Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
8:25 Μ.Μ. ΟΙΚΙΑ ΧΑΡΤ
-Γεια. -Τι λέει;
Σας έψαχνα σε όλο το σπίτι.
Αράζουμε.
Πάω κάτω να δουλέψω. Τι λέει, μεγάλε;
Διάβασες;
-Όχι. -Κοίτα με.
Λες ψέματα.
Τελείωσε το διάβασμα. Μη με δουλεύεις.
Ζο, κόλλα δύο.
Πάμε και γροθιά.
Μπουμ! Και κεφαλιά.
Κι ένα φιλί.
-Γιατί κοιτάς εμένα; -Σ' αγαπώ.
-Φιλί. -Εντάξει.
-Σ' αγαπώ. -Χέβεν, διάβασες;
Ναι, τα πιο πολλά.
Τα λέμε όταν ανέβω πάλι.
-Γεια! -Γεια.
Γεια, μπαμπά.
Ο μπαμπάς θα το ρίξει έξω τώρα.
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤ
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣ
Ένα παγάκι μέσα. Δοκιμή.
Ναι.
Ο καλύτερος όλων. Θρύλος.
Έμπνευση.
Δικέ μου.
Τι ωραία!
Αυτά είναι!
Να 'στε καλά. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Το εκτιμώ πολύ. Σταματήστε.
Καθίστε.
Το εκτιμώ. Να 'στε καλά.
Γεια σας.
Χαίρετε.
Σας χαιρετώ γιατί πρώτη φορά έρχομαι τόσο κοντά στο κοινό.
Οπότε, αν σας χαιρετήσω, θα με χαιρετήσετε κι εσείς.
Γι' αυτό θα το ξαναπώ. Γεια σας. Όλα καλά;
Ωραία. Μ' αρέσει.
Νιώθω καλά εδώ.
Νιώθω καλά.
Έχω βρεθεί σε πολλά περίεργα μέρη για να πω αστεία.
Σε στάδια, αρένες, θέατρα.
Εδώ νιώθω άνετα, είμαι στο σπίτι μου. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Επιστροφή στα βασικά.
Θέλω να σας εξηγήσω γιατί είμαι στο σπίτι μου.
Υπάρχει λόγος.
Δεν νιώθω πια άνετα
μακριά απ' το σπίτι μου.
Σας μιλάω ειλικρινά. Δεν νιώθω άνετα
μακριά απ' το σπίτι μου.
Και είναι πολλοί οι λόγοι.
Ας τους δούμε. Ας μην το αποφεύγουμε άλλο.
Ο πρώτος λόγος, ο COVID.
Ο COVID.
Σε τι επίπεδο πανικού είστε τώρα;
Υψηλό; Μέτριο; Χαμηλό; Πού βρίσκεστε; Ειλικρινά, πείτε μου.
Υψηλό; Μέτριο; Χαμηλό; Κάπως υψηλό; Στο περίπου;
Σας έχω νέα. Το πέρασα!
Ακριβώς, είχα τον VID.
Ο VID-19 ήταν στον οργανισμό μου.
Τον είχα στην αρχή που δεν ήταν ακόμα μόδα.
Μόνο εγώ κι ο Τομ Χανκς το είχαμε.
Έπρεπε να το κρατήσω κρυφό
γιατί ο Τομ Χανκς είναι πιο διάσημος από μένα,
θα εξαφάνιζε τη δήλωσή μου.
Κανείς δεν τα βάζει με τον Φόρεστ Γκαμπ. Με τίποτα.
Σιγά μην ξεπέρναγα τον Φόρεστ Γκαμπ.
Αν ήταν κάποιος κατώτερος, θα το είχα δηλώσει αμέσως.
Όπως ο Ντέιβιντ Χέισελχοφ. Ποιον τον χέζει;
Καρφί δεν μας καίγεται για πάρτη του.
Μπουμ! Θα το 'λεγα.
"Κι ο Κέβιν Χαρτ το έχει. Σώστε τον Κέβιν Χαρτ. #TheVID".
Ξέρετε γιατί τον λέω VID;
Γιατί θυμίζει το AIDS. Ακούγεται το ίδιο επικίνδυνο.
"Κόλλησες VID; Γάμησέ τα, φίλε!"
"Έχω VID". "Έχεις VID; Μαλακία!"
"Ο Θεός μαζί σου. Έχεις VID, γαμώτο".
Δεν ήξερα ότι είχα.
Δεν το ήξερα. Δεν είχα καθόλου συμπτώματα.
Ούτε πυρετό, ούτε πονοκέφαλο, ούτε πόνο.
Ενώ η γυναίκα μου έχασε τη γεύση και την όσφρησή της.
Μου είπε "Μωρό μου, μάλλον κόλλησα. Να κάνουμε τεστ".
Της είπα "Δεν είναι κοινό το πρόβλημα.
Δικό σου πρόβλημα είναι. Γιατί να κάνω τεστ;
Εγώ γεύομαι και μυρίζω μια χαρά. Γιατί να κάνω τεστ;"
Μ' έβαλε να καλέσω γιατρό. Ήρθε, μας έκανε τεστ
και είπε "Είστε και οι δύο θετικοί". Του είπα "Μαλακίες.
Μαλακίες! Αποκλείεται να είμαι θετικός".
Έπιασα τη μύτη μου δυο φορές.
"Γίνεται αυτό;
Αν έχω VID, μπορώ να το κάνω δύο φορές σερί;"
Όλοι ξέρουν ότι δεν γίνεται αυτό με VID.
Είπε "Κύριε Χαρτ, σοβαρολογώ. Είστε θετικός".
Αυτό προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στο σπίτι.
Μάλωσα με τη γυναίκα μου.
"Ποιος έφερε τον VID εδώ μέσα, γαμώτο;
Ποιος ήταν;"
Αρχίσαμε να "στολίζουμε" φίλους.
"Αυτή η σκύλα η Παμ που κάνεις παρέα το έκανε.
Με τα βρομοπόδαρα.
Έφερε τον VID σ' όλο το σπίτι με τα πόδια της.
Η βρομοπόδαρη Παμ το έκανε.
Έφερε τον γαμημένο τον VID σ' όλο το σπίτι.
Πλύνε τα χαλιά αμέσως".
Ο γιατρός με ηρέμησε "Ήρεμα, Κέβιν.
Θα περάσει. Κάθισε 14 μέρες. Χαλάρωσε.
Άραξε. Πιες λίγο τσάι".
Τι μου είπε ο άνθρωπος κατάμουτρα;
"Πιες λίγο τσάι".
Με δουλεύεις;
"Έχω VID, γιατρέ!
Τι θα μου κάνει το τσάι;
Πού είναι ο αναπνευστήρας μου; Πού είναι;
Έπρεπε να έχω έναν. Όλοι το ξέρουν αυτό.
Ο VID θέλει αναπνευστήρα. Έτσι λένε στα μπλογκ".
"Θα είστε μια χαρά, κε Χαρτ".
Μόλις το είπε ο γιατρός, ξεαγχώθηκα λίγο.
Μην ξεχνάτε ότι ξεκίνησα ζόρικα.
Θεέ μου.
Όταν με χτύπησε,
γαμώ το κέρατό μου, δεν ήξερα τι να κάνω.
Έβαλα βενζίνη σ' όλα τα αμάξια.
Να μπορώ να ξεφύγω,
αν μας την πέσουν τα ζόμπι.
Φοβήθηκα.
Αγόρασα όσο νερό και χαρτί υγείας βρήκα.
Ακόμα δεν ξέρω τι το θέλαμε τόσο χαρτί.
Τι φάση με το χαρτί υγείας;
Κανείς δεν μου είπε.
Έφερνε χέσιμο ο VID; Γι' αυτό;
Σηκώσαμε όλα τα χαρτιά υγείας.
Πακέτα νουντλς, τα πήρα όλα!
Με τη μάσκα το τερμάτισα.
Στην αρχή, δεν ήξερα ποια να πάρω.
Είχα μια κλασική. Μου είπε ένας φίλος
"Δεν κάνει αυτή. Περνάει μέσα ο VID.
Δεν σε προστατεύει αυτή απ' τον VID".
"Χέσε με!
Σοβαρά τώρα;" "Σοβαρότατα. Να πάρεις τις Ν95".
"Γαμώτο".
Μπήκα σε μια ιστοσελίδα και αγόρασα όσες Ν95 βρήκα.
Ξόδεψα 20 χιλιάρικα στις Ν95.
Την επομένη, είδα έξω έναν τύπο με σουτιέν στα μούτρα.
Δεν είχε καν…
Με τιράντες. Τι φάση; Δεν είναι Ν95 αυτό.
Ήταν ένα μικροσκοπικό σουτιέν. Τι συνέβη;
Σιγά μην ξόδεψε 20 χιλιάρικα γι' αυτό.
Κάποιος μου την έφερε.
Μου είπε η γυναίκα μου "Ξέρεις κάτι;
Σ' έχει επηρεάσει πολύ αυτό. Πρέπει να βγεις έξω.
Βγες απ' το σπίτι".
Της είπα "Δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω για μένα.
Τίποτα. Δεν έχω λόγο να βγω.
Με τίποτα.
Δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα απ' όλα αυτά εκεί έξω.
Έχει κόσμο έξω. Δεν μπορώ τον κόσμο". Το είπα.
Μαθεύτηκε τώρα. Δεν γουστάρω πια τον κόσμο.
Νικήσατε. Με βάλατε κάτω.
Κερδίσατε, ρε φίλε.
Ξέρετε πώς;
Γιατί καταφέρατε να γαμήσετε την καλύτερη δουλειά του κόσμου.
Κάποτε, το να είσαι διάσημος ήταν η πιο περιζήτητη
και καλύτερη δουλειά στον πλανήτη.
Αν δεν την είχες, ήθελες λίγο,
ήθελες να τη γευτείς λιγάκι.
Εγώ την είχα. Έφτασα στην κορυφή
και μετά με γαμήσατε για τα καλά.
Αυτή η γενιά με γάμησε κανονικά.
Όλο συμβιβασμοί.
Όλα καταγράφονται πια.
Αν δεν καταγραφεί, δεν συνέβη ποτέ.
Έτσι ζει αυτή η γενιά.
Θα σας πω το πιο τρομακτικό που μπορούσε να συμβεί σε μαύρο το 1986,
αν ήσασταν μπάτσοι ή του FBI.
Αρκεί να του λέγατε ότι σ' έχω σε βίντεο.
Αν σου έλεγε το FBI "Σ' έχω σε βίντεο.
Θα πας φυλακή". Θα τα 'παιζε. "Τι; Ποιος; Εγώ;
Σε βίντεο;"
Θα 'κλαιγε.
"Είμαι σε βίντεο".
"Θα μπείτε όλοι μέσα. Σας έχουμε σε βίντεο".
Θα πει στους φίλους του "Ελάτε, Κάλβιν, Μάρκους, Τέρενς.
