Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ จิม เจฟเฟอรีส์
‎สวัสดีครับ บอสตัน
‎เป็นไงกันบ้าง ขอบคุณครับ ‎ทุกคนจะเมาเละกันไหม
‎ผมไม่ดื่มเหล้านะ
‎ผมมีน้ำ ผมดื่มเหล้าแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
‎ผมเคยดื่มเหล้าทุกวัน
‎เคยดื่มทุกวัน วันละห้าแก้ว อาทิตย์ละเจ็ดวัน
‎รวมแล้วก็อาทิตย์ละ 35 แก้ว
‎ซึ่งตามหลักอย. ของอเมริกา ผมติดเหล้า
‎เขาบอกว่าเกิน 20 แก้วถือว่าติดเหล้า
‎โกหก
‎นั่นมันวันละไม่ถึงสามแก้วนะ
‎มันเป็นปริมาณเหล้าที่โคตรเหมาะสม
‎คุณดื่มเหล้าวันละสามแก้วได้ ไม่ผิดอะไรเลย
‎คุณไม่ได้มีปัญหา
‎สูดโคเคนวันละสองแนว ก็ไม่ถือว่าเสพติด
‎มันไม่ถือว่าเสพติด มันอาทิตย์ละไม่ถึงกรัม
‎รู้ไหมทำไมผมเลิกดื่มเหล้า ผมเปิดเบียร์ดื่ม
‎แล้วลูกผม ตอนนั้นอายุห้าขวบ ‎เขามองผมแล้วถาม
‎"พ่อดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอ"
‎ผมก็ "ไปเอาความคิดนี้มาจากไหนวะ ‎ไอ้เด็ก..."
‎เห็นชัดเลยว่าเอามาจากผู้หญิง ‎ที่ผมซื้อบ้านให้ แต่ผมก็...
‎ผมเลยไม่ดื่มเหล้าแบบนั้นอีก
‎ผมเลิกเหล้า เพราะผมเป็นพ่อที่ดี
‎ตอนนี้ผมดื่มเหล้าแค่อาทิตย์ละวัน
‎แต่ก็ยังครบ 35 แก้วนะ
‎สังคมผลักดันผมถึงขนาดนั้น
‎เพราะเหตุนี้ ถ้าคุณเจอผู้หญิง ‎วัย 30 กลางๆ ตอนสามทุ่ม
‎เธอแต่งตัวสวย
‎แต่ก็ถือรองเท้าไว้ เดินจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่
‎เข้าไปอ้วกในตรอก อย่าไปสงสารเธอนะ
‎เธอแค่เป็นแม่ที่ดี
‎เธอเพิ่งหาเวลาว่างได้
‎ราชินีอังกฤษทรงดื่มค็อกเทลวันละสี่แก้ว
‎ปริมาณเหล้าปกติมันเท่ากับวันละแปดแก้วนะ
‎แปลว่าท่านติดเหล้าเต็มๆ แล้ว
‎เต็มๆ เลย
‎คำถามของผมคือท่านทรงเป็นขี้เมาที่ดี ‎หรือเมาแล้วโคตรเรื้อน
‎พอดื่มค็อกเทลแก้วที่สาม ‎ท่านเพ้อเจ้อไปทั่ววังแบบนี้ไหม
‎"ฟิลิป
‎ฟิลิป"
‎ฟิลิปก็ "แม่ง ลิซซี่เอาอีกละ
‎เตรียมแลนด์โรเวอร์ให้ผมที"
‎พระราชินีก็เพ้อเจ้อไป "ฟิลิป"
‎ท่านเสด็จเข้าไปในห้อง
‎แล้วออกมาพร้อมสวมมงกุฎ "ฮ่าๆ
‎ฉันเหมือนบนแบงก์เลย"
‎ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังตอนนี้เลย
‎ถ้าจะเล่าเรื่องนี้ ‎ผมต้องบอกก่อนว่าผมมีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส
‎แปลว่าผมจะไม่...
‎ทนกับแล็กโทส
‎ถ้าผมกินแล็กโทส
‎อีก 40 นาทีต่อมา คุณจับเวลาได้เลย
‎ผมจะขี้แตก
‎มันฟังดูร้ายแรงกว่าแค่ไม่ทน ใช่ไหมล่ะ
‎ผมขี้แตก
‎คิดดูเลยนะ คุณอยู่กันเป็นกลุ่ม
‎คุณอาจจะมีเพื่อนสามสี่คนที่สนิทกัน
‎แต่ก็จะมีพวกกลุ่มนอกสายตา
‎มีไอ้ง่าวสักคนในกลุ่มพาเพื่อนที่ทำงานมาด้วย
‎แล้วก็จะมีไอ้ง่าวในกลุ่มทุกครั้ง
‎คุณจะหันไปหาเพื่อนสนิทแล้วบอกว่า ‎"ฉันทนไม่ไหวกับหมอนั่นว่ะ
‎ทนไม่ไหวจริงๆ" แต่ถ้าเขาเข้ามาใกล้ๆ
‎คุณก็ไม่ได้ขี้แตก
‎สองอย่างที่เป็นศัตรูคู่เค้น...
‎คู่แค้นเหรอ
‎สองอย่างที่ผมห้ามกิน
‎คือไอติมกับชีส
‎นี่คือโศกนาฏกรรมแห่งชีวิตผม
‎ไอติมกับชีสเป็นของโปรดผมซะด้วย
‎ผมไม่ได้มีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสแต่เกิด
‎มันเพิ่งมาเป็นตอน 35 ตอนนี้ผม 42 แล้ว ‎มันเป็นในวันเกิดปีที่ 35 เลย
‎ผมนั่งลง กินเค้กไอติมบาสกินร็อบบินส์
‎แบบที่ขอประจำ ผมตักกินใหญ่เลย ‎แล้วพระเจ้าก็มองผมแล้วคิดว่า
‎"มุกไร้ศาสนาเป็นไงบ้างล่ะ ไอ้เบื๊อก"
‎ตอนนี้ผมเลยกินไอติมกับชีสไม่ได้ ใช่ไหม
‎แต่ประเด็นอยู่ตรงนี้
‎ผมยังกินไอติมกับชีสอยู่
‎ทั้งที่รู้ดีว่าผมจะขี้แตก
‎ผมก็ยังทำ ใช่ไหม
‎จริงๆ สิ่งที่ผมทำเวลากินหนักๆ นะ
‎คือกินไอติมสักลูกตบท้าย
‎เพราะผมจะได้รู้ว่า ‎ทุกอย่างจะออกมาเป็นขี้ เพราะ...
‎ผมฉลาดไง เข้าใจไหม
‎นี่คือไดเอ็ตแบบเจฟเฟอรีส์ เอาไปใช้ได้เลยนะ
‎ผมยังกินไอติมกับชีสอยู่
‎แต่ผมไม่ออกไปกินนอกบ้าน
‎คุณจะไม่เห็นผมถือไอติมโคน ‎เดินอยู่ทางเดินริมหาด
‎ไม่ๆ ผมกินที่บ้าน
‎กับคนที่รักผมและเคารพผม
‎จุดที่ผมรู้ตำแหน่งห้องน้ำ รู้ว่าทิชชู่เหลือแค่ไหน
‎ผมพร้อมจะปล่อย
‎ถึงแม้ผมจะไม่ทนต่อแล็กโทส
‎คุณก็แย้งได้ว่า ผมยังทนกับมัน
‎เหมือนกับที่พ่อของผม
‎ไม่ได้เกลียดชาวเกย์
‎เขาแค่ไม่ทนต่อเกย์
‎พ่อผมเป็นตาแก่วัย 78 ปีจากชนบทออสเตรเลีย
‎สมัยเด็กๆ ผมได้ยินเขาพูดเหยียดเกย์บ่อยๆ
‎สมัยพ่อเด็กๆ การเป็นเกย์คือโรคจิต
‎เขาเป็นแบบนั้นเพราะสภาพแวดล้อมน่ะ
‎แต่สองปีก่อน ออสเตรเลียมีประชามติ
‎ลงคะแนนกันว่าจะให้เกย์แต่งงานกันไหม ‎พ่อผมลงคะแนนว่า "ยอม"
‎เพราะผมใช้เวลาคุยกับเขา บอกว่า
‎"พ่อ มันคือสิ่งที่ถูกต้อง" แล้วพ่อก็บอก
‎"เกย์ก็คงมีสิทธิ์ชีวิตบัดซบเหมือนทุกคนนี่แหละ"
‎เพราะพ่อผมคิดแบบหัวก้าวหน้าได้
‎แค่ครั้งเดียวในชีวิต ‎ตอนนี้พ่อเลยคิดว่าเขาตื่นตัวสุดๆ
‎พ่อผมพูดประโยคแบบนี้
‎"ฉันไม่มีปัญหากับเกย์หรอก
‎เขาจะทำอะไรกันก็ทำไป ‎ในบ้านตัวเอง ในที่ลับตาคนนะ
‎แต่อย่ามาลากฉันไปเกี่ยวแล้วกัน"
‎ผมก็แบบ "พ่อ เขาจะลากพ่อไปเกี่ยวเหรอ"
‎มันจะมีสถานการณ์ไหน
‎ที่คู่เกย์สองคนในชานเมืองซิดนีย์ชั้นใน
‎คนนึงมัดตัวติดกับเตียง ปากคาบแก๊กบอล
‎อีกคนเอาเจลหล่อลื่นทามือ กำลังจะเสียบ
‎พอกำลังจะเสียบ อีกคนก็...
‎คนนี้ก็ถาม "อะไรน่ะ ที่รัก"
‎"เราน่าจะไปตามแกรี่ เจฟเฟอรีส์มาเล่นด้วย"
‎"ความคิดดีมากเลย ทำไมฉันคิดไม่ถึง"
‎เขาแก้มัดให้แฟน
‎ทั้งคู่ขึ้นรถฮอนด้า ซีวิค แล้วขับออกไป
‎เป็นคืนวันศุกร์ในซิดนีย์ ฝนกำลังตก
‎คุณต้องอ้อมไปอีกฝั่งท่าเรือ รถก็ติดมาก
‎กว่าจะถึงก็ชั่วโมง 15 นาที ‎แล้วเขาก็ลงจากรถ ไปหาพ่อผม
‎พ่อผมนั่งดูรักบี้ลีกอยู่
‎พ่อได้ยินเสียงเคาะประตู
‎"เดือนนี้ครั้งที่สองแล้วนะ
‎บอกแล้วว่าอย่าลากฉันไปเกี่ยว"
‎ตอนผมไปออกทัวร์ซิดนีย์เมื่อปีนี้ ผมก็เล่นมุกนี้
‎พ่อผมมาดูด้วย
‎เขาพาเพื่อนเล่นโบว์ลิ่งมาด้วย
‎พ่อผมเล่นโบว์ลิ่งสนามหญ้าทุกวัน
‎มันก็เหมือนกีฬาเคิร์ลลิง แต่ใช้ลูกบอล ‎คิดภาพเอาเองนะ
‎เอาเถอะ เขาพาเพื่อนมาแปดคน แล้วเพื่อนเขา
‎ก็อายุ 70-90 ทุกคน
‎ผู้ชายกลุ่มนี้ทุกคนเข้ากันได้
‎แล้วพ่อผมก็มาหาหลังเวที ‎เขาก๊งเบียร์กันอยู่หลังเวที
‎พ่อก็มาหาผมแล้วบอกว่า ‎"โชว์นี้ฉันสนุกนะ เป็นโชว์ที่ดีเลย
‎แกมีมุกใหม่มาเล่นแล้วนะ
‎ฉันไม่ชอบมุกเรื่องฉันกับคู่เกย์ว่ะ"
‎ผมไม่เข้าใจว่าทำไม
‎กลายเป็นว่าเหตุผลที่พ่อไม่พอใจ
‎ไม่ใช่เพราะผมพูดว่า ‎พ่ออาจจะมีเซ็กซ์กับผู้ชายสองคน
‎แต่เป็นเพราะเพื่อนๆ เขารู้ว่า ‎พ่อลงคะแนนยอมให้เกย์แต่งงาน
‎แล้วตอนนี้...
‎แล้วตอนนี้เพื่อนก็ล้อเขายับเลย
‎ทุกครั้งที่ก้มผูกเชือกรองเท้า เพื่อนพ่อก็
‎"แต่งงานกับฉันนะ แกรี่"
‎นี่คือนิสัยของพ่อผม เขาพยายาม
‎อายุขนาดนี้ เขายังพยายามก้าวหน้า
‎ทำอะไรต่างๆ นี่คือปัญหาของคนหนุ่มสาว
‎พ่ออยู่หลังเวที กำลังกินเบียร์
‎พ่อลงคะแนนให้เกย์แต่งงาน
‎เพื่อนๆ ก็ล้อเขา
‎แล้วพ่อผม อายุ 78 ก็บอก
‎"ใช่ ฉันโอเคกับเกย์นะ ฉันชอบเกย์"
‎แล้วเขาก็บอก "แต่พวกข้ามเพศนี่ไม่รู้สิ"
‎แล้วก็มีคนรู้จักของผมบอกว่า
‎"คุณมันเหยียดคนข้ามเพศ"
‎ผมก็ "เอาล่ะ ทุกคนใจเย็นนะ
‎ใจเย็นๆ ผู้ชายคนนี้เพิ่งชินกับเกย์เมื่อวาน
‎ให้เขาฉลองชัยชนะก่อน
‎นายจะทำเขาตกใจหมด ไอ้เบื๊อก"
‎ให้เขาทำตัวเป็นคนแก่เถอะ ไอ้ง่าว ‎เขาชอบพูดแบบนี้
‎"เกย์ก็โอเคนะ"
‎แล้วพอคุณพูดถึง "สาวดุ้น" พ่อผมก็ "ไปตายซะ"
‎นี่คือประเด็นของการเป็นหัวก้าวหน้า
‎ของการตื่นตัว อะไรต่างๆ พวกนั้น
‎คนรุ่นใหม่ รุ่นมิลเลนเนียล สิ่งที่คุณพลาดไป
‎คือปล่อยให้คนแก่ทำตัวแก่ไปเถอะ ‎เดี๋ยวเขาก็ตายแล้ว ใช่ไหม
‎เลิกบังคับให้ทุกคนก้าวหน้าเร็ว ‎เหมือนพวกคุณได้แล้ว
‎คนเขากำลังพยายาม ใช่ไหม
‎คนรุ่นมิลเลนเนียลเป็นแบบนี้ครับ
‎คุณคือประชากรที่ห่วยที่สุดที่เคยมีในโลก
‎คุณห่วยที่สุด
‎คุณเป็นคนรุ่นที่ห่วยมากๆ
‎ผมไม่โทษคุณเลยนะ
‎แค่สังคมที่คุณอยู่น่ะ
‎คุณมีโซเชียลมีเดีย
‎ความคิดสมองถั่วทั้งหลายที่เข้าหัวพวกคุณ
‎"ฉันจะคอมเมนต์..."
‎พวกคุณเป็นคนตลาดล่างแบบไหนกัน
‎แบบ...
‎ถ้าคุณถ่ายเซลฟี่มากกว่าอาทิตย์ละสามรูป
‎ก็พอได้แล้ว พอเลย
‎ความคิดของคุณที่ถ่ายรูปตัวเองน่ะ
‎มันไม่ใช่อาการทางจิตเหรอ
‎แค่นี้มันก็แย่แล้วนะ
‎แต่การที่เวลาคุณถ่ายรูป ความคิดต่อไปคือ
‎"คนอื่นอาจจะอยากดู"
‎พวกคุณแม่งห่วยที่สุด
‎ผมเคยมีแฟนรุ่นคุณ โคตรฝันร้ายเลย
‎ผมไม่สนว่าผิวคุณจะเนียนแค่ไหน
‎ขอคนมีอายุที่ทัศนคติดีกว่านี้ดีกว่า อีง่าว
‎เวลามีแฟนรุ่นมิลเลนเนียลนะ
‎ผมเคยได้ออกไปสนุกข้างนอก เคยไปทะเล
‎แล้วเราก็ไปดูพระอาทิตย์ตก
‎แต่ไม่ล่ะ ช่างแม่ง ‎พระอาทิตย์ตกเสียบรรยากาศแล้ว
‎เพราะพวกคุณไปทำท่าโยคะ
‎ส่วนผมก็ยืนถาม
‎"ผมถ่ายรูปสวยรึยัง"
‎ให้ตายเถอะ ถ้าผมเดินผ่านกำแพง
‎แล้วมีคนวาดรูปปีกไว้
‎วันนั้นของผมก็กร่อยทั้งวันแล้ว
‎นี่คือนิสัยของพวกคุณ คุณคือ...
‎เป็นคนรุ่นที่ก้าวหน้าที่สุดที่เคยมี เรื่องจริง
‎คุณเป็นคนรุ่นที่ก้าวหน้าที่สุดที่เคยมี
‎แต่ผมมีอะไรจะบอก
‎คนทุกรุ่นก่อนหน้าคุณ
‎ก็เป็นรุ่นที่ก้าวหน้าที่สุดมาก่อนทั้งนั้น
‎คุณไม่ได้พิเศษอะไรเลย
‎สักวัน คุณคงไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ อีกสัก 40 ปี
‎คุณจะเป็นไดโนเสาร์หัวเก่า
‎คุณไม่ทันรู้ตัวเลย คุณจะเป็นไดโนเสาร์หัวเก่า
‎คุณจะยืนอยู่กับเพื่อน แล้วบอกว่า
‎"ฉันไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลยว่ะ
‎ตอนฉันหนุ่มๆ นะ ผู้หญิงมีหำ ผู้ชายมีจิ๋ม
‎ทุกอย่างมันปกติมาก
‎แต่หลานชายฉันบอกว่า ‎เขามองตัวเองเป็นสาวเอเชีย
‎ที่อยากเป็นผู้ชายผิวดำ ‎แล้วอยากแต่งงานกับหุ่นยนต์
‎ฉันไม่ยอมนะ"
‎ประเด็นของผมคือ...
‎ผมกินชีสไม่ได้
‎แล้ว...
‎ผมกินไม่ได้ มันไม่ดีต่อผม
‎แล้ว...
‎ผมไปเดตกับผู้หญิงคนนึง
‎ผมไปเดตกับเธอ 6-7 ครั้งได้
‎ผมพาเธอไปภัตตาคารชิมอาหารคอร์ส
‎ภัตตาคารหรูๆ ดาวมิชลินน่ะ
‎ที่มี 11-12 คอร์ส เดตแบบนี้ดีนะ
‎สำหรับหนุ่มๆ ที่อยากพาสาวไปเดต
‎พาเธอไปชิมอาหารคอร์ส ‎เพราะถ้าคุณเป็นเหมือนผม
‎ผมเป็นประเภทกินเร็ว
‎ผมก็จะได้นั่งดูเธอกิน
‎แล้วคิดว่า "ผมจะได้กินต่อจากเธอเยอะแค่ไหน"
‎ถ้าคุณไปชิมอาหารคอร์ส
‎ความวิเศษของภัตตาคารหรู
‎คือบทสนทนามันไม่หยุดเลย
‎เพราะมันมีอาหารหลายคอร์สที่คุณคุยได้
‎"ผมชอบคอร์สนั้น แต่คอร์สที่สามไม่ชอบเลย"
‎"คอร์สเจ็ดก็อร่อยนะ แล้วต่อไปจะเป็นอะไร"
‎มันเป็นวิธีชวนคุยได้ดี
‎ทีนี้
‎ผมไปเล่นมุกนี้ที่แคนซัส
‎มันอธิบายยากมาก
‎ว่ามื้ออาหารดีๆ เป็นยังไง คนที่นั่นเขา...
