Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Baylar bayanlar, karşınızda Jim Jefferies!
Merhaba Boston!
Nasılsınız? Teşekkür ederim. Kafaları çekiyor muyuz?
Ben içmiyorum.
Su aldım. Eskiden olduğu gibi içemem. Tamam mı?
Eskiden her gün içerdim.
Eskiden her gün beş içki içiyordum, haftada yedi gün,
haftada 35 içki.
Yani FDA'ya göre alkoliktim.
20'den fazla içki içiyorsan alkoliksin diyorlar.
Saçmalık.
Bu, günde üçten daha az içki demek.
Bu, makul miktarda içki içmek demek.
Günde üç içki içebilirsin, bunda bir sorun yok.
Senin bir sorunun yok.
Günde iki çizgi kokain kokain sorunu değil.
Kokain sorunu değil, haftada bir gramdan az.
Bir bira açtım ve oğlum beş yaşındaydı,
bana baktı: "Baba yine mi içiyorsun?" dedi,
bu yüzden o kadar içmeyi bıraktım.
"Bu da nereden çıktı seni ufaklık?" dedim.
Yani belli ki bir ev verdiğim kadından çıktı ama ben...
Artık öyle içmiyorum.
İyi bir baba olduğum için içmiyorum.
Artık şunu yapıyorum, haftada bir gün içiyorum
ama yine de 35 tane içmiş oluyorum.
Toplum beni buna itti.
Bu yüzden, 30'lu yaşlarında ve saat 21.00'de bir kadın görürsen,
süslenmişse
ama ayakkabılarını tutup tökezliyorsa
ve sokaklarda kusuyorsa onun için üzülme.
O iyi bir anne.
Zaman penceresini buldum.
İngiltere Kraliçesi günde dört kokteyl içiyor.
Günde sekiz standart içki demek bu.
Demek ki tam anlamıyla bir alkolik.
Tam anlamıyla.
Benim sorum şu: Tatlı bir sarhoş mu, yoksa pis bir sarhoş mu?
Üçüncü kokteyli içince sarayda aranmaya başlıyor mu?
"Philip!
Philip!"
Philip de der ki "Siktir, Lizzie yine başladı.
Land Rover'ımı hazırlayın."
"Philip!" diyerek dolaşıyor.
Bir odaya girip
kafasında bir taçla diyor ki "Ha-ha!
Paraya benziyorum."
Bir hikâye anlatmalıyım.
Bu hikâyeye laktoza duyarlı olduğumu söyleyerek başlamalıyım.
Bu da laktoza
tahammül etmeyeceğim demek.
Laktoz yersem
40 dakika sonra, saatini 40 dakikaya göre ayarlayabilirsin,
altıma sıçarım.
Bu, duyarlılıktan fazlası gibi, değil mi?
Altıma sıçıyorum.
Şimdi düşün. Hepiniz gruplardasınız, değil mi?
Muhtemelen takıldığınız üç dört arkadaşın var.
Sonra dış grupların var.
Grubundaki bir lavuk işten arkadaşlarını getirdi. Değil mi?
Ve o grupta her zaman iyi arkadaşlarından birine dönüp
"O adama tahammül edemiyorum." dediğin biri vardır.
Ama sana yaklaşırsa
altına falan sıçmazsın.
Yani en büyük iki düşmanım...
Düşmanlarım...
Aramın iyi olmadığı iki şey
dondurma ve peynir.
İşte hayatımın trajedisi.
Dondurma ve peynir aynı zamanda en sevdiğim şeyler.
Hep laktoza duyarlı değilim.
Hayır, 35 yaşında başıma geldi. 42 yaşındayım. 35'inci yaş günümde oldu.
Hep istediğim gibi, oturup Baskin- Robbins dondurmalı pastamı yiyordum.
İştahla yiyordum, sonra Tanrı bana baktı ve dedi ki
"Ateist şakaları nasıl gidiyor amcık?"
Artık dondurma ve peynir yiyemiyorum ama şöyle bir şey var.
Hâlâ dondurma ve peynir yiyorum.
Altıma sıçacağımı bile bile
hâlâ yiyorum.
Aslında ağır bir yemek yiyorsam
sonrasında bir kaşık dondurma yiyorum
çünkü o zaman her şeyi sıçacağımı biliyorum...
Gördünüz mü, ben bir dâhiyim.
Bu, Jefferyies diyeti. Onu eve götürebilirsin.
Yani hâlâ dondurma ve peynir yiyorum
ama doğada yemiyorum.
Beni dondurma külahıyla tahta bir kaldırımda göremezsin.
Hayır. Onları beni seven ve bana saygı duyan insanların arasında, evde yiyorum.
Tuvaletin nerede olduğunu, ne kadar tuvalet kâğıdımız kaldığını
bildiğim yerde yemeye hazırım.
Laktoz duyarlılığım olsa da
yine de laktozu tolere edebiliyorum ki buna karşı çıkabilirsin.
Babamın
geylerden nefret etmeyip
onları tolere etmesi gibi.
Babam Avustralya'nın kırsalından gelen 78 yaşında bir adam
ve biz büyürken onun homofobik sözlerini duyardım.
O gençken gey olmak akıl hastalığıydı.
Kendisi ortamının bir ürünü.
Ama iki yıl önce Avustralya'da referandum yapıldı,
gey evliliğine oy verdiler ve babam "evet" oyu verdi.
Çünkü onunla konuşarak vakit geçirdim:
"Baba, doğru olan bu." Sonra babam dedi ki
"Sanırım onlar da bizim kadar mutsuz olmayı hak ediyor."
Babam hayatı boyunca ilk kez bu ileri görüşlü şeyi yaptığı için
artık bilinçli olduğunu düşünüyor.
Babam böyle cümleler söylüyor:
"Geylerle hiçbir sorunum yok,
istedikleri her şeyi kendi evlerinde, kapalı kapılar ardında,
beni dâhil etmedikleri sürece yapabilirler."
Ben de hep derim ki "Baba, seni dâhil etmeye mi çalışıyorlar?"
Bir senaryo var mı?..
Sydney'in iç banliyölerinde iki geyin olduğu bir senaryo var mı?
Birinin ağzında bir ağız topu, yatağa bağlanmış, diğeri de
yumruğunu yağlıyor ve girmek üzere,
tam girecekken bu adam diyor ki...
O da "Bu nedir dostum?" diyor.
"Belki de Gary Jefferies'i dâhil etmeliyiz."
"Bu harika bir fikir, neden bunu düşünmedim?"
Onu çözüyor.
Honda Civic'lerine binip arabayı sürüyorlar.
Sydney'de bir cuma gecesi, yağmur yağıyor,
limandan geçmen gerekiyor, trafik korkunç.
Bir saat 15 dakika sürüyor. Babamın yaşadığı eve gidiyorlar.
