Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Opowiem panu dowcip.
Dobry.
Dlaczego psy podnoszą nogę, kiedy sikają?
Nie wiem.
Żeby nie zmoczyć sobie dżelabby.
Co robiłeś w Ar-Rakce?
Pracowałem jako aktor.
Co na to Państwo Islamskie?
Pewnie nie byli zachwyceni.
Zagrozili, że jeśli nie przestanę,
to mnie zabiją.
Przynieś mi paszport i potwierdzenie adresu.
Mieszkam na ulicy.
Możesz podać adres kolegi.
Większość moich kolegów utonęła.
Wszyscy moi znajomi mieszkają na ulicy.
Może dałoby się zalegalizować też pobyt syna?
- A gdzie mieszka? - U babci w Bogocie.
- Mieszka z babcią? - Tak, i z moją siostrą.
Chcesz sprowadzić syna i siostrę?
Tak.
- Jak nazywa się siostra? - Elena Pérez.
Może dopisze pan też mojego chłopaka?
- To ojciec twojego syna? - Nie.
Nie.
Jak się nazywa ojciec syna?
Nie wiem.
Miałam raz scysję z mężczyzną w metrze.
- Ostrą. - Co się stało?
Pociąg szarpnął
i niechcący mocno uderzyłam pasażera.
Wściekł się i zaczął krzyczeć, że jestem terrorystką
i że wyrzucam go z jego własnego kraju.
Włączył alarm i pociąg stanął.
Więc policja ciągle cię aresztuje?
Ilekroć mnie zatrzymają, każą pokazać pozwolenie pobytu.
Biorą mnie na komisariat, bo niby nie jest moje.
Komla, to dlatego…
że nie widać twojej twarzy.
Musisz zrobić nowe zdjęcie.
Ale nie w budce zdjęciowej, bo znów wyjdzie ciemne.
W czym ci pomóc?
Potrzebuję kopii dokumentu, który dał mi pan ostatnio.
Zgubiłeś go?
Nie.
Zostawiłem u ciotki.
To go odbierz.
W sumie to…
zgubiłem.
Hussein, to twój najważniejszy dokument.
Jak mogłeś go zgubić?
Nie mogę ci pomóc, Elton.
Bez tych dwóch rzeczy
mam związane ręce. Wybacz.
Rozumiem.
I tak dziękuję.
Elton!
Wracaj.
Wystarczy paszport.
A potwierdzenie adresu?
Wpiszę mój adres.
Ale nie nabrój,
bo jak coś zmalujesz, to przyjdą po mnie.
Dobra, dobra.
Już dobrze, dziękuję.
- Dziękuję. - W porządku.
No dobra.
Nie zgubiłem.
Pożyczyłem koledze, który potrzebował go bardziej niż ja.
Sprzedałeś.
Sprzedałeś!
Hussein, jeśli policja złapie cię bez tego dokumentu,
aresztują cię i wydalą z kraju.
Zostawisz żonę i dzieci bez opieki.
Wystawi mi pan drugi?
Następny, proszę.
Dzień dobry.
- Pan Fernando Vila? - Tak.
- Maria González, miło mi. - Dzień dobry.
Jakiś czas temu skończyła mi się wiza i postanowiłam zostać.
Wszyscy mężczyźni w mojej rodzinie wyjechali do Stanów.
Niektórzy przez rzekę, inni Pociągiem Śmierci.
Teraz jest jeszcze gorzej. Trump chce postawić mur.
Mówiąc wprost: nie chcą nas tam.
Osiemdziesiąt osób w piętnastoosobowej łodzi?
Druga łódź zatonęła.
- Z kobietami i dziećmi. - Wszystkie utonęły.
Kiedy nasza zaczęła tonąć, miałem dziecko w ramionach.
Szliśmy na dno, a ja nie umiem pływać.
- Powiedziałem tej kobiecie… - Matce?
- Że nie chcę umierać z jej dzieckiem. - Oddałeś je?
Chciałem umrzeć sam.
Rozumiem.
To było straszne.
Wtrącili się ludzie z przedziału.
Powiedzieli ochronie, że ten człowiek był wobec mnie agresywny.
Przynajmniej ktoś się zainteresował.
Ale zazwyczaj zbytnio się boją.
To prawda.
Nie wtrącają się ze strachu.
Boją się.
- To przestępcy. - Nie popełnili przestępstwa.
Przebywają tu nielegalnie, co jest przestępstwem.
Porównywanie braku dokumentów…
„ZAMKNĄĆ OŚRODKI”
…do przestępstwa jest śmieszne.
- Pani idealizm jest śmieszny. - Nie…
Nie będę słuchał pani wykładu.
Ci ludzie biorą pieniądze od państwa.
My wspieramy tradycyjne wartości rodzinne.
PARTIA PLATFORMA DLA EUROPY
Szerzycie mowę nienawiści!
Chwila, panie Ortega.
Potrzebujemy ludzi dobrej woli, walczących o dobro ludzkości,
o ludzi tonących w morzu.
Takich ludzi potrzebujemy.
A ta koszulka?
Moja? Specjalnie ją założyłam.
Jeśli wygrają wybory, stracimy pracę.
Będziesz pracować na zmywaku.
Nie, demonstrować na ulicy.
Wyobrażasz sobie mnie z transparentem?
Sprawa dotyczy Zity Krasniqi, prostytutki z Kosowa.
Chce wyjść za mąż i zmienić zawód.
Na rozprawie zdecydują, czy trafi do ośrodka.
Carla, ośrodki to nie moja działka.
Przestań, poradzisz sobie.
Ale czekaj.
Dziwne, że twoja kancelaria pozwoliła ci wziąć taką sprawę.
Jej chłopak sowicie zapłacił.
Carla.
Czasem myślę, że jedyne, co nas łączy, to tenis.
W który nie graliśmy od wieków.
Ostatnio mam urwanie głowy.
Oczywiście, jak twoja żona?
Walczy z chorobą.
Spróbowaliśmy nowej terapii, mam nadzieję, że pomoże.
Powodzenia.
Pozdrów ją ode mnie.
Pozdrowię.
Kiedy wrócę, spotkamy się pograć?
Pewnie.
Carla…
Wierzysz w przeznaczenie?
- Los zapisany w gwiazdach? - Tak.
Nie wiem, ale mam nadzieję, że mój będzie łaskawy.
- Cześć. - Cześć.
KANCELARIA ARRIBAS
Cześć, Zita. Fernando Vila, twój nowy adwokat.
Nie, miała być Carla.
Zastępuję Carlę.
Miała być Carla.
- Znasz angielski? - Nie.
A hiszpański?
Trochę.
Będzie rozprawa, postaram się, żeby cię nie deportowali.
Deportujecie mnie?
Deportują mnie?
Nie deportują cię.
Nie mogę wrócić.
Tak?
Moja rodzina mnie zabije…
bo ja dziwka.
Mam nie mówić, że jesteś prostytutką.
Nie, dziwka nie.
Dziwka nie.
Nie martw się, powiem coś innego.
- Coś innego. - Tak.
Nie martw się, dobrze? Zaufaj mi.
- Fernando. - Dzień dobry.
- Rosa. - Dzień dobry.
Chemioterapia i naświetlania
po operacji nie przyniosły oczekiwanych efektów.
Guz znowu urósł, agresywnie się rozwija.
Przykro mi.
Jest jakaś alternatywa?
Tak, możemy wrócić do chemioterapii
z nowymi lekami i immunoterapii oraz mocniejszych naświetlań.
Kiedy możemy zacząć?
Jak najszybciej.
Jakie są szanse na wyzdrowienie?
Niewielkie.
Piętnaście-dwadzieścia procent.
Zyska pani co najwyżej kilka miesięcy.
Dziękuję za szczerość, doktorze.
Poczekaj tu.
Pójdę po samochód.
Nie, wrócę pieszo.
- Na pewno? - Tak.
Zaczerpnę świeżego powietrza.
W aucie moglibyśmy ustalić, co dalej.
Mówisz, jakby to dotyczyło nas obojga.
A to ja mam raka.
Do zobaczenia w domu.
Fernando.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Sprawa Zity Krasniqi.
Oddaję głos prokuraturze.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Pozwana nielegalnie wkroczyła na terytorium kraju.
Nie ma pozwolenia pobytu.
Nie próbowała go zalegalizować.
Nie ma oficjalnego źródła dochodu
ani adresu, nie zna języka.
Dlatego jest oczywiste,
że jeśli nie zostanie umieszczona w ośrodku…
- Policjant, który mnie aresztował… - …może zbiec.
W związku z tym wnioskuję o umieszczenie w jej ośrodku,
by zapewnić skuteczne wydalenie pozwanej
do kraju pochodzenia.
Oddaję głos obrońcy.
Moja klientka pochodzi z Kosowa.
Hiszpania nie uznaje państwowości Kosowa,
więc skieruje pozwaną do Serbii.
Nie przyjmą jej, bo Serbia nie znosi kosowskich Romów.
Spróbują wydalić ją do Macedonii
i historia się powtórzy.
Potem spróbują w Chorwacji i tak bez końca.
Proponuję, by oszczędzić mojej klientce procedur rodem z Procesu Kafki
i ją uwolnić.
Wtedy zalegalizuję jej pobyt.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Na podstawie wystąpień obu stron
zasądzam umieszczenie Zity Krasniqi w ośrodku detencyjnym dla imigrantów
do czasu, aż zapadnie decyzja o jej wydaleniu.
Sąd zamyka rozprawę.
Zamkną cię na dwa miesiące.
- Dwa miesiące? - Nie mogą cię wydalić.
- Ręce. - Delikatnie, proszę!
Zabiją mnie.
Halo!
Przepraszam.
Mogę o coś spytać?
Poczekaj chwilę.
To pan aresztował moją klientkę?
Tak.
Po co przyszedł pan na rozprawę?
To typowa procedura.
Typowa?
Policjanci nie chodzą na takie rozprawy.
To nietypowa sprawa.
Sam pan sobie przeczy.
To w końcu typowa czy nie?
Przyszedłem w ramach dochodzenia.
Jest o coś oskarżona?
Wie pan, że nie mogę odpowiedzieć.
- Nie rozumiem… - Pan wybaczy, mam dużo pracy.
OŚRODEK DETENCYJNY DLA IMIGRANTÓW
POLICJA
Kolczyki.
Łańcuszek.
Bransoletki.
Proszę.
- Torba. - Nie.
- Torba, dziwko! - Nie, proszę.
Daj tę pierdoloną torbę!
Zostaw.
- Zamknij się! - Nie, proszę.
Zobaczmy…
Słyszysz? To całe moje życie.
Co to za gówno?
Właź!
Spadaj!
Wypad!
Dawno nie gotowałeś.
Pamiętasz, jak szukaliśmy przepisu babci?
W końcu go znalazłem. A po co robić sos bez makaronu?
- Smakuje ci? - Pyszne.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Miałam dzisiaj…
dużo czasu na myślenie.
Niesamowite, ile rzeczy można zrozumieć,
jeśli tylko posiedzi się samej.
Wiele rzeczy…
mi się rozjaśniło.
Zrozumiałam, że brakowało mi siły,
by dążyć do czegoś głębszego.
Dążyć do czegoś głębszego?
Duchowego.
Jesteś uczoną.
Wierzysz tylko w to, co dowiedzione.
Napisałaś o tym książkę.
Strata czasu.
Każde jej słowo można podważyć.
Od kiedy?
Od teraz.
Do czego zmierzasz, Rosa?
Podjęłam decyzję.
Jaką?
Żadnej chemii.
Chcę godnie zakończyć swoje życie.
Mówisz o eutanazji?
Byłoby mi łatwiej…
gdybyś mi pomógł.
Rosa.
Zwolnijmy.
Lekarz powiedział, że leczenie będzie agresywniejsze,
ale jest nadzieja.
Ale ja nie chcę.
Nie chcę już cierpieć.
Koniec z chemią.
Koniec z bólem.
Koniec z morfiną i całą resztą.
Oboje mieliśmy ciężki dzień.
Wróćmy do tego jutro.
Nie jestem załamana.
To nie jest rozpaczliwa decyzja.
Znalazłam w sobie siłę, by umrzeć w spokoju.
To nie podlega dyskusji.
Proszę cię tylko o pomoc.
Dlaczego mnie tak traktujesz?
Nasz związek opiera się na uczciwości
i szczerości.
A rozmawiasz ze mną jak z obcym.
Nigdy nie byliśmy w takiej sytuacji.
Nigdy nie poprosiłbym cię o coś takiego.
Nigdy nie rozmawiałbym z tobą w ten sposób.
Nie bądź samolubny.
Ty nie bądź!
Po dwudziestu sześciu latach traktujesz mnie jak przygodnego kochanka.
Obiecywałaś, że będziemy razem do końca.
Że się nie poddamy.
Lekarz daje ci szanse.
Jakie?
Jak duże?
Piętnaście procent?
Za jaką cenę?
Nowotwór niszczy wszystko, co w nas najlepsze.
Będę oszpecona, nie będziesz mógł na mnie patrzeć.
Nie obchodzi mnie to.
Nie obchodzi.
Nie będę umiał tego zrobić.
Nie mam w sobie takiej odwagi.
Nie umiem!
- Nie masz prawa o to prosić. - Mam.
A ty masz prawo odmówić.
Ale uszanuj moją decyzję.
Nie mówiłem ci o tym, ale…
przeglądałem kliniki w Szwajcarii.
Jestem wykończona.
Położę się już, jeśli pozwolisz.
Zita Krasniqi?
Proszę ze mną.
Wyłączcie to światło!
Nowo przybyli dostają własny pokój na pierwszą noc.
Przepraszam za zamieszanie.
Zgadza się.
Wszystko w porządku.
Potrzebuję jeszcze aktów urodzenia dzieci.
Obu?
Tak.
Oczywiście, panie Fernando.
Dziękuję.
Powie pan następnej osobie, żeby poczekała pięć minut?
- Pewnie. Dziękuję i do widzenia. - Do widzenia.
Halo?
- Fernando Vila, adwokat? - Tak.
Proszę natychmiast przyjechać do ośrodka dla imigrantów.
Pana klientkę, Zitę Krasniqi, spotkało coś złego.
- Fernando Vila? - Tak.
Enric Millar, kierownik ośrodka.
- Przepraszam… - Co się stało?
Znaleziono ją dziś rano powieszoną na prześcieradle.
Powieszoną?
Nie rozumiem. Powiesiła się?
- Na to wygląda. - Dokąd pan idzie?
Nie może pan odchodzić po takiej wiadomości.
Zamierzała wyjść za mąż i skończyć z prostytucją.
Czemu miałaby się wieszać?
Rozumiem pana zdenerwowanie.
Nie jestem zdenerwowany.
To nie takie dziwne, jak pan myśli.
Wiele z nich czeka piekło po drugiej stronie.
Wszczęliśmy wewnętrzne śledztwo w tej sprawie.
Przekażemy panu wyniki.
Puści pan moją rękę?
- Joan. - Tak?
Torebka.
To należało do pana klientki.
Jeśli nikt nie odbierze rzeczy, palimy je.
Stul pysk!
Jak umarła?
Mówią, że się powiesiła.
Nie wierzysz w to?
Nie.
Zita była bardzo pozytywną osobą.
Nie powiesiłaby się.
Wiesz, za kogo miała wyjść?
Za Bakary'ego.
Sprzedawcę ulicznego.
Chciałbym z nim pomówić.
Wiesz, gdzie go znajdę?
Sprzedaje torby na głównej ulicy.
Proszę mu to oddać.
Była pani bardzo bliska.
Tak.
Na początku bardzo jej pomagałam.
Zaprzyjaźniłyśmy się.
Mogę iść?
Oczywiście.
Przepraszam…
Zjemy razem obiad? Ja stawiam.
- Tak? - Oriol.
- Co jest? - Mamy problem.
Mów.
Potrzebujemy 15 Nigeryjczyków do samolotu z Marsylii.
Nigeryjczyków czy po prostu czarnych?
Nigeryjczyków, samolot leci do Lagos.
Jutro muszą trafić do ośrodka.
Wkurwia mnie, że biurokraci się nami wysługują
Spieszą się, żeby spełnić wymogi unijne.
Będzie mniej imigrantów, to za rok dostaną mniej kasy.
Bez obaw, załatwię ich.
Opowiedz mi o sobie.
Jak się tu dostałaś?
Zajęło mi to trzy lata.
Wyjechałam z rodzinnego miasta Maiduguri w północnej Nigerii.
Przedostałam się przez Niger, Libię i Algierię do Maroka.
Przeszliśmy całą pustynię.
Dwa tysiące kilometrów z odrobiną wody,
bez jedzenia, w pięćdziesięciu stopniach w dzień i minus dwudziestu w nocy.
Gwałcili mnie wiele razy.
Bili mnie, gdy się opierałam.
Wsadzili nas do maleńkiej łodzi.
Byłam przerażona, bo nie umiem pływać.
Nie chcesz zmienić swojego życia?
To nie takie proste, jestem pod ich ochroną.
Przed czym?
Przed nalotami policji.
Gdyby mnie deportowali,
mój mąż publicznie by mnie ukamienował.
Nie mogą cię ochronić.
Opłacają policję, żeby nie robiła nalotów.
Ale to może się zmienić.
Jeśli policja złapie cię bez dokumentów, aresztują cię i wyślą do ośrodka.
Może mi pan pomóc?
- Mogę. - Jak?
Załatwić ci azyl jako przymusowej pracownicy seksualnej.
Musiałabym ich zaskarżyć?
- Tak, musiałabyś zeznawać. - To nie.
Nie mogę.
Znajdę inny sposób.
Przynieś mi paszport i potwierdzenie adresu.
Dam ci zaświadczenie, że starasz się o pozwolenie na pobyt.
Teoretycznie policja nie może cię wtedy aresztować.
Dziękuję panu.
Mów mi Fernando.
Dziękuję, panie Fernando.
Juliet, spójrz na moje paznokcie.
Może później.
Kilka organizacji zgłosiło napaści policjantów
na dwóch osadzonych w ośrodkach dla imigrantów.
Śledztwa umorzono z braku dowodów.
Czysto, możemy zacząć akcję.
Aktywistka Fàtima Jamed twierdzi, że osadzeni byli
bici w ręce i plecy
i że policjanci wymieniali się czapkami, by uniknąć rozpoznania.
- Dziesięć euro. - Po ile ten?
Pani przymierzy. Sprzedam za osiem.
Tylko dzisiaj taka okazja.
Za pięć.
Policja!
Stać!
Stać, policja!
- Nie dajcie im uciec! - Wsiadajcie!
- Tutaj! - Za nimi!
Złapać go!
- Szybko! - Zatrzymać auto!
Wielkie dzięki.
Zawsze to samo.
Przychodzą, zabierają pieniądze i torebki dla żon.
- Kurde. - Zanosiło się na coś gorszego.
Na co?
To nie była lokalna policja.
Chcieli was zamknąć!
- Kurwa! - O w mordę.
Macie papiery?
Nie.
Znacie sprzedawcę Bakary'ego?
- Kogo? - Bakary'ego?
Znacie go?
Nie.
Spójrzcie.
Nie kojarzę.
Nie.
Tak.
Znam go.
Gdzie go znajdę?
Nie żyje.
- Bakary zginął? - Tak.
Jak?
Spadł z dachu, gdy uciekał przed policją.
Kurde, zawsze ta policja.
A dziewczynę znacie?
- Nie. - Nie.
Nie znam.
Słuchajcie, wpadnijcie do mnie do kancelarii.
Jestem prawnikiem, załatwiam pozwolenia na pobyt.
- Rozumiecie? - Tak.
Zadzwońcie do mnie.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękujemy.
Bardzo dziękujemy.
Uważajcie na siebie.
- Na razie. - Na razie.
Cholera.
Co się dzieje?
Zniknęli.
Zniknęli?
Wsiedli do auta i odjechali.
Jedziemy.
Donald Trump wygłosił doroczne orędzie o stanie państwa.
Zapowiedział budowę muru na granicy
długości ośmiuset kilometrów.
Nazwał nielegalnych imigrantów przestępcami…
Co pan wyrabia?
Znów się spotykamy.
Dobrze pan wie, że utrudnianie pracy policji jest karalne.
Czym oni zawinili?
Sprzedawaniem torebek na ulicy?
To nasza wojna, nie pana.
Moją klientkę, którą pan aresztował,
znaleziono martwą w celi.
Proszę odejść, nim pana aresztuję.
Co to za tajemnice?
Jako jej adwokat mam prawo wiedzieć!
Kierownik ośrodka panu powie.
Miał mi przysłać raport.
To proszę na niego czekać.
Kiedy przyjadą?
W przyszłym tygodniu.
W przyszłym?
Mój kontakt załatwia im wizy turystyczne.
Cały, kurwa, tydzień?
To może sam je załatw?
Zrobiłbym to lepiej.
Idź do diabła.
Mercy, co jest?
W czym problem?
„Jeszcze miesiąc.
Skończymy z tym i będziemy podróżować po Europie”.
Od lat mi to obiecujesz.
I dotrzymam słowa.
Obiecuję.
Daj mi więcej czasu.
Mam zamknąć taki dochodowy interes?
Mam dość, Jordi.
Gdyby nie ten interes, byłbym w ciemnej dupie.
To go zatrzymaj. Ja odchodzę.
Zostawisz mnie?
Z tym wszystkim?
Byłbym zrujnowany.
Bez ciebie tego nie poprowadzę.
Potrzebuję cię.
Bez ciebie nie dam rady.
Góra dwa miesiące
i zbierzemy dosyć kasy, żebyś żyła jak królowa.
Zasługujesz na to.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
Dobry.
W porządku, Juliet?
Tak, ale chcę z panią pomówić.
Pewnie, co jest?
Na osobności.
Nie mam teraz czasu, później.
- W porządku? - Tak.
ZAMKNĄĆ OŚRODKI
Gdzie znajdę Fàtimę Jamed?
Tam, z tyłu.
- Dziękuję. - Proszę.
- Dzień dobry. - Cześć.
Cześć!
- Ile się nie widzieliśmy! - Prawda.
Odkąd załatwiłem ci pobyt.
Właśnie. Wciąż są do ciebie niekończące się kolejki?
Pracy nie brakuje.
Świetnie. W czym ci pomóc?
To jeden z ostatnich zgonów w ośrodku.
Nazywał się Mohamed Bourdebala.
Tu widać protest osadzonych.
Zamknięto Mohameda w izolatce na osiemnaście godzin.
Tam rzekomo się zabił.
Strażnicy przyszli do celi czterdzieści jeden.
Odsłonili wizjer
i zobaczyli osadzonego
na klęczkach z prześcieradłem wokół szyi…
- Czyta, co mu napisano. - To minister Zoido.
…nienaganna etyka wspaniałego personelu…
Kłamie jak z nut.
To Mohamed Abagui, 22 lata, zmarł w ośrodku w Barcelonie.
SPRAWIEDLIWOŚĆ!
- Zabił się. - Jak moja klientka.
- A ten? - To już jest absurd.
Rzekomo powiesił się na sznurówkach.
- Na sznurówkach? - Tak.
Idrissa Diallo zginęła w ośrodku w Barcelonie.
Padła ofiarą instytucjonalnego rasizmu.
Samba Martine zmarła na AIDS.
Zaniedbanie lekarskie.
Dziesięć razy prosiła o lekarza, więc dali jej tabletki uspokajające.
Kobiecie umierającej na AIDS?
Tak. Zgony to nie wszystko.
Zamykali chorych i nieletnich…
Zamykali…
Kobiety zmuszane do prostytucji przez mafię.
Całe to barbarzyństwo umożliwia Ustawa o imigracji.
Czy któryś z tych przypadków trafił na wokandę?
Ilekroć coś takiego się dzieje, zgłaszamy to.
Ale sprawa umiera.
Większość ofiar jest biedna, nie stać ich na prawnika.
Co to?
Ostatnie siedem i pół tysięcy z trzydziestu, które byłam winna.
Co się dzieje?
Powiedziałaś, że zawsze mogę odejść.
Ale czemu teraz?
Nie poradzisz sobie na zewnątrz.
Znaleźli Zitę martwą w ośrodku, nie chcę, żeby mnie to spotkało.
Nie spotka.
Puigmartí ma układ z policją, to cię nie spotka.
Obiecałaś, że mi pomożesz, Mercy.
Może Zitę spotkał ten los, bo stąd odeszła.
Nie ochronimy cię na ulicy.
Znam prawnika, załatwi mi pobyt.
Jakiego prawnika?
Potrzebuję paszportu.
Nie mam go.
Jak to?
Użyliśmy go, żeby ściągnąć inną Nigeryjkę.
Ale obiecuję, że porozmawiam z Puigmartím.
Wracaj do pracy.
Daj klucze do dwudziestki trójki.
Proszę.
Dzień dobry.
Chodźmy.
Cześć, piękna, jak leci?
Jak masz na imię?
Juliet.
Skąd jesteś?
Ile kosztuje prywatny pokój?
Pół godziny 70, cała 140.
Super, chodźmy.
Poszukaj innej.
Jak nie chcesz się pierdolić, to wracaj do siebie, ty czarna kurwo!
- Cześć, Mercy. - Jak leci?
- Co u ciebie? - Dobrze.
Dawno się nie widzieliśmy.
Policja! Wszyscy na tamtą stronę.
Wyłączyć muzykę, włączyć światła.
Stańcie w dwóch rzędach.
Wszyscy z dowodem wychodzą.
A ty dokąd?
Głupi jesteś? Z dowodem do wyjścia.
Co ty robisz?
Stań z boku i się nie wtrącaj.
- Mamy umowę. - Słucham?
Stań z boku.
Sprawdźcie pokoje.
Dowód i pozwolenie pobytu.
Na zewnątrz.
Dowód.
Ty nie. Dowód.
Pokaż dowód.
Nie masz? Na zewnątrz!
Dowód albo karta pobytu.
- Sprawdzę, ale… - Nie obchodzi mnie to.
- Nie mogę znaleźć. - Ta wychodzi.
Dowód albo karta pobytu.
- Muszę do toalety. - Nie masz dowodu? Na zewnątrz.
Dowód.
Dowód? Nie? Wychodzisz. Dowód.
Dowód.
- Karta pobytu? - Nie.
- Odwróć się. - Proszę…
Odwróć się.
Ręce.
Mamy już sześć.
Proszę, nie!
Chcemy wiedzieć, kto za to odpowiada, ale nie mamy dowodów.
Nie proście mnie o to.
- Proszę, Helen. - Nie mogę!
Fàtima.
Od dawna mieszkasz w Hiszpanii?
Już jakiś czas.
Trudno było ci dostać papiery?
Nie musisz odpowiadać.
Próbowałem jej załatwić pobyt, gdy dowiedziałem się, że się zabiła.
Spójrz na nią.
Myślisz, że się powiesiła?
Jeśli ją zabiorą, już nic nie wskóramy.
Nie mogę.
Dobrze. Nie chcemy cię narażać na utratę pracy.
Dziękujemy za pomoc. Chodź.
Kiedy byłem mały, tata zabrał mnie do kuzyna,
który umierał na raka.
Chciał, żebym się pożegnał.
Kiedy wszedłem do pokoju,
leżał z tubą wystającą z ust.
Pielęgniarka cały czas ją czyściła,
żeby nie udławił się wymiocinami.
Wyglądał jak sama skóra i kości,
w oczach miał strach i ból.
Panikę.
Ale najbardziej nie mogę zapomnieć
zapachu jego ciała.
Zapachu…
rozkładu.
Gnijącego ciała.
Zapachu śmierci.
Moja mama ma demencję.
Robi pod siebie.
Jeśli na chwilę spuszczę ją z oka, nie mogę jej znaleźć.
Wariuję, kiedy znika.
Czasem myślę, że lepiej, żeby umarła.
Od rana statek organizacji Open Arms
stoi u wybrzeży włoskiej wyspy Lampedusa.
Organizacja czeka na zgodę
na zejście na ląd stu czterdziestu siedmiu ocalonych imigrantów.
Minister spraw wewnętrznych Włoch
szydził na Twitterze z organizacji, zastanawiając się,
dlaczego nie zabrała imigrantów na Ibizę lub Formenterę,
gdzie mogliby się trochę zabawić.
KOLOROWE SNY
- Cześć, przystojniaku. - Cześć.
Wydajesz się smutny.
Pierwszy raz tu jesteś?
Tak.
Jestem Katia, a ty?
Fernando.
Fernando, ładnie.
Wiesz, że pochodzę z ojczyzny najpiękniejszych kobiet?
Niemożliwe.
Tak.
Słuchaj, szukam kogoś.
- Tak? Mnie? - Nie.
Pójdziemy na górę?
Nie, szukam innej.
Innej?
- Tak. - Ale…
Jesteś gliną?
Nie, adwokatem.
Nie chcę problemów.
Jak masz jakieś pytania, to do niej, ona tu rządzi.
- Jak się nazywa? - Mercy.
Dzięki.
Dobry wieczór.
Nie spodobała się panu Katia?
Szukam Juliet Okoro.
- Kim pan jest? - Jej adwokatem.
Gdzie ją znajdę?
- Już tu nie pracuje. - Od kiedy?
Proszę wyjść.
- Wyjdź, mówię. - Posłuchaj.
Znasz ją?
Zobacz, co jej zrobili w ośrodku.
Zostawili ją w takim stanie.
Ja też byłam w ośrodku.
Przeżyłam swoje.
Zdjęciem nie zrobisz na mnie wrażenia.
Jak się wydostałaś?
Miałam szczęście.
Ale Zita nie.
Bez twojej pomocy Juliet też się nie uda.
Ochrona!
Pomóż mi!
Co jest?
Naprzykrza się?
Nie.
Szukał drogi do wyjścia.
Cukier jest w drugiej szufladzie.
Skąd masz tę bliznę?
Od klienta.
Nie mogłam się bronić, bo byłam związana.
Musisz spotykać wielu zboczeńców.
Klub ma surowe zasady, ale zawsze się znajdzie ktoś taki.
Świat jest pełen chorych ludzi.
To twój syn?
Nie żyje.
Co się stało?
Przedawkował ecstasy w wieku szesnastu lat.
Miał dziewczynę,
chodzili na imprezy i dawała mu piguły.
Przykro mi.
Też była Afrykanką.
Powinienem był ją zabić.
Hej.
Wybacz, spokojnie.
Jeszcze kawy?
Tak, poproszę.
Dawno z nikim nie rozmawiałem o synu.
Przepraszam, obudziłem cię?
Nie możesz spać?
Nie.
Dać ci pigułkę na sen?
Już wziąłem dwie.
Nie przejmuj się.
Sen jest przereklamowany.
Nie powinno już świtać?
Czasem czas się niemiłosiernie wlecze.
Minuta jest jak wieczność.
A innym razem dwadzieścia lat mija w mgnieniu oka.
Myślisz, że jesteśmy podobni?
Fizycznie?
Mówi się, że po wielu latach
pary się upodobniają do siebie.
Myślę…
że przejmują od siebie gesty.
Znają myśli partnera
bez słów.
Co robisz?
- Wróciłaś do palenia? - Tak.
Ciało ci za to nie podziękuje.
Wiem.
Ale i tak palisz.
Na coś trzeba umrzeć.
- Widziałeś ją? - Tak.
- Juliet, idziemy? - Tak.
Nie podoba ci się tu?
Nie, po prostu…
Dawno nigdzie nie byłam.
Rozumiem.
Przyznam się.
Wybrałem to miejsce, żeby ci zaimponować.
Też nie chodzę w takie miejsca.
Policjanci jedzą w obskurnych barach, gdzie są większe porcje.
Kiedy byłem mały, chciałem zostać strażakiem.
Ale kiedyś wybuchł pożar w szkole.
Na widok ognia zemdlałem.
To był koniec kariery strażaka.
Więc postanowiłem zostać gliniarzem.
- Nudzę cię? - Nie.
Juliet.
Co jest? Powiedz prawdę.
Po prostu…
chciałabym…
Co?
Oriol, muszę zalegalizować pobyt.
Tym się martwisz?
Nie mam paszportu.
- Zabrali mi go. - Kto?
Szef klubu.
Nazywa się Puigmartí.
Jedz, zapłaciłem za to fortunę.
Jak twoje wakacje?
Cześć. Miałam dzwonić po południu.
Oszczędziłem ci kłopotu.
Wejdziesz na herbatę?
Nie. Przyszedłem zwrócić ci akta Zity.
Czyje?
Klientki, którą mi dałaś. Nie pamiętasz?
Jasne, że nie.
Znaleziono ją martwą w ośrodku.
Mój Boże.
Nie wiedziałaś?
- Oczywiście, że nie. Myślałam… - Co?
Że ją puszczą?
Nie. Że ty coś zrobisz.
Na przykład?
Zaatakuję glinie, który był w sądzie?
O czym ty mówisz?
Oni ją zabili, Carla.
Zabili ją w ośrodku.
Zrobili z niej miazgę.
Nie pokażę ci zdjęć, bo cię zemdli.
Po co tu przyszedłeś?
Dlaczego dałaś mi te akta?
Czego nie wiem?
Jak możesz mi to robić?
Grozili mi. Moja własna firma.
Kazali mi zapomnieć o sprawie albo mnie zwolnią.
Fernando.
Zita była świadkiem morderstwa.
Widziała, jak gliniarz zabił jej chłopaka.
Dlaczego nie wyrzuciłaś akt? Czemu dałaś mi tę sprawę?
Chciałam dać Zicie szansę, a z tobą ją miała.
Nigdy nie miała szansy.
Gdyby ją deportowali, zostałaby zabita za bycie dziwką.
Gdyby została, zabiliby ją tutaj.
To nie była twoja wina. Zrobiłeś, co mogłeś.
I mam się tym zadowolić? Że zrobiłem, co mogłem?
Co możemy więcej? Co jeszcze możesz zrobić?
Nic.
Nic nie możemy zrobić.
Jak twoja żona? Jak nowa terapia?
Rosa zmarła.
Przykro mi. Naprawdę.
Tak jest lepiej.
Bardzo cierpiała.
- Proszę. - Dziękuję.
Ten prawnik dalej cię ciśnie?
Nie martw się, nic nie ma.
- A ta działaczka? - Kto?
Ta muzułmanka z tv.
Ach, ta. Jest niezła.
Prosi o raporty, my je przekazujemy i tyle.
Do ośrodka przysłali młode Peruwianki.
- Pomyślałem, że moglibyśmy… - Mam dużo pracy.
Dużo pracy? Daj spokój…
Enric, nie lubię się powtarzać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się nazywasz? - Samira.
- A nazwisko? - Hammouni.
Możesz przeliterować?
Jasne. H-A,
M-M-O-U-N…
W,
E-N,
Z-H-O-U.
- Jak się to czyta? - Wenzhou.
Wenzhou.
- Tak. - Dobrze.
Jak ma na imię mama?
Yinghua.
Y…
A-L-A,
Y-E.
A pani?
Africa.
Dobrze.
Jak masz na imię?
Kheira.
- Jak? - Kheira.
Umiesz przeliterować?
- Nie. - Nie szkodzi, tata to zrobi.
Potwierdzenie adresu?
Nie mamy adresu.
- Gdzie mieszkacie? - W vanie.
Tak.
- Mieszkacie w vanie z dziećmi? - Tak.
- Lubisz mieszkać w vanie? - Nie.
Tak też myślałem.
Co tym razem się stało?
I nie mów, że zgubiłeś dokumenty.
To wina mojego kuzyna.
Znów je sprzedałeś.
- Nie. - Jasne, że tak.
Nie, panie Fernando.
- Nie kłam. - Proszę.
Przysięgam na życie mamy.
- Nie sprzedałem. - Co się stało?
Co z nimi zrobiłeś?
Były w szufladzie,
w komodzie,
a mój kuzyn ją sprzedał.
Dobrze, pomyślmy.
Miałeś dokumenty w szufladzie,
w komodzie, którą sprzedał twój kuzyn?
Tak.
Hussein…
Koniec.
Nigdy więcej nie załatwię ci dokumentów.
Bo mnie okłamujesz.
Sprzedałem je.
Ale muszę dać dzieciom jeść. Mam wiele gąb do wykarmienia.
Jestem biedny.
Dobrze.
Ostatni raz.
Dziękuję, panie Fernando.
Mam złą wiadomość.
Co się stało?
Odmówiono ci tymczasowej karty pobytu.
Dlaczego?
Powiedzieli mi, że nie dostaniesz jej,
bo w Syrii nie toczy się już wojna.
Nie grozi ci śmierć, możesz wracać.
Co ja teraz zrobię?
Masz dwie opcje.
Wrócić do Syrii…
albo zostać nielegalnie.
Nie wrócę do Syrii
i nie mogę zostać nielegalnie.
Jak znajdę pracę i gdzie będę spał?
Wiem, Samir.
Wiesz? Nie mogę tego zrobić.
Nic na to nie poradzę. Prawo to prawo.
Mamy prawo imigracyjne.
- Ale… - Nie mogę go łamać.
Wykorzystałem wszystkie środki.
Opowiedziałem twoją historię, jak mi ją przekazałeś.
Boli mnie, że miałeś niemowlę w ramionach,
gdy wasza łódź tonęła.
Ale na nich nie robi to wrażenia.
Trzymają się liczb i przepisów. Odmówili mi.
Nie mogę już nic zrobić.
Wiesz, co się ze mną stanie w Syrii?
Czasem musimy się godzić z losem.
- Chciałbym… - Co?
Żeby żyła moja żona, ale zmarła.
Umarła na raka i muszę żyć dalej.
Ty też musisz żyć dalej.
To niesprawiedliwe, okrutne, bez sensu.
Nie chcę umierać.
Chcę żyć.
Chcę spełnić swoje marzenie, grać w teatrze,
być aktorem.
Przekazać światu wiadomość o tym, co spotyka nas, uchodźców.
Przykro mi.
Ten koniak…
został przysłany przez klienta prosto z Burgundii.
Rocznik 1954.
Wyjmuję go tylko na wyjątkowe okazje.
Spróbuj, będzie ci smakował.
Nie, dziękuję.
To nie jest wyjątkowa okazja.
Będę szczery.
Po twoim niespodziewanym nalocie
martwiłem się o naszą przyjaźń.
Ale wiedziałem, że niedługo tu przyjdziesz.
Dla mnie, co było, to było.
Wiedziałem, że mnie nie zawiedziesz
i przyjdziesz, żebyśmy mogli wszystko sobie wyjaśnić.
Chodzi o paszport Juliet Okoro.
Co?
Paszport Juliet Okoro.
Czarnej dziewczyny?
Tak, czarnej dziewczyny.
Oriol, to, o co prosisz, nie jest proste.
Wiesz, że te dziewczyny są trochę roztargnione.
To trochę potrwa
i niemal niemożliwe jest zdobycie…
Z którego roku jest ten koniak?
Z 1954.
Proszę…
FEDERALNA REPUBLIKA NIGERII
Wyglądasz bardzo elegancko.
Dziękuję.
Kiedy zdołasz uporządkować moje papiery?
Spróbuję je załatwić jak najszybciej.
To twój prawdziwy adres?
Tak, mieszkam tam.
Mieszkasz sama?
Nie, z mężczyzną.
Dobrze cię traktuje?
Cóż,
nie musisz odpowiadać.
Ale pamiętaj, że cię nie osądzam.
Wiem, jak trudno przetrwać.
Dłużej tak nie mogę.
Już dobrze…
Muszę wyjechać.
Boję się.
Co się dzieje?
Każdego dnia udaję, że jest dobrze, a nie jest.
Nie jest.
Dłużej nie mogę. Muszę wyjechać.
Już dobrze.
Zadzwonię, żeby się pospieszyli z papierami.
Zadzwonię.
Mam znajomą w Londynie.
Znajdzie ci jakiś kąt i pracę.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Spójrz na mnie.
Jeszcze trochę. Tak?
Bardzo dziękuję.
Bakary się nie znalazł?
Nie.
Mogę to wziąć?
Jasne. Nie mam komu tego dać.
Wiesz już, co stało się Zicie?
Jeszcze nie.
W tej chwili martwię się o ciebie.
Rada Ministrów przyznała młodemu napastnikowi Barcelony
Ansu Fatiemu, urodzonemu w Gwinei Bissau, obywatelstwo przez naturalizację.
Ta droga uzyskania obywatelstwa jest wyjątkowa,
nie podlega ogólnym zasadom procedury administracyjnej.
Ansu może zostać teraz powołany do reprezentacji Hiszpanii…
Cześć.
Wchodźcie, proszę.
Rozgośćcie się.
Wchodźcie.
Pokażę wam pokój.
Jaka ona śliczna.
Nie ruszaj tego, proszę. Dostałem to od żony.
- Podoba ci się? - Tak.
Weź sobie. Idź za mamą.
Biuro Imigracyjne.
Chciałem sprawdzić status dokumentów Juliet Okoro.
Numer paszportu?
N-G-A,
0-2-1,
8-4-8-8-6.
4-8-8-6.
Dobrze.
Juliet Okoro.
Nie są jeszcze gotowe. Jest problem z paszportem.
Jakiego rodzaju?
Był ostatnio często używany i nie możemy zweryfikować tożsamości.
Jak to nie możecie zweryfikować?
Nie ma pewności, czy paszport nie jest fałszywy.
Jestem jej prawnikiem i zapewniam,
że paszport należy do Juliet Okoro.
Tak, ale…
Proszę odblokować procedurę.
Pozostaje jedno wyjście.
Musi się zgłosić na zweryfikowanie odcisków palców.
Cześć, tu Juliet. Nie mogę odebrać telefonu.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Cześć, Juliet.
Dzwonię cały dzień i nie odbierasz.
Proszę, zadzwoń, to pilne.
Dziękuję.
Nie będę kłamał.
Spojrzałem na nią i wiedziałem, że jest…
wyjątkowa.
Tak…
Próbowałem jej pomóc i ją chronić,
ale się zakochałem.
Od rozwodu nie czułem tego do żadnej kobiety.
W jednej chwili
człowiek czuje się odmieniony.
Na pewno i pana to spotkało.
Każdego to spotyka.
Zamieszkała ze mną.
Tymczasowo na początek, ale…
Widział pan ją. Jej uroda jest…
uzależniająca.
Nie wie pan, gdzie jest?
Nie. Któregoś dnia wróciłem do domu, a jej nie było.
Do klubu nie wróciła. Moi ludzie jej szukają.
Nie dziwi to pana?
Nie za bardzo ma dokąd iść.
Jesteśmy, jacy jesteśmy.
Choć bardzo piękna, Juliet jest cudzoziemką.
Rozumie pan?
Szczerze mówiąc, nie.
Wyjaśnię to panu.
Słucham.
To inni ludzie.
Inni?
Jestem tolerancyjny. Chciałem, żeby czuła się swobodnie.
Moje uczucie było szczere.
Ale czasem różnice są widoczne.
Nawyki z dzieciństwa, zwyczaje,
to, co mamy w genach.
Jednak starałem się ją zrozumieć,
dostosować się.
Tego, co do niej czułem, nikt mi nie odbierze.
Co za wzruszająca opowieść.
Czego pan oczekuje?
Medalu za traktowanie imigrantki jak istoty ludzkiej?
A dlaczego pan jej szuka?
Chcę jej pomóc z papierami imigracyjnymi.
Niech pan przyzna.
Nie obeszłaby pana, gdyby była tłustą dziwką po czterdziestce.
Znowu to samo.
Wątpi pan w altruizm.
Pomóc drugiemu człowiekowi bezinteresownie…
Nie w pana stylu, prawda?
Tak czy inaczej,
dziękuję za piwo. Robi się późno.
Chcę o coś prosić.
To jej. Jak ją pan znajdzie, może pan jej to oddać?
- Myślisz, że ją zabił? - Nie.
Wówczas by mnie nie wpuścił.
Czyli ją deportowali.
Drwił ze mnie. Dał mi tobołek Zity, jakby mówił:
„Patrz, zabiłem ją? I co z tym zrobisz?”.
Muszę ich obu postawić przed sądem. Oriola i tego klauna Enrica Millara.
- O co ich oskarżysz? - O śmierć Bakary'ego i Zity.
Zita widziała, jak Bakary'ego zepchnięto z dachu.
Myślą, że Juliet wie o tym.
Jeśli znajdę uczciwego prokuratora
i przedstawię dowody,
będę miał ich obu.
- Fernando. - Co?
Zaczynasz mieć obsesję.
- Chcesz zamknąć te ośrodki? - Oczywiście.
Zatem też musisz mieć obsesję na tym punkcie albo nic się nie wydarzy.
Jak długo próbujesz zamknąć ośrodki dla imigrantów?
Masz rację, ale najważniejsze to znaleźć Juliet.
Godziny wizyt się skończyły.
Dobrze pani o tym wie.
Muszę rozmawiać z Enrikiem Millarem.
Jasne, zapiszę to. Proszę wrócić jutro.
Zawołaj go!
Powiedz, że to Fernando Vila.
Adwokat, który go oskarży o śmierć Zity Krasniqi.
Jak mówiłem, przyjdźcie jutro.
Joan, spokojnie.
Czym mogę wam służyć o tej porze?
Muszę wiedzieć, czy jest tu Juliet Okoro.
Gdyby była, wiedziałby pan.
Nie pierwszy raz adwokat nie byłby poinformowany.
Nie ma jej tu.
Ma pan listę zatrzymanych?
Myślą państwo, że mogą przychodzić po godzinach wizyt
i mówić mi, jak mam robić swoje, bo tak się państwu podoba?
Sukinsynu, powiedz, czy ona tu jest!
Dostaniesz w gębę!
Spokojnie! Fernando.
Postawię cię przed sądem!
- Wsadzę cię do więzienia! - W porządku?
Zmęczona?
Wcale. A ty?
Ja też nie.
Niepewna pozostaje sytuacja statku Open Arms,
na którego pokładzie był dziś aktor Richard Gere.
Przyniósł jedzenie…
Juliet Okoro.
Juliet Okoro?
Tak. Co się dzieje? Nie!
- Puśćcie! Nie! - Nie ruszaj się!
- Nie! - Kurwa, nie szarp się!
- Puść! - Nie ruszaj się!
- Nie szarp się! - Nie!
Trzymaj ją. Idziemy.
Według najnowszych raportów ONZ
wielowymiarowy wskaźnik ubóstwa
dotyczy 1,3 miliarda ludzi na świecie.
Indie, Nigeria i Etiopia
są na czele listy najbiedniejszych krajów.
Nie!
Proszę, nie!
- Cześć. - Dzień dobry.
Cześć.
Z przodu.
- Rząd numer pięć. - Dziękuję.
Dzień dobry. Mogę pomóc?
- Pomóc? - Z tym.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Są cztery wyjścia awaryjne:
dwa z przodu i dwa z tyłu samolotu.
Proszę o uwagę.
Dziewczyna w pierwszym rzędzie ma być niesłusznie deportowana.
Kim pan jest, u diabła?
Jej prawnikiem. Nie powiadomiono mnie o deportacji.
Mamy decyzję wydalenia.
A ja dokumenty imigracyjne! Nie może być deportowana.
To oburzające! Uwolnijcie tę kobietę!
Niesprawiedliwość!
Nie macie prawa tego robić!
Ona jest niewinna!
Uwolnijcie ją!
- Puśćcie ją! - Siadać!
To niesłuszne deportowanie!
Nie usiądę. Nie dotykaj mnie!
Nie możecie jej odesłać do jej kraju.
Co zrobicie? Aresztujcie mnie,
ale ją zostawcie!
Siadaj!
Wyjdźcie!
Wyjdźcie! Pomóżcie nam!
Proszę posłuchać! Samolot nie poleci, jeśli ktokolwiek będzie stał.
Proszę wyjaśnić ten problem na ziemi.
Niewiele brakowało.
Bardzo niewiele.
Mam dla ciebie prezent.
Moja żona napisała książkę o wszechświecie.
Ale ja myślę, że to przewodnik po życiowych wyzwaniach.
Może ci się spodoba.
WARUNEK ŻYCIA
Bardzo dziękuję.
Chodź, bo się spóźnimy.
Lot AirFly 6374 do Ibizy.
Pasażerowie są proszeni do bramki numer pięć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chodźmy.
W Londynie zadzwoń do mojej znajomej.
- Dałem ci numer? - Kilka razy.
Dobrze. Załatwi ci mieszkanie i pracę.
To też mówiłeś mi wczoraj.
W razie jakichś problemów dzwoń. Masz mój numer?
Tak. Poradzę sobie.
Masz czerwoną kartę?
Azylu politycznego? Tak.
Świetnie. Jak cię zatrzymają, pokaż ją.
Lot Faster Lines 7886, Londyn-Gatwick.
Pasażerowie proszeni są do bramki numer 1.
To twój. Tym razem nie chcę, by poleciał bez ciebie.
Proszę o dokumenty.
Dokąd pani leci?
Do Londynu.
Ma pani zezwolenie na pobyt?
Mam azyl polityczny.
Proszę okazać.
Proszę dalej.
Cześć. Jak się masz?
- Masz ogień? - Tak.
To będzie zajebiste, istna dojna krowa! A niedawno…
Możemy porozmawiać?
Widziałam rusztowanie. Po co?
Zgadnij!
Rozwijamy się.
Mam nowy układ z policją.
Na razie same wydatki, ale z czasem zarobimy kupę szmalu, mała.
Dziewczyny! Antonio!
Kocham cię.
Znowu ty?
Chcę z tobą pomówić.
Pracuję. Ale możesz wypić drinka z którąś z tych dziewczyn.
Nie.
Muszę pomówić z tobą.
Jak Juliet?
Dobrze.
Wsadziłem ją do samolotu do Londynu.
Cieszę się.
Liczę, że tym razem będzie jej lepiej.
Czego ode mnie chcesz?
Chcę spuścić trochę pary. Nie miałem dokąd iść.
Ale prawda jest taka, że chcę,
byś poczuła się winna z powodu czegoś, o czym nic nie wiesz.
Czuję się winny z powodu śmierci Zity.
Wiem, kto ją zabił. Wiem dlaczego.
Zobaczyła coś, czego nie powinna.
A ci ludzie są nietykalni.
Nic im się nie stanie.
Gdybym miał rozum, poszedłbym do domu, poczytał dobrą książkę i się zdrzemnął.
Ale nie mogę.
Ktoś musi stawić czoła tym ludziom.
Wydymać ich, wsadzić im palec w oko.
Nawet gdyby mieliby się wywinąć.
Tym kimś będę ja,
bo inaczej…
moje życie nie ma sensu.
Możesz je przez to stracić.
Każdy musi na coś umrzeć.
Trzeci dzień rozprawy sądowej.
Dyrektor ośrodka detencyjnego Enric Millar
i inspektor policji Oriol Cadenas
są oskarżeni o wykorzystywanie zatrzymanych.
Rozprawa budzi duże nadzieje. Również w gmachu sądu.
Pierwszy raz oskarżone zostało kierownictwo ośrodka.
- Jak idzie? Jak się masz? - Dobrze.
Na pewno?
- Wszystko dobrze. - To ważny dzień.
- Tak. Wszystko się ułoży. - Powodzenia.
Prokurator wzywa Mercy Okafor na miejsce dla świadków.
Czy to prawda, że oczekiwała pani na deportację w ośrodku detencyjnym?
Tak.
Ale do niej nie doszło.
Może pani wyjawić sądowi powód?
Bo…
Bo robiłam…
różne rzeczy.
Jakiego rodzaju?
Organizowałam orgie.
Może pani mówić głośniej? Śmiało.
Organizowałam imprezy erotyczne
z udziałem dziewczyn z ośrodka.
Kto w nich uczestniczył?
Kierownik ośrodka i jego znajomy policjant.
Czy mówi pani o kierowniku Enricu Millarze
i inspektorze policji Oriolu Cadenasie?
Tak.
Co obiecali dziewczętom?
Że nie będą deportowane.
I dotrzymali obietnicy?
Nie.
Świadek sfilmowała jeden z epizodów, które pojawiają się w sprawie.
Proszę, by sąd odtworzył dowód pierwszy.
Proszę odtworzyć.
Cześć.
Cześć…
Hej.
- Spóźniłyście się. - Wejdźcie.
Cześć, piękne.
- Po jakiemu mówią? - Po francusku.
- Ta mała dla ciebie? - Jasne.
Ta mała to Khady. Chodź tu, Khady.
Jakie śliczne dziewczynki.
Spójrz na te cycki. Piękne.
Piękne dziewczyny, prawda?
Bardzo!
Zdejmij to.
Podejdź bliżej, śmiało.
Nie opieraj się.
- Właśnie tak, rób tak dalej. - Przestań!
No już.
Bardzo dobrze. Z życiem, nie przestawaj.
Właśnie tak, szybciej.
To jest życie, Oriol.
Szybciej! Bardzo dobrze, podoba ci się?
Zamknij się.
Co dalej na Morzu Śródziemnym?
WYWIAD Z ZAŁOŻYCIELEM OPEN ARMS
Po raz pierwszy zachodnie drony bombardują
Trypolis, gdzie uwięzione są setki tysięcy ludzi.
Tydzień temu ocaliliśmy 54 osoby.
Dwie z nich przeżyły takie bombardowanie.
Podobno zginęło 200 osób, ale media informowały o 40.
Najgorsze, że Europa finansuje uzbrojone grupy w Libii,
by ci ludzie mogli być przetrzymywani i bombardowani.
Musimy obwinić premiera Pedra Sáncheza,
który odcina nas od morza.
Mroczna machina administracyjna w służbie władzy
daje ludziom umierać w tym potwornym miejscu,
w którym przez cztery lata zginęło 14-16 tysięcy osób.
Uniemożliwianie skutecznego działania statkowi z pomocą humanitarną
pociągnie za sobą dalsze ofiary.
Co ty tu robisz?
Czekałam na ciebie.
Gdzie ja jestem?
Nie poznajesz? To nasz ulubiony park.
Tak…
Poznaję.
Rozmawialiśmy w tym parku godzinami.
Tak. Próbowaliśmy rozwiązać zagadkę życia.
I ponosiliśmy klęski.
Ja tak tego nie widzę.
Ludzie muszą rozmawiać,
tworzyć mity,
usprawiedliwiać swoje lęki,
przezwyciężać zahamowania.
Pięknie wyglądasz.
Żałujesz, że nie masz dzieci?
Gdyby biegał tu mały Fernando,
nie dręczyłbyś się tak z powodu mojej śmierci.
Tak, to by mi się podobało.
Mieć dziecko, które mogę nauczyć akceptować to, czego nie może zmienić.
Dać mu odwagę zmieniać to, co może.
A nade wszystko
być wiernym swoim ideałom.
Masz jeszcze czas.
- Nie umarłem? - Jeszcze nie.
Możesz wrócić, jeśli chcesz.
Skąd to wahanie?
Nie mogę zapomnieć, co się stało tamtej nocy.
Przebacz mi, Rosa.
Przebacz mi.
Nie mam ci czego przebaczać.
Zrobiłeś to, o co prosiłam.
Musisz wybaczyć sobie.
Rosa!
Fernando.
Cześć, Fernando.
Słyszysz mnie?
Spokojnie,
wszystko będzie dobrze.
Jestem tu.
Cieszę się, że pan wydobrzał.
Jak tam? Widziałam pana w telewizji.
Już lepiej.
Otworzę panu drzwi.
Potrzebuje pan czegoś?
Nie, wszystko mam.
Dziękuję za przyjście.
Za chwilę każdego przyjmę.
Dziś Sąd Najwyższy uchylił wyroki
Enrica Millara i Oriola Cadenasa,
skazanych za molestowanie w ośrodku detencyjnym.
Dołączyła do nas rzeczniczka grupy „Zamknąć Ośrodki”,
Fàtima Jamed.
Co sądzisz o decyzji Sądu Najwyższego?
To hańba, jak wszystko, co dzieje się w ośrodkach.
Śmiertelne pobicia kwalifikowane jako samobójstwa,
zgony przez zaniedbania.
Jak właśnie widzieliśmy, sprawcy pozostają bezkarni.
Inspektor Oriol Cadenas oczekuje na proces
za usiłowanie zabójstwa mecenasa Fernanda Vili.
Oskarżyciel utrzymuje, że ma on alibi,
bo był w tym czasie pod nadzorem policji.
- Proces znów będzie farsą. - Co zrobicie, by was usłyszano?
Nikt nie jest nielegalny!
Żaden człowiek nie jest nielegalny!
Ośrodek to więzienie, przemoc i cierpienie!
Żadna kobieta nie jest nielegalna!
Od 2002 roku w hiszpańskich ośrodkach zmarło 14 osób.
Według władz pięć z nich popełniło samobójstwo.
Cztery nie otrzymały pomocy lekarskiej.
Jedna zmarła podczas lotu pod nadzorem policji krajowej.
Powód śmierci czterech osób pozostaje niewyjaśniony.
Podczas postprodukcji tego filmu
Marouane Abouobaida zmarł w ośrodku w Walencji.
Oficjalna przyczyna: samobójstwo.
Miał 23 lata.
W Hiszpanii jest siedem ośrodków detencyjnych.
W Europie jest ich 254.
Byłem deportowany trzy razy.
Ostatnim razem powiedziałem policji…
AKTYWISTA ZWIĄZKU ULICZNYCH SPRZEDAWCÓW BARCELONY
…że dla mnie powroty tutaj są jak picie wody.
Byłem…
taki zły o te wszystkie deportacje,
że w końcu im to powiedziałem, żeby wiedzieli, jak bezcelowe jest
deportowanie mnie do Senegalu, skoro zaraz wrócę.
Jestem bardzo uparty.
Postanowiłam tu przyjechać, bo w domu…
STATYSTKA W FILMIE
…głodowaliśmy.
Głodowaliśmy.
Łatwo podjąć decyzję o wyjeździe,
ale być zmuszonym…
pokonać etap, jakim jest Maroko,
byle tylko się tu znaleźć,
jest trudne. Ale dziękuję Bogu, że tu jestem.
Wyjechał z kraju w 2003 roku.
OJCIEC PRZYBYŁ DO HISZPANII NA ŁODZI
Najpierw trafił do Senegalu, potem do Mali.
W Mali dostał się na samochód, którym miał dotrzeć do Algierii.
Gdy dotarli do granicy Maroka,
czekali tam na nich inni przemytnicy,
którzy przykryli pojazd brezentem, aby wyglądało, że wiozą zwierzęta.
Gdy tu dotarłem…
wróciłem do ulicznego handlu, a następnego dnia mnie zgarnęli
i znów wsadzili do ośrodka.
Ale mnie nie deportowali.
UE WYDALIŁA 60 135 OSÓB PRZEZ 10 LAT.
Puścili mnie.
- Dlaczego? - Nie wiem!
HISZPANIA DOSTAŁA W TYM CELU 801 MLN EURO.
To bez sensu.
To wszystko jest bez sensu.
Wysłali mnie do ośrodka, gdy jechałam z Barcelony do Madrytu.
Dokonywałam wymiany biletu na dworcu autobusowym w Madrycie,
gdy zatrzymało mnie dwóch tajniaków.
Kazali mi iść z nimi.
Spytałam, dlaczego, co zrobiłam.
„Nie ma pani dokumentów”.
Powiedziałam, że jestem z małą córeczką.
„Ona nie jest Hiszpanką”.
„Jej rodzice nie są Hiszpanami, więc ona też nie”.
- Ale ona się tu urodziła. - Tak, ale…
- Bałaś się, że cię deportują? - Bardzo.
Bardzo się bałam, bo moja córka zostałaby tutaj.
Gdyby mnie deportowali, moja córka byłaby sama.
12 303 NIELETNICH NIE MA OPIEKI.
Nikogo tu nie znała.
Moja córka nie miałaby przyszłości,
a ja byłabym z powrotem w kraju, przegrana.
- Ile razy byłeś w ośrodku? - Pięć.
Życie tam jest pełne przemocy.
Psychicznej, fizycznej…
Będąc tam, trzeba się przygotować
na znoszenie wszystkiego, na przeżycie.
Trzeba zaakceptować ksenofobiczne i rasistowskie komentarze.
Inaczej można skończyć w izolatce.
Tam mogą człowieka bić i pozbawić kontaktu z innymi ludźmi.
Człowiek nie wie, co go czeka.
ROK TEMU W OŚRODKACH UMIESZCZONO 6473 OSOBY.
To jest najtrudniejsze - nie wiedzieć, co czeka cię następnego dnia.
Łódź może pomieścić 25 osób.
Upychają 120-150 osób
na takiej łodzi.
O trzeciej, czwartej rano zobaczyli ich ze statku Open Arms.
Kazali im się zatrzymać i zabrali ich łodziami ratunkowymi.
OPEN ARMS URATOWAŁA PONAD 60 TYSIĘCY OSÓB.
Czyli gdyby nie Open Arms, umarliby na morzu.
Zgadza się.
Szukałem pracy, kiedy znalazłem ulicznych sprzedawców.
Pomogli mi i nauczyli, jak to robić.
To najuczciwsze zajęcie, jakie może wykonywać osoba bez papierów.
Bo jeśli nie to,
pozostaje dilerka, złodziejstwo albo żebranie na ulicy.
W naszym odczuciu…
ZWIĄZEK LICZY 400 CZŁONKÓW.
to nieuczciwe.
Każdemu, kto właśnie przybył…
ZWIĄZEK STWORZYŁ MARKĘ ODZIEŻOWĄ TOP MANTA.
…dajemy koc, żeby handlował w przyzwoitych warunkach.
Choć nie sprzedaję już na ulicy,
mój koc to dla mnie świętość.
Trzymam go w szafie.
- Ile lat ma twoja córka? - W przyszłym miesiącu kończy 23.
Gra w koszykówkę zawodowo i była w reprezentacji Hiszpanii.
Serio? Grała w barwach Hiszpanii?
Wspaniale.
JEJ CÓRKA ZDOBYŁA MISTRZOSTWO U18.
Teraz studiuje na Florydzie.
Studiuje…
- Kręte drogi losu, co? - Tak.
Nie mogła być Hiszpanką, póki nie wyszłam za Hiszpana.
Miałam wielkie szczęście poznać wspaniałego człowieka,
który pomagał mi na każdym kroku.
Powiedział: „Zróbmy to”.
Kiedy zaczęła się pandemia,
postanowiliśmy pokazać, że chcemy
uczestniczyć w losach tego kraju.
Ta sposobność,
abstrahując od kryzysu i smutnych okoliczności,
jest naszą szansą na okazanie miłości do tego kraju
przez wspieranie opieki zdrowotnej.
Szycie maseczek, kitli i czepków chirurgicznych
w formie pomocy dla ludzi…
ZWIĄZEK PODAROWAŁ MATERIAŁY SANITARNE.
…których nie stać na kupienie maseczki w aptece.
Wszystko, co robimy, jest formą walki z rasizmem,
bo wpływa na zmianę sposobu postrzegania nas przez ludzi.
Jako tych, którzy są tu, by kraść, nie pracować,
mieszkać na ulicy, odbierać miejsca pracy…
Wszystko, co zrobiliśmy…
pomoże tych ludzi uspokoić.
Napisy: Arleta Walczak