‎เขาไม่อาจทำความเข้าใจได้ ผมบอก
‎"นึกออกไหม เวลาไปภัตตาคารหรูๆ"
‎ผมต้องถาม "คิดถึงมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิต"
‎มีคนตะโกนออกมา "ซี่โครง"
‎ผมก็ "อืม ซี่โครงก็อร่อย
‎แต่คิดถึงมื้อที่อร่อยกว่าซี่โครงอีก"
‎เขาก็คิด แล้วตอบว่า
‎"ซี่โครงสองชิ้น" ผมก็ "ใช่เลย"
‎ภัตตาคารพวกนี้
‎แม่งโคตรเสแสร้งเลย
‎ทุกจานจะมีโฟม มีซอสข้นๆ
‎มีมูส มีไข่นกกระทาด้วย
‎กับทรัฟเฟิล
‎ต้องมีไข่นกกระทาตลอด ทำไมใช้ไข่ไก่ไม่ได้
‎ทุกครั้งที่ผมไปซูเปอร์มาร์เก็ต ‎ตอนไปแผนกเนื้อสัตว์ปีก
‎ผมไม่เคยได้เลือกเลยว่า ‎"คืนนี้กินนกกระทาหรือไก่ดีนะ"
‎เขาไปซื้อไข่นกกระทามาจากไหน
‎พอลองคิดดู ผมก็ไม่แน่ใจ
‎ว่าเคยเห็นนกกระทาไหม
‎ผมไม่เคยออกจากบ้านไปเจอแบบ ‎"ฉิบหาย นกกระทามาเพียบเลยคืนนี้
‎เอารถเข้าโรงรถด่วน ก่อนนกกระทาจะขี้ใส่
‎นกกระทาเชี่ย"
‎มันต้องมีซอสข้นๆ มูส กับโฟม
‎ข้างๆ ไข่นกกระทา โปะหน้าด้วยทรัฟเฟิล
‎คอร์สแรกเรียกว่า "อามูส บูช" เสมอ
‎อามูส บูชจะไม่อยู่ในเมนู
‎ถ้าว่าตามหลักอาหารหรู คือกินจานนี้แล้ว
‎มันจะทำให้คุณคิดได้ ‎ว่าช่วงที่เหลือของมื้อจะเป็นยังไง
‎มันเพื่อกระตุ้นให้คิด "อ้อ เรากำลังกิน
‎รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎นี่คือขนาดลองชิมเล็กๆ ของจานใหญ่"
‎มันคล้ายๆ ก่อนมาดูโชว์นี้
‎แล้วคุณไปดูตลกในผับเล็กๆ มาก่อน
‎แล้วดูคนพูดเดี่ยวไมค์ห้านาที
‎คุณจะได้คิดออกว่า "รู้แล้วว่าจิมจะเล่นอะไร"
‎บริกรต้องมีเด็กฝรั่งเศสงี่เง่าเสมอ
‎ผมพูดออกเน็ตฟลิกซ์ได้เลย ‎ฝรั่งเศสมีแต่พวกงี่เง่า ไม่แน่ใจว่า...
‎นี่คุณดูอยู่รึเปล่า
‎ในเน็ตฟลิกซ์ฝรั่งเศสน่ะ
‎เอาเถอะ มันจะมีไอ้ง่าวฝรั่งเศสตลอด
‎เขาเดินออกมา คอร์สแรกก็เสิร์ฟ
‎ด้วยช้อนเซรามิกสีขาว
‎มีซอสข้น มูส กับโฟม
‎กับไข่นกกระทา แล้วก็อะไรโปะหน้า
‎เขาเดินมาหาคุณ ‎เขายกตนข่มท่านมากๆ เขาบอก
‎"เอาล่ะ ถึงเวลาของอามูส บูชแล้วครับ"
‎แล้วเขาก็บอก "เชฟทำจานนี้ให้คุณครับ"
‎เราก็ต้องพยักหน้าไปแบบ "ดีจัง เชฟทำเอง"
‎ทั้งที่จริงๆ ควรจะงี่เง่าตอบ แล้วบอกว่า
‎"เชฟเลยเหรอ
‎ได้ยินไหม ที่รัก วันนี้เชฟทำเองเลย
‎นึกว่าบ๋อยมันข้ามรุ่นไปทำ แต่เอาละโว้ย
‎ผมว่าเราได้กินของดีแล้ว"
‎แล้วเขายังกล้าสอนวิธีกินอีก
‎เขาบอก "เชฟแนะนำว่าให้ใช้ช้อนตักเข้าปาก
‎แล้วกินคำเดียวให้หมด
‎ไข่นกกระทาจะแตกใส่โฟม มูส กับซอสข้น
‎แล้วค่อยกลืนครับ"
‎แล้วคุณก็น่าจะตอบ
‎"ขอบใจที่เสือกนะ ไอ้ง่าว
‎ฉันคงไม่รู้ว่าต้องกินยังไง
‎ใช้ช้อนเหรอ
‎ช้อนเหรอ ฉันว่าจะ..."
‎พอผ่านจานนั้นไป ก็ได้กินต่ออีกสองสามคอร์ส
‎แล้วมันก็จะมีคอร์สที่ใส่อะไรบางอย่าง...
‎วัตถุดิบที่ใช้ มันไม่ใช่ของที่
‎ของที่เราอยากจะกินน่ะ
‎ถ้าไปซื้อเนื้อหมูในซูเปอร์มาร์เก็ต
‎คุณคงจะซื้อสันนอก
‎หรือพอร์กช็อป ใช่ไหม ‎ในภัตตาคารพวกนี้ต้องมีแบบ
‎"นี่ไตของไอ้ตัวนั้น
‎กับเล็บในเกือก
‎แล้วนั่นก็คือไขมันจากตาหมู
‎กับเบ้าตาหมู"
‎คุณก็ "ผมไม่ค่อยได้กินเบ้าตาเลย"
‎พอจบคอร์ส คุณก็ "ผมกินไขสันหลัง
‎ไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะชอบไขสันหลังขนาดนี้"
‎แล้วมันก็ของห่วยทั้งนั้น เสียสุขภาพ
‎ผมรู้สึกอ้วนขึ้นทุกครั้ง หลัง...
‎เรื่องเป็นแบบนี้นะ ผมจัดรายการพิเศษอยู่
‎ผมเลยลดน้ำหนักอาทิตย์ละสามกิโล
‎ด้วยการไม่แดก ไม่แดกอะไรทั้งนั้น
‎ตระกูลผมอ้วนมาหลายรุ่น
‎ผมมาจากตระกูลอ้วน
‎เหตุผลที่ผมลดน้ำหนักก็เพราะคุณ
‎สาธารณชนทั่วไปกับคอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ต
‎ถ้าไม่มีคุณ กับปรัชญาฉลาดๆ ของคุณทั้งหลาย
‎ผมคงอ้วนเป็นหมู ‎แต่ขอบคุณพระเจ้าที่คุณเข้ามาในชีวิต
‎แล้วก็บูลลี่ผมซะยับเลย
‎ผมไม่สนับสนุนการเหยียดคนอ้วนนะ
‎แต่ก็เห็นด้วย
‎ผมไม่สนับสนุนการเหยียดอะไรทั้งนั้น ‎แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม
‎สังคมถึงมาถึงจุดนี้ได้
‎จุดที่คนอ้วนได้รับการปกป้องจากการเหยียด
‎แต่สิ่งเสพติดทุกอย่างถูกเหยียดหยามจากสังคม
‎ผมดูแม่ตัวเองกินจนตาย ผมเห็นกับตาเลย
‎แม่ซ่อนของกิน คอยกินตลอดเวลา ‎แล้วไม่ยอมรับว่าทำอะไร
‎แล้วก็ตายจากเรื่องนั้น ผมเห็นกับตา
‎แต่เพราะอะไรไม่รู้ ‎เวลามองคนอ้วน เราต้องบอกว่า
‎"เป็นตัวเองให้ดีที่สุด คุณดูดีแล้ว"
‎สิ่งเสพติดทุกอย่างในสังคม เราเหยียด
‎คุณสูบบุหรี่ ‎ไม่คิดว่าคนสูบบุหรี่เขาอายบ้างเหรอ
‎คุณไม่คิดว่าคนสูบบุหรี่สูดควันเข้าปอด แล้วคิดว่า
‎"ฉันมันเศษสวะ ฉันเป็นพ่อคน ‎ฉันทำอะไรกับชีวิตอยู่วะเนี่ย"
‎เราไม่ต้องการให้คุณมาด่า "เหม็นบุหรี่
‎คุณกำลังฆ่าตัวตาย ไปข้างนอกไป
‎มีพื้นที่เฉพาะให้คนอย่างคุณอยู่"
‎พวกติดโคเคนก็เหมือนกัน
‎คิดว่าเขาไม่อายบ้างเหรอ
‎ทุกครั้งที่คนติดโคเคนสูดมันเข้าไป
‎เขาต้องมองตัวเองในกระจกด้วยเลยนะ
‎คุณก็ไม่ชมคนติดยาไอซ์ที่แกะสะเก็ดจากหน้าว่า
‎"เป็นตัวเองเถอะนะ
‎คุณใช้ชีวิตได้ดีที่สุดแล้ว"
‎ไม่เลย แต่การกิน เราต้องยอมดูคนกินจนอ้วน
‎แล้วต้องชมเขาอีกเหรอ ฉิบหายเถอะ
‎มันควรเหมือนการสูบบุหรี่ ถ้าอีอ้วนเข้าร้านโดนัท
‎คนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ก็ควรพูดได้
‎"คุณต้องไปกินข้างนอกนะ"
‎เขาก็จะถือโดนัทไปข้างนอก
‎เขาจะมีพื้นที่กั้นเชือกไว้
‎เอาเล็กๆ เลยนะ กระตุ้นเขาหน่อย
‎ให้เขาไปยืนกับคนอ้วนคนอื่น
‎มองกันเองแล้วก็...