Babam orada oturuyor, ragbi izliyor.
Kapının çaldığını duyuyor.
"Bu ay bu ikinci oluyor.
Beni dâhil etmemenizi söylemiştim."
Bu yılın başlarında Sidney'de turnedeydim ve şu rutini yaptım.
Babam seyirciydi, tüm bovling arkadaşlarını da getirmişti.
Babam her gün çim topu oynar,
bu da curling gibi ama topla... Anlarsın.
Neyse... Sekiz arkadaşını getirdi ve tüm arkadaşları
70 ile 90 yaşları arasındaydı.
Tüm bu herifler onunla geldi.
Sonra babam kulise geldi, hepsi de kuliste bira içiyordu.
Babam bana gelip şöyle dedi: "Gösterini beğendim, güzeldi.
Farklı şakalar yapıyorsun.
Benimle ve iki geyle ilgili olan hoşuma gitmedi."
Bunun sebebini anlamadım.
ve üzülmesinin sebebi
iki erkekle sevişmesinden bahsetmem değil,
arkadaşlarının gey evliliğine "evet" oyu verdiğini öğrenmesiymiş.
Şimdi de...
Tüm arkadaşları onunla dalga geçiyor.
Ne zaman bağcık bağlayacak olsalar "Benimle evlenir misin Gary?" diyorlar.
Babamın olayı bu, deniyor.
Bu yaşta hâlâ ilerici falan olmaya çalışıyor.
İşte gençlerin sorunu.
Kuliste, birkaç bira içiyor, gey evliliğine "evet" oyu verdi.
Herkes onunla biraz alay ediyor.
Sonra da 78 yaşındaki babam diyor ki
"Evet, geyler iyi, geyleri seviyorum."
Sonra da diyor ki "Translar konusunda emin değilim."
Sonra tanıdığım biri "Transfobiksin." dedi.
Ben de dedim ki "Tamam, herkes sakinleşsin.
Sakin olun." Dedim ki "Bu adam geylere daha dün alıştı.
Bırakın da zafer turunu atsın.
Onu korkutacaksın amcık."
Yaşlı olmasına izin ver amcık.
Diyor ki "Geyler iyi."
Sonra "sikli hatunlar" diyorsun, o da "Siktir git." diyor.
İlerici olmanın, bilinçli olmanın ve tüm bu saçmalıkların olayı bu, değil mi?
Genç nesiller, Y kuşağı, kaçırdığınız şey...
Yaşlı insanların yaşlı olmasına izin verin. Yakında ölecekler, değil mi?
Herkesi sizin hareket ettiğiniz kadar hızlı hareket ettirmeyi bırakın.
İnsanlar deniyor. Değil mi?
Y kuşağının olayı şu:
Gelmiş geçmiş en kötü insanlarsınız.
Çok kötüsünüz.
Korkunç bir insan türüsünüz.
Sizi suçlamıyorum bile, içinde bulunduğunuz toplumu suçluyorum.
Sosyal medyanız var.
Aklınıza gelen her aptal düşüncede
"Yorum yapayım." diyorsunuz.
Ne tür ucuz amcıklarsınız siz?
Mesela...
Günde üçten fazla selfie çekiyorsanız
buna bir son verin.
Kendi fotoğrafını çekme fikri, bunda bir şeyler
zihinsel olarak yanlış değil mi?
Ama... Çok kötü, bu kadar basit.
Ama o fotoğrafı çektiğinizde bir sonraki düşünceniz:
"İnsanlar bunu görmek isteyebilir."
Çok kötüsünüz.
Sizinle çıkmayı denedim, bu bir kâbus, değil mi?
Cildinizin ne kadar yumuşak olduğu umurumda değil,
tavrı daha iyi olan yaşlı birini tercih ederim pislikler.
Y kuşağından biriyle çıkarsın,
güzel geziler yapardım, plaja giderdin,
gün batımını izlerdin.
Hayır, siktir et. Gün batımları mahvoldu
çünkü ben burada durup "İyi bir fotoğraf çektim mi?" derken
hepiniz yoga pozu istiyorsunuz.
Birinin kanat çizdiği bir duvarın önünden geçmekten Tanrı korusun!
Bütün günüm mahvolur.
Sizinle ilgili bir şey var.
Siz şimdiye kadarki en ilerici nesilsiniz. Bu doğru.
Siz şimdiye kadarki en ilerici nesilsiniz.
Ama bir bilgi vereyim.
Sizden önceki her nesil de
şimdiye kadarki en ilerici nesildi.
Siz özel değilsiniz.
Bir gün, 40 sene içinde, ki bunun olacağını bile görmüyorsunuz,
yaşlı bağnazlar olacaksınız.
Bunu görmüyorsunuz, değil mi? Yaşlı bağnazlar olacaksınız.
Arkadaşlarınızla dikilip diyeceksiniz ki
"Şimdiki çocukları anlamıyorum.
Ben gençken kadınların penisleri, erkeklerin vajinaları vardı
ve hepsi çok normaldi.
Ancak torunum kendini siyah bir adam olmak ve bir robotla evlenmek isteyen
Asyalı bir kadın olarak tanımladığını söylüyor
ve bunu kabul edemem."
Demek istediğim şey şu ki
peynir yiyemiyorum.
Bu yüzden...
Yiyemiyorum. Bana iyi gelmiyor.
Yani...
Bir kızla bir randevuya çıktım.
Onunla altı ya da yedi randevuya gittim.
Ve onu ortaya karışık restoranlarından birine götürdüm.
Şu lüks restoranlar, Michelin yıldızlı şey,
11 veya 12 yemeğin olduğu hani. Bu iyi bir hamle.
Bir kızla çıkmak isteyen genç bir adamsan
ortaya karışık restoranına götür çünkü benim gibiysen
yemeğimi çok hızlı yiyorum ve oturup bitirmeye çalışmasını izliyorum...
"Ne kadarını yiyeceğim?" diye düşünüyorum.
Ve ortaya karışığa gidersen,
havalı bir restorana gitmenin iyi yanı, konuşma hiç bitmiyor.
Çünkü hakkında konuşabileceğin çok yemek var:
"O yemeği beğendim. Üç numaralı yemeği beğenmedim.
ama yediyi sevdim, sırada ne var acaba?"
İşleri yürütmenin iyi bir yolu bu.
Şimdi...
Şu rutini Kansas'ta yapmaya çalıştım.
Güzel bir yemeğin nasıl olduğunu
açıklamak çok zor. Onlar...
Akılları almadı. Dedim ki
"Havalı bir restorana gidersin..."
Dedim ki "Şimdiye kadar yediğin en iyi yemeği düşün."
Sonra biri bağırdı: "Kaburga!"
Dedim ki "Kaburga güzel.
Ama kaburgadan bile iyi bir yemek düşün."
Düşündü ve "İki kaburga!" dedi.