Μας τσάκωσαν. Άντονι, κι εσύ.
Μας έχουν σε βίντεο. Θα πάμε φυλακή, μάλλον.
Θα πάμε φυλακή, γαμώτο.
Είμαστε σε βίντεο".
Μόνο αυτό αρκούσε. "Σ' έχω σε βίντεο".
Ό,τι πιο τρομακτικό.
Δεν έχετε καταλάβει ότι είστε σαν πράκτορες. Αμισθί.
Δεν πληρώνεστε καν. Το κάνετε δωρεάν!
Καρφώνετε τον κοσμάκη όλη μέρα.
Κινούμενα καρφιά, μιλάμε. Φρίκη.
Είναι αηδιαστικό.
Πήγα στο McDonald's… Είναι γεγονός.
Πάω στο McDonald's.
Είμαι στο ντράιβ-θρου, ωραία;
Είχα καιρό να φάω Big Mac Meal.
Είμαι μέσα στην τρελή χαρά γι' αυτό.
Θεέ μου, ανυπομονώ να το φάω.
Παίρνω το Big Mac. Έχω χαρεί. Σταματάω στο πάρκινγκ.
Ξεκινάω να δίνω πόνο.
Το τσάκιζα. Είχε πασαλειφτεί η μούρη μου.
Ήμουν στον παράδεισο.
Αριστερά, κάποια με βιντεοσκοπεί απ' το παράθυρο.
Λέει "Σ' έχω σε βίντεο".
Αγχώθηκα. "Τι διάολο κάνεις, κυρά μου;"
Μου λέει "Σ' έχω σε βίντεο, άτιμε".
"Τι σκατά εννοείς; Τι έκανα;"
Απ' το άγχος, έριξα το μπέργκερ. Μου έπεσε το γαμημένο.
Άρπαξα το τηλέφωνο, μπήκα στο Twitter και ζήτησα δημόσια συγγνώμη.
Είπα "Συγγνώμη".
Ο λόγος που το έκανα αυτό ήταν γιατί δυο μέρες νωρίτερα
είχα ανακοινώσει ότι θα γίνω βίγκαν.
Αυτό το βίντεο χαλούσε όλη μου την εικόνα εκείνη τη στιγμή.
Έπρεπε να απολογηθώ στη βίγκαν κοινότητα.
Έγινα σύμμαχος.
Έκανα δωρεά, συμμετείχα σε διαμαρτυρία, ό,τι μπορούσα.
Έβγαλα φωτογραφίες με αγελάδες. Το τερμάτισα.
Δεν μ' αρέσει όπως με αναγκάσατε να γίνω.
Δεν μ' αρέσει. Δεν νιώθω πια άνετα.
Μου το ξυπνήσατε.
Γαμώτο!
Μου το ξυπνήσατε, ρε φίλε.
Καιρό τώρα, οι διάσημοι έβλεπαν τον κόσμο σαν να ήταν τρελοί.
"Ξεφεύγουν οι μαλάκες καμιά φορά".
Έτσι βλέπαμε τον κόσμο.
Το αλλάξατε. Τώρα γίναμε εμείς περίεργοι.
Σαν να μας λέτε "Τι ζόρι τραβάει αυτός;" Είμαστε οι κάπως.
Δεν ξέρω τι να κάνω έξω. "Γιατί με κοιτάς;
Τι τρέχει, ρε φίλε;"
Μάλλον το ξέρουν όλοι. "Έξω τα χεράκια".
Τι τρέχει, ρε φίλε; Έλα.
Τι θα μου κάνεις; Θα με φας; Έλα, ρε φίλε".
"Τι είν' αυτά που λες; Ποιος σου δίνει σημασία;"
"Μαλακίες. Δες πώς με κοιτάει αυτός με τα γυαλιά".
Ξέρω πότε με κοιτάνε σαν μεζέ. Θέλουν να με φάνε εδώ".
Πετάω τρελές κατηγορίες παντού.
Χάνω το μυαλό μου.
Τρελαίνομαι.
Με κάνατε να ζω σαν πετυχημένος πρεζέμπορος.
Είναι γεγονός. Ένα φεγγάρι,
για να έρθεις στο σπίτι μου, έπρεπε να γδυθείς.
Έμπαινες στην πισίνα.
Πώς θα ξέρω ότι δεν φοράς κοριό; "Με ποιον είσαι;
Με το E!; Το People; Με ποιον;"
"Γράφω άρθρο. Δεν σ' εμπιστεύομαι, μπαμπά".
"Πατέρας σου είμαι". "Σκάσε, μωρή!"
"Με ποιον μιλούσες, μπαμπά;" "Πέσε στην πισίνα.
Η συζήτηση θα τελειώσει στα βαθιά.
Αλλαγή. Στα ρηχά. Πήγαινε πιο ρηχά. Δεν βλέπω".
Αυτό ζω.
Αυτό ζω, λέμε.
Η γυναίκα μου λέει "Καλέ μου, μεγαλώνεις.
Θυμώνεις, ενοχλείσαι. Πρέπει να ξαναβρείς τον εαυτό σου.
Στις παλιές σου συνήθειες. Δεν μπορείς να ζεις έτσι".
Αποφάσισα ν' αρχίσω πάλι το σταντ-απ. "Έχεις δίκιο. Θα πάω
ν' αρχίσω πάλι τις εμφανίσεις". Έτσι θα ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Έτσι θα ηρεμήσω.
Είπα στους φίλους μου ότι θ' αρχίσω πάλι εμφανίσεις.
Είπαν "Θα λες πάλι για γυναίκα και παιδιά;"
Τους είπα "Τι άλλο έχω;"
Δεν έχω κάτι άλλο.
Τα γκομενάκια έφυγαν μετά το ροζ βίντεο.
Ό,τι γκόμενα είχα, έφυγε.
Όλες τους. "Πού πάτε, Λορέιν; Γκλάντις; Περλ;
Πού πάτε;"
Είναι παλιότερα ονόματα γιατί ήταν μεγαλύτερες.
"Γύρνα πίσω, Έθελ. Τελείωνε.
Μη μου το κάνεις αυτό.
Μάγκνους, έλα, να χαρείς.
Μη μου το κάνεις.
Λορέτα, δεν γίνεται να φύγεις. Έλα".
Τι άλλο έχω;
Πρέπει.
Δεν γίνεται να μη μιλήσω για τα παιδιά.
Είναι η καθημερινότητά μου.
Δεν ξέρω τι άλλο να πω,
πέρα απ' αυτά που ζω καθημερινά.
Τα παιδιά είναι συνέχεια μαζί μου.
Δύο έφηβοι, ένα τρίχρονο κι ένα μωρό που φτάνει όπου να 'ναι.
Από μέρα σε μέρα.
Μετά λέω να ευνουχιστώ. Δεν θέλω άλλα παιδιά.
Θα κόψω τα μπαλάκια μου μόλις γεννηθεί το μωρό.
Θα τα πάρω και θα τα πετάξω στα κεραμίδια.
Να μου τρυπήσετε τη μύτη,
άμα βγει κι άλλο παιδί απ' αυτά τα μπαλάκια.
Δεν θα 'ναι δικό μου.
Θα τα πετάξω μετά απ' αυτό το μωρό.
Με την κόρη μου είμαστε πολύ δεμένοι.
Της αρέσουν πολύ τ' αγόρια.
Τρελαίνεται.
Πρέπει να κάνω ότι μ' αρέσει.
Δεν μ' αρέσει. Αλλά έτσι πάει.
Μ' αρέσει που στις εμφανίσεις μου
βλέπετε την ανάπτυξη των παιδιών μου.
Πώς έχουν εξελιχθεί.
Μεγαλώνουν, διάολε.
Στην κόρη μου αρέσει κάποιος Ματ απ' το σχολείο.
"Μπαμπά, μ' αρέσει ένας Ματ. Θεέ μου. Είναι γλύκας.
Με κάνει και γελάω. Τον θέλω".
"Τι σκατά θα πει αυτό;
Τι θα πει;
'Τον θέλω'. Τι θες να πεις, κοριτσάκι μου;"
"Να του το πω;" "Αν το νιώθεις, πες το".
Πάει στο σχολείο, του το λέει, γυρίζει
"Μπαμπά. Θεέ μου. Μάντεψε;
Αρέσω στον Ματ. Τα φτιάξαμε".
"Μπράβο, γλυκιά μου. Χαίρομαι.
Να κάνετε πράγματα της ηλικίας σας".
"Εντάξει, μπαμπά".
Δύο μέρες μετά ξανάρχεται.
"Μπαμπά, δεν μ' αρέσει πια ο Ματ. Μ' αρέσει ένας Ρομπ.
Είναι πιο όμορφος, γελάω πιο πολύ. Αυτόν θέλω".
"Συμβαίνει. Νομίζεις ότι σ' αρέσει κάποιος
και μετά γνωρίζεις κάποιον που σου αρέσει τελικά πιο πολύ.
Αυτά έχει η ζωή.
Κάν' το. Προχώρα. Να είσαι ειλικρινής με τον άλλον".
"Εντάξει, σ' αγαπώ".
"Πράγματα της ηλικίας σας".
Περνάει μια εβδομάδα. "Μπαμπά, δεν μ' αρέσει ο Ρομπ.
Μ' αρέσει ένας Τιμ".
Αμέσως, στο μυαλό μου,
λέω "Η κόρη μου είναι τσουλάκι.
Μόνο αυτές κάνουν έτσι".
Πουτανιές μπροστά στα μάτια μου.
Κάλεσα αμέσως μια πουτάνα που ήξερα παλιά.
Ρώτησα αν έκανε τα ίδια.
Τρία αγόρια στη σειρά. Μου είπε "Ναι, τα ίδια.
Βρέθηκα στα γόνατα στις τουαλέτες χωρίς να το καταλάβω". Τι γίνεται;
Πρέπει να σώσω το κοριτσάκι μου.
Πρέπει να δω αυτά τ' αγόρια.
Πήγα στο σχολείο. Ήθελα να δω πώς είναι.
Τα είδα.
Είδα πρώτα τον Ματ. Ειλικρινά…
Χαριτωμένο πιτσιρίκι με προσωπικότητα.
Κατάλαβα γιατί της άρεσε. Το έβλεπα. Το κατάλαβα.
Ήταν χαριτωμένο αγοράκι. Εντάξει.
Προσωπικότητα, χιούμορ.
Καταλαβαίνω γιατί σ' αρέσει ο Ματ.
Μετά μπήκε ο Ρομπ.
Δεν ξαναείδα τον Ματ. Τον ξέχασα.
Ποιος σκατά είναι ο Ματ; Ο Ρομπ ήταν αλλιώς.
Μαγική προσωπικότητα.
Είχε λάμψη, αέρα.
Χρησιμοποιούσε τα χέρια όταν μιλούσε.
Είχε κάτι ξεχωριστό.
Είδα γιατί δεν της άρεσε ο Ματ.
Μετά μπήκε ο Τιμ με δερμάτινο παντελόνι
και Heelys.
Ξέρετε τι αυτοπεποίθηση θέλει για να πας έτσι στο σχολείο;
Μαύρος με δερμάτινο παντελόνι.
Το μόνο μαύρο παιδί που ξέρω
που φορούσε δερμάτινα ήταν ο Λένι Κράβιτζ.
Είναι ο μόνος μαύρος.
Και φήμες λένε ότι ξεκίνησε μικρός.
Ο Τιμ φορούσε Heelys και πετούσε στον χώρο.
Έλεος, ρε φίλε.
Με τσιγάρα στη μασχάλη. Τον ρώτησα "Καπνίζεις;"
Είπε "Για το στιλ" και την έκανε με χάρη.
Γαμώτο.
Άλλαξαν τα πιτσιρίκια.
Ο γιος μου και η κόρη μου είναι διαφορετικοί.
Μια ζωή γελούσα μ' αυτό.
Δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι.
Ο γιος μου είναι αυτό που λέτε… Πώς το λέτε σήμερα;
Πώς λένε τα παιδιά σήμερα όταν…
Χαζά. Το βρήκα. Αυτό είναι. Χαζά.
Ζορίζονται με τα μαθήματα.
Θα λέτε "Μη λες το παιδί σου χαζό". Γιατί όχι; Δικό μου είναι.
Έφτυσα και βγήκε.
Δεν είμαι και το πρώτο ξεφτέρι. Ούτε εγώ τα 'παιρνα.
Και μια χαρά τα κατάφερα.
Η χαζομάρα αποδίδει στο σπίτι μας.
Είναι μονόδρομος.
Μετά μου τη δίνει γιατί με παίρνουν απ' το σχολείο
να μου θυμίσουν το εκπαιδευτικό θέμα του γιου μου.
"Κύριε Χαρτ, απέτυχε πάλι σε τεστ".
"Πέφτουν οι βαθμοί, κε Χαρτ".
"Να πούμε για τους βαθμούς του;"
"Συνέχεια πέφτουν". Τους απάντησα "Μη με ξαναπάρετε.
Μη μου ξαναπείτε για βαθμούς. Αυτόν να πάρετε.
Δικό του είναι το πρόβλημα.
Εγώ πήγα στο σχολείο. Το τελείωσα. Τα κατάφερα.
Δεν θα ξαναπάω. Αυτός πρέπει να περάσει τάξη. Όχι εγώ.
Αυτόν να πάρετε".
Τα ιδιωτικά σχολεία είναι κάπως.
Δεν με τρελαίνουν, για να πω την αλήθεια.
Δεν είμαι φαν των ιδιωτικών σχολείων.
Ναι, εκεί πάνε τα παιδιά μου, αλλά δεν χαίρομαι.
Τα ιδιωτικά προστατεύουν τα παιδιά απ' την πραγματικότητα.
Σας προστατεύουν
από τη γαμημένη την πραγματικότητα.
Τα ιδιωτικά
βγάζουν κωλοχαρακτήρες. Έτσι νιώθω. Το είπα.
Το είπα. Δεν το παίρνω πίσω. Έτσι νιώθω.
Τα ιδιωτικά βγάζουν κωλοχαρακτήρες.
Νιώθω άνετα, θα μιλήσω ανοιχτά σήμερα.
Θα πω αυτά που νιώθω.
Έχετε δει να χτυπούν ενήλικα που έβγαλε ιδιωτικό;
Αμέσως ψάχνει δάσκαλο.
Κάνει πέντε τέτοια…
"Δεν ξέρω. Γιατί;"
Ψάχνει κάποιον να του πει γιατί. "Δεν ξέρω. Γιατί; Τι;
Θέλουμε διαιτητή. Πότε είναι η συνάντηση;"
Τα δημόσια σχολεία είναι αλλιώς.
Στα δημόσια αναγκάζεσαι να ωριμάσεις.
Δεν έχεις άλλη επιλογή εκεί.
Είναι σαν να σε πετάνε στα σκατά.
Σε πετάνε χωρίς να σε προετοιμάσουν γι' αυτά που θα δεις.
Τον πρώτο μου λευκό τον είδα σε δημόσιο σχολείο.
Δεν ήξερα τι σκατά είναι.
Ήταν ο μόνος εκεί. "Τι είναι αυτό; Χριστέ μου!"
Νόμιζα ότι ήταν στορμτρούπερ απ' τον Πόλεμο των Άστρων.
"Κανονικός στορμτρούπερ, λέμε".
Ένας λευκός που περπατούσε.
Έκανα τα ηχητικά εφέ…
"Στορμτρούπερ, γαμώτο. Όχι;"
"Όχι, λευκός είναι".
"Πού να το ξέρω; Δεν μου το 'χαν πει".
Το δημόσιο σχολείο σε πετάει στα σκατά.
Έχει απ' όλα.
Λευκούς, μαύρους, Μεξικανούς, Κινέζους, Πορτορικανούς.
Χοντρούς, αδύνατους, γκέι, στρέιτ.
Βρόμικους, καθαρούς. Τα πάντα.
Απλώς σε πετάνε μέσα για να βγάλεις άκρη.
Τα παιδιά φοβούνται.
Τρέχουν στη δασκάλα "Φοβάμαι. Βοήθεια".
Η δασκάλα απαντάει "Κι εγώ, μωρή".
Κι εγώ από ανιχνευτή περνάω. Δεν φοβάμαι;
Φυλάω τα νώτα μου για σιγουριά".
"Τι;"
"Βάλε πιπέρι σ' ένα μπουκάλι.
-Ρίξ' το πάνω του". -"Να το ρίξω";
Δεν νομίζω ότι το σχολείο των παιδιών μου σέβεται το πόσο διάσημος είμαι.
Αλήθεια. Δεν το νομίζω.
Το εννοώ. Σας είπα ότι θα είμαι ειλικρινής.
Σπίτι μου είμαι. Δεν θα τα μασάω.
Δεν σέβονται το πόσο διάσημος είμαι.
Είμαι πολύ ταπεινός.
Μπορεί να μην ακούγεται έτσι, αλλά είμαι πολύ ταπεινός.
Τα αυτονόητα παραλείπονται. Ξέρετε ποιος είμαι. Το ξέρω ότι ξέρετε.
Μη με κάνετε να το πω.
Με ανάγκασαν να πρέπει να το λέω.
Αφήνω τα παιδιά στο σχολείο και μου την πέφτουν οι δάσκαλοι.
"Κύριε Χαρτ, να σας πούμε λίγο;
Πλησιάζει η μεγάλη μας γιορτή.
Συμβαίνει μια φορά τον χρόνο.
Θα θέλαμε πολύ
να είστε ο οικοδεσπότης στη φετινή γιορτή μας".
Της άφησα χρόνο για να πει "Πλάκα κάνω".
Δεν το είπε ποτέ.
Της είπα "Με δουλεύεις;"
"Όχι, είναι μεγάλο γεγονός.
Θα θέλαμε να είστε στην υποδοχή.
Θα ήσασταν φοβερός οικοδεσπότης στη φετινή γιορτή μας".
Πριν συνεχίσω το αστείο, να ξεκαθαρίσω κάτι.
Δεν έχω τίποτα με τους επί της υποδοχής.
Εντάξει; Δεν θέλω να πω το αστείο και μετά έξω
να περιμένετε με πλακάτ "Κάτω ο Κέβιν Χαρτ
επειδή δεν σέβεται την υποδοχή".
"Κάτω ο Χαρτ επειδή δεν σέβεται την υποδοχή".
Όσοι το κάνουν είναι τέλειοι.
Είναι απαραίτητη δουλειά. Το ξέρω.
Κι εγώ έχω δεχτεί φοβερές υποδοχές στη ζωή μου.
Μια φορά στο σούπερ μάρκετ με υποδέχτηκε ένας τέλεια.
Δεν ξέρω από πού πετάχτηκε. Απλώς εμφανίστηκε μπροστά μου.
Μπήκα κι είπε "Καλώς ορίσατε στο Walmart.
Ήρθατε για ψώνια;" Είπα "Τι φάση;
Από πού ξεφύτρωσες, ρε;"
"Καλύτερα να ψωνίσετε. Έχουμε προσφορές".
Μετά έφυγε κάνοντας moonwalk.
Σκέφτηκα "Τι σκατά έγινε τώρα;
Τι φάση;" Με είχε συνεπάρει τόσο η υποδοχή,
που όχι μόνο ψώνισα,
αλλά έβγαλα τον λαιμό μου να ψάχνω τον τύπο στην έξοδο.
Ήθελα να δει τα πράγματά που πήρα. "Εσύ, έλα εδώ, φίλε!
Έλα εδώ. Θέλω να σου δείξω τι πήρα".
Ήρθε, άνοιξα την τσάντα μου, κι αυτός έκανε…
Είπε "Πήρατε ωραία πράγματα".
Έβγαλε τον μαρκαδόρο και σημείωσε την απόδειξη να μη φανεί ως κλοπή.
Είπε "Φρόντισε να έρθεις να με ξαναδείς".
Είπα "Θα είσαι εδώ;"
"Φυσικά, ποιος άλλος;" Κι έφυγε με moonwalk.
Είπα "Τι σκατά;
Πρώτη φορά βλέπω τέτοια υποδοχή.
Εννοείται ότι θα έρθω ξανά".
Δεν τα βάζω μαζί τους. Απλώς δεν έτυχε να το κάνω στην καριέρα μου.
Το προσπέρασα για να πετύχω.
Δεν γίνεται να μου ζητάτε να κάνω υποδοχή.
Είχα μια ταινία που έσπαγε ταμία τότε.
Ήμουν σε αφίσες στα λεωφορεία.
Δεν γίνεται να κάνω τον οικοδεσπότη.
Κάποιοι άλλοι γονείς εκεί
είναι πρώην ηθοποιοί. Ζητήστε το από εκείνους.
Ο Κάρλτον από τον Πρίγκιπα του Μπελ Ερ.
Αυτός κάνει για υποδοχή.
Αυτός πρέπει να μπει μπροστά.
Ο Τέρι Κρουζ έχει παιδιά εκεί.
Αυτός κι αν κάνει για υποδοχή. Ο σφίχτης.
"Καλώς ορίσατε, εισιτήριο κανείς;"
Φοβερός συνδυασμός. Οι γονείς θα τρελαίνονταν.
"Τι σχολείο!
Θέλω εισιτήρια. Θα πάρω όσα μπορώ".
Οι γονείς θα ενθουσιάζονταν με την υποδοχή.
Η γυναίκα μου είπε τα γνωστά.
"Κέβιν, ηρέμησε.
Συγκεντρώσου. Μεγαλώνεις, γίνεσαι πιο ευέξαπτος.
Μην το μεταδώσεις στα παιδιά σου".
Δεν θα το πάρουν τα παιδιά μου. Το ξέρω.
Η πανδημία με έκανε να μείνω πολύ με τα παιδιά μου.
Πάρα πολύ καιρό. Πρώτη φορά, κατάλαβα
ότι είναι λίγο κακομαθημένα.
Είναι λιγάκι, αλλά όχι από επιλογή. Έτυχε.
Έχω καλά παιδιά. Είναι υπέροχα. Θα είμαι ειλικρινής.
Στάθηκα τυχερός. Έχω καλά παιδιά.
Αλλά λόγω καταστάσεων, είναι κακομαθημένα.
Για παράδειγμα, ταξιδεύουν με ιδιωτικό αεροπλάνο απ' την κούνια.
Έτσι έμαθαν.
Ταξιδεύουν μαζί μου.
Μόνο στην πανδημία ταξίδεψαν με την πρώην γυναίκα μου.
Πήγαν να δουν τη γιαγιά τους στη Φιλαδέλφεια.
Με πήραν απ' το αεροδρόμιο.
Θα νόμιζε κανείς ότι ήταν στη Βαγδάτη.
Δεν έχω ξαναδεί
μεγαλύτερο πανικό στη ζωή μου.
Με πήραν απ' το αεροδρόμιο "Μπαμπά!
Τι γίνεται;"
Η κόρη μου είπε "Μου παίρνουν τα καλλυντικά.
Τι θα κάνω τώρα;
Με περνάνε από κάτι μεταλλικά…"
Άρπαξε ο γιος το τηλέφωνο "Τι σκατά γίνεται;
Δεν μου δίνουν τις βαλίτσες.
Λένε ότι δεν μπορώ να πάρω τίποτα μαζί.
Θέλουν να βάλω από κάτω τα παιχνίδια. Πώς θα παίξω;"
Τους είπα "Ηρεμήστε. Σταματήστε!
Και οι δύο.
Ασφάλεια λέγεται.
Υπηρεσία ασφάλειας μεταφορών.
Έτσι είναι η ζωή με τη μητέρα σας.
Εντάξει; Υπάρχει διαφορά.
Θέλει συμβιβασμούς. Δεν πειράζει.
Αλλάζουν τα πράγματα.
Δεν πειράζει.
Θα είστε μια χαρά".
Είχα παραλείψει κάποια πράγματα από κεκτημένη ταχύτητα.
Όταν πηγαίνουμε σε θεματικό πάρκο το γυρνάμε όλο.
Όλο το πάρκο σε 40 λεπτά.
Πώς; Το κλείνω από πριν. Μου έχουν κάποιον στην υποδοχή.
Μπαίνω στο πάρκο και ο υπεύθυνος μάς πηγαίνει
στην αρχή κάθε ουράς. Το κάνω χρόνια.
Πάντως, εξηγώ στα παιδιά μου ότι αυτό το κέρδισα. Δεν μου το χάρισαν.
Δεν συνέβη απλώς.
Ο μπαμπάς σας έριξε ιδρώτα για να περνάει πρώτος στην ουρά.
Υπάρχουν κανόνες. Δεν το κάνεις όποτε θες.
Πρώτος κανόνας: καθώς προχωράμε στην αρχή,
δεν κοιτάμε κανέναν απ' αυτούς τους μαλάκες στην ουρά.
Με καταλάβατε;
Τα μάτια σας μπροστά,
μην κοιτάτε δεξιά-αριστερά, μέχρι να φτάσουμε μπροστά.
Θα πούνε διάφορα άσχημα πράγματα
για εμένα, για εσάς.
Αγνοήστε τους.
Αγνοήστε τους γιατί μετά θα φύγουμε.
Δεν θα τους ξαναδούμε.
Εκείνοι ξέρετε πού θα 'ναι; Στην ουρά ακόμα.
Θα περιμένουν στην ουρά.
Αυτή είναι η πραγματικότητα".
Τα παιδιά μου το κατάλαβαν αυτό.
Έτσι λειτουργούσαμε χρόνια.
Με πήραν απ' το πάρκο.
Ήταν με τα ξαδέρφια τους. Κάναμε FaceTime.
Απάντησα στην κλήση. Είδα ότι ήταν εξαντλημένα.
Είχαν να φάνε ώρες, το καταλάβαινα.
Είχε στεγνώσει το στόμα τους.
Με το ζόρι στέκονταν.
"Μπαμπά!
Περιμένουμε ώρες στην ουρά. Δεν μπήκαμε πουθενά ακόμα.
Πήραμε τη γρήγορη πρόσβαση, αλλά δεν είναι γρήγορη.
Μπορείς να πάρεις κάποιον; Να κάνεις κάτι;
Είπα "Με ποιον είστε;"
"Με τα ξαδέρφια μας".
"Είναι η μαμά σας εκεί;" "Ναι".
"Δώστε την".
Έρχεται η μαμά τους "Γεια, τι λέει;" "Γεια".
"Πάρ' τα, μωρή". Και το κλείνω.
Ήμουν γρήγορος.
Δεν της έχω πει αυτά τα αστεία ακόμα,
σας ενημερώνω.
Θα το πληρώσω ακριβά.
Μάλλον θα της αγοράσω κάνα Tesla.
Κάτι θα γίνει. Είναι γαμάτο αστείο.
Και τα δύο, δηλαδή. Δεν μπορώ να τα αφήσω.
Τα σκεφτόμουν πολύ καιρό.
Πρέπει να τα μοιραστώ. Αξίζουν τις συνέπειες.
Θα της στείλω μήνυμα μετά από δω να μάθω την άποψή της.
Η γυναίκα μου λέει συνέχεια "Κέβιν, μεγαλώνεις.
Γίνεσαι ευέξαπτος, οξύθυμος".
Η αλήθεια είναι πως όντως μεγαλώνω. Πάτησα τα 41.
Απίστευτο, έτσι;
Πώς πέρασε τόσος καιρός;
Ήμουν 22 ετών, ρε φίλε.
Δεν καταλαβαίνουμε πώς φεύγει ο χρόνος.
Βλέπω τις εμφανίσεις μου στον τοίχο,
είναι η ιστορία της ζωής μου.
Μιλάμε για 16 χρόνια κωμωδίας.
Δεκαέξι χρόνια κωμωδίας, γαμώτο. Είναι τρελό.
Σαράντα ένα.
Τι έγινε;
Αλλάζουν πολλά στα 40.
Σου το λένε, αλλά δεν το πιστεύεις.
Θέλω να σας πω ότι όντως αλλάζουν.
Η μεγαλύτερη αλλαγή στα 40
ήταν ότι τα παπάρια μου κρέμασαν.
Μάκρυναν πολύ. Δεν το ήθελα.
Απλώς συνέβη. Ήμουν στην κουζίνα.
Έσκυψα και είπε η γυναίκα "Ζάρια έχεις στις τσέπες;"
"Δεν έχω ζάρια στις τσέπες".
Έβαλα το χέρι στην τσέπη κι έπιασα τα παπάρια μου.
"Πώς βρέθηκαν στην πίσω τσέπη; Τι έπαθα;
Πόση ώρα κοιμήθηκα;
Ποιος με τέντωσε όσο κοιμόμουν;"
Το πιο σπουδαίο για μένα είναι το πόσο ικανοποιημένος είμαι.
Είμαι καλά.
Σοβαρολογώ. Είμαι καλά. Δεν χρειάζομαι πολλά.
Μ' αρέσει να είμαι στο σπίτι.
Εγώ το έφτιαξα.
Μαζί με τη γυναίκα μου. Εδώ θέλαμε να μείνουμε.
Θέλαμε να μένουμε σε αυτό το σπίτι.
Ας χτίσουμε το σπίτι των ονείρων μας για να μένουμε μέσα.
Οι γυναίκες δυσκολεύονται να βάλουν κώλο κάτω.
Είναι πολύ δύσκολο να βάλουν κώλο κάτω.
Βάλτε κώλο κάτω.
Δύσκολο για τις γυναίκες.
Η αγαπημένη τους ατάκα "Πάμε να κάνουμε κάτι".
"Σαν τι;" "Κάτι".
"Τι θα πει αυτό;" "Κάτι".
Βλέπω ότι κάποιοι άντρες
έπιασαν το νόημα. "Ναι!"
"Κάτι. Δεν ξέρω. Κάτι".
Να σας πω το μεγαλύτερο πρόβλημά της; Κυνηγάει το παρελθόν.
Θέλει να κάνει τα ίδια με παλιά.
Κυρίες μου, δεν πειράζει που μεγαλώνετε.
Δεν είναι κακό να μεγαλώνετε.
Δεν είναι καθόλου κακό.
Μην πολεμάτε το γήρας.
Είναι ωραίο να κοιτάτε πίσω και να βλέπετε
όλες τις βλακείες που ξεπεράσατε όταν ήσασταν πιο νέες.
Τα σπάει.
Μην προσπαθείτε να το ξεχάσετε.
Ούτε να το αλλάξετε. Τελείωσε.
Πέρασε, γαμώτο.
Μου είπε τις προάλλες "Να βγούμε απόψε.
Να γίνουμε λιώμα".
Της είπα "Αποκλείεται. Όχι.
Γιατί να το κάνω αυτό; Όχι.
Πονάει. Πονάει πλέον".
Να πιω ένα σφηνάκι και να μου κάτσει στον λαιμό;
Να μουδιάσει η αριστερή πλευρά και ν' αρχίσω να τρέμω;
Να θέλω να κλάσω ή να χέσω. Δεν ξέρω, κάτι τρέχει.
Να κάνω γκριμάτσες.
Αυτό περιγράφω στη γυναίκα μου λεπτομερώς.
Ξέρετε τι μου απάντησε;
"Δεν θες να περάσεις καλά μαζί μου".
Της είπα "Μόλις σου περιέγραψα ολόκληρο εγκεφαλικό.
Εγκεφαλικό, λέμε.
Κανονικό εγκεφαλικό. Μαζεύω".
"Δεν θες να περάσεις καλά μαζί μου.
Ποτέ δεν θες να κάνεις κάτι".
Μετά τα 40, χάνεις ένα μεγάλο κομμάτι ενδιαφέροντος.
Δεν με νοιάζει πια.
Αν θέλει η γυναίκα, ας βγει. "Πήγαινε. Χέστηκα.
Σοβαρολογώ. Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις".
Δεν το λέω άσχημα. Σοβαρολογώ. Δεν με νοιάζει. Πήγαινε.
"Καλά να περάσεις. Άντε!"
Κυρίες μου, εσείς δεν ξέρετε πώς γίνεται αυτό.
Αν μπορούσατε να μοιάσετε στους άντρες σ' αυτό,
ο κόσμος θα 'ταν πολύ καλύτερος.
Αλλά δεν ξέρετε πώς να αδιαφορείτε.
Συνέχεια τρώγεστε με τα ρούχα σας.
