Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FRANCJA
Skurwysyny.
Małe koguty... Kukuryku!
Nie obchodzi was Hiszpania.
"Te hiszpańskie dzikusy mogą wracać domu i umrzeć!"
Jak myślicie, co się teraz stanie?
Co zrobimy?
Żałosne francuskie koguty.
Utknęliśmy wszyscy we Francji.
Jesteśmy otoczeni.
Faszyści zajęli trzy czwarte naszych granic!
Myślicie, że zostaną po drugiej stronie?
Że te wilki boją się kogutów?
Zobaczycie! Oskubią nas z piór!
Pozwoliliśmy Mussoliniemu i Hitlerowi się zabawić,
i pomóc swemu koledze, Franco!
Poleje się krew!
Francja na to pozwoliła!
Europa!
Europa na to pozwoliła!
Jesteś Francuzem?
Tak.
Martin François, Brygada Międzynarodowa.
Przynosisz nam hańbę!
Proszę bardzo!
Są tu!
Złodziej!
To moje.
- Helios! - Josep!
Martin!
Valentin!
Za głośno!
Co, mamo?
To mogę wyjść z kolegami?
Tata się nie zgodził.
- Ja nie... - Prowadzę. Później.
Pani Botezariu?
Halo?
Pani Botezariu?
Czy ktoś tu jest?
Pani Botezariu? Jest tu pani?
Nie można oddychać!
Cuchnie śmiercią.
Tato!
Halo? Pani Botezariu!
Zostawiła pani ojca samego?
Valentin! Nie oglądaj telewizji, dziadek umiera!
Mówiła mi pani?
Nie, nie miałam się nim zająć!
Niby kiedy?
Kiedy pani wróci?
Dobrze. Tak, rozumiem.
W porządku.
Okropny rysunek!
Mówiłam mu, żeby go wyrzucił.
- Dlaczego? On śpi. - Nie żyje.
- Nie widać? - Skąd wiesz?
Nie wiem, po prostu nie żyje.
Twój ojciec ma wizytę w sprawie bólu pleców.
Zostań tu z dziadkiem.
- Co? - Na razie!
Nie! Jeśli się obudzi...
Serio?
Przestraszyłeś mnie!
Znamy się?
Dziadku!
To ja, Valentin,
twój wnuk.
To jest,
no wiesz...
Nie najgorsze.
Co robisz?
Podać ci coś?
Mogę pomóc?
Krzesło.
Okulary.
Z czego się śmiejesz?
Z niczego.
Rok 1939: coś ci to mówi?
Pewnie! Początek II WŚ.
- Czego? - II wojny światowej.
Nie. Francja poszła na wojnę we wrześniu.
Chodzi mi o luty.
Nie poznałbyś mnie wtedy.
Gdy upadła Barcelona,
500 000 uchodźców szukało schronienia we Francji.
Wysłano ich do obozów koncentracyjnych.
Myślisz, że słusznie?
Co?
Obozy koncentracyjne!
Uważaj, jak chodzisz, kurwa.
Nie wstydź się, nowy.
Dasz radę.
Nasikaj na niego, to tylko hiszpańskie gówno.
Gwiżdżesz sobie?
Masz dobry humor?
To zrobią z tobą Hiszpanie.
Drugi uśmiech.
Ja nic nie zrobiłem!
Nie zapominaj, że to czerwoni.
Podobno zjadają własne dzieci.
Jak myślisz?
Tak, tak...
Gdyby nie istniał czarny,
kawa byłaby mlekiem.
Gdyby nie istniał biały,
orzech kola byłby węglem.
Ale gorzki.
Jak wszystko,
jak cię nie zabije, przywykniesz.
Żuj powoli,
nie spiesz się.
Proszę.
Dla ciebie.
Weź to, szybko.
Przepraszam, będę musiał...
Za kogo ty się masz, ty...
Proszę,
doigrałeś się,
hiszpański śmieciu!
Widzisz, Léon?
Tylko tak ich nauczysz.
Od czasu do czasu zdarzały się
życzliwe gesty.
Ale nie były rekompensatą za drut kolczasty,
śmierć, głód,
chłód, choroby,
pobicia, poniżenie...
Ci ludzie uciekli przed faszyzmem.
Pozwolą nam umrzeć, nie mamy lekarza!
Co wam zrobiliśmy?
Powiedz! Co zrobiliśmy?
Hej, nowy!
Chodź tu!
Siadaj, stary koniu.
Léon, podaj mu pasztet.
Bez pitnej wody,
bez lekarza,
świerzb, szkorbut, tyfus.
I głód.
Głód jest straszny.
Teraz!
Uwaga! Stop!
Prosto do celu, Léon!
- Wybaczcie! - Tak, przepraszamy!
Kto tu był zwierzęciem?
Smacznego!
Zastanówmy się. Kto?
Proszę! Łapcie!
Kto?
Pozabijają się o bochenek chleba!
- Widzisz? - Komuś coś nie pasuje!
Co do...?
Kurwa. Daj fajkę.
Wciąż tu siedzisz?
Nigdzie się nie ruszasz?
Rysuję.
Chyba na kogoś czekasz!
Na narzeczoną.
Marie!
Z dala od łobuzów!
Proszę.
Zobaczmy, co dziś przygotowałeś, Josep.
Krokiety z szynką.
Serrano czy Pata Negra?
Pata Negra, a jak!
Odzywała się narzeczona?
Narzeczona?
Jest z Madrytu.
Nikt nie jest doskonały!
Ale to piękna kobieta. Pokaż, Josep.
Piękna!
Zaszła w ciążę,
kazałem jej wyjechać.
Ostatni raz widziałem ją
dwa miesiące temu.
Wsiadła w pociąg do Francji.
Znajdziesz ją.
Też mu tak mówię.
Ale to strata dla nas!
- Nie mów tak! - Jest przystojny!
Przystojniak z tego Josepa!
Tak.
I dżentelmen.
Możesz tu dziś spać,
będzie ci cieplej.
Nie, dziękuję.
Boisz się wszy czy pokusy?
I tego, i tego.
Chodź, Capi!
Chodź, piesku.
Nawet psy się nas boją.
Kobiety i dzieci tu, mężczyźni tam!
Nowy rozkaz.
Wykonajcie go.
Będzie lepiej dla wszystkich.
Gdzie idziesz, nowy?
Na papierosa.
Zadajesz się z czarnymi?
Co w tym złego?
Co w tym złego?!
Kolonialiści to Francuzi.
Tak, ale...
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co do...?
Spokojnie.
Mamy umowę z Afrykanami.
- Podoba ci się? - Tak, bardzo!
Nie, chodzi o mój... travail...
- Moją pracę! - Twoją pracę?
Tak, bardzo mi się podoba!
Bertilia!
Pokażesz je czy nie?
Co pokazać?
Coś gorącego!
Marzniemy tu.
Wyżej! Pokaż majtki.
Pokazałabym, gdybym je miała!
38!
Kurwa. To ja!
42!
Nikt nie ma 42?
Oby była tego warta.
Jesteś...
Nie lubisz...
kobiet?
Uwielbiam je.
Seks za pomocą samego penisa jest jak obraz bez duszy.
Ale mogę powiedzieć,
że łatwiej mi znosić samotność.
Wiem, że ktoś na mnie czeka.
31!
To mój numer!
Odłóż to!
Powinienem coś zrobić?
Nie, zostaw ich...
Dość krwi zostało już przelanej!
Ci komuniści nam wszystko zabrali!
Ukradliście nam broń! I wojnę!
Anarchistyczni zdrajcy...
Jeśli chcecie się pozabijać, to proszę!
A jak nie, to ty idź tam.
A ty chodź ze mną.
56!
Czekaj,
dlaczego ona ma na rękach farbę?
Bo to Frida Kahlo!
Cześć, Josep.
Cześć, Frida.
Co?
Masz ogień?
Josep,
dziś poczułam głaszczące mnie skrzydła.
Jakby opuszki twoich palców
całowały moją skórę.
No już!
Przepraszam!
Widzieliście tę osobę?
Przepraszam.
Helios?
Josep!
Chodź! Nie mamy czasu.
Ale... To moja zapalniczka.
Jak to się stało?
Tamta świnia
oddała mi ją w Perpignan.
Nie powinien był jej ukraść.
Tak po prostu ją oddał?
Mam nadzieję, że lubi zupę.
Przez jakiś czas nie zje nic innego.
Jak było w Perpignan?
Złapali mnie trzy dni temu pod konsulatem.
Z 200 innymi osobami.
Polują na cudzoziemców.
Wszędzie są napisy:
"Nie przyjmujcie uchodźców", "Nie karmcie ich".
A co z Martinem?
Mam nadzieję, że wyszedł z gangreny.
Mamy tu teraz pielęgniarkę.
Więc zamiast umierać 3 dni, umieramy tydzień.
To samo morze,
te same fale, te same krople wody, co w Barcelonie.
Tam, nieco na południe,
kilkadziesiąt kilometrów stąd.
Kiedy tam wrócimy?
Za rok w Barcelonie!
Hej, Josep,
pomóż mi!
Nasz kraj, na którego czele stoi czcigodny Franco,
przyjmie wszystkich obywateli Hiszpanii.
Ogromne tłumy, miliony kobiet i mężczyzn,
przez lata nie będących pod jego panowaniem,
wróci natychmiast do normalnego życia.
Zostaną
przyjęci w duchu chrześcijańskiej łagodności i braterstwa.
Każdy wie, jak sprawiedliwy jest Franco.
Jest łaskawy
i doskonale rozumie różne powody...
Tak, wiemy.
Zabili mojego brata,
bo mama nie chciała powiedzieć, gdzie jestem.
Taki jest Franco!
Proszę was z całego serca,
w imieniu Boga,
wróćcie do Hiszpanii.
Wielka, wolna Hiszpania czeka na was!
Hiszpania!
Niech żyje Franco!
Chodź tu.
Nie jedziesz?
Myślisz, że...
przywitają nas z Flores y canciones?
...z kwiatami i muzyką?
Nie wiem, mówili, że...
Wracają do klatek, do komnat tortur,
plutonów egzekucyjnych.
Ja wrócę, by splunąć na grób Franco.
Capi!
Szukam mojego psa, Capi.
Nie mówimy po francusku.
NIECH ŻYJE FRANCJA
Patrz na tych padlinożerców!
Chodźcie, wygłodnialcy. Ruszcie tyłki!
Nie przejdą!
Znamy dwóch żandarmów...
Ja tu rządzę!
Wolą w wojnę się bawić
Niż z dziewczyną się zabawić
Ich pałki napełniają trwogą Chociaż w cel trafić nie mogą
Ach, żandarmi
Och, drodzy panowie
Ich pałki napełniają trwogą Choć w cel trafić nie mogą
Ach, żandarmi
Dajcie nam zabawić się bronią
Hej, nowy! Widzisz to?
Niebieski widzi białe cycki i aż czerwienieje.
Niebieski-biały-czerwony!
Nie zrozumiał.
Żandarmeria patrzy.
Jeśli murzyni zrobią coś nie tak,
zbiję im mordy.
Dziękuję paniom.
Co powiedział?
Podziękował, w przeciwieństwie do was.
Smacznego!
- Co się dzieje? - Rekwizycja.
Rekwizycja?
Tak, rekwizycja.
Zawiązujesz pętlę,
a nazajutrz wieszasz świnię.
Rób, co ci każą.
Czarny rozmawia spokojnie z czerwonym. Koniec świata.
To kradzież!
Nie wkurzaj nas.
Od pasożytów to nie kradzież.
Pasożyt, comprende?
Francja ma cię żywić i gościć?
Śmieć. Komunista!
Nie komunista.
Spokojnie, Léon!
Nie mogę na niego patrzeć.
Nie wie, że wszystko stracił. Nawet prawo do życia.
Nawet to, hiszpański brudasie.
Oddaj to, Helios.
Oddaj!
"Nie przejdą".
Włóż to do furgonetki.
Taki ładny dziś dzień.
Nie chcę rozpryskać twoich klejnotów na drodze.
Szkoda by było.
Ale smród!
Tak was uczą rysować w Hiszpanii?
Niezbyt realistyczne.
Tak, tak, świnio, realistyczne.
Hiszpański gównojad!
A masz!
Śmieć!
Co za robota...
HISZPANIA / FRANCJA
Cholera!
A niech to...
A to?
Grzebaliśmy w rzeczach?
Nic nie zrobiłem!
Nie, gówniarzu?
Nic nie zrobiłem!
Jesteś gównem.
Mogę cię zdeptać jak gówno.
Léon, gówno płacze.
Coś podobnego.
Zajęliśmy się tobą.
Co nie, Léon?
Masz, śmieciu.
- Robert! - Co?
- Czarni! - O co chodzi?
To nie koniec.
Nie macie co robić? Zajmijcie się swoimi sprawami.
Naprawdę.
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Już dobrze.
Helios...
NIECH ŻYJE FRANCJA WOLNOŚĆ, RÓWNOŚĆ, BRATERSTWO
Helios!
Bez krzyża?
Wy, anarchiści, nie wierzycie w takie rzeczy.
On jest anarchistą,
ja nie.
To prawda, co o nich mówią?
Jeśli wypuści się wygłodzonego psa,
będzie gryzł.
Ale jeśli go się znów przywiąże,
to oszaleje.
I tak się stało.
Nos moríamos de hambre,
rozumiesz?
Tak, umieracie z głodu.
Z braku jedzenia,
wolności, życia...
Gdy Franco próbował nas uwięzić, niektórzy zwariowali.
A więc, si?,
spalono kościoły, zabito zakonnice i księży.
Na wojnie albo się zabija albo zostaje zabitym.
Przedtem nie wierzyłem w Boga.
A potem...
Jeśli dusza istnieje,
jest jak piękne idee.
Idee, które zainspirowały mnie, jego,
wszystkich,
komunizm, anarchizm,
Republika...
"Jeśli te piękne idee
nie znajdą pięknej osoby,
to umierają".
Taki był Helios.
Taki był.
Proszę. Jeśli ci się podoba,
weź go.
Moja ukochana
wyjechała do Francji i zaginęła.
Jest... embarazada.
Jest w ciąży?
Sí.
Muszę ją znaleźć.
Wiesz, gdzie jest?
No, no sé.
Nazywa się María Valdés.
María Baldés.
Nie, przez V.
Nie B, V.
V...
Baldés czy Valdés?
Jak Baldés, ale przez V. Valdés, tak?
Widział pan ten tłum?
Niewiele możemy zrobić.
Był pan w biurze paszportowym?
- Tak... - Przykro mi.
María Valdés?
Czy ktoś zna Maríę Valdés?
Rozpoznaje ją pan?
- Znacie Maríę Valdés? - Nie odpowiedzą.
Boją się żandarmów przez naloty.
- Zna pani francuski? - Trochę.
Czemu jej pan szuka?
Zrobiła to panu?
Co? Nie, nie.
Jej chłopak... Nie!
Jej chłopak jej szuka. To republikanin,
jest w obozie, pomagam mu.
Zna ją pani? Jest w ciąży.
Proszę mi pomóc.
Jeśli znacie tę kobietę,
to szuka jej chłopak.
On walczył za Republikę.
Jest z nim w ciąży.
María Valdés!
Jeśli ją znacie, pomóżcie nam.
Nie, nie widziałem jej...
Przepraszam, panie żandarmie,
ale stoi mi pan na drodze!
Przepraszam panią.
Nie mam na to czasu.
Są wszędzie i to w jakim stanie!
Co się stało za Pirenejami, że uciekli tutaj?
Ten niewyżyty diabeł!
Przyjechała tu matka z dzieckiem, martwym od 10 dni!
Ja pracuję po 36 godzin.
Mogę pracować więcej, i tak nic to nie da.
Za dużo ich jest.
Czego pan chce?
Szukam tej osoby.
Znajoma?
Nie...
Przyjaciółka kolegi.
Niech się przyjrzę.
Nazywa się María Valdés.
Ja nie znam ich imion.
Ale wygląda znajomo.
Naprawdę?
Pracowałam w innym szpitalu.
A gdzie on jest?
Nic nie obiecuję.
Ma pan motor? To dosyć daleko.
María?
María Valdés?
Nie odpowie.
Do nikogo się nie odzywa.
Szukam tej osoby.
Nazywa się María Valdés.
Ładny portret.
Nie znamy imienia.
Powinna być w ciąży.
Pewnie straciła dziecko, jak twarz.
To może być ona?
Jest podobna.
Cholera!
Nie!
W porządku?
Proszę.
Jest gorzki, ale ożywiający.
Więcej goryczy niż u Franco!
Cicho!
María?
Josep?
Cholera!
Cholerny Hiszpan!
Co potem zrobiłeś?
Co?
Skoczyłeś. A potem?
Przestań, o co chodzi?
- Jak się nazywasz? - Valentin.
Znamy się?
Tak, jestem twoim wnukiem.
Którym?
Jedynym.
A ty ilu masz dziadków?
Jednego. Drugiego nie poznałem.
Wiesz, jak się nazywam?
- Dziadek Serge? - Serge!
A nie Josep.
- Myślałem... - Ale masz wyobraźnię.
- Mama mówi, że wybujałą. - Bzdura.
Wiesz, za tydzień, może miesiąc,
mnie tu nie będzie.
Więc lepiej pospiesz się i powiedz, co myślałeś.
Że zmieniłeś imię na Serge po tym,
jak uciekłeś.
Wiem, że rebelianci zmieniali imiona.
Wolałbyś, żeby tak było, co?
Nie wszyscy są hiszpańskimi republikanami,
walczą z Franco
i mają talent do rysowania, jak ty.
Ja byłem Francuzem.
Francuskim żandarmem.
Co się dzieje? Gdzie odjeżdżacie?
Do swoich baraków.
Tu zaczyna się robić gorąco.
Załatwimy Szwabów!
Jedziemy!
To niemożliwe!
ŁAZIENKA
O nie! Cholera!
Niemożliwe...
Robert!
Czarni...
Cholera!
Robiłem, co do mnie należy.
Nie zawsze byłem miły.
Idziemy.
No już!
Ruszać się!
Nie lubiłem tego.
Ale to robiłem.
To szkodniki. Są jak tasiemce.
Nie można się ich pozbyć.
Idziemy!
Czasami
trzeba było pomóc gestapo.
Kiedy trzeba sprzeciwić się rozkazom?
Jest niedziela. Idę do mamy.
- Masz papierosa? - Jasne.
Proszę.
Dziękuję. Dobry chłopak!
Hej, ty!
Tutaj!
Tak, ty! Chodź tu!
Znam cię!
Wsiadaj!
Wsiadaj, mówię!
Léon!
Nie poznajesz go?
To ten, co bazgrolił.
Właśnie!
Siadaj.
Siadaj i się nie ruszaj. Słyszysz?
Może wtedy przypomniałem sobie o Senegalczykach.
Przyjechali z daleka, żeby robić za nas brudną robotę.
Bywali zaciekli.
Często nie prosili o zgodę, by bić białych.
To nie była ona?
Nie, María nie ma niebieskich oczu.
Nie odnalazłeś jej?
Niemcy zbombardowali pociąg, którym jechała.
Nie dojechała tu.
Opowiedziałem Senegalczykowi
o planie porwania Josepa z obozu
i przeniesienia go do szpitala,
a on na to: "Jeśli go nie zobaczę, nie strzelę".
Zrozumiałem, że nie zbuntuje się przeciw rozkazom:
po prostu odwróci wzrok.
O co chodzi temu śmieciowi?
Ja nie mogłem po prostu odwrócić wzroku.
Powiedziałem wszystko Josepowi.
Dlaczego nie uciekłeś z nim?
Nie wiem.
Może się bałem.
Nie, ale...
Zrobiłeś coś genialnego!
Może pomyślałem, że więźniowie często uciekają.
Ja nie byłem więźniem.
Ty jesteś bohaterem!
Nie, nie...
Pozwalałem im wsiadać do tych pociągów.
Obudziłem się w szpitalu.
Byłem ranny, nie mogłem używać broni.
Ale pomagałem jak mogłem.
Ruch oporu?
Miałeś pseudonim?
Tak.
Josep.
Wiedziałem!
- A potem? - Potem...
Odnalazłeś ją?
- Słucham? - Twoją ukochaną.
Ach, poznaliśmy się przed konsulatem?
Tak. Enriqueta.
To była ukochana mojego przyjaciela,
Josepa.
Josepa Bartoliego?
Boże!
Salvador, chodź!
Piekarz poszedł do wojska.
Burmistrz znalazł nowego piekarza w pobliskim obozie.
Brata Josepa.
Pomagałem, jak mogłem.
BUNT TO NAJMĄDRZEJSZY Z OBOWIĄZKÓW
Parę miesięcy później
dostałem list z Meksyku.
Dziadku! Wszystko w porządku?
Byliśmy w Meksyku.
Meksyk?
MEKSYK VERACRUZ
Chodźcie, dzieci narodu...
Josep!
Nadszedł dzień chwały
Serge!
Przyjacielu!
Frida! Oszalałaś?
Już dawno, corazón.
Frida?
Tak, ta z obozu?
Jak ona mogła być w obozie?
Nie wiem, mówiłeś...
Pewnie źle zrozumiałem.
Pamięć ci szwankuje.
Cześć, Josep.
Cześć, Frida.
Masz ogień?
Diego ci nie pomoże?
Ach, ten mój mąż.
Jak nie nowy fresk,
to nowa kobieta.
To mój przyjaciel, Serge.
Ocalił mnie. Przyjechał z Francji.
Miło mi.
Obyś tylko nie był jednym z tych hijos de puta,
którzy cały dzień przesiadują w barach,
w nadziei, że będą utrzymywani przez bogate zdziry!
Witaj w Meksyku!
Lampy!
Odstraszasz klientów!
Ma już 5 lat.
- Kto? - Moje dziecko.
Dziecko Marii.
Ale mówiłeś, że...
A co, jeśli jakimś cudem przeżyli?
Głuptas!
Między atakami zwolenników Franco
zawsze kłóciliśmy się o Trockiego.
Ach, tak...
Wiesz, kto to Trocki?
Nie bardzo.
Mieszkał w tym domu.
Gdyby to wszystko się nie wydarzyło,
Franco, Hitler, pakt niemiecko-sowiecki,
gdybym nie poszedł walczyć
pomiędzy trockistami a anarchistami,
gdybym nie siedział w obozie jak zwierzę,
u boku tych trockistów i anarchistów,
może uważałbym za słuszne,
by zabić tu Trockiego.
Nie udało się od razu.
Uderzyli go w głowę czekanem.
Jak byka.
To straszne.
Co jest straszne?
Że mogłem być jednym z nich.
Zabójcy Trockiego walczyli też z Franco.
Mogliśmy walczyć razem.
A dziś co mamy ze sobą wspólnego?
OBOZY KONCENTRACYJNE
Josep! Chodź, zobacz!
Nie, nie chcę.
Chodź! To prawie lepsze niż oryginał.
To będzie wspaniała książka!
OBOZY KONCENTRACYJNE
Więcej tuszu.
To musi być wyraziste, mocne.
Tak, panie Bartolí.
Ale jeśli damy więcej tuszu,
to ryzykujemy, że szczegóły kreski nie będą widoczne.
- Może przebijać... - Tam było tak:
czerń, biel,
trud, przemoc.
Kolory są wszędzie.
Myślimy, że cień jest szary.
Ale jeśli
blisko się przyjrzymy,
naprawdę przyjrzymy,
to na przykład cienie kwiatów
są liliowe,
fioletowe,
fioletowo-niebieskie.
A kwiaty w świetle słońca
mają srebrzyste kolory.
Te kolory mnie niepokoją.
Zawsze się niepokoisz, Josepie.
Nieprawda.
Tato!
List do ciebie!
Mama? Co ona robiła w Meksyku?
Twoje rysunki
przypominają rysunki dziecka,
dalekie od rzeczywistości.
Życie nie składa się z kresek i obrysów.
Tylko z kolorowych plam, niczym ścierające się wojska
albo dopełniające się smaki potrawy...
Szybko, spóźnię się.
...przyciągają się i odpychają,
jak kochankowie.
Nie, to nie!
Dziadek mi to dał!
Zostaw te bazgroły!
To pamiątka od dziadka!
Chowasz się za kreskami.
Oderwany od tematu rysunku.
Rysujesz karykatury, bo to, co pamiętasz,
przeraża cię.
Gdy wreszcie wpuścisz kolory,
pokonasz swój strach.
NOWY JORK
BARTOLI, ARTYSTA NA WYGNANIU
Nie pytajcie o datę.
Ledwie pamiętam, jak poznałam go w 1958 roku.
Ten obraz, tak,
namalował go, gdy był już prawie ślepy.
Malował aż do śmierci.
Zawsze miał projekty do USA, Meksyku
i Barcelony.
Wrócił do Barcelony po śmierci Franco.
O Boże!
Josep opowiadał mi o tym rysunku.
Tłumaczenie: Maria Frank
Napisy TITRAFILM