Ben de "Evet." dedim.
Bu restoranlar...
Çok kasıntı, değil mi?
Her yemekte bir köpük, bir yoğun sos
bir mus var. Her zaman bıldırcın yumurtası
ve yer mantarı var.
Hep bıldırcın yumurtası. Neden tavuk yumurtası kullanmıyorlar?
Süpermarkete her gidişimde kanatlı hayvan reyonuna giderim
ve hiç "Bıldırcın mı, tavuk mu? Bu akşam ne yesem?" demem.
Tüm o bıldırcınların yumurtalarını nereden alıyorlar?
Ve düşününce hiç bıldırcın gördüm mü,
emin değilim.
Hiç çıkıp demedim ki "Sikeyim, bu gece bıldırcınlar çıktı.
Arabayı garaja götürsem iyi olur, bıldırcınla bokuyla kaplanmasın.
Lanet bıldırcınlar."
Bıldırcın yumurtasının yanında her zaman
yoğun bir sos, köpük, mus; üstünde de yer mantarı olur.
İlk yemek her zaman ara sıcaktır.
Ara sıcaklar asla menüde yoktur.
Havalı yemeğin olayı şu ki onu yiyince
yemeğin kalanının nasıl olacağını anlarsın.
Sana şöyle dedirtmek içindir: "Yiyoruz.
Ne olduğunu anladım.
Bu, büyük şeylerin küçük bir kısmı."
Sanki programa gelmeden önce bu gece
daha küçük bir komedi kulübüne gidip
birinin beş dakikalık setini izlemişsin gibi.
"Jim'in yapacağı şeyi anlıyorum." diyebil diye.
Garson olan Fransız bir pislik her zaman vardır.
Netflix'te bunu söyleyebilirim, Fransızlar bir avuç amcık. Bilmiyorum...
Fransız Netflix'inde
bunu izliyor musun?
Neyse, hep bir Fransız amcık var.
Dışarı çıkıyor ve ilk yemek her zaman
beyaz seramik bir kaşıkla servis ediliyor,
yoğun bir sos, köpük, mus
ve bıldırcın yumurtası, üstünde de bir şey.
Sana doğru yürür ve küstahça şöyle der:
"Evet, ara sıcak vakti geldi."
Sonra der ki "Şef bunu sizin için hazırladı."
Sen de hep başını sallarsın: "Çok iyi, şef..."
Oysa aslında götlük yapıp ona demelisin ki
"Şef mi diyorsun?
Duydun mu tatlım? Şef bugün yemek yapıyor.
Komi temposunu arttırdı sanmıştım ama siktir,
bir ziyafet olacak sanırım."
Bir de nasıl yiyeceğini söyleyecek cesarete sahip.
Der ki "Şef, kaşığı ağzına koymanızı, hepsini tek bir ısırıkta yemenizi,
bıldırcın yumurtasının
köpük, mus ve yoğun sos üzerinde patlamasına izin verip
sonra yutmanızı öneriyor."
Aslında şöyle demelisin:
"İyi ki geldin amcık.
Ben de ne yapacağımı bilmiyordum.
Kaşık mı dedin?
Kaşık mı? Ben de..."
Bundan geçtikten sonra sana birkaç yemek daha gelir.
Sonra hep şey içeren bir yemek vardır...
Kullandıkları malzemeler yemek istediğin malzemeler değil, değil mi?
Bir süpermarketten domuz eti ürünü alacaksan
ve para harcıyorsan fileto ya da pirzola alırsın,
değil mi? Bu restoranlarda hep şöyle derler:
"Bu, şeyin böbreği
ve toynak tırnağı.
Domuzun gözünden kabuk
ve domuzun göz çukurunu yiyorsunuz."
Sen de "Yeterince göz çukuru yemiyorum." dersin.
Sonunda şöyle diyorsun: "Kemik iliği yiyorum.
Kemik iliği hayranı olduğumu bilmiyordum."
Ve hepsi boktan, sağlığa zararlı.
Hep daha şişman hissediyorum...
Anlaşma bu, değil mi? Şu anda bir gösteri çekiyorum,
yani bir haftada üç kilo falan verdim,
sadece yemek yemeyerek ve...
Büyük bir şişman insan grubundan geliyorum.
Ben şişman insanlardan geliyorum.
Kilo vermemin sebebi sensin,
halk ve internetteki yorumların.
Sen ve bilgelik sözlerin olmasaydı
şişko olurdum ama şükürler olsun ki
gelip bana zorbalık ediyorsun.
Bak, şişman utandırmanın taraftarı değilim
ama biraz da öyleyim.
Hiçbir utandırmanın taraftarı değilim
ama toplumda şişmanların utandırmaya karşı bağışık olup
diğer her bağımlılığın utandırıldığı noktaya
neden geldik bilmiyorum.
Annemin ölene kadar yemek yediğini gördüm. Resmen izledim.
Yemek sakladı, yemeye devam etti, yaptığı şeyi inkâr etti
ve ondan öldü, değil mi? Ben de izledim.
Ama nedense şişman insanlara bakıp
"Kendin ol, harika görünüyorsun." demek zorundayız.
Toplumumuzdaki diğer bağımlılıkları utandırıyoruz.
Sigara içiyorsun. Sence sigara içenler utanmıyor mu?
Sigara içenlerin ciğerlerine duman çekip "Ben bir pisliğim.
Ben bir ebeveynim, ne yapıyorum ben?" demediğini mi sanıyorsunuz?
Senin şöyle demene ihtiyacımız yok:
"Kokuyorsun. Kendini öldürüyorsun, dışarı çık.
Senin gibi insanlar için bir bölüm var."
Mesela kokain bağımlıları.
Sence utanmıyorlar mı?
Ne zaman bir kokain bağımlısı bir çizgi çekse
aynada kendilerine bakmak zorundalar.
Yüzünden yara kabuğu soyan bir kristal meth bağımlısına şöyle iltifat etmiyorsun:
"Kendin ol.
Hayatını yaşıyorsun."
Ama yemeğe gelince insanların şişkolaşmasına
iltifat mı etmeliyiz? Siktir oradan.
Sigarayla aynı olmalı. Şişman bir amcık donut dükkânına girince
tezgâhın arkasındaki kişi şöyle diyebilmeli:
"Bunu dışarıda yemelisin."
Donutla dışarı çıkacaklar,
ayrılmış küçük bir bölümleri olacak.
Biraz küçültelim, onları teşvik edelim.
Diğer şişkolarla dışarı çıkıp, birbirlerine bakıp "Uçakta yememize
izin verildiği zamanları hatırlıyor musun?" diyebilirler.
Neyse, sonra menüye bakıyoruz, beş numaralı yemek.
Bu havalı restoranlarda hep kaz ciğeri olur.
Kaz ciğeri, çok lezzetli.
Yıllarca ne olduğunu bilmiyordum. Sadece keyif aldım.
Bu tereyağlı, etli bir şey, çok lezzetli. Sonra biri bana
bir video gösterdi. Kaz ciğerini nasıl yaptıklarını biliyor musun?
Bir kaz alıyorlar, sonra ayaklarına basıyorlar
ve kazın boynunu şöyle çekiyorlar
ve uzun büyük bir tüp olan kaz ciğeri hunisi dedikleri şeyi alıp
kaz kılıç yutmuş gibi görünene kadar kazın boğazına sokuyorlar.
Sonra da kazı gece gündüz zorla tahılla besliyorlar.
Sonra da yediğini kusamasın diye
kazın ağzını telle kapatıyorlar.
Bunu yaptıkları içi , kaz karaciğerin sirozu oluyor,
karaciğeri yağlı ve sarı oluyor,
bu da o tereyağlı tadı veriyor.
Asıl sorum şu:
Bunu düşünen ilk amcık kimdi?
Arkadaşlarına gidip şöyle diyen ilk herif kimdi:
"Millet...
Her zamanki gibi
kazlara işkence ediyordum
ve lezzetli yan etkilere inanmazsınız."
Hayvan zulmüne inanmıyorum
ama burada kim hayvanlar üzerinde test yapmamamız gerektiğini düşünüyor?
Tamam.
Onlar lanet aptallar.
"Hayvan testi yapılmamalı." diye alkışlayan bir aptalsan
sen düpedüz bir amcıksın.
Bence hayvanlarda makyaj gibi önemsiz bir şey denemeliyiz.
Ama konu ilaç olunca
diğer seçeneğimiz ne?
Sivilce kremi gibi basit bir şey düşünelim.
Bir salatalık alıp,
kremi salatalığa sürüp diyemezsin ki
"Salatalıkta değişim yok.
İnsanlar için hazır."
Hayır, fareyle başlamalısın, değil mi?
Farenin üzerine sürersin, fare çözünür.
"İlk krem iyi değil."
Bir krem daha alırsın.
O fare suyla vurulmuş bir mogwai gibi çoğalır.
"İlk kremden daha iyi.
Hâlâ iyi değil."
Sonra da işe yarayan bir tane bulursun. "Bu iyi." dersin.
Sonra bir sıçan alırsın. Sonra da tavşan alırsın.
Sonra bir kedi alırsın, bir köpek alırsın, bir primat alırsın,
sonra bir evsiz, bir öğrenci, sonra da bizi alırsın.
İlaca böyle sahip oluyoruz.
Devam edelim, altı numaralı yemeğe gidiyoruz.
Garson bir araba getiriyor.
Bu şeyin üstünde bir kubbe var.
Bu kubbeli şeyle çıkageliyor.
Diğer yiyecekleri taşıyordu ama bu şeye bir araba lazım.
Kapağı açar, tüm peynirler oradadır.
Der ki "Sıradaki yemeğiniz fromage."
Aslında bunu sevmiyorum.
Amcığın ona fromage demesini sevmem.
Küçük bir şey, biliyorum ama beni rahatsız ediyor.
Bunu her şey daha Fransız görünsün diye yapar.
"Peynir" diyebilirdi. "Peynir" sözcüğünü biliyor.
Her şeyi İngilizce söyler ama sonra fromage demelidir.
Siktir, amcık.
Bir kelime hariç tüm İngilizce dilini öğrendiğini mi
söylüyorsun bana?
Bunu sevmedim.
Dürüst olacağım, bu kaydediliyor
ve bunu tüm dünyaya söylemekten mutluyum.
Toplumda en nefret ettiğim grup
İtalyan Amerikanlar.
Ve ... Bak, bu bir komedi şovu,
bu yüzden bu akşam bu odada bizimle olan İtalyan Amerikanlar varsa
lütfen hoş karşılanmadığınızı bilin.
Bir sürü acılı insansınız.
Bir aksan seçin. Ya İtalyan gibi, ya Amerikalı gibi konuşun
ama bir öyle bir böyle konuşmayın.
Bir İtalyan restoranına gideceksin, garson normal görünecek
ve sonra değişecek, değil mi?
Bir İtalyan restoranına gittiğinde
"Yemeği beğendiniz mi? Güzel, değil mi?
Annem eskiden bunu mozarell..." der.
Sen de dersin ki
"O kelimeye ne oldu amcık?" Sen...
Sanki kelimenin ortasında felç geçirdi.
Mozzarell...
Siktir git.
Bu yüzden Asyalıları övmek zorundayım.
Asyalıları severim.
Bir aksan seçip ona bağlı kalıyorlar.
Asyalılar ya tam Asyalı ya da tam Amerikalı gibi konuşuyor.
Bir ileri bir geri gitmezler.
Bir Asya restoranında bir garson asla sana şöyle demez:
"Beğendiniz mi? Bunu soy-soy'la denemelisiniz."
Bunu asla yapmazlar.
Asyalılar övgüyü hak ediyor.
Neyse, peynir arabasıyla geliyor.
Yumuşak peynirler var, Camember,
Bries falan filan var.
En tehlikeli peynirler.
Peynire bakıyorum ve bu kız benim durumumu bilmiyor.
Peynirlere baktım, ona baktım ve dedim ki
"Yemeğin kalanı
ne kadar sürecek?"
"Belki 20 dakika." dedi.
"20 dakika, arabayla 15 dakika gideceğim.
Bana fromage."
Kendime büyük bir tabak peynir aldım ve o amcığı sopaladım.
Hepsini yedim. Birkaç yemek daha alıyoruz,
iki tatlı var.
Tatlılardan birinin adı
laktoz olsa da olurmuş.
Laktoz köpüğünün yanında laktoz kırıntısı vardı,
laktozlu yoğun sos, bir top dondurma,
sonra da laktoz parçalarını dondurarak kurutup
üstüne serpmişler.
Baktım ve şöyle dedim:
"Battı balık yan gider."
Ve o bir kâse laktozu da yedim.
Bahsetmediğim şey yemeğe çıktığım kız,
minyon bir kız.
Altıncı yemek civarı pes etti.
Onun fromage tabağını da yedim.
Laktoz kâsesini de.
Laktoz artık damarlarımda dolaşıyor.
Bir ayağım çukurda.
Orada bunu bilerek oturuyorum. Diyorum ki
"Evet, iyi olacağız."
Onu dinliyorum. "Çok ilginç."
Sonra garson gelip şöyle dedi:
"Kahve ister misiniz?" Ben de dedim ki
"Hayır!
Yalnızca hesap lütfen."
Bana hesabı verdi. Benim eve gideceğiz.
Bu kızla birkaç randevuya çıkmıştım, hep onun evine gitmiştik.
Bu sefer ilk defa evime gelecek.
Evime dönmekten mutluyum çünkü tüm tuvaletlerin yerini biliyorum,
mesafeyi biliyorum. Orada bir sürü şey oluyor.
Evimde kalacağı için bana dedi ki
"Eczaneye uğrayalım
çünkü bana losyon gibi bir krem lazım."
Ben de dedim ki "Krem mi lazım?"
Dedim ki "İstemediğinden emin misin?"
"Hayır, ihtiyacım var." dedi.
Dedim ki "İstek ve ihtiyaç arasındaki farkı biliyor musun bilmiyorum.
Yani ihtiyacın varsa
o krem olmadığında
ölürsün. Yani...
İhtiyacın mı var?"
İhtiyacı olduğunu iddia etti.
Biz de eczaneye gittik.
İçeri girdik.
Rite Aid'e girdik
ve bir duvar dolusu losyonlar falan var.
Ben de sandım ki ihtiyacı olduğu için hangisini alacağını bilir.
Ama sadece onlara böyle bakıyor.
Ben de "Altıma sıçacağım." dansı yapıyorum.
Ve bir tane seçemiyor.
Olay şu, losyon alması gerek.
Kadınların losyon olayının
ne olduğunu anlamıyorum.
Hayatımda altı kız arkadaşımla yaşadım.
Hayatımda altı kadınla yaşadım
ve altısı da beni terk etti.
Er ya da geç kendimi suçlayacağım.
Ama bugün değil.
Şimdi...
Birlikte yaşadığım her kadının
bir gece ritüeli var...
Benim de uyku ritüelim var. Yaptığım şey banyoya gidip
işemek, diş fırçalamak ve yatmak.
Geçenlerde hepsini aynı anda yapabileceğimi fark ettim.
İşiyorum, dişimi fırçalıyorum ve tükürüyorum falan...
Kadınların olayı şu ki hepiniz banyoya girip
20 dakika boyunca kapıyı kapatıyorsunuz.
Sonra çıkıyorsunuz
ve yaptığınız son şey buranıza bir şey sürmek.
Sonra böyle yapıyorsunuz.
Sonra yatağa girip o gün neyi yanlış yaptığımı söylüyorsunuz.
Bu sizin küçük gece rutininiz.
Şimdi, o odada neler oluyor bilmiyorum
ama sanırım, olumlu olamam,
ama sanırım varlığınız için hayati önem taşıdığını
sandığınız bir losyonu tepeden tırnağa her yerinize sürüyorsunuz.
42 yaşındayım.
İş için makyaj yapıyorum.
Mesela ben televizyondayken makyaj yapıyorlar.
Hiç silmiyorum bile. Bana küçük bir havlu veriyorlar,
ben de "Merak etme." diyorum. Sonra…
Bir haftada siliniyor, sonra tekrar yapıyorlar.
Onun dışında güneş kremi sürdüm
ama yüzüme başka bir şey sürmedim. Hayatım boyunca başka hiçbir şey.
Ben muhtemelen alkoliğim.
Eskiden çok sigara içiyordum.
Kokain bağımlısı olmuşluğum var.
Cildim de kusursuz.
Nedenini bilmek ister misin?
Çünkü cildim çok küçük yaşta bana güvenemeyeceğini
öğrendi.
Cildim yardım etmeyeceğimi biliyordu,
bu yüzden dedi ki "Evet...
İyi olmak istiyorsak kendi yağımızı üretmemiz gerekecek."
fakat kadın cildi...
Kadın cildi...
Kadınların cildi her gün şöyle diyor:
"Özel kremimi almadım."
İşte bu yüzden bu kadar kötü yaşlanıyorsunuz.
Evet, artık
eskiden yaptığım kadar kadın düşmanı şaka yapmıyorum
ama bazen araya bir tane sıkıştırmayı seviyorum.
Çok komik çünkü eskiden daha fazlasını yapardım.
Ama şöyle oldu, bizim toplumda insanlar
şaka yaptığımı bilmedikleri için bana kızmaya başladılar.
Ancak iş tanımım muhtemelen şaka yaptığımı
söylüyor.
Komedyenlere böyle oluyor. Nedense bir numaralı düşmanız.
Ne zaman sevmediğiniz bir şaka yapsak hepiniz "Neden böyle dedin?" diyorsunuz.
Röportajlarda "Neden bu şakayı yaptın?" diyorlar.
Ben de "Komik olacak sandım." diyorum.
Çok saçma.
On yıl önce yaptığım şakalar için başım şimdi belada.
İnsanlar beni arayıp "Bu şakayı on yıl önce yaptın." diyor.
Komedyenler olarak işimiz şu ki çizgi buradaysa
bizim işimiz o çizgiye kadar gitmek. Bu bizim işimiz.
Risk almak. Kumar oynamak.
Kumar oynadığında ne olur?
Her zaman kazanamazsın.
Yoksa buna "kumar" denmezdi.
Yani çizgiye kadar gidiyoruz
ki bunda bir sorun yok. Gösterilerimde standartlar, yöntemler,
avukatlar ve her şeyle ilgili şakalar yapıp
yine de Netflix'e çıktım. Sen de bunu seneler sonra izleyip
sinirleniyorsun. Siktir oradan, tamam mı?
Çünkü...
Çünkü şakayı yaptığımda
çizgi buradaydı ve sosyal açıdan kabul edilebilirdi, tamam mı?
Şimdi çizgiyi buraya getirdin, o yüzden artık oraya gitmeyeceğim
ama çizgi burada.
Fakat çizginin yerini değiştirdiğin için
öfkelenemezsin çünkü şaka buradaydı.
Sonra da bir şaka için özür dilememi istemeye cüret ediyorsun.
Olay şu ki
şakanın güldürmesini istedim. Bazen şaka yaparsın
ve hiç güldürmez.
İnsanlar "Bunu neden yaptın?" der.
"Şaka güldürsün diye uğraştım ama güldürmedi
ve artık bana kızgınsın." derim.
Sanki bir pilot, uçağı bir dağın kenarına çarpıyor.
Ona "Bunu neden yaptın?" demezsin.
Der ki "Amacım uçağı güvenli bir şekilde indirmekti
ama işimde başarısız oldum.
Ama sabah "Uçağı paramparça et!" diyerek uyanmadım.
Mesela Dave Chappelle'in gösterisi izledim.
Bence muhteşemdi.
Çok komikti.
Ve insanlar kızdı, farklı şakalara kızdılar.
Onlar... Olay şu,
gösterisindeki her şakayı beğenmedim.
Söylediği bazı şeylere katılmadım bile.
Ama ne oldu, biliyor musun? Zevk almadığım şakaları izlediğimde
umursamadım çünkü bir amcık değilim.
Zevk aldığım şakaları dinledim.
Bak, Michael Jackson'ın çocukları sikmediğini düşündüğünü söyledi.
Bence Michael Jackson çocukları sikti.
Dave'le aramızdaki fark bu.
Birçok kişi Michael Jackson'ın müziğini dinlemeyi bıraktı.
"Artık dinlemeyeceğim." diyorlar.
Ben hâlâ dinliyorum.
Ama sadece Jackson 5'ı dinliyorum.
Çünkü o zamanlar çocuk siktiyse
deney yapmıştır ve bunda bir sorun yok.
Bütün gün "Blame It on the Boogie" dinleyip
güzel bir gün geçiriyorum.
Bak...
Söylemeye çalıştığım şey şu ki
istediği kremi seçemedi.
Farklı kremlere bakıyor.
"Altıma sıçacağım." dansı yapıyorum.
Kendi kendime dedim ki "Siktir, sıçmam lazım."
Eczanenin arkasında bir tuvalet var,
ben de kaçıyorum. Hikâyenin bu noktasında
sana söylemeliyim ki
bu kız bir temizlik hastası. Bu, hikâyede önem taşıyor.
Burada kendini temizlik hastası olarak tanımlayan insanlar olabilir
o ve insanlara "Siktirin gidin." diyorum.
Hayatımda hiç temizlik hastası olup da
ilginç olan biriyle tanışmadım.
Hep sıkıcı amcıklar oluyorsunuz ve bize sürekli
temizlik hastası olduğunuzu söylüyorsunuz.
Temizlik hastası olmak boktan kişilikleriniz için
çok ağır bir yük.
Nasıl hepimize hastalıklı gibi davranırsınız?
Ne zaman elinizi sıksak "Olmaz çünkü..." diyorsunuz.
Ne zaman bir tanesiyle yemek yapsan
çöpe bir şeyler atarsın
ve "Benim için çöpü çıkarır mısın?" dersin.
Derler ki "İsterim ama yapamam
çünkü ben bir temizlik hastasıyım."
Sen de dersin ki "Geri kalanımız bayılıyor." Çöpü yalarsın.
Özel değilsiniz.
Yeri gelmişken
fıstık alerjisi olanlar da siktirip gidebilir.
Ciddi fıstık alerjisi olan insanlar yok demiyorum.
Gerçekten var. Fıstık yerlerse ölecek insanlar var.
Demek istediğim şu ki bu sizin sorununuz.
Geri kalanımızın karışmasına gerek yok.
Son zamanlarda uçağa bindiniz mi? Şöyle diyorlar:
"Bugünkü uçuşta fıstık servis etmeyeceğiz
çünkü uçakta ciddi fıstık alerjisi olan biri var."
Sen de "Onlara verme o zaman." dersin.
Bu amcıklar ne kadar iradesiz?
"Beni öldüreceğini biliyorum ama bu tuzlu güzellik..."
Geri kalanımızın ne yapacağını sanıyorlar?
Hostese gidip "Pardon, kimin fıstık alerjisi var?" diye soracağımızı mı?
Yanındaki biri fıstık yese ne olacağını sanıyorsunuz?
Sence fıstık parçacıkları havaya mı dağılır?
Ama bil bakalım, bu uçaklar bütün gün ileri geri uçuyor.
Arada uçakları pek temizlemiyorlar.
Özel bir fıstık çıkarma makinesiyle
havayı temizlediklerini mi sanıyorsun?
Peki ben ne yapıyorum?
Her fıstık servis ettikleri uçuşta
altı ya da yedi fıstık alıp
koltuğun arkasına sıkıştırıyorum.
Ve biri ölürse "Yanılmışım." diyen ilk kişi
ben olacağım.
Daha önce kadın düşmanı bir şaka yaptığımdan bahsettim ve şu anda
insanların şaka yaptığımı bilip bilmediğini bilmiyorum.
Neyin doğru, neyin yanlış olduğuna dair gerginliğimiz
artık çok garipleşti.
Uçaktaydım ve bu lanet... Bu kadın baş üstü bagajına
bir çanta koymaya çalışıyordu, titriyordu ve yapamıyordu.
Ona yardım etmeye gittim, bana baktı ve "Hayır." dedi.
Şimdi iyi bir şey yapmaya çalıştığım için başım belada.
Bu benim tek hamlemdi.
Kapıları açardım, poşet taşırdım,
otobüslerde hamilelere yer verirdim.
Bu benlik bir şeydi, hep yapardım.
Ve ona yardım etmeye çalıştığım için
bana kızgın mı? Sanki çantayı ondan daha iyi kaldırdığımı söyleyen
ataerkil bir şey yapmaya çalışıyorum. Ona "Siktir git." dedim.
Ve...
Meğer Parkinson'lu bir kadınmış
ve yardımım lazımmış.
Ama bu senaryo farklı olabilirdi, onu diyorum.
Oğlumla bir filmdeydim, izliyorduk…
Birkaç yıl önce kadın oyuncularla çekilen Hayalet Avcıları filmini izliyorduk.
Hayalet Avcıları'nı izliyoruz. Oğlum o sırada dört yaşında
ve Hayalet Avcıları'nı izleyen bana dönüp
"Bu film diğer Hayalet Avcıları kadar iyi değil." diyor.
Ben de diyorum ki "Kapa çeneni.
Bunu söylemen yasak. Bu film diğer Hayalet Avcıları filmleri kadar iyi.
Arabada konuşuruz."
Aslında düşününce
film o kadar da iyi değildi.
Boktan bir filmdi.
Komik değildi, aksiyon sahneleri iyi değildi,
boktan bir filmdi.
İçinde kadınlar olmadığı için boktan değildi. Boktan olduğu için boktandı.
Ne demek istediğimi biliyor musun? O kadro, yönetmen Paul Feig.
En sevdiğim on komediden biri olan Nedimeler'i yönetti.
Kadronun geri kalanı o filmdendi, birlikte iyi filmler yapmışlardı.
Bu film bir ıskaydı. Ama olan tuhaf şey şuydu,
kimse o filmi izlemeye gitmedi, sonra film iyi olmadığı için
birdenbire erkekler domuz, erkekler kadın düşmanı oldu.
Hayır.
Film başarılı olmadı çünkü siz kadınlar da izlemeye gitmediniz.
Gidip filmi izleseydiniz başarılı olurdu.
Ama izlemediniz,
sonra izlemediğiniz için bize kızdınız.
Neden başarılı olmadı, bilmek ister misin?
Bu bir aksiyon komedisi ve bir şeyleri nasıl sattığından bahseden
bir satış şirketine gidersen onlardan erkekler zevk alır.
Kuralın istisnaları olabilir ama asıl erkekler aksiyon komedilerini sever.
Nedenini bilmek ister misin? Çünkü komiğiz, bir şey yapıyoruz ve...
Kadınlar da dramadan hoşlanır çünkü dramaya sebep oluyorsunuz.
Demek istediğim şu ki
filmleri tekrar çekmeyi bırakın, filmleri rahat bırakın.
Filmlerinizi yeniden çekmiyoruz.
Brad Pitt ve George Clooney
Mystic Fuckin' Pizza of the Sisterhood of the Ya-Ya Fuckhead Traveling Pants Movie
tekrar çekmek için bir araya gelmez.
Senin işini rahat bırakıyoruz.
Gerçi farklı kadrolarla
yeniden çekilmesi gereken filmler olmalı.
Çocukluğumdan en sevdiğim filmlerden biri 9 to 5.
Dolly Parton, Lily Tomlin, Jane Fonda. Harika. Bugün hâlâ ayakta.
Üç kadın hakkında, pislik bir patronları var.
Şu an bile çok dokunaklı, pislik bir patronları var.
Yaptıkları şey şu: Ona uyuşturucu verip onu bağlıyorlar ve üç hafta boyunca
garajlarından birinin çatısına asıyorlar.
Eğlenceli bir film.
Bunu erkek oyuncularla çekmeliler, değil mi?
Yani bir kadın var, onu iktidar pozisyonuna sokarsın.
Üç çalışanın hoşuna gitmediği için
ona uyuşturucu verip onu bağlıyorlar
ve üç hafta garajlarından birinin çatısına asıyorlar.
Eğlenceli bir film.
Tekrar çekilmesi gereken başka bir film:
Brokeback Dağı.
O film... Tekrar çekilmesi lazım!
Orijinal filmde birkaç adam var, sahada çalışıyorlar,
konuşacak şeyleri kalmıyor.
Bu yüzden bir çadıra girip birbirlerini götten sikiyorlar.
Benim filmim, birkaç genç kız var,
sahada çalışıyorlar, erkek işi yapıyorlar. Sıkılıyorlar,
bir çadıra girip birbirlerini parmaklıyorlar.
Benim versiyonumda çadır bile gerekmiyor.
Şu anda sinemada olan şeylerden biri ve bence bu konuda hemfikiriz...
Zenci taklidi yapanlarla işimiz bitti.
Bunu yapmayın artık.
İnsanlar bundan hoşlanmaz.
Cadılar Bayramı için hazırlanıyorsan ve "Zenci maskesi takayım." diyorsan
yapma.
Zenci maskesi takmamak çok daha kolay.
Bir şey yapmana gerek yok.
Kendine zaman ayırırsın.
Olay şu ki filmlerdeki aktörler...
Bence hepimiz farklı ırktan birini oynayamayacağınızı kabul ediyoruz.
Mickey Rooney'nin Çılgınlar Kraliçesi'nde Asyalı bir karakteri
oynadığı zamana dayanıyor bu.
Başka ırktan birini oynama, kendi ırkını oynayabilirsin.
Hepimiz bunda hemfikirizdir.
Olan başka bir şey de, bir filmde geyleri heteroseksüeller canlandırıyorsa
geylerin üzülmesi.
Bundan emin değilim ama tartışmaya açığım.
Ama beni sinirlendiren şey şu,
Taron Edgerton, Egerton, her neyse,
Elton John ve Eddie the Eagle'ı oynadı.
Şimdiye kadar yaşamış en çirkin iki amcık.
Çok yakışıklı, bundan hiç hoşlanmıyorum.
Çirkini oynuyor.
Kaç tane çirkin oyuncu bu fırsatı değerlendirmek ister?
Yakışıklı insanların her şeyi yapmaya ihtiyacı var mı?
Mesela Charlize Theron 30 kilo alıyor
ve tek söyledikleri: "Ne kadar cesur!"
Cesur olan ne biliyor musun?
Her gün çirkin olmak.
Ben de tuvalete gitmeye karar verdim, tamam mı? Gidiyorum
ve "Nereye gidiyorsun?" diyor. Bu noktada yalan söylemenin faydası yok,
o yüzden şöyle dedim:
"Sıçmam lazım."
O da dedi ki "Umumi tuvalete sıçarsan
seninle bir daha asla sikişmem."
Dedim ki...
"Bu çok iyi bir argüman, ikilem diye buna derim işte!"
"Tamam ama çabuk ol." dedim.
Şimdi "Altıma sıçacağım." koşusunu yapıyorum.
Diyorum ki "Hadi.
Bir krem seç, herhangi bir krem, bu kremlerin hepsi güzel."
Acelesi etmiyor, o yüzden her erkeğin bir ilişkide yaptığını yaptım.
Buraya vaktinde gelmek için bu akşam bunu yapmış olan birkaç adam vardır.
Karını ya da kız arkadaşını böyle acele ettirirsin.
Her erkek bunu yapar, bu bizim özel hamlemiz.
Dışarı çıkıp arabada otururuz.
"Bu, güçlü bir mesaj gönderir." diye düşünürüz.
Sanırım kadınlar "Arabada oturmaya gitti neyse ki." diyor.
Arabada oturuyorum
ve böyle eğilip, tamamen eğilip bu hareketi yapıyorum
ve bir Lamaze sınıfındaymışım gibi nefes almaya çalışıyorum...
Ve böyle oturuyorum
çünkü teorim şu, böyle düz durursam
bok yer çekimi yüzünden
o kadar çabuk çıkmaz.
Dik durursam bokun düşmesi daha kolay olur.
Ayrıca böyle otururken göt yanaklarımı sıkıyorum.
Çünkü bok büzgenden geçerse
göt yanaklarımı sıkan beni,
yani geçilmez bariyeri geçemeyecek.
Çünkü ben bir dâhiyim.
Orada oturuyorum ve eczanenin penceresinden onu izliyorum.
Kremi seçiyor ama sonra biraz duruyor.
Sonra bir krem daha almaya gidiyor. Acele etmem lazım,
korna çalmaya başlıyorum...
Bana çok kızmış gibi dışarı bakıyor.
Sonra tezgâha gidiyor. "İyi, geliyor." diye düşünüyorum.
Sonra bir arkadaşına rastlıyor.
Biriyle konuşmaya başlıyor. Ben de "Çıtayı yükseltmeliyim." diyorum.
Pencereyi indirdim ve kafamı pencereden dışarı eğdim
ve sürgülü kapılar her böyle açıldığında
dedim ki
"Altıma sıçacağım.
Altıma sıçacağım."
Televizyonda olmadığımı unutuyorum.
Bunu düzenli olarak düşünmüyorum.
Pencereden çıkıp "Altıma sıçacağım." diye bağırıyorum
ve bu 14 yaşındaki çocuk kaykayla yanımdan geçip
"Bol şans Jim." diyor.
Orada oturup "Altıma sıçacağım." diye bağırıyorum.
Sonunda çıkıyor,
arabaya biniyor ve belli ki çok üzgün.
Bir sebebi var. "Altıma sıçacağım" diye bağırıp
korna çalıyordum.
Yanımda oturuyor ve "İnanamıyorum..." diyor.
Diyorum ki "Savaşmaya vakit yok!
Bu bir tatbikat değildir."
Ben de lanet olası otoparktan arabayı savurarak çıkıyorum.
Şimdi Ventura'dayım ve trafikte yol alıyorum, o tutunuyor...
Krem zıplıyor.
Golden Archers'ı, McDonald's'ı görüyorum. Ona döndüm, dedim ki
"McDonald's'ta sıçabilir miyim lütfen?
McDonald's, tuvaletlerini ne kadar temiz tuttuğuyla ünlü.
Oturağa oturmam bile.
Hava durup üstten sıçarım."
Bunun üzerine aldığım cevap sert bir "Hayır." oldu.
O yüzden bir karar vermeliyim.
Evim beş dakika uzakta. Onun evi üç dakika uzakta.
Telefon ediyorum. Evine gitmem lazım,
bunu yapmamın tek yolu bu, değil mi?
Bu beni öldürüyor. Her gün bunu düşünüyorum, değil mi?
En baştan onun evine gitsem
krem almak için durmak zorunda kalmazdım.
Her neyse, onun evine giriyoruz,
garaj yoluna giriyoruz, uzun bir garaj yolu var.
Arabayı park edip çıkıyorum. Zaten şöyleyim:
"Hadi!"
Anahtarlar onda, koşmamın hiçbir yararı olmuyor.
Topuklu giydiği için yavaş yürüyor, çantasını karıştırıyor.
"Hadi!" diyorum.
Şimdi sinirlenmeyi bırakıp bunu çok komik buluyor.
Sadece gülüyor. Kapıya varıyoruz.
Acilen sıçmanız gereken anlar vardır ya, bilirsiniz.
Beş dakika olabilir, beş saat olabilir
ama sıçmak için her şeyi göze aldığınız bir zaman vardır.
Sonra tuvaletin üç buçuk metre yakınına gelirsin.
Ve göt deliğin gösterdiğin tüm çaba için
kendini ödüllendirmeye başlar.
Göt deliğin diyor ki "Evet, başardık!
Başardık. Takım olarak başardık.
En sevdiğim de bu, birlikte başardık."
Çünkü tuvalete gidince hep...
Oturunca hiç böyle olmuyor.
Hayır. Neden hep ucu ucuna başarıyorsun?
Sen o kadar şanslı değilsin. Dünyada hep ucu ucuna başardığın
o kadar çok tesadüf yok.
Çünkü göt deliğinin kendi beyni ve bir Pavlov karşılığı var.
Her neyse. Kapıya çıkıp
"Hadi!" diyorum.
Ve gerçekten bağırıyorum. Yürüyor,
anahtarları çıkarıyor, gülüyor.
Anahtarları kapıya koyuyor,
anahtarları düşürüyor.
Anahtarlar yere çarpıyor
ve altıma sıçıyorum.
Ve bu "Evet, bunun geldiği yerde dahası var." diyen
ufak bir uyarı fışkırtması değil.
Tam bir tahliye gibi de değildi.
Böyle tam değildi...
Çok tuhaftı, vücudumdan hece ölçüsüyle
bok çıkıyordu.
Ikınma yok.
Sıvılardan katılara ve aradaki her şeye.
Ve "Ah!" demekten sakinliğe geçiş yaptım.
Bir sakinlik geldi. Şöyleydim...
Kot pantolonum doluyor.
Ve anında
insan dışkısı kokusu havayı doldurdu.
Ve ilk kez kıçını kaldırıp "Siktir!" diyor,
anahtarları alıyor
ve diyorum ki "Hayır.
Artık aceleye gerek yok.
Acele etme."
Şimdi, gitmeden önce çok kısa bir hikâye anlatacağım.
Annem birkaç ay önce öldü
ve annem öldüğünde... Bak, annem hiç...
Bak, olay şu. Annem komik bir kadın değildi.
Espri anlayışı yoktu, beni hiç komik bulmadı.
Yaptığım şeyleri izleyip hiç "Bu komikti." demedi.
Ama beni hep çok destekledi.
Ve hayatımda bir tek o vardı,
annemle o kadar çok dalga geçtim ki
ona Gunta dedim, yaptığım birçok şakanın konusuydu.
Ve ona bunu yapacağım, hiç şikâyet etmedi, bir kez bile.
Bir kez bile.
Bu yüzden
daha havalı olduğu bir hikâyesini
anlatmak istiyorum.
Tamam mı?
Ben 13 yaşındayken, ağabeyim de 17 yaşındayken
evde Yıldız Savaşları'nı izliyorduk.
Throne of Misery'deyim, ağabeyim koltukta
Yıldız Savaşları'nı izliyordu. Kardeşim Scott, tam bir manyak,
döndü ve "Jim, bana bir kola ver." dedi.
"Kendi kolaını kendin al, sana kola veremem." dedim.
"Bana bir kola ver yoksa halıya işerim." dedi.
"Ne?"
"Bana bir kola ver yoksa halıya işerim."
"Sana kola falan vermem." dedim.
Dedi ki "Yani halıya işememi mi tercih edersin?"
"Sanırım sana bunu söylüyorum." dedim.
Ve ağabeyim oturma odasının ortasına yürüyor,
önümde duruyor,
sikini çıkarıyor, halıya işemeye başlıyor
ve bana bakıp diyor ki
"Neden sürekli sorun çıkarma ihtiyacın olduğunu bilmiyorum.
Kola vermek senin için çok kolay olurdu
ama hayır Jim, zor olmalı."
Sonra sikini sallıyor, yerine koyuyor,
geri dönüyor, yatıyor. İşte bu beni öldüren kısım.
Kola almıyor.
Ben de orada oturuyordum, 40 derece, klima yoktu,
oturma odasının ortasında bir idrar birikintisi
buharlaşıyordu. Artık Jedi'nin Dönüşü'ne falan gelmişiz.
Annem içeri giriyor
ve ebeveynlerin diyecek bir şeyleri olmadığında yaptığı şeyi yapıyor.
İçeri giriyor, ortadaki çişi görüp diyor ki
"Neden?
Bunu kim... Neden?"
Sonra diyor dedi ki "Her gün farklı bir şey.
Her gün."
Sonra da "Bunu kim yaptı?" dedi.
Başımın belaya girmesini istemediğim için "Scott yaptı." dedim.
Scott'a döndü ve "Bunu neden yaptın?" dedi.
Dedi ki "Jim'e bana kola vermesini söyledim,
'Yoksa halıya işerim.' dedim."
Annem bana dönüp şöyle dedi:
"Neden ona kola vermedin? Manyak olduğunu biliyorsun."
Bayanlar ve baylar, çok teşekkürler.
İyi geceler. Teşekkür ederim, gerçekten.