Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
20.25 REZYDENCJA HARTÓW
- Hej. - Co tam?
Wszędzie was szukałem.
Odpoczywamy sobie.
Szedłem na dół do pracy. Co tam, mistrzu?
Odrobiłeś lekcje?
Spójrz mi w oczy.
Kłamiesz.
Odrób lekcje. Nie kombinuj.
Zo, piąteczka.
Żółwik.
Główka.
Daj buziaka.
Kocham cię.
Daj buziaka.
- Kocham cię. - Już po pracy?
Prawie.
Zobaczymy się potem.
Pa!
Pa, tato.
Tatko się dziś zabawi.
WESOŁYCH ŚWIĄT
NAJLEPSZY TATA
Duża kostka.
No.
Najlepszy. Legenda.
Inspiracja.
Mój człowiek.
Super.
Kurde!
Dziękuję wam.
Dziękuję!
Bardzo mi miło. Przestańcie.
Siadajcie.
Bardzo dziękuję.
Cześć.
Hej.
Po raz pierwszy jestem tak blisko publiczności.
Mogę się przywitać i usłyszę odpowiedź.
Cześć. Co u was?
Fajnie. Podoba mi się to.
Tak powinno być.
Tak jest dobrze.
Żartowałem sobie już w różnych miejscach.
Na stadionach, w teatrach.
Podoba mi się występowanie we własnym domu. Dziękuję.
Dziękuję.
Powrót do podstaw.
Wyjaśnię wam, czemu jestem teraz w domu.
Jesteśmy tu, ponieważ…
Nie czuję się już dobrze
poza moim domem.
Jestem z wami szczery.
Tylko tu czuję się dobrze.
Z wielu powodów.
Miejmy to już z głowy.
Powód pierwszy, COVID.
COVID.
Jak bardzo się boicie?
Bardzo? Średnio? Mało? Powiedzcie szczerze.
Średnio? Bardzo? Mało? Tak trochę?
Uwaga. Miałem go!
Tak jest, miałem VID.
W moim organizmie był VID-19.
Złapałem go, kiedy jeszcze nie był w modzie.
Byłem tylko ja i Tom Hanks.
Musiałem to ukrywać,
bo Tom Hanks jest o wiele większą gwiazdą,
od razu by mnie przyćmił.
Nikt nie ma szans z Forrestem Gumpem.
Nie pokonam Forresta Gumpa.
Gdyby to był ktoś mniejszy, od razu bym powiedział.
David Hasselhoff. Chuj z nim.
Każdy ma go w dupie.
Wydało się.
„Kevin Hart też to ma. Ratujmy Kevina Harta. #VID”.
Wiecie, czemu mówię VID?
Brzmi prawie tak groźnie jak AIDS.
VID. „Masz VID? O chuj!”
„Mam VID”. „Masz VID? Szlag!”
„Modlimy się za ciebie. Cholerny VID”.
Nie wiedziałem, że go mam.
Nie wiedziałem. Nie miałem objawów.
Żadnej gorączki, bólu głowy czy mięśni.
Moja żona za to straciła smak i węch.
Powiedziała: „Chyba to mam. Zróbmy sobie test”.
„Nam nic nie jest.
To ty masz problem. Po co mi test?
Czuję smak, mam węch. Na chuj mi test?”
Kazała mi wezwać lekarza. Ten przyszedł i przetestował nas oboje.
„Wynik pozytywny u obojga”. Ja na to: „Bzdura.
Nie ma takiej możliwości”.
Dotknąłem dwa razy nosa.
„Mógłbym tak?
Mógłbym tak zrobić, gdybym miał VID?”
Każdy wie, że nie można dotykać wtedy nosa.
„Panie Hart, mówię poważnie. Wynik jest pozytywny”.
W domu zaczęła się wojna.
Zaczęliśmy się z żoną sprzeczać.
„Kto tu przywlókł VID?
Kto to był?”
Naskakiwaliśmy na swoich znajomych.
„To ta twoja suka Pam, z którą się trzymasz.
Brudaska.
Ma brudne stopy. Rozniosła nam VID po domu.
Pam Brudaska.
Rozniosła VID po domu.
Wypierz dywany”.
Lekarz mnie uspokoił: „Spokojnie, Kevin.
Za kilkanaście dni ci przejdzie.
Odpocznij sobie. Zrób sobie herbatkę”.
Powiedział mi to w twarz.
„Zrób sobie herbatkę”.
To jakieś jaja?
„Złapałem VID!
Co mi pomoże herbatka?”
„Gdzie mój respirator?” Tak spytałem.
„Każdy dostaje respirator. Wszyscy to wiedzą.
Chorzy dostają respiratory. Tak piszą na blogach”.
„Nic panu nie będzie”.
Kiedy mi to powiedział, uspokoiłem się.
Na początku byłem strasznie spanikowany.
Boże.
Kiedy wirus się pojawił,
kurwa, nie wiedziałem, co robić.
Zatankowałem wszystkie fury.
Trzeba jakoś uciec,
kiedy zmienią się w zombie.
Bałem się.
Kupiłem tyle wody i srajtaśmy, ile się dało.
Do tej pory nie wiem, skąd ten szał.
Co takiego jest w srajtaśmie?
Nikt mi nie powiedział.
VID wywołuje sraczkę?
Wykupiliśmy cały papier toaletowy.
Wszystkie zupki chińskie.
Z maseczką dopiero była heca.
Nie wiedziałem, jaką kupić.
Miałem zwykłą. Kumpel powiedział mi:
„Ona się nie nadaje, VID przez nią przejdzie.
Ona nie chroni”.
„Kurwa!”
„Serio?” „Serio, kup sobie N95”.
„Szlag”.
Zamówiłem wszystkie maseczki N95, jakie znalazłem.
Wydałem 20 koła.
Nazajutrz zobaczyłem typa z miseczką od stanika na twarzy.
To nawet nie…
Stanik. Co, kurwa? To nie N95.
To miseczka A. O co tu chodzi?
Na pewno nie wydał na to 20 koła.
Ktoś mnie oszukał.
Żona powiedziała mi wprost:
„Przez ten wirus dostajesz na łeb. Wyjdź z domu.
Musisz wyjść”.
Powiedziałem, że nie ma po co.
„Nie mam powodu, by opuszczać dom.
Nie ma mowy.
Nie interesuje mnie to, co na zewnątrz.
Tam są ludzie. Nie lubię ludzi”. Tak.
Wydało się. Nie lubię już ludzi.
Wygraliście. Pokonaliście mnie.
Brawo, kurwa.
Wiecie dlaczego?
Bo zjebaliście najlepszą pracę na świecie.
Kiedyś ludzie chcieli być sławni
i to była najlepsza rzecz na świecie.
Nawet jeśli nie byłeś sławny,
chciałeś zaznać choć trochę sławy.
Doszedłem na sam szczyt,
a wtedy wy mnie wyruchaliście.
Całe to pokolenie.
Wszystko trzeba ujawnić.
To pokolenie wszystko filmuje.
Jeśli nie ma filmiku, to tego nie było.
Tak myśli to pokolenie.
Powiem wam, co najgorszego mogliście zrobić czarnemu w 1986,
jeśli byliście z policji lub FBI.
Najgorsze było powiedzieć czarnemu, że go nagraliście.
Gdybyście powiedzieli: „Nagraliśmy cię.
Trafisz do pudła”, zesrałby się. „Ja?
Nagrany?”
Zacząłby płakać.
„Nagrali mnie”.
„Wszyscy traficie do paki. Mamy was na taśmie”.
Powiedziałby kumplom: „Calvin, Marcus, Terrence,
mają nas. Anthony, ciebie też.
Wszystkich nas nagrali. Idziemy do paki.
Idziemy do pierdla.
Jesteśmy na taśmie”.
Federalnym wystarczyło to jedno zdanie.
Najstraszniejsza rzecz.
Nie wiecie nawet, że jesteście federalnymi… za friko.
Nawet wam nie płacą. Frajerstwo.
Cały dzień donosicie.
Pieprzeni konfidenci. Ohyda.
Ohyda.
Pojechałem do McDonald's… Tak było.
Tak, jem w Maku.
Podjeżdżam pod okienko.
Mam ochotę na big maca. Dawno nie jadłem.
Nie mogę się doczekać.
Boże, jak mi się chce tego big maca.
Dostaję. Co za radość. Zjeżdżam na parking.
Zaczynam wpierdalać.
Cała twarz upaprana.
Co za radość.
Patrzę, a jakaś kobieta puka mi w szybę.
Mówi: „Mam cię”.
Zdenerwowałem się. „Co ty odpierdalasz?”
„Mam cię”.
„O co ci chodzi? Co ja niby robię?”
Ze zdenerwowania upuściłem burgera.
Wziąłem telefon, wszedłem na Twittera i napisałem przeprosiny.
„Przepraszam”.
Przeprosiłem, bo dwa dni wcześniej ogłosiłem,
że przechodzę na dietę roślinną.
Tamto nagranie stało w sprzeczności do tego, co mówiłem.
Musiałem przeprosić wegetarian.
Zostałem ich sojusznikiem.
Wsparłem ich finansowo, wsparłem protest.
Robiłem sobie zdjęcia obok krówek.
Nie podoba mi się, co ze mną zrobiliście.
Nie czuję się bezpiecznie.
Zmieniliście mnie.
Kurwa!
Zmieniliście mnie.
Celebryci zawsze patrzyli na ludzi jako na tych dziwnych.
„Czasem są pierdolnięci”.
„Ludzie są dziwni”. Tak było.
Teraz to my jesteśmy dziwni.
Patrzycie na nas i pytacie: „Co z nim nie tak?”.
Nie wiem, co robić. „Czemu się gapisz?”
„O co ci chodzi?”
Chyba wszyscy to wiedzą. „Ręce z kieszeni”.
„O co ci chodzi?”
„Czego chcesz? Zjeść mnie?”
„Co ty pierdolisz? Nikogo nie obchodzisz”.
„Bzdura. Patrz na tego w okularach”.
„Wiem, kiedy ktoś chce mnie zjeść”.
Ciągle kogoś oskarżacie.
Oszaleć można.
Zwariować.
Żyję teraz jak diler.
To sama prawda. Kiedyś, odwiedzając mnie,
musieliście się rozebrać.
Wejść do basenu.
Skąd mam wiedzieć, że nie macie podsłuchu?
„E!? People? Dla kogo pracujesz?
Jesteś z tabloidu. Nie ufam ci, tato”.
„Jestem twoim ojcem”. „Morda!
Z kim gadałeś? Wskakuj do basenu.
Pogadamy dwa metry pod wodą.
Źle. Metr. Nic nie widzę”.
Tak to teraz wygląda.
Moja żona mówi to samo: „Starzejesz się.
Ponoszą cię nerwy. Wyjdź do ludzi i odzyskaj swoje ja.
Wróć do tego, co robiłeś wcześniej. Nie możesz tak żyć”.
Postanowiłem wrócić do stand-upu. Przyznałem jej rację.
Tak odzyskam swoje ja.
Znowu będę sobą.
Powiedziałem o tym znajomym.
„Znowu będziesz gadał o żonie i dzieciach?”
„A co mam innego?”
Nie mam nic innego.
Suczki odeszły po aferze z sekstaśmą.
Wszystkie.
„Lorraine? Gladys? Pearl? Dokąd to?
Dokąd idziecie?”
Staromodne imiona, bo spotykałem się ze starszymi.
„Wracaj, Ethel.
Nie rób mi tego.
Magnus, proszę.
Nie rób tego.
Loretta, nie możesz”.
Co mi zostało?
Muszę.
Muszę gadać o dzieciakach.
Są częścią mojej codzienności.
Nie wiem, o czym gadać,
jeśli nie o tym, co mam na co dzień.
Dzieciaki są ze mną codziennie.
Dwoje nastolatków, trzylatek i noworodek, na którego czekamy.
Może pojawić się lada dzień.
Potem wyrzucę jajca do śmieci. Nie chcę kolejnego dziecka.
Jak tylko dziecko się pojawi, wypierdolę.
Oba jajca wrzucę na dach.
Pocałujcie mnie w dupę,
nie będzie kolejnego dziecka.
Nie wmówicie mi, że to moje.
Wyrzucam jajca do śmietnika.
Jesteśmy z córką bliżej niż kiedykolwiek.
Ma fioła na punkcie chłopaków.
Fioła.
Udaję, że mi to odpowiada.
Muszę udawać.
Fajnie, że w moich programach
widać to, jak moje dzieciaki dorastają.
Możecie to zauważyć.
Są coraz starsze.
Córka powiedziała, że podoba jej się Matt ze szkoły.
„Podoba mi się ten Matt. Boże, jest taki uroczy.
Jest zabawny. Chcę go”.
„Co to, kurwa, znaczy?
Co to znaczy?
Co ty pierdolisz, dziewczynko?”
„Powiedzieć mu?” „Jeśli tak czujesz”.
Poszła, powiedziała, wraca do domu i mówi:
„Boże, tato. Wiesz co?
Matt też mnie lubi. Jesteśmy parą”.
„Super, skarbie. Cieszę się.
Tylko bez przesadnych czułości”.
„Dobrze, tato”.
Przychodzi do domu dwa dni później.
„Matt już mi się nie podoba. Teraz podoba mi się Rob.
Jest ładniejszy, zabawniejszy. To jego chcę”.
„Zdarza się. Czasem myślisz, że kogoś lubisz,
poznajesz kogo innego i okazuje się, że to jego lubiłaś.
Takie jest życie.
Niech tak będzie. Bądź z nim szczera”.
„Dobrze, kocham cię”.
„Tylko bez czułości”.
Minął tydzień. „Rob już mi się nie podoba.
Teraz podoba mi się Tim”.
Nagle pomyślałem:
„Moja córka jest dziwką.
Tak robią dziwki”.
Byłem świadkiem dziwkarstwa.
Zadzwoniłem do znajomej dziwki.
Spytałem, czy z nią też tak było.
Trzech kolesi, jeden po drugim. Powiedziała, że tak.
„A potem brałam w kiblach po same kule”. Co to ma znaczyć?
Nie chcę, żeby moja córka robiła gały.
Sprawdzę tych chłopców.
Poszedłem do szkoły, chciałem ich zobaczyć.
Zobaczyłem.
Najpierw Matt. Będę szczery.
Uroczy chłopak, super osobowość.
Nic dziwnego, że go polubiła. Kumam.
Uroczy chłopak.
Zabawny.
Rozumiem, czemu ci się podoba.
Potem wszedł Rob.
Zupełnie zapomniałem o Matcie.
Chuj z nim. Rob to co innego.
Niesamowita osobowość.
Ten czar, ten blask.
Machał rękami, gdy gadał.
Miał to coś.
Nic dziwnego, że olała Matta.
Potem wszedł Tim. Skórzane spodnie…
i butorolki.
Skórzane spodnie w liceum wymagają pewności siebie.
Czarny w skórzanych spodniach.
Poza Lennym Kravitzem nie słyszałem
o czarnym w skórzanych spodniach.
Jedyny czarny.
Ponoć nosił je już za młodu.
Tim przejechał tylko na swoich butorolkach.
Chryste.
Miał fajki. Spytałem, czy pali.
„To element stroju” i przejechał obok mnie.
Kurwa.
Dziś dzieciaki są inne.
Mój syn i córka bardzo się różnią.
Zawsze mnie to bawi.
Od zawsze są zupełnie inni.
Mój syn jest… jak się teraz mówi?
Kiedy ktoś jest…
Głupi. Właśnie, głupi.
Ma problemy z nauką.
Pewnie mam tak nie mówić. Czemu nie? To mój syn.
Skóra zdjęta z ojca.
Nie jestem żadnym mądralą. Też byłem debilem.
Na razie nie narzekam.
W moim domu głupota popłaca.
Tak to działa.
Wkurza mnie, kiedy dzwonią do mnie ze szkoły,
by przypomnieć mi o jego problemach.
„Syn oblał kolejny test”.
„Syn ma coraz gorsze stopnie”.
„Porozmawiamy o jego stopniach?
Są coraz gorsze”. Wkurzyłem się na nich.
„Nie dzwońcie do mnie. Dzwońcie do niego.
To jego problem, nie mój.
Ja szkołę już skończyłem. Dobrze mi się powodzi.
Nie wracam do szkoły. To on ma zdać, nie ja.
Dzwońcie do niego”.
Prywatne szkoły mają jedną dziwną cechę.
Nie przepadam za prywatnymi szkołami.
Ani trochę.
Mimo że moje dzieci do takich chodzą.
Prywatne szkoły chronią dzieci przed światem.
Chronią.
Przed cholerną rzeczywistością.
Prywatne szkoły…
Tam rodzą się suki. Takie mam zdanie.
Powiedziałem to. Nie odwołam.
W prywatnych szkołach rodzą się suki.
Jestem w strefie komfortu, będzie ostro.
Mówię, co czuję.
Co robi ktoś, kto chodził do prywatnej, kiedy dostanie w ryj?
Szuka nauczyciela.
Po prostu tak pięć razy…
„Czemu?”
Ktoś musi mu powiedzieć czemu. „Nie wiem. Co?
Kiedy spotkanie?”.
Publiczne szkoły to inna bajka.
Nie masz wyboru, musisz dorosnąć.
W publicznej szkole dorastasz.
Straszny burdel. Wrzucają was tam.
Nikt was nie przygotuje na to, co zobaczycie.
W szkole pierwszy raz zobaczyłem białego.
Nie wiedziałem, co to jest.
Był tylko jeden. „Co to, kurwa, jest?”
Myślałem, że to coś z Gwiezdnych wojen.
„Pieprzony szturmowiec”.
A to tylko biały człowiek.
Robiłem tak…
„Jebany szturmowiec. Nie?”
„Nie, to biały”.
„Nikt mi nigdy nie wytłumaczył”.
Publiczna szkoła wrzuca was w środek tego burdelu.
Tam jest wszystko.
Biali, czarni, Meksykanie, Chińczycy, Portorykańczycy.
Grubi, chudzi, homo, hetero.
Brudni, czyści. Wszystko.
Sami musicie się nauczyć.
Dzieciaki się boją.
Lecą do nauczyciela: „Boję się, pomocy”.
A on na to: „Kurwa, ja też”.
„Przechodzę przez te same wykrywacze metalu.
Stój tyłem do szafek, rozglądaj się”.
„Co?”
„Noś ze sobą gaz.
Wal po oczach”. „Mam walić?”
Szkoła moich dzieci nie szanuje mojego statusu celebryty.
Tak uważam.
Będę całkowicie szczery.
To mój dom. Będzie ostro.
Nie rozumieją, na jakim jestem poziomie.
Jestem bardzo skromny.
Możecie nie wierzyć, ale tak jest.
Nie muszę nic mówić. Znacie mnie.
Nie każcie mi mówić, kim jestem.
Oni stawiają mnie w takiej pozycji, że muszę.
Odwożę dzieci, a nauczyciele stają wokół mnie.
„Chcemy z panem porozmawiać.
Zbliża się wielki festyn.
Organizujemy go co roku.
Byłoby nam bardzo miło,
gdyby witał pan na nim gości”.
Dałem jej czas, by powiedziała, że to żart.
Nie powiedziała.
„Jaja se pani robi?”
„Nie, to największy festyn.
Byłoby nam bardzo miło.
Byłby pan w tym świetny”.
Zanim pójdę dalej, wyjaśnię wam jedno.
Nie mam nic do witających.
Nie chcę nagle wyjść z domu
i zobaczyć protestu,
bo nie szanuję witających.
„Skończyć z nim, on nie szanuje witających”.
Witający to cudowni ludzie.
To ważna praca. Wiem.
Spotkało mnie wiele świetnych powitań.
Raz w Walmarcie jeden facet cudownie mnie powitał…
Nawet nie wiem, skąd się wziął. Po prostu się pojawił.
Wszedłem, a on: „Witamy.
Przyszedł pan na zakupy?” „Co, kurwa?
Skąd ty się wziąłeś?”
„Zapraszamy. Mamy niskie ceny”.
I wycofał się moonwalkiem.
„Co się właśnie odpierdoliło?”
Byłem w szoku,
nie dość, że się obkupiłem,
to jeszcze koniecznie chciałem go znaleźć.
Żeby zobaczył moje zakupy. „Chodź tu!
Zobacz, co kupiłem”.
Pokazałem mu torbę.
„Ładne zakupy”, powiedział.
Podpisał mój paragon, by wiedzieli, że nic nie ukradłem.
„Zapraszamy ponownie”.
„Będziesz tu?”.
„Jeśli nie ja, to kto?” I znów moonwalk.
„Co, kurwa?
Jeszcze nigdy nikt mnie tak nie przywitał.
Oczywiście, że do ciebie wrócę”.
Witający są spoko. Po prostu ja nigdy nie musiałem tego robić.
Doszedłem do sławy inną drogą.
Nie pytajcie mnie, czy będę witał gości.
Swego czasu grałem w najpopularniejszym filmie.
Moja twarz była na autobusach.
Nie proście mnie o to.
Do tej szkoły chodzą dzieci
byłych aktorów i aktorek, ich poproście.
Carlton z Bajeru z Bel-Air, Alfonso?
Niech on wita gości.
To jego szukacie.
Terry Crews. Jego dzieci też tam chodzą.
Weźcie jego. Będzie pokazywał muły.
„Zapraszamy, komu bilecik?”
Co za kombinacja. Rodzice by oszaleli.
„Super szkoła.
Wykupię wszystkie bilety”.
Rodzice byliby w szoku. To są cudowni witający.
Żona powiedziała to, co zwykle.
„Kevin, uspokój się.
Starzejesz się, denerwujesz.
Nie chcesz, by to wpłynęło na dzieci”.
Nie wpłynie na dzieci. Wiem, że nie wpłynie.
Dzięki pandemii mogłem spędzić z nimi dużo czasu.
Naprawdę dużo. Po raz pierwszy zauważyłem,
że są trochę rozpieszczone.
Trochę. Ale to kwestia otoczenia.
Moje dzieci są świetne. Naprawdę.
Jestem szczęściarzem.
Ale ze względu na to, jak żyją, są trochę rozpieszczone.
Od urodzenia latały prywatnym samolotem, nie prosiły się o to.
Tak już było.
Zawsze latają ze mną.
Podczas pandemii po raz pierwszy leciały z moją byłą żoną.
Zobaczyć się z babcią w Filadelfii.
Zadzwoniły do mnie z lotniska.
Myślałby kto, że są w Bagdadzie.
Nigdy nie słyszałem,
by ktoś tak panikował.
Zadzwoniły do mnie. „Tato!”
„Co się dzieje?”
Córka do mnie: „Zabrali mi pastę i olejki.
Co mam robić?
Każą mi przechodzić przez…”.
Syn zabrał telefon. „Tato, kurwa, co jest?
Zabrali mi bagaże.
Plecaki, walizki, torby.
Tam są moje gry. Jak mam grać?”.
Powiedziałem im: „Przestańcie!
Oboje.
To ochrona lotniska.
Odpowiadają za bezpieczeństwo.
Tak wygląda życie z waszą matką.
Widzicie różnicę.
Tak już jest. Wszystko będzie dobrze.
Różnie bywa.
Będzie dobrze.
Nic wam nie będzie”.
Nie zwracałem uwagi na niektóre rzeczy.
Chodząc do parku rozrywki, zwiedzaliśmy cały.
Cały park w 30, 40 minut.
Jakim cudem? Zawsze dzwonię przed. Dają mi konsjerża.
Konsjerż prowadzi nas
na przód kolejki do każdej atrakcji. Od lat tak robimy.
Oczywiście mówię dzieciom: „Zapracowałem na to. To nie standard.
Nie można tego mieć ot tak.
Wasz tata ciężko zapracował na to, by wchodzić bez kolejki.
Są zasady. Nie idziemy sobie tak zwyczajnie.
Kiedy idziemy na początek kolejki,
nie patrzymy w oczy tym, co czekają.
Rozumiecie?
Oczy na wprost
i nie rozglądamy się, dopóki nie będziemy na początku.
Ludzie będą gadać. Różne nieprzyjemne rzeczy
o mnie czy o was.
Ignorujcie ich.
Wiecie dlaczego? Bo kiedy wsiądziemy do auta,
nigdy więcej ich już nie zobaczymy.
Wiecie, gdzie będą? Dalej w tej jebanej kolejce.
Dalej będą tam stali.
Takie jest życie”.
Dzieci to przetrawiły i zrozumiały.
Robiliśmy tak przez lata.
Zadzwoniły z parku rozrywki.
Były z kuzynami, zadzwoniły przez FaceTime.
Widziałem, że marnie wyglądają.
Nie jadły od kilku godzin.
Miały to białe gówno w kącikach ust.
Ledwie stały.
„Tato!
Stoimy w kolejce od kilku godzin, ani razu nie jechaliśmy.
Mamy fast pass, ale to nic nie daje.
Zrobisz coś?”
Spytałem: „Z kim jesteście?”.
„Z kuzynami”.
„Matka tam jest?” „Tak”.
„Daj mamę do telefonu”.
„No hej, co tam?” „Cześć.
Szach-mat, suko”. Rozłączyłem się.
Byłem szybki.
Nie pokazałem jej jeszcze tych tekstów,
musicie to wiedzieć.
Dostanie je od razu z metką.
Pewnie będę musiał kupić jej teslę.
Coś trzeba. To za dobry żart.
To dwa dobre teksty. Nie dają mi spokoju.
Długo o nich myślałem.
Warto było zaryzykować.
Wyślę jej potem parę wiadomości, zobaczymy, co powie.
Moja żona powtarza: „Kevin starzejesz się,
denerwujesz”.
To prawda. Mam 41 lat.
No nie?
Jak ten czas leci.
Dopiero miałem 22 lata.
Nie zdajecie sobie z tego sprawy.
Plakaty z moich występów
to moja oś czasu.
Prawie 16 lat.
Szesnaście lat występów, szaleństwo.
Czterdzieści jeden.
Co się stało?
Po czterdziestce zachodzą zmiany.
Mówi się o tym, ale w to nie wierzycie.
Mówię wam, zmiany zachodzą.
Moja największa zmiana po czterdziestce?
Jajca mi opadły.
Zyskały na długości. Nie prosiłem się.
Nawet nie wiedziałem. Akurat się schylałem.
Żona pyta: „Czemu masz kości w tylnej kieszeni?”
„Nie mam tam żadnych kości”.
Dotknąłem kieszeni, „Cholera, to moje jajca.
Skąd się wzięły w tylnej kieszeni? Co mi się stało?
Jak długo spałem?
Kto mnie wtedy rozciągał?”.
Najbardziej cieszę się z tego, jaki jestem spełniony.
Jest OK.
Naprawdę. Niewiele mi potrzeba.
Uwielbiam siedzieć w domu.
Zbudowałem go.
Razem z żoną, to tu chcemy zostać na stałe.
Chcemy tu zostać.
Zbudujmy dom, by w nim być, nie by z niego wychodzić.
Kobiety mają problem, by usiedzieć w miejscu.
Nie potrafią.
Kurwa, siedź.
Dla nich to wyzwanie.
Ulubiony tekst kobiet: „Poróbmy coś”.
„Ale co?” „Coś”.
„O co ci chodzi?” „Coś”.
Wielu facetów…
Cieszy się z tego. „Tak!”
„Coś, nie wiem. Coś”.
Problemem mojej żony jest, że goni za przeszłością.
Próbuje robić to, co w młodości.
Drogie panie, starzenie się jest OK.
Nie ma w tym nic złego.
Nic złego.
Nie walczcie z tym.
Piękno starzenia się jest w tym,
że przypominacie sobie, co udało wam się przeżyć za młodu.
To jest coś.
Nie uciekajcie od tego.
Nie próbujcie tego powtarzać. Było, minęło.
Już tego nie ma.
Kiedyś powiedziała mi: „Chodźmy w miasto.
Napierdolimy się”.
Ja na to: „W życiu.
Nie ma mowy.
W tym wieku to bolesne”.
Jeden szot trzyma się u mnie w piersi kilka minut.
Lewa strona ciała się wyłącza, zaczynam się trząść.
Chce mi się srać, pierdzieć, coś z tych dwóch rzeczy.
Robię głupie miny.
Opisałem to żonie szczegółowo.
Wiecie, co ona na to?
„Nigdy nie chcesz się ze mną bawić”.
„Suko, właśnie opisałem ci zawał.
To zawał.
Utrata przytomności”.
„Nie chcesz się ze mną bawić.
Nie chcesz ze mną nic robić”.
W wieku 40 lat przestajecie się tak przejmować.
Mam wszystko w dupie.
Żona chce wyjść, ja nie. „Idź. W dupie to mam.
Serio. W dupie mam, co będziesz robić”.
Nie jestem złośliwy ani wkurzony. Po prostu mam to w dupie.
Baw się dobrze. Idź!”
Drogie panie, nie wiecie, jak się nie przejmować.
Gdybyście były pod tym względem jak faceci,
świat byłby lepszym miejscem.
Ale nie wiecie, jak mieć wszystko w dupie.
Wiecznie szukacie problemu…
Nie potraficie.
Opowiem wam, jak to jest, słuchajcie uważnie.
Oto co najbardziej wkurza kobiety.
Wkurzacie się, kiedy facet nie reaguje tak,
jak wy chciałybyście zareagować.
Powtórzę.
Wkurzacie się, bo facet nie reaguje tak,
jak wy byście chciały zareagować na niego.
Dlatego wiecznie szukacie problemu.
Myślicie: „Ja bym się przejęła”.
Tak.
„Więc i ty powinieneś”.
Dlatego szukacie problemów.
Moja żona wiecznie ich szuka.
Chce iść. „Idź”.
Nie wyjdzie. „Skarbie, idę”.
„Spoko”.
„Z dziewczynami”.
„Kumam”.
„Pewnie się najebiemy”.
„Luzik”.
„Nie wiem, o której wrócimy”.
„I tak będę spał”.
Szuka problemów, których nie ma!
„Idź!” Cieszę się, że sobie idziesz, będę wyjadał czipsy z brzucha.
W dupie to mam.
„Idź!”
Nie potrafią tego.
Oczekują tego samego od nas.
Nie rozumiecie tego,
nie oczekujcie, że jesteśmy równie mądrzy jak wy.
Jeśli jakiś facet po czterdziestce dokądś idzie,
nie ma żadnego ukrytego planu.
Żadnej agendy czy planu.
Nie pytajcie, bo nie mamy odpowiedzi.
Jasne, bywacie nieufne, bo wasi faceci
w przeszłości bywali różni, sam nabroiłem,
ale po czterdziestce to mija.
Mamy wszystko w dupie.
Nie szukajcie problemów.
Raz powiedziałem, że wychodzę.
„Wychodzę”. „Dokąd?”
„Jeszcze nie wiem”.
„Kto z tobą idzie?”
„Nie wiem, kto będzie”.
„Co będziecie robić?”
„Coś wymyślimy. Nie wiem”.
„Będziecie jeść?”
„Oby, jestem głodny”.
„O której wrócisz?” „Jak skończymy”.
„O chuj tu chodzi?
To jakiś test? Nie znam odpowiedzi.
Nie odpowiem ci. Nie zadawaj mi pytań”.
Nie radzę sobie z tym.
Czasem nie warto aż tak
się przejmować, drogie panie.
Raz się pokłóciliśmy.
Była kłótnia.
Z dwóch powodów. Zadała mi ważne pytanie.
Musiałem wyjaśnić, że nie wiem.
Kolejny sekret. Kiedy facet mówi, że wychodzi,
to tak naprawdę spotykamy się na parkingu i myślimy, co robić.
Sami nie wiemy.
„Co robimy?” „Myślałem, że wiesz”. „A ja, że ty”.
„Nikt nie ma planu. Spadam stąd”.
Wracam do domu wcześniej, idę spać.
„Byłeś z jakąś suką”.
„Nie!
Stałem 45 minut na parkingu pod budowlanym…
gadając o niczym, więc wróciłem”.
Nie znoszę kłótni.
Już się nie kłócę, po prostu wychodzę.
To mój nowy trik.
„Sama się kłóć. Jeszcze tu wrócę.
Wrócę tu.
Licząc, że opadniesz z sił”.
Mój zajebisty trik.
Kłóciliśmy się o siódmej rano i wyszedłem.
Telefon, byłem w aucie.
„Pewnie ktoś ci teraz ssie fiuta”.
O siódmej rano?
Jaka dziwka jest aż tak ambitna, by o siódmej rano…
ssać fiuta?
Z kim według ciebie się zadaję? Chryste!
Boisz się, że o siódmej rano ktoś tu krąży i ssie fiuty?
Co ty czytasz?
Na jakim blogu przestrzegają przed obciągarą grasującą o siódmej?
„Uważajcie na facetów!
Od siódmej rano krąży tu obciągara!”
„Dzięki”.
„Widziałam na…
Na nagraniu z kamery.
Szukała fiuta do possania.
Zeszłam na dół…
Szukała fiuta do possania.
Chciała obciągnąć”.
To nierealne.
Żona uspokoiła się, kiedy przejrzała mój czat grupowy.
Jeśli wasz facet ma ponad 40 lat,
poczytajcie jego wiadomości lub czat.
Serio!
Ponad 40 lat? Zróbcie to.
Poniżej 40?
Nie polecam, to ryzykowne.
Ryzykujecie.
Czterdzieści i więcej? Możecie czytać!
Nigdy nie zobaczycie bardziej bezsensownej wymiany zdań.
Wszystkie moje rozmowy zaczynają się tak samo.
Zaczynają się spoko.
„Siemka!
Widzieliście fotę tyłka Rihanny?”
„Dobre”.
„Cholerka!”
„O chuj!”
„Widziałem”.
Pojawiają się pytania z dupy.
„Co dać na patelnię, jeśli nie mam masła?”
„Co?”
„Nie mam masła.
Czego mogę użyć?”
„Jak to nie masz masła?”
„Nie wiem, nie mam”.
Kolejna wiadomość.
„Ja nie mogę jeść masła przez dnę moczanową.”
„Dnę moczanową?”
„Od kiedy ją masz?” „Jakiś czas”.
„Nie wiedziałem”.
„Mówiłem wam”.
Pojawia się kolejna wiadomość.
„Co to jest dna moczanowa?”
Pojawia się zdjęcie z neta.
Dna moczanowa i jej objawy.
„Kurde, i ty to masz?”
Nikt się nie odzywa przez pięć dni.
Cisza.
Tak już jest u czterdziestolatków.
Nikt tego nie kończy.
Szóstego dnia wracamy do tematu.
„Czego jeszcze nie możesz jeść?”
Mój kumpel Joey nie zna się na emotkach.
Jego żona myślała, że ją zdradza.
Joey jest starszy, to ten z dną moczanową.
Droczymy się z nim.
„Dna dna”.
Droczymy się.
Wkurza się na czacie.
„Mam dość waszych docinek.
Zazdrościcie, bo dbam o siebie.
Zdrowo się odżywiam.
Zaraz sobie sprawię kilka takich”.
I wysyła pięć bakłażanów.
A potem…
Emotkę języka i bryzg.
Ja na to: „O czym ty pierdolisz, Joey?
O czym ty mówisz?
Powiedziałeś, że weźmiesz do ust pięć fiutów…
i je obciągniesz”.
„Wcale nie!”
„Ależ tak.
Pięć bakłażanów, język, bryzg.
Napisałeś, że weźmiesz je do ust
i obciągniesz”.
Pieprzony Joey.
Im człowiek starszy, tym bardziej szczery się staje.
Jesteśmy z żoną szczerzy i bezpośredni.
Bardzo szczerzy.
Naprawdę.
Powiedziała mi kiedyś:
„Nie idzie ci tak dobrze w łóżku jak kiedyś”.
Prosto w twarz!
Suka, co?
Jestem u siebie, jestem z wami szczery.
Prosto w twarz.
Że gorzej mi idzie.
Wiecie, co ja na to?
„Bywa”. Tak powiedziałem.
„Bywa”.
W dupie to mam.
Mam 41 lat, nie mam czasu ruchać się cały dzień.
Jestem zmęczony.
Albo sukces, albo twardy fiut.
Powiedziałem to.
Tak uważam. Nie cofnę tego.
Albo sukces, albo twardy fiut.
„Wybierz jedno. To życie albo twardy fiut.
Nie możesz mieć obu tych rzeczy.
Wybierz jedno”.
Kiedy miałem twardego, byłem biedakiem.
Ruchałem się za podwózkę.
Za bilety autobusowe.
Nie chciałem chodzić pieszo.
Wolałem, by ktoś mnie podwiózł.
W Filadelfii było zimno.
Nie oceniajcie mnie i mojego życia.
Ale małżeństwo wymaga kompromisów.
Trzeba się dogadać.
„Chcesz, żebym lepiej się spisał?
Wybierz dzień.
Zobowiązuję się wtedy mieć twardego fiuta.
Tego dnia będzie twardy”.
Wybrała ósmy dzień każdego miesiąca.
„No dobra.
Lepiej się przygotuj.
Zaoram cię tak, jak nigdy wcześniej.
Rozwalę ci pierdziawę. Zobaczysz”.
Aż przychodzi ten tydzień.
Cholernie się denerwuję.
Kumple to widzieli. „Wszystko gra?”
„Nie. Za pięć dni mam ruchanie”.
Ósmego mam ją wyruchać.
Piłem sok ananasowy, jadłem seler.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Pocę się. „Szlag, za trzy dni ruchanie!”
Odliczam.
Jakbym czekał na finały NBA.
Obłożyłem kolana lodem, co się dzieje?
Przyszedł ósmy, spisałem się.
Dostała twardego fiuta.
Dziękuję za te brawa.
Szkoda, że uznaliście, że to dobry powód do braw.
„Dzięki Bogu, Kevin.”
Oto efekt mojej szczerości.
Ósmego dostała twardego fiuta.
I jak typowa kobieta, dziewiątego
chciała dostać to samo.
Nie tak się umawialiśmy.
Miał być jeden dzień.
W pozostałe jest miękki albo w ogóle.
Nie możesz oczekiwać drugi raz tego samego.
Chcę spać, ona przychodzi o 20.30, narąbana jak bombowiec.
Jest późno.
Próbuje mnie obudzić. „Wstawaj.
Chcę tego fiuta.
Tego fiuta z ósmego”.
Tak mówiła.
„Daj mi tego fiuta z ósmego”.
Obruszyłem się. „Zabieraj łapy.
Przychodzisz w środku nocy i mnie budzisz.
Obudziłaś psa”.
Z wiekiem bardziej przejmujecie się zwierzętami.
„Biedny pies dawno się nie wyspał,
a ty tak hałasujesz?
Wkurzyłem się teraz”.
Poszedłem z psem spać na dół.
„Chuj z nią. Nie zostanę tu z tobą,
egoistko,
co to w ogóle za wymagania.
Właśnie straciłaś kolejny miesiąc”.
Wykreśliłem kolejny dzień z umowy.
Wiecie, co mnie bawi?
Jak inni ludzie mówią o seksie.
To mi wystarczy.
To najśmieszniejsza rzecz na świecie.
A najśmieszniejsi są moi bratankowie.
Mają 21 i 22 lata.
Najśmieszniejsza rzecz na świecie.
Ale nie mówią wam o tych rzeczach wprost,
muszę to od nich wyciągać.
Zastawić pułapkę i liczyć, że wpadną.
Zawsze wpadają.
Wchodzę do pokoju.
„Nie ruchaliście jeszcze”.
Zawsze się na to łapią.
„Kto się nie ruchał?”
Za każdym razem.
„To chyba nie o mnie. Nie sądzisz chyba, że nie rucham.
Rucham.
Wiem, że to nie o mnie.
I co, wujek?”
„Nie ruchasz, frajerze.
Dobrze to wiem”.
„Rucham”.
„To powiedz, co robicie”. „Nie ma opcji”.
„Jak ci powiem, to wygadasz na występie”.
„Nie będę o tobie gadał.
Po co miałbym gadać o tobie?
Mam swoje żarty.
Co robicie? Najbardziej zboczona rzecz”.
„Bez oceniania?” „Bez”.
„Po chuj miałbym cię oceniać?”
„No dobra.
Najbardziej zboczona rzecz…
Poszedłem z jedną panną do kina.
Kazała mi kupić duży kubełek popcornu.
Usiadłem, a ona wycięła dziurę w dnie,
kazała mi włożyć tam fiuta i zwaliła mi z masłem”.
„Kurwa, co?”
Musiałem udawać, że wiem, o co chodzi.
„Zwaliła ci z masłem.
No przecież.
Z masłem”.
Z wiekiem zadajemy niewłaściwe pytania.
„Po co kupowałeś duży? Marnujesz popcorn.
Było kupić mały.
Różnica dwóch dolarów.
Miałeś masło w dziurce?
Przecież to gwarantowana infekcja.
Tak możesz złapać VID.
Masło dostanie ci się do dziurki i złapiesz VID-19.
Nie chcesz mieć tam masła”.
Opowiedziałem wszystko żonie.
„Nie uwierzysz.
Terrence mówi, że panna zwaliła mu gruchę z masłem”
„Dzieciaki wciąż to robią?”
„Co tu się odpierdoliło?
Kim ty jesteś?”
Nie chcę wiedzieć. Wystarczy.
Byle moje dzieci tego nie robiły.
Gdybym się dowiedział, że to robią, wkurwiłbym się.
Nie da się spytać ich tak po prostu.
Trzeba zastawić pułapkę.
Jemy sobie domową kolację.
Mówię do żony: „Chodźmy do kina.
Będziesz mogła mi zwalić z masłem”.
Patrzę na córkę.
Wlepiam gały.
Zero reakcji. Spokojnie sobie je.
Nigdy nie byłem bardziej dumny. Dzięki, Boże.
Dzięki ci, Panie, nawet nie wie, co to.
Dziękuję.
Za to mój syn: „No!”.
Powiedział: „No!”.
„Lepiej kup duży kubełek.
Od masła w dziurce możesz złapać VID!
Nie chcesz tego mieć drugi raz.
VID dwa razy z rzędu”.
Żona mnie ubiegła, sama wyciągnęła mnie na randkę.
Poszliśmy na przyjęcie.
Nie chcę rzucać nazwiskami, ale to nie będzie miało sensu,
jeśli nie rzucę.
Poszliśmy na przyjęcie do Seinfelda.
Cudowne jedzenie.
Niesamowite.
Na koniec Seinfeld wstał.
„Niech nikt stąd nie idzie.
Macie dziś szczęście.
Zapraszam na pizzę z pieca kamiennego”.
Wszyscy wpadli w szał.
„Co? Pizza z pieca?”
„Co?”
Jedna babka spytała: „Jerry, ile serów?”.
Jerry na to „Siedem różnych serów”.
„Siedem różnych serów”.
Goście oszaleli.
Wszyscy byli biali. Sami biali.
Zaczęli krzyczeć „PZP!”.
Co to jest „PZP”?
„PZP”?
Kurwa, co to znaczy?
Jakaś babka nachyliła się
i powiedziała: „pizza z pieca”.
Pomyślałem: „Cholerka”.
„Cholerka.
Kumam”.
Wyszli jacyś Włosi w fartuchach.
Zaczęli częstować pizzą, mówić po włosku…
Nie znam włoskiego.
Właśnie się zorientowałem,
że to rasistowskie. Przepraszam.
Ludzie jedli tę pizzę, co za radość.
„Boże, Jerry, czuję smak tych serów.
Czuję smak tych serów”.
Dostałem swoją pizzę. Spróbowałem.
Nie mogłem uwierzyć.
W życiu nie jadłem lepszej.
Najlepsza pizza w moim życiu.
Był z jakąś sałatą. Nigdy tego nie jadłem.
Powiedziałem żonie: „Tu jest jakaś sałata.
Spróbuj”.
Tamta biała babka nachyliła się znowu. „To rukola”.
„Co?”
„Rukola”.
„Cholerka”.
Wziąłem kolejny kawałek. Kupili mnie. „PZP, PZP”.
„PZP, PZP…”
Cudowny wieczór.
Zajebisty, od początku do końca.
Wracając, byłem wkurzony.
Wiecie dlaczego?
Bo chciałem tego, co miał Seinfeld.
Tej zajebistej chwili.
Seinfeld był tym kolesiem od pizzy z pieca.
Był znany z czegoś poza swoją pracą.
Chciałem tego.
Najbardziej się wkurzyłem,
bo mój dom budowała ta sama firma, co dom Seinfelda.
Ani razu nie zaproponowali mi
montażu pieca do pizzy.
To rasizm największego kalibru.
Rasizm jak chuj.
Kolejnego ranka zadzwoniłem do nich.
„Rasistowskie skurwysyny!
Zaoferowaliście Seinfeldowi montaż pieca do pizzy,
a mnie nie, dlatego właśnie jesteście rasistami.
Odkręćcie to albo będzie gorzej”.
Rozłączyłem się.
Oddzwonili. „O czym pan mówi?”
„Dobrze wiecie. Czarni są ważni”.
Znowu się rozłączyłem.
Minął dzień, przyjechali.
Pokazali mi plany pieca do pizzy.
Minął tydzień
i miałem z tyłu domu własny piec do pizzy.
Chciałem tego, co miał Seinfeld.
Zaprosiłem przyjaciół.
Zrobię takie przyjęcie jak Seinfeld.
Wszyscy kończą jeść.
Na koniec wstaję tak jak Seinfeld.
„No dobra.
Niech nikt nie wychodzi.
Macie dziś szczęście.
Zapraszam na pizzę z pieca kamiennego”.
W pokoju słychać szmery.
„Co on pierdoli? Nie będę jadł pizzy z jakiegoś kamienia”.
Wszyscy goście byli czarni. Sami czarni.
„Lepiej zamów Domino's. Nie będę tego jadł”.
Powiedziałem: „Wiem, co teraz myślicie.
Ile będzie serów?
Siedem różnych serów”.
Znowu szmery. „Nie toleruję laktozy. Nie będę tego żarł.
Tyle sera daje się tylko na makaron.
Nie będę tego jadł. O co mu chodzi?”
„Wstajemy. Chodźmy na zewnątrz,
tam mamy piec”.
Znowu szmery. „Na dworze piździ, nie idę”.
Czarni na wszystko mają odpowiedź.
„Nigdzie nie wychodzę”.
„Powtarzajcie za mną,
PZP, PZP”.
Mój kumpel Jamal wstał.
„Skoro masz tam PZP, to idę”.
Na'im spytał: „Co to jest PZP?”.
A on na to: „Typ ma tam psiochę za pieniądze. Ja idę”.
Powiedziałem: „Nie, nie mam”.
„Tak, to właśnie znaczy PZP”.
„Nie”. „Tak. Byłem tam z tobą.
W Atlancie ta dziwka spytała:
»Chcecie zobaczyć PZP?«. »Co?«
I wyjaśniła: »Psiochę za pieniądze«.
Zaczęliśmy rzucać jej kasę.
Nie mam forsy, ale chętnie popatrzę”.
Wszyscy wyszli.
Nie miałem swojej chwili.
Nie dostałem tego.
Pamiętajcie, że tego chciałem.
Chcę być znany z czegoś poza pracą.
Chciałem być znany jako Kevin,
koleś od pizzy z pieca, ale nie wyszło.
Musiałem znaleźć nowe hobby.
Szukałem intensywnie.
Chwilę jeździłem na rowerze.
Nabijałem kilometry.
Ale przestałem.
Mój fiut wyglądał źle w tym stroju.
Wyglądałem, jakbym miał cipkę.
To plus długie jajca to złe zestawienie.
Źle to wyglądało.
Musiałem poprawiać się na światłach.
O tak, „Hej, co tam?”.
Auta zwalniały.
„Na chuj zwalniasz? Wypierdalaj! Nie gap się”.
Babeczka zwolniła. Była siódma.
„Spadaj stąd, wiem, czego chcesz.
Poranna dziwka. Spierdalaj.
Nie ma tu dla ciebie fiuta. Won.
Wynocha”.
Zacząłem trenować boks.
Stało się to moim hobby.
Zacząłem to, bo czułem,
że to coś, w czym będę lepszy z każdym dniem.
Każdy dzień się liczy.
Ja kontra ja.
Znalazłem trenera.
Był bardzo utalentowany.
Laureaci Złotych Rękawic,
medaliści olimpijscy, mistrzowie wagi lekkiej.
„Wiem, że teraz pan nie pracuje, ale dobrze zapłacę za trening”.
On na to: „Zrobię z ciebie mistrza”.
„To za dużo.
Wystarczy, że będę dobry”.
„Stoi”. Został moim trenerem.
Będę szczery. Był zajebisty.
Nieźle mnie wyszkolił.
Mówił rzeczy, których się nie spodziewałem.
Porównywał mnie do bokserów, których nie znałem.
Mówił, że kojarzę mu się z Lewym Lou Earlem.
„Wiesz, kto to?” „Nie”.
„Przyniosę ci kasetę.
Masz magnetowid?”
„Nie”.
Śmiałem się z tej sytuacji.
A on…
Jakby był zupełnie inny rok.
„Nie wierzę, że nie masz magnetowidu”.
„A pan czemu ciągle go ma?”
Mówił, że mam niesamowity prosty.
„Niczym piorun strzelający z ramienia”.
„Piorun z ramienia, kurwa”.
Pytał: „Myślałeś o walkach?” „Nie”.
„A o sparringu?” „Nie, ale pomyślę”.
„To mi wystarczy. Jutro, szósta rano.
Zobaczysz, co potrafisz”.
Szósta rano, jestem na hali.
Znalazł mi przeciwnika.
Dostałem kask i ochraniacze.
Włożył to na mnie. Smaruje mi twarz i kask wazeliną.
„A po co to?” „Żeby ciosy się ślizgały”.
„Nie rozmawialiśmy o… OK.
Niech będzie.
Skoro tak ma być”.
Skończył mnie smarować. Zszedł z ringu.
Powiedziałem: „Jeszcze on”.
A trener: „On tego nie potrzebuje”.
„No dobra”.
Dziwne. No nieważne.
Co ma być, to będzie.
„Walczycie trzy rundy po trzy minuty.
Bez agresji.
Miłej zabawy. Bez spiny”.
Krzyknął: „Daj mu fory”.
Założyłem, że to do mnie. Nie mogło być inaczej.
Krzyknąłem: „Spoko, trenerze”.
Zaśmiałem się pewnie.
Stajemy w narożnikach. Gong.
Chcę pokazać, że umiem się bić.
Widać po tym, jak trzymam ramiona.
Patrzcie, jak się ruszam.
Nogi szeroko.
Patrzcie, jak się ruszam.
Nie będzie łatwo.
Widzicie? Ma stopy płasko.
Nawet nie unosi pięt. Wpierdolę mu.
Ruszając się, nabieram pewności siebie.
Trener mówi mi: „Nie baw się, uderzaj”.
Dobra.
„Proście, a będzie wam dane”.
Mam nadzieję, że widział prognozę pogody,
bo czeka go burza z piorunami.
Uderzając prostym, robię krok.
Robię krok i jednocześnie uderzam.
I znowu. Za każdym razem.
Tak się to robi.
Krok. Obrót. Jestem tu.
Zobaczy, jak to wygląda.
Lepiej się przygotuj.
Jestem tu,
ale zaraz będę tu. Jestem tu,
ale zaraz będę tam. Uważaj.
Jestem tu. Ale zanim to zrobiłem…
uderzył mnie.
Nagle straciłem wzrok.
Natychmiast.
Nic nie widziałem. Tylko czerń.
Czytałem, że cios może uszkodzić mózg lub zabić.
Straciłem wzrok.
Nic nie widziałem.
Spanikowałem. Obróciłem się.
Wiele razy to robiłem.
Zacząłem bić do tyłu. Opowiadałem już o tym.
Biję do tyłu. Kiedy panikuję, zaczynam walić pięściami.
Trener krzyknął: „Kevin, prosty!”.
„Bo co, kłamco?”
Musiałby być piorunochronem.
Bo to kompletny idiotyzm.
Nic nie widzę.
Oślepłem.
„Uderz w gong”.
Usłyszałem gong.
Nie mogę wrócić do narożnika, nasłuchuję jego głosu.
Trener pyta mnie:
„Co się stało?”. „Oślepłem. Nic nie widzę”.
Zdjął mój kask…
Okazało się, że od uderzenia obrócił mi się kask.
Patrzyłem cały czas na tył kasku.
„Czemu go nie zdjąłeś?”
„Tego nie było na treningu.
Dałeś mi za dużo wazeliny.
Dlatego tak się ślizgałem.
Mam tego dosyć”.
„Tak po prostu się poddasz?”
„Będę robił co innego”.
„A jemu co powiesz?”
„Nie będę już z nim gadał.
Pogada z moim prawnikiem.
Po tym czeka go odsiadka.
To, co mi zrobił, to było pobicie.
Najwyższej kategorii”.
Tamtego dnia rzuciłem boks.
Więcej nie wróciłem.
Postanowiłem obejrzeć kasetę z Lewym Lou Earlem.
Znalazłem typa.
Chciałem wiedzieć, kto to.
Do kogo mnie porównujesz?
Po tym całym przedstawieniu
chciałem wiedzieć, do kogo mnie porównywał.
Okazało się, że Lou Earl miał jedną rękę.
Walczył jedną ręką.
Wygrał jedną walkę na trzydzieści osiem.
Przez dyskwalifikację.
Po nokaucie przeciwnik kopał go w twarz.
Dlatego wygrał.
Miał piskliwy głos.
Więc trener cały czas miał na myśli jego głos.
Nie chodziło o styl walki.
Porównał mnie do jednorękiego boksera.
Teraz czekają mnie zjeby ze strony jednorękich.
„Precz ze mną, wszystko mi jedno”.
Ale ich protest długo nie potrwa,
długo nie utrzymają transparentów.
Mają tylko jedną…
Zmęczą się. Będą musieli opuścić ręce.
Nie mając możliwości
zmieniania rąk,
nie uda im się mnie powstrzymać.
Dobra wiadomość.
Może to wytnę.
Zniszczą mnie za ten fragment.
Chuj z tym. Jestem u siebie. Mogę mówić, co chcę.
To tylko żarty.
Tylko żarty.
Czułem się taki szczęśliwy po tej walce, to był pierwszy znak,
że wracam stary ja.
Zacząłem walczyć po moim wypadku.
Rok temu miałem straszny wypadek drogowy.
Prawie umarłem.
Byłem niemal sparaliżowany.
Spędziłem chwilę w szpitalu. Dużo myślałem.
Dzięki temu mogę teraz spytać was o coś,
o czym nigdy nie myśleliście.
Pytanie numer jeden, czy macie kogoś do podcierania dupy?
Zastanówcie się.
Podcieranie dupy.
Kto będzie podcierał wam dupę,
kiedy wszystko się spierdoli.
Nie myślicie o tym, dopóki nie musicie.
Po zabiegu nie mogłem się załatwić przez osiem dni.
Miałem zaparcia.
Miałem być w szpitalu, póki się nie załatwię.
Pokazać, że wszystko działa.
Codziennie ktoś był przy mnie.
Dziewiątego dnia przez 20 minut byłem sam.
Poczułem się wtedy,
jakby w brzuchu wybuchła mi laska dynamitu.
Muszę do kibla.
Srać mi się chce.
Nie mogę ruszać nogami ani rękami.
Nikogo nie ma.
Naciskam guzik alarmowy. „Pomocy!
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!”
Do sali wbiegł José.
Meksykański pielęgniarz, 60 lat.
„Co się dzieje?”
„José.
Muszę do łazienki.
Natychmiast”.
„Pewnie, stary. Zajmę się tobą”.
Złapał mnie za nogi i plecy,
podniósł i posadził na toalecie przy łóżku.
Potem cofnął się o dwa duże kroki,
skrzyżował ręce i patrząc mi w oczy,
kołysał się na boki, o tak.
„No nie.
Co ty odwalasz?”
Chcę się załatwić. Co tu jeszcze robisz?
Wtedy mnie olśniło: „José będzie podcierał mi dupę.
Upadłem na dno.
Gorzej być nie może”.
José postanowił mnie pocieszyć.
„Spokojnie. Porządnie cię podetrę.
Nie masz się czym martwić.
Jesteś w dobrych rękach. Porządnie cię podetrę”.
Nie dowierzałem.
Nie mogłem uwierzyć, co się dzieje.
Nie mogłem wytrzymać. Zacząłem swoje.
José zaczął kibicować. „Dobrze.
Musisz to wydalić.
Osiem dni to za długo”.
Po wszystkim José złapał mnie za rękę i obrócił.
Zaczął podcierać mi dupę.
Po policzku spłynęła mi samotna łza.
Płakałem.
Płakałem, bo nie czułem rąk ani nóg.
Mimo to
Bóg zostawił mi czucie w dupie.
Czemu akurat tam?
Czemu musiałem to czuć?
Najgorsze chwile mojego życia, a ja czuję, jak mnie podciera.
Nie mogłem powstrzymać łez.
José postanowił powiedzieć coś jeszcze.
„Spokojnie. To szaleństwo, wiem.
Pomyśl, jak ja się czuję.
Nie wierzę, że podcieram Kevina Harta.
Szaleństwo.
Moja pierwsza sławna dupa”.
Kochani, to był niesamowity wieczór.
Wspaniały.
Świetny i kameralny. To nie byle co.
Zupełnie inny nastrój. Komfortowy. Sexy.
A co ważniejsze, mogłem być sobą,
ale nie chcę też, żebyście wyszli tylko ze śmiechem na ustach.
Czuję, że mogę dać wam więcej.
Żebyście znali mnie z czegoś jeszcze.
Mam coś więcej.
Skoro mamy to z głowy,
obyście byli gotowi na PZP.
Prosimy o PZP. Pizza z pieca dla wszystkich.
PZP! Mam dla was PZP.
Trzymajcie się.
PZP!
Dziękuję wam bardzo. Cudowny wieczór.
PZP!
Kochanie, co jest?
- Miałem szalony sen. - Jejku.
- Szalony. - W porządku.
Nie. Śniło mi się, że występowałem,
opowiadałem o rzeczach, o których nigdy nie powinienem.
Nazwałem córkę dziwką, a syna idiotą.
Mówiłem, że nie lubię prywatnej szkoły i zjechałem wegetarian.
Opowiadałem o przyjęciu u Seinfelda.
Nigdy nie byłem u Seinfelda.
Śpij dalej. To tylko zły sen.
- Prawda? - Tak.
To tylko zły sen.
Śpij dalej.
Znacie PZP?
Nie?
DEDYKOWANE OFIAROM NIESPRAWIEDLIWOŚCI SPOŁECZNEJ
CZARNE ŻYCIE MA ZNACZENIE
Napisy: Jakub Jadowski