที่จีน เขาเป็นจิตรกรมือฉมัง
พอเขามาที่อเมริกาและไม่สามารถเฉิดฉาย ในโลกศิลปะได้เหมือนที่จีน
เขาก็เสียใจมาก
เพราะเขามาที่นี่พร้อมกับชื่อเสียงโด่งดังในจีน
ที่นี่ไม่มีใครรู้จัก "คุณเป็นใคร"
เขาได้รับการฝึกจากอาร์ตสติวเดนต์ลีก
อาร์ตสติวเดนต์ลีกเป็นโรงเรียนในแมนฮัตตัน
ที่คนเก่งๆ อย่างอเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์ และพอลล็อก
ได้รับการฝึกฝนมา
(และเพื่อนร่วมชั้นของเพ่ยเฉิน เว่ยเว่ย)
ชัดเจนเลยว่า หนึ่ง เขาเป็นอัจฉริยะ
สอง เขาเรียนรู้เทคนิค
ของศิลปินแอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ราวเจ็ดแปดคน
และเขาศึกษาอย่างหนักมาก
ชาวจีนมีธรรมเนียมการคัดลอกนับหลายพันปี
การคัดลอกที่ถูกต้อง การคัดลอกที่เหมือนเป๊ะ
เป็นเครื่องบรรณาการที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ที่คุณจะมอบให้กับศิลปินคนก่อน และเป็นการทดสอบฝีมือของคุณเอง
และมันย้อนกลับไปหลายศตวรรษ
ความคิดสร้างสรรค์ไม่ใช่คุณสมบัติที่ดี
ไม่มีอะไรจากใจคุณเองเลย ก็แค่เลียนแบบเทคนิคของคนอื่น
พวกเขาไม่ได้แค่เลียนแบบงานศิลปะ แต่ยังเลียนแบบไอโฟน
เลียนแบบเทคโนโลยีชั้นสูงมากมาย
คุณต้องสงสัยว่า ถ้าคุณเป็นศิลปินจีนที่ผลิตผลงานพวกนี้ออกมา
แล้วไม่มีใครแยกมันกับผลงานชิ้นเอกออกเลย
เขาเก่ง เขามีพรสวรรค์
แต่ไม่ใช่ความสามารถอย่างปิกัสโซหรือมาติส
งานมาร์ค รอธโกของเขา เป็นการเลียนแบบที่แย่มาก
ยอดเยี่ยม ของปลอมที่ยอดเยี่ยม
กลาฟิร่าและแบร์กันติญโญ พวกเขาสัมภาษณ์คน
หรือหาคนจำนวนหนึ่งมาทำงานนี้
และเลือกเพ่ยเฉิน เพราะเขาเป็นคนที่เก่งที่สุดที่หาได้
และเขาสามารถทำงานของศิลปินได้หลายคน
ตอนที่เพ่ยเฉินสร้างภาพวาดใหม่ๆ พวกมันสด ใหม่เอี่ยมอ่อง
ดูไม่เหมือนมาจาก ยุค 50 และ 60 อย่างที่ควรจะเป็น
เพ่ยเฉินเลยวาดภาพแล้วไปหาแบร์กันติญโญ
แล้วแบร์กันติญโญก็จะทำให้ภาพดูเก่ากึ๊ก
พื้นผิวอาจจะแตก จะมีฝุ่นเกาะ
กรอบต้องมีอายุที่เหมาะสม
แม้แต่ผ้าใบก็ต้องมีอายุที่เหมาะสม
ดังนั้นแบร์กันติญโญจะไปหาวัสดุอุปกรณ์
ผ้าใบเก่าๆ กรอบที่ถูกต้อง
แปลว่าพวกเขาร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด
พวกเขาต้องการงานศิลปะของเพ่ยเฉิน แต่แบร์กันติญโญจะต้อง…
จบงานด้วยการทำให้มันดูถูกยุคสมัยและน่าเชื่อถือ
ถ้าคุณดูบัญชีธนาคารของผม คุณจะเห็นว่ามันไม่มีรายได้เลย
ผมยังเป็นศิลปินไส้แห้ง คุณคิดว่าผมมีส่วนกับเรื่องนี้ได้งั้นเหรอ
ตอนแรกเขาได้ค่าจ้างน้อยมาก
เมื่อเวลาผ่านไป เขาไปที่งานอามอรี่อาร์ตแฟร์บนถนนสาย 67
และได้เห็นผลงานชิ้นหนึ่งของเขา ในบูธของโนดเลอร์แกลเลอรี
นั่นคือตอนที่เขากลับไปหาโรซาเลสและบอกว่า
"ผมต้องได้เงินเพิ่ม"
คาร์ลอส คุณรู้จักเพ่ยเฉิน เฉียนได้ยังไง
ผมซื้องานศิลปะจากเขา
ตอนที่เขา
วาดภาพอยู่ริมถนน
บางครั้งผมก็ต้องการเงิน
ผมก็ซื้อมาแล้วก็ขายต่อเหมือนคนอื่นๆ
และโรซาเลสคือคนที่… ผมมั่นใจว่าเธอได้ความช่วยเหลือ
จากแฟนหนุ่มของเธอ ในการสร้างเรื่องราวให้กับผลงาน
และมันก็ทำออกมาได้ดีมาก
คุณต้องจำไว้ด้วยว่ากลาฟิร่า โรซาเลส
พยายามขายภาพวาดพวกนั้นด้วยตัวเอง
ต่อให้เธอเข้าถึงนักสะสมหรือแกลเลอรี
ที่แอน ฟรีดแมนขายให้ พวกเขาก็คงหัวเราะเยาะเธอ
เราเห็นทุกอย่างในภาพรวม
คุณไปที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
และคุณก็เห็นภาพวาดบนนั้น แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญเองก็คงไม่มีทางคิดหรอก
ว่า "ภาพนี้มันมีอะไรแปลกๆ นะ"
คุณเชื่อใจว่าทางพิพิธภัณฑ์ และโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดนั่น
ว่าเขาจะตรวจสอบภาพวาดนั้นแล้ว
คือโนดเลอร์มีชื่อเสียงโด่งดัง
และฉันคิดว่าผู้คนไม่เคยสงสัยหรอกค่ะ
คนชอบงานนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
ที่ฉันบอกว่าชอบ พวกเขาอยากได้มัน
คุณจะเห็นว่าพวกเขาตาเป็นประกายอยู่หน้าภาพ
ความปรารถนาในภาพวาดเหล่านี้ร้อนแรง
(ภาพวาดปลอมกว่า 60 ภาพ)
(ถูกขายไปรวมแล้ว 80 ล้านเหรียญ)
ใครก็ตามที่ทำงานในตลาดศิลปะรอง
ที่ซึ่งคุณจะซื้อผลงานจากฝ่ายหนึ่ง
และขายต่อไปให้อีกฝ่ายหนึ่ง
ในข้อตกลงพวกนั้น ถ้าคุณทำกำไร 100 เปอร์เซ็นต์ก็ถือว่าปกติ
แต่อัตรากำไรพวกนั้นสูง ตั้งแต่ 200 ไปจนถึง 800 เปอร์เซ็นต์
มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นสักสิบปีครั้ง
และพ่อค้าทุกคนในตลาดรองรู้ดีว่า
ถ้าพวกเขาทำกำไรสเกลนั้นได้ซ้ำๆ
ก็ควรจะต้องกังวลอะไรบ้างแล้ว
ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวที่เชื่อในผลงานศิลปะพวกนี้
ไม่ใช่ว่าแอน ฟรีดแมนเห็นต่างกับคนทั้งโลก
ทุกคนเต็มใจ
โลกศิลปะเต็มใจ
มันไม่ได้ถูกปิดบังซ่อนเร้น
มันไม่ได้ถูกดูหมิ่น
พวกมันถูกเปิดเผยไปทั่วโลก
และถูกตีพิมพ์
(ทัสเชนตีพิมพ์ภาพรอธโกปลอมไปหกครั้ง)
เธอต้องการ…
ต้องการอย่างมาก ให้ผลงานศิลปะเหล่านี้เป็นของจริง
เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเธอจะเป็นผู้นำ
ในโลกของผู้ค้างานศิลปะ
เธอจะอยู่เหนือทุกคน
และเธอปล่อยให้มันพาเธอข้ามหน้าผาไป
(ดีเกินจะเป็นความจริง)
(โกลด์แมน ซาคส์ ผู้สะสม: แจ็ค เลวี่)
แจ็ค เลวี่ไปที่แกลเลอรี
และสนใจจะซื้องานของแจ็คสัน พอลล็อก
เขาบอกว่า "ผมจะซื้องานชิ้นนี้
แต่ผมอยากให้คุณส่งให้ทางไอฟาร์ประเมิน
(ไอฟาร์เจอร์นัล)
มูลนิธิวิจัยศิลปะนานาชาติก่อตั้งขึ้น…
เพื่อจัดการปัญหาที่ซับซ้อน อย่างแหล่งที่มาและความเป็นของแท้
เราเป็นที่เดียวที่ทำเรื่องแบบนั้นได้
คุณเลวี่ต่อรองไว้ว่า ถ้าเราไม่ยอมรับมันว่าเป็นผลงานของพอลล็อก
เขาจะได้เงินคืน
ประเด็นเรื่องของแท้นี่ เป็นปัญหามากในโลกศิลปะ
สิ่งหนึ่งที่ส่งผลดีกับนักปลอมแปลงก็คือ
ถ้าคุณมีความเห็นเชิงลบ
และคุณยังไม่แน่ใจ คุณก็จะไม่บอกใคร
เคยมีผู้เชี่ยวชาญที่วิจารณ์ภาพวาด
และถูกฟ้องร้องมาแล้ว
ปกติแล้วการพิสูจน์ความเป็นของจริงนั้น จะมีด้วยกันสามส่วน
ส่วนของการค้นคว้าทางวิชาการ ซึ่งรวมถึงการดูเอกสารแหล่งที่มา
ส่วนของการพาผู้เชี่ยวชาญมาดูชิ้นงาน
ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้เกี่ยวกับศิลปินคนนั้น
เพื่อดูว่ามันตรงกับสไตล์ของศิลปินหรือไม่
และส่วนที่เราเรียกว่าการดูลักษณะวัสดุ
แม้ผลงานจะมีความเห็นเชิงบวก
ว่าดูดีมาก
แต่เรามีความเห็นเชิงลบมากเกินไป
สิ่งหนึ่งที่เราสังเกตเห็นคือ มันเป็นสีใหม่บนผืนผ้าใบเก่า
เราเปรียบเทียบสภาพมันกับ ภาพวาดของพอลล็อกในปีเดียวกันแล้ว
กระดานไม้ก็มีอายุต่างกันโดยสิ้นเชิง
ซึ่งนั่นมันน่าสงสัยมากสำหรับเรา
ในด้านสไตล์นั้น เราค่อนข้างกังวลในเรื่องของการระบายสี
สีน้ำตาลอมเขียวนั่น
ไม่มีใครเคยเห็น… แม้แต่คนที่ชอบชิ้นงงานนี้เอง
ก็ยังตั้งคำถามกับมัน
และสำหรับเอกสารแหล่งที่มา เราได้แนบเอกสารจำนวน 16 หน้า
ระบุว่าทำไมเอกสารแหล่งที่มานั้นถึงไม่น่าเชื่อถือ
พอลล็อกเป็นศิลปินที่จัดเก็บเอกสารดีมาก
เขาโด่งดังตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่นะ ให้ตายเถอะ!
เอกสารที่ขาดหายไป
ของภาพวาดที่วาด ในจุดสูงสุดของอาชีพของพอลล็อก
นี่คือตอนที่นิตยสารไลฟ์ถามว่า
เขาเป็นศิลปินที่ดังที่สุดในอเมริกาใช่หรือเปล่า
มันน่าทึ่งมากนะคะ
รวบรวมจากข้อมูลทั้งหมดนั่นมา ทำให้เราเขียนรายงานไปว่า
เราไม่สามารถยอมรับได้ว่า งานนี้เป็นผลงานของแจ็คสัน พอลล็อก
มันยังสรุปไม่ได้
ซึ่งโดยทั่วไปในวงการศิลปะ เข้าใจกันดีว่ามันเป็นภาพปลอม
แต่เราแค่พูดสั้นๆ แบบนั้น และเราพูดไปหลายครั้ง
ความจริงก็คือพวกเขาปิดบังรายงาน ไม่เคยอ้างถึงรายงาน
และพูดถึงเราเสียๆ หายๆ ตลอดหลายปี
แกลเลอรีพยายามบอกว่าเราไม่ได้ออกความเห็น
ฉันรู้สึกว่าเธอไม่อยากฟัง
สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอ
มันเป็นความเห็นที่บอกว่า
"เราไม่สามารถยอมรับได้ว่า นี่เป็นงานของพอลล็อก"
ในตอนนั้นแจ็ค เลวี่กลับไปหาแอน ฟรีดแมน และโนดเลอร์แล้วบอกว่า
"ผมอยากได้เงินคืน นั่นคือข้อตกลงของเรา คุณติดหนี้ผมสองล้านดอลลาร์ "
ฉันจำได้ว่าพูดกับเขาว่า "แจ็ค ถ้ามันมีปัญหา
เราแก้ไขมันได้"
และฉันก็คงพูดแบบนั้นกับทุกคน
และโนดเลอร์คืนเงิน 100 เปอร์เซ็นต์ จากราคาที่เขาซื้อไป
คุณคงคิดว่าแอน ฟรีดแมนและโนดเลอร์
คงจะลงมือสืบสวนอย่างจริงจังได้แล้วในจุดนี้
และอันที่จริงงานชิ้นนั้น กลับมาวางขายที่โนดเลอร์แกลเลอรีอีก
ราคาขึ้นจาก 2 ล้านเป็น 11 ล้านดอลลาร์
ฉันรู้สึกว่าเมื่อเวลาผ่านไป
และมันเป็นความจริงนะคะ ตลาดงานของพอลล็อกก็พุ่งขึ้น
และคนต้องตั้งราคาเพิ่มได้แน่นอนอยู่แล้ว
มันขายได้ไหมครับ
ไ่ม่ค่ะ
ฉันไปหากลาฟิร่าเพื่อบอกให้เธอรู้
ว่ามันมีข้อสงสัยในตัวผลงาน
และฉันก็ได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาอีกหน่อย
ฉันพบว่าภายในเวลาสามสัปดาห์
ผลงานชิ้นนั้น ก็มีเอกสารแหล่งที่มาอย่างน่าอัศจรรย์
(คุณเอ็กซ์ เรื่องที่สอง)
เนื้อเรื่องในเรื่องที่สองเปลี่ยนไป
ตอนนี้ "คุณเอ็กซ์" เป็นเกย์ และเขาก็มาที่นิวยอร์ก
เริ่มซื้องานผ่านคนชื่อ เดวิด เฮอร์เบิร์ตซึ่งเป็นเกย์
เดวิด เฮอร์เบิร์ตเป็นดีลเลอร์ตัวจริง ที่ทำงานในยุค 50
เขาทำงานที่ซิดนีย์จานิสแกลเลอรี
เป็นตัวแทนของศิลปิน แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์มากมาย
และยังเป็นตัวแทนของศิลปิน แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
ที่เบ็ตตี้พาร์สันส์แกลเลอรีด้วย
เขาเป็นดีลเลอร์ตัวจริง ที่มีตำแหน่งในแกลเลอรีชื่อดัง
"คุณเอ็กซ์" ถูกดึงดูดเข้ามาในกลุ่มโลกไฮโซ
ของเกย์ที่รักงานศิลปะ ดีลเลอร์ และนักสะสม
แต่เขามีภรรยาและลูกๆ อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์
เขาเลยเอางานพวกนี้กลับไปไม่ได้
แบบนั้นมันจะเปิดโปงชีวิตเกย์ของเขา ให้ครอบครัวรู้
ซึ่งก็เป็นเรื่องปรุงแต่งและหักล้างกับการค้นคว้า
เรื่องราวมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ตอนแรกมีอัลฟอนโซ ออสโซริโอเกี่ยวข้องด้วย แล้วสักพักเขาก็ไม่เกี่ยว
พวกเขาเลือกใช้ชื่อของเดวิด เฮอร์เบิร์ต
ซึ่งก็สะดวกดีที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
พอชิ้นส่วนเริ่มแตก หรือเรื่องราวมันเริ่มมีช่องโหว่…
จู่ๆ พวกเขาก็ยัดเอาข้อมูลอื่นเข้ามาแทน
แต่คุณจะเห็นว่าดีลเลอร์ที่เชื่อคนง่าย
และทะเยอทะยานอย่างแอน ฟรีดแมน ก็ยังงับเหยื่อนั้นอีก
เดวิด เฮอร์เบิร์ตมีตัวตนอยู่ที่นั่นจริงไง
และก็เชื่อเรื่องทุกอย่างที่กลาฟิร่าบอกเธอด้วย
คือเธอเล่าเรื่องเพิ่มเติม
เธอไม่ได้เปลี่ยนเรื่องราว ไม่ใช่ว่าเธอถอนคำพูดที่เคยเล่าไปแล้ว
เรื่องราวของเธอพัฒนาขึ้น
ฉันจำไม่ได้เลยว่ามีช่วงไหน
ที่ฉันคิดว่าเธอไม่ได้บอกความจริงกับฉัน
และนั่นคงเป็นสัญญาณเตือนให้ฉันรู้ตัว
ถ้าวันหนึ่งเธอพูดแบบหนึ่ง แล้วอีกวันหนึ่งก็เปลี่ยนไปพูดอีกแบบ
ซึ่งมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
มูลนิธิดีดาลัสก่อตั้งโดย โรเบิร์ต มาเธอร์เวลล์ในปี 1981
มาเธอร์เวลล์เป็นหนึ่ง ในผู้นำศิลปินแอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
และเป็นโฆษกการเคลื่อนไหวในหลายๆ ด้าน
ช่วงต้นปี 2007 จูเลียน ไวส์แมน ดีลเลอร์เอกชนที่ผมรู้จัก
บอกเราว่าเขามีภาพวาดมาเธอร์เวลล์ ที่เพิ่งถูกค้นพบ
(กลาฟิร่า โรซาเลส ขายภาพปลอมให้จูเลียน ไวส์แมนเช่นกัน)
ซึ่งตามจริงผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ มันบิดเบี้ยว
ภาพวาดมีสีน้ำมันมากเกินไป หรือมีรอยหยดมากเกินไป
แต่มันดูเหมือนภาพที่อยู่ในฐานข้อมูล
เราเลยตัดสินใจว่าโอเค นี่เป็นการค้นพบใหม่
เราค้นพบภาพวาดใหม่ๆ และกลายเป็นว่ามาเธอร์เวลล์…
สร้างผลงานไว้ในปี 1953 มากกว่าที่เราคิด
เขาขอจดหมายรับรองของแท้จากเรา
และเขาใช้จดหมายนั่นในการขายภาพวาด
ผมผิดเอง มันเป็นความผิดพลาด ใช้ชีวิตและเรียนรู้
ต่อมาในปีเดียวกัน แอน ฟรีดแมนบอกเราว่า เธอมีภาพเอเลจี้อีกภาพ
และมันดูผิดปกติมากๆ
ฉันยืนยันในผลงานของมาเธอร์เวลล์ ที่ฉันเป็นเจ้าของเองได้ค่ะ
เฮเลน แฟรงเคนเธเลอร์ เป็นภรรยาของมาเธอร์เวลล์นานถึง 13 ปี
เธอดูภาพ "เอเลจี้" นั่น แล้วก็ชี้นิ้วบอกว่า
"ใช่ นั่นงานของบ๊อบ"
ฉันคงไม่ขอให้ยืนยันอะไรมากไปกว่านั้นแล้ว
ถ้าดูเผินๆ ลายเซ็นก็ดูปกติดี
เพราะลายเซ็นของทุกคน ก็มักจะต่างไปนิดหน่อยอยู่แล้ว
แต่ลายเซ็นนี้มันดูเหมือนออกมาจากแม่พิมพ์
มีบางอย่างผิดปกติกับภาพวาดพวกนี้
พวกเขากลับไปหาโนดเลอร์และฟรีดแมน ไปเคลียร์กับพวกเขา
เราคิดว่าเราทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์กับเธอ
และเธอจะพูดว่า "ขอบคุณที่คุณบอกฉันเรื่องนี้นะ
เพราะฉันขายงานให้คนมากมาย
โดยที่คิดว่าภาพพวกนี้เป็นของจริง"
และเธอเคยบอกเราว่าคอลเลกชันนี้ ไม่ได้มีแค่งานของมาเธอร์เวลล์เท่านั้น
แต่ยังมีงานของรอธโก พอลล็อก และเดอ คูนนิ่งด้วย
ระดับการต่อต้าน
ที่โนดเลอร์พยายามผลักดันนั้น มันไม่สมเหตุสมผลเลย
แต่กลับกัน เธอกลับเริ่มเถียงกับเรา
เธอพูดถึงเรื่องของเดวิด เฮอร์เบิร์ต
บอกว่าเดวิด เฮอร์เบิร์ตสนิทกับมาเธอร์เวลล์
เราทำการค้นคว้าหลังจากที่เธอพูดแบบนั้น แล้วเราก็พบว่า
เขาไม่มีตัวตนในเรดาร์ของมาเธอร์เวลล์เลย
นอกจากจะเป็นเงาจางๆ ที่ไหนสักแห่ง
และแอนทำให้ดูเหมือนว่าพวกเขาสนิทกัน
ภาพวาดพวกนี้เป็นของจริง เธอบอกเราแบบนั้น
และผู้เชี่ยวชาญในตัวศิลปินคนอื่นๆ ก็บอกว่าภาพวาดนี้เป็นของจริง
ผมนี่ตะลึงไปเลย
เขาลืมบอกไปว่าตอนแรก เขาเองก็คิดว่าผลงานพวกนี้เป็นของจริง
อีกอย่างผมควรบอกว่าในปี 2006 ผมได้เห็นภาพหนึ่งในชุดผลงานเอเลจี้นี้
มันอยู่บนพื้นในออฟฟิศเธอ
ฉันว่าเขากุเรื่องที่ว่าเขาได้ดู
"ภาพของมาเธอร์เวลล์บนพื้น" เขาว่ายังงั้น
มันดูเหมือนกับ… มันดูเหมือนเอเลจี้เลย
ฉันไม่โชว์ภาพวาดบนพื้นค่ะ ฉันวางไว้บนขาตั้ง
ฉันทำแบบนั้นเสมอ
มันดูเหมือนงานของมาเธอร์เวลล์ เมื่อคุณดูมันบนพื้นแบบสบายๆ
ไม่ได้ถูกถามความเห็นจริงจัง
ฉันไม่เคยขอให้แจ็คดูอะไรผ่านๆ เลย
เขารู้สึกว่าความเห็น และการตัดสินใจของเขามีความสำคัญ
และเขาจะมองผลงาน พร้อมตัดสินว่ามันสวยแค่ไหน
ผมไม่ได้พูดว่า "โอ้ มันดูสวยดีนะ" ด้วยซ้ำ
ผมแค่ไม่ได้พูดว่า "มันดูเหมือนของปลอมเลย"
สิ่งเดียวที่ฉันขอ…
คือขอให้ฉันได้พิสูจน์ว่าภาพพวกนี้เป็นของจริง
ฉันเชื่อพวกเขา ฉันเชื่อในอีเอ คาร์มีน ที่รู้จักมาเธอร์เวลล์ดีกว่าแจ็ค แฟลม
ไม่มีใครรู้จักมาเธอร์เวลล์ดีเท่าอีเอ คาร์มีน
(อีเอ คาร์แมน นักประวัติศาสตร์ศิลปะ ภัณฑารักษ์)
นั่นไม่ได้หมายความว่า ฉันไม่ยอมรับว่าตัวเองอาจจะผิดก็ได้
แต่คุณจะ…
ไขข้อข้องใจนั้นยังไงล่ะ
จากนั้นผมก็บอกว่า "โอเค
ผมอยากให้คุณเอาภาพวาดสองชิ้นนั้น ไปตรวจสอบ"
คนที่เก่งในด้านนั้นที่สุดอยู่ในอเมริกา
และอาจจะเก่งที่สุดในโลก อย่างเจมี่ มาร์ตินจากโอริออนอนาลิติคอล
ฉันไม่เชื่อวิธีการของเขา
มันเป็นคำถามใหญ่สำหรับฉัน ที่มันมีแค่เจมี่ มาร์ตินเพียงคนเดียว
เขาไม่มีเพื่อร่วมงาน ไม่มีผู้ช่วย ไม่มีช่างเทคนิค
ไม่มีอะไรเลย มีแค่เขาคนเดียว
โนดเลอร์กับแอน ฟรีดแมน ก็ยังนิ่งเฉยกับรายงานนั้น
ไม่ยอมส่งให้เราจนกระทั่งมกราคมปี 2009
และพอเธอส่งมาให้เรา
พวกเขาก็ถอดเอาสี่หน้าสุดท้ายออก ซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญที่สุด
พวกเขาทำลายข้อมูลลับไปเยอะมาก
มันเต็มไปด้วยคำถามและข้อผิดพลาด
และมันยากที่จะเชื่อว่าพวกเขามีความเป็นกลาง
จากรายงานเห็นได้ชัดว่า ภาพวาดพวกนั้นเป็นของปลอม
มีความผิดปกติตั้งแต่ต้นทุกอย่าง
พื้นภาพเป็นอะคริลิกโพลีเมอร์อิมัลชัน
มาเธอร์เวลล์ไม่ได้เริ่มใช้ สีอะคริลิกโพลีเมอร์อิมัลชัน
จนกระทั่งปี 1961 หรือ 1962
มันมีภาพวาดอยู่ใต้ภาพวาด
ที่ถูกขัดด้วยเครื่องขัดไฟฟ้า
ซึ่งขัดกับวิธีสร้างสรรค์ผลงานของมาเธอร์เวลล์
แอนเถียงว่าอีเอ คาร์มีนพูดบางอย่าง
ที่ผมคิดว่ามันไร้สาระมากกว่า
ตัวอย่างเช่น มีเม็ดสีบนงานของมาเธอร์เวลล์
ที่ถูกค้นพบหลังจากนั้นอีกนาน
คาร์มีนบอกว่า "บางทีมันอาจโดนป้ายในบ้านของนักสะสม"
นักสะสมไม่ใช่จิตรกรนะครับ
ตอนนั้นผมคิดว่าทางเลือกของเรามีอะไรบ้าง
และผมก็รู้ว่ามีการฉ้อโกงครั้งใหญ่
เกิดขึ้นในตอนนั้น
ผมจึงตัดสินใจไปหาเอฟบีไอ
(26 เฟดเดอรัลพลาซ่า)
มัน…
เหมือนสงครามเลยค่ะ
เกิดขึ้นลับหลังฉันเพื่อพาฉันไป
หาเอฟบีไอ
ผมเห็นชัดเจนว่าเธอรู้ดี
หรือควรจะรู้ว่าภาพวาดพวกนี้เป็นของปลอม
ด้วยการพูดว่าการที่ผมไปหาเอฟบีไอนั้น มันจะส่งผลดีอะไรกัน
แจ็น่าจะมานั่งคุยกับฉันก่อน
เพื่อคุยเรื่องที่เขากังวลเกี่ยวกับงานศิลปะ
เขาไม่ได้มาคุยเหรอครับ
ก็ไม่เชิง
เขาเผชิญหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น
นั่นไม่ใช่การนั่งคุยเรื่องที่เขากังวล
หรือเป็นห่วงฉันเลย
"แอน นี่มันเป็นปัญหานะ ผมไม่อยากเห็นคุณมีปัญหา
พระเจ้า ตอนแรกผมก็คิดว่ามันเป็นของจริง
แต่ผมว่ามันไม่ใช่แล้ว
ผมว่าคุณคิดผิดนะ
และผมรู้ว่าคุณประสงค์ดี เพราะผมรู้จักคุณ
เพราะผมรู้จักคุณมาหลายปี"
มันมีวิธีที่เราจะคุยเรื่องนี้กันได้อย่างมีมนุษยธรรม
แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
นี่เป็นการโจมตี
พวกเขา…
ได้คำตอบที่ถูกต้องมา… ขอโทษค่ะ
แต่วิธีการของพวกเขา
และวิธีที่พวกเขาพยายามทำลาย…
ชื่อเสียงของฉันนั้น
มันคนละเรื่องกัน
ผมรู้ว่าเรื่องนี้จะต้องใหญ่โต
ไม่ว่าภาพวาดนั้นจะเป็นของจริงหรือของปลอม
คือเราอาจจะกำลังพูดถึง ภาพวาดปลอมมูลค่า 80.7 ล้านดอลลาร์
ซึ่งจะเป็นหนึ่งในการต้มตุ๋นทางศิลปะ ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา
หรืออาจจะใหญ่ที่สุดเลย
ไม่งั้นเรากำลังพบกับคอลเลกชันที่น่าทึ่ง
ที่โลกควรได้เห็นหรือควรจะจัดแสดง
พอผมรู้ว่าภาพวาดเป็นของปลอม
ผมก็รู้ว่าเรากำลังทำคดีที่ใหญ่โตมโหฬาร
เธอบอกว่าพวกเขาเข้าใจผิด
พวกเขาเข้าใจผิดว่ามันเป็นของปลอม
ฉันเลยบอกให้เธอรู้ว่าเราต้องทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อพิสูจน์ว่าภาพพวกนั้นเป็นของจริง
ถ้าคุณเป็นเหยื่อของการต้มตุ๋น ที่คุณเชื่ออย่างหัวปักหัวปำ
เมื่อหลักฐานต่างๆ แย้งเข้ามา คุณมักจะบลัฟเพิ่มไปอีก
มันเป็นช่วงเวลาที่ แทนที่คุณจะสงสัยและบอกว่า
"ว้าว ฉันคิดผิดไป" คุณจะบอกว่า "ไม่ ฉันคิดถูกแล้ว"
มันเป็นกระบวนการทางจิตวิทยา ที่เกิดจากความขัดแย้งทางปัญญา
ซึ่งหมายความว่ามุมมองที่คุณมองโลก กับหลักฐานที่มีนั้นมันไม่สอดคล้องกัน
คือฉัน…
รู้สึกว่าไม่ควรทำธุรกิจอีกต่อไป เพราะข้อกล่าวหานั้น
แต่ไม่ได้แปลว่าฉันยอมรับว่า ข้อกล่าวหานั้นเป็นจริง
เธอมั่นใจในผลงานศิลปะนั้นมาก จนมั่นใจต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
เธอฝืนอยู่นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
เป้าหมายคือกลาฟิร่า โรซาเลส
และคุณก็จะพยายามหา ว่าใครมีส่วนเกี่ยวข้องในอาชญากรรมนี้
แต่เธอคือคนที่นำภาพวาดพวกนั้น เข้ามาในแกลเลอรี
ตอนนี้คุณไม่รู้แน่ชัด ว่าตัวเธอเองก็โดนหลอกหรือไม่
แต่จนกว่าเธอจะพ้นจากข้อสงสัย เธอจะเป็นผู้ต้องสงสัยแรกไปก่อน
ตอนที่แอน ฟรีดแมนซัดทอดกลาฟิร่า โรซาเลส
สิ่งหนึ่งที่เราทำคือ
เราไปจ้างบริษัทนักสืบเอกชนมาสืบเรื่องเะอ
และภายในหนึ่งหรือสองสัปดาห์ พวกเขาก็พบว่าเธออาศัยอยู่กับ
โฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญ ดิแอซ
และเขาถูกกล่าวหาว่า ค้าภาพวาดที่ถูกขโมยไปในปี 1999
(บริษัทสืบสวนเอฟทีไอ: กลาฟิร่า โรซาเลส และโฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญ)
(บริษัทคริสตี้ส์กับคาร์ลอส แบร์กันติญโญ หรือคาร์ลอส ดิแอซหรือโฮเซ่ แบร์กันติญโญ)
คุณคงคิดว่าถ้าคนที่ไม่ได้หวังผลกำไร สามารถว่าจ้างนักสืบเอกชน
และพบข้อมูลนี้มาได้ แปลว่าแอน ฟรีดแมนกับโนดเลอร์
ก็น่าจะทำอะไรคล้ายๆ กันนี้
แกลเลอรีเป็นจุดสำคัญ เพราะมันช่วยอำนวยความสะดวกในการซื้อขาย
ส่วนที่ผมไม่แน่ใจคือพวกเขาสมรู้ร่วมคิดด้วย
หรือว่าโดนหลอกเช่นกัน
กลาฟิร่าโกหกพวกเขาเหรอ
หรือว่ามันก้ำกึ่งระหว่างนั้น
สาธารณะไม่รู้ข่าวใดใด ที่เกี่ยวข้องกับคดีของโนดเลอร์แกลเลอรี
เกี่ยวข้องกับข้อพิพาทเรื่องความแท้ของ ผลงานที่โนดเลอร์ขายไป
เรื่องเดียวที่คุณจะหาอ่านได้ก็คือ…
โนดเลอร์แกลเลอรีกับแอน ฟรีดแมน ตัดสินใจไม่ร่วมงานกันอีกต่อไป
เห็นได้ชัดว่ามีคำถามเกี่ยวกับภาพวาดเหล่านี้
ในตอนนั้นมีหมายศาลเรียกตัวคณะลูกขุนใหญ่
มันเห็นชัดมาแต่ต้นแล้ว
ว่าเอฟบีไอและอัยการสหรัฐฯ กำลังสืบสวนเรื่องนี้
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากรู้ว่าแอนทำอะไร
ฉันถูกขอให้ลาออก
ฉันไม่ได้อยากออก
ที่จริงฉันขอร้องจะอยู่ต่อ แม้ว่าพวกเขาจะยึดตำแหน่งไป
ตำแหน่งผู้อำนวยการ ตำแหน่งประธาน หรือจะยึดเงินเดือนก็ยอม
ฉันตกใจมาก จู่ๆ พวกเขาก็เรียกประชุม
และแจ้งฉันว่าจะให้ฉัน…
พักงานในทันที
ไม่ได้ไล่ออก
เพราะมันจะมีผลตามมาอีก
พักงาน
เขาให้เหตุผลกับคุณไหม
สถานการณ์มันยากลำบาก
คิดว่าน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
และฉันไม่มีวันลืมที่ไมเคิลพูดเลยว่า
"บางทีคุณอาจจะได้กลับมาก็ได้ ซึ่งนั่นก็ไม่เป็นไร หรืออาจจะไม่ได้กลับก็ได้"
ฉันตอบว่า "ไมเคิล แล้วเราจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง
ฉันจะพูดยังไงดีล่ะ"
แล้วเขาก็ตอบว่า "ก็แค่บอกไปว่า คุณกลับมาเป็นมะเร็งปอดอีกครั้งสิ"
ฉันบอกว่า "อะไรนะ"
"ใช่ ก็แบบว่ามันกลับมาเป็นอีก และคุณต้องการเวลาพักผ่อน"
ฉันแค่แบบ… ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ ฉันไม่ได้โกรธหรืออะไรเลย
แค่พูดว่า
"โอเค"
ฉันเดินลงบันไดมา
และพวกเขาบอกว่าคุณเอาสมุดคุณไปได้นะ
และฉันคิดว่าฝนกำลังจะตก ก็เลยเอาร่มไปด้วยได้
ฉันบอกลา
และฉันก็พูดว่า…
"ขอบคุณ" เหมือนมีมารยาทขึ้นมาเลย
วันนั้นแหละค่ะ
วันนั้นมีอะไรที่ไม่เหมือนทุกทีเกิดขึ้นอีกนิดหน่อย
แต่ฝนไม่ได้ตก
หลังจากแอน ฟรีดแมนตัดสินใจออกจากแกลเลอรี
เห็นได้ชัดว่ามันสร้างความว่างเปล่าขึ้น เพราะแอนเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก
ในงานของเธอและเป็นที่รู้จัก
และเป็นที่เคารพในโลกศิลปะ และแน่นอนในวงการนักสะสมด้วย
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ที่ทำให้ไมเคิล แฮมเมอร์ต่อต้านฉันแบบนั้น
แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นแบบนั้น
เขาได้ข้อมูลจากแฮมเมอร์แกลเลอรี
ว่าบางทีแอนอาจจะมีปัญหากับเรื่องนี้
ดังนั้นจงเลี่ยงไปซะ และให้เธอรับผิดไป
(การล่มสลายในปี 2011)
(นักสะสม: ปีแอร์ ลากรานจ์)
ปีแอร์ ลากรานจ์
"เดอะซิลเวอร์พอลล็อก"
นั่นเป็นคดีความแรก
(นักสะสมบอกว่างานพอลล็อกราคา 17 ล้าน เป็นของปลอม)
ปีแอร์ ลากรานจ์กำลังจะหย่า
มันเป็นคดีที่ดราม่ามาก
คู่รักที่กำลังจะหย่ากัน ดูเหมือนว่าจะ…
แบ่งบ้าน ลูกๆ และเรือยอช์ตได้
แต่แบ่งงานศิลป์ไม่ได้
ลากรานจ์พยายามจะขายภาพวาดในงานประมูล
ซัทเทบีส์ไม่ยอมนำภาพวาดพวกนั้นกลับมาขาย
เพราะมันมีคำถามเกี่ยวกับเอกสารที่มา
ปีแอร์ ลากรานจ์ เลยไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะที่มีชื่อเสียง
มาวิเคราะห์เม็ดสี
ของภาพวาดของเขา และเขาพบว่ามีสีเหลือง
ที่ยังไม่มีวางขายโดยทั่วไปจนกระทั่งปี 1970 อยู่
คนในวงการศิลปะรู้ว่าแจ็คสัน พอลล็อก เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชนในปี 1956
แค่นั้นแหละ จบเกมแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นคือปีแอร์ ลากรานจ์ บุกเข้ามาที่โนดเลอร์
และพวกเขาก็ก่อกำแพงกั้นเลย
เราไม่จำเป็นต้องคุยกับคุณ
อายุความเรอะ ไม่เกี่ยวเลย ไปให้พ้น
ถ้าคุณอยากโดนฟ้องก็ต้องทำแบบนั้นแหละ
คุณบอกคนอื่นให้ไปให้พ้น
เขายืนกรานจะไปพบแอนที่เดอะคาร์ไลล์
ให้ตายสิ
แน่นอนว่าฉันไปถึงก่อนเวลา
ตอนห้าโมงหรือห้าโมงครึ่ง
(เดอะคาร์ไลล์)
ฉันก็รู้ว่าปีแอร์หน้าตาเป็นยังไงจากภาพถ่าย
ฉันเลยยืนขึ้น ไปจับมือเขาแล้วพูดว่า
"ปีแอร์ ลากรานจ์ ฉันแอน ฟรีดแมน ดีใจที่ได้พบคุณค่ะ"
และเขาก็ตอบด้วยสำเนียงของเขา "อย่ามั่นใจนักเลย!"
เขาโกรธมากจริงๆ
แอนพยายามทำให้ทุกอย่างดูดีและสดใส
แล้วเขาก็ตะโกนสุดเสียง
"ผมจะทำให้คุณฉิบหาย!
คุณเข้าใจไหม
ผมจะทำให้คุณฉิบหาย และคุณจะต้องตาย
มันจะจบแน่
เรื่องจะไปถึงสื่อ และคุณห็จะจบเห่"
และปฏิกิริยาของแอน ฟรีดแมน ตามที่ลากรานจ์บอกก็คือ
"ฟังนะ อย่าโฏรธไปเลย ปีแอร์
เดี๋ยวฉันจะลองหาผู้ซื้อคนใหม่มาซื้อภาพนั้นให้"
จริงไหมที่คุณบอกว่า "จะลองหาผู้ซื้อคนใหม่"
ฉันไม่คิดว่าฉันพูดประโยคนั้นนะ
ซึ่งลากรานจ์ตอบไปว่า "เดี๋ยวนะ
เท่ากับผมรอดตัวและได้เงินคืน
แต่ต้องมีนักสะสมคนอื่นโดนหลอกแทนเหรอ"
ฉันอาจจะพูดว่า "ฉันเชื่อในภาพวาดนี้
และถ้าคุณอยากให้ฉันขายมัน ฉันก็จะลองหาทางดู"
สิ่งสำคัญคือต้องจำไว้ว่าแอน ฟรีดแมน
ยังบอกว่าภาพวาดนั้นเป็นของจริง
แต่ในความเห็นของผม ผมว่าเธอรู้ว่ามันเป็นของปลอม
หรือน่าจะรู้แล้ว และเรื่องนี้รวมทั้งเรื่องอื่นๆ
คงเป็นกลยุทธ์เพื่อปกปิดมัน
(การฟ้องร้องของปีแอร์ ลากรานจ์)
เธอเชื่อว่าเราต้องมีผู้เชี่ยวชาญของเราเอง
มาทำการประเมินเม็ดสี
และแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมสรุปว่าเธอเห็นด้วย
กับการที่ลากรานจ์ระบุให้นี่เป็นภาพปลอม
จากการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ เพียงครั้งเดียว
เพื่อตอบโต้คำขู่ของลากรานจ์ ที่จะฟ้องร้องโนดเลอร์แกลเลอรี
โนดเลอร์แกลเลอรีก็ปิดกิจการ
เห็นได้ชัดว่ามันดูเหมือน การฟ้องร้องทำให้แกลเลอรีต้องปิดตัวลง
ไมเคิล แฮมเมอร์ เราเชื่อได้เลยว่าเขามีเงินมหาศาล
ดังนั้นจึงมีเหตุผลสมควรให้เชื่อว่า
เขารู้ดีว่าเขามีความเสี่ยงสูง ทั้งทางด้านกฎหมายและการเงิน
เขาเลยเริ่มยักย้ายทรัพย์สินและปกป้องทรัพย์สิน
และเขาก็เข้าใจว่าอาจเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง
มันไม่ใช่การตัดสินใจ ที่เป็นผลจากการต้มตุ๋นของกลาฟิร่า โรซาเลส
มันเป็นการตัดสินใจทางธุรกิจ
ที่อิงตามรายได้ของแกลเลอรี
ที่พิจารณามานานกว่าหนึ่งปีแล้ว
(ดำเนินการสืบสวนการปลอมแปลงงานศิลปะ)
(ปีแอร์ ลากรานจ์)
(ฟ้องแกลเลอรี)
วันที่ 1 ธันวาคม ปี 2011 ฉันจำได้แม่นค่ะ
ฉันเปิดเดอะนิวยอร์กไทมส์ดู
เช้าวันนั้นผมไปออกกำลังกาย
และก็เข้าไปในห้องนอน แล้วผมก็เห็นเอเลนอร์…
- คุณร้องไห้และตัวสั่นมาก - ฉันตัวสั่นไปหมด
(โนดเลอร์แกลเลอรี)
เราเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่านี่เป็นข่าวร้าย
ผมได้ข่าวมาว่ามีการสืบสวน
เป็นการสืบสวนจากทางเอฟบีไอ
มันน่าตกใจมาก
ฉันเห็นแล้วช็อกเลยค่ะ
ผมไม่ช็อกครับ
ให้ตายสิ มันเกิดขึ้นมานานกี่ปีแล้ว
ผมคิดว่าผู้คนไม่สามารถละสายตาจากมันได้เลย
มันคือรายการสยองขวัญของแท้เลย
ตอนนั้นฉันรู้เลยว่าเราได้ของปลอมแน่นอน ไม่ต้องสงสัยเลย
ฉันไม่ได้หลบซ่อนเลย
เหมือนว่าฉันได้พูดคุยกับคนที่ตั้งคำถาม
ฉันก็ตอบเท่าที่ทำได้ ฉันไม่รู้เลยว่าจะเป็นแบบนี้
("ฉันปฏิเสธข้อกล่าวหาว่า ฉันได้หลอกลวงคนที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายนี้)
(ในตอนที่ทำการขาย ฉันเชื่อว่าภาพวาดพอลล็อกนั้นเป็นของแท้)
(และยังเชื่อเช่นนั้นอยู่")
เธอยังคงโกหกต่อไป
และเธอบอกว่าภาพวาดเป็นภาพของจริง
ขอเวลาฉันสักสองสามวันแล้วฉันจะเปิดเผย
ชื่อของผู้ขายชาวสวิสให้"
แล้วผมก็บอกว่า "โอเค คุณต้องโทรหาผมทันทีนะ"
แล้วเธอก็ไม่เคยโทรกลับมาเลย
ฉันอยากทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ลองทุกหนทางที่มี
เพื่อจะให้ภาพวาดได้รับการสืบสวนอย่างถูกต้อง
ฉันเลยบอกทนายว่า ฉันอยากทำแบบนั้น
(และฉันก็อยากจะตีแผ่ความจริงออกไป)
(หวังว่าคุณจะอนุญาต และช่วยฉันดำเนินการเรื่องนี้)
(คำสารภาพ 2013)
คนเดียวที่นำมารับผิดได้ในอเมริกา คือกลาฟิร่า โรซาเลส
เราเข้าจับกุมเธอ เธอถูกจับในบ้านที่ลองไอแลนด์
เราบอกว่าเธอมีความเสี่ยงที่จะหลบหนี ผู้พิพากษาเห็นด้วยและปฏิเสธการประกันตัว
ในระหว่างการสืบสวน
ผมทำคดีนี้ในฐานะคดีปลอมแปลงศิลปะ
และผมก็ได้หลักฐานชั้นดีมา
แต่ไม่ใช้หลักฐานที่จะได้รับการตัดสินว่าผิดจริง
หากถูกนำเสนอต่อหน้าคณะลูกขุน
ผมเลยมองมันในมุมที่ต่างออกไป
เงินจากแกลเลอรีในนิวยอร์ก
เข้าบัญชีธนาคารในสเปน
จากนั้น 90 เปอร์เซ็นต์ของเงิน ควรจะถูกส่งต่อให้ครอบครัวเจ้าของภาพ
และก็เก็บไว้ 10 เปอร์เซ็นต์เป็นค่านายหน้า
ไม่นานนัก ผมก็พบว่าเธอเก็บเงินทั้งหมดไว้เอง
นั่นบอกผมได้สองอย่าง ข้อแรกไม่มีครอบครัวเจ้าของภาพ
และข้อที่สองนั่นคือรายได้ของเธอด้วย
รายได้นับหลายล้าน
เราเลยสืบดูว่า เธอได้รายงานบัญชีธนาคารต่างประเทศหรือไม่
ตรวจสอบว่าเธอได้รายงานมันเป็นรายได้หรือไม่
และเธอก็ไม่ได้รายงานครับ
เราจึงสามารถยื่นฟ้องข้อหาหนีภาษี
และข้อหาภาษีพวกนั้นเป็นแต้มต่อให้เรา
เพราะเธอไม่เพียงแต่ก่ออาชญากรรมภาษี
แต่ความจริงที่ว่าเธอเก็บเงินทั้งหมดไว้เอง
เป็นหลักฐานว่า เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับภาพวาด
เธอถูกควบคุมตัวอยู่หลายเดือน
เธออาจจะต้องติดคุกหลายปีในข้อหาหนีภาษี
ผมว่าเธอมาถึงจุดแตกหัก
เธอรู้ดีว่าจะไม่ยอมเป็นกระโถนให้ทุกคน
และเธอสามารถให้การ เป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนได้
อย่างเช่นการบอกตัวผู้วาดภาพ
และเธอก็ทำเช่นนั้นครับ
เขาชื่อเพ่ยเฉินเฉียน
เขาหายตัวไปจากบ้านในย่านควีนส์ นิวยอร์ก
ตอนที่มีรายงานข่าว เกี่ยวกับคดีปลอมแปลงครั้งใหญ่
ผมประหลาดใจมากที่ภาพวาด เป็นผลงานที่เกิดขึ้นในย่านควีนส์
โดยฝีมือของอาจารย์คณิตศาสตร์
เราพบหลักฐานมากมาย
เราเจอซองจดหมายที่เขียนว่า "ตะปูของมาร์ค รอธโก"
เราเจอหนังสือเกี่ยวกับภาพต่างๆ
เราพบสีและสิ่งต่างๆ
ที่ตรงกับภาพปลอมที่เขาผลิตให้กับกลาฟิร่า
ถ้าคุณไม่รู้เรื่องนี้ คุณคงจะบอกว่า
นี่คงเป็นคนที่หลงใหลในการวาดภาพมากๆ
และเขาก็หลงใหลในการวาดภาพจริงๆ นะครับ
เฉียนยอมรับว่าเขาปลอมแปลงลายเซ็น ของจิตรกรที่เขาคัดลอกงาน
แต่เขายืนยันว่าเขาตะลึง ที่มีคนมากมายในโลกศิลปะ
โดนผลงานรอธโก และพอลล็อกปลอมของเขาหลอก
เฉียนถูกฟ้องไม่กี่เดือนหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งนี้
โทษฐานปลอมลายเซ็นของศิลปินที่เขาคัดลอกงาน
และโกหกเจ้าหน้าที่รัฐ
ไม่ว่าเขาจะได้ข่าวว่าเรากำลังไป
หรือไม่ก็เพราะเขารู้ว่ากลาฟิร่าถูกจับ
มันเป็นเรื่องที่เปิดเผยมาก
ผมเดาว่าเขาคงไม่อยู่ที่นี่ต่อนานนัก
และเมื่อเขากลับไปถึงจีน เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
เพราะจีนไม่มีกฎหมาย ส่งผู้ร้ายข้ามแดนไปยังอเมริกา
ฉันได้รับโทรศัพท์ในช่วงเวลาพักเที่ยง
บอกว่ากลาฟิร่าเพิ่งสารภาพ
ความจริงที่ว่า
ภาพวาดทั้งหมดเป็นของปลอม
(แจ็คสัน พอลล็อก (1912 - 1956) ไม่มีชื่อผลงาน 1949)
เธอทุ่มเทเวลาในอาชีพเธอเกือบ 20 ปี
ในการค้นคว้าหาข้อมูล คิดถึง จัดแสดง และขายผลงานพวกนี้
และในชั่วพริบตาเดียว
ทุกอย่างก็หลุดลอยไปจากเธอ
ลองนึกภาพการอุทิศอาชีพของคุณ
การทุ่มเทเวลามากมาย ให้กับสิ่งที่กลายเป็นการต้มตุ๋นครั้งใหญ่
แย่มาก
ตลอดหลายปีของการสะสมผลงาน ความเชื่อ
สำหรับฉันนั่นคงเป็นช่วงเวลา ที่ชีวิตฉันพังทลาย
ทุกอย่างที่ฉันพูดมาตลอด
และโลกทั้งใบของฉันกำลังแตกสลาย
ผมคิดว่าเธอคงเจอวันร้ายๆ มาเยอะ แต่นั่นคงเป็นวันที่แย่ที่สุด
แต่ฉันต้องตั้งสติและดำเนินการตามกฎหมาย
(โฉมหน้าผู้พัวพันในคดีฉ้อโกงศิลปะ)
(คดีฟ้องร้องสิบคดี ยื่นฟ้องต่อแอน ฟรีดแมนและโนดเลอร์แกลเลอรี)
(เก้าคดีไกล่เกลี่ยกันได้นอกชั้นศาล)
(หนึ่งคดีขึ้นชั้นศาล)
ผมอายุ 75 ปี และเคยรับมือกับคนมากมายทั่วโลก
ในสถานการณ์ธุรกิจที่ยากลำบาก
และนี่คือคนที่แย่ที่สุดที่ผมเคยเจอมาในชีวิต
ครอบครัวเด โซเลต้องการเงินคืน
พวกเขาไม่ได้รับข้อเสนอคืนเงิน ก่อนการพิจารณาคดี
สิ่งที่พวกเขาเสนอมันไร้สาระ ไร้สาระสิ้นดี
ผมเลยว่า "ก็ได้ ไว้เราไปสู้กันในศาล"
(การพิจารณาคดี 2016)
โดมีนิโก เด โซเลฟ้องแกลเลอรี ที่ในตอนนี้ปิดกิจการไปแล้ว
และไมเคิล แฮมเมอร์ที่เป็นเจ้าของแกลเลอรี
และแอน ฟรีดแมนด้วย
เด โซเลต้องการมากกว่าการได้เงินคืน
แต่พวกเขาอยากให้เรื่องแพร่ออกไป เพราะพวกเขาโมโหมาก
และพวกเขาเชื่อว่า แอน ฟรีดแมนไม่ใช่เหยื่อผู้บริสุทธิ์
เชื่อว่าเธอหลอกพวกเขาอย่างเต็มที่
แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้อง กับบทบาทของคุณเด โซเลในซัทเทบีส์อย่างมาก
แบบว่า คุณเป็นใครมาแหยมกับผมน่ะ
คุณสัมผัสได้ว่า นี่เป็นการเรียกร้องความยุติธรรมเพื่อแก้แค้น
เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่า…
สงคราม
(ของปลอมมูลค่า 8.3 ล้านเหรียญ)
ห้องพิจารณาคดี เป็นห้องพิจารณาคดีทางการ
ในเขตทางใต้ มันเป็นห้องพิจารณาคดีที่ใหญ่มาก
มีคนอยู่เต็มไปหมด
โดมีนิโกโกรธมาก
ตอนที่เขานั่งข้างทนายความ
เขาจะแสดงท่าทางไปหาคนดูแบบ
คุณเชื่อเรื่องตอแหลนี้ไหมล่ะ
และฉันมองแรงใส่แอน ฟรีดแมนตลอดเวลา
เอเลนอร์มีอารมณ์อ่อนไหวมาก ตอนให้การในคอกพยาน
เธอพูดถึงความรู้สึกของการโดนหักหลัง
จากคนที่พวกเขาเชื่อใจ
เธอให้การว่าเธอโกรธ เสียใจ เศร้า
ฉันเป็นคนที่อ่อนไหวมาก
ฉันร้องไห้ทั้งตอนที่มีความสุขและตอนที่เศร้า
แต่นี่เป็นการเปิดบาดแผล
และหวังว่าคณะลูกขุนจะรับรู้ว่าฉันจริงใจ
ผมคิดว่ามันเป็นการแสดง แต่มันเป็นการแสดงที่ดี
ไม่ใช่ว่าแอน ฟรีดแมน เป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาซะหน่อย
พวกเขาไปที่โนดเลอร์ครั้งเดียว
ฉันมีอารมณ์ดิบ
ิและจะแสดงมันออกมา เพราะมันเป็นเรื่องจริง
มันมีบางช่วงตอนที่ตลกมากๆ
อย่างเช่นตอนที่ "ภาพรอธโกปลอม" ตั้งอยู่ในศาล
และผู้คนก็ถกเถียงกันว่าบล็อกที่เล็กกว่า…
ควรอยู่ด้านล่าง หรือบล็อกที่ใหญ่กว่าควรอยู่ด้านล่าง
เพราะรอธโกวาดแบบนั้น
แต่ความตลกก็คือความจริงที่ว่า
เราต่างรู้ดีว่ารอธโกไม่ได้วาดภาพนั้น
แต่เราก็เถียงกันว่ามันตั้งกลับหัวหรือเปล่า
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาฮาๆ ของศิลปะสมัยใหม่
แบบว่า ภาพนี้กลับหัวหรือเปล่า ภาพปลอมนี้มันกลับหัวหรือเปล่า
ความจริงที่น่าตกใจคือภาพปลอมพวกนี้
ไม่ได้ถูกขายโดยหญิงแก่ๆ ข้างถนน
แต่ถูกขายโดยแกลเลอรีชั้นสูง
พอคุณเริ่มมองจากตรงนั้น
คุณก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว
ผมลองทำวิจัยกับคนหลายกลุ่ม เพื่อทำความเข้าใจว่าคนอื่นคิดยังไงกับมัน
พวกเขาใช้เงินมหาศาลในการฟ้อง
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่า พวกเขาทำทั้งลูกขุนจำลอง ทำการทดสอบ
พวกเขาให้คนเล่นงานฉันด้วย เราไม่ได้ทำอะไรพวกนั้นเลย
กลุ่มเป้าหมายบอกเราว่านี่คือการแข่งม้า
เมื่อเราฟังความฝ่ายหนึ่ง
มันเป็นความเสียหายครั้งใหญ่ เราควรจะลงข้างนี้
พอเราฟังความอีกข้างหนึ่ง แล้วพวกเขาก็บอกว่า "นี่คืออีกมุมหนึ่งของเรื่องนี้"
เราคิดว่าเรามีโอกาสมากกว่าเยอะค่ะ
เรารู้ว่าข้อเท็จจริงและกฎหมายอยู่ข้างเรา
จากที่ทนายของฉันบอก
และรู้สึกอย่างชัดเจนคือ เราชนะคดีนี้ได้
กระเสือกกระสน
พวกเขาไม่มีทางชนะคดีได้เลย
และทนายฝั่งนั้นก็พยายามเล่นงานโดมีนิโก
จากการที่เขาเคยเป็นทนายครั้งหนึ่ง
พวกเขาพูดว่า "คุณเด โซเล คุณน่าจะรู้สิ คุณก็เป็นทนาย"
เขาหันไปหาพวกเขา แล้วก็บอกว่า "ผมไม่ใช่ทนาย ผมขายกระเป๋า"
พวกผู้เชี่ยวชาญที่เดินขบวนเข้าไปในคอกพยาน
อยู่ในตำแหน่งที่น่าละอายมาก
คริสโตเฟอร์ รอธโกถูกเรียกไปหา
โนดเลอร์เพื่อดูผลงานที่น่าจะเป็นของพ่อเขา
เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ดูทะลุปรุโปร่งทั้งหน้าหลัง
แล้วก็บอกว่ามันงดงาม
มันยากที่จะจินตนาการว่า คนคนหนึ่งคิดว่าภาพวาดนั้นเป็นภาพปลอม
และบอกว่ามันงดงามได้ในเวลาเดียวกัน
เขารู้ว่าโนดเลอร์ทำธุรกิจขายงานศิลปะ
แล้วเขาจะคิดว่าตัวเขาไปที่นั่นเพื่ออะไรล่ะ
มันสวยงาม ถูกต้องค่ะ แต่ไม่ได้แปลว่ามันเป็นของแท้
ภาพวาดมันดีมาก ถึงได้หลอกคนได้เยอะ
และแอน ฟรีดแมนรู้ดีว่าการบอกว่า
ภาพวาดนั้นสวยงามไม่ใช่การพิสูจน์ความแท้
ผู้เชี่ยวชาญอีกคนบอกว่า "ผมไม่ได้บอกว่างานชิ้นนี้เป็นของจริง"
แต่ระหว่างพิจารณาคดี ปรากฏว่าเขาเคยขอชิ้นงานนั้น
ไปจัดแสดงในนิทรรศการของตัวเอง
เราเลยได้ยินในศาลว่า "ปกติแล้ว คุณของานที่คิดว่าเป็นของปลอมไปแสดงงั้นเหรอ"
เขาบอกว่า "ไม่ใช่"
พวกเขาแค่ย้อนรอยกลับไป
เหมือนคุณได้ยินเสียงแตรรถบรรทุก ดังปี๊บๆ ไปทั่วเลย
บางคนก็ปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองเขียนไว้ในอีเมล
และพอนำอีเมลมาแสดง
พวกเขาก็ปฏิเสธว่าอีเมลเขียนสิ่งที่เขียนเอาไว้
มันยากมากที่จะนั่งฟังคำโกหกคำโตพวกนั้น
แอนดูกองเอกสารที่เธอยึดมั่น
บอกว่า "ฉันไม่มีเหตุผล ที่จะสงสัยในความแท้จริงของงานนี้หรืองานนั้น"
และเธอถามตัวเองว่า
คุณอยู่ที่ไหน ตอนที่ฉันต้องการคุณ
และผมก็แปลกใจที่ไม่มีใครเลย
ยอมรับว่าพวกเขาทำพลาด
นอกจากแอน
และแน่นอนว่าช่วงเวลาที่ชวนตกตะลึงก็คือ
ตอนที่คุณแอนแฟมสาบานในศาล ว่าไม่เคยเห็นภาพวาดนี้มาก่อน
ซึ่งมันไม่ธรรมดาเลยนะครับ
เขาไม่เคยเห็นภาพวาดของจริง มีแค่ภาพถ่ายที่แอน ฟรีดแมนส่งไป
คนสุดท้ายที่ขึ้นให้การคือนักบัญชีของแกลเลอรี
เธออธิบายบัญชีของแกลเลอรี ให้ศาลฟังอย่างละเอียด
และบัญชีพวกนั้นเผยว่า
ถ้าไม่มีการขายภาพปลอม 80 ล้านดอลลาร์นี้
โนดเลอร์คงเป็นหนี้หลายล้านดอลลาร์
แปลว่าในช่วงสิบปีสุดท้ายของกิจการ พวกเขาทำธุรกิจการขายภาพปลอม
นั่นคือจุดที่เกิดคำถามเรื่องความผิดทางอาญา
แอน ฟรีดแมนและไมเคิล แฮมเมอร์
ได้กำไรจากการขาย
ภาพวาดปลอมพวกนี้
ฉันไม่ได้ดูแลเรื่องค่าใช้จ่าย
ฉันไม่ค่อยได้ใช้เวลา
ในแผนกบัญชีมากนัก
(เรียงตามตัวเลข ทีละฉากทีละตอน 1995 - 2008 รวม 13 ปี)
แต่ใช่ครับ ผมคิดว่ามันเสียหายมาก
เห็นได้ชัดว่า
แฮมเมอร์ใช้แกลเลอรี เป็นกระเป๋าตังค์ของตัวเอง
เขาใช้บัตรเครดิตบริษัทพาภรรยาไปเที่ยวปารีส
เพื่อซื้อรถเบนซ์ราคาห้าแสนเหรียญ
ซึ่งผมคิดว่ามีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่า
มีรถเบนซ์ราคาห้าแสนเหรียญด้วย
ไมเคิลกระตือรือร้น
และตื่นเต้นกับ
การค้นพบผลงานพวกนี้ของฉันมากค่ะ
มันน่าเหลือเชื่อที่คนที่โนดเลอร์พวกนี้
ดำเนินการนี้โดยที่ไม่รู้เรื่องนี้เลย
เรามองว่ามันเป็นมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ
นั่นมันผิดโดยสิ้นเชิงเลยครับ
และตรงกันข้ามเลย
ว่ามันไม่มีเหตุมีผลและไม่จริง
และที่จริงแล้ว
เป็นการดูถูกชื่อเสียงของครอบครัว และงานที่พวกเขาทำมา
เรามีพยานพวกนี้
และตอนนี้เป็นโอกาสที่ทั้งแอน ฟรีดแมน
และไมเคิล แฮมเมอร์จะได้ขึ้นให้การแล้ว
แอนเป็นตัวเองเหมือนทุกที
แต่งชุดสีเทา ค้อมหัวลง
ไมเคิล แฮมเมอร์เดินเข้าไปในห้องพิจารณาคดี
เขาสวมเสื้อคลุมกำมะหยี่สีน้ำเงินสด
กางเกงสีน้ำตาล
ผิวสีแทนเข้ม
และผมสีทองขาว
และนี่คือเดือนกุมภาพันธ์ในนิวยอร์กนะคะ
ห้องพิจารณาคดีมีคนแน่นจนคุณหาที่นั่งไม่ได้
เรารู้ว่าในวันนั้น เรื่องนี้จะได้บทสรุป
และมันจะต้องน่าเกลียดน่าชังแน่นอน
ผมไม่คิดว่ามันไม่มีหวัง
ที่แอน ฟรีดแมนและโนดเลอร์จะชนะได้เลย
และผมคิดว่าแอน ฟรีดแมนเอง ก็ไม่อยากให้มันถูกพิจารณาคดี
และแน่นอนว่าเธอก็ไม่อยากให้การด้วย เพราะมีการยอมความกัน
แค่หนึ่งชั่วโมงก่อนที่ไมเคิล แฮมเมอร์ จะต้องขึ้นให้การ
นักข่าวศาลหรือใครสักคนเข้ามา และประกาศว่าการพิจารณาคดียุติแล้ว
จบเด็ดขาด
แอน ฟรีดแมนและไมเคิล แฮมเมอร์รู้ดี
ว่าพวกเขาอาจทำให้สถานการณ์แย่ลงได้
พวกเขาอาจมีความผิดอาญา
ความผิดทางกฎหมายได้ หากพวกเขาขึ้นให้การ
พวกเขาเลยตัดสินใจยอมเสีย
ผมคิดว่าผมได้ทำให้คดีของผม โด่งดังและชัดเจนแล้ว
ผมทำหน้าที่ตัวเองจบแล้ว
ผมได้เปิดโปงการฉ้อโกง
และผมว่ามันถึงเวลาสมควร ที่เราจะยอมไกล่เกลี่ย
สำหรับฉันแล้ว
วันนั้นที่ฉันควรจะได้ขึ้นให้การ
เป็นวันที่พวกเขายอมความ
พวกเขาไม่อยากให้ตัดสิน
ฉันจะไม่พูดหรอกว่า พวกเขาไม่อยากให้แอน ฟรีดแมนขึ้นให้การ
แต่ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่คนตั้งตารอ
ฉันรู้สึกว่าฉันคงยินดีมาก ถ้าได้ยินคำว่า "มีความผิด"
ฉันสะเทือนใจกับเรื่องนี้
และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อเนื่อง
ไปยังแอน ฟรีดแมน ไมเคิล แฮมเมอร์ และแกลเลอรีได้มากขึ้นอีก
ถ้ามีการตัดสินว่าผิดจริง
พวกเขามีหมุดปักข้อตกลงที่ พวกเขารู้สึกว่ายุติธรรมดีไว้ในใจแล้ว
และพอได้รับข้อตกลงตามที่ตั้งใจไว้
พวกเขาก็ตกลงยอมความ
ลูกความคุณเป็นยังไงบ้าง
ขอโทษนะครับ
โรซาเลสเป็นคนเดียวที่ต้องโทษทางอาญา
และสุดท้ายเธอก็ถูกตัดสินให้รับโทษต้องขัง
ซึ่งเป็นเวลาไม่กี่เดือน
บางคนผิดหวังกับบทลงโทษของกลาฟิร่า
แต่คุณต้องคิดถึงสภาพแวดล้อมของสิ่งที่เราทำได้
และผมคิดว่านี่คือเหตุผลสรุปท้ายของผู้พิพากษา
เราจะไม่ทำให้คนคนหนึ่ง ที่จะว่าไปก็เหมือนดวงไม่ดี
ให้เป็นคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับระบบบทลงโทษ
และเธอยังเป็นคนเดียวที่สารภาพผิด และให้ความร่วมมือ
มันบอกบางอย่างเกี่ยวกับกลาฟิร่าด้วย ที่เธอไม่ได้โยงไปหาแอน
เมื่อคุณพยายามเบี่ยงเบนความผิด
เมื่อคุณพยายามทำให้ได้รับบทลงโทษที่เบาลง
ยิ่งคุณซัดทอดคนได้มากเท่าไร มันก็ยิ่งดีกับคุณมากขึ้นเท่านั้น
ความกดดันของคนคนหนึ่งที่ต้องซัดทอดคนอื่น
และต้องกุเรื่องหรือแต่งเติมเรื่องราว เพื่อซัดทอดคนอื่นนั้น
มันมหาศาลมากครับ
เธอหลุดข้อกล่าวหาได้ง่ายไปไหมเหรอ
ไม่รู้สิคะ เธอไม่มีเงินเหลือแล้ว
เธอติดคุกมาแล้ว และฉันอยู่ในศาลในวันที่เธอปรากฏตัว
พร้อมโซ่ล่ามเท้า
ในแง่หนึ่งเธอเป็นศูนย์กลางของเรื่องนี้
แต่เธอก็เหมือนเป็นเบี้ยในเรื่องทั้งหมดนี้ด้วย
(ดีลเลอร์งานศิลปะจากนิวยอร์ก กลาฟิร่า โรซาเลส)
(ได้รับการตัดสิน โดยผู้พิพากษาเขตแคทเธอรีน โพล์ก ไฟลลา)
(ให้ถูกกักบริเวณในบ้านเก้าเดือน)
(ไฟลลาอ้างคำแก้ต่างว่า พฤติกรรมของโรซาเลส)
(เกิดจากการถูกทำร้ายจากแฟนหนุ่ม)
(ที่เป็นผู้บงการเบื้องหลังแผนฉ้อโกงนี้)
บางครั้งผมก็ลงไม้ลงมือบ้าง
เราถกเถียงกัน
แต่ผมก็เข้าใจและให้อภัยเธอ
รู้ว่าเธอจะใช้คำให้การนั้นเพื่อปกป้องตัวเอง
ตอนนี้เท่าที่ผมทราบ เธออยู่ที่บ้านที่ลองไอแลนด์
เธอถูกยึดทรัพย์สินภายใต้คำสั่งชดใช้ค่าเสียหาย
และเท่าที่ผมรู้ ไม่ใช่สำหรับวงการศิลปะครับ
(หลังจากพิจารณาหลักฐานทั้งหมด)
(อัยการเขตไม่แจ้งข้อหาอาชญากรรม กับแอน ฟรีดแมน)
สิ่งที่ผมอยากรู้จริงๆ ก็คือ ผมจะพิสูจน์ให้คน 12 คน…
สิ้นความสงสัยตามสมควรได้หรือไม่
ว่าแกลเลอรีที่ไม่ว่าใครจะเป็นเจ้าของก็ตาม
ไม่ว่าใครจะขายมันก็ตามเนี่ย รู้อยู่แล้วว่าภาพวาดเป็นภาพปลอม
เธอไม่รู้ว่าเธอขายของปลอม
ผมเชื่อมั่นในเรื่องนั้น
ฉันนั่งอยู่ในออฟฟิศกับเธอ ฉันตกลงกับเธอ
และเธอโกหกเรา
เธอเป็นฝ่ายผิด
แอน ฟรีดแมนไม่ใช่เหยื่อ เธอเป็นดีลเลอร์
ฉันว่าเธอมีความผิดตามไบเบิล ในเรื่องบาปแห่งความยโสและละโมบ
เธออาจจะร่วมมือกับกลาฟิร่า โรซาเลส
หรือไม่เธอก็แค่โง่มากๆ
ลองเอาตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งของเธอดูครับ แล้วค่อยๆ ไล่เรียงเรื่องไป
การมองย้อนกลับไปตอนนี้แล้วบอกว่า
"ฉันจะโชว์ให้คุณเห็นสัญญาณเตือน ที่เห็นชัดเลยตลอด 14 ปีนี้น่ะ" มันง่ายนะ
คุณมีภาพปลอมของแจ็คสัน พอลล็อก
แขวนไว้ในบ้านตัวเอง ทั้งที่มันสะกดชื่อผิด
ไว้เป็นสิบปีหรือกี่ปีก็ตาม แบบที่แอน ฟรีดแมนแขวนไว้ในบ้านได้ยังไง
คำถามในคดีของแอนคือ ในตอนนั้นเธอรู้อะไรบ้าง
เรื่องทั้งหมดที่ออกมาทีหลังนี้
ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้นเลย
มีการตัดสินออกมาแล้ว
ว่าเราไม่สามารถ พิสูจน์จนสิ้นความสงสัยตามสมควรได้ในคดีนี้
พวกเขายุติธรรม
พวกเขามองไปที่บทสรุปของเรื่องทั้งหมเ และไม่ได้ตั้งข้อหาเธอ
การที่พวกเขาไม่ได้ดำเนินคดีนี่ ผมว่ามันน่าตกใจมาก
ฉันไม่รู้ค่ะ ฉัน…
ผมประหลาดใจที่… ผมประหลาดใจกับเรื่อง…
ผมประหลาดใจมาก
มันเป็นปริศนาและน่าหงุดหงิดมาก
(ตามหาตัวผู้ลี้ภัยสองคน)
โฮเซ่ แบร์กันติญโญ ดิแอซถูกจับในสเปน ตามข้อหาอเมริกา
และได้รับการปล่อยตัว ในขณะที่รอการส่งตัวผู้ร้ายข้ามแดนไปอเมริกา
เขาปฏิเสธการกระทำผิดทุกประการ และบอกนักข่าวท้องถิ่นว่า
เขาไม่กังวลเรื่องคดีเลย
เราทำอะไรพวกเขาไม่ได้ เพราะพวกเขาถือสัญชาติสเปน
และเราต้องผ่านกระบวนการ ส่งผู้ร้ายข้ามแดนในสเปน
และสเปนตัดสินใจว่าพวกเขา จะไม่ถูกส่งตัวข้ามแดนมา ซึ่งน่าผิดหวังมาก
(ลูโก สเปน)
(โกญี อะโบกาโดส)
คาร์ลอสคุณตัดสินใจกลับสเปนเหรอ
สเปนคือบ้านของผมเสมอมา
และรากเหง้าของผมก็อยู่ในสเปนมาตลอด
- ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหรอครับ - ไม่เลย
มีความพยายามที่จะทำให้แบร์กันติญโญ
ถูกส่งกลับมาอเมริกาและนำตัวขึ้นศาล
จนถึงตอนนี้ความพยายามเหล่านั้น ยังไม่ประสบความสำเร็จ
คุณแบร์กันติญโญ เป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะถูกพิสูจน์ว่ามีความผิด
(ซานเชส โกญี ทนายความ ของโฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญ ดิแอซ)
เขาไม่ต้องขึ้นศาลเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์
ขอผมทำความเข้าใจหน่อยนะครับ
มุมมองของคุณต่อเรื่องทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นที่โนดเลอร์แกลเลอรี
ทุกอย่างนั้นเป็นฝีมือกลาฟิร่าเหรอครับ
ผมขอพูดแบบนี้นะ…
ไม่ครับ
โอเค เขาไม่ชอบคำถามนั้น ก็ได้ครับ
ผมไม่เคยทะเยอทะยาน กลาฟิร่าทะเยอทะยานกว่าผมมากครับ
ผมยกโทษให้เธอและเธอเป็นแม่ของลูกสาวผม
และผมก็ขอให้เธอโชคดี
ผมรู้ว่าเธอมีชีวิตดีกว่าผมอยู่แล้ว
(หลังการสัมภาษณ์)
(โฮเซ่ คาร์ลอส แบร์กันติญโญพยายามจะขาย "ฮาร์โมนิก้าของบ๊อบ ดีแลน" ให้ผู้กำกับ)
เสนอราคามาเลย นี่ของจริงนะ
แน่นอนสิ!
อย่าถ่ายตอนนี้นะ
(เซี่ยงไฮ้ จีน)
สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ เรากำลังถ่ายทำสารคดีกัน
คุณรู้จักคนแก่ที่ชื่อเฉียนเพ่ยเฉินไหมคะ
- คุณขึ้นไปดูข้างบนได้เลย - ชั้นบนเหรอคะ
- ข้างบนนั้น - โอเค
คุณป้า สวัสดีค่ะ
เราอยากรู้ว่าคุณรู้จัก ชายแก่ที่ชื่อเฉียนเพ่ยเฉินไหมคะ
เฉียนเพ่ยเฉิน ฉันชื่อเฉียนเพ่ยเฉิน
หา คุณคือเฉียนเพ่ยเฉินเหรอคะ
สวัสดีค่ะ เรากำลังถ่ายทำสารคดีกัน
มันเกี่ยวกับศิลปินชาวเซี่ยงไฮ้
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
ศิลปินชาวเซี่ยงไฮ้…
คุณได้ติดต่อใครมาก่อนบ้างไหม ได้นัดไว้หรือเปล่า
เราอยากคุยกับคุณเฉียนค่ะ
ใครบอกที่อยู่นี้ให้คุณน่ะ
ตอนนี้เขาแก่แล้ว เขาไม่อยากถูกสัมภาษณ์
(คุณนายเฉียน ภรรยาของเพ่ยเฉินเฉียน)
เพราะตอนนี้เขาแค่อยู่บ้านเฉยๆ
และวาดภาพไว้ดูเองเท่านั้น
เขาไม่ขายผลงานศิลปะอีกแล้ว
ผมไม่ได้ตั้งใจให้ภาพวาดปลอมของผม ถูกขายเป็นของจริง
มันเป็นแค่สำเนา ที่เอาไว้ประดับในบ้านคุณ ถ้าคุณชอบ
เพ่ยเฉินรู้ว่าภาพวาดของเขาจะไปไหน
อย่างแรกเลย เขาเซ็นชื่อกำกับด้วยชื่อศิลปิน
ในสายงานของเรา นั่นคือนิยามทางกฎหมาย ว่ามีเจตนาในการต้มตุ๋น
เมื่อคุณเซ็นลายเซ็นลงบนภาพวาด
ผมแปลกใจที่จิตรกรจีนออกนอกประเทศได้
สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองไม่ได้รับการเตือน พวกเขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
เพ่ยเฉินคงจะไม่มีวันกลับมาที่อเมริกาอีก
เขาคงโง่มาก ถ้าทำแบบนั้น
มันน่าละอายใจมากจริงๆ เพราะตอนนี้เพ่ยเฉินมีชื่อเสียงว่าเคยทำแบบนี้
แต่ไม่ได้รับผลลงโทษอะไรเลย
คือมันยากมากที่จะเข้าใจจิตใจของคนอื่น
ไม่มีใครนอกจากตัวแอน ฟรีดแมนเอง ที่รู้ว่าเธอเชื่อหรือไม่เชื่ออะไร
ไม่ใช่แค่แอน ฟรีดแมนไม่โดนตั้งข้อหา แต่เธอยังอยู่ในวงการ
เธอยังเปิดแกลเลอรีอีกด้วย
ผมนี่แบบ… เอาจริงดิ
มาถึงจุดนี้แล้ว คุณคงไม่อยากเริ่มต้นอาชีพใหม่หรอก
สำหรับผม มันน่าทึ่งมาก ที่เธอยังขายงานศิลปะและมีแกลเลอรีของตัวเอง
และยังมีคนมาซื้อขายกับเธออีก
- คุณจะซื้อภาพวาดจากเธอไหม - ไม่ครับ
คุณไม่คิดว่าตัวเองจะซื้องานศิลปะ
- จากแอน ฟรีดแมนในอนาคตอันใกล้นี้เหรอ - ไม่ครับ
ครั้งเดียวที่ฉันหวนนึกถึงเรื่องนี้
และขุ่นเคืองใจขึ้นมา ก็คือตนที่ฉันเดินอยู่ตรงเมดิสัน อเวนิว
และเห็นแอน ฟรีดแมนนั่งอยู่ในร้านกาแฟ
มองในมุมหนึ่ง นี่เป็นคดีที่แสนพิเศษ
และบอกได้ว่าไม่มีคดีไหนเหมือน
แต่ในทางกลับกัน มันก็ทำให้คุณสงสัยว่า "นี่มันพิเศษแค่ไหนกัน"
มีอีกกี่เรื่องที่เรายังไม่รู้
ผมว่าเรื่องของโนดเลอร์ได้สร้างเงาขึ้นมา
เงานี้จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน ผมก็ไม่รู้
ตราบใดที่คนขายงานศิลปะเป็นเงินจำนวนมาก
เราก็จะได้เห็นการฉ้อโกงครั้งใหญ่อีก
เมื่อราคาสูงขึ้น และมีศิลปินหน้าใหม่ๆ
ความตื่นเต้นใหม่ๆ และสมบัติใหม่ๆ ที่ถูกค้นพบ
ก็จะมีคดีใหม่ๆ ในรูปแบบนี้ขึ้นอีก
ผมคิดว่ามันเปิดโลกศิลปะ ให้มีมุมมองใหม่และการตรวจสอบอย่างละเอียด
เราจะตรวจสอบงานศิลปะพวกนี้ได้ยังไง
และโลกศิลปะกำลังทำ สิ่งที่ควรทำเพื่อหาคำตอบพวกนั้นไหม
มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะ
มันเป็นเรื่องราวที่พูดถึงวิธีคิดเกี่ยวกับศิลปะ
เมื่อสิบปีก่อนภาพวาดข้างหลังผม มีมูลค่าห้าล้านเหรียญ
มันเป็นที่ต้องการของนักสะสมที่สำคัญที่สุดในโลก
และตอนนี้มันอยู่ในห้องทำงานของผม
ผมแตะมันได้ มันไม่มีค่าอะไรเลย
และคุณลองคิดดูว่า ประสบการณ์ในงานศิลปะ
ว่าสิ่งเหล่านั้นอิงตามความรู้
ซึ่งนั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของมัน
(มนูชินแกลเลอรี)
ฉันว่าข้อแก้ต่างเดียวคงเป็น…
ว่าคนทั้งโลกเชื่อว่าเธอบริสุทธิ์จริง
และฉันคิดว่านั่นคือเป้าหมายในชีวิตของเธอ
ฉันคิดว่าฉันจะถูกตัดสินในสิ่งที่ทำลงไป
แน่นอนว่าฉันทำผิดพลาด และฉันมุ่งมั่นที่จะ
ทำสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องทำ
เพื่อซื้อความเชื่อใจของคน
ลองไปถามคนที่ใช้เงิน 80.7 ล้านเหรียญ กับภาพวาดของพวกเขาสิ
ว่าพวกเขาคิดว่ามันดีพอไหม
(อดีตที่ตั้งของโนดเลอร์แกลเลอรี)
ฉันรู้แค่ว่า…
ฉันต้องเดินหน้าต่อไป
(ในเดือนกรกฎาคมปี 2019 คดีความที่สิบและคดีความสุดท้ายตกลงยอมความ)
(รวมถึงคดีภาพมาร์ค รอธโกปลอม ที่ถูกซื้อไปในราคา 5.5 ล้านดอลลาร์)
(ปัจจุบันกลาฟิร่า โรซาเลส ทำงานเป็นบริกรในร้านอาหารที่บรุกลิน)
(แอน ฟรีแมนยังคงขายงานศิลปะต่อไป)
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร