Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(เวลา 20.25 น. ‎บ้านของครอบครัวฮาร์ท)
‎- โย่ ‎- ว่าไงคะ
‎ผมหาพวกคุณซะทั่วบ้านเลย
‎เรานั่งเล่นกันอยู่
‎ผมกำลังจะลงไปข้างล่าง ‎ไปทำงานให้เสร็จ ว่าไงลูก
‎การบ้านเสร็จหรือยัง
‎- ไม่ได้จ้ะ ‎- มองตาพ่อ
‎ลูกโกหก
‎ทำการบ้านให้เสร็จ เลิกหลอกพ่อได้แล้ว
‎โซ มาตีมือพ่อสองที
‎มาชนมือตู้มกัน
‎ตู้ม ขอชนหัวหน่อย
‎จูบที
‎- ทำไมมองหน้าแม่ล่ะ ‎- รักลูกนะ
‎- ขอผมจูบที ‎- โอเค
‎- รักคุณนะ ‎- เฮเวน งานเสร็จหรือยัง
‎ค่ะ ส่วนใหญ่เสร็จแล้ว
‎เจอกันตอนพ่อกลับขึ้นมานะ
‎- บาย ‎- บาย
‎บายฮะพ่อ
‎พ่อกำลังจะสนุกละ
‎(สุขสันต์วันหยุดจากครอบครัวฮาร์ท)
‎(พ่อดีเด่น)
‎น้ำแข็งก้อนใหญ่ใส่ลงไป ชิมหน่อยซิ
‎ดีเลย
‎ว่าไง
‎ว้าว!
‎ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ตำนาน
‎แรงบันดาลใจ
‎วีรบุรุษของฉัน
‎ดีจังครับ
‎โอ้โฮ
‎ขอบคุณ ขอบคุณครับ
‎ซาบซึ้งมากๆ หยุดได้แล้วครับ
‎นั่งลงครับ
‎ผมซาบซึ้งมาก ขอบคุณครับ
‎สวัสดีครับ
‎หวัดดี
‎ผมพูดสวัสดีได้ นี่เป็นครั้งแรก ‎ที่ผมใกล้ชิดกับผู้คนขนาดนี้
‎ผมพูดสวัสดีได้ ‎และมีคนตอบสวัสดีกลับด้วย
‎งั้นผมจะพูดอีกครั้ง ‎สวัสดีครับ เป็นไงบ้าง สบายดีนะ
‎ดีครับ ผมชอบจัง
‎นี่มันรู้สึกใช่สำหรับผม
‎มันรู้สึกใช่
‎ผมเคยไปอยู่ในสถานที่ต่างๆ เพื่อแสดงตลก
‎เคยแสดงที่สนามกีฬากลางแจ้ง ในร่ม โรงละคร
‎ที่นี่ตอนนี้มันรู้สึกใช่ เป็นความสบายอกสบายใจ ‎ในบ้านตัวเอง ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณ
‎กลับมายังเรื่องสำคัญที่สุดกัน
‎ผมอยากอธิบายกับพวกคุณว่าทำไม ‎ผมถึงอยู่ในบ้านตัวเอง
‎มีเหตุผลหนึ่งที่เรามาอยู่ที่นี่
‎ผมไม่รู้สึกสบายใจอีกต่อไป
‎ในสถานที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง
‎พูดกันอย่างเปิดอกเลย ผมไม่สบายใจ
‎ในสถานที่อื่นใด นอกจากบ้านตัวเอง
‎และมันมีเหตุผลหลายอย่าง
‎มาคุยถึงเหตุผลเหล่านั้นกัน ‎คุยถึงปัญหาใหญ่ที่ทุกคนอยากเลี่ยง
‎เหตุผลข้อแรก โควิด
‎โควิด
‎ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้าง อกสั่นถึงขั้นไหน
‎สูง กลาง หรือต่ำ คุณอยู่ระดับไหน ‎พูดมาตรงๆ เลย บอกผมหน่อย
‎กลาง สูง หรือต่ำ ค่อนข้างสูง นิดหน่อย
‎ข่าวด่วน ผมก็เคยเป็น
‎ถูกต้อง ผมเคยติดเชื้อวิด
‎วิด-19 เคยอยู่ในร่างกายผม
‎ผมติดเชื้อในช่วงแรกๆ ตอนที่มันยังไม่เท่ ‎ยังไม่เป็นกระแส
‎มีผมกับทอม แฮงส์ มีแค่เราสองคน
‎ผมต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ
‎เพราะทอม แฮงส์ เป็นดาราที่ดังกว่าผมเยอะ
‎คนสนใจเรื่องเขาติดเชื้อมากกว่าผมแน่นอน
‎เขาเป็นถึงฟอร์เรสท์ กัมพ์ ‎ไม่มีใครเอาชนะฟอร์เรสท์ กัมพ์ได้ ไม่มีทาง
‎ไม่มีทางที่ผมจะเอาชนะฟอร์เรสท์ กัมพ์ได้
‎ถ้าเป็นดาราที่ดังน้อยกว่านี้ ‎ผมคงรีบประกาศออกไปทันทีเลย
‎ถ้าเป็นเดวิด แฮสเซลฮอฟ ‎ช่างหัวเดวิด แฮสเซลฮอฟ
‎ไม่มีใครสนใจเดวิด แฮสเซลฮอฟ
‎ตูม ผมประกาศเลย
‎"เควิน ฮาร์ทก็ติดด้วย ‎ช่วยเควิน ฮาร์ท #เดอะวิด"
‎รู้ไหมทำไมผมถึงเรียกมันว่าวิด
‎มันเป็นเชื้อที่ใกล้เคียงกับเอดส์ที่สุด ‎ฟังดูอันตรายพอๆ กับเอดส์
‎วิด "นายติดเชื้อวิดเหรอ ตายโหง เพื่อน"
‎"ฉันติดเชื้อวิด" "คุณติดเชื้อวิดเหรอ เวรละ"
‎"จะสวดมนต์ให้นะ คุณติดเชื้อวิดเวรนั่นแล้ว"
‎ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าติดเชื้อ
‎ผมไม่รู้ว่าติดเชื้อ ไม่มีอาการเลย
‎ไม่มีไข้ ไม่ปวดหัว ‎ไม่ปวดเนื้อปวดตัว ไม่เลย
‎แต่แล้วภรรยาผมก็จมูกไม่ได้กลิ่น กินไม่รู้รส
‎เธอบอกผมว่า "ที่รัก ฉันว่าฉันติดแล้วล่ะ ‎เราไปตรวจกันเถอะ"
‎ผมว่า "แต่เราไม่มีอาการนะ"
‎"เป็นคุณที่มีอาการ แล้วทำไมผมต้องไปตรวจ"
‎"ผมยังรับรู้รสอาหารและรับกลิ่นได้ดี ‎ทำไมต้องไปตรวจด้วยวะ"
‎หมอมาที่บ้าน หมอมา ตรวจเชื้อเราทั้งคู่
‎หมอว่า "ผลตรวจของพวกคุณเป็นบวก" ‎ผมบอกว่า "ตอแหล"
‎"ตอแหล เป็นไปไม่ได้ ‎ที่ผลตรวจของผมเป็นบวก"
‎ผมแตะจมูกตัวเองสองครั้งทันที
‎"ผมทำได้ไหม"
‎"ถ้าผมติดเชื้อวิด ผมจะทำแบบนี้ ‎สองครั้งติดกันได้เหรอ"
‎ห้ามแตะจมูกตัวเองถ้าติดเชื้อวิด ‎ทุกคนรู้เรื่องนั้น
‎หมอว่า "คุณฮาร์ท ผมพูดจริงๆ นะ ‎คุณติดเชื้อแล้ว"
‎เรื่องนี้ทำให้ครอบครัวผมโกลาหลทันที
‎ผมกับภรรยาเถียงกันอย่างโกรธจัด
‎"ใครวะที่เอาเชื้อวิดเข้ามาในบ้านนี้"
‎"มันเป็นใคร"
‎ได้เห็นว่าเรารู้สึกยังไงกับเพื่อนของกันและกัน
‎"ต้องเป็นนังแพมน่ารังเกียจนั่น ‎ที่คุณชอบไปไหนมาไหนด้วยแน่"
‎"นังเท้าสกปรก"
‎"เท้าเธอสกปรก ‎เธอลากเชื้อวิดเข้ามาในบ้านเราทั่วไปหมด"
‎"ยัยแพมเท้าสกปรกเอาเชื้อเข้ามา"
‎"เอาเชื้อวิดมาแพร่ไปทั่วบ้าน"
‎"เอาพรมไปซักเดี๋ยวนี้"
‎คุณหมอช่วยเตือนสติผม "ใจเย็นก่อน เควิน"
‎"เดี๋ยวก็หาย ใช้เวลาสิบถึงสิบสี่วัน ‎ทำใจให้สบาย"
‎"ใจร่มๆ ดื่มชาซะ"
‎นั่นเป็นสิ่งที่หมอพูดต่อหน้าผม
‎"ดื่มชาซะ"
‎นี่ล้อเล่นหรือเปล่า
‎"ผมติดเชื้อวิดนะหมอ"
‎"ชาจะมาช่วยอะไรได้"
‎"เครื่องช่วยหายใจของผมอยู่ไหน" ‎ผมพูดแบบนั้น "มันอยู่ไหน"
‎"ผมต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ใครๆ ก็รู้"
‎"ในบล็อกบอกว่า ‎ถ้าติดเชื้อวิดเราต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ"
‎"คุณจะไม่เป็นไร คุณฮาร์ท คุณจะไม่เป็นไร"
‎ตอนที่หมอบอกแบบนั้น ‎ผมเลยตระหนกน้อยลง
‎จำไว้นะว่าผมตระหนกสุดๆ ในตอนแรก
‎พระเจ้า
‎ตอนที่รู้ตัวตอนแรก
‎ให้ตายเถอะพระเจ้า ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎ผมออกไปเติมน้ำมันให้รถทุกคัน
‎เราต้องสามารถหนีได้
‎ไอ้พวกเวรนี่กำลังจะกลายเป็นซอมบี้
‎ผมกลัว
‎ออกไปซื้อน้ำและกระดาษชำระทั้งหมดที่หาได้
‎ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงบ้าซื้อกระดาษชำระกัน
‎กระดาษชำระมีอะไรพิเศษเหรอ
‎ไม่มีใครบอกผม
‎เชื้อวิดทำให้คุณอึเหรอ มันคืออะไร อะไร…
‎เราซื้อกระดาษชำระทั้งหมด
‎เส้นก๋วยเตี๋ยวอบแห้ง ผมมีหมดแหละ
‎หน้ากาก ผมบ้าซื้อหน้ากาก
‎ตอนแรกผมไม่รู้ว่าต้องซื้อหน้ากากแบบไหน
‎ซื้อหน้ากากธรรมดามา ‎เพื่อนผมว่า "นี่ เพื่อน
‎นั่นไม่ใช่หน้ากากที่เหมาะ ‎เชื้อวิดมันแทรกผ่านหน้ากากนั่นได้"
‎"หน้ากากนั่นป้องกันนายจากเชื้อวิดไม่ได้"
‎"ให้ตายสิวะ!"
‎"พูดจริงเหรอ" ‎"จริงสิ นายต้องซื้อหน้ากากเอ็น 95"
‎"ซวยล่ะ"
‎ผมเข้าไปดูในเว็บไซต์ ‎ซื้อหน้ากากเอ็น 95 ทุกอันที่เห็น
‎ผมใช้เงินสองหมื่นเหรียญไปกับหน้ากากเอ็น 95
‎วันถัดมาผมไปข้างนอก ‎เจอไอ้มืดคนหนึ่งใช้ยกทรงปิดหน้า
‎ไม่ใช่แม้แต่…
‎มีสายยกทรงคล้องไหล่ด้วย ‎อะไรกันวะ นั่นไม่ใช่เอ็น 95
‎นั่นมันยกทรงคัพเอ เกิดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‎เขาไม่ได้ใช้เงินสองหมื่นซื้อมันแน่ ไม่มีทาง
‎มีคนหลอกผม
‎ภรรยาผมบอกกับผมตรงๆ "ที่รัก รู้อะไรไหม"
‎"เรื่องนี้กำลังทำให้คุณเสียสติ คุณต้องออกจากบ้าน"
‎"คุณต้องออกจากบ้าน"
‎ผมว่า "นอกบ้านไม่มีอะไรที่ผมสนใจ"
‎"ไม่มีเลย ไม่มีเหตุผล ‎ให้ผมต้องออกจากบ้านหลังนี้"
‎"ไม่มีทาง"
‎"ผมไม่สนใจสิ่งต่างๆ ที่อยู่นอกบ้าน"
‎"มีคนอยู่ข้างนอก ผมไม่ชอบผู้คน" ผมว่า
‎ความลับเปิดเผยแล้ว ผมไม่ชอบผู้คนอีกต่อไป
‎คุณชนะแล้ว ผมแพ้แล้ว
‎คุณชนะแล้วโว้ย
‎รู้ไหมยังไง
‎เพราะพวกคุณจัดการทำลายอาชีพที่ดีที่สุดในโลกได้
‎ในช่วงเวลาหนึ่ง คนใฝ่หาชื่อเสียงที่สุด
‎และเป็นอาชีพที่ดีที่สุดในโลกเวรนี่
‎ถ้าคุณไม่มีชื่อเสียง คุณจะอยากมี
‎คุณอยากลองมีชื่อเสียงสักหน่อย
‎ผมมีชื่อเสียง ผมดังสุดๆ
‎แล้วคุณก็ทำลายผม ทำร้ายผมอย่างแรง
‎คนรุ่นนี้ทำร้ายผมอย่างแรง
‎ทุกอย่างต้องประนีประนอม
‎สำหรับคนรุ่นนี้ ทุกอย่างต้องอัดคลิปวิดีโอไว้
‎ถ้าไม่อยู่ในคลิป มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นจริง
‎คนรุ่นนี้อยู่กันอย่างนี้
‎ขอบอกว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่คุณทำ ‎กับชายผิวดำในปี 1986 ได้
‎ก็คือการที่คุณเป็นตำรวจหรือเอฟบีไอ
‎สิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่คุณทำได้คือ ‎บอกชายผิวดำว่าคุณมีวิดีโอภาพพวกเขา
‎ถ้าเอฟบีไอมาหาคุณและว่า ‎"เราอัดวิดีโอนายไว้"
‎"นายต้องติดคุก" เขาจะขี้ราด ‎"อะไรนะ ใคร ผมเหรอ"
‎"อัดวิดีโอเหรอ"
‎เขาจะเริ่มร้องไห้
‎"ฉันอยู่ในวิดีโอ"
‎"พวกนายทุกคนจะต้องติดคุก ‎เรามีวิดีโอภาพพวกนาย"
‎เขาจะบอกเพื่อนๆ ทุกคน ‎"ออกมา คาลวิน มาร์คัส เทอร์เรนซ์"
‎"พวกเขาจับเราได้ แอนโทนี่ นายด้วย"
‎"เขาบอกว่ามีวิดีโอภาพพวกเรา ‎เราคงต้องติดคุก"
‎"เราจะต้องติดคุก"
‎"เราอยู่ในวิดีโอ"
‎เอฟบีไอต้องพูดแค่นั้นแหละ ‎"อัดวิดีโอนายไว้"
‎สิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่คุณทำได้
‎พวกคุณไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ‎ว่าตัวเองเป็นเอฟบีไอ ฟรีๆ
‎พวกคุณไม่ได้เงินด้วยซ้ำ ทำให้ฟรีๆ
‎พวกคุณก็แค่เปิดโปงเรื่องชาวบ้านทั้งวัน
‎เป็นแค่พวกปากโป้งเดินได้ มันน่ารังเกียจ
‎มันน่ารังเกียจ
‎ผมไปที่แมคโดนัลด์… นี่เรื่องจริง
‎ผมไปที่แมคโดนัลด์
‎ผมอยู่ตรงส่วนไดร์ฟทรู
‎ผมอยากกินบิ๊กแมคมีล ไม่ได้กินมานานแล้ว
‎ผมตื่นเต้นกับไอ้บิ๊กแมคเวรนี่มาก
‎พระเจ้า รอกินบิ๊กแมคนี่ไม่ไหวแล้ว
‎ผมได้บิ๊กแมคมา ตื่นเต้นสุดๆ ‎ผมจอดรถที่ลานจอดรถ
‎ผมเริ่มกินบิ๊กแมคอย่างตะกละตะกลาม
‎ยัดมันเข้าไป เลอะเทอะเต็มหน้าไปหมด
‎ผมมีความสุขชะมัด
‎หันไปทางซ้าย เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ‎นอกหน้าต่างถ่ายวิดีโอผมอยู่
‎เธอพูดว่า "เสร็จฉัน"
‎ผมตกใจ "ทำบ้าอะไรน่ะ คุณผู้หญิง"
‎เธอว่า "แต่คุณเสร็จฉันแล้ว"
‎"พูดบ้าอะไรของคุณ เสร็จคุณแล้ว ผมทำอะไร"
‎ผมตกใจมากจนทำเบอร์เกอร์ตก ‎ทำเบอร์เกอร์เวรนั่นหลุดมือเลย
‎ผมคว้าโทรศัพท์ เข้าไปในทวิตเตอร์ ‎แล้วกล่าวคำขอโทษผ่านทางสื่อโซเชียล
‎ผมพิมพ์ว่า "ผมขอโทษ ผมขอโทษด้วย"
‎เหตุผลที่ผมขอโทษก็เพราะว่า ‎สองวันก่อนผมประกาศไปว่า
‎ผมจะเป็นมังสวิรัติถาวร ผมเพิ่งพูดไป
‎วิดีโอนี่เป็นภัยต่อทุกสิ่งที่ผมยึดมั่นในตอนนั้น
‎ต้องเอ่ยปากขอโทษชุมชนมังสวิรัติ
‎เป็นพันธมิตรของพวกเขา
‎บริจาคเงิน มีส่วนร่วมในการประท้วง ‎ผมต้องทำอะไรที่ทำได้
‎ถ่ายรูปอยู่ข้างแม่วัว ทำไปเยอะมาก
‎ผมไม่ชอบที่พวกคุณทำให้ผมกลายเป็นแบบนี้
‎ผมไม่ชอบ ผมไม่สบายใจแล้ว
‎คุณทำให้ผมเปลี่ยนไป
‎แม่งเอ๊ย!
‎คุณทำให้ผมเปลี่ยนไป
‎เป็นเวลายาวนาน ‎ที่คนมีชื่อเสียงมองว่าคนอื่นประหลาด
‎"บางครั้งไอ้เวรพวกนั้นก็ทำตัวประหลาดๆ"
‎"ผู้คนทำตัวประหลาด" ‎เรามองคนอื่นแบบนั้น
‎คุณเปลี่ยนมัน ตอนนี้เรากลายเป็นคนประหลาด
‎คุณมองพวกเราแบบ "หมอนี่เป็นอะไรไป" ‎เราเป็นคนประหลาดซะเอง
‎ผมไม่รู้ต้องทำตัวยังไงในที่สาธารณะ ‎"นี่ มองอะไรน่ะ"
‎"มีอะไรเหรอ"
‎ผมว่าทุกคนรู้ "เอามือออกมาจากกระเป๋า"
‎"อะไรวะ เพื่อน ไม่เอาน่า"
‎"คิดจะทำอะไรฉันวะ จะกินฉันเหรอ ‎มาเลย มา"
‎"พูดบ้าอะไรของนาย ไม่มีใครสนนายหรอก"
‎"โกหก ดูหมอนั่นที่กำลังมองฉันจากแว่นเขาสิ"
‎"มองดูก็รู้เวลาที่มีคนคิดจะเล่นฉัน ‎พวกเขาพยายามจะฟาดฉันตรงนี้"
‎กล่าวหาคนอื่นบ้าๆ บอๆ ไปทั่ว
‎ผมเสียสติ
‎กำลังเป็นบ้า
‎พวกคุณทำให้ผมใช้ชีวิต ‎เหมือนพ่อค้ายาที่กิจการทำกำไร
‎นี่คือเรื่องจริง เรื่องจริงนะ ครั้งหนึ่ง
‎ถ้าคุณอยากมาที่บ้านเพื่อคุยกับผม ‎คุณต้องเปลือย
‎ลงไปในสระน้ำ
‎ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าคุณไม่ได้ติด ‎เครื่องดักฟังไว้ "ทำงานให้ใคร"
‎"อี หรือ พีเพิล ทำงานให้ใครวะ"
‎"มาหาข่าวให้หนังสือซุบซิบดารา ‎ผมไม่ไว้ใจพ่อ"
‎"ฉันเป็นพ่อแก" "หุบปากนะ อีบ้า"
‎"พ่อคุยกับใครมา ลงไปในสระเลย"
‎"จบการสนทนาตรงส่วนที่ลึก 180 ซม."
‎"เปลี่ยนละ 120 ไปตรงที่ลึก 120 ซม. ‎ผมมองไม่เห็น ไปตรงที่ลึก 120"
‎ผมกลายเป็นแบบนี้
‎ภรรยาผมก็พูดแบบเดียวกัน ‎"ที่รัก คุณแก่ขึ้น"
‎"ขี้โมโห ขี้หงุดหงิด ‎คุณต้องออกไปข้างนอก กลับไปเป็นตัวคุณ"
‎"กลับไปเป็นตัวคุณเหมือนก่อน ‎คุณจะมีชีวิตแบบนี้ไม่ได้"
‎ผมจึงตัดสินใจเดี่ยวไมโครโฟนอีก ‎ผมว่า "ที่รัก คุณพูดถูก ผมต้องออกไป
‎เริ่มเล่นสแตนด์อัพคอมเมดี้อีกครั้ง" ‎ผมถึงจะกลับมาเป็นตัวเอง
‎ผมบอกเพื่อนๆ ว่าจะแสดงตลกอีก
‎พวกเขาว่า "จะคุยเรื่องเมียกับลูกๆ อีกเหรอ"
‎ผมว่า "มีอะไรอย่างอื่นให้คุยล่ะ"
‎ผมไม่มีเรื่องอื่น
‎กิ๊กทุกคนทิ้งผมหลังจากคลิปเซ็กซ์หลุด
‎กิ๊กทุกคนที่มีทิ้งผมไป
‎ทุกคนเลย "ไปไหนกัน ลอร์เรน แกลดิส เพิร์ล"
‎"คุณจะไปไหน"
‎เป็นชื่อแบบเก่า ‎เพราะตอนนั้นผมมีกิ๊กที่แก่กว่า
‎"กลับมานี่ เอเทล มาน่า"
‎"อย่าทำอย่างนี้กับผมสิ"
‎"แม็กนัส ไม่เอาน่า ขอร้อง"
‎"อย่าทำแบบนี้เลยนะ"
‎"ลอเร็ตตา คุณไปไม่ได้ ไม่เอาน่า"
‎ผมเหลืออะไรล่ะ
‎ผมต้องทำแบบนั้น
‎จำเป็นต้องคุยเรื่องลูกๆ
‎มันจำเป็น พวกเขาเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของทุกวันในชีวิตผม
‎ผมไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรอื่น
‎นอกจากเรื่องที่ผมเจออยู่ทุกวัน
‎ลูกๆ อยู่กับผมทุกวัน
‎วัยรุ่นสองคน สามขวบหนึ่งคน ‎และทารกที่จะลืมตาดูโลกเร็วๆ นี้
‎อีกไม่กี่วันนี้แหละ
‎ผมจะโยนอัณฑะตัวเองทิ้งถังขยะ ‎เพราะไม่อยากมีลูกเพิ่มแล้ว
‎จะโยนมันขึ้นไปบนหลังคา ‎หลังจากลูกคนเล็กเกิด
‎ผมจะเอาอัณฑะสองลูกนี่ ปาขึ้นไปบนหลังคา
‎ไม่ต้องห่วง
‎เรื่องจะมีเด็กเกิดจากอัณฑะผมอีก ‎ผมสัญญา
‎ถ้าบอกว่าเป็นลูกผม คุณก็โกหกละ
‎อัณฑะลงถังขยะเลย หลังจากลูกคนเล็กเกิด
‎ลูกสาวกับผมสนิทกันมากกว่าที่เคย
‎ลูกสาวผมซ่ามาก
‎ซ่ามากๆ
‎เป็นอีกครั้งที่ผมต้องทำเป็นชอบ
‎ผมไม่ชอบ แต่ต้องแกล้งทำเป็นชอบ
‎ผมชอบนะ ชอบที่ในการแสดงรอบพิเศษ
‎เราได้เห็นลูกๆ ของผมเติบโต
‎ได้เห็นพัฒนาการของพวกเขา
‎พวกเขากำลังโต
‎ลูกสาวผมบอกว่าเธอชอบ ‎เด็กผู้ชายที่ชื่อแมทที่โรงเรียน
‎"พ่อคะ หนูชอบเด็กที่ชื่อแมท เขาน่ารักชะมัด"
‎"เขาทำให้หนูหัวเราะ หนูอยากได้เขา"
‎"หมายความว่าอะไรวะ"
‎"หมายความว่าอะไร"
‎"หนูอยากได้เขา" ‎"พูดเรื่องบ้าอะไร สาวน้อย"
‎"หนูควรบอกเขาไหม" ‎"ถ้าลูกรู้สึกแบบนั้น ก็บอกเขาไป"
‎เธอไปโรงเรียน บอกเขาว่าเธอรู้สึกยังไง ‎พอกลับถึงบ้าน
‎"พ่อคะ โอ้โฮ ลองทายสิคะ"
‎"แมทก็ชอบหนูเหมือนกัน เราเป็นแฟนกันแล้ว"
‎"ดีจ้ะ ลูกรัก พ่อมีความสุขด้วย"
‎"แต่ขอร้องนะ อย่าทำอะไรเกินเด็ก"
‎"ได้ค่ะ พ่อ"
‎สองวันต่อมาลูกกลับมาถึงบ้าน
‎"พ่อคะ หนูไม่ชอบแมทแล้ว ‎ตอนนี้หนูชอบเด็กผู้ชายที่ชื่อร็อบ"
‎"เขาหล่อกว่า ทำให้หนูหัวเราะได้เยอะกว่า ‎คนนี้ของจริง"
‎"มันเกิดขึ้นได้ ‎บางครั้งเราคิดว่าชอบใครบางคน
‎เราเจอคนอื่น แล้วก็สำนึกว่านี่ต่างหาก ‎คนที่เราชอบมาตลอด"
‎"มันเรียกว่าชีวิต"
‎"ทำให้สำเร็จ เดินหน้าต่อไป ‎จริงใจกับคนอื่น"
‎"ค่ะพ่อ หนูรักพ่อนะ"
‎"อย่าทำอะไรที่เกินเด็ก"
‎ผ่านไปอาทิตย์นึง "พ่อคะ หนูไม่ชอบร็อบแล้ว"
‎"หนูชอบเด็กผู้ชายที่ชื่อทิม"
‎ทันใดนั้น ในใจของผม
‎ผมว่า "ลูกสาวฉันเป็นคุณโส ‎นี่มันคุณโสนี่หว่า"
‎"นี่มันคุณโสชัดๆ"
‎นี่คือกิจกรรมของคุณโสต่อหน้าต่อตาผม
‎ผมโทรหาคุณโสที่ผมเคยรู้จักในอดีตทันที
‎ถามเธอว่ากับเธอมันก็เป็นแบบนี้ใช่ไหม
‎ผู้ชายสามคนต่อกันเลย ‎เธอว่า "ใช่ เหมือนกันเลย"
‎"รู้ตัวอีกที ฉันก็ถอนขนอัณฑะอยู่ในห้องน้ำ" ‎เกิดอะไรขึ้น
‎ไม่อยากให้ลูกสาวต้องถอนขนอัณฑะ ‎ผมต้องช่วยลูก
‎ที่ผมต้องทำคือไปเจอเด็กผู้ชายพวกนี้
‎ผมไปที่โรงเรียน ‎อยากเห็นว่าพวกเขาหน้าตาเป็นยังไง
‎ผมได้เห็นพวกเขา
‎เจอแมทก่อน ต้องพูดตรงๆ
‎เป็นเด็กน้อยที่มีเสน่ห์ บุคลิกดีมากๆ
‎ผมเห็นแล้วว่าทำไมลูกถึงชอบแมท ‎ผมเห็น ผมเข้าใจ
‎เด็กน้อยผู้ทรงเสน่ห์ เข้าใจละ
‎บุคลิกเป็นคนตลก
‎พ่อรู้ว่าทำไมลูกถึงชอบแมท เข้าใจละ
‎แล้วร็อบก็เดินเข้ามา ร็อบเดินเข้ามา
‎ผมไม่ได้มองแมทอีก ผมลืมแมทไปเลย
‎แมทคือใครวะ ร็อบไม่เหมือนแมท
‎บุคลิกเตะตา
‎มีเสน่ห์เย้ายวน มีชีวิตชีวา
‎ชอบทำไม้ทำมือเวลาที่เขาพูด
‎เด็กคนนี้ดูพิเศษ
‎ผมเข้าใจละว่าทำไมลูกไม่ชอบแมท
‎แล้วทิมก็เดินเข้ามา ทิมใส่กางเกงหนัง
‎กับรองเท้ากีฬาติดล้อ
‎คิดดูว่าต้องมั่นขนาดไหน ‎ถึงใส่กางเกงหนังในรร. มัธยมปลาย
‎เด็กผู้ชายผิวดำใส่กางเกงหนัง
‎ไม่มีเด็กผู้ชายผิวดำคนไหนที่ผมรู้
‎ที่ใส่กางเกงหนังนอกจากเลนนี แครวิตซ์
‎เป็นชายผิวดำคนเดียว
‎แล้วก็มีข่าวลือว่าเลนนีทำแบบนั้นตั้งแต่เด็ก
‎ทิมใส่รองเท้ากีฬาติดล้อเลื่อนผ่านห้องไป
‎ให้ตายสิ
‎มีบุหรี่เหน็บอยู่ใต้แขน ‎ผมถามว่า "สูบบุหรี่เหรอ"
‎เขาว่า "แค่มีไว้ให้ดูเท่" ‎แล้วเขาก็เคลื่อนตัวไปข้างๆ ผม
‎ให้ตาย
‎เด็กๆ ทุกวันนี้ไม่เหมือนเรา
‎ลูกชายกับลูกสาวผมไม่เหมือนกันเลย
‎เรื่องนั้นทำให้ผมหัวเราะเสมอ เสมอเลย
‎ทั้งคู่นิสัยไม่เหมือนกันมาตลอด
‎ลูกชายผม… เรียกว่ายังไงล่ะ ‎ทุกวันนี้เขาเรียกว่ายังไงนะ
‎ทุกวันนี้เขาเรียกเด็กๆ ว่ายังไง ‎เวลาที่พวกเขา…
‎โง่ คำนั้นแหละ นึกออกแล้ว โง่
‎มีปัญหาทางด้านการเรียน
‎ผมรู้พวกคุณจะว่า "ห้ามว่าลูกตัวเองโง่" ‎ทำไมล่ะ ก็ลูกผมนี่
‎ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‎ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนฉลาด ‎ผมก็เคยโง่มาก่อนเหมือนกัน
‎เป็นประโยชน์สำหรับผม
‎ในครอบครัวผมต้องโง่ถึงจะใช่
‎มันถึงจะใช่
‎แล้วผมก็โมโหที่โรงเรียนโทรหาผมบ่อยๆ
‎เพื่อเตือนผมว่าลูกชายมีปัญหาเรื่องการเรียน
‎"คุณฮาร์ท เขาสอบตกอีกแล้ว"
‎"คุณฮาร์ท ผลการเรียนของเขาแย่ลง"
‎"อยากคุยเรื่องผลการเรียนลูกชายคุณไหม"
‎"มันแย่ลงเรื่อยๆ" ‎ผมตะคอกใส่พวกเขา "ไม่ต้องโทรหาผมแล้ว"
‎"เลิกโทรหาผมเรื่องผลการเรียนเขา ‎โทรหาเขา"
‎"โทรหาเขา นี่เป็นปัญหาของเขา ‎ไม่ใช่ของผม"
‎"เท่าที่รู้ ผมไปโรงเรียน ‎ผมสอบผ่าน ผมประสบความสำเร็จแล้ว"
‎"ผมจะไม่ไปโรงเรียนอีก ‎เป็นเขาที่ต้องเรียนให้ผ่าน ไม่ใช่ผม"
‎"โทรหาเขา"
‎โรงเรียนเอกชนมีอะไรแปลกๆ แบบนี้
‎พูดตรงๆ นะ ผมไม่ค่อยชอบโรงเรียนเอกชน
‎ผมไม่ชอบโรงเรียนเอกชนเอาเลย
‎ใช่ ลูกผมเรียนโรงเรียนเอกชน ‎ไม่ได้หมายความว่าผมชอบมัน
‎ผมรู้สึกว่าโรงเรียนเอกชน ‎ปกป้องเด็กจากโลกแห่งความเป็นจริง
‎พวกเขาปกป้องคุณ
‎ปกป้องคุณจากโลกแห่งความเป็นจริง
‎โรงเรียนเอกชน
‎โรงเรียนเอกชนสร้างคนนิสัยเสีย ‎ผมรู้สึกแบบนั้น พูดไปแบบนั้น
‎ผมพูดไปแล้ว ผมไม่ถอนคำพูด ‎ผมรู้สึกอย่างนั้น
‎โรงเรียนเอกชนสร้างคนนิสัยเสีย
‎ผมอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย วันนี้ผมจะพูดตรงๆ
‎ผมจะพูดทุกเรื่องที่ผมรู้สึก
‎คุณเคยเห็นผู้ชายเต็มตัว ‎ที่เคยเรียนโรงเรียนเอกชนถูกต่อยหน้าไหม
‎เขามองหาครูทันทีเลย
‎เขาแค่… เขาทำท่าแบบนี้
‎"ผมไม่รู้ ทำไมล่ะ"
‎มองหาคนให้เหตุผลกับเขา ‎"ผมไม่รู้ ทำไมล่ะ อะไรกัน"
‎"เราต้องตัดสินชี้ขาด ประชุมกี่โมง"
‎โรงเรียนรัฐบาล นั่นไม่เหมือนกัน
‎ในโรงเรียนรัฐ เราไม่มีทางเลือกอื่น ‎นอกจากต้องเติบโต
‎ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเติบโต
‎ผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ‎พวกเขาโยนเราลงไปในนั้น
‎พวกเขาโยนเราลงไป ‎ไม่มีใครสอนเราถึงสิ่งที่เราจะได้เห็น
‎ผมเห็นคนขาวคนแรกในโรงเรียนรัฐ
‎ผมไม่รู้ว่าเขาคือตัวอะไร
‎เป็นคนขาวคนเดียวที่นั่น ‎"ตัวอะไรวะ พระเจ้า!"
‎ผมนึกว่าเป็นตัวละครจากสตาร์ วอร์ส ‎"นั่นสตอร์มทรูปเปอร์"
‎"สตอร์มทรูปเปอร์อยู่ตรงนั้นเลย"
‎แค่คนขาวคนเดียวกำลังเดินมาตามทางเดิน
‎ผมทำเสียงดัง
‎"นั่นสตอร์มทรูปเปอร์ ไม่ใช่เหรอ"
‎"ไม่ใช่ นั่นคนขาว"
‎"ไม่รู้นี่ ไม่เคยมีใครบอกฉันว่ามันคืออะไร"
‎โรงเรียนรัฐให้เราเจอกับคนร้อยพ่อพันแม่
‎ทุกอย่างอยู่ที่นั่น
‎คนขาว คนดำ เม็กซิกัน จีน ปวยร์โตรีโก
‎อ้วน ผอม เกย์ ไม่เกย์
‎สกปรก สะอาด มีทุกอย่างที่นั่น
‎พวกเขาแค่ผลักเราเข้าไป ‎เราต้องคิดให้ออกเอง
‎เด็กๆ หวาดกลัว
‎พวกเขาวิ่งตรงไปหาครู "ผมกลัว ช่วยด้วย"
‎ครูตอบว่า "ฉันก็กลัว ไอ้เด็กเวร"
‎"ผ่านเครื่องตรวจจับโลหะอันเดียวกัน ‎ไม่คิดว่าฉันกลัวเหรอ"
‎"เอาหลังพิงตู้ล็อกเกอร์ไว้ คอยมองรอบๆ"
‎"อะไรนะ"
‎"หาสเปรย์ป้องกันตัวมาใช้ ‎ใส่ขวดพลาสติกแบบนี้"
‎"พ่นใส่เขา ฉันทำแบบนี้แหละ" ‎"พ่นใส่เขาเหรอ"
‎ผมไม่รู้สึกว่าโรงเรียนเอกชนของลูกๆ ‎เคารพระดับความดังของผม
‎ผมไม่รู้สึกเลย จริงๆ
‎จริงๆ นะ สาบานเลย ‎ผมบอกพวกคุณแล้วว่าจะพูดตรงๆ
‎นี่มันบ้านผม ผมไม่ต้องเกรงใจใคร
‎พวกเขาไม่เคารพระดับความดังของผม
‎ผมเป็นคนที่ถ่อมตัวมากๆ
‎อาจฟังดูไม่ใช่แบบนั้นจากที่ผมพูดไป ‎แต่ผมเป็นคนถ่อมตัวมาก
‎อะไรที่เข้าใจกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูด ‎คุณรู้ว่าผมเป็นยังไง ผมรู้ว่าคุณรู้
‎ไม่ต้องให้ผมบอกว่าผมเป็นใคร
‎พวกเขาวางผม ‎ในตำแหน่งที่ผมต้องบอกว่าผมเป็นใคร
‎ผมไปส่งลูกที่โรงเรียน คุณครูออกมา ล้อมรถผม
‎"คุณฮาร์ทคะ เราอยากคุยกับคุณสักครู่"
‎"กำลังจะมีงานออกร้านครั้งใหญ่"
‎"โรงเรียนเราจัดงานออกร้านนี่ปีละครั้ง"
‎"เราจะดีใจมาก
‎ถ้าคุณจะมาเป็นพนักงานต้อนรับแขก ‎ในงานออกร้านปีนี้"
‎ผมให้เวลานานเลยให้เธอพูดว่า ‎"ล้อเล่นน่ะค่ะ"
‎เธอไม่พูด
‎ผมเลยว่า "นี่ล้อผมเล่นใช่ไหม"
‎"ไม่ค่ะ นี่งานใหญ่ที่สุดของเรา"
‎"เราจะดีใจมากถ้าคุณมาต้อนรับแขกให้"
‎"คุณจะเป็นพนักงานต้อนรับ ‎ที่เยี่ยมมากสำหรับงานออกร้านปีนี้"
‎ก่อนจะเล่ามุกนี่ต่อ ‎ขอผมบอกชัดๆ เรื่องหนึ่ง
‎เรื่องแรกเลย ‎ผมไม่มีปัญหากับพนักงานต้อนรับแขก
‎โอเคไหม ผมไม่อยากเล่ามุกนี่ ‎แล้วเดินออกจากบ้าน
‎แล้วเจอพวกคุณชูป้ายว่า ‎"เลิกสนับสนุนเควิน ฮาร์ท
‎เพราะเขาไม่เคารพพนักงานต้อนรับ"
‎"เลิกสนับสนุนเควิน ฮาร์ท ‎เพราะเขาไม่เคารพพนักงานต้อนรับ"
‎พนักงานต้อนรับคือคนที่ยอดเยี่ยมมาก
‎เป็นงานที่ใครๆ ก็ต้องการ ผมเข้าใจ
‎ผมเคยได้รับการต้อนรับที่ยอดเยี่ยมมากๆ
‎ผมไปที่วอลมาร์ต ได้รับการต้อนรับ ‎ที่สุดยอดมากๆ ครั้งหนึ่ง
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาจากไหน ‎เขาแค่เข้ามาในมุมที่ผมมองเห็น
‎ผมเดินเข้าไป เขาก็ว่า ‎"ยินดีต้อนรับสู่วอลมาร์ต"
‎"มาซื้อของที่นี่เหรอครับ" ผมว่า "อะไรกันวะ"
‎"นายมาจากไหนเนี่ย"
‎"คุณต้องซื้อของบ้างนะ เรากำลังลดราคา"
‎จากนั้นเขาก็มูนวอล์ก ‎เขาจากไปด้วยท่ามูนวอล์ก
‎ผมว่า "เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย"
‎"เกิดอะไรขึ้นที่นี่" ผมทึ่งมากกับการทักทายนั่น
‎ไม่เพียงแต่ซื้อของจากที่นั่น
‎ผมมองหาหมอนั่นจนคอจะหักตอนออกจากห้าง
‎ผมอยากให้เขาเห็นของที่ผมซื้อ ‎"นี่ มานี่มา เพื่อน"
‎"นี่ มานี่สิ ฉันอยากเอาของของฉันให้นายดู"
‎เขาเดินเข้ามา ผมเปิดถุง เขาก็แบบ…
‎เขาว่า "คุณได้ของดีนะ"
‎เอาปากกาไฮไลต์ออกมา ป้ายใบเสร็จผม ‎ใครๆ จะได้รู้ว่าผมไม่ได้ขโมยมา
‎เขาว่า "แล้วกลับมาเจอผมอีกให้ได้นะ"
‎ผมว่า "นายจะอยู่นี่เหรอ"
‎เขาว่า "ไม่ใช่ผมแล้วจะใคร" ‎แล้วมูนวอล์กจากไปอีกครั้ง
‎ผมว่า "อะไรวะนั่น"
‎"เป็นการทักทายที่เยี่ยมที่สุดที่เคยเห็นมาเลย"
‎"แน่นอน ฉันต้องกลับมาเจอนายอีกแน่"
‎ผมไม่ได้ดูถูกพนักงานต้อนรับ ผมแค่พูดว่า ‎ผมไม่ต้องไปทางนั้น
‎ผมอ้อมไปทางอื่นเพื่อประสบความสำเร็จ
‎คุณจะมาหาผม ‎แล้วขอให้ผมเป็นพนักงานต้อนรับไม่ได้
‎ตอนนั้นหนังของผมมียอดขายตั๋วอันดับหนึ่ง
‎มีรูปผมติดป้ายโฆษณาข้างรถเมล์
‎จะให้ผมเป็นพนักงานต้อนรับได้ไง
‎มีพ่อแม่ที่ลูกๆ ไปเรียนที่นั่น
‎พ่อแม่ที่เคยเป็นดาราดังที่คุณขอร้องได้
‎อัลฟอนโซไง คาร์ลตันจากเรื่องเฟรชปรินซ์
‎นั่นแหละพนักงานต้อนรับของคุณ ใช่เลย
‎นี่แหละคนที่คุณอยากได้ไว้หน้างาน ‎พนักงานต้อนรับของคุณ
‎เทอร์รี ครูวส์ ลูกเขาเรียนอยู่ที่นั่น
‎นั่นไงพนักงานต้อนรับ ‎ไว้เบ่งกล้ามโชว์หน้างาน
‎"ยินดีต้อนรับสู่งานออกร้าน ‎ใครอยากได้ตั๋วบ้าง"
‎เป็นการผสมผสานที่ดี ‎ผู้ปกครองต้องงงกันแน่ๆ
‎"โรงเรียนอะไรเนี่ย"
‎"ฉันอยากได้ตั๋ว จะซื้อตั๋วทุกใบที่ซื้อได้"
‎ผู้ปกครองจะทึ่งจัด ‎พนักงานต้อนรับพวกนี้สุดยอดจริงๆ
‎ภรรยาผมพูดอย่างที่พูดประจำ
‎"เควิน ใจเย็นก่อน"
‎"ตั้งสติ คุณอายุมากขึ้น ขี้หงุดหงิดขึ้น
‎และคุณไม่อยากให้อารมณ์แบบนั้นส่งผลต่อลูกๆ"
‎มันจะไม่ส่งผลต่อลูกๆ ผมหรอก ‎ผมรู้ว่ามันจะไม่ส่งผลต่อลูกๆ
‎โรคระบาดนี่ให้โอกาสผม ‎ได้ใช้เวลามากมายกับลูกๆ
‎เป็นครั้งแรกที่ผมสำนึกว่า
‎ลูกๆ ผมถูกตามใจจนเสียเด็กหน่อยๆ
‎พวกเขาเสียเด็กหน่อยๆ แต่ไม่ใช่เพราะตั้งใจ ‎เป็นเพราะสถานการณ์พาไป
‎ผมมีลูกดี ลูกๆ ผมเป็นเด็กดีมาก ผมพูดจริงๆ
‎ผมโชคดีมากๆ ลูกๆ ผมเป็นเด็กดีมาก
‎แต่เพราะสถานการณ์พาไป ‎พวกเขาเลยเสียเด็กกันนิดหน่อย
‎เช่น ได้บินด้วยเครื่องบินส่วนตัว ‎ตั้งแต่เกิด พวกเขาไม่ได้ขอ
‎พอเกิดมาเราก็มีให้แล้ว
‎ลูกๆ เดินทางกับผมเท่านั้น
‎ครั้งแรกที่พวกเขาเดินทางโดยไม่มีผม ‎คือช่วงโรคระบาดนี้กับภรรยาเก่า
‎กลับไปที่ฟิลาเดลเฟียกับแม่ของพวกเขา ‎เพื่อไปเยี่ยมยาย
‎ลูกๆ ผมโทรหาผมจากสนามบิน
‎คุณคงคิดว่าลูกผมอยู่ในแบกแดด
‎ผมไม่เคยเห็น…
‎ความตื่นตระหนกในระดับที่สูงกว่านี้มาก่อนในชีวิต
‎ลูกๆ โทรหาผมจากสนามบิน "พ่อ"
‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎ลูกสาวผมแบบ "พวกเขาเอาโลชั่น ‎กับยาสีฟันของหนูไป"
‎"หนูควรต้องทำยังไง"
‎"พวกเขาให้หนูเดินผ่านเครื่องตรวจ…"
‎ลูกชายผมแย่งโทรศัพท์ไป ‎"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย พ่อ"
‎"พวกเขาไม่ให้ผมเอากระเป๋าไปด้วย"
‎"พวกเขาว่าผมเอาเป้ กระเป๋าลาก ‎กระเป๋ากีฬาไปด้วยไม่ได้ "
‎"ต้องเอาเกมไว้ใต้ท้องเครื่อง ‎แล้วผมจะเล่นยังไงล่ะพ่อ"
‎ผมบอกลูกๆ ว่า "ใจเย็นก่อน หยุดๆ"
‎"ทั้งคู่เลย"
‎"เขาเรียกว่าเพื่อความปลอดภัย"
‎"เรียกว่ากรมการบิน โอเคไหม"
‎"นี่เรียกว่าชีวิตที่ต้องอยู่กับแม่"
‎"เข้าใจไหม มันไม่เหมือนกัน"
‎"มันมีเรื่องที่แย่อยู่ ไม่เป็นไรนะ"
‎"อะไรๆ ก็เปลี่ยนได้"
‎"ไม่เป็นไรนะ"
‎"ลูกทั้งคู่จะไม่เป็นไร"
‎ผมมองข้ามบางสิ่งที่ทำไป ‎เพราะไม่เคยคิดถึงมันเป็นครั้งที่สอง
‎ผมและลูกๆ ไปสวนสนุก ‎เราไปเล่นทั่วทั้งสวนสนุก
‎ทั้งสวนสนุกเลย ใน 30 40 นาที
‎ทำยังไงเหรอ ผมโทรไปจองล่วงหน้า ‎มีพนักงานต้อนรับที่พวกเขาจัดให้ผม
‎ไปถึงสวนสนุก ‎พนักงานต้อนรับเดินพาผมและครอบครัว
‎ไปยืนหัวแถวของทุกๆ เครื่องเล่น ‎ทำแบบนั้นมาหลายปีแล้ว
‎แต่ผมอธิบายกับลูกๆ ว่า ‎"ฟังนะ นี่ต้องทำงานให้ได้มา ไม่ใช่ได้มาฟรีๆ"
‎"มันไม่ได้เกิดขึ้นเอง"
‎"พ่อของลูกต้องทำงานหนัก ‎เพื่อจะได้เดินมาอยู่หัวแถวเหล่านี้"
‎"มันมีกฎเกณฑ์ ‎ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็เดินมาหัวแถวได้"
‎"กฎข้อแรก ขณะที่เราเดินมาที่หัวแถว
‎เราไม่สบตากับใครก็ตามที่ต่อแถวอยู่"
‎"เข้าใจไหม"
‎"มองตรงไปข้างหน้า
‎ไม่ต้องมองซ้ายมองขวา ‎จนกว่าเราจะไปถึงหัวแถว"
‎"คนพวกนี้จะพูดอะไรต่างๆ นาๆ ‎พวกเขาจะพูดจาหยาบคาย
‎ใส่พ่อและลูก"
‎"อย่าไปสนใจพวกเขา"
‎"อย่าไปสนใจ เพราะอะไรรู้ไหม ‎เราอยู่ในรถ มุ่งหน้ากลับบ้าน"
‎"เราจะไม่ได้เจอคนพวกนี้อีก"
‎"รู้ไหมคนพวกนี้จะอยู่ที่ไหน ‎ยังต่อแถวเวรนั่นอยู่เลย"
‎"พวกเขาจะยังต่อแถวอยู่"
‎"และนั่นคือความเป็นจริง"
‎ลูกๆ ผมทำตามนั้น พวกเขาเข้าใจ
‎เราทำแบบนี้มาเป็นเวลาหลายปี
‎ลูกๆ โทรหาผมจากสวนสนุก
‎พวกเขาอยู่กับพวกญาติๆ และเฟสไทม์มาหาผม
‎ผมรับสายเฟสไทม์ของลูก ‎บอกได้เลยว่าพวกเขาไม่มีแรง
‎ขาดสารอาหาร ‎ไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว ผมบอกได้
‎มีคราบน้ำลายสีขาวตรงมุมปาก
‎แทบจะยืนไม่ไหว
‎"พ่อ"
‎"เราต่อแถวมาหลายชั่วโมงแล้ว ‎ยังไม่ได้เล่นอะไรเลย"
‎"เราซื้อตั๋วด่วน แต่มันไม่เห็นด่วนเลย"
‎"โทรหาใครหน่อยได้ไหม ‎ทำอะไรให้หน่อยได้ไหม"
‎ผมว่า "ลูกอยู่กับใคร"
‎"ญาติๆ ค่ะ"
‎"แม่อยู่ที่นั่นหรือเปล่า" "อยู่ค่ะ"
‎"ให้แม่มาพูดสาย ขอคุยกับแม่หน่อย"
‎แม่พวกเขามาคุยโทรศัพท์ ‎เธอว่า "หวัดดีค่ะ ว่าไง" "หวัดดี"
‎"รุกฆาต ยัยบ้า" แล้วผมก็วางหู
‎ผมเร็วทีเดียว
‎ผมยังไม่ได้คุยเรื่องมุกพวกนี้กับภรรยาเก่า
‎อยากบอกพวกคุณไว้ก่อน
‎มุกพวกนี้ผมต้องจ่ายแพงแน่ๆ
‎อาจต้องซื้อรถกระบะเทสลา ‎หรืออะไรให้นาง
‎ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น มันก็แค่มุกดีๆ มุกเดียว
‎นั่นเป็นมุกดีๆ สองมุก ผมเอามันออกไม่ได้
‎ผมคิดถึงมุกพวกนั้นอยู่พักใหญ่
‎ผมต้องปล่อยมันออกมา มันคุ้มกับผลที่ตามมา
‎ผมจะส่งข้อความหาเธอสองข้อความ ‎หลังจากเทปนี้ ดูว่าเธอรู้สึกยังไง
‎ภรรยาผมพูดเรื่องเดิมๆ ตลอดเวลา ‎"เควิน คุณแก่ขึ้น"
‎"ขี้โมโห ขี้หงุดหงิด"
‎ผมมาที่นี่เพื่อบอกว่าผมอายุมากขึ้น ‎ตอนนี้สี่สิบเอ็ดแล้ว
‎ใช่ไหมล่ะ ผมรู้
‎เวลาผ่านไปเร็วชะมัด
‎ผมเพิ่ง 22 ไม่นานนี้เอง
‎เราไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปเร็วแค่ไหน
‎มองกลับไป ‎ภาพการแสดงตลกฉบับพิเศษบนผนัง
‎นั่นคือช่วงเวลาในชีวิตของผม
‎เกือบ 16 ปี กับการแสดงตลก
‎สิบหกปีกับการแสดงตลก มันบ้ามาก
‎สี่สิบเอ็ด
‎เกิดอะไรขึ้น
‎สิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงเมื่ออายุ 40
‎เราได้ยินเรื่องนี้ แต่เราไม่เชื่อ ‎อะไรๆ เปลี่ยนแปลงไป
‎ผมบอกคุณได้เลย ‎ว่าสิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ
‎การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎หลังจากอายุ 40
‎อัณฑะผมยาน เลยได้ความยาวเพิ่ม
‎อัณฑะผมยาวขึ้น ผมไม่ได้ขอนะ
‎มันเกิดขึ้นเอง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ตอนนั้นอยู่ในครัว
‎ก้มตัวลง ภรรยาผมว่า ‎"ทำไมมีลูกเต๋าอยู่ในกระเป๋าหลัง"
‎"ไม่มีลูกเต๋าในกระเป๋าหลังผมสักหน่อย"
‎ผมจับกระเป๋าหลัง "ให้ตาย นั่นไข่ฉันเอง"
‎"ไข่ฉันไปอยู่ในกระเป๋าหลังได้ไง ‎เกิดอะไรขึ้นกับฉัน"
‎"ฉันหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย"
‎"ใครจับฉันยืดตอนที่หลับ"
‎เรื่องใหญ่ที่สุด ‎คือผมพอใจกับชีวิตแค่ไหนเมื่ออายุเท่านี้
‎ผมโอเคนะ
‎ผมพูดจริงๆ ผมโอเค ‎ผมไม่ต้องทำอะไรมากมาย
‎ผมชอบที่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้
‎ผมสร้างบ้านนี้ขึ้นมาเอง
‎ผมกับภรรยาสร้างมันขึ้นมา ‎นี่เป็นที่ที่เราอยากอยู่
‎เราอยากอยู่ในบ้านหลังนี้
‎มาสร้างบ้านในฝันให้เราได้อยู่กัน ไม่ใช่ทิ้งมันไป
‎ผู้หญิงมักมีปัญหากับการทำแบบนี้ ‎ที่เรียกว่านั่งลง
‎มันยากสำหรับผู้หญิงที่จะนั่งลง
‎นั่งลงโว้ย
‎นั่นถือเป็นงานสำหรับผู้หญิง
‎ประโยคที่ผู้หญิงชอบพูดคือ ‎"ไปหาอะไรทำกันเถอะ"
‎"ทำอะไร" "อะไรสักอย่าง"
‎"พูดบ้าอะไรของคุณ" "อะไรสักอย่าง"
‎ผู้ชายจำนวนมาก…
‎ผู้ชายจำนวนมากเห็นด้วย "ใช่เลย!"
‎"อะไรสักอย่าง ฉันไม่รู้ อะไรสักอย่าง"
‎รู้ไหมปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของภรรยาผมคืออะไร ‎วิ่งไล่อดีต
‎พยายามแก้ไขสิ่งที่เธอเคยทำในอดีต
‎คุณผู้หญิง ผมบอกคุณเป็นการส่วนตัวเลย ‎ไม่เป็นไรที่จะแก่
‎ความแก่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
‎ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
‎เลิกสู้กับความแก่เถอะ
‎ความงดงามของการมีอายุมากขึ้นก็คือ ‎คุณได้มีโอกาสมองย้อนหลังและสำนึก
‎เรื่องงี่เง่าทั้งหมดที่คุณผ่านมาได้ ‎และที่เคยทำตอนยังเด็กน่ะ
‎มันเจ๋งออก
‎เลิกวิ่งหนีมันซะที
‎เลิกพยายามแก้ไขมันซะที มันจบไปแล้ว
‎มันจบไปแล้ว
‎วันก่อนเธอบอกผม ‎"ออกไปข้างนอกกันนะคืนนี้"
‎"ไปเมาให้เละกันเลย"
‎ผมว่า "ไม่มีทาง ไม่เอา"
‎"ผมจะทำแบบนั้นทำไม ไม่เอา"
‎"มันเจ็บ ตอนนี้มันเจ็บชะมัด"
‎กระดกไปหนึ่งช็อต ‎มันติดอยู่ที่หน้าอกผมสามถึงห้านาที
‎ร่างกายด้านซ้ายของผมไม่ตอบสนอง ‎ผมสั่นไปหมด
‎ผมต้องตดไม่ก็อึ ผมไม่รู้ ‎อย่างใดอย่างหนึ่ง มีบางอย่างเกิดขึ้น
‎ทำหน้าโง่เง่า
‎ผมบรรยายเรื่องนี้ให้ภรรยาฟังอย่างละเอียด
‎รู้ไหมเธอตอบว่าอะไร
‎"คุณไม่เคยอยากไปสนุกกับฉันเลย"
‎ผมว่า "นังบ้า นี่เพิ่งอธิบาย ‎โรคหลอดเลือดสมองตีบให้ฟังนะ"
‎"นั่นแหละอาการมัน"
‎"โรคหลอดเลือดสมองตีบของแท้ ผมกำลังแย่"
‎"คุณไม่อยากไปสนุกกับฉัน"
‎"คุณไม่อยากทำอะไรเลย"
‎พออายุเกิน 40 รู้อะไรไหม ‎คุณไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
‎ผมไม่สนแม่ง
‎ภรรยาผมอยากออกไปข้างนอก ผมไม่อยาก ‎"คุณไปสิ ผมไม่สนแม่ง"
‎"พูดจริงๆ นะ ผมไม่สนแม่ง ‎ว่าคุณจะทำอะไร"
‎นี่ไม่ได้แค้นหรือโกรธนะ ‎ผมพูดจริงๆ ผมไม่สนแม่งหรอก ไปเลย
‎"ขอให้สนุกนะ ไปเลย"
‎คุณผู้หญิงครับ คุณไม่รู้วิธีไม่สนสี่สนแปด ‎นั่นคือปัญหาของคุณ
‎ถ้าพวกคุณมีอารมณ์ไม่สนสี่สนแปดได้เหมือนผู้ชาย
‎พระเจ้า โลกนี้คงน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ
‎มันจะน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ ‎แต่คุณไม่รู้วิธีทำแบบนั้น
‎คุณมองหาความสนใจจากคนอื่นอยู่เสมอ ‎เพราะพวกคุณ…
‎คุณทำไม่ได้ คุณไม่เข้าใจ คุณคิดไม่ออก
‎ผมจะบอกให้ว่าปัญหาของคุณคืออะไร ตั้งใจฟังนะ
‎นี่คือสิ่งที่ทำให้ผู้หญิงโมโหสุดๆ
‎คุณโกรธเวลาที่ผู้ชายไม่แสดงปฏิกิริยา
‎ที่คุณรู้สึก ปฏิกิริยาที่คุณจะแสดงต่อเขา
‎ผมจะพูดอีกครั้ง
‎คุณผู้หญิงครับ คุณโกรธ ‎เวลาที่ผู้ชายไม่แสดงปฏิกิริยา
‎ที่คุณรู้สึกว่าเป็นปฏิกิริยาที่คุณจะแสดงต่อเขา
‎คุณจึงมองหาความสนใจจากคนอื่นอยู่เสมอ
‎เพราะในทางกลับกัน ‎คุณจะแบบ "ถ้าเป็นฉันคงจะสน"
‎ใช่
‎- "ดังนั้นคุณควรจะสนใจสิ" ‎- ใช่
‎นั่นคือเหตุผลที่คุณต้องการความสนใจ
‎ภรรยาผมต้องการมันเสมอ
‎เธออยากไปข้างนอก "ไปสิ"
‎เธอออกไปเลยไม่ได้ ‎"เอาละ ที่รัก ฉันจะไปข้างนอก"
‎"ดี"
‎"ฉันกับพวกสาวๆ"
‎"เข้าใจละ"
‎"เราคงเมากันเละเทะคืนนี้"
‎"ตามสบายเลย"
‎"ฉันไม่รู้ว่าจะกลับกี่โมง"
‎"ผมคงหลับไปแล้วละ ไม่เป็นไร"
‎เธอกำลังมองหาความสนใจจากผม ‎มันไม่มีโว้ย!
‎"ไปเลย" ผมตื่นเต้นอยากให้คุณไปซะที ‎ผมจะได้กินมันฝรั่งทอดจากสะดือตัวเอง
‎ผมไม่สนแม่งหรอก
‎"ไปเลย"
‎พวกเธอทำไม่ได้
‎ก็เลยต้องการสิ่งเดียวกันจากผู้ชาย
‎คุณไม่เข้าใจ เรื่องที่สำคัญที่สุด
‎เลิกคาดหวังให้เราฉลาดหลักแหลมเหมือนคุณสักที
‎ถ้าผู้ชายคนหนึ่งที่อายุเกิน 40 ‎ออกไปข้างนอก ผมบอกเลย
‎เขาไม่มีแผนการอะไรทั้งนั้น
‎ไม่มีจุดประสงค์ กำหนดการ
‎เลิกถามได้เลย เพราะเราไม่มีคำตอบ
‎ผมรู้ว่าผู้ชายทำให้พวกคุณไม่มั่นใจ ‎ในบางเรื่อง
‎และเรื่องที่พวกเขาเคยทำในอดีต ‎ผมเองก็ผิด
‎แต่พออายุ 40 แล้ว มันก็หายไป
‎มันหายไป เราไม่สนอะไรแม่งสักอย่าง ‎เราไม่แคร์
‎เลิกหาเรื่องได้เลย
‎ผมบอกเธอ… ‎ครั้งหนึ่งผมบอกว่าจะออกไปข้างนอก
‎"ที่รัก ผมจะออกไปข้างนอก" "คุณจะไปไหน"
‎"ผมยังไม่รู้"
‎"ไปกับใคร"
‎"ใครก็ได้ที่มามั้ง ไม่รู้"
‎"พวกคุณจะทำอะไรกัน"
‎"ผมพยายามคิดอยู่เนี่ย ไม่รู้ว่าเราจะทำอะไรกัน"
‎"จะกินอะไรกันไหม"
‎"ก็หวังอยู่ ผมหิว ยังไม่ได้กินอะไรเลย"
‎"คุณจะกลับกี่โมง" ‎"เลิกเมื่อไหร่ก็กลับ"๊
‎"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"
‎"นี่ให้คะแนนกันหรือเปล่า นี่มันอะไร ‎ผมไม่มีคำตอบ"
‎"ผมตอบไม่ได้ หยุดถามได้แล้ว"
‎ผมทนไม่ไหวแล้ว
‎บางครั้งมันก็มีความไม่มั่นใจในระดับสูง
‎ที่มันไม่คุ้มค่าสำหรับคุณ คุณผู้หญิง
‎ครั้งหนึ่งเราทะเลาะกัน
‎ทะเลาะกันใหญ่โตเลย
‎มีสองเรื่อง เรื่องแรกเธอถามคำถามใหญ่กับผม
‎ผมต้องอธิบายว่าผมไม่รู้
‎ความลับอีกเรื่อง สาวๆ ‎เวลาเราว่า "เราจะไปข้างนอก"
‎จริงๆ แล้วเรานัดเจอกันที่ลานจอดรถ ‎และพยายามคิดว่าเราจะทำอะไรกันดี
‎เราประชุมกันอีกครั้ง
‎"มีแผนว่าไง" "คิดว่านายมีแล้วซะอีก" ‎"ไม่มี ฉันก็คิดว่านายมี"
‎"ไม่มีแผนห่าอะไรเลยเหรอ ฉันไปละ ‎ฉันไม่อยู่ทำเรื่องงี่เง่านี่หรอก"
‎ผมกลับบ้านแล้วไปนอน ผมกลับบ้านเร็ว
‎"คุณกลับบ้านเร็วเพราะคุณไปหาผู้หญิงมา"
‎"เปล่านะ"
‎"ผมอยู่ที่ลานจอดรถที่โฮม ดีโปต์อยู่ 45 นาที
‎คุยกันเรื่องไร้สาระ ผมก็เลยกลับบ้าน"
‎ผมไม่ชอบการโต้เถียง
‎อายุปูนนี้แล้วไม่เถียงกับใคร ‎แค่เดินจากมา
‎นั่นคือวิธีการใหม่ของผม
‎"เถียงกับตัวเองไปนะ เดี๋ยวผมมา"
‎"เดี๋ยวผมกลับมา"
‎"หวังว่าตอนที่ผมกลับมา คุณจะหมดแรงแล้ว"
‎นั่นแหละวิธีของผม
‎เราเถียงกันตอนเช้าแล้วผมก็ออกมา ‎เจ็ดโมงเช้า
‎เธอโทรหาผม ผมอยู่ในรถ
‎เธอว่า "คงมีใครบ๊วบให้คุณสิท่า"
‎ตอนเจ็ดโมงเช้าเนี่ยนะ
‎ผู้หญิงคนไหนที่อยู่ข้างนอกนี่ ‎จะขยันขนาดนั้นตอนเจ็ดโมงเช้า
‎มาบ๊วบให้ผู้ชาย
‎คิดว่าผมอยู่กับคุณโสกะกลางวัน ‎ประเภทไหนกัน พระเจ้า!
‎นักบ๊วบออกมาเพ่นพ่านตอนเจ็ดโมงเช้า ‎นั่นเหรอที่คุณกังวล
‎คุณไปอ่านอะไรมา
‎มีบล็อกไหนที่บอกพวกคุณให้กังวล ‎เรื่องนักบ๊วบตอนเจ็ดโมงเช้า
‎"ระวังแฟนของคุณไว้ให้ดี สาวๆ"
‎"นักบ๊วบออกล่าเหยื่อตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า"
‎"ขอบคุณนะ สาวน้อย"
‎"ผมเห็นภาพใน…"
‎"ผมเห็นมันในกล้องวงจรปิดของผม"
‎"ข้างนอกนั่นมองหาจู๋"
‎พอลงมาข้างล่าง…
‎"ผมเห็นเธอมองหาจู๋ในกล้องวงจรปิด"
‎"ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น มองหาจู๋"
‎สิ่งที่ผมต้องเจอนั้นเหลือเชื่อ
‎ความไม่มั่นใจของภรรยาผมลดลง ‎หลังจากได้อ่านแชทกลุ่มของผม
‎คุณผู้หญิงครับ ถ้าคุณมีแฟนอายุเกิน 40 ‎อยู่ในห้องนี้ด้วย
‎ผมท้าให้คุณเช็กโทรศัพท์เขา ‎และอ่านแชทกลุ่ม
‎เอาเลย
‎ถ้าเกิน 40 คุณควรทำเลย
‎น้อยกว่า 40 เหรอ
‎ผมไม่แนะนำ คุณกำลังเสี่ยง
‎คุณเสี่ยงมากๆ เลย
‎สี่สิบและสี่สิบขึ้นไป เอาเลย อ่านเลย
‎คุณจะไม่เคยอ่านบทสนทนาอะไร ‎ที่ไม่ต่อเนื่องและไร้ประเด็นขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
‎บทสนทนาทั้งหมดในแชทกลุ่มของผม ‎เริ่มต้นเหมือนกัน
‎มันเริ่มต้นได้เยี่ยม
‎"โย่"
‎"นายเห็นรูปก้นของรีแฮนนาไหม"
‎"สุดยอด"
‎"โคตรงาม"
‎"แม่ง!"
‎"ฉันเห็น"
‎มีคำถามส่งเดชมากมายอยู่ในแชท
‎"ถ้าเนยหมด ใส่อะไรในกระทะแทนได้"
‎"อะไรนะ"
‎"ฉันไม่มีเนย เพื่อน"
‎"ใช้อะไรแทนได้"
‎"เนยนายหมดได้ไง"
‎"ไม่รู้สิ แต่มันหมดแล้ว"
‎แล้วก็มีอีกประโยคขึ้นมา
‎"ฉันกินเนยไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำโรคเกาต์กำเริบ"
‎"เกาต์เหรอ"
‎"เป็นเกาต์ตั้งแต่เมื่อไหร่" "นานแล้ว"
‎"ไม่ยักรู้ว่านายเป็นเกาต์"
‎"บอกพวกนายแล้วว่าเป็นเกาต์"
‎อีกประโยคโผล่ขึ้นมา
‎"เกาต์คืออะไรวะ"
‎แล้วก็มีรูปจากเว็บเอ็มดีโผล่เข้ามา
‎รายละเอียดของโรคเกาต์ ‎และมันทำอะไรกับเราบ้าง
‎"ให้ตาย ทีนี้รู้หรือยัง"
‎จากนั้นแชทกลุ่มก็เงียบไปอีกห้าวัน
‎ไม่มีใครพูดอะไรเลย
‎อายุสี่สิบขึ้น แชทก็แค่ดับไปดื้อๆ
‎ไม่มีใครทำให้มันจบ
‎วันที่หกพวกเขาก็พูดเรื่องเดิมต่อ
‎"อะไรอีกที่ทำให้เกาต์นายกำเริบ"
‎โจอี้เพื่อนผมไม่รู้วิธีการใช้อีโมจิ
‎นั่นทำให้ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าเขาใช้มันเป็น
‎โจอี้อายุมากกว่าพวกเรา เขาคือคนที่เป็นเกาต์
‎เราล้อเลียนเขาตลอด
‎"ไอ้โรคเกาต์"
‎เราแหย่เขาเล่น
‎แล้วเขาก็โกรธในแชท
‎"ฉันเซ็งที่พวกนายแหย่ฉันตลอด"
‎"พวกนายก็แค่โกรธ ‎ที่ฉันทำเรื่องถูกต้องกับชีวิตฉัน"
‎"ฉันจะมีสุขภาพดี"
‎"อันที่จริง ฉันกำลังจะไปซื้อไอ้นี่เดี๋ยวนี้"
‎แล้วเขาก็ส่งรูปมะเขือม่วงห้าลูกติดกัน
‎จากนั้นก็ส่ง…
‎จากนั้นก็ส่งอีโมจิรูปลิ้นที่มีน้ำกระจาย
‎ผมว่า "นายพูดเรื่องบ้าอะไรวะ โจอี้"
‎"นายพูดเรื่องอะไรอยู่"
‎"นายเพิ่งพูดว่านายกำลังจะไปบ๊วบจู๋ห้าอัน…
‎จนเสร็จ นายพูดแบบนั้นแหละ"
‎"เปล่านะ ฉันไม่ได้พูด"
‎"พูด"
‎"มะเขือม่วงห้าลูก ลิ้น น้ำกระจาย"
‎"นายบอกว่านายจะใช้ลิ้นกับมัน
‎ทำให้เสร็จ นายพูดแบบนั้นแหละ"
‎ไอ้เวรโจอี้
‎ยิ่งอายุมากขึ้น เราก็ยิ่งตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์
‎ผมและภรรยาตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์มากๆ ‎ในความสัมพันธ์ของเรา
‎ซื่อสัตย์มากๆ
‎ซื่อสัตย์จริงๆ
‎วันก่อนภรรยาบอกผมว่า
‎"ที่รัก เซ็กซ์ของคุณไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว"
‎ใส่หน้าผมเลย
‎ผู้หญิงอะไรเนี่ย
‎เราอยู่ในบ้านผม ผมจะซื่อสัตย์กับคุณ
‎เธอพูดใส่หน้าผมเลย
‎บอกผมว่าผมไม่เด็ดเหมือนเดิม
‎รู้ไหมผมตอบว่ายังไง
‎"มันเกิดขึ้นได้" ผมบอกไปแบบนั้น
‎"มันเกิดขึ้นได้"
‎ผมไม่สนแม่ง
‎พออายุ 41 ผมไม่มีเวลาไปมีเซ็กซ์ทั้งวัน
‎ผมเหนื่อย ผมเหนื่อย
‎เราจะประสบความสำเร็จ ‎และมีจู๋ที่ดีไปพร้อมกันไม่ได้
‎ผมพูดไปแล้ว ผมรู้สึกอย่างนั้น
‎ผมแม่งรู้สึกอย่างนั้นเลย ‎ผมไม่ถอนคำพูดด้วย พูดไปแล้ว
‎เราจะประสบความสำเร็จ ‎และมีจู๋ที่ดีไปพร้อมกันไม่ได้
‎ผมบอกเธอว่า "เลือกเอา ชีวิตแบบนี้หรือจู๋ดีๆ"
‎"ผมไม่ทำให้ทั้งคู่แน่ ไม่ทำให้ทั้งคู่หรอก"
‎"ผมไม่ให้คุณทั้งคู่แน่ เลือกสักอย่าง"
‎ตอนที่จู๋ผมยังดี ผมจน ไม่มีอะไรเลย
‎ผมออกไปมีเซ็กซ์เพื่อหาค่าโดยสาร ‎ตอนที่จู๋ผมยังดี
‎มีเซ็กซ์เป็นค่ารถไฟใต้ดิน
‎เซ็งกับการเดิน ผมต้องเอาจู๋ดีๆ มาใช้
‎เข้าไปในรถใครก็ได้แถวๆ นี้
‎ตอนนั้นมันหนาวในฟิลาเดลเฟีย
‎คุณไม่รู้หรอกว่าชีวิตผมเป็นไง ‎อย่ามาตัดสินกัน
‎แต่เพราะเราแต่งงานแล้ว ‎เราต้องประนีประนอม
‎ต้องเจอกันครึ่งทาง
‎ผมบอกเธอ "คุณคิดว่า ‎ผมต้องยกระดับเซ็กซ์ผมใช่ไหม"
‎"เลือกวันมาเลย"
‎"เลือกวันมา"
‎ในวันนั้น ผมต้องมีจู๋ที่ใช้งานได้อย่างดี
‎เลือกวันมาเลย แล้วในวันนั้น ‎ผมต้องมีจู๋ที่ใช้งานได้อย่างดี
‎เธอเลือกวันที่แปดของทุกเดือน
‎"ได้"
‎"เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ
‎เพราะผมจะบริการจู๋เลิศๆ ‎แบบที่คุณไม่เคยมีมาก่อน"
‎"ผมจะจัดหนักจัดเต็มให้เลยคราวนี้ ‎จะทำแบบนั้นแหละ"
‎ชีวิตก็สนุกสนานดีจนถึงอาทิตย์นั้น
‎ผมประสาทแดกเลย เพื่อน
‎เพื่อนๆ เห็นผมเลยทัก "นายโอเคไหม"
‎"ไม่ ไม่โอเค อีกห้าวันฉันต้องมีเซ็กซ์"
‎ต้องมีเซ็กซ์กับเธอวันที่แปด
‎ผมออกมาที่นี่ดื่มน้ำสับปะรด กินขึ้นฉ่ายฝรั่ง ‎ผมไม่…
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรกับผม
‎เหงื่อแตก "ให้ตาย ฉันต้องมีเซ็กซ์ในอีกสามวัน"
‎นับถอยหลังไป
‎รู้สึกเหมือนกำลังจะแข่ง ‎เอ็นบีเอรอบชิงชนะเลิศ อะไรแบบนั้น
‎เอาน้ำแข็งประคบขา ไม่รู้เป็นบ้าอะไร
‎ถึงวันที่แปด ผมทำสำเร็จ
‎บริการจู๋ดีๆ ให้เธอได้
‎ขอบคุณที่ปรบมือให้ครับ ขอบคุณ
‎เศร้ามากที่คุณรู้สึกว่าต้องปรบมือให้ ‎แต่ผมก็รับนะ
‎"ขอบคุณพระเจ้า เควิน ให้ตาย"
‎ความซื่อสัตย์เล่นงานผมเข้าให้แล้ว
‎ผมบริการจู๋ดีๆ ให้เธอวันที่แปด
‎ก็ตามนิสัยของผู้หญิงแท้ๆ พอวันที่เก้า
‎เธอพยายามขอเพิ่ม
‎นั่นไม่ใช่ข้อตกลงของเรา ไม่ได้ตกลงไว้แบบนั้น
‎ผมบอกว่าเดตหนเดียว
‎วันอื่นอาจจะเจอจู๋ไม่ดีก็ได้
‎จะมาคาดหวังให้เหมือนเดิมอีกไม่ได้
‎เธอเข้ามาตอนสองทุ่มครึ่ง ‎หลังเวลาเข้านอนของผม เมาแอ๋
‎มันดึกแล้ว
‎เธอพยายามจะปลุกผม "ตื่นสิ"
‎"อยากขอมีเซ็กซ์"
‎"อยากขอมีเซ็กซ์เหมือนวันที่แปดอีก"
‎เธอพูดแบบนั้น
‎"ฉันอยากมีเซ็กซ์เหมือนวันที่แปดอีก ‎ขอเซ็กซ์แบบวันที่แปด"
‎ผมตะคอกใส่เธอ ‎"อย่ามายุ่งกับผม เอามือออกไป"
‎"เข้ามานอนซะดึกขนาดนี้ ปลุกผมตื่น"
‎"ปลุกหมาตื่น"
‎ยิ่งคุณแก่ตัวลง ‎คุณก็ยิ่งเป็นห่วงสัตว์มากกว่าเรื่องอื่นๆ
‎"หมาไม่ได้หลับเต็มตามาสองอาทิตย์แล้ว
‎คุณเข้ามาเสียงดังขนาดนี้"
‎"ไปไกลๆ เลย ผมโกรธมากตอนนี้"
‎ผมกับหมาลงไปนอนข้างล่าง
‎นอนในห้องพักแขก "ผมจะไม่อยู่กับคุณ
‎และความเห็นแก่ตัวของคุณ
‎เพราะคุณอยากมีเซ็กซ์เหมือนวันที่แปดอีก"
‎"เดือนหน้าคุณจะไม่ได้มีเซ็กซ์แบบนี้"
‎แล้วผมก็ลบวันที่แปดของเดือนถัดไป ‎ออกจากสัญญา
‎พูดจริงๆ รู้ไหมอะไรที่ทำให้ผมหัวเราะ
‎การได้ยินคนพูดถึงเรื่องเซ็กซ์
‎นั่นก็พอแล้วสำหรับผม
‎การได้ยินคนอื่นพูดถึงเซ็กซ์ ‎มันโคตรตลกที่สุดในโลก
‎พวกหลานชายผมพูดถึงเซ็กซ์ได้ตลกที่สุด
‎หลานชายผมอายุ 21 22 ปี
‎เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดที่คุณเคยได้ยินเลย
‎ตลกที่สุดที่คุณเคยได้ยิน ‎แต่พวกเขาไม่เปิดเผยข้อมูล
‎ต้องล่อให้พวกเขาคายออกมา
‎เราต้องวางกับดัก ดูว่าพวกเขาจะตกหลุมไหม
‎ผมวางกับดัก พวกเขาก็ตกหลุมทุกครั้ง
‎ผมเพิ่งเดินเข้ามาในห้อง มันร้อน
‎"นี่ยังไม่ได้อึ๊บกันเหรอ"
‎พวกเขางับเหยื่อทุกครั้ง
‎"มีใครที่ไม่ได้อึ๊บ"
‎ทุกครั้งเลย "ใครไม่ได้อึ๊บ"
‎"ผมรู้น้าไม่ได้พูดถึงผม ‎ผมรู้น้าไม่ได้พูดว่าผมไม่ได้อึ๊บ"
‎"ผมได้อึ๊บ'
‎"ผมรู้น้าไม่ได้พูดถึงผม"
‎"เอาเลยน้า"
‎"นายไม่ได้อึ๊บ ไอ้ตุ๊ด"
‎"ฉันรู้ละอ่อนอย่างนายไม่ได้อึ๊บสาว"
‎"ผมได้อึ๊บนะน้า"
‎"บอกหน่อยว่านายทำอะไร" ‎"ไม่ ผมไม่บอก"
‎"เพราะถ้าบอก ‎น้าจะเอามันไปใส่ในโชว์ตลกของน้า"
‎"ฉันไม่เอาเรื่องนายไปใช้ หุบปาก"
‎"จะเอาเรื่องนายไปใส่ในโชว์ทำไม"
‎"ฉันมีมุกของฉัน ฉันไม่ต้องการนาย"
‎"ทำอะไรอยู่ เล่าเรื่องแย่สุดๆ ‎ที่เคยทำให้ฟังหน่อย"
‎"ไม่ว่ากันนะ" "ไม่ว่ากัน"
‎"ฉันจะว่านายไปเพื่ออะไร"
‎"ได้"
‎"เรื่องแย่สุดๆ ที่ผมเคยทำ…"
‎"ไปดูหนังกับแม่สาวคนนี้"
‎"เราไปดูหนังกัน เธอบอกให้ผม ‎ไปซื้อป็อปคอร์นถังใหญ่ที่สุด"
‎"ผมได้ป็อปคอร์นมา นั่งลง ‎เธอเจาะก้นถังจนเป็นรู
‎บอกให้ผมเสียบไอ้จู๋ผ่านรู แล้วรูดเนยให้ผม"
‎ผมว่า "อะไรวะเนี่ย"
‎ฟังนะ ผมยั้งตัวเองไว้ทัน ‎ผมต้องทำเหมือนรู้
‎"รูดเนย"
‎"ผมรู้ว่ามันใช่"
‎"รูดเนย"
‎เรารู้ตัวว่าเราแก่ เพราะเราถามคำถามผิดๆ
‎"ซื้อถังใหญ่ไปทำไม เสียดายป็อปคอร์น"
‎"น่าจะซื้อถังเล็กแทน"
‎ราคาต่างกัน 12 กับ 14 เหรียญใช่ไหม ‎ทำไมถึงซื้อถังใหญ่"
‎"เนยไม่เข้าไปในรูของนายเหรอ"
‎"เดี๋ยวก็ติดเชื้อหรอก"
‎"จะติดวิดก็ด้วยวิธีนี้แหละ นายได้ติดวิดแน่"
‎"ติดวิด-19 เพราะทำเรื่องนั้น เอาเนยใส่ในรู"
‎นายไม่อยากได้เนยในรูของนายหรอก
‎ผมรีบกลับบ้านไปบอกภรรยา
‎"คุณต้องไม่เชื่อเรื่องบ้านี่แน่"
‎"เทอร์เรนซ์บอกผมว่า ‎เด็กๆ ที่ข้างนอกนี่รูดเนยให้กัน"
‎เธอว่า "ยังทำแบบนั้นกันอยู่อีกเหรอ"
‎ผมว่า "นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่"
‎"คุณเป็นใคร"
‎ผมไม่อยากรู้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ ‎หยุดตรงนั้นเลย
‎ลูกๆ ของผมต้องไม่ทำแบบนั้น ‎ผมรู้แค่นั้น
‎ถ้าผมรู้ว่าลูกๆ ทำ ผมคงโกรธน่าดูแน่
‎แต่เราก็ถามลูกไม่ได้ เราต้อง อีกครั้งที่…
‎เราต้องวางกับดัก ดูว่าพวกเขาจะมาติดกับไหม
‎เราทานมื้อค่ำดีๆ ด้วยกันที่บ้าน มื้อค่ำอร่อยๆ
‎ผมถามภรรยาผม "เราน่าจะไปดูหนังกัน"
‎"คุณจะได้ช่วยรูดเนยให้ผม"
‎แล้วผมก็มองไปที่ลูกสาว จ้องไปที่ลูกสาว
‎จ้องก้นของลูก
‎เธอไม่ขยับเลย ทำตัวเย็นเหมือนพัดลม ‎กินอาหารของเธอไป
‎ผมไม่เคยเป็นพ่อที่ภูมิใจกว่านี้ ‎ขอบคุณพระเจ้า
‎ขอบคุณพระเจ้า เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎หันไปทางนี้ ลูกชายผมแบบ "อ๋อ ใช่"
‎เขาพูดว่า "ใช่"
‎"พ่อต้องซื้อถังใหญ่นะ"
‎"พ่อไม่อยากให้เนยนั่นไหลลงไปในรู ‎พ่อจะติดวิด"
‎"อีกครั้ง พ่อไม่อยากติดเป็นครั้งที่สองหรอก"
‎"พ่อไม่อยากติดวิดซ้อนกันสองครั้งหรอก"
‎ภรรยาผมบังคับให้ผมพาเธอไปเดต
‎พาเธอไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ
‎ผมไม่ใช่พวกชอบอ้างชื่อคนดัง ‎แต่คุณจะไม่เข้าใจ นอกจากผม…
‎จะอ้างชื่อคนดัง
‎ผมไปงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของไซน์เฟลด์
‎เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่เคยกิน
‎อาหารยอดเยี่ยมมาก
‎ในตอนท้ายของงานเลี้ยง ไซน์เฟลด์เดินออกมา
‎เขาว่า "ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น"
‎"พวกคุณจะได้พบกับของดี คืนนี้…
‎เราจะมีพิซซ่าที่อบในเตาอิฐ"
‎ทุกคนตื่นเต้นกันสุดๆ
‎"อะไรนะ พระเจ้า พิซซ่าเตาอิฐเหรอ"
‎"อะไรนะ"
‎ผู้หญิงคนหนึ่งว่า "ใส่ชีสกี่ชนิด เจอร์รี"
‎เจอร์รีว่า "ชีสเจ็ดชนิด"
‎"ชีสเจ็ดชนิด"
‎ผู้คนตื่นเต้นสุดๆ
‎แล้วก็ทั้งหมดนี้เป็นคนขาว ‎เป็นคนผิวขาวทั้งหมดเลย
‎พวกเขาเริ่มตะโกน "บ็อป"
‎"บ็อป" อะไรวะ
‎"บ็อป"
‎"บ็อป" นี่มันอะไรวะ
‎มีผู้หญิงผิวขาวเอนตัวข้ามโต๊ะมา
‎เธอว่า "มันย่อมาจากบริกโอเวนพิซซ่า"
‎ผมละแบบ "อ๋อ งั้นเอง"
‎"อ๋อ งั้นเอง"
‎"โอเค ผมเข้าใจละ"
‎ไซน์เฟลด์ให้ชายชาวอิตาเลียนเดินออกมา ‎พวกเขาสวมชุดเหมือนพิซซ่า
‎พวกเขาเริ่มแจกพิซซ่า ‎พูดภาษาอิตาเลียน…
‎ผมพูดอิตาเลียนไม่ได้
‎ผมเริ่มจะเข้าใจ ขณะที่ผมเล่ามุกนั่น
‎ว่าที่ทำอยู่เป็นการเหยียดผิว ผมขอโทษ
‎ทุกคนกำลังกินพิซซ่า ตื่นเต้นกันใหญ่
‎"พระเจ้า ฉันรับรสชีสได้เลย เจอร์รี"
‎"ฉันรับรสชีสได้เลย"
‎พวกเขาเอาพิซซ่ามาให้ผม กัดไปหนึ่งคำ
‎ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
‎เป็นพิซซ่าที่อร่อยที่สุดที่ผมเคยกิน
‎เป็นพิซซ่าโคตรอร่อยที่สุด
‎มีผักกาดหอมชนิดหนึ่งอยู่บนพิซซ่า ‎ผมไม่เคยกินมาก่อน
‎ผมบอกภรรยาว่า "มีผักกาดหอมอะไรอยู่ด้วย"
‎"รอจนคุณได้ชิมนะ"
‎ผู้หญิงผิวขาวคนนั้นเอนตัวข้ามมาอีก ‎เธอว่า "มันคืออารูกูลา"
‎"อะไรนะครับ"
‎"มันคืออารูกูลา"
‎"อ๋อ งั้นเอง"
‎ผมกัดอีกคำ แล้วก็ตามน้ำไปกับเขา "บ็อปๆ"
‎"บ็อปๆ…"
‎เป็นคืนที่ยอดเยี่ยมมาก
‎คืนที่ยอดเยี่ยมชะมัด ตั้งแต่ต้นจนจบ
‎พอมาอยู่ในรถ ผมโมโหมาก
‎ผมโมโหเพราะอะไรรู้ไหม
‎เพราะผมอยากมีเหมือนที่ไซน์เฟลด์มี
‎ผมอยากมีช่วงเวลาแบบนั้น
‎ไซน์เฟลด์เป็นที่รู้จักในนาม ‎ชายผู้เสิร์ฟพิซซ่าเตาอิฐ
‎เขาเป็นที่รู้จักในฐานะอื่นนอกเหนือจาก ‎ชื่อเสียงเขา
‎ผมอยากได้อะไรแบบนั้น
‎สิ่งที่ทำให้ผมโมโหสุดๆ
‎คือคนที่สร้างบ้านของไซน์เฟลด์สร้างบ้านผมด้วย
‎พวกเขาไม่เคยเสนอให้ผมก่อเตาอิฐไว้อบพิซซ่า
‎ที่บ้านผมสักครั้ง
‎นี่ถือเป็นการเหยียดผิวขั้นสุด
‎โคตรเหยียดผิว
‎เช้าวันรุ่งขึ้นผมโทรหาผู้รับเหมา
‎ผมใส่ก่อนอย่างโมโห "ไอ้พวกเหยียดผิว"
‎"ที่พวกคุณเสนอให้ไซน์เฟลด์ก่อเตาอิฐอบพิซซ่า
‎แต่ไม่เคยถามผมสักคำ แสดงให้เห็นว่า ‎พวกคุณเหยียดผิวแค่ไหน"
‎"ทำให้มันถูกต้องซะ ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่"
‎แล้วผมก็วางหู
‎พวกเขาโทรกลับมา "คุณพูดเรื่องอะไรกัน"
‎"คุณรู้ว่าเรื่องอะไร ‎ชีวิตคนดำก็มีความหมาย"
‎แล้วก็วางหูอีกครั้ง
‎ภายในหนึ่งวัน พวกเขาก็มาที่บ้านผม
‎มีพิมพ์เขียวให้เห็นหน้าตาเตาอบพิซซ่าของผม
‎ภายในหนึ่งอาทิตย์
‎ผมก็มีเตาอิฐสำหรับอบพิซซ่าที่หลังบ้าน
‎เป็นอีกครั้งที่ผมอยากมีเหมือนไซน์เฟลด์
‎ผมเชิญเพื่อนๆ ทุกคนมาบ้าน
‎ผมจะจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำเหมือนไซน์เฟลด์
‎เพื่อนๆ ผมกินกันเสร็จแล้ว
‎ผมเดินออกมาตอนทานอาหารค่ำเสร็จ ‎แบบที่ไซน์เฟลด์ทำ
‎"เอาละ"
‎"ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น
‎เพราะพวกคุณจะได้ชิมของดีกันคืนนี้"
‎"เราจะมีพิซซ่าที่อบในเตาอิฐกันคืนนี้"
‎แล้วเราก็ได้ยินเสียงพึมพำไปทั่วห้อง
‎"เขาพูดเรื่องบ้าอะไรกัน ‎ฉันไม่กินพิซซ่าจากอิฐหรอก"
‎ทุกคนในงานเลี้ยงของผมเป็นคนผิวดำ ‎ทั้งหมดเป็นคนผิวดำ
‎"สั่งโดมิโนส์เถอะ ฉันไม่กินของบ้าๆ นั่น"
‎ผมว่า "ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังคิดถึงอะไร"
‎"มีชีสกี่ชนิด"
‎"ชีสเจ็ดชนิด"
‎พึมพำกันหนักกว่าเดิม "ฉันแพ้แลคโตส ‎ไม่กินชีสบ้าๆ นั่นหรอก"
‎"ใครๆ ก็รู้ว่าใส่ชีสเยอะขนาดนั้น ‎แค่บนมะกะโรนี"
‎"ฉันไม่กินมันแน่ เขาเป็นอะไรของเขา"
‎ผมว่า "ทุกคนลุกขึ้น ออกไปข้างนอกกัน
‎เพราะเตาอิฐอบพิซซ่าอยู่ที่นั่น"
‎มีเสียงพึมพำเพิ่มขึ้น "ข้างนอกหนาวจะตาย ‎ฉันไม่ออกไปหรอก"
‎คนผิวดำมีปฏิกิริยากับทุกเรื่อง
‎"ไม่เอาหรอก ฉันไม่ไป"
‎ผมว่า "มาเร็ว ทุกคน พูดพร้อมกันนะ
‎บ็อปๆ บ็อป"
‎จามาล เพื่อนผมยืนขึ้นด้านหลัง
‎"อ๋อ ถ้านายมีบ็อปอยู่ข้างนอก ฉันจะไป"
‎นาอีมว่า "บ็อปนี่มันอะไรวะ"
‎เขาว่า "เขามีบิ๊กโอลด์พุสซี่ จิ๊มิแก่อวบอั๋น ‎อยู่ข้างนอก ฉันจะไป"
‎ผมว่า "ไม่ใช่ จามาล ‎ไม่มีจิ๊มิแก่อยู่ข้างนอก"
‎"ใช่สิ นั่นแหละคือบ็อป"
‎"ไม่ใช่" "ใช่สิ ตอนนั้นฉันอยู่ด้วย"
‎"เราอยู่ที่แอตแลนตา แม่สาวอวบบอก
‎'อยากเห็นบ็อปของฉันไหม' 'มันคืออะไร'"
‎"แล้วเธอก็ว่า 'บิ๊กโอลด์พุสซี่'"
‎"แล้วนายกับฉันก็เริ่มทิปเธอ"
‎"ฉันไม่มีแบงก์หนึ่งดอลลาร์ ‎แต่ฉันอยากเห็นอีก"
‎ทุกคนกลับบ้าน
‎ผมไม่เคยได้มีช่วงเวลานั้น
‎ผมไม่มีช่วงเวลานั้น
‎จำไว้นะครับว่าผมอยากได้มัน
‎ผมอยากเป็นที่จดจำในเรื่องอื่น ‎นอกเหนือจากชื่อเสียงของผม
‎อยากให้คนรู้จักในฐานะเควิน ฮาร์ท
‎ชายที่เสิร์ฟพิซซ่าอบในเตาอิฐ ‎และนั่นก็ปิ๋วไป
‎ผมต้องหางานอดิเรกใหม่
‎ผมค้นหางานอดิเรกใหม่อย่างหนักเลยด้วย
‎ผมใช้จักรยานออกกำลังกายอยู่พักหนึ่ง
‎ขี่ได้หลายกิโลเลย
‎แต่แล้วก็เลิก สาเหตุที่เลิกคือ
‎ผมไม่ชอบจู๋ผมในชุดขี่จักรยาน ‎เรื่องจริงนะ
‎มันดูเหมือนผมมีจิ๊มิ ผมไม่ชอบ
‎ไข่ยานๆ ของผมด้วย รวมกันแล้วแย่มาก
‎มันดูไม่ดีน่ะ
‎พอหยุดที่ไฟจราจร เราต้องเอาเท้าวางลงพื้น
‎เราต้องพูดอะไรแบบ "ไง เป็นไงบ้าง"
‎รถยนต์ต่างก็ชะลอ
‎"ชะลอความเร็วทำไม ไปเลย หยุดมองได้แล้ว"
‎ผู้หญิงคนนี้ชะลอรถ ตอนนั้นเจ็ดโมงเช้า
‎ผมว่า "ไปเลยนะ ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร"
‎"คุณโสกะกลางวัน ไปให้พ้นจากตรงนี้เลย"
‎"ไม่มีจู๋ให้คุณหรอก คุณผู้หญิง ‎ไปเลยไป คุณโสกะกลางวัน"
‎"ไปจากตรงนี้ซะ"
‎ผมเริ่มชกมวย
‎ชกมวยกลายเป็นงานอดิเรก
‎ผมเริ่มชกมวยเพราะรู้สึกว่า
‎ผมเก่งขึ้นได้ในทุกวัน
‎ทุกวัน ผมทำให้ดีได้
‎เป็นการต่อสู้กับตัวเอง
‎ผมไปหาครูฝึกมา
‎หมอนั่นเป็นคนที่มีความสามารถ ‎และประสบการณ์มาก
‎ลงแข่งในโกลเดนโกลฟ
‎โอลิมปิกส์รุ่นเยาว์ อะไรมากมาย ‎เป็นแชมป์รุ่นไลท์เวท
‎ผมว่า "ผมรู้ว่าตอนนี้คุณไม่ได้ทำงาน ‎แต่ผมจะจ่ายคุณอย่างงามเป็นค่าสอน"
‎เขาว่า "ถ้าคุณจ้างผม ‎ผมจะทำให้คุณเป็นสุดยอดนักชก"
‎ผมว่า "นั่นก็มากไป"
‎"ไม่ได้อยากเป็นขนาดนั้น ‎ผมแค่อยากต่อยเก่งๆ"
‎เขาว่า "ได้เลย" แล้วเขาก็กลายเป็นครูฝึกผม
‎ต้องพูดตรงๆ เขาโคตรเก่ง
‎สอนจนผมเก่ง
‎เล่าเรื่องที่ผมไม่มีทางได้ยินให้ผมฟัง
‎เปรียบผมกับนักมวยที่ผมไม่รู้จัก ‎แต่มันก็ยังเป็นคำชม
‎บอกผมว่าผมทำให้เขานึกถึง ‎นักชกที่ชื่อ เลฟตี้ ลู เอิร์ล
‎เขาว่า "เควิน คุณรู้ไหมว่าเขาคือใคร" ‎ผมว่า "ไม่รู้หรอก"
‎เขาว่า "ผมจะเอาวิดีโอให้คุณดู"
‎"มีเครื่องเล่นวิดีโอไหม"
‎"ไม่มี"
‎แล้วเขาก็ทำให้ผมหัวเราะ ตอนบอกเขาว่าผมไม่มี
‎เขาแบบ…
‎เหมือนผมอยู่ผิดปี
‎"ไม่อยากเชื่อว่าคุณไม่มี ให้ตาย"
‎"ทำไมคุณถึงยังมีเครื่องเล่นวิดีโออยู่"
‎เขาว่าผมมีหมัดแย็บที่เยี่ยมที่สุด
‎เขาว่า "หมัดแย็บของคุณทำให้ผมนึกถึง ‎สายฟ้าที่ออกมาจากไหล่คุณ"
‎"สายฟ้าจากไหล่ของคุณ"
‎"เคยคิดจะเป็นนักชกไหม" ผมว่า "ไม่"
‎"ต่อยเล่นๆ ล่ะ" ‎ผมว่า "ไม่นะ แต่ผมคงเอาด้วย"
‎"นั่นแหละที่อยากได้ยิน ‎พรุ่งนี้หกโมงเช้า ผมจะนัดให้"
‎"คุณต้องได้เห็นว่าตัวเองเก่งแค่ไหน"
‎หกโมงเช้า ผมมาที่โรงยิม
‎เขาหาคู่ชกไว้ให้ รูปร่าง ส่วนสูงพอๆ กับผม
‎ได้นวมป้องกันศีรษะ กระจับ ฟันยาง
‎เขาใส่ให้ผมจนครบ เริ่มทาวาสลีนจนทั่วหน้า ‎และนวมป้องกันศีรษะผม
‎ผมว่า "นี่เอาไว้ทำอะไร" ‎เขาว่า "หมัดจะได้ลื่นพลาดเป้า"
‎"เราไม่เคยคุยกันว่า… โอเค"
‎"เราไม่เคยคุยกันเรื่องนั้น แต่ไม่เป็นไร"
‎"โอเค ถ้ามันจะเป็นแบบนั้น ‎ก็ให้มันเป็นแบบนั้น"
‎เขาทาวาสลีนเสร็จ เดินออกจากเวที
‎ผมว่า "เดี๋ยว คุณยังไม่ได้ทาให้เขา"
‎เขาว่า "เขาไม่เป็นไร เขาไม่ต้องใช้"
‎"ก็ได้"
‎นั่นประหลาดดี โอเค เอาไงเอากัน
‎ผมจะตามน้ำไปละกัน
‎เขาว่า "เราจะชกกันสามยก ยกละสามนาที"
‎"ห้ามทำร้ายกัน"
‎"สนุกให้เต็มที่ ไม่ต้องจริงจัง"
‎เขาตะโกนออกมาว่า "อย่าอัดเขาแรงล่ะ"
‎ผมเหมาเอาว่าเขากำลังพูดกับผม ‎ต้องพูดกับผมอยู่แน่
‎ผมตะโกนกลับ "เข้าใจแล้ว โค้ช"
‎แล้วก็หัวเราะอย่างมั่นใจ
‎เราเข้ามุม เสียงระฆังดัง
‎ผมออกมา อยากให้เขาเห็นว่าผมต่อยได้
‎คุณบอกได้ว่าผมต่อยเป็น ‎จากวิธีที่ผมประคองไหล่
‎ดูสิว่าผมเคลื่อนไหวยังไง
‎เท้าผมอยู่ห่างกัน
‎ดูการขยับเท้า ‎ดูการเคลื่อนไหวของฉันสิ ไอ้ตุ๊ด
‎นี่ไม่ใช่เรื่องหมูๆ แน่
‎ใช่ เห็นแล้ว เขายืนเต็มเท้า
‎เขาไม่ได้ยืนบนปลายเท้าด้วยซ้ำ ‎ผมอัดเขาเละแน่
‎ผมเริ่มมั่นใจมากขึ้น ขณะที่เคลื่อนไหวไปรอบๆ
‎โค้ชของผมว่า "เควิน หยุดเล่นได้แล้ว ‎ปล่อยหมัดสิ"
‎ได้เลย
‎"จัดให้"
‎หวังว่าเขาจะได้ดูรายงานอากาศ
‎เพราะเขาจะได้เจอกับสายฟ้าฟาดแน่ๆ
‎เวลาปล่อยหมัดแย็บ เราต้องก้าวออกไป
‎ก้าวออกไปแล้วแย็บในเวลาเดียวกัน
‎ปล่อยออกไป ทุกครั้ง
‎ปล่อยหมัดแย็บแบบนี้
‎ผมก้าวออกไป กำลังจะปล่อยหมัด ‎หมัดอยู่นี่
‎อยู่นี่เลย กำลังจะอัดไอ้ตุ๊ดนั่น
‎เตรียมรับให้ดีๆ นะ มันมาแล้ว
‎กำลังมาแล้ว ตรงนี้เลย หมัดอยู่ตรงนี้
‎แต่มันกำลังจะยื่นออกไป มันมาแล้ว
‎หมัดฉันกำลังจะไปอยู่ตรงนั้น ‎เตรียมรับไว้ให้ดี
‎อยู่นี่แล้ว ก่อนที่ผมจะทำแบบนั้น
‎เขาก็ต่อยผม
‎ผมสูญเสียการมองเห็นไปทันที
‎ทันทีเลย ผมตาบอดไปเลย
‎มองไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างมืดไปหมด
‎ผมเคยอ่านเจอว่าสมองอาจถูกทำลาย ‎หรือถึงตายได้จากหมัดเดียว
‎ผมสูญเสียการมองเห็นไปเลย
‎ผมมองไม่เห็นอีกต่อไป
‎ผมมองไม่เห็น ผมตื่นตระหนก ผมหันไปรอบๆ
‎รู้กันอยู่ว่าผมทำอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว
‎ผมเริ่มต่อยไปข้างหลัง ‎ผมเคยพูดเรื่องนี้ในโชว์ฉบับพิเศษ
‎ผมเป็นนักต่อยไปข้างหลัง ‎เวลาที่ผมตื่นตกใจ ผมจะเริ่มต่อย
‎ครูฝึกผมว่า "เควิน ออกหมัดแย็บสิ แย็บเลย"
‎ผมว่า "เพื่ออะไร ไอ้จอมโกหก"
‎มันไม่ใช่สายฟ้า นอกจากเขาจะเป็นนักล่าพายุ ‎โอเคไหม
‎เพราะนี่มันตลกสิ้นดี
‎ผมตาบอด มองอะไรไม่เห็นเลย
‎ผมตาบอด
‎"ลั่นระฆังสิ ลั่นระฆังสิโว้ย"
‎ระฆังลั่น
‎ผมไปที่มุมเองไม่ได้ ต้องตามเสียงเขาไปที่มุม
‎พอไปถึงมุม ครูฝึกบอกผมว่า
‎เขาว่า "เกิดอะไรขึ้น" ‎ผมว่า "ผมตาบอด มองอะไรไม่เห็น"
‎เขาแค่ยกนวมป้องกันศีรษะผมขึ้น
‎ปรากฏว่าตอนที่เขาต่อยผม ‎เขาชนนวมป้องกันศีรษะมาปิดตาผม
‎มันเป็นสีดำ ผมก็เลยมองด้านในของมันมาตลอด
‎เขาว่า "ทำไมไม่เลื่อนมันขึ้น"
‎ผมว่า "เพราะเราไม่เคยซ้อมกันเรื่องนี้"
‎"ผมว่าคุณทาวาสลีนให้ผมหนักมือไปหน่อย"
‎"ผมถึงลื่นไปทั่ว"
‎"ลื่นไปทั่วเวทีเลย ผมไม่อยากต่อยแล้ว"
‎"คุณจะเลิกเหรอ" ‎"ผมไม่ได้เรียกอย่างนั้น
‎ผมแค่อยากทำอะไรอย่างอื่น"
‎"คุณจะบอกเขาว่ายังไง"
‎ผมว่า "ผมจะไม่พูดกับเขาอีกตลอดชีวิต"
‎"ทนายผมจะเป็นคนคุยเอง ติดคุกหัวโตแน่"
‎"ผมพนันได้เลย เขาต้องติดคุกแน่หลังจากนี้"
‎"ที่เขาทำกับผมคืนนี้คือการทำร้ายร่างกาย ‎มันคืออย่างนั้น"
‎"การทำร้ายร่างกายขั้นรุนแรงที่สุด"
‎ผมเลิก เลิกชกมวยวันนั้น
‎เดินออกมา ไม่เคยกลับเข้าไปอีก
‎หลังจากนั้น ผมตัดสินใจหาวิดีโอเทป ‎ของเลฟตี้ ลู เอิร์ล มาดู
‎ผมไปเจอชายคนนี้
‎ผมอยากรู้ว่าเขาคือใคร
‎คุณเปรียบเทียบผมกับใคร
‎หลังจากที่ผมได้โชว์การชกมวย
‎ผมอยากเห็นว่าใครวะที่เหมือนผม ‎หรือคนที่ผมเหมือน
‎ปรากฏว่าเลฟตี้ ลู เอิร์ล มีแขนข้างเดียว
‎เขาเป็นนักชกพิการ
‎ชนะหนึ่งครั้งจากสามสิบแปดครั้ง
‎ครั้งเดียวที่ชนะนั่นเพราะอีกฝ่ายโดนตัดสิทธิ์
‎เขาถูกน็อก พวกนั้นเตะหน้าเขา
‎กรรมการจึงให้เขาชนะ
‎เขามีเสียงแหลม
‎ครูฝึกของผมเลยพูดถึงเสียงผมตลอดเวลา
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับสไตล์การชกของผม
‎แค่บังเอิญเปรียบเทียบผมกับนักชกพิการ
‎ผมรู้หลังจากมุกนี้ออกอากาศ ‎ผมจะโดนคนแขนเดียวด่าแน่ๆ
‎ผมว่า "ต่อไปก็เลิกสนับสนุนผม ‎ผมไม่รู้หรอก"
‎โชคดีที่การชุมนุมของพวกเขาจะอยู่ไม่นาน
‎เพราะพวกเขาถือป้ายนานๆ ไม่ได้
‎เพราะพวกเขามีแขนแค่…
‎พวกเขาจะเมื่อย ต้องวางแขนลง
‎นอกจากจะประสานงานกันมาอย่างดี
‎ให้มีจำนวนแขนซ้ายและแขนขวาเท่ากัน
‎พวกเขาจะกระพือเรื่องเลิกสนับสนุนผม ‎ไม่สำเร็จ
‎นั่นถือเป็นข่าวดี
‎ผมน่าจะเอามุกนั้นออกไปนะ
‎เอามุกนั้นออกดีกว่า ‎คนจะเลิกสนับสนุนผมเพราะมุกนั้น
‎ให้ตาย ผมอยู่ในบ้านตัวเอง ‎ผมจะพูดอะไรก็ตามที่อยากพูด
‎มันเป็นมุก
‎ผมมีความสุขมาก หลังการชกครั้งนั้น ‎เพราะนั่นเป็นสัญญาณแรก
‎ว่าผมกลับมาเป็นผมคนเก่า
‎ผมเริ่มชกมวยเล่นๆ หลังอุบัติเหตุของผม
‎พวกคุณไม่รู้ หนึ่งปีก่อน ‎ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง
‎เกือบตายแน่ะ
‎เฉียดอัมพาต เรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นมากมาย
‎นอนโรงพยาบาลอยู่พักหนึ่ง ‎คิดมากเรื่องนั้นเลย
‎เพราะคิดอะไรมากมาย ผมจึงมีคำถามต่างๆ
‎ที่ผมรู้ว่าคุณไม่ได้คิดถึง
‎คำถามข้อแรกก็คือ ‎คุณมีคนเช็ดก้นให้หรือเปล่าในชีวิตคุณ
‎ลองคิดดู
‎คนเช็ดก้น
‎ใครสักคนที่จะเช็ดก้นให้คุณ
‎ถ้าคุณดวงซวย ‎ไปตลอดชีวิตของคุณ ถ้าจำเป็น
‎คุณไม่คิดว่าคุณต้องการเขา ‎จนต้องการเขาขึ้นมาจริงๆ
‎หลังการผ่าตัด ผมไม่ได้เข้าห้องน้ำอยู่แปดวัน
‎ผมท้องผูก
‎พวกเขาไม่ให้ผมออกจากโรงพยาบาล ‎จนกว่าผมจะอึ
‎ให้แน่ใจว่าอวัยวะต่างๆ ทำงาน
‎ผมมีคนคนหนึ่งอยู่ข้างตัวผมทุกวัน
‎จนวันที่เก้า มีช่วงเวลา 20 นาทีที่ผมอยู่คนเดียว
‎ในช่วงเวลานี้ มันเหมือนใครบางคนปา
‎ทุ่นระเบิดเข้ามาในท้องผม แล้วมันก็ระเบิด
‎โอ๊ะโอ
‎โอ๊ะโอ ผมต้องเข้าห้องน้ำ
‎ผมต้องเข้าห้องน้ำแล้วโว้ย
‎ขยับขาไม่ได้ ขยับแขนไม่ได้
‎ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
‎ผมเริ่มกดปุ่มขอความช่วยเหลือ "ช่วยด้วย"
‎"ช่วยด้วย ช่วยด้วยครับ"
‎"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที"
‎โฮเซ่วิ่งเข้ามาในห้อง
‎โฮเซ่เป็นพยาบาลชาวเม็กซิกันอายุ 60 ปี
‎"เป็นอะไรไป เพื่อน"
‎"โฮเซ่"
‎"ผมต้องเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนี้"
‎"ต้องเข้าเดี๋ยวนี้เลย"
‎"โอเค ผมจัดการให้ เพื่อน ‎ผมจะดูแลคุณเอง ผมจัดให้"
‎โฮเซ่คว้าขาของผม ลำตัวท่อนบน
‎อุ้มผมขึ้น จัดให้ผมนั่งบนชักโครก ‎ที่อยู่ข้างเตียงผม
‎หลังจากที่เขาจับผมนั่งชักโครก ‎โฮเซ่ถอยหลังไปสองก้าวใหญ่
‎กอดอก จ้องตาผม
‎ขยับตัวไปมาแบบนี้
‎"ไม่นะ"
‎"นี่มันอะไรกันเนี่ย โฮเซ่"
‎"ผมต้องอึ ทำไมคุณยังอยู่ตรงนี้"
‎แล้วผมก็กระจ่าง ‎"พระเจ้า โฮเซ่ต้องเช็ดก้นให้ผม"
‎"นี่มันแย่สุดๆ แล้ว นี่แหละ"
‎"นี่มันแย่สุดๆ ผมอยู่ตรงนี้ แย่กว่านี้ไม่มีแล้ว"
‎พอผมพูดไปแบบนั้น โฮเซ่ก็ตัดสินใจพูด ‎สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
‎"ไม่ต้องห่วง ผมจะเช็ดก้นให้คุณอย่างดี ‎โอเคนะ"
‎"จะเช็ดให้อย่างดีเลย โอเคนะ"
‎"ผมจัดการให้ ผมจะดูแลคุณอย่างดี ‎จะเช็ดก้นให้อย่างดี โอเคนะ"
‎ณ จุดนี้ ผมไม่อยากจะเชื่อ
‎ไม่อยากเชื่อว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‎ผมอั้นไว้ไม่ไหว ผมเลยปล่อย ‎ผมเริ่มปล่อยออกมา
‎โฮเซ่ตัดสินใจเชียร์ผม "ดีๆ"
‎"คุณต้องอึออกมานะ"
‎"แปดวันนี่นานมากสำหรับใครๆ ก็ตาม"
‎ผมอึเสร็จ โฮเซ่คว้าไหล่ขวาผม แล้วหมุนตัวผม
‎โฮเซ่เริ่มเช็ดก้นให้ผม
‎ณ จุดนี้ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มผม
‎ผมร้องไห้
‎เหตุผลที่ผมร้องไห้ก็เพราะ ‎แขนและขาผมชาไปหมด
‎แต่ผมคิดไม่ออก
‎ว่าทำไมพระเจ้าถึงปล่อย ‎ให้ตรงก้นผมยังมีความรู้สึก
‎ทำไมไม่ทำให้มันชาไปด้วย
‎ทำไมให้ผมรู้สึกถึงเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
‎ณ จุดที่ต่ำสุดในชีวิต ‎ทำไมถึงยังรู้สึกอยู่ตอนที่โฮเซ่เช็ดก้นผม
‎ตอนนั้นผมร้องไห้แบบหยุดไม่ได้
‎โฮเซ่ตัดสินใจพูดอีกเรื่อง
‎"ไม่เป็นไรนะ เพื่อน นี่มันบ้า ผมรู้"
‎"ลองคิดดูสิว่าผมรู้สึกยังไง"
‎"ไม่อยากจะเชื่อ ‎ว่าผมกำลังเช็ดก้นให้เควิน ฮาร์ท"
‎"นี่มันบ้า"
‎"นี่เป็นก้นคนดังก้นแรกของผมเลย"
‎ทุกคนครับ นี่เป็นคืนที่สุดยอดมาก ‎สำหรับการแสดงตลก
‎เป็นคืนที่เยี่ยมมากๆ
‎เป็นคืนที่ยอดเยี่ยม ใกล้ชิดสนิทสนม ‎เราแบ่งปันเรื่องต่างๆ มากมาย
‎ผมชอบจัง มันเป็นสถานการณ์ที่แตกต่าง ‎ที่สบายอกสบายใจ ที่ดีๆ
‎ที่สำคัญกว่านั้น มันเป็นสถานการณ์ ‎ที่ผมได้เป็นตัวของตัวเอง
‎แต่ผมไม่อยากให้คุณจากไป ‎พร้อมเสียงหัวเราะจากมุกตลกเท่านั้น
‎ผมให้อะไรคุณได้มากกว่านั้น
‎ผมอยากให้พวกคุณรู้ ‎ว่าผมทำให้ได้มากกว่านี้ โอเคไหม
‎เพราะผมมีอะไรมากกว่านี้ มีอีก
‎ไหนๆ ก็พูดไปแล้ว
‎ผมว่าทุกคนจะพร้อมสำหรับบ็อป
‎เอาบ็อปออกมาหน่อย ใช่แล้ว ‎พิซซ่าอบในเตาอิฐสำหรับทุกคน
‎บ็อป! ใช่แล้ว ถูกต้อง ผมมีบ็อปให้พวกคุณ
‎ผมเห็นละ
‎- บ็อป! ‎- บ็อป!
‎ใช่แล้ว ขอบคุณทุกคนมากครับ ‎เป็นคืนที่ยอดเยี่ยม
‎บ็อปๆ
‎เป็นอะไรหรือเปล่า ที่รัก
‎- ผมเพิ่งฝันประหลาดเป็นบ้า ‎- พระเจ้า
‎- ไม่ มันบ้ามาก ‎- ไม่เป็นไรนะ
‎ไม่ ไม่โอเค ผมฝันว่าขึ้นเวที
‎และผมเดี่ยวไมโครโฟน ‎ด้วยมุกที่ผมไม่มีทางพูด
‎ผมเรียกลูกสาวตัวเองว่าคุณโส ‎ว่าลูกชายตัวเองโง่
‎บอกว่าผมไม่ชอบโรงเรียนเอกชน ‎และว่าชุมชนมังสวิรัติบ้าบอ
‎แล้วก็พูดถึงช่วงที่ผมไปที่บ้านของไซน์เฟลด์
‎ผมไม่เคยไปบ้านของไซน์เฟลด์มาก่อน ‎ผมพูดว่า พูดว่า…
‎นอนต่อเถอะค่ะ คุณแค่ฝันร้ายน่ะ
‎- แค่ฝันร้ายใช่ไหม ‎- ค่ะ
‎มันก็แค่… แค่ฝันร้าย
‎ใช่ นอนต่อเถอะนะคะ
‎คุณเคยกินบ็อปไหม
‎ไม่เหรอ
‎(อุทิศให้แก่ผู้ที่เสียชีวิต ‎เพราะความอยุติธรรมในสังคม)
‎(ชีวิตคนดำก็มีความหมาย)
‎คำบรรยายโดย วิสาขา ภูริไกร