‎"จำสมัยที่กินบนเครื่องบินได้ใช่ไหม"
‎นั่นแหละ เรากินอาหารตามเมนู คอร์สที่ห้า
‎ภัตตาคารหรูๆ จะมีคอร์สฟัวกราส์
‎ฟัวกราส์แม่งโคตรอร่อย
‎ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรมาหลายปี ผมก็กินไปเฉยๆ
‎มันเค็มๆ มันๆ เนื้อนุ่ม อร่อยมาก
‎แล้วก็มีคนเอาคลิปมาให้ดู ‎รู้ไหมว่าฟัวกราส์ทำยังไง
‎เขาเอาห่านมา แล้วก็ไปเหยียบเท้ามัน
‎แล้วดึงคอห่านขึ้นมาแบบนี้
‎แล้วเอาของที่เรียกว่า "กรวยฟัวกราส์"
‎มันเหมือนกรวยที่มีหลอดยาวๆ
‎ยัดท่อกรวยลงคอห่าน
‎จนห่านมีสภาพเหมือนนักแสดงกินดาบ
‎แล้วก็บังคับให้ห่านกินธัญพืชทุกวันทุกคืน
‎หลังจากนั้น เขาก็มัดปากห่านให้สนิท
‎เพื่อให้มันไม่อ้วกออกมา
‎พอทำแบบนี้ ห่านจะเป็นโรคตับแข็ง
‎ตับมันจะมีไขมัน เป็นสีเหลือง
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันเค็มๆ มันๆ
‎คำถามสำคัญของผมคือ
‎ใครแม่งเป็นคนต้นคิดวะ
‎ใครเป็นคนแรกที่เดินไปหาเพื่อนแล้วบอกว่า
‎"นี่ เพื่อน
‎ฉันทรมานห่านมา
‎อย่างที่ทำประจำ
‎นายไม่เชื่อผลข้างเคียงแสนอร่อยแน่"
‎ผมไม่เชื่อในการทารุณสัตว์นะ
‎แต่มีใครคิดว่าเราควรเลิกทดลองกับสัตว์ไหม
‎เอาเถอะ
‎พวกนี้คือพวกที่เราเรียกว่าโคตรโง่เง่า
‎ถ้าคุณเป็นไอ้โคตรง่าวที่เพิ่งปรบมือ
‎"เราไม่ควรทดลองกับสัตว์" อ่านทางง่ายฉิบหาย
‎ผมว่าเราไม่ควรเอาของไม่สำคัญ ‎อย่างเครื่องสำอางไปทดลองกับสัตว์
‎แต่ถ้าเป็นยา
‎เรามีทางเลือกอะไรอีกวะ
‎เอาของง่ายๆ ก่อนเลยนะ อย่างครีมทาสิว
‎คุณจะใช้แตงกวาไม่ได้
‎เอาครีมทาแตงกวาแล้วบอก
‎"ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในแตงกวา
‎พร้อมสำหรับมนุษย์"
‎ไม่ คุณต้องเริ่มจากหนู ใช่ไหมล่ะ
‎เอาไปทามัน แล้วหนูสลายร่างไป
‎"ครีมตัวแรกใช้ไม่ได้"
‎แล้วก็ยังมีครีมอีกตัว
‎หนูตัวนั้นเพิ่มจำนวนเหมือนตัวม็อกไกวโดนน้ำเลย
‎"ดีกว่า... ครีมตัวแรก
‎ยังใช้ไม่ได้"
‎แล้วพอได้ครีมที่ใช้ได้ คุณก็ "ตัวนี้ใช้ได้"
‎คุณทดลองกับหนู แล้วไปกระต่าย
‎แล้วไปแมว แล้วไปหมา แล้วค่อยลิง
‎แล้วค่อยลองกับคนจรจัด นักศึกษา แล้วค่อยเรา
‎นั่นคือพัฒนาการของยา
‎มาต่อกันที่คอร์สที่หกนะครับ
‎บริกรเข็นรถออกมา
‎มันมีฝาโดมปิดไว้
‎เขาโผล่มาพร้อมจานที่มีฝาโดมปิด
‎เขาใช้มือถืออีกจานนะ แต่จานนี้ต้องเข็นรถ
‎แล้วเขาก็เปิดฝา ชีสเพียบเลยครับ
‎เขาบอกว่า "คอร์สต่อไปคือโฟรมาจ" แค่นี้เลย
‎จริงๆ ผมไม่ชอบนะ
‎ผมไม่ชอบที่ไอ้ง่าวนั่นเรียก "โฟรมาจ"
‎ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องเล็ก แต่ผมข้องใจ
‎เขาแค่ทำเพื่อเพิ่มประสบการณ์ฝรั่งเศส
‎เขาพูดว่า "ชีส" ก็ได้ เขารู้จักคำว่าชีส
‎เขาพูดคำอื่นเป็นภาษาอังกฤษหมด ‎แต่ต้องแทรกคำว่า "โฟรมาจ"
‎ช่างแม่งสิ ไอ้เบื๊อก
‎คุณจะบอกผมว่าเขาเรียนภาษาอังกฤษมาทั้งภาษา
‎แต่ขาดไปคำเดียวเหรอ
‎ผมไม่ชอบเลย
‎ผมขอบอกตรงๆ เลยนะ โชว์นี้มีการบันทึกภาพ
‎ผมยินดีบอกกับทั้งโลกเลย
‎กลุ่มคนในสังคมที่ผมเกลียดที่สุด
‎คืออิตาเลียนอเมริกัน
‎ฟังนะ นี่เป็นโชว์ตลก
‎ถ้ามีชาวอิตาเลียนอเมริกันอยู่ในห้องคืนนี้ด้วย
‎รู้ไว้นะครับว่าผมไม่ต้อนรับคุณ
‎คุณเป็นกลุ่มคนที่น่ารำคาญมาก
‎เลือกสักสำเนียงได้ไหม ‎จะอิตาเลียนหรืออเมริกัน
‎แต่อย่าสลับไปมา
‎คุณเข้าร้านอาหารอิตาเลียน บริกรดูปกติดี
‎แล้วอยู่ดีๆ เขาก็เปลี่ยนไปเฉยๆ
‎คุณเข้าร้านอาหารอิตาเลียน เขาก็ถาม
‎"ไง อาหารอร่อยไหมครับ อร่อยเนอะ
‎แม่ผมเคยทำด้วยมอซซาเรล..."
‎แล้วคุณก็...
‎"ทำไมต้องพูดคำนั้นแบบนั้นวะ"
‎เหมือนเขาเส้นเลือดสมองแตกตอนพูดคำนั้น
‎มอซซาเรล...
‎บ้าฉิบหาย
‎ผมถึงต้องยอมรับคนเอเชีย
‎ผมชอบคนเอเชีย
‎เขาเลือกสำเนียง แล้วก็ยึดติดกับสำเนียงนั้น
‎คนเอเชียจะพูดสำเนียงเอเชีย ‎หรือไม่ก็อเมริกันเต็มตัวเลย
‎เขาจะไม่สลับไปมา
‎ถ้าคุณเข้าร้านอาหารเอเชีย ‎คุณจะไม่เจอบริกรบอกว่า
‎"ไง อาหารอร่อยไหมครับ ทานกับซีอิ๊วสิ"
‎เขาไม่ทำแบบนั้น
‎เก่งมากนะ คนเอเชีย เก่งจริงๆ
‎เอาเถอะ เขาเข็นรถชีสมา
‎มีชีสเนื้อนุ่ม คาเมมเบิร์ต
‎บรี แล้วก็อะไรต่างๆ
‎ชีสที่อันตรายที่สุด
‎ผมดูชีสนั่น แฟนคนนี้ไม่รู้ว่าผมแพ้
‎ผมมองชีส มองบริกร แล้วบอกว่า
‎"มื้อนี้...
‎ใช้เวลาอีกนานแค่ไหน"
‎เขาบอกว่า "น่าจะ 20 นาทีครับ"
‎ผมก็คิด "20 นาทีเหรอ ‎ผมต้องขับรถอีก 15 นาที
‎เอาโฟรมาจมาเลย"
‎ผมได้ชีสจานใหญ่มา แล้วผมก็ฟาดเรียบ
‎ผมกินหมดเลย มีต่ออีกสองสามคอร์ส
‎แล้วก็มีของหวานอีกสองคอร์ส
‎หนึ่งในคอร์สนั้น คอร์สของหวาน
‎จะตั้งชื่อว่า "แล็กโทส" เลยก็ได้
‎มันเป็นครัมเบิลแล็กโทส อยู่ข้างโฟมแล็กโทส
‎กับซอสแล็กโทส กับไอติมแล็กโทส
‎แล้วก็มีครัมเบิลแล็กโทสฟรีซดรายอยู่ข้างโต๊ะ
‎โรยลงไปอีก
‎ผมมองแล้วก็คิดว่า
‎"มาแล้วก็ต้องเอาให้สุด"
‎ผมกินแล็กโทสชามนั้นไปด้วย
‎ที่ผมไม่ได้บอกคือผู้หญิงที่มาเดตกับผม
‎เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กมาก
‎เธออิ่มตั้งแต่คอร์สหก
‎ผมกิน "โฟรมาจ" จานของเธอไปด้วย
‎แล้วก็แล็กโทสชามของเธอด้วย
‎ตอนนี้แล็กโทสอยู่ในกระแสเลือดผม
‎ผมอยู่ได้อีกไม่นาน
‎ผมก็นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วก็บอก
‎"เอาล่ะ เราคงอิ่มกันแล้วล่ะ"
‎ผมฟังเธอพูด แล้วตอบ "อ้อ น่าสนใจนะ"
‎แล้วบริกรก็มาบอก
‎"รับกาแฟไหมครับ" ผมก็
‎"ไม่
‎รีบเช็กบิลเลย"
‎เขาไปเอาบิลมาให้ เราจะกลับบ้านผม
‎ผมเดตกับสาวคนนี้หลายรอบแล้ว ‎เราไปบ้านเธอตลอด
‎นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะไปบ้านผมบ้าง
‎ผมดีใจที่ได้กลับบ้าน ‎เพราะรู้ว่าห้องน้ำอยู่ไหนบ้าง
‎ผมรู้ระยะทาง มันมีเรื่องหลายอย่างเลย
‎แล้วเพราะเธอจะค้างบ้านผม เธอก็เลยบอก
‎"เราต้องแวะร้านยานะ
‎เพราะมีครีมที่ฉันต้องใช้ เป็นโลชั่นน่ะ"
‎ผมก็ถาม "ต้องใช้เหรอ"
‎ผมถาม "แน่ใจนะว่าไม่ใช่แค่อยากใช้"
‎เธอก็ตอบ "ไม่ จำเป็นจริงๆ"
‎ผมเลยบอก "คุณคงแยกไม่ออก ‎ระหว่างต้องใช้กับอยากใช้
‎ถ้าต้องใช้นะ
‎แปลว่าคุณจะตาย
‎ถ้าขาดมันไป ดังนั้น...
‎ต้องใช้ไหม"
‎เธอก็อ้างว่าต้องใช้
‎เราก็เลยขับไปที่ร้านขายยา
‎เราเข้าไปในร้าน
‎เราเข้าไปในร้านไรต์เอด
‎มันมีโลชั่นกับของอื่นๆ เป็นกำแพงเลย
‎ผมนึกว่าเธอต้องใช้ เธอก็คงรู้ว่าต้องซื้อขวดไหน
‎แต่เธอดูของแบบนี้ครับ
‎ส่วนผมก็เดินวนแบบ "ผมกำลังจะขี้แตก"
‎แล้วเธอก็เลือกไม่ได้
‎ประเด็นอยู่ตรงนี้ เธอต้องซื้อโลชั่น
‎ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎กับเรื่องโลชั่นของผู้หญิง
‎ชีวิตผมเคยอยู่กับผู้หญิงมาหกคน
‎ทั้งหกคนทิ้งผมไป
‎ไม่ช้าก็เร็ว ผมก็จะโทษตัวเอง
‎แต่ไม่ใช่วันนี้
‎ทีนี้
‎ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยอยู่ด้วย
‎มีพิธีก่อนนอน พวกเธอ...
‎ผมก็มีพิธีก่อนนอน ที่ผมทำคือเข้าห้องน้ำ
‎ไปฉี่ แปรงฟัน แล้วเข้านอน
‎ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้ว่าทำพร้อมกันได้
‎ผมฉี่ไปแปรงฟันไป แล้วบ้วนทับได้เลย
‎แต่นิสัยผู้หญิงคือคุณเข้าห้องน้ำ
‎นาน 20 นาที คุณปิดประตูด้วย
‎แล้วพอออกมา
‎สิ่งสุดท้ายที่ทำคือถูๆ อะไรแถวนี้
‎แล้วคุณก็ทำแบบนี้
‎พอขึ้นเตียง คุณก็บอกผม ‎ว่าวันนี้ผมทำอะไรผิดบ้าง
‎นั่นคือกิจวัตรก่อนนอน
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องน้ำ
‎แต่ผมเดาว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่
‎ผมเดาว่าคุณทาทั้งตัว หัวจรดเท้า
‎ทาโลชั่นที่คุณคิดว่าสำคัญต่อการดำรงชีวิต
‎ตอนนี้ผมอายุ 42 แล้ว
‎ผมแต่งหน้าไปทำงาน
‎อย่างเวลาออกทีวี เขาก็แต่งหน้าให้
‎ผมไม่เคยเช็ดเลยนะ เขาให้แผ่นเช็ดมา
‎ผมก็ "ไม่ต้องหรอก" แล้ว...
‎อาทิตย์นึงมันถึงจะจาง แล้วเขาก็แต่งให้ใหม่
‎นอกจากนั้น ผมก็ทาครีมกันแดด
‎แต่ผมไม่เคยทาอะไรนอกจากนั้นบนหน้าเลย ‎ไม่เคยทาในชีวิต
‎จะว่าผมติดเหล้าก็ได้
‎ผมเคยสูบบุหรี่จัด
‎ผมเคยติดโคเคน
‎แล้วผิวผมก็โคตรเนียนไร้ที่ติ
‎อยากรู้ไหมว่าทำไม
‎เพราะผิวผมได้เรียนรู้ตั้งแต่เด็ก
‎ว่ามันพึ่งพาผมไม่ได้
‎ผิวผมรู้ว่าผมจะไม่ช่วยมัน
‎มันก็เลยคิด "เอาล่ะ
‎เราจะต้องสร้างน้ำมันของตัวเอง
‎ถ้าจะรักษาสภาพผิวไว้"
‎ส่วนผิวผู้หญิง
‎ผิวผู้หญิง
‎ทุกวัน ผิวของผู้หญิงจะแบบนี้
‎"ฉันยังไม่ได้ทาครีมพิเศษเลย"
‎นั่นแหละเหตุผลที่พวกคุณแก่เร็ว
‎ใช่ ผมไม่...
‎ไม่ค่อยเล่นมุกเหยียดเพศเท่าเมื่อก่อน
‎แต่ผมก็ชอบเล่นบ้างนานๆ ครั้ง
‎มันตลกดีนะ เพราะสมัยก่อน ‎ผมเคยเล่นเยอะกว่านี้
‎แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือในสังคมเรา
‎คนจะเริ่มโมโหผม เพราะเขาไม่รู้ว่าผมล้อเล่น
‎ถึงแม้ลักษณะงานของผมจะระบุ...
‎ว่าผมอาจจะล้อเล่น
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับนักแสดงตลก ‎เรากลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งเฉยเลย
‎ทุกครั้งที่เล่นมุก
‎ที่คุณไม่ชอบแล้วบอกว่า "ทำไมพูดแบบนั้น"
‎ผมโดนถามตอนสัมภาษณ์เลยนะ ‎"ทำไมเล่นมุกนั้นล่ะ"
‎แล้วก็ตอบ "ผมนึกว่ามันจะตลก"
‎มันเหลวไหลมาก
‎ผมมีปัญหาตอนนี้เพราะมุกที่เล่นไว้เมื่อสิบปีก่อน
‎มีคนโทรมาหาผม บอกว่า ‎"คุณเล่นมุกนี้เมื่อสิบปีก่อน"
‎หน้าที่ของพวกเรานักแสดงตลกคือมันมีเส้นแบ่ง
‎หน้าที่เราคือต้องไต่เส้นแบ่งตรงนั้น ‎มันคืองานของเรา
‎เราต้องเสี่ยง พนันก็ว่าได้
‎เวลาพนัน จะเกิดอะไรขึ้น
‎เราไม่ชนะเสมอไป
‎ไม่งั้นมันคงไม่เรียกว่า "พนัน"
‎สิ่งที่เกิดขึ้นคือเราไต่ไปสุดเส้นแบ่ง
‎ซึ่งก็โอเค ในรายการพิเศษของผม ผมต้องส่งมุก
‎ตรวจมาตรฐาน หลักปฏิบัติ ‎ปรึกษาทนาย อะไรต่างๆ
‎แต่ก็ยังได้ออกเน็ตฟลิกซ์ ‎พอคุณมาเปิดดูในอีกหลายปีต่อมา
‎แล้วคุณเสือกโมโห เออ ก็ไปตายซะ
‎เพราะ...
‎เพราะตอนที่ผมเล่นมุก
‎เส้นแบ่งมันอยู่ตรงนี้ สังคมยอมรับได้
‎แต่คุณกลับย้ายเส้นแบ่งถอยเข้ามา ‎ผมก็จะไม่ล้ำเส้นกับมุกใหม่
‎เส้นแบ่งอยู่ตรงนี้
‎แต่คุณจะมาโกรธเพราะย้ายเส้นแบ่งเองไม่ได้
‎เพราะมุกแม่งเล่นตรงนี้ไปแล้ว
‎แล้วคุณก็ยังกล้ามาขอให้ผมขอโทษ
‎กับมุกเชี่ยนั่นอีก ประเด็นอยู่ตรงนี้
‎ผมอยากให้มุกมันขำ บางครั้งเราเล่นมุก
‎แล้วมันโคตรแป้ก
‎คนก็จะถาม "เล่นทำไมน่ะ"
‎เราก็ตอบ "ผมพยายามทำให้มันขำ ‎แต่มันไม่ขำโว้ย
‎แล้วคุณก็โมโหผมเฉยเลย"
‎มันเหมือนนักบินขับเครื่องบินชนข้างภูเขา
‎คุณก็ไม่ถาม "ทำทำไมน่ะ"
‎เขาคงตอบ "ผมตั้งใจจะลงจอดโดยปลอดภัย
‎แต่กลายเป็นว่าผมทำงานพลาด
‎แต่ผมไม่ได้ตื่นมาตอนเช้า ‎แล้วคิดว่า 'ชนแม่งเลย'"
‎ผมดูรายการพิเศษของเดฟ แชปเปล ‎ผมดูโชว์ของเขา
‎ผมคิดว่ามันยอดมาก
‎มันตลกมาก
‎แต่คนก็ยังโมโห เขาโมโหหลายๆ มุกในนั้น
‎เห็นไหม ประเด็นอยู่ตรงนี้
‎ผมไม่ได้ขำทุกมุกของเขานะ
‎บางอย่างที่เขาพูด ผมก็ไม่เห็นด้วย
‎แต่รู้ไหมว่าเวลาผมดูมุกที่ผมไม่ขำ ผมทำยังไง
‎ผมลืมๆ มันไป เพราะผมไม่งี่เง่า
‎ผมฟังแต่มุกที่ผมขำ
‎เขาบอกว่าเขาคิดว่าไมเคิล แจ็คสันไม่ได้ตุ๋ยเด็ก
‎แต่ผมคิดว่าไมเคิล แจ็คสันตุ๋ยเด็กจริง
‎ผมกับเดฟต่างกันตรงนั้น
‎หลายคนเลิกฟังเพลงของไมเคิล แจ็คสัน
‎ทำมาบอก "ผมจะไม่ฟังแล้ว"
‎ผมยังฟังอยู่
‎แต่ผมฟังแค่แจ็คสันไฟว์
‎เพราะถ้าตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก
‎มันก็เป็นแค่การลองค้นหาตัวเอง มันไม่ผิดเลย
‎ผมฟังยาวจนจบ ‎เพลง "เบลม อิต ออน เดอะ บูกี้"
‎แล้วก็หยุด พอแล้ว
‎ฟังนะ
‎สิ่งที่ผมพยายามบอกคุณคือ
‎คือเธอเลือกครีมที่อยากใช้ไม่ได้
‎เธอมองครีมต่างๆ หลายตัว
‎ผมก็เดินอั้นขี้จะแตก
‎ผมก็คิดกับตัวเอง "ช่างแม่ง ผมต้องขี้ละ"
‎มีห้องน้ำอยู่หลังร้านขายยา
‎ผมเลยหลบออกไป เล่ามาถึงจุดนี้
‎ผมต้องบอกเลย
‎ผู้หญิงคนนี้ขี้กลัวเชื้อโรค ‎เรื่องนี้สำคัญ ต้องบอกไว้ก่อน
‎ในห้องนี้อาจจะมีบางคนที่กลัวเชื้อโรค
‎สำหรับคนกลุ่มนี้นะ ไปตายซะ
‎ชีวิตผมไม่เคยเจอคนที่น่าสนใจ
‎แล้วมีนิสัยกลัวเชื้อโรคเลย
‎พวกคุณมีแต่คนน่าเบื่อที่ออกตัวตลอดเวลา
‎ว่าคุณกลัวเชื้อโรค
‎นิสัยกลัวเชื้อโรคมันมีผลเยอะมากนะ
‎กับบุคลิกห่วยบัดซบของคุณ
‎คุณทำเหมือนทุกคนเป็นโรคได้ยังไง
‎ทุกครั้งที่จับมือกัน คุณก็ "ไม่ได้ เพราะว่า..."
‎ทุกครั้งที่ทำอาหารกับคนกลัวเชื้อโรค
‎เราขูดเศษอาหารลงถัง
‎เราก็ "ฝากไปทิ้งถังขยะหน่อยได้ไหม"
‎เขาก็จะ "อยากทำนะ แต่ทำไม่ได้
‎เพราะฉันกลัวเชื้อโรค"
‎คุณชอบคิดว่า ‎"คนอื่นเขาชอบเชื้อโรค เลียถังขยะ"
‎คุณไม่ได้พิเศษเลย
‎ไหนๆ ก็พูดแล้ว
‎คนที่แพ้ถั่วก็ไปตายซะด้วย
‎ผมไม่ได้บอกว่าไม่มีคนแพ้ถั่วรุนแรงนะ
‎มันมีจริงๆ มีคนที่ถึงตายถ้ากินถั่ว
‎ที่ผมบอกคือมันเป็นปัญหาของคุณ
‎คนอื่นเขาไม่จำเป็นต้องยุ่ง
‎เคยขึ้นเครื่องบินแล้วเขาพูดแบบนี้ไหม
‎"สำหรับเที่ยวบินวันนี้ เราจะไม่เสิร์ฟถั่ว
‎เนื่องจากมีผู้มีอาการแพ้ถั่วรุนแรงในเที่ยวบินนี้"
‎คุณก็คงคิด "ไม่เป็นไร อย่าไปให้ถั่วเขาสิ"
‎ไอ้ง่าวพวกนี้แม่งจิตอ่อนขนาดไหนวะ
‎"ผมรู้ว่ากินแล้วถึงตาย ‎แต่รสเกลือแสนอร่อยนั่น..."
‎เขาคิดว่าคนอื่นจะทำยังไงกัน
‎ไปหาแอร์โฮสเตสแล้วบอกว่า ‎"ขอโทษนะ ใครแพ้ถั่วเหรอ" รึไง
‎คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ถ้าคนข้างๆ เขากินถั่วกัน
‎คิดว่าผงถั่วจะลอยฟุ้งในอากาศเหรอ
‎รู้ไหม เครื่องบินพวกนี้บินไปกลับทั้งวัน
‎ระหว่างจอด เขาแทบไม่ทำความสะอาดเลย
‎คิดว่าเขาจะมีเครื่องละลายถั่วพิเศษ
‎มาฉีดล้างถั่วเหรอ
‎รู้ไหมผมทำยังไง
‎ทุกครั้งที่ผมนั่งเที่ยวบินที่มีถั่ว
‎สิ่งที่ผมทำคือสั่งถั่วสักหกเจ็ดที่
‎แล้วผมก็ยัดไว้ใต้เบาะ
‎ถ้ามีใครตายขึ้นมา ผมจะได้เป็นคนแรกที่บอก
‎"ผมผิดไปแล้ว"
‎ผมพูดไว้ว่าผมเคยเล่นมุกเหยียดเพศมุกนึง
‎แล้ว ณ ปัจจุบันนี้
‎ผมไม่รู้ว่าคนจะรู้ไหมว่าผมล้อเล่น
‎มันกลายเป็นเรื่องแปลกมาก ความเครียด
‎ในเรื่องการแยกแยะถูกผิด
‎ผมขึ้นเครื่องบิน แล้วยัย... ‎แล้วผู้หญิงคนนี้ก็พยายามวางกระเป๋า
‎บนชั้นวางเหนือหัว เธอตัวสั่น วางไม่ได้
‎ผมเลยไปช่วยเธอ ‎เธอก็มองแล้วบอก "ไม่" แบบนั้นเลย
‎มันเหมือนผมซวยได้เพราะทำเรื่องดีๆ
‎มันเคยเป็นข้อดีอย่างเดียวของผม
‎ผมเคยเปิดประตูให้ ยกกระเป๋าให้
‎เคยลุกให้คนท้องบนรถเมล์
‎นั่นเป็นข้อดีของผม เป็นสิ่งดีๆ ในตัวผม
‎แล้วตอนนี้ พอผมพยายามช่วย เธอก็...
‎เธอโกรธผมใช่ไหม ‎เหมือนผมพยายามใช้ความเป็นชายเข้าข่ม
‎ว่าผมยกของเก่งกว่าคุณ ‎ผมเลยบอกเธอว่า "ช่างหัวเอ็ง"
‎แล้ว...
‎สรุปว่าเธอแค่เป็นพาร์กินสัน
‎เธอต้องให้ผมช่วยจริงๆ
‎แต่สถานการณ์มันอาจต่างไป ผมจะสื่อว่างั้น
‎ผมไปดูหนังกับลูกชาย เราดู...
‎เมื่อสองปีก่อน เราดูเรื่อง "บริษัทกำจัดผี"
‎ภาคใหม่ที่เป็นผู้หญิงน่ะ
‎ดู "บริษัทกำจัดผี" ลูกผม ตอนนั้นสี่ขวบ
‎เขาหันมาหาผมตอนดูหนัง แล้วบอกว่า
‎"ภาคนี้ไม่สนุกเท่าอีกภาคเลย"
‎ผมก็ "หุบปากเลย ชู่
‎แกห้ามพูดแบบนั้นนะ ภาคนี้สนุกไม่แพ้
‎'บริษัทกำจัดผี' อีกภาคเลย
‎ไว้คุยกันในรถ"
‎พอมาย้อนคิดดูแล้ว
‎ภาคนั้นไม่สนุกจริงๆ
‎มันโคตรห่วยบัดซบเลย
‎ไม่ตลก ฉากแอกชันก็ไม่ดี
‎มันเป็นหนังห่วยบัดซบ
‎มันไม่ได้ห่วยเพราะผู้หญิงแสดง ‎มันแค่ห่วยเพราะมันห่วย
‎เข้าใจใช่ไหม ดาราทีมนั้น พอล ฟีกเป็นผู้กำกับ
‎เขากำกับ "แก๊งค์เพื่อนเจ้าสาว แสบรั่วตัวแม่" ‎หนังตลกที่ผมชอบ
‎ดาราคนอื่นก็มาจากเรื่องนั้น ‎ก็น่าจะช่วยกันทำหนังดีๆ ได้
‎แต่เรื่องนี้พลาดไปหมด แต่เรื่องแปลกที่เกิดขึ้น
‎คือไม่มีใครไปดูเรื่องนั้นเลย แล้วอยู่ดีๆ
‎ผู้ชายก็กลายเป็นหมู ‎ผู้ชายกลายเป็นพวกงี่เง่า เหยียดเพศ
‎เพราะหนังมันขายไม่ออก แต่ไม่ใช่
‎ที่หนังมันขายไม่ออก เพราะผู้หญิงก็ไม่ไปดู
‎ถ้าคุณไปดูหนัง หนังมันคงไม่เจ๊ง
‎แต่คุณก็ไม่ไปดู
‎แล้วดันมาโกรธเราที่ไม่ไปดูเนี่ยนะ
‎รู้ไหมว่าทำไมมันถึงเจ๊ง มันเป็นตลกแอกชัน
‎ถ้าคุณไปหาบริษัทการตลาด ‎ที่ให้คำปรึกษาเรื่องวิธีขายของ
‎หนังตลกแอกชันส่วนใหญ่ผู้ชายจะชอบ
‎กฎนี้อาจจะมีข้อยกเว้นอยู่บ้าง ‎แต่หลักๆ คือผู้ชายจะชอบตลกแอกชัน
‎อยากรู้ไหมทำไม ‎เพราะผู้ชายตลก เราทำสิ่งต่างๆ และ...
‎ผู้หญิงชอบดราม่า เพราะคุณเป็นตัวก่อดราม่า
‎ประเด็นของผมคือ
‎เลิกรีเมกหนังของเราได้แล้ว ‎อย่าไปยุ่งกับมันเลย
‎ผู้ชายไม่ไปรีเมกหนังผู้หญิง
‎คุณคงไม่ได้เห็นแบรด พิตต์จับคู่จับจอร์จ คลูนีย์ ‎ทำหนังเรื่อง
‎"พิซซ่าโคตรปริศนาของพี่น้องยาย่า ‎กับมนต์รักกางเกงยีนส์หัวขวด"
‎เราไม่ไปเสือกกับเรื่องคุณ
‎แต่มันก็ควรมีหนัง
‎ที่ควรรีเมกโดยเปลี่ยนตัวแสดงนะ
‎หนังเรื่องโปรดตั้งแต่เด็กของผม ‎คือเรื่อง "ไนน์ทูไฟว์"
‎ดอลลี่ พาร์ตัน, ลิลี่ ทอมลิน, เจน ฟอนด้า ‎สุดยอด ดูตอนนี้ยังสนุก
‎เป็นเรื่องผู้หญิงสามคน ที่มีเจ้านายเป็นหมูสกปรก
‎สมัยนี้ยังใช้ได้เลยมั้ง ทั้งสามมีเจ้านายเป็นหมู
‎สิ่งที่สามสาวทำคือวางยาเจ้านาย ‎แล้วจับพันธนาการ
‎แล้วเอาไปแขวนไว้กับหลังคาโรงรถสามอาทิตย์
‎มันเป็นหนังที่สนุกนะ
‎เขาน่าจะรีเมกด้วยนักแสดงชายบ้าง
‎มีผู้หญิงคนนึง คุณมอบตำแหน่งมีอำนาจให้
‎พนักงานสามคนไม่ชอบเธอ ก็เลยวางยา
‎แล้วจับพันธนาการ
‎เอาไปแขวนไว้กับหลังคาโรงรถ
‎มันคงสนุกมาก
‎อีกเรื่องที่ต้องรีเมกโดยเปลี่ยนเพศ
‎"หุบเขาเร้นรัก"
‎หนังเรื่องนั้น มันต้องมี
‎ต้นฉบับเป็นผู้ชายสองคน ทำงานบนเขา
‎พอหมดเรื่องจะคุยกัน
‎ก็เลยเข้าเต็นท์ไปเอาตูดกัน
‎หนังของผมจะเป็นสองสาว
‎พวกเธอทำงานบนเขา ‎ทำงานของผู้ชาย แล้วเบื่อ
‎ก็เลยเข้าเต็นท์ไปเอานิ้วแยงกัน
‎เวอร์ชันของผมไม่ต้องมีเต็นท์ก็ได้
‎เรื่องนึงที่กำลังเกิดในวงการหนังตอนนี้
‎ผมคิดว่าทุกคนคงเห็นตรงกัน ‎คือเราควรเลิกแต่งหน้าดำแล้ว
‎เลิกทำได้แล้ว
‎คนไม่ชอบหรอก
‎ถ้าคุณแต่งตัวไปฮาโลวีน แล้วคิดว่า
‎"แต่งหน้าดำดีกว่า"
‎อย่าเลย
‎การไม่แต่งหน้าดำมันง่ายกว่าเยอะ
‎คุณไม่ต้องทำอะไรเลย
‎ประหยัดเวลาไปเถอะ
‎ประเด็นคือนักแสดงที่มีในหนังตอนนี้
‎ผมว่าทุกคนคงเห็นด้วย ‎ว่าจะรับบทนอกชาติพันธุ์ตัวเองไม่ได้
‎ตั้งแต่ที่มิกกี้ รูร์กเล่นตัวละครเอเชีย
‎ใน "นงเยาว์นิวยอร์ค"
‎อย่ารับบทนอกชาติพันธุ์ ‎คุณแสดงได้แค่บทชาติพันธุ์ตัวเอง
‎ผมว่าทุกคนคงเห็นด้วย
‎มีอีกเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น ซึ่งชาวเกย์ไม่พอใจ
‎คือการที่คนเพศปกติไปแสดงเป็นเกย์
‎เรื่องนั้นผมไม่แน่ใจนะ แต่ก็พร้อมปรึกษา
‎แต่นี่คือเรื่องที่ผมไม่พอใจโคตรๆ เลย
‎ทารอน เอ็ดเจอร์ตัน ‎หรือเอเกอร์ตัน อะไรก็เถอะ
‎เขารับบทเอลตัน จอห์น กับเอ็ดดี้ ดิอีเกิล
‎ไอ้ง่าวสองตัวที่หน้าปลวกที่สุดในประวัติศาสตร์
‎เขาหล่อมากเลยนะ ผมโคตรไม่ชอบเลย
‎เขารับบทคนหน้าปลวก
‎มีนักแสดงหน้าปลวกกี่คนที่อยากได้โอกาสนั้น
‎คนหน้าตาดีมันต้องมีทุกอย่างเลยเหรอ
‎ชาร์ลิซ เธรอนน้ำหนักขึ้น 13 กิโล
‎ทุกคนก็ชม "กล้าหาญจริงๆ"
‎รู้ไหมว่าอะไรที่กล้าหาญ
‎การที่ต้องหน้าปลวกทุกวันนี่แหละ
‎ผมตัดสินใจไปเข้าห้องน้ำ แล้วผมก็ปลดปล่อย
‎เธอก็ถาม "คุณจะไปไหนน่ะ" ‎มันไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกแล้ว
‎ผมเลยบอกแบบนี้
‎"ผมต้องไปขี้น่ะ"
‎เธอก็บอก "ถ้าคุณขี้ในห้องน้ำสาธารณะ
‎ฉันจะไม่ให้คุณเอาอีก"
‎ผมก็...
‎"เป็นข้อโต้แย้งที่ฟังขึ้นมากนะ ‎มันเป็นอะไรที่เลือกยากมาก"
‎ผมก็เลยตอบ "งั้นก็ได้ แต่รีบๆ นะ"
‎ตอนนี้ผมวิ่งเหยาะๆ ท่าขี้จะราด
‎ผมก็บอก "เร็วเข้า
‎เลือกครีมสักตัวเถอะ เอาสักอัน ‎อันไหนก็ได้ ใช้ดีหมดแหละ"
‎เธอไม่ยอมรีบ ผมเลยทำ ‎สิ่งที่ผู้ชายทุกคนเคยทำในความสัมพันธ์
‎ผู้ชายหลายคนในห้องนี้
‎อาจจะทำวันนี้เพื่อให้มาดูโชว์ทัน
‎นี่คือวิธีเร่งเมียหรือแฟน
‎ผู้ชายทุกคนทำ มันคือท่าไม้ตายของเรา
‎เราออกไป แล้วนั่งรอในรถ
‎แล้วก็คิด "มันคงบอกได้ชัดเจน"
‎ผมว่าผู้หญิงคงคิด "ดีแล้วที่แม่งไปนั่งรอในรถ"
‎ผมนั่งรอในรถ
‎แล้วทำท่านี้ ไหลลงไปแบบนี้
‎ผมไหลลงไปจนสุด
‎ผมพยายามหายใจเหมือนในคลาสลามาซ
‎เหตุผลที่ผมนั่งท่านี้
‎คือด้วยทฤษฎีว่าถ้านอนราบไปตามแนวนอน
‎ขี้จะไหลช้าลง
‎เพราะแรงโน้มถ่วงไง
‎ถ้าผมนั่งตัวตรง ขี้จะไหลลงได้ง่ายกว่า
‎แล้วเวลานั่งแบบนี้ ผมก็ขมิบแก้มตูดได้
‎เพราะถ้าขี้มันผ่านหูรูดมาได้
‎มันก็ไม่ผ่านปราการที่มิอาจเจาะ
‎นั่นก็คือตัวผมที่ขมิบแก้มตูดให้ชิดกัน
‎เพราะผมนี่โคตรฉลาด
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น มองเธอผ่านหน้าต่างร้านยา
‎เธอเลือกครีมแล้ว แล้วเธอก็หยุด
‎แล้วกลับไปหยิบครีมอีกตัว ผมต้องเร่งเธอ
‎ผมเลยบีบแตร
‎เธอมองออกมา เหมือนโกรธผมมาก
‎แล้วเธอก็มาที่เคาน์เตอร์ ‎ผมก็คิด "ดีจัง เธอมาแล้ว"
‎แล้วเธอก็บังเอิญเจอเพื่อน
‎แล้วก็เสือกไปคุยกับเขา
‎ผมเลยคิดว่า "ต้องเร่งอีกขั้นแล้ว"
‎ผมเลยเปิดกระจก แล้วยื่นหัวออกไป
‎ทุกครั้งที่ประตูร้านยามันแง้มแบบนี้
‎ผมก็...
‎"ผมขี้จะแตกแล้วนะ
‎ผมขี้จะแตกแล้วนะ"
‎ผมลืมไปว่าผมไม่ได้ออกทีวี
‎ผมก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้บ่อยๆ หรอก
‎ผมยื่นหัวออกนอกหน้าต่าง ‎ตะโกนว่า "ผมขี้จะแตกแล้วนะ"
‎แล้วเด็กอายุ 14 ก็ไถสเกตบอร์ดผ่านมา ‎แล้วบอกว่า
‎"โชคดีนะ จิม"
‎ผมนั่งตะโกนว่า "ผมขี้จะแตกแล้วนะ"
‎แล้วเธอก็ออกมาในที่สุด
‎เธอขึ้นรถ เห็นชัดเลยว่าเธอไม่พอใจ
‎เธอมีเหตุผลนะ ‎ผมตะโกนว่า "ผมขี้จะแตกแล้วนะ"
‎แล้วก็บีบแตรอีก
‎เธอนั่งข้างผมแล้วบอกว่า ‎"ฉันไม่อยากเชื่อเลย..."
‎ผมก็ "อย่าเพิ่งทะเลาะ
‎นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อม"
‎แล้วผมก็รีบซิ่งออกจากลานจอดรถ
‎ผมขับออกมาถึงเวนทูร่า ฝ่ารถติด ‎เธอก็เกาะไว้
‎ครีมนี่เด้งไปหมด
‎ผมเห็นตัวเอ็มสีเหลือง แมคโดนัลด์ ‎ผมก็หันไปบอกเธอว่า
‎"ผมขอแวะขี้ที่แมคโดนัลด์ได้ไหม
‎แมคโดนัลด์ขึ้นชื่อเรื่องห้องน้ำสะอาดนะ
‎ผมไม่นั่งทับฝาส้วมด้วย
‎ผมจะนั่งยองๆ ถ่าย"
‎เธอตอบอย่างหนักแน่นว่า "ไม่"
‎ผมเลยต้องตัดสินใจ
‎อีกห้านาทีถึงบ้านผม อีกสามนาทีถึงบ้านเธอ
‎ผมตัดสินใจ ผมต้องไปบ้านเธอ
‎เป็นวิธีเดียวที่จะทัน
‎ผมเสียใจทุกวันที่คิดถึงเรื่องนี้
‎ถ้าผมไปบ้านเธอตั้งแต่แรก
‎ผมก็ไม่ต้องแวะซื้อครีม
‎นั่นแหละ เราไปบ้านเธอ
‎เราไปถึงหน้าบ้าน หน้าบ้านเธอยาวมาก
‎ผมจอดรถ ลุกขึ้นทำแบบนี้เลย
‎"มาเร็วๆ"
‎กุญแจอยู่กับเธอ ผมวิ่งก็ไม่ช่วยเลย
‎เธอใส่ส้นสูง กำลังค้นกระเป๋า
‎ผมก็บอก "เร็วเข้า"
‎ตอนนี้เธอเลิกโกรธแล้ว เธอคิดว่ามันตลก
‎เธอขำเฉยๆ เลย เรามาถึงประตู
‎ทีนี้ คุณนึกถึงตอนปวดขี้สุดๆ ออกไหม
‎อาจจะอั้นแค่ห้านาที หรืออั้นมาห้าชั่วโมง
‎แต่มันมีช่วงเวลาที่คุณปวดขี้แบบสุดๆ
‎แต่พอถึงระยะ 30 เซนติเมตรจากส้วม
‎รูตูดคุณก็ให้รางวัลตัวเอง
‎จากความทุ่มเทที่ทำมาทั้งหมด
‎รูตูดคุณจะ "เย่ เราทำสำเร็จ
‎เราทำได้แล้ว ทำกันเป็นทีม
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบที่สุด เราทำด้วยกัน"
‎เพราะเวลาไปถึงส้วม คุณจะ...
‎คุณไม่มีทางได้นั่งก่อน แล้ว...
‎ไม่ ทำไมถึงฉิวเฉียดทุกครั้งเลย
‎คุณไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก ‎โลกนี้ไม่บังเอิญบ่อยขนาดนั้น
‎จะได้ฉิวเฉียดได้ทุกครั้ง
‎รูตูดคุณมีสมองของตัวเอง ‎เหมือนการทดลองของพาฟลอฟ
‎ก็นั่นแหละ ผมไปถึงประตู
‎ผมก็บอก "เร็วเข้าๆ"
‎ผมตะโกนจริงๆ เลย เธอก็เดินมา
‎เธอหยิบกุญแจออกมา เธอกำลังขำ
‎เธอเอากุญแจเสียบประตู
‎แต่ทำกุญแจตก
‎กุญแจกระทบพื้น
‎แล้วผมก็ขี้แตก
‎มันไม่ได้มาแบบแค่น้ำๆ เป็นการเตือนว่า
‎"เอาล่ะ เดี๋ยวจะมาอีกนะ"
‎แล้วก็ไม่ใช่อพยพเต็มรูปแบบด้วย
‎มันไม่ได้กระจายตูมขนาดนั้น
‎มันพิลึกมาก มันเป็นขี้ที่ออกมา
‎อย่างมีจังหวะจะโคน แบบ...
‎ไม่ต้องเบ่งๆ
‎ทุกอย่างตั้งแต่ของเหลวยันของแข็ง ‎และอื่นๆ ทั้งหมด
‎สภาพผมจากที่โวยวาย ก็เกิดความสงบ
‎เข้าสิงร่างผม ผมก็...
‎ขี้กำลังแตกเต็มกางเกงผม
‎และทันใดนั้น
‎กลิ่นของอุจจาระมนุษย์ก็ฟุ้งในอากาศ
‎และเป็นครั้งแรก ที่เธอรีบเป็น เธอบอกว่า
‎"ฉิบหายแล้ว" แล้วเธอก็หยิบกุญแจ
‎ส่วนผมก็ "อ้อ ไม่ๆ
‎ไม่จำเป็นต้องรีบแล้ว
‎ใช้เวลาตามสบายเถอะ"
‎ก่อนจาก ผมจะเล่าเรื่องสั้นๆ ให้ฟัง
‎แม่ผมเสียไปเมื่อหลายเดือนก่อน
‎ตอนแม่ผมตาย... คือแม่ผมไม่เคย...
‎ฟังนะ มันเป็นแบบนี้ แม่ผมไม่ใช่คนตลก
‎แม่ไม่มีอารมณ์ขัน ไม่เคยคิดว่าผมตลก
‎แม่ไม่เคยดูอะไรที่ผมดู ‎แล้วบอกว่า "ตลกดีนะ" เลย
‎แต่แม่ก็สนับสนุนผมมาตลอด
‎แล้วแม่ก็เป็นคนเดียวในชีวิตผม
‎คนเดียวเลย ผมล้อแม่ไว้เยอะมาก
‎ผมเรียกแม่ว่า "กุนตา" ‎แม่เป็นเหยื่อของหลายมุกที่ผมเล่น
‎ผมยอมรับเลย แม่ไม่เคยบ่นสักครั้ง
‎สักครั้ง
‎ก็...
‎ผมอยากเล่าเรื่องนึง
‎ที่มันจบแบบแม่ดูดีขึ้นหน่อย
‎ใช่ไหม
‎ตอนผมอายุ 13 พี่ชายอายุ 17
‎เราดู "สตาร์วอร์ส" ที่บ้าน
‎ผมอยู่บนบัลลังก์ทรมาน พี่ชายผมนั่งโซฟา
‎ดู "สตาร์วอร์ส" สกอตต์ พี่ชายผมนี่โคตรบ้า
‎เขาหันมาหาผมแล้วบอกว่า ‎"นี่ จิม เอาโค้กมาให้หน่อย"
‎ผมก็ "ไปหยิบโค้กเองสิวะ ‎ฉันไม่หยิบโค้กให้นายหรอก"
‎เขาก็ "ไปหยิบโค้กมา ไม่งั้นฉันจะฉี่รดพรม"
‎"อะไรนะ"
‎"ไปหยิบโค้กมา ไม่งั้นฉันจะฉี่รดพรม"
‎ผมก็ "ฉันไม่ไปหยิบโค้กให้นายหรอก"
‎เขาก็ถาม "จะให้ฉันฉี่รดพรมเหรอ"
‎ผมก็ "ฉันก็คงพยายามบอกนายว่างั้นแหละ"
‎พี่ชายผมเดินไปกลางห้องนั่งเล่น
‎ยืนอยู่หน้าผม
‎ควักหำออกมา แล้วก็ฉี่รดพรม
‎เขามองผมแล้วบอกว่า
‎"ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงต้องก่อปัญหาอยู่ตลอด
‎แค่นายไปหยิบโค้กมันก็จบง่ายๆ
‎แต่ไม่ จิม นายชอบยุ่งยาก"
‎แล้วเขาก็เขย่าหำ แล้วเก็บเข้าไป
‎เขากลับไปนอนโซฟา จุดนี้แหละที่ผมโคตรขำ
‎เขาอดดื่มโค้ก
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น อากาศร้อน 40 องศา ไม่มีแอร์
‎กับบ่อฉี่กลางห้องนั่งเล่น
‎ไอมันก็ตีขึ้นมา เราน่าจะดูถึงภาค ‎"การกลับมาของเจได" แล้ว
‎แม่ผมเข้ามา
‎แม่ทำแบบที่เวลาพ่อแม่พูดไม่ออก
‎แม่เดินเข้ามา แล้วเห็นฉี่อยู่กลางห้อง
‎แล้วก็ถามแบบนี้ "ทำไม"
‎"ใครทำ... ทำไม"
‎แล้วแม่ก็บอก "มันต้องมีเรื่องใหม่ทุกวันเลยนะ
‎ทุกวันเลย"
‎แล้วแม่ก็ถาม "ใครทำ"
‎ผมไม่อยากมีปัญหา ก็เลยบอก "สกอตต์ทำครับ"
‎แม่ก็หันไปหาสกอตต์แล้วบอก "แกทำทำไม"
‎เขาก็ตอบ "ผมสั่งให้จิมไปหยิบโค้ก
‎ไม่งั้นผมจะฉี่รดพรม"
‎แม่ก็หันมาหาผมแล้วบอกว่า
‎"ทำไมแกไม่ไปหยิบโค้กให้พี่ ‎แกก็รู้ว่าพี่แกโรคจิต"
‎ท่านผู้ชม ขอบคุณมากครับ
‎ราตรีสวัสดิ์ ขอบคุณมากจริงๆ
‎คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา