Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
20.25 HART REZİDANSI
-Selam. -N'aber?
Bütün evde sizi aradım.
Takılıyoruz.
Aşağı inip çalışacağım. Nasıl gidiyor?
Ödevini yaptın mı?
-Hayır. -Gözlerime bak.
Yalan.
Ödevini bitir. Dalga geçmeyi kes.
Zo, çak bakalım.
Bir de yumruk.
Bum! Bir de kafa.
Öpücük ver.
-Niye bakıyorsun? -Seviyorum.
-Öpücük ver. -Tamam.
-Seni seviyorum. -Bitti mi?
Bitmek üzere.
Yukarı geldiğimde görüşürüz.
Güle güle.
Güle güle baba.
Baba güzel bir vakit geçirecek.
HARTLARDAN İYİ TATİLLER
BABALARIN EN İYİSİ
Buz küpü geliyor. Tadına bak.
Evet.
Selam.
Vay!
En iyisi. Efsane.
İlham.
Adamım.
Ne güzel.
Vay be!
Teşekkürler.
Teşekkürler!
Çok teşekkürler. Kesin.
Oturun.
Teşekkürler.
Merhaba.
Selam.
Merhaba. İlk kez bir kalabalığa bu kadar yakınım.
Merhaba deyip karşılık alabilirim.
Tekrar söyleyeceğim. Merhaba. Nasılsınız?
Güzel. Sevdim.
Bu bana doğru geliyor.
Bu olay doğru geliyor.
Birçok mekânda komedi yaptım.
Stadyumlarda, arenalarda, tiyatrolarda.
Rahat evimde olmak bana doğru geliyor. Sağ olun.
Teşekkürler.
Öze dönüyoruz.
Neden evimde olduğumuzu açıklamak istiyorum.
Bir nedeni var.
Hiçbir yerde rahat edemiyorum.
Evim dışında.
Çok açık konuşuyorum. Evim dışında
hiçbir yerde rahat değilim.
Birçok nedeni var.
Bu nedenleri konuşalım. Soruna işaret edelim.
Birinci neden, COVID.
COVID.
Ne durumdasınız? Panik seviyeniz kaç?
Yüksek mi? Orta mı? Düşük mü? Dürüst olun, söyleyin.
Yüksek mi? Orta mı? Düşük mü? Yüksek mi? Biraz mı?
Flaş haber. Ben geçirdim!
Evet. VID geçirdim.
VID-19 vücuduma girdi.
Hastalığa havalı değilken, moda değilken yakalandım.
Sadece ben ve Tom Hanks yakalanmıştık.
Kimselere söylemedim
çünkü Tom Hanks benden daha ünlü bir yıldız,
onunkinin yanında benimki sönük kalırdı.
O, Forrest Gump. Forrest Gump'ı alt edemezsin. İmkânsız.
Forrest Gump'ı alt etmem imkânsız.
Benden daha önemsiz biri olsaydı onu anında yere sererdim.
David Hasselhoff. Sikmişim David Hasselhoff'u.
Kimse David Hasselhoff'u iplemez.
Bum! Söyledim.
"Kevin Hart da yakalandı. Kevin Hart'ı kurtarın. #TheVID."
Niye mi VID diyorum?
Çünkü AIDS'e çok benziyor. Kulağa AIDS kadar tehlikeli geliyor.
VID. "VID mi oldun? Vay canına!"
"VID oldum." "VID mi oldun? Vay be!"
"Senin için dua ediyorum. VID olmuşsun."
Yakalandığımı bilmiyordum.
Bilmiyordum. Hiçbir belirti yoktu.
Ateş, baş ağrısı, vücut ağrısı yoktu.
Karım tatma ve koku alma duyularını yitirdi.
"Bebeğim, galiba yakalandım. Test yaptıralım." dedi.
"Bizim bir sorunumuz yok." dedim.
"Sorunu olan sensin. Ben niye test yaptırayım ki?"
"Tat ve koku alabiliyorum. Ben niye test yaptırayım?"
Eve doktor çağırdık. Doktor geldi,
ikimize de test yaptı. "İkiniz de pozitifsiniz." dedi.
"Saçmalık! Pozitif olmam imkânsız."
Hemen burnuma iki kez dokundum.
"Yapabilir miydim?"
"VID olsaydım bunu iki kez yapabilir miydim?"
VID'sen burnuna dokunamazsın, bunu herkes bilir.
"Bay Hart, çok ciddiyim. Pozitifsiniz." dedi.
Evde derhâl kıyamet koptu.
Karımla boğaz boğaza geldik.
"VID'i eve kim getirdi?"
"Kim getirdi?"
Kavgalarımızı görmeliydiniz.
"O hep takıldığın Pam fahişesi getirdi."
"Kirli ayaklı."
"Onun ayakları kirli. Evin her yerine VID'i taşıdı."
"Kirli ayaklı Pam getirdi."
"Lanet VID'i bütün eve bulaştırdı."
"Halıları hemen yıkat."
Doktor beni sakinleştirdi. "Sakin ol Kevin."
"Geçer. 10-14 gün ara ver. Dinlen."
"Keyfine bak. Çay iç."
Doktor yüzüme bunu söyledi.
"Çay iç."
Dalga mı geçiyorsun?
"VID oldum doktor!"
"Çayın ne yararı olur?"
"Solunum cihazım nerede?" Öyle dedim. "Nerede?"
"Cihaza bağlanmam lazım. Bunu herkes bilir."
"VID olunca cihaza bağlanırsın. Bloglarda öyle yazıyor."
"İyileşeceksiniz Bay Hart. İyileşeceksiniz."
Doktor öyle deyince panik seviyem düştü.
Unutmayın, başlangıçta en yüksekteydi.
Tanrım.
Salgın başladığında
ne yapacağımı bilemedim.
Bütün arabaları fullettim.
İnsanlar
zombiye dönüşürse kaçabilmek lazım.
Korkuyordum.
Ne kadar su ve tuvalet kâğıdı varsa aldım.
Tuvalet kâğıdı saplantımızı hâlâ anlamıyorum.
Tuvalet kâğıdı niye bu kadar özeldi?
Kimse söylemedi.
VID insanı sıçtırıyor muydu? Neydi?
Tuvalet kâğıtlarının hepsini aldık.
Bütün erişteleri satın aldım!
Maske. Maske konusunda kafayı yedim.
Nasıl maske almak lazım bilmiyordum.
Arkadaşım, "Dostum,
o doğru maske değil. VID o maskeden geçer." dedi.
"O maske seni VID'e karşı korumaz."
"Lanet olsun!"
"Ciddi misin?" "Ciddiyim. N95 almalısın."
"Kahretsin."
İnternete girdim, ne kadar N95 varsa aldım.
N95'lere 20.000 dolar harcadım.
Sokağa çıktığımda bir siyahi gördüm, yüzünde sütyen vardı.
Şey bile…
Sütyenin askısı var. Bu da ne? Bu N95 değil.
Bu A beden bir sütyen. Neler oluyor?
Buna 20.000 harcamamıştır. İmkânsız.
Biri beni kandırdı.
Karım bana açıkça söyledi,
"Bu şey aklını başından aldı. Evden çıkmalısın."
"Evden çıkmalısın."
"Benim için bu evin dışında hiçbir şey yok." dedim.
"Hiçbir şey yok. Bu evden çıkmam için bir neden yok."
"Kesinlikle yok."
"Bu evin dışındaki şeyler beni hiç ilgilendirmiyor."
"Dışarıda insanlar var. İnsanları sevmem." dedim.
Sır ifşa oldu. Artık insanları sevmiyorum.
Kazandınız. Beni alt ettiniz.
Galip geldiniz.
Nasıl mı?
Çünkü dünyanın en iyi mesleğinin içine etmeyi başardınız.
Bir zamanlar dünyanın en gözde mesleği
şöhret olmaktı.
Şöhretli değilseniz biraz olmak,
onu birazcık tatmak isterdiniz.
Ben oldum. En yüksek düzeye çıktım.
Ama beni becerdiniz, hem de ne biçim.
Bu kuşak beni çok fena becerdi.
Her şey ifşa edilmeli.
Bu kuşakta her şey kaydedilmeli.
Kayıtlı değilse olmamıştır.
Bu kuşak böyle yaşıyor.
1986'da bir polisin veya federalin siyahi birine yapabileceği
en korkunç şeyi söyleyeyim.
Siyahi birine yapacağınız en korkunç şey onu videoya çektiğinizi söylemekti.
Federaller, "Videonu çektik. Hadi hapse." dese
altına sıçardı. "Ne? Kim? Ben mi?"
"Video mu?"
Ağlamaya başlardı.
"Videomu çekmişler."
"Hepiniz hapse gidiyorsunuz. Hepinizi videoya çektik."
Arkadaşlarına, "Hadi çıkın Calvin, Marcus, Terrence." derdi.
"Bizi çekmişler. Anthony, seni de."
"Bizi videoya çekmişler. Hapse gidiyoruz."
"Hapse gidiyoruz."
"Videoya çekildik."
"Videonu çektik." denmesi yeterliydi.
Yapılabilecek en korkunç şey.
Federal polis olduğunuzun farkında değilsiniz. Ücret almadan.
Para bile almıyorsunuz. Ücretsiz yapıyorsunuz.
Bütün gün insanları ispiyonluyorsunuz.
Hepiniz ispiyoncusunuz. İğrenç bir şey.
İğrenç.
McDonald's'a gittim. Bu gerçek bir hikâye.
McDonald's'a gittim.
Arabaya alıyorum.
Big Mac menü istedim. Uzun zamandır yememiştim.
Big Mac yiyeceğim için çok heyecanlıydım.
Tanrım, Big Mac'i çok özlemiştim.
Big Mac'i aldım. Çok heyecanlıydım. Otoparka gittim.
Big Mac'i yemeye başladım.
Yumuldum. Ağzıma, yüzüme, her yerime bulaştı.
Çok mutluydum.
Sola döndüm, bir kadın beni videoya çekiyordu.
"Enselendin." dedi.
Gerildim. "Bayan, ne yapıyorsunuz?"
"Enselendin." dedi.
"Enselendin ne demek? Ne yapıyorum ki?"
O kadar gerildim ki hamburgeri düşürdüm. Lanet hamburgeri düşürdüm.
Telefonumu aldım, Twitter'a girdim, sosyal medyada bir özür yayınladım.
"Özür dilerim." dedim.
Özür diledim çünkü iki gün önce bitkisel besleneceğimi
duyurmuştum, çok yakında söylemiştim.
O video, o an temsil ettiğim her şeyi yerle bir ediyordu.
Bitki bazlı diyet topluluğundan özür diledim.
Onlara katıldım.
Bağış yaptım, elimden gelen her şeyi yapmam gerekiyordu.
İneklerle fotoğraf çektirdim. Çok şey yaptım.
Beni öyle bir şekle soktunuz ki. Hiç sevmiyorum.
Sevmiyorum. Artık rahat değilim.
İşler tersine döndü.
Lanet olsun!
İşler tersine döndü.
Eskiden ünlüler milleti tuhaf bulurdu.
"Bunlar bazen tuhaflaşır."
"İnsanlar tuhaflaşır." Böyle görüyorduk.
Tersine döndü. Artık tuhaf olan biziz.
Bize bakıp "Bu niye böyle?" diyorsunuz. Tuhaf olan biziz.
Nasıl davranılır bilmiyorum. "Ne bakıyorsun?"
"Neler oluyor dostum?"
Sanırım herkes bilir. "Ellerini cebinden çıkar."
"Neler oluyor? Hadi."
"Bana ne yapacaksın? Yiyecek misin?"
"Ne diyorsun? Kimse sana bakmıyor."
"Saçmalama. Beni dikizleyen şu gözlüklüye bak."
"Beni yemek isteyen birini gördüm mü tanırım. Beni yemek istiyorlar."
Çılgınca suçlamalar yaparım.
Aklımı kaçırırım.
Deliririm.
Hayatımı uyuşturucu taciri gibi yaşamama neden oldunuz.
Şimdi anlatacaklarım gerçek. Bir zamanlar,
benimle konuşmaya gelenlerin soyunması gerekirdi.
Havuza sokardım.
Dinleme cihazı olmadığını başka nasıl anlarım? "Kimsin?"
"E! mi? People dergisi mi? Yanındaki kim?"
"Hakkımda haber yapmaya geldin. Sana güvenmiyorum."
"Ben senin babanım." "Kes sesini!"
"Kiminle konuşuyordun baba? Gir havuza."
"180 santim derinlikte konuşalım."
"Değiştiriyorum. 120 santim. Göremiyorum. 120'ye git."
Durumum bu.
Karım da aynısını söylüyor, "Yaşlanıyorsun."
"Öfkeleniyor, asabi oluyorsun. Dışarı çık, kendine gel."
"Eski hayatına dön. Böyle yaşayamazsın."
Yeniden stand-up yapmaya karar verdim. "Bebeğim, haklısın.
Yeniden stand-up yapacağım." dedim. Eski hayatıma döneceğim.
Eski hâlime böyle döneceğim.
Dostlarıma yeniden komediye başlayacağımı söyledim.
"Yine aileni mi anlatacaksın?" dediler.
"Başka neyim var?" dedim.
Başka hiçbir şeyim yok.
Seks kaseti sonrası kadınlar gitti.
Bütün kadınlar.
Hepsi. "Nereye gidiyorsun Lorraine? Gladys? Pearl?"
"Nereye gidiyorsun?"
İsimleri demode çünkü yanımda yaşlı kadınlar vardı.
"Buraya gel Ethel. Hadi ama."
"Bana bunu yapma."
"Magnus, hadi ama, lütfen."
"Lütfen bunu yapma."
"Loretta, gidemezsin. Yapma."
Başka neyim var?
Mecburum.
Çocuklarım hakkında konuşmak zorundayım.
Mecburum. Onlar hayatımın bir parçası.
Her gün yaşadığım şeylerin dışında
ne hakkında konuşacağımı bilmiyorum.
Çocuklarım her gün benimle.
İkisi genç, biri üç yaşında, biri de her an doğabilir.
Her an.
Taşaklarımı çöpe atacağım. Artık bebek istemiyorum.
Bu bebekten sonra taşaklarımı çatıya atacağım.
Taşaklarımın ikisini de çatıya atacağım.
Bunlardan bir çocuk daha
çıkacağını sanıyorsan çok beklersin. İnan bana.
Bebek senden dersen yalan olur.
Bu bebekten sonra taşaklar çöpe gidiyor.
Kızımla hiç olmadığımız kadar yakınız.
Kızım erkek delisi.
Erkek delisi.
Hoşlanıyormuş gibi davranmalıyım.
Hoşlanmıyorum ama öyle davranmak lazım.
Stand-up'larımda
çocuklarımın büyümesini görebilmenize bayılıyorum.
Gelişmelerini görüyorsunuz.
Büyüyorlar.
Kızım, Matt isimli bir çocuğu beğendiğini söyledi.
"Baba, Matt isimli bir çocuğu beğeniyorum. Çok hoş."
"Beni güldürüyor. Onu istiyorum."
"Bu ne demek oluyor?"
"Ne demek oluyor?"
"'Onu istiyorum.' Küçük hanım, ne diyorsun sen?"
"Ona söylesem mi?" "Böyle hissediyorsan söyle."
Okulda ona duygularını söylemiş, eve geldi,
"Baba, bil bakalım ne oldu?"
"Matt de beni beğeniyormuş. Çıkıyoruz."
"Çok iyi tatlım. Sevindim."
"Ama yetişkinlerin yaptığını yapma."
"Peki baba."
İki gün sonra geldi.
"Baba, artık Matt'i beğenmiyorum. Rob'u beğeniyorum."
"Daha yakışıklı, beni daha çok güldürüyor. Onu istiyorum."
"Olabilir. Bazen birini beğendiğini sanırsın,
başkasıyla tanışırsın, asıl beğendiğinin o olduğunu anlarsın."
"Buna hayat denir."
"Hayatına devam et. Diğerine açıkça söyle."
"Peki, seni seviyorum."
"Yetişkin gibi davranma."
Bir hafta geçti, "Baba, artık Rob'dan hoşlanmıyorum."
"Tim'i beğeniyorum."
Hemen şöyle düşündüm,
"Kızım bir fahişe. Bu yaptığı fahişelik."
"Fahişelik."
Gözlerimin önünde fahişelik cereyan ediyor.
Hemen tanıdığım bir fahişeyi aradım.
Sen de böyle mi başladın diye sordum.
Peş peşe üç erkek. "Evet, aynen böyle." dedi.
"Sonra bir de baktım banyoda ağız çalkalıyorum." Neler oluyor?
Bebeğim ağız çalkalamamalı, onu kurtarmalıyım.
Bu oğlanları görmem lazım.
Okula gittim. Neye benzediklerini görmek istiyordum.
Onları gördüm.
Matt'i gördüm. Açık konuşmalıyım.
Çekici bir çocuk. Harika bir kişiliği var.
Neden Matt'ten hoşlandığını anladım.
Çekici bir çocuk. Anladım.
Kişilikli, komik.
Neden Matt'i beğendiğini anladım.
Arkasından Rob geldi. Rob geldi.
Bir daha Matt'e bakmadım. Matt'i tamamen unuttum.
Matt de kim? Rob bambaşkaydı.
Kişilik fışkırıyordu.
Çekiciydi, yetenekliydi.
Konuşurken ellerini çok kullanıyordu.
Bu çocukta bir şeyler var.
Kızım niye Matt'ten hoşlanıyor anladım.
Arkasından Tim geldi. Üstünde deri pantolon,
ayağında Heelys.
Lisede deri pantolon giyen insan kendinden emindir.
Deri pantolonlu siyahi çocuk.
Deri pantolon giyen bir siyahi çocuk
hiç duymadım. Lenny Kravitz dışında.
Giyen tek siyahi o.
Küçükken giyermiş diye bir söylenti var.
Tim, Heelys giyiyordu, yürürken kayıyordu.
Yüce Tanrım.
Cebinde sigara. "Sigara mı içiyorsun?" dedim.
Yanımdan süzülürken "Havalı görünüyor." dedi.
Vay be!
Zamane çocukları farklı.
Oğlumla kızım birbirlerinden çok farklı.
Çok komik. Hep öyleydiler.
Tamamen farklıdırlar.
Oğlum… Ne derler… Günümüzde ne derler?
Günümüzde şu çocuklara ne derler…
Aptal. Evet, buldum. Aptal.
Okulda zorlanıyor.
Biliyorum, "Oğluna aptal deme." diyorsunuz. Niye? O benim oğlum.
Hık demiş burnumdan düşmüş.
Zekiymiş gibi durduğuma bakmayın. Ben de aptaldım.
Bugüne kadar işime yaradı.
Bizim evde izlenecek doğru yol aptallıktır.
Doğru yol bu.
Okulun sürekli telefon edip
oğlumun eğitim sorunlarını hatırlatmasına sinirleniyorum.
"Bir sınavdan daha kırık aldı."
"Bay Hart, notları düşüyor."
"Notlarını konuşmak ister misiniz?"
"Düşmeye devam ediyor." "Beni bir daha aramayın." diye bağırdım.
"Notları hakkında beni aramayın. Onu arayın."
"Onu arayın. Bu onun sorunu. Benim değil."
"Ben okudum. Geçtim. Başarılıydım."
"Bir daha okula gitmeyeceğim. O dersten onun geçmesi lazım, benim değil."
"Onu arayın."
Özel okullar biraz tuhaf oluyor.
Açık konuşayım, özel okul hayranı değilim.
Asla bir özel okul hayranı değilim.
Çocuklarım özel okula gidiyor. Ama hayran olduğumu göstermez.
Bence özel okullar çocukları gerçeklerden koruyor.
Koruyorlar.
Lanet gerçeklerden koruyorlar.
Özel okullar…
Özel okullar ezik yetiştirir. Böyle hissediyorum. Söyledim.
Söyledim. Geri almıyorum. Böyle hissediyorum.
Özel okullar insanı ezik yetiştirir.
Kendi evimdeyim. Bugün açık konuşacağım.
Bütün duygularımı dile getireceğim.
Özel okula gitmiş bir yetişkinin suratına yumruk yediğini gördünüz mü?
Hemen bir öğretmen arar.
Beş kere şöyle yapar…
"Bilmem. Niye?"
Açıklayacak birini arar. "Bilmiyorum. Niye? Ne?"
"Bu sorun çözülmeli. Toplantı ne zaman?"
Devlet okulları ise farklıdır.
Devlet okullarında büyümekten başka çare yoktur.
Devlet okullarında tek çare büyümektir.
Berbat bir yerdir. İnsanı içine atarlar.
İçine atarlar. Kimse yaşayacağın şeylere seni hazırlamaz.
Hayatımda ilk beyazı devlet okulunda gördüm.
Ne olduğunu anlamadım.
Tek beyaz oydu. "Bu da ne? Yüce Tanrım!"
Star Wars'dan biri sandım. "O bir stormtrooper."
"Orada bir stormtrooper var."
Koridorda yürüyen bir beyaz.
Sesler çıkarıyordum…
"Bu bir stormtrooper. Değil mi?"
"Hayır, o bir beyaz."
"Bilmiyordum. Kimse söylememişti."
Devlet okulu insanı bok çukuruna atar.
Orada her şey vardır.
Beyazlar, siyahlar, Meksikalılar, Çinliler, Porto Rikolular.
Şişman, zayıf, gey, hetero.
Pis, temiz. Hepsi vardır.
İçine atarlar. Nasıl başa çıkacağını sen bulmalısın.
Çocuklar korkar.
Öğretmene koşarlar. "Korkuyorum. Yardım et."
Öğretmen cevap verir, "Ben de."
"Ben de dedektörden geçtim. Korkmadığımı mı sanıyorsun?"
"Sırtını duvara ver, gözünü dört aç."
"Ne?"
"Plastik bir şişeye biber gazı koy."
"Fışkırt. Ben olsam öyle yaparım." "Fışkırtmak mı?"
Çocuklarımın özel okulunun şöhretime saygı gösterdiğine inanmıyorum.
Gerçekten inanmıyorum.
Ciddiyim. Yemin ederim, planım… Açık konuşacağım.
Burası benim evim. Bir şey saklamayacağım.
Şöhretime saygı göstermiyorlar.
Çok mütevazıyımdır.
Bu cümleden sonra öyle görünmeyebilir ama çok mütevazıyımdır.
Bilinen şeyi dillendirmek gereksiz. Beni bilirsiniz. Bildiğinizi biliyorum.
Kim olduğumu söyletmeyin bana.
Beni kim olduğumu söylemeye zorluyorlar.
Çocukları okula bırakıyorum, öğretmenler arabamı sarıyor.
"Bay Hart, sizinle konuşmak istiyoruz."
"Panayır yaklaşıyor."
"Bu panayırı yılda bir kez düzenleriz."
"Bu yılki panayırda
karşılayıcı olursanız çok seviniriz."
"Saçmalıyorum." demesi için ona çok süre tanıdım.
Demedi.
"Benimle dalga mı geçiyorsun?" dedim.
"En büyük panayırımız."
"Karşılayıcı olursanız çok seviniriz."
"Bu yılki panayırda harika bir karşılayıcı olursunuz."
Devam etmeden önce bir şeyi açıklamak istiyorum.
Öncelikle, karşılayıcılara karşı değilim. Tamam mı?
Bu espriden sonra beni dışarıda "Kevin Hart'a gitmeyin,
karşılayıcılara saygı göstermiyor." yazan pankartlarla
beklediğinizi görmek istemiyorum.
"Gitmeyin çünkü karşılayıcılara saygı göstermiyor."
Karşılayıcılar harika insanlardır.
Böyle bir iş gerekli. Anlıyorum.
Geçmişte harika şekillerde karşılandım.
Bir keresinde Walmart'ta mükemmel bir şekilde karşılandım.
Nereden çıktığını bile anlamadım. Bir anda görüş açıma girdi.
İçeri girdim. "Walmart'a hoş geldiniz."
"Alışverişe mi geldiniz?" "Bu da ne?" dedim.
"Nereden çıktın?"
"Alışveriş yapmalısınız. Fiyatları indirdik."
Sonra da ay yürüyüşü yaptı. Ay yürüyüşüyle gitti.
"Bu da neydi?" dedim.
"Burada ne oldu böyle?" Bu karşılamadan o kadar etkilendim ki
bir şeyler almakla kalmadım,
çıkarken adamı görmek için öyle çabaladım ki boynum kopuyordu.
Aldıklarımı görmesini istiyordum. "Hey, buraya gel!"
"Hey, buraya gel. Aldıklarımı göstermek istiyorum."
Geldi, poşetimi açtım.
"İyi şeyler almışsın." dedi.
Kalemini çıkardı, çalmadığım anlaşılsın diye fişimi parafladı.
"Bir daha geldiğinde beni gör." dedi.
"Burada olacak mısın?"
"Benden başka kim olur?" Yine ay yürüyüşüyle gitti.
"Vay canına!" dedim.
"Gördüğüm en güzel karşılama buydu."
"Tabii ki gelip seni göreceğim."
Karşılamacıları aşağılamıyorum. Bu işi yapmadığımı söylüyorum.
Başarıya ulaşmak için bu işin etrafından dolaştım.
Yanıma gelip karşılamacı olmamı isteyemezsin.
O sıralarda gişe rekoru kıran bir filmim oynuyordu.
Otobüslerin yanında fotoğrafım vardı.
Karşılamacı olmamı isteyemezsin.
Çocukları o okulda okuyan,
eskiden oyuncu olan anne ve babalar var. Onlara söyleyebilirdin.
Fresh Prince'in Carlton'ı, Alfonso.
Al sana karşılamacı. İşte.
İstediğin kişi o. İşte karşılamacın.
Terry Crews. Çocukları o okula gidiyor.
İşte karşılamacın. Göğüs kaslarını oynatır.
"Panayıra hoş geldiniz, kim bilet ister?"
Ne kombinasyon ama. Anneler babalar deliye döner.
"Ne okul ama."
"Bilet istiyorum. Bütün biletleri istiyorum."
Ebeveynler çok etkilenir. Karşılamacılar harikadır.
Karım hep söylediği şeyi söyledi.
"Kevin, sakin ol."
"Kendini topla. Yaşlanıyorsun, asabileştin,
bu huyunun çocuklara geçmesini istemezsin."
Çocuklarıma geçmeyecek. Çocuklarıma geçmeyeceğini biliyorum.
Pandemi sayesinde çocuklarla daha çok birlikte olabildim.
Daha çok. Ve ilk kez çocuklarımın
biraz şımarık olduğunu fark ettim.
Biraz şımarıklar. Ama isteyerek değil, koşullar nedeniyle.
Çocuklarım iyidir. Harikadırlar. Dürüst olmalıyım.
Çok şanslıyım. Harika çocuklarım var.
Ama koşullar nedeniyle biraz şımarıklar.
Doğduklarından beri özel uçakla uçuyorlar. Bunu onlar istemedi.
Bu ortama doğdular.
Sadece benimle seyahat ederler.
İlk kez pandemi sırasında eski karımla seyahat ettiler.
Anneannelerini görmek için anneleriyle Philadelphia'ya gittiler.
Çocuklar havaalanından aradı.
Sanırsınız ki çocuklar Bağdat'ta.
Hayatımda
böyle bir panik düzeyi görmedim.
Havaalanından aradılar, "Baba!"
"Ne oldu?"
Kızım, "Losyonlarımla diş macunumu alıyorlar."
"Ne yapacağım?"
"Beni dedektörden…"
Oğlum telefonu kaptı, "Neler oluyor baba?"
"Valizlerimi yanıma alamazmışım."
"Sırt çantalarımı, tekerleklileri, spor çantalarımı…"
"Oyunları aşağı vermeliymişim. Nasıl oynayacağım baba?"
İkisine birden "Sakin olun. Durun!" dedim.
"İkiniz de."
"Buna güvenlik derler."
"TSA, tamam mı?"
"Annenizle hayat böyle."
"Tamam mı? Arada fark var."
"Bir düşüş var. Sorun değil."
"İşler değişir."
"Sorun değil."
"Bir şey olmaz."
Yaptığım bazı şeylere hiç dikkat etmemişim.
Lunaparka gidince her şeye bineriz.
Koskoca parkı 30, 40 dakikada bitiririz.
Nasıl mı? Önceden ararım. Bana bir mihmandar verirler.
Lunaparkta, mihmandar beni ve ailemi
bütün oyuncaklarda en öne götürür. Bu yıllardır böyle.
Çocuklarıma söylerim, "Bakın, bunu hak ettim."
"Kendiliğinden olmadı."
"Babanız kuyrukta öne geçebilmek için çok çalıştı."
"Kurallar var. Kuyrukta öne geçemezsiniz."
"Birinci kural, kuyrukta öne geçerken
kuyruktaki insanlarla göz teması kurmayacaksınız."
"Duydunuz mu?"
"Gözlerinizi karşıya dikecek,
kuyruğun önüne gidene kadar sağa, sola bakmayacaksınız."
"İnsanlar benim ve sizin hakkınızda kötü şeyler
söyleyecektir."
"Aldırış etmeyin."
"Aldırış etmeyin. Niye mi? Arabaya binip eve gideceğiz."
"Onları bir daha görmeyeceğiz."
"Nerede olacaklar biliyor musunuz? Hâlâ o kuyrukta olacaklar."
"Hâlâ o kuyrukta olacaklar."
"Bu bir gerçek."
Çocuklarım anladı.
Yıllardır böyle yapıyorduk.
Lunaparktan beni aradılar.
Yanlarında kuzenleri. FaceTime'la aradılar.
Cevap verdim. Güçsüz düştüklerini görebiliyordum.
Yetersiz beslenmişler, saatlerdir açlar, belli oluyordu.
Ağızlarının kenarı beyaz beyaz olmuş.
Ayakta duramıyorlar.
"Baba!"
"Saatlerdir kuyruktayız, henüz hiçbir şeye binemedik."
"Hızlı giriş bileti aldık ama hiç hızlı değil."
"Birini arar mısın? Bir şey yapar mısın?"
"Yanınızda kim var?" dedim.
"Kuzenlerimiz."
"Anneniz orada mı?" "Evet."
"Telefonu ona verin."
Anneleri telefonu aldı. "Selam, nasılsın?" "Selam."
"Şah mat." deyip kapattım.
Hızlıydım.
Bu esprileri eski karımla konuşmadım.
Haberiniz olsun.
Bu esprilerin bir bedeli olacak.
Bir Tesla almam gerekebilir.
Mutlaka bir şey olacak. Çok güzel bir espri.
İki güzel espri, onları çıkartamam.
Bu esprileri çok düşündüm.
Kullanmam lazım. Sonucuna katlanmaya değer.
Bu videodan sonra mesaj yollayıp ne düşündüğünü öğreneceğim.
Karım sürekli aynı şeyi söylüyor. "Kevin, yaşlanıyorsun."
"Öfkeli, asabi oluyorsun."
Buraya yaşlandığımı söylemeye geldim. 41 yaşındayım.
Evet.
Zaman nasıl geçmiş.
Daha dün 22 yaşındaydım.
İnsan zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyor.
Duvardaki komedi posterlerine bakın.
Hayatımın zaman çizelgesi.
Neredeyse 16 yıldır komedi yapıyorum.
16 yıldır komedi. İnanılmaz.
41.
Ne oldu?
40 yaşında her şey değişiyor.
Her şeyin değiştiğini duyar ama inanmazsınız.
Size söylüyorum, değişiyor.
40'tan sonra bendeki en büyük değişiklik
taşaklarımın sarkması oldu.
Taşaklarım sarktı. Ben istemedim.
Oluverdi. Fark etmedim bile. Mutfaktaydım.
Eğildim, karım, "Arka cebinde niye zar var?" dedi.
"Arka cebimde zar yok." dedim.
Arka cebimi yokladım. "Vay canına, bunlar taşaklarım."
"Taşaklarım arka cebime nasıl girdi? Bana ne olmuş böyle?"
"Ne kadar uyudum?"
"Uyurken taşaklarımı kim sündürdü?"
Bu yaşta benim için en önemli şey ne kadar memnun olduğum.
Memnunum.
Çok ciddiyim. Memnunum. Çok şey yapmam gerekmiyor.
Evde olmaya bayılıyorum.
Evi ben yaptırdım.
Evi karımla yaptırdık, burada yaşamak istiyorduk.
Bu evde yaşamak istiyorduk.
Rüyalarımızın evini yaptıralım, yaşamak için, dışarı çıkmak için değil.
Evde oturmak kadınlar için bir sorun.
Kadınların evde oturması çok zor.
Otur evinde.
Kadınlar için bu çok zor.
"Gidip bir şey yapalım." demeye bayılırlar.
"Nasıl bir şey?" "Bir şey."
"Ne diyorsun?" "Bir şey."
Erkekler…
Erkekler çok keyiflendi. "Evet!"
"Bir şey. Bilmiyorum. Bir şey."
Karımın en büyük sorunu ne, biliyor musunuz? Geçmişini aramak.
Gençken yaptıklarını yine yapmak.
Bayanlar, kişisel bir mesaj vereyim. Yaşlanmak sorun değil.
Yaşlanmak kötü bir şey değil.
Kötü bir şey değil.
Yaşlılıkla kavga etmeyi bırakın.
Yaşlanmanın güzel yanı, geçmişe bakıp
gençken üstesinden geldiğiniz şeyleri hatırlamaktır.
Harika bir şeydir.
Bundan kaçmaya çalışmayın.
Tekrar yaşamaya çalışmayın. O geçti.
Bitti.
Geçen gün şöyle dedi, "Bu akşam çıkalım."
"Parti yapalım."
"Kesinlikle olmaz. Hayır." dedim.
"Niye öyle bir şey yapayım? Hayır."
"Rahatsız oluyorum. Acı veriyor."
Bir shot içince boğazım üç, dört dakika yanıyor.
Sol tarafım tutmuyor. Titremeye başlıyorum.
Osurmam, sıçmam geliyor. İkisinden biri.
Aptal yüz hareketleri.
Bunları karıma bütün ayrıntısıyla anlattım.
Ne dedi, biliyor musunuz?
"Artık benimle eğlenmek istemiyorsun."
"Kadın, sana felç geçirdiğimi anlattım."
"Felç."
"Resmen bir felç. Vücudum iflas ediyor."
"Artık benimle eğlenmek istemiyorsun."
"Benimle bir şey yapmak istemiyorsun."
İnsan 40'ından sonra aldırmayı bırakıyor.
Hiçbir şey umurumda değil.
Karım çıkmak istiyor. "Sen git. Umurumda değil."
"Ciddiyim. İstediğini yap, umurumda değil."
Kötü veya öfkeli söylemiyorum. Ciddiyim. Umurumda değil. Git!
"İyi eğlenceler. Git!"
Bayanlar, umursamamayı başaramıyorsunuz. Sorununuz bu.
Erkekler gibi umursamayabilseniz
dünya daha iyi bir yer olur.
Daha iyi bir yer olur. Ama umursamamayı bilmiyorsunuz.
Hep sorun çıkarmak istiyorsunuz çünkü…
Başaramıyorsunuz. Anlamıyorsunuz. Çözemiyorsunuz.
Size sorununuzu söyleyeceğim, beni iyi dinleyin.
Kadınları çileden çıkaran şey şu.
Sizin ona vereceğiniz tepkinin aynısını
erkek size vermezse sinirleniyorsunuz.
Tekrar söylüyorum.
Bayanlar, bir erkek sizin ona vereceğiniz tepkinin aynısını
size vermezse sinirleniyorsunuz.
O yüzden sürekli umursayacak sorun arıyorsunuz.
Çünkü "Ben umursarım." diyorsunuz.
Evet.
-"O yüzden sen de umursamalısın." -Evet.
O yüzden sorun arıyorsunuz.
Karım sürekli sorun arar.
Çıkmak ister. "Çık."
Kapıyı açıp gidemez. "Hayatım, ben çıkıyorum."
"İyi."
"Ben ve kızlar."
"Tamam."
"Bu akşam parti yapabiliriz."
"Peki."
"Ne zaman gelirim bilmiyorum."
"Zaten uyumuş olurum, dert değil."
Sorun çıkarmaya çalışıyor. Ama yok!
"Git!" Gitmeni heyecanla bekliyorum ben de karnımdan cips yiyeyim.
Umurumda değil.
"Git!"
Yapamıyorsunuz.
Aynısını erkekten bekliyorsunuz.
Öncelikle, sizin kadar
zeki ve akıllı olmamızı bizden beklemeyin.
Bir erkek dışarı çıkarsa ve yaşı 40'ın üstündeyse
bir planı yoktur.
Bir niyeti yoktur. Programı yoktur.
Soru sormayı bırakın çünkü cevabımız yok.
Kabul. Geçmişte yaptıkları şeylerden dolayı
erkeklere güvensizlik duyulur. Ben de yaptım.
Ama 40'ından sonra hepsi biter.
Biter. Hiçbir şeyi umursamayız. İlgimizi çekmez.
Sorun aramayı bırakın.
Bir keresinde ona çıkacağımı söyledim.
"Bebeğim, çıkıyorum." "Nereye gidiyorsun?"
"Henüz bilmiyorum."
"Kiminle?"
"Kim gelirse, bilmiyorum."
"Ne yapacaksınız?"
"Öğrenmeye çalışıyorum. Henüz bilmiyorum."
"Yiyecek misiniz?"
"Umarım, karnım aç. Yemek yemedim."
"Ne zaman döneceksin?" "Dağıldığımızda."
"Neler oluyor?"
"Sorguya mı çekiliyorum? Nedir bu? Bilmiyorum!"
"Cevap veremiyorum. Soru sormayı kes."
Buna hiç gelemem.
Bayanlar, güvensizlik düzeyiniz çok yüksek,
buna hiç gerek yok.
Bir keresinde tartıştık.
Tartıştık.
İki nedenle. Birincisi, önemli soruyu sordu.
Bilmediğimi söyledim.
Bir sır daha. "Çıkıyoruz." dedikten sonra,
park yerinde buluşup ne yapacağımıza karar veririz.
Toplantı yaparız.
"Plan ne?" "Yaptın sanıyordum." "Ben de sen yaptın sanıyordum."
"Plan yok mu? Gidiyorum. Burada durup konuşmayacağım."
Eve dönüp uyurum. Eve erken dönerim.
"Erken döndün çünkü bir kadınlaydın."
"Değildim!"
"Home Depot'nun otoparkında 45 dakika
amaçsızca konuştuk, o yüzden eve geldim."
Tartışmaktan hoşlanmam.
Tartışmıyorum. Çekip gidiyorum.
Yeni tarzım bu.
"Sen tartış. Sonra gelirim."
"Döneceğim."
"Umarım döndüğümde enerjin tükenmiş olur."
Tarzım bu.
Tartıştık, evden çıktım. Saat sabahın yedisi.
Aradı, arabadayım.
"Sakso çektiriyorsundur." dedi.
Sabahın yedisinde mi?
Hangi orospu sabahın yedisinde sakso çekecek kadar
paragözdür?
Nasıl bir orospuyla olduğumu sanıyorsun? Tanrım!
Sabahın yedisinde sakso çektireceğimden mi kaygılandın?
Neler okuyorsun?
Hangi blogda sabahın yedisinde sakso çekenlerden korkmanı yazıyor?
"Erkeğinize dikkat edin bayanlar!"
"Sabahın yedisinde dolaşan bir saksocu var!"
"Sağ ol kardeş."
"Şeyde…"
"Güvenlik kameramda gördüm."
"Emecek birini arıyordu."
Gelince…
"Güvenlik kameramda emecek birini aradığını gördüm."
"Dışarıda erkek arıyordu."
Uğraştığım şeyler inanılmaz.
Karım grup sohbetimizi okuyunca bana güvenmemeyi bıraktı.
Bayanlar, erkeğiniz 40'ını aşmışsa
telefonundan grup sohbetini okuyun.
Okuyun!
40'ın üstünde mi? Okuyun!
40'ın altında mı?
Tavsiye etmem, riskli olur.
Riskli olur.
40 ve üstü mü? Gidin, okuyun!
Hayatınızda hiç o kadar tutarsız ve odaksız sohbet okumamışsınızdır.
Bütün grup sohbetlerim aynı başlar.
Hepsi harika başlar.
"Selam!"
"Rihanna'nın kıçını gördünüz mü?"
"Vay canına."
"Öf be!"
"Vay be!"
"Ben gördüm."
Gelişigüzel bir soru gelir.
"Tereyağı kalmamışsa tavaya başka ne koyabilirim?
"Ne?"
"Tereyağı kalmamış."
"Ne kullanabilirim?"
"Tereyağın nasıl biter?"
"Bilmiyorum ama bitmiş."
Bir başkası katılır.
"Ben tereyağı yiyemiyorum. Gutum azıyor."
"Gut mu?"
"Ne zamandır gutun var?" "Epeydir."
"Bilmiyordum."
"Gutum var demiştim."
Biri daha sohbete katılır.
"Gut da ne?"
WebMD'den alınmış bir resim gelir.
Gutun tarifi ve neler yapabileceği.
"Vay canına, sende bu mu var?"
Arkasından sohbet beş gün kesilir.
Kimse bir şey yazmaz.
40 ve üstü arasında sohbet bir anda kesilir.
Kimse bitirmez.
Altıncı gün aynı yerden devam ederler.
"Gutunu başka ne azdırıyor?"
Arkadaşım Joey emoji kullanmayı bilmiyor.
Karım kendisini aldattığımı sandı.
Joey yaşlı olan. Gutu olan.
Ona hep takılırız.
"Seni gutlu pislik."
Takılırız.
Sohbette öfkelenir.
"Bana takılmanızdan bıktım."
"Doğru şeyler yaptığım için kızıyorsunuz."
"Sağlıklı yaşıyorum."
"Hatta şunlardan almaya gidiyorum."
Peş peşe beş patlıcan koydu.
Sonra da…
Sonra da damlacıklı dil emojisini koydu.
"Sen ne diyorsun Joey?" dedim.
"Şu anda neden söz ediyorsun?"
"Ağzına beş alet alacağını ve boşalmalarını
sağlayacağını söyledin. Dediğin bu."
"Hayır, öyle demedim!"
"Evet, dedin."
"Beş patlıcan, dil, damlacık."
"Suratına boşalacaklarını,
gelmelerini sağlayacağını söyledin."
Joey.
İnsan yaşlandıkça daha direkt ve dürüst oluyor.
Karımla aramda çok direkt ve dürüst bir ilişki var.
Çok dürüst.
Geçen gün şöyle dedi,
"Hayatım, cinsel gücün eskisi gibi değil."
Yüzüme!
Rezalet, değil mi?
Evimdeyiz, sizinle açık konuşmamda sakınca yok.
Yüzüme söyledi.
Cinsel gücümün azaldığını söyledi.
Cevabımı biliyor musunuz?
"Olur." Öyle dedim.
"Olur."
Umurumda değil.
41 yaşındayım. Bütün gün sevişecek vaktim yok.
Yorgunum.
Başarılıysan iyi bir alete sahip olamazsın.
Dedim. Böyle düşünüyorum.
Böyle düşünüyorum. Geri almıyorum. Söyledim.
Hem başarılı olup hem de iyi bir alete sahip olamazsın.
"Seç. Bu hayatı mı istersin yoksa iyi bir alet mi?"
"İkisini birden alamazsın."
"İkisi birden olmaz. Birini seç."
İyi bir aletim varken meteliksizdim.
İyi bir aletim varken onunla yol paramı kazanıyordum.
Jeton parası.
Yürümekten bıkmıştım. Birinin arabasına binmek için
iyi bir aletim olması gerekiyordu.
Philadelphia soğuktu.
Hayatımı bilmiyorsunuz. Yargılamayın.
Ama evliyseniz ödün vermelisiniz.
Orta noktada buluşmalı.
"Cinsel açıdan daha iyi olmamı mı istiyorsun?"
"Bir tarih seç."
O tarihte iyi bir alet sağlamakla yükümlü olacağım.
Bir tarih seç. O tarihte iyi bir alet sağlamakla yükümlü olacağım.
Her ayın sekizini seçti.
"Peki."
"Emniyet kemerini bağla."
"Hiç görmediğin kadar iyi bir aletle karşına çıkacağım."
"Onunla harikalar yaratacağım. Aynen öyle yapacağım."
Keyif çattım. Ta ki o hafta gelene kadar.
İnsan fena geriliyor.
Arkadaşlar anladı. "İyi misin?"
"Hayır, değilim. Beş gün sonra sevişeceğim."
Sekizinde sevişeceğim.
Ananas suyu içiyor, kereviz yiyordum.
Bana neler olduğunu anlamıyordum.
Terliyordum. "Lanet olsun, üç gün sonra sevişeceğim!"
Geriye sayıyordum.
Sanki NBA Finallerine katılacaktım.
Bacaklarıma buz koyuyordum. Ne oluyor anlamıyordum.
Sekizi geldi. İyi iş çıkardım.
Aletim çok başarılı oldu.
Tezahürata teşekkürler.
Alkışlama gereği hissettiğiniz için üzgünüm ama kabul.
"Şükürler olsun Kevin. Tanrım!"
Dürüstlüğüm orada geri tepti.
Sekizinde aletim çok formundaydı.
Tam kadınlara yaraşır bir şekilde,
dokuzunda bir daha istedi.
Anlaşmamız böyle değildi, böyle anlaşmamıştık.
Bir gün demiştim.
Diğer günler alet kötü olabilir.
Aynısını bekleyemezsin.
Yatma vaktimden sonra, 20.30'da zilzurna geldi.
Vakit geç.
Beni uyandırmaya çalışıyor. "Uyan."
"Aletini istiyorum."
"Sekizindeki aletini istiyorum."
Öyle dedi.
"Sekizindeki aletinden bir daha istiyorum. Bir daha ver ondan."
Patladım. "Bırak beni, çekil üstümden."
"Gecenin bir vakti uyandırıyorsun."
"Köpeği uyandırıyorsun."
İnsan yaşlandıkça hayvanları daha çok önemsiyor.
"Köpek iki haftadır iyi bir uyku çekemiyor,
niye gürültü yapıyorsun?"
"Çok kızdım, şu anda çok öfkeliyim."
Köpekle aşağı gittim, uyudum.
Misafir odasında uyudum. Sana ve bencilliğine
katlanamam
çünkü sekizindeki aletten istiyorsun."
"Bu sana bir aya mal oldu."
Gelecek ayın sekizini sözleşmeden çıkardım.
Beni ne güldürür, biliyor musunuz?
Seks hakkında konuşanları dinlemek.
Bu bana yetiyor.
Seks hakkında konuşanları dinlemek çok komiktir.
En komiği de yeğenlerimin konuşmasıdır.
Yeğenlerim 21, 22 yaşlarında.
Konuşmaları duyabileceğiniz en komik şeydir.
En komik şeydir ama bilgi vermezler.
Bilgiyi almak gerekir.
Tuzak kurup düşmelerini beklemeniz lazım.
Benim tuzaklarıma hep düşerler.
Heyecanla içeri girerim.
"Kimseyle yatmamışsınız."
Zokayı hep yutarlar.
"Kim yatmıyormuş?"
Her zaman, "Kim yatmıyormuş?"
"Bana söylemediğini biliyorum. Bana söylemiyorsun."
"Ben yatıyorum!"
"Bana söylemediğini biliyorum."
"Devam et amca."
"Yatmıyorsun."
"Yatmadığını biliyorum."
"Yatıyorum."
"Anlat o zaman." "Hayır, anlatmayacağım."
"Söylersem şovuna koyarsın."
"Seni anlatmıyorum, sus."
"Seni niye şovuma koyayım ki?"
"Sana ihtiyacım yok."
"Ne yapıyorsun? Yaptığın en rezil şeyi söyle."
"Yargılamayacaksın." "Yargılamayacağım."
"Seni niye yargılayayım ki?"
"Peki."
"Yaptığım en rezil şey…"
"Bir kızla sinemaya gittim."
"Büyük kova patlamış mısır almamı söyledi."
"Mısırı aldım, oturdum, kız kovanın dibine bir delik açtı,
aletimi delikten soktu, tereyağıyla mastürbasyon yaptı."
"O da ne?" dedim.
Kendimi tuttum. Biliyormuş gibi davranmalıydım.
"Tereyağıyla mastürbasyon."
"Onu biliyorum."
"Tereyağıyla mastürbasyon."
Yanlış soru sorunca yaşlandığınızı anlıyorsunuz.
"Niye büyük aldın? O kadar mısır ziyan olmuş."
"Küçük kova almalıydın."
"12, 14 dolar fark var, değil mi? Niye aldın?"
"Tereyağı delikten girmez mi?"
"Mikrop kapar."
"İnsan böyle VID olur. VID olacaksın."
"Deliğine yağ girerse VID-19 olursun."
"Deliğine yağ girmemeli."
Eve koştum, karıma anlattım.
"İnanamayacaksın."
"Terence, birbirlerine tereyağıyla mastürbasyon yaptıklarını söyledi."
Karım, "Hâlâ mı?" dedi.
"Burada neler oluyor?" dedim.
"Kimsin sen?"
Artık seni tanımıyorum. Orada dur.
Çocuklarım böyle şeyler yapmaz umarım.
Çocuklarımın yaptığını öğrenirsem deliye dönerim.
Ama insan çocuğuna soramaz.
Tuzak kurmak gerekir.
Akşam yemeği yiyorduk, iyi bir yemek.
Karıma, "Sinemaya gidelim," dedim.
"Tereyağıyla mastürbasyon yap."
Dosdoğru kızıma bakıyordum.
Suratına bakıyordum.
Kımıldamadı. Çok sakindi, yemeğini yiyordu.
Bir baba olarak bu kadar gurur duymamıştım.
Çok şükür, ne olduğunu bile bilmiyordu.
Çok şükür Tanrım.
Bu tarafa döndüm, oğlum "Evet." dedi.
"Evet!" dedi.
"Büyüğünden al baba."
"Deliğine yağ kaçmasın, VID olursun!"
"Bir daha olmak istemezsin."
"Peş peşe iki kez VID olmak istemezsin baba."
Karım çok kızdı, kendisini bir yere götürmemi istedi.
Onu yemeğe götürdüm.
Tanıdığım ünlülerden söz etmeyi sevmem ama etmezsem
espri anlaşılmaz.
Seinfeld'in evine partiye gittik.
Harika yiyecekler vardı.
Yiyecekler muhteşemdi.
Partinin sonunda Seinfeld kalktı.
"Kimse bir yere gitmesin." dedi.
"Bayılacağınız bir şey geliyor."
"Bu akşam taş fırın pizzası yiyeceğiz."
Herkes deliye döndü.
"Ne? Tanrım! Taş fırın pizzası mı?"
"Ne?"
Kadınlardan biri, "Kaç peynirli Jerry?"
Jerry, "Yedi farklı peynir." dedi.
"Yedi farklı peynir."
Herkes deliye döndü.
Bu arada, konukların hepsi beyaz. Hepsi beyaz.
Bağırmaya başladılar, "TAP!"
"TAP" da ne?
"TAP!"
"TAP" da ne?
Beyaz bir kadın uzandı,
"Taş fırın pizzanın kısaltılmışı." dedi.
"Vay canına."
"Tamam, anladım."
Birkaç İtalyan geldi. Pizza kostümü giymişlerdi.
İtalyanca konuşup pizza dağıtıyorlardı.
İtalyanca bilmem.
Bu espriyi söyledikten sonra fark ettim ki
bu yaptığım ırkçılık. Özür dilerim.
Pizzayı yiyen herkes bayılıyordu.
"Tanrım. Peynirlerin tadını alıyorum Jerry."
"Peynirlerin tadını alıyorum."
Pizzam geldi. Bir ısırık aldım.
İnanamadım.
Hayatımda yediğim en iyi pizza.
Yediğim en iyi pizza.
Üstünde marul gibi bir şey var. Hiç tatmadığım bir şey.
Karıma, "Üstünde marul var." dedim.
"Ye de bak."
Beyaz kadın yine uzandı, "Roka." dedi.
"Ne?"
"Roka."
"Vay be."
Bir ısırık daha. Kendimi kaptırdım. "TAP."
"TAP."
Ne harika geceydi.
Baştan sona harika bir geceydi.
Arabada öfkelendim.
Niye, biliyor musunuz?
Seinfeld'in yaşadığı şeyi istiyordum.
O anı istiyordum.
Seinfeld taş fırın pizzacı olarak ün yaptı.
Kendi ünü dışında başka bir şeyle ün yaptı.
Bunu istiyordum.
Beni asıl kızdıran şuydu,
Seinfeld'in eviyle benim evimi aynı insanlar yapmıştı.
Bir kez olsun evime taş fırın yaptırmamı
önermemişlerdi.
Bu, en yüksek seviyede ırkçılıktı.
Kesinlikle ırkçılık.
Ertesi gün, evi yapanları aradım.
"Sizi ırkçı ibneler!"
"Seinfeld'e taş fırın yaptırmayı önerip
bana önermemeniz ne kadar ırkçı olduğunuzu gösteriyor."
"Bu işi halledin yoksa sizin için fena olur."
Telefonu kapadım.
Hemen aradılar, "Neden söz ediyorsunuz?"
"Biliyorsunuz. Siyahların hayatı önemlidir."
Tekrar kapadım.
Ertesi gün geldiler.
Ellerinde taş fırının planı.
Bir hafta sonra
evimin arkasında bir taş fırın vardı.
Yine Seinfeld'in yaşadığı şeyi istedim.
Bütün arkadaşlarımı davet ettim.
Seinfeld'inki gibi bir parti verdim.
Herkes yemeğini bitirdi.
Yemeğin sonunda Seinfeld gibi kalktım.
"Pekâlâ."
"Kimse bir yere gitmiyor
çünkü bu akşam harika bir şey var."
"Bu akşam taş fırın pizzası yiyeceğiz."
Salondan mırıltılar yükseldi.
"Neden söz ediyor? Taş üstünde pizza yemem."
Partideki herkes siyah. Hepsi siyahi.
"Domino's'dan getirt, o dediğini yemem."
"Ne düşündüğünüzü biliyorum." dedim.
"Kaç peynirli?"
"Yedi peynirli."
Mırıltılar arttı. "Bende laktoz intoleransı var. O kadar peynir yemem."
"O kadar peynir sadece makarnaya konur."
"Ben yemem. Bu adamın derdi ne?"
"Herkes kalksın. Dışarı çıkalım
çünkü taş fırın pizza orada." dedim.
Daha fazla mırıltı. "Dışarısı buz gibi. Dışarı çıkmam."
Siyahlar her şeye bir tepki verir.
"Hayır, dışarı çıkmayacağım."
"Hadi millet, hep birlikte,
'TAP.'"
Arkadaşım Jamal kalktı,
"Dışarıda TAP varsa geliyorum." dedi.
Na'im, "TAP da ne?" dedi.
"Taş gibi pıtış varmış. Ben çıkıyorum."
"Hayır Jamal, dışarıda pıtış yok." dedim.
"Hayır, var. TAP o demek."
"Hayır." "Evet. Beraberdik."
"Atlanta'daydık, kadın demişti ya,
'TAP'ımı göstereyim mi?' 'Ne?'"
"O da 'Taş gibi pıtış.' dedi."
"Para sıkıştırmaya başladık."
"Bir dolarım kalmadı ama yine görmek istiyorum."
Herkes gitti.
Anımı yaşayamadım.
Yaşamak istiyordum.
Ünüm dışında başka bir şeyle ün yapmak istiyordum.
Taş fırınlı Kevin Hart olarak
ün yapmak istiyordum ama o anı kaçırdım.
Yeni bir hobi bulmalıydım.
Yeni bir hobi aradım.
Bisiklete başladım.
Kilometrelerce sürüyordum.
Ama bıraktım. Bırakmamın nedeni,
aletimin kıyafetten görünüşüydü. Gerçekten.
Klitoris gibi duruyordu, sevmedim.
O ve sarkmış taşaklar kötü bir kombinasyondu.
İyi görünmüyordu.
Işıklarda durunca bacağı açmak gerekiyor.
"Selam, nasılsın?" der gibi.
Arabalar yavaşlıyordu.
"Niye yavaşlıyorsunuz? Gidin! Bakmayın."
Kadın yavaşladı. Sabahın yedisi.
"Git buradan. Ne istediğini biliyorum."
"Gündüz gezen. Git buradan."
"Burada sana alet yok. Git buradan gündüz gezen vampir."
"Git buradan."
Boksa başladım.
Boks hobim oldu.
Boksa başladım,
her gün daha iyi olabileceğimi düşündüm.
Her gün daha iyi olabilirim.
Kendimle yarışırım.
Bir antrenör buldum.
Adam son derece yetenekliydi.
Altın Eldiven,
Gençlik Olimpiyatları… Hafif sıklet şampiyonlukları.
"Biliyorum, artık çalışmıyorsun ama antrenörüm olursan iyi para veririm."
"Benimle çalışırsan seni çok iyi boksör yaparım." dedi.
"O kadarı fazla." dedim.
"Onu istemem. Sadece iyi olmak istiyorum."
"Anlaştık." dedi. Antrenörüm oldu.
Açık konuşayım. Çok iyiydi.
Beni geliştirdi.
Duyacağımı hiç sanmadığım şeyler söyledi.
Beni duymadığım boksörlerle karşılaştırdı, yine de komplimandı.
Kendisine Solak Lou Earl'ü hatırlattığımı söyledi.
"Kevin, onu tanıyor musun?" "Hayır." dedim.
"Sana bir kaset getireceğim." dedi.
"Videon var mı?"
"Yok."
Olmadığını söyleyince beni güldürdü.
Şöyle yaptı…
Sanki yanlış yılda yaşıyormuşum gibi.
"Videonun olmamasına inanamıyorum."
"Sende niye hâlâ video var?"
Çok iyi direkt vuruşlarım varmış.
"Direktlerin sanki omzundan çıkan yıldırımlar gibi." dedi.
"Omzundan çıkan yıldırımlar."
"Dövüşmeyi düşündün mü?" "Hayır." dedim.
"Antrenman yapmayı?" "Düşünmedim ama yaparım." dedim.
"Bunu duymak yeter. Yarın sabah altıda."
"Ne kadar iyi olduğunu görmen lazım."
Sabah altıda salona gittim.
Biriyle gelmiş. Benim boy ve kilomda.
Kafa koruyucu, kasık koruyucu, dişlik getirmiş.
Hepsini taktırdı. Yüzüme ve kaskıma vazelin sürdü.
"Bu ne için?" dedim. "Yumruklar kaysın diye." dedi.
"Bunu konuşmamıştık… Peki."
"Bunu konuşmamıştık ama peki."
"Peki. Amaç buysa, sür bakalım."
Vazelini sürdü. Ringden indi.
"Dur, ona sürmedin." dedim.
"Sorun değil. Ona gerekmez." dedi.
"Peki."
Tuhaf. Peki, her neyse.
Ne denilirse yapacağım.
"Üç tane üçer dakikalık raunt yapacağız." dedi.
"Kimse can yakmaya gelmedi."
"Keyfine bak. Kendini zorlama."
"Ona çok sert girişme." diye bağırdı.
Bana söylediğini varsaydım. Benimle konuşuyor olmalıydı.
"Tamamdır koç." dedim.
Sonra da güvenli bir kahkaha attım.
Köşelerimize gittik. Zil çaldı.
Ortaya geldim. Dövüşebildiğimi görmeliydi.
Omzumun duruşundan dövüşebildiğim anlaşılıyordu.
Bak, nasıl hareket ediyorum.
Bacaklarım açık.
Ayak hareketlerime bak. Bak, nasıl hareket ediyorum.
Çok kolay olmayacak.
Evet, görüyorsunuz. Hazırlıksız yakalandı.
Parmak ucunda bile duramıyordu. Onu pataklayacaktım.
Hareket ettikçe güvenim artıyordu.
Koç, "Kevin, oyunu bırak. Ellerini çalıştır." dedi.
Peki.
"İste, olsun."
"Umarım meteoroloji kanalı vardır
çünkü yıldırımlar yağacak."
Her direktte bir adım atarsın.
Adım atarken direkti de savurursun.
Tekrar. Her seferinde.
Öyle atılır.
Adımımı attım. Yumruğumu atacağım. Tam şuradayım.
İşte. Yumruğumu vuracağım.
Sıkı dur. İşte geliyor.
Geliyor. İşte. Burada.
Ama burada olmam lazım. Buradayım
ama şurada olmam lazım. Sıkı dur.
Tam buradayım. Ben daha şöyle yapmadan…
…bana vurdu.
Anında görme yeteneğimi kaybettim.
Anında. Anında kör oldum.
Hiçbir şey göremiyordum. Her şey simsiyahtı.
Bir yumrukla beynin hasar gördüğünü okumuştum.
Görme yeteneğimi kaybetmiştim.
Artık göremiyordum.
Göremiyordum. Panikledim. Arkama döndüm.
Bu hareketi birkaç kez yaptım.
Arkaya yumruk atmaya başladım. Eski şovlarımda anlatmıştım.
Arkaya yumruk atarım. Panikleyince yumruk atmaya başlarım.
Antrenörüm, "Kevin, direkt vur!" dedi.
"Niye vurayım yalancı?" dedim.
O, fırtınanın yoluna çıkmadıkça yıldırım düşmez.
Çünkü bu son derece saçma.
Kör oldum. Hiçbir şey görmüyorum.
Kör oldum.
"Zili çal. Lanet zili çal."
Zil çaldı.
Köşeme gidemiyordum. Gitmek için sesini takip ettim.
Köşeye gittiğimde,
"Ne oldu?" diye sordu. "Kör oldum. Göremiyorum."
Kafa korumamı kaldırdı…
Bana vurunca kaskım gözlerimin üstüne inmiş.
Siyahtı. Meğer ona bakıyormuşum.
"Niye kaldırmadın?" dedi.
"Antrenmanda bunu yapmadık." dedim.
"Galiba çok fazla vazelin sürdün."
"O yüzden hep kayıyordum."
"Hep kayıyordum. Artık boks yapmak istemiyorum."
"Bırakıyor musun?" "Öyle demeyelim,
başka bir şey yapmak istiyorum."
"Ona ne diyeceksin?"
"Bir daha onunla konuşmayacağım." dedim.
"Avukatım konuşacak. Hapse gidecek."
"Emin olabilirsin. Bu olaydan sonra hapse gidecek."
"Bana yaptığı bir saldırıydı. Evet, öyleydi."
"En yüksek derecede saldırı."
Bıraktım. Boksu o gün bıraktım.
Bıraktım. Bir daha da yapmadım.
Daha sonra Solak Lou Earl'le ilgili bir video izlemeye karar verdim.
Arayıp buldum.
Kim olduğunu öğrenmek istiyordum.
Beni kiminle karşılaştırıyorsun?
Sergilediğim o boks gösterisinden sonra,
kim benim gibiymiş ya da ben kim gibiymişim öğrenmek istedim.
Meğer Solak Lou Earl tek kolluymuş.
Engelli bir boksörmüş.
38 maçtan sadece birini kazanmış.
Tek galibiyetini diskalifiyeyle almış.
Yere düşmüş, rakibi suratına tekme atmış.
Bu sayede galip gelmiş.
İnce bir sesi varmış.
Meğer antrenörüm sesim hakkında konuşuyormuş.
Dövüş stilimle ilgisi yokmuş.
Beni o yüzden engelli bir boksöre benzetirmiş.
Bu espriden sonra tek kollu insanlardan çok eleştiri alacağım.
"Şovuma gelmeyin. Ne bileyim."
İyi yanı şu ki mitingleri uzun sürmez
çünkü pankartları uzun süre tutamazlar.
Çünkü sadece tek bir…
Yorulurlar. Kollarını indirmek zorunda kalırlar.
Eşit sayıda
sol ve sağ kolu koordine etmedikleri sürece
mesajlarını kimse anlamaz.
Yani bu iyi bir haber.
Bu espriyi çıkarsam iyi olacak.
Bunu çıkaralım. Bu yüzden şovum iptal edilecek.
Sikmişim. Evimdeyim. İstediğimi söylerim.
Bu bir espri.
Espri.
O antrenman beni çok mutlu etti çünkü eski benliğime döndüğümün
ilk işaretiydi.
Antrenmana kazadan sonra başladım.
Bir yıl önce kötü bir trafik kazası geçirdim.
Neredeyse ölüyordum.
Felç oluyordum. Bir sürü şey oldu.
Hastanelik oldum. O olayı çok düşündüm.
Çok düşündüğüm için de sizlere,
düşünmediğinizi bildiğim sorular sorabilirim.
Birinci soru, kıç siliciniz var mı?
Düşünün.
Kıç silici.
İşler kötü giderse
hayatınızın sonuna kadar kıçınızı silecek biri var mı?
Gerekene kadar gerekmediğini düşünürsünüz.
Ameliyattan sonra sekiz gün tuvalete çıkamadım.
Kabız olmuştum.
Tuvalete çıkmazsam taburcu etmeyeceklerdi.
Organlarımın çalışması gerekiyordu.
Yanımda hep bir kişi oluyordu.
Dokuzuncu gün, yalnız kaldığım 20 dakikalık bir ara oldu.
Bu arada biri sanki
bağırsaklarıma dinamit atmış gibi oldu ve patladı.
Ah!
Ah! Gitmeliyim.
Tuvalete gitmeliyim.
Bacaklarımı, kollarımı kımıldatamıyorum.
Kimse yok.
İmdat düğmesine basıyorum. "İmdat!"
"İmdat!"
"Biri yardım etsin!"
José koşarak odaya girdi.
José, 60 yaşında Meksikalı bir hemşire.
"Ne oldu dostum?"
"José."
"Hemen tuvalete gitmeliyim."
"Hemen gitmem lazım."
"Tamam dostum. Seninle güzelce ilgileneceğim."
José bacaklarımdan, üst bedenimden tuttu,
beni kaldırdı, yatağın yanındaki tuvalete oturttu.
Tuvalete oturttuktan sonra geriye doğru iki büyük adım attı,
kollarını kavuşturdu, gözlerime bakıyor,
ileri geri şöyle sallanıyordu.
"Olamaz."
"Neler oluyor José?
Kakamı yapacağım. Neden hâlâ buradasın?"
Birden kafama dank etti. "Tanrım, José kıçımı silecek."
"Artık en dibe indim. Dip burası."
"Burası en dip nokta. Buradayım. Bundan daha kötü olamaz." deyince,
José iyi hissetmemi sağlamak için bir şeyler söylemeye karar verdi.
"Kaygılanma dostum, iyi sileceğim, tamam mı?
"İyi sileceğim, tamam mı?"
"Ben yanındayım. İyi ellerdesin. Güzel sileceğim, tamam mı?"
Yaşadıklarıma inanamıyordum.
Olanlara bir türlü inanamıyordum.
Tutamadım. Bıraktım. Yapmaya başladım.
José beni yüreklendiriyor. "İyi, iyi."
"Hepsini çıkarmalısın dostum."
"Sekiz gün uzun bir süre dostum."
Bitirdim. José sağ kolumdan tuttu, beni yana çevirdi.
José kıçımı silmeye başladı.
Bu noktada, bir damla gözyaşı yanağımdan aşağı süzülüyor.
Ağlıyorum.
Ağlıyorum çünkü kollarım ve bacaklarım hissiz.
Ama anlayamadığım şey
kıçımın hissetme duyusunu Tanrı'nın neden almadığı.
Neden hissizleştirmediği.
Neden olanları hissetmemi sağladığı.
Neden hayatımın en dip noktasında José'nin kıçımı sildiğini hissediyorum?
Kontrol edilemez bir biçimde ağlıyorum.
José başka bir şey söylemeye karar veriyor.
"Sorun değil dostum. Biliyorum, inanılmaz."
"Düşün ki ben nasıl hissediyorum."
"Kevin Hart'ın kıçını sildiğime inanamıyorum."
"İnanılmaz."
"Bu benim ilk ünlü kıçım."
Millet, harika bir komedi akşamı oldu.
Harika bir akşamdı.
Harika, samimi bir akşam oldu. Çok şey paylaştık.
Bayıldım. Muhteşem, rahat, güzel bir atmosfer.
Daha da önemlisi, kendim olduğum bir atmosfer.
Ama sadece esprilerime gülerek gitmenizi istemiyorum.
Daha fazlasını vereceğim.
Beni daha fazla tanımanızı istiyorum.
Çünkü bende daha çok şey var.
Dedim de,
umarım TAP'a hazırsınızdır.
TAP'ları getirin. Evet. Herkese taş fırın pizzası.
TAP! Evet. Hepinize TAP.
Görüşürüz.
-TAP! -TAP!
Evet! Çok teşekkürler. Ne harika bir akşam.
TAP!
Neyin var yahu?
-Çok tuhaf bir rüya gördüm. -Tanrım.
-Çok tuhaftı. -Geçti.
Hayır, geçmedi. Rüyamda sahnedeyim,
stand-up yapıyor, hiç söylemeyeceğim şeyler söylüyorum.
Kızıma fahişe, oğluma aptal dedim.
"Özel okulları sevmiyorum, bitki bazlı beslenme topluluğu saçmalıyor." dedim.
Seinfeld'in evine gittiğimi söyledim.
Seinfeld'in evine hiç gitmedim. Dedim ki…
Hadi uyu. Kâbus görmüşsün.
-Kâbustu, değil mi? -Evet.
Sadece… Kâbustu.
Evet, hadi uyu lütfen.
Hiç TAP yedin mi?
Yemedin mi?
SOSYAL ADALETSİZLİKLER NEDENİYLE KAYBEDİLENLERE ADANMIŞTIR
SİYAHLARIN HAYATI ÖNEMLİDİR
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Hamit Çalışkan