Δεν το επεξεργάζεστε. Δεν βγάζετε άκρη.
Θα σας πω τι πρόβλημα έχετε και θέλω να με προσέξετε.
Ακούστε τι εξοργίζει τις γυναίκες.
Ταράζεστε αν κάποιος δεν αντιδράσει
όπως νομίζετε ότι θα αντιδρούσατε εσείς.
Θα το ξαναπώ.
Κυρίες μου, ταράζεστε αν κάποιος δεν αντιδράσει
όπως νομίζετε ότι θα αντιδρούσατε εσείς.
Γι' αυτό και δίνετε τόση σημασία.
Γιατί από την άλλη λέτε "Εγώ θα έδινα σημασία".
Ναι.
-"Γι' αυτό δώσε κι εσύ σημασία". -Ναι.
Γι' αυτό το κυνηγάτε τόσο.
Όπως η γυναίκα μου.
Θέλει να βγει. "Στο καλό".
Δεν φεύγει, όμως. "Εντάξει, αγάπη, βγαίνω".
"Ωραία".
"Με τα κορίτσια".
"Εντάξει".
"Θα γίνουμε λιώμα απόψε".
"Μια χαρά".
"Δεν ξέρω τι ώρα θα γυρίσω".
"Θα κοιμάμαι ούτως ή άλλως".
Θέλει να δώσω σημασία. Δεν γίνεται!
"Πήγαινε!" Χαίρομαι που φεύγεις, για να τρώω πατατάκια απ' τον αφαλό μου.
Χέστηκα.
Πήγαινε!"
Δεν το 'χουν.
Γι' αυτό απαιτούν το ίδιο.
Βασικά, δεν καταλαβαίνετε
ότι δεν είμαστε τόσο ευφυείς όσο εσείς.
Αν ένας άντρας βγει και είναι άνω των 40,
δεν υπάρχει κάποιο πλάνο.
Δεν υπάρχει ατζέντα. Ούτε πρόγραμμα.
Μη ρωτάτε άλλο, γιατί δεν έχουμε απαντήσεις.
Ξέρω ότι έχετε ανασφάλειες λόγω των αντρών
και όσων έκαναν παλιά, όπως εγώ,
αλλά μετά τα 40, περνάει.
Δεν δίνουμε δεκάρα για τίποτα. Αδιαφορούμε.
Σταματήστε να ψάχνεστε.
Της το είπα τη μοναδική φορά που βγήκα.
"Αγάπη, βγαίνω". "Πού πας;"
"Δεν ξέρω ακόμα".
"Με ποιον;"
"Μ' όποιον έρθει. Δεν ξέρω".
"Τι θα κάνετε;"
"Αυτό προσπαθώ να σκεφτώ. Δεν ξέρω τι θα κάνουμε".
"Θα φάτε;"
"Το ελπίζω, πεινάω. Δεν έχω φάει".
"Τι ώρα θα έρθεις;" "Όταν τελειώσουμε.
Τι σκατά συμβαίνει;
Θα βαθμολογηθώ; Τι φάση; Δεν έχω απαντήσεις!
Δεν τα πάω καλά. Σταμάτα τις ερωτήσεις".
Δεν μπορώ να το διαχειριστώ.
Η ανασφάλεια χτυπάει κόκκινο καμιά φορά,
και δεν αξίζει τον κόπο, κυρίες μου.
Μαλώσαμε εκείνη τη φορά.
Μαλώσαμε.
Για δύο λόγους. Πρώτον, μ' έπρηξε στο ερώτημα.
Έπρεπε να εξηγήσω ότι δεν ξέρω.
Άλλο ένα μυστικό. Όταν λέμε "Βγαίνουμε",
συναντιόμαστε στο πάρκινγκ για να δούμε τι θα κάνουμε.
Κάνουμε μια συνάντηση πρώτα.
"Τι λέει το πλάνο;" "Νόμιζα ότι ήξερες εσύ". "Εγώ νόμιζα εσύ".
"Δεν υπάρχει πλάνο; Έφυγα. Δεν θα μείνω εδώ να κάνω μαλακίες".
Πήγα σπίτι να κοιμηθώ. Γύρισα νωρίς.
"Γύρισες νωρίς γιατί ήσουν με γκόμενα".
"Δεν ήμουν!
Ήμουν στο πάρκινγκ του Home Depot για 45 λεπτά
χωρίς να λέω τίποτα, γι' αυτό γύρισα πίσω".
Δεν θέλω να μαλώνω.
Δεν μαλώνω πια. Απλώς φεύγω.
Η νέα μου κίνηση.
"Μάλωσε μόνη σου. Επιστρέφω.
Επιστρέφω.
Ελπίζω όταν γυρίσω, να έχεις εξαντληθεί".
Αυτό κάνω.
Μαλώσαμε το πρωί και έφυγα. Ήταν 7:00 π.μ.
Με πήρε, ήμουν στο αμάξι.
Είπε "Μάλλον σου παίρνουν πίπα".
Στις επτά το πρωί;
Ποια γκόμενα είναι τόσο φιλόδοξη που ήρθε απ' το ξημέρωμα
να πάρει πίπα;
Με τι βαμπίρ νομίζεις ότι γυρνάω; Έλεος!
Ανησυχείς για μια τύπισσα που παίρνει πίπες το πρωί;
Τι σκατά διαβάζεις;
Ποιο είναι το μπλογκ που σε προβλημάτισε για τις πρωινές πίπες;
"Προσέχετε τους άντρες σας!
Κάποιες παίρνουν πίπες απ' το ξημέρωμα!"
"Να 'σαι καλά.
Το είδα στο…
Το είδα στην κάμερα ασφαλείας.
Ψάχνουν να πάρουν πίπες.
Κατέβηκα…
Είδα μια να ψάχνει, στην κάμερα ασφαλείας.
Έψαχνε να πάρει πίπες".
Ζω απίστευτα πράγματα.
Η γυναίκα μου χαλάρωσε όταν είδε το γκρουπ τσατ μου.
Αν έχετε άντρα άνω των 40 εδώ μέσα,
σας προκαλώ να διαβάσετε τις συνομιλίες του.
Κάντε το!
Άνω των 40; Κάντε το.
Κάτω των 40;
Δεν το προτείνω, είναι ρίσκο.
Μεγάλο ρίσκο.
Οι άνω των 40; Διαβάστε τες!
Δεν έχετε ξαναδεί πιο ασυνάρτητη συζήτηση στη ζωή σας.
Όλα τα γκρουπ τσατ ξεκινούν το ίδιο.
Είναι τέλεια στην αρχή.
"Ρε!"
Είδες τον κώλο της Ριάνα;"
"Να πάρει".
"Έλεος!"
"Γαμώτο!"
"Τον είδα".
Έχουμε και τις σφήνες.
"Τι άλλο βάζουμε στο τηγάνι, όταν τελειώσει το βούτυρο;"
"Τι;"
"Δεν έχω βούτυρο, φίλε.
Τι άλλο να βάλω;"
"Πώς ξέμεινες έτσι;"
"Δεν ξέρω, αλλά τελείωσε".
Αρχίζουν κι οι δηλώσεις.
"Εμένα μου προκαλεί ουρική αρθρίτιδα".
"Αλήθεια;"
"Πότε έγινε αυτό;" "Παλιότερα".
"Δεν το ήξερα".
"Σας το είχα πει".
Πετάγεται κι άλλη δήλωση.
"Τι είναι η αρθρίτιδα;"
Πάρε και μια εικόνα από το WebMD.
Με περιγραφή για την αρθρίτιδα.
"Θεέ μου, αυτό πέρασες;"
Παγώνει η συνομιλία για πέντε μέρες.
Δεν λέει κουβέντα κανείς.
Με άνω των 40, η συνομιλία πεθαίνει.
Δεν την κλείνει κανείς.
Μετά, συνεχίζουν από εκεί που το άφησαν.
"Τι άλλο σου προκαλεί αρθρίτιδα;"
Ο φίλος μου ο Τζόι δεν ξέρει από εμότζι.
Έτσι, νομίζαμε ότι ξενοπηδιόταν.
Ο Τζόι είναι ο πιο μεγάλος, με την ουρική αρθρίτιδα.
Όλο τον πειράζουμε.
"Μωρή αρθρίτιδα".
Τον πειράζουμε.
Θύμωνε στο τσατ.
"Βαρέθηκα να με πειράζετε.
Δεν γουστάρετε που κάνω το σωστό.
Προσέχω την υγεία.
Βασικά, πάω να πάρω κάμποσα τέτοια τώρα".
Έβαλε πέντε εμότζι μελιτζάνες στη σειρά.
Μετά έβαλε…
Μετά έβαλε τη γλώσσα με τις σταγόνες.
Και είπα "Τι σκατά εννοείς, Τζόι;
Τι ακριβώς προσπαθείς να πεις;
Μόλις είπες ότι θα πάρεις πέντε πίπες
και θα τελειώσουν όλοι. Αυτό είπες".
"Δεν είπα αυτό!"
"Αυτό είπες".
"Πέντε μελιτζάνες, γλώσσα, σταγόνες".
"Είπες ότι θα πάρεις πίπες,
μέχρι να τελειώσουν, αυτό είπες".
Τι μαλάκας.
Όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο ντόμπρος γίνεσαι.
Με τη γυναίκα μου υπάρχει χώρος για ευθύτητα και ειλικρίνεια.
Αρκετή.
Μεγάλη, φίλε.
Μου είπε τις προάλλες
"Δεν κάνεις τόσο καλό σεξ όπως παλιά".
Κατάμουτρα!
Δεν είναι σπάσιμο;
Είμαστε σπίτι μου, μπορώ να μιλήσω ανοιχτά.
Μου το είπε κατάμουτρα.
Ότι δεν κάνω καλό σεξ.
Ξέρετε τι της απάντησα;
"Συμβαίνει". Αυτό είπα.
"Συμβαίνει".
Χέστηκα.
Είμαι 41, δεν έχω χρόνο να πηδάω όλη μέρα.
Είμαι κουρασμένος.
Δεν γίνεται να είσαι πετυχημένος και να πηδάς καλά.
Το είπα. Έτσι το βλέπω.
Έτσι νιώθω. Δεν το παίρνω πίσω. Το είπα.
Δεν γίνεται να είσαι πετυχημένος και να πηδάς καλά.
Της είπα να διαλέξει "Αυτήν τη ζωή ή καλό σεξ;
Δεν γίνεται να κάνω και τα δύο.
Δεν σου δίνω και τα δύο. Διάλεξε".
Όταν πηδούσα καλά, ήμουν άφραγκος. Ταπί.
Όταν πηδούσα, δεν είχα λεφτά ούτε να μετακινηθώ.
Πηδούσα για εισιτήρια.
Είχα βαρεθεί να περπατάω. Πηδούσα
μήπως μπω σε κανένα αμάξι.
Έχει κρύο η Φιλαδέλφεια.
Δεν ξέρετε τι πέρασα. Μη με κρίνετε.
Αλλά ο γάμος θέλει συμβιβασμούς.
Χρειάζεται μέση λύση.
Της είπα "Θεωρείς ότι πρέπει να βελτιωθώ;
Διάλεξε ημερομηνία.
Διάλεξε".
Εκείνη τη μέρα πρέπει να πηδήξω καλά.
Τη μέρα που θα διαλέξεις, θα πηδήξω καλά.
Διάλεξε την όγδοη κάθε μήνα.
"Εντάξει.
Καλύτερα να προσδεθείς…
γιατί θα σε ξεσκίσω στο πήδημα, όπως ποτέ άλλοτε.
Θα σε ιππεύσω κανονικά. Αυτό θα κάνω".
Όλα καλά μέχρι που ήρθε η εβδομάδα αυτή.
Με έκοβε κρύος ιδρώτας.
Το κατάλαβαν οι φίλοι."Όλα καλά;"
"Όχι. Πρέπει να πηδήξω σε πέντε μέρες".
Στις οκτώ του μήνα.
Ήμουν εδώ κι έπινα χυμό ανανά, έτρωγα σέλινο.
Δεν ξέρω τι σκατά σκατά είχα πάθει.
Ίδρωνα. "Πρέπει να πηδήξω σε τρεις μέρες, διάολε!"
Αντίστροφη μέτρηση.
Ούτε ο τελικός του ΝΒΑ να ήταν.
Μούδιαζαν τα πόδια μου, τι να πω.
Ήρθε η μέρα, τα πήγα περίφημα.
Την έβγαλα ασπροπρόσωπη.
Ευχαριστώ για το χειροκρότημα.
Κρίμα που το θεωρήσατε απαραίτητο, αλλά το δέχομαι.
"Μπράβο, βρε Κέβιν. Έλεος!"
Πλήρωσα ακριβά την ειλικρίνειά μου.
Πήδηξα καλά στις οκτώ του μήνα.
Και όπως συνηθίζουν οι γυναίκες, στις εννέα,
ήθελε κι άλλο.
Δεν είχαμε συμφωνήσει κάτι τέτοιο.
Μία ημερομηνία είπα.
Τις υπόλοιπες θα πέφτει η ποιότητα.
Δεν γίνεται να περιμένεις πάλι το ίδιο.
Γύρισε στο σπίτι στις 8:30 το βράδυ, λιώμα.
Είναι αργά.
Προσπαθούσε να με ξυπνήσει.
"Θέλω να με πηδήξεις.
Όπως έκανες στις οκτώ του μήνα".
Αυτό είπε.
"Θέλω κι άλλο από εκείνο το πήδημα. Δώσε μου κι άλλο".
Τρελάθηκα "Σήκω φύγε. Μάζεψε τα χέρια σου.
Έρχεσαι και με ξυπνάς τέτοια ώρα.
Ξυπνάς και τον σκύλο".
Όσο μεγαλώνεις, νοιάζεσαι πιο πολύ για τα ζώα.
"Ο σκύλος έχει να κοιμηθεί καλά δύο εβδομάδες,
και κάνεις τόση φασαρία;
Τα 'χω πάρει άσχημα τώρα".
Κοιμήθηκα κάτω με τον σκύλο.
"Παράτα μας. Δεν θα μείνω μ' εσένα
και τον εγωισμό σου
επειδή θες κι άλλο πήδημα.
Μόλις έχασες έναν μήνα, να ξέρεις".
Αφαίρεσα τον επόμενο μήνα απ' το συμβόλαιο.
Ξέρετε τι με κάνει και γελάω;
Ο κόσμος όταν μιλάει για σεξ.
Μου αρκεί.
Είναι ό,τι πιο αστείο υπάρχει στον κόσμο.
Τα πιο ξεκαρδιστικά είναι τ' ανίψια μου.
Είναι 21 και 22 ετών.
Δεν έχω ακούσει πιο αστεία φάση.
Έχει τρομερό γέλιο, αλλά δεν σου μιλάνε ανοιχτά,
πρέπει να τους ψαρέψεις.
Πρέπει να τους στήσεις παγίδα.
Μ' εμένα την πατάνε κάθε φορά.
Μπαίνω με φόρα.
"Δεν πηδάτε ακόμα".
Τσιμπάνε κάθε φορά.
"Ποιος δεν πηδάει;"
Κάθε φορά "Ποιος δεν πηδάει;
Δεν εννοείς εμένα. Δεν είμαι εγώ αυτός που δεν πηδάει.
Εγώ πηδάω!
Ξέρω ότι δεν εννοείς εμένα.
Άντε, θείε".
"Δεν πηδάς, ρε.
Δεν έχεις μεγαλώσει ακόμα".
"Πηδάω, θείε".
"Πες μου τι κάνεις". "Όχι, δεν σου λέω.
Γιατί θα το βάλεις στα σκετσάκια σου".
"Δεν θα μιλήσω για σένα.
Γιατί να σε βάλω στα σκετσάκια μου;
Έχω αστεία, δεν σ' έχω ανάγκη.
Ποιο είναι το πιο βρόμικο που έχεις κάνει;"
"Δεν θα μου την πεις;" "Όχι.
Γιατί να σου την πω;"
"Εντάξει.
Το πιο βρόμικο που έχω κάνει…
Πήγα στο σινεμά με μια κοπέλα.
Όταν φτάσαμε, μου είπε να πάρω μεγάλο ποπ κορν.
Πήρα το ποπ κορν, κάθισα, άνοιξε μια τρύπα από κάτω,
είπε να βάλω μέσα το πουλί μου, να τραβήξει μαλακία βουτύρου".
Κι εγώ είπα "Τι σκατά;"
Ξαφνιάστηκα, έπρεπε να παριστάνω τον έμπειρο.
"Μαλακία βουτύρου.
Πολύ σωστά.
Μαλακία βουτύρου".
Ξέρεις ότι μεγαλώνεις όταν ρωτάς λάθος πράγματα.
"Γιατί πήρες τόσο μεγάλο ποπ κορν;
Έπρεπε να πάρεις το μικρό.
Έχει 12-14 δολάρια διαφορά. Γιατί το πήρες;
Δεν χωράει στην τρύπα;
Μπορεί να πάθεις μόλυνση.
Να κολλήσεις VID, να πάθεις VID.
Να πάθεις VID-19, βάζοντας βούτυρο στην τρύπα σου.
Δεν το θες αυτό".
Πήγα και το είπα στη γυναίκα μου.
"Δεν θα το πιστέψεις.
Ο Τέρενς μού είπε ότι τα πιτσιρίκια τραβούν μαλακία μεταξύ τους".
"Ακόμα το κάνουν αυτό;"
Της είπα "Τι σκατά συμβαίνει;
Ποια είσαι;
Δεν θέλω να ξέρω πια. Σταμάτα εκεί που είσαι."
Ελπίζω να μην το κάνουν τα παιδιά μου.
Αν μάθω ότι το έκαναν, θα γίνω έξαλλος.
Δεν μπορείς να τα ρωτάς, βέβαια.
Πρέπει να τους στήνεις παγίδες.
Τρώγαμε ένα ωραίο βραδινό στο σπίτι.
Ρωτάω τη γυναίκα μου "Πάμε στο σινεμά;
Θέλω κι εγώ μαλακία βουτύρου".
Κοιτάζω την κόρη μου.
Την καρφώνω με το βλέμμα μου.
Δεν κουνήθηκε. Συνέχισε να τρώει άνετη.
Δεν έχω υπάρξει πιο περήφανος ως πατέρας.
Ευχαριστώ, Θεέ μου. Δεν ξέρει καν τι είναι.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου.
Γύρισα από δω κι ο γιος μου είπε "Έτσι".
Είπε "Έτσι!
Πάρε το μεγάλο μέγεθος.
Μη σου τύχει τίποτα άλλο και κολλήσεις VID!
Δεν θες να το ξαναπάθεις.
Να λείπει δεύτερη φορά ο VID, μπαμπά".
Η γυναίκα μου με ανάγκασε να τη βγάλω έξω.
Την πήγα για φαγητό.
Δεν θέλω να κάνω μόστρα, αλλά για το αστείο αυτό
πρέπει να το κάνω.
Πήγα στο σπίτι του Σάινφελντ.
Έφαγα καταπληκτικά φαγητά.
Το φαγητό τα 'σπαγε.
Στο τέλος του δείπνου, ήρθε ο Σάινφελντ
και είπε "Δεν θα φύγει κανείς.
Σας περιμένει έκπληξη. Απόψε,
θα φάμε πίτσα από ξυλόφουρνο".
Τρελάθηκαν όλοι.
"Τι; Θεέ μου! Πίτσα από ξυλόφουρνο;"
"Τι;"
Μια κυρία ρώτησε "Με πόσα τυριά, Τζέρι;"
Ο Τζέρι είπε "Επτά διαφορετικά.
Επτά διαφορετικά τυριά".
Ο κόσμος τα 'χασε.
Παρεμπιπτόντως, ήταν όλοι λευκοί.
Άρχισαν να φωνάζουν "ΜΠΟΠ!"
Τι σκατά είναι αυτό;
"ΜΠΟΠ!"
Τι σκατά είναι το "ΜΠΟΠ";
Μια λευκή σκύβει στο τραπέζι
και λέει "Η πίτσα ξυλόφουρνου".
Και είπα "Πλάκα κάνεις.
Πλάκα κάνεις.
Εντάξει, το 'χω".
Ο Σάινφελντ παρουσίασε κάτι Ιταλούς. Φορούσαν ρούχα πιτσαγιόλου.
Μοίρασαν την πίτσα μιλώντας Ιταλικά…
Δεν ξέρω Ιταλικά.
Λέγοντας το αστείο, κατάλαβα
ότι είναι ρατσιστικό αυτό που κάνω. Συγγνώμη.
Ο κόσμος έτρωγε την πίτσα τρελαμένος.
"Θεέ μου. Γεύομαι τα τυριά, Τζέρι.
Γεύομαι τα τυριά".
Μου έδωσαν τη δική μου. Δοκίμασα.
Δεν το πίστευα.
Η καλύτερη πίτσα της ζωής μου.
Δεν έχω φάει καλύτερη.
Είχε ένα είδος μαρουλιού που δεν είχα ξαναφάει.
Είπα στη γυναίκα "Έχει ένα μαρούλι.
Δοκίμασέ το".
Έσκυψε πάλι η λευκή κυρία και μου λέει "Ρόκα είναι".
"Τι;"
"Ρόκα είναι".
"Πω, ρε φίλε".
Δοκίμασα κι άλλο. Δεν άντεχα. "ΜΠΟΠ, ΜΠΟΠ.
"ΜΠΟΠ, ΜΠΟΠ…"
Τι υπέροχη βραδιά.
Το κάτι άλλο, απ' την αρχή ως το τέλος.
Στο αμάξι, τα πήρα.
Ξέρετε γιατί;
Ήθελα ό,τι είχε ο Σάινφελντ.
Ήθελα εκείνη τη στιγμή, ρε φίλε.
Ο Σάινφελντ ήταν γνωστός ως ο τύπος με την πίτσα ξυλόφουρνου.
Ήταν γνωστός για κάτι πέρα από τη δουλειά του.
Αυτό ήθελα.
Αυτό που μου την έδωσε
είναι ότι έχουμε τον ίδιο κατασκευαστή.
Κανείς δεν πρότεινε να βάλω ξυλόφουρνο
στο σπίτι μου.
Μέγιστη μορφή ρατσισμού.
Είναι ρατσιστικό.
Την επομένη, πήρα τον κατασκευαστή.
Τον άρπαξα απ' τα μούτρα "Ρατσιστές του κώλου!
Βάλατε ξυλόφουρνο στο σπίτι του Σάινφελντ,
ενώ σ' εμένα δεν είπατε τίποτα. Τόσο ρατσιστές είστε.
Φροντίστε να επανορθώσετε, μη γίνει χειρότερο".
Το έκλεισα.
Με ξαναπήραν "Τι εννοείτε;"
"Ξέρετε τι εννοώ. Οι ζωές των μαύρων μετράνε".
Το ξανάκλεισα.
Την επομένη, ήρθαν
με ένα σχέδιο για τον ξυλόφουρνό μου.
Μέσα σε μια εβδομάδα,
είχα έναν ξυλόφουρνο στο πίσω μέρος.
Ήθελα αυτό που είχε κι ο Σάινφελντ.
Κάλεσα όλους τους φίλους.
Έκανα τραπέζι, όπως ο Σάινφελντ.
Έφαγαν όλοι.
Εμφανίστηκα στο τέλος του δείπνου όπως και ο Σάινφελντ.
"Λοιπόν.
Δεν θα φύγει κανείς
επειδή σας έχω έκπληξη απόψε.
Θα φάμε πίτσα ξυλόφουρνου απόψε".
Άρχισαν να μουρμουρίζουν.
"Τι σκατά εννοεί; Δεν τρώω πίτσα από ξύλα εγώ".
Οι καλεσμένοι μου είναι όλοι μαύροι.
"Πάρε Domino's. Δεν τρώω μαλακίες".
Είπα "Ξέρω τι σκέφτεστε.
Με πόσα τυριά;
Επτά διαφορετικά τυριά".
Πάλι μουρμουρίζουν. "Έχω δυσανεξία στη λακτόζη. Δεν τρώω.
Τόσο τυρί βάζει κανείς στα μακαρόνια.
Δεν τρώω τέτοιο πράγμα. Τι τον έπιασε;"
Είπα "Σηκωθείτε. Πάμε έξω
γιατί εκεί είναι ο ξυλόφουρνος".
Κι άλλα μουρμουρητά. "Κάνει ψόφο έξω. Δεν βγαίνω".
Οι μαύροι αντιδρούν σε όλα.
"Δεν το κάνω. Δεν πάω έξω".
Είπα "Ελάτε να πούμε όλοι μαζί
'ΜΠΟΠ, ΜΠΟΠ'".
Σηκώθηκε ο Τζαμάλ,
"Αν έχεις ΜΠΟΠ έξω, έρχομαι".
Ο Ναΐμ είπε "Τι είναι το ΜΠΟΠ;"
"Κάνα γκομενάκι θα παίζει έξω. Πάω".
Είπα "Όχι, Τζαμάλ, δεν έχει γκομενάκι".
"Έχει. Αυτό είναι το ΜΠΟΠ".
"Δεν είναι". "Είναι. Μαζί ήμασταν.
Ήμασταν στην Ατλάντα και μία είπε
"Θες να δεις το ΜΠΟΠ μου;"
Κι άρχισε να κουνάει το πράγμα της.
Κι αρχίσαμε τα φιλοδωρήματα.
"Δεν έχω μονοδόλαρα, αλλά θέλω να το ξαναδώ".
Έφυγαν όλοι.
Δεν έζησα τη στιγμή μου.
Δεν έζησα τη στιγμή που ήθελα.
Το ήθελα πολύ, ξέρετε.
Θέλω να είμαι γνωστός για κάτι πέρα απ' τη δουλειά μου.
Να με ξέρουν ως Κέβιν Χαρτ,
ο τύπος με την πίτσα ξυλόφουρνου, αλλά πάει.
Πρέπει να βρω άλλο χόμπι.
Έψαξα αρκετά για να το βρω.
Έκανα ποδήλατο δρόμου.
Έκανα χιλιόμετρα.
Σταμάτησα, όμως. Ο λόγος που σταμάτησα,
δεν μ' άρεσε το πουλί μου με τη στολή.
Ήταν λες και είχα κλειτορίδα.
Με τα μπαλάκια ήταν άσχημος συνδυασμός.
Δεν καθόταν καλά.
Στο φανάρι, ανοίγεις τα πόδια.
Χαλαρώνεις και λες "Τι γίνεται;"
Τ' αμάξια σταματούσαν.
"Γιατί κόβεις, ρε φίλε; Δρόμο! Σταμάτα να κοιτάς".
Σταμάτησε μια κυρία, 7:00 το πρωί.
"Πάρε δρόμο. Ξέρω τι θες.
Βαμπίρ. Τσακίσου από δω.
Δεν έχει κοκό για σένα, κυρά μου. Δρόμο.
Σήκω και φύγε".
Άρχισα το μποξ.
Έγινε το χόμπι μου.
Το άρχισα επειδή ένιωσα
ότι θα βελτιωνόμουν μέρα με τη μέρα.
Κάθε μέρα, θα εξελίσσομαι.
Εγώ εναντίον εμού.
Βρήκα και προπονητή.
Ο τύπος είχε απίστευτο ταλέντο.
Χρυσά Γάντια,
Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων, πρωταθλήματα ελαφρών βαρών.
"Ξέρω ότι δεν δουλεύεις τώρα, αλλά σε πληρώνω να με προπονείς".
Είπε "Αν θες, θα σε κάνω τον καλύτερο πυγμάχο".
"Μην το παρακάνουμε.
Απλώς θέλω να γίνω καλός".
"Έγινε" είπε. Και με ανέλαβε.
Θα είμαι ειλικρινής. Ήταν απίστευτος.
Με έκανε πολύ καλό.
Μου είπε πράγματα που δεν περίμενα.
Με συνέκρινε με πυγμάχους άγνωστους, αλλά κολακεύτηκα.
Του θύμισα έναν πυγμάχο που λεγόταν Λέφτι Λου Ερλ.
"Κέβιν, ξέρεις ποιος είναι αυτός;" "Όχι, δεν ξέρω".
"Θα σου φέρω μια κασέτα".
"Έχεις βίντεο;"
"Όχι, δεν έχω".
Μ' έκανε και γέλασα όταν είπα ότι δεν έχω.
Έκανε…
Λες και ήμουν σε λάθος χρονιά.
"Απίστευτο που δεν έχεις. Έλεος".
"Εσύ γιατί έχεις ακόμα βίντεο;"
Μου είπε ότι έχω άψογο ντιρέκτ.
"Σαν αστραπή που βγαίνει απ' τους ώμους σου.
Σαν αστραπή απ' τους ώμους σου, διάολε.
Έχεις σκεφτεί να παλέψεις;" Απάντησα "Όχι".
"Ούτε σε φιλικό;" Είπα "Όχι, αλλά θα το έκανα".
"Αυτό μου αρκεί. Αύριο στις έξι. Θα το φροντίσω.
Πρέπει να δεις πόσο καλός είσαι".
Στις έξι πήγα στο γυμναστήριο.
Είχε έναν στα κυβικά μου.
Πήρα όλα τα προστατευτικά για κεφάλι, καβάλο, στόμα.
Άρχισε να μου βάζει βαζελίνη στο πρόσωπο και στο κεφάλι.
"Γιατί γίνεται αυτό;" "Για να γλιστράνε οι γροθιές".
"Δεν είπαμε ποτέ για…
Δεν το συζητήσαμε, αλλά εντάξει.
Εντάξει, αφού το θες, ας το κάνουμε".
Μου έβαλε βαζελίνη και έφυγε.
Είπα "Δεν έβαλες σ' αυτόν".
"Δεν χρειάζεται αυτός".
"Εντάξει".
Περίεργο. Εντάξει, δεν βαριέσαι;
Ό,τι πεις.
"Θα κάνουμε τρεις τρίλεπτους γύρους.
Δεν θα πάθει κανείς τίποτα.
Διασκέδασέ το. Χαλαρά".
Και φωνάζει "Μην τον ζορίσεις".
Υπέθεσα ότι το είπε σ' εμένα. Πού αλλού;
Απάντησα "Έγινε, κόουτς".
Και γέλασα μ' αυτοπεποίθηση.
Πάμε στις γωνίες. Καμπανάκι.
Βγήκα στο ρινγκ. Ήθελα να δει ότι το 'χω.
Φαινόταν ότι το 'χω απ' τους ώμους μου.
Δείτε πώς κουνιέμαι.
Τα πόδια μου είναι ανοιχτά.
Δείτε πώς τα κουνάω. Κοίτα κινήσεις, ρε.
Δεν θα 'ναι εύκολο.
Ναι, το βλέπεις. Αυτός έχει πλατυποδία.
Σέρνει τα πόδια του. Θα τον τσακίσω.
Όσο κινούμαι, τόσο πιο σίγουρος νιώθω.
Ο κόουτς λέει "Κέβιν, μη χασομεράς. Ελεύθερα τα χέρια".
Εντάξει.
"Η επιθυμία σου διαταγή μου".
Ελπίζω να είδε τον καιρό,
γιατί θα πέσουν αστραπές.
Με το ντιρέκτ, θέλει και βήμα.
Κάνεις ένα βήμα και ντιρέκτ μαζί.
Το γυρνάς. Κάθε φορά.
Έτσι το ρίχνεις.
Κάνω βήμα και πάω να ρίξω. Είμαι εδώ.
Να το. Έτοιμο να γυρίσει.
Κρατήσου. Σου 'ρχεται.
Ετοιμάσου. Να το. Εδώ είμαι,
αλλά θα φτάσω εδώ.
Θα φτάσω μέχρι εκεί. Ετοιμάσου.
Εδώ είμαι. Πριν προλάβω να το κάνω…
με χτύπησε.
Έχασα τον κόσμο.
Αμέσως. Έχασα το φως μου.
Δεν έβλεπα τίποτα. Σκοτάδι.
Διάβασα ότι μπορεί να πεθάνεις από γροθιά.
Εγώ έχασα το φως μου.
Δεν έβλεπα πια.
Δεν έβλεπα. Πανικοβλήθηκα. Γύρισα.
Αυτήν την κίνηση την κάνω συχνά.
Άρχισα να χτυπώ προς τα πίσω. Το έχω αναφέρει παλιότερα.
Χτυπάω προς τα πίσω. Όταν πανικοβάλλομαι, αρχίζω να ρίχνω.
Ο προπονητής είπε "Κέβιν, το ντιρέκτ!"
Είπα "Για τι, ψεύτη;"
Μόνο μετεωρολόγος θα 'βλεπε αστραπές.
Αυτά είναι μαλακίες.
Τυφλώθηκα. Δεν βλέπω τίποτα.
Τυφλώθηκα.
"Χτύπα το καμπανάκι, γαμώτο".
Χτυπάει το καμπανάκι.
Δεν μπορώ να πάω στη γωνία μου. Ακολουθώ τη φωνή του.
Καθώς πλησιάζω, ο προπονητής μου
λέει "Τι τρέχει;" "Τυφλώθηκα. Δεν βλέπω".
Σήκωσε το προστατευτικό για το κεφάλι…
Προφανώς, με το χτύπημα, αυτό έπεσε στα μάτια.
Ήταν μαύρο, οπότε μ' εμπόδιζε να δω.
"Γιατί δεν το σήκωσες;"
"Δεν το δουλέψαμε ποτέ στην προπόνηση.
Μάλλον έβαλες πολλή βαζελίνη.
Γι' αυτό γλιστρούσε.
Δεν έμενε στη θέση του. Δεν θέλω να συνεχίσω".
"Θα τα παρατήσεις;" "Όχι ακριβώς.
Απλώς θα κάνω κάτι άλλο".
"Σ' αυτόν τι θα πεις;"
"Δεν πρόκειται να του ξαναμιλήσω ποτέ.
Θα βάλω δικηγόρο. Θα μπει στη φυλακή.
Να 'σαι σίγουρος. Μετά απ' το σημερινό.
Μου επιτέθηκε. Αυτό έκανε.
Μου επιτέθηκε με τον χειρότερο τρόπο".
Τα παράτησα. Αποχώρησα την ίδια μέρα.
Έφυγα. Έριξα μαύρη πέτρα.
Πιο μετά, αποφάσισα να δω στιγμιότυπα του Λέφτι Λου Ερλ.
Έψαξα και τον βρήκα.
Ήθελα να δω ποιος είναι.
Με ποιον με συγκρίνεις;
Μετά από τέτοια εμφάνιση που έκανα,
ήθελα να δω ποιος μου μοιάζει ή με ποιον μοιάζω;
Ο Λέφτι Λου Ερλ είχε ένα χέρι.
Ήταν ανάπηρος πυγμάχος.
Με μία νίκη σε 38 αγώνες,
κι αυτή προέκυψε από αποκλεισμό.
Τον κλότσησαν στο πρόσωπο.
Γι' αυτό του έδωσαν τη νίκη.
Είχε τσιριχτή φωνή.
Ο προπονητής μιλούσε για τη φωνή μου.
Όχι για τον τρόπο που πάλευα.
Γι' αυτό με συνέκρινε με ανάπηρο πυγμάχο.
Ξέρω ότι θ' ακούσω διάφορα απ' αυτούς που έχουν ένα χέρι.
Θα ζητήσουν ν' ακυρωθεί η επόμενη παράστασή μου.
Το καλό είναι ότι δεν θ' αντέξουν πολύ
γιατί δεν κρατάνε τα πλακάτ ώρα.
Επειδή έχουν ένα…
Θα κουραστούν. Θα κατεβάσουν το χέρι.
Μόνο αν συντονιστούν
κι έχουν αρκετά αριστερά και δεξιά χέρια,
αλλιώς δεν θα μπορέσουν να με ακυρώσουν.
Ευχάριστο αυτό.
Καλύτερα να το αφαιρέσω αυτό.
Ας το αφαιρέσουμε. Θα με ακυρώσουν.
Γάμα το. Σπίτι μου είμαι. Θα λέω ό,τι σκατά θέλω.
Αστείο είναι.
Αστείο.
Χάρηκα μετά από εκείνον τον αγώνα γιατί ήταν η πρώτη ένδειξη
ότι γύρισα στον παλιό μου εαυτό.
Ξεκίνησα πάλι, μετά το ατύχημά μου.
Πριν από έναν χρόνο, είχα ένα άσχημο τροχαίο.
Παραλίγο να πεθάνω.
Κόντεψα να μείνω παράλυτος.
Έμεινα στο νοσοκομείο. Σκέφτηκα πολλά.
Γι' αυτό μπορώ να σας ρωτάω τώρα
πράγματα που δεν έχετε σκεφτεί.
Το πρώτο ερώτημα είναι: έχετε κάποιον κόλακα στη ζωή σας;
Σκεφτείτε το.
Κάνα γλειφτρόνι.
Κάποιον που θα καθαρίσει για εσάς,
αν όλα πάνε κατά διαόλου για την υπόλοιπή σας ζωή.
Μόνο αν τον χρειαστείτε, θα το καταλάβετε.
Μετά την επέμβαση, έκανα οκτώ μέρες να πάω τουαλέτα.
Ήμουν δυσκοίλιος.
Δεν με άφηναν να φύγω, χωρίς να πάω.
Να δουν ότι δουλεύουν τα όργανα.
Είχα κάποιον δίπλα μου κάθε μέρα.
Την ένατη μέρα, έμεινα για 20 λεπτά μόνος.
Τότε ένιωσα ότι μου πέταξαν
έναν δυναμίτη στο στομάχι μου και τινάχτηκε στον αέρα.
Πρέπει να πάω.
Πρέπει να πάω τουαλέτα.
Δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Δεν υπήρχε κανείς εκεί.
Άρχισα να πατώ το κουμπί. "Βοήθεια!
Βοήθεια!
Ας βοηθήσει κάποιος!"
Έτρεξε μέσα ο Χοζέ,
ένας 60χρονος Μεξικανός νοσηλευτής.
"Τι τρέχει, φίλε μου;"
"Χοζέ,
πρέπει να πάω στην τουαλέτα.
Πρέπει να πάω τώρα".
"Έγινε, φίλε. Θα σε φροντίσω εγώ. Μη σκας".
Έπιασε τα πόδια μου και τον κορμό μου,
με σήκωσε, με κάθισε στη λεκάνη που ήταν δίπλα στο κρεβάτι.
Αφού κάθισα, ο Χοζέ έκανε δύο τεράστια βήματα πίσω,
σταύρωσε τα χέρια και με κοιτούσε,
κάνοντας έτσι.
"Ωχ, όχι.
Τι σκατά γίνεται, Χοζέ;
Πρέπει να τα κάνω. Γιατί είσαι εδώ;"
Μετά κατάλαβα. "Θεέ μου, πρέπει να με σκουπίσει.
Έπιασα πάτο. Αυτό είναι.
Μιλάμε για πάτο. Τέλος. Δεν υπάρχει χειρότερο".
Τότε, ο Χοζέ είπε κάτι για να νιώσω καλύτερα.
"Μη σκας. Θα σε σκουπίσω καλά, εντάξει;
Θα σε σκουπίσω πολύ καλά, εντάξει;
Σ' έχω. Είσαι σε καλά χέρια. Θα σε σκουπίσω καλά, έτσι, φίλε;"
Σ' αυτό το στάδιο, είχα απελπιστεί.
Δεν πίστευα αυτό που ζούσα.
Δεν μπορούσα να κρατηθώ. Τα 'κανα.
Ο Χοζέ είπε να με εμψυχώσει. "Ωραία.
Βγάλ' τα όλα, φίλε.
Οκτώ μέρες είναι πολλές για όλους".
Τελειώνω, ο Χοζέ με πιάνει απ' το δεξί και με γυρίζει.
Αρχίζει να με σκουπίζει.
Ένα δάκρυ έτρεξε στο πρόσωπό μου.
Έκλαιγα.
Έκλαιγα επειδή είχαν μουδιάσει τα χέρια και τα πόδια μου.
Αλλά δεν καταλάβαινα
γιατί έπρεπε να νιώθω το σημείο ανάμεσα στον κώλο.
Γιατί δεν μούδιασε κι αυτό;
Γιατί να νιώθω αυτό που συνέβαινε;
Αφού έπιασα πάτο, γιατί να νιώθω τον Χοζέ να με σκουπίζει;
Έκλαιγα ανεξέλεγκτα πια.
Ο Χοζέ αποφάσισε να πει κάτι ακόμα.
"Μην ανησυχείς. Είναι φευγάτο. Το ξέρω.
Σκέψου πώς νιώθω εγώ.
Σκουπίζω τον κώλο του Κέβιν Χαρτ.
Απίστευτο.
Ο πρώτος διάσημος κώλος μου".
Ήταν μια υπέροχη βραδιά κωμωδίας, παίδες.
Ήταν απίστευτη βραδιά.
Υπέροχη και ζεστή βραδιά. Μοιραστήκαμε πολλά.
Μ' αρέσει. Έχει άλλη ενέργεια. Υπάρχει άνεση. Ερωτισμός.
Το πιο βασικό είναι ότι ήμουν ο εαυτός μου,
αλλά δεν θέλω να φύγετε γελώντας απλώς με αστεία.
Έχω κι άλλα να προσφέρω.
Θέλω να με μάθετε και για άλλα.
Επειδή έχω κι άλλα.
Αφού το ξεκαθάρισα,
ελπίζω να είστε έτοιμοι για λίγη ΜΠΟΠ.
Φέρτε την ΜΠΟΠ. Πίτσα ξυλόφουρνου για όλους.
Έτσι μπράβο. Έχω πίτσα για όλους.
Σας βλέπω.
-ΜΠΟΠ! -ΜΠΟΠ!
Ναι! Ευχαριστώ πολύ. Υπέροχη βραδιά.
ΜΠΟΠ! ΜΠΟΠ!
Τι σ' έπιασε, αγάπη;
-Είδα το πιο τρελό όνειρο. -Θεέ μου.
-Όχι, ήταν τρελό. -Πέρασε.
Όχι. Ονειρεύτηκα ότι ήμουν στη σκηνή
και έκανα αστεία με πράγματα που δεν θα έλεγα ποτέ.
Είπα την κόρη μου τσουλάκι. Τον γιο μου χαζό.
Είπα ότι μισώ τα ιδιωτικά σχολεία και ότι οι βίγκαν το 'χουν χάσει.
Σε κάποια φάση, είπα ότι ήμουν στο σπίτι του Σάινφελντ.
Δεν έχω πάει ποτέ στο σπίτι του. Είπα…
Κοιμήσου. Εφιάλτης ήταν.
-Εφιάλτης, ε; -Ναι.
Ένας εφιάλτης ήταν.
Ναι, κοιμήσου πάλι.
Έχεις φάει ποτέ ΜΠΟΠ;
Όχι;
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ
ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΜΕΤΡΑΝΕ
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου