Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Przed państwem Jim Jefferies!
Witaj, Bostonie!
Jak leci? Dziękuję. Chlejecie?
Ja nie piję.
Mam wodę. Nie mogę pić tak jak kiedyś.
Kiedyś piłem codziennie.
Pięć drinków dziennie, siedem dni w tygodniu.
To 35 drinków tygodniowo.
Według FDA jestem alkoholikiem.
Ponad 20 drinków oznacza, że jesteś alkoholikiem.
Gówno prawda.
To mniej niż trzy drinki dziennie.
Rozsądna ilość.
W trzech drinkach dziennie nie ma nic złego.
Nie masz problemu.
Dwie kreski kokainy dziennie to nie problem.
To mniej niż gram na tydzień.
Przestałem tyle pić, bo kiedyś otworzyłem piwo,
a mój pięcioletni syn spojrzał na mnie i spytał:
„Tatusiu, znowu pijesz?”.
„Skąd ty się, kurwa, wziąłeś?”
Prawdopodobnie z kobiety, której dałem dom, ale...
Nie piję już tyle.
Bo jestem dobrym tatą.
Teraz piję jeden dzień w tygodniu,
ale dalej 35 drinków.
Do tego popchnęło mnie społeczeństwo.
Dlatego jeśli zobaczycie około godziny 21 kobietę po trzydziestce,
wystrojoną, ale potykającą się i trzymającą w ręku buty
i wymiotującą, nie współczujcie jej.
To dobra mama.
Znalazła trochę czasu dla siebie.
Królowa Anglii wypija cztery koktajle dziennie.
To osiem standardowych drinków na dzień.
To znaczy, że jest kompletnym pijusem.
Prawdziwym.
Pytanie brzmi, czy po pijaku jest fajna, czy wredna?
Około trzeciego drinka zaczyna zataczać się po pałacu.
„Filipie!
Filipie!”
A Filip mówi: „Kurwa, Elka znowu szaleje.
Szykujcie land rovera”.
A ona go szuka. „Filipie!”
Wchodzi do pokoju
i wychodzi z koroną na głowie.
„Wyglądam jak banknot!”
Coś wam opowiem.
Zacznę od tego, że nie toleruję laktozy.
To znaczy, że nie mam zamiaru...
tolerować laktozy.
Jeśli zjem coś z laktozą,
to po 40 minutach, jak w zegarku,
zesram się.
To coś więcej niż nietolerancja, prawda?
Robię w gacie.
Pomyślcie o tym. Siedzicie w grupkach.
Spędzacie czas z trzema, czterema znajomymi.
Są też grupki poboczne.
Jakiś dupek z twojej paczki przyprowadził znajomych z pracy.
W grupie zawsze jest jakiś dupek,
o którym mówisz kumplom: „Nie toleruję tego gościa.
Nie jestem w stanie”.
Ale to nie znaczy, że jeśli się do ciebie zbliży,
to się zesrasz.
Moi dwaj najwięksi adwersa...
Adwersarowie?
Dwie rzeczy, z którymi mam problem...
to lody i ser.
Oto tragedia mojego życia.
Lody i ser to też moje ulubione dania.
Nie zawsze miałem nietolerancję laktozy.
Teraz mam 42 lata. Przytrafiło mi się to w moje 35. urodziny.
Siedziałem i jadłem torcik lodowy,
o który zawsze proszę.
Wciągam go, a Bóg spojrzał na mnie i rzekł:
„Jak tam twoje ateistyczne żarty, dupku?”.
Teraz nie mogę jeść lodów ani sera.
Ale coś wam powiem.
Nadal jem lody i ser.
Dobrze wiem, że się zesram,
ale i tak to robię.
Najpierw jem porządny posiłek,
a potem łyżkę lodów,
bo wiem, że wszystko wysram.
Jestem geniuszem.
To dieta Jefferiesów. Zapamiętajcie to sobie.
Wciąż jem lody i ser,
ale nie jem ich poza domem.
Nie zobaczycie mnie na ulicy z rożkiem lodów.
Jem je w domu,
wśród ludzi, którzy mnie kochają i szanują.
Wiem, gdzie jest toaleta i ile zostało papieru.
Jestem gotowy.
Więc chociaż nie toleruję laktozy,
można powiedzieć, że i tak ją toleruję.
Tak jak mój tata,
który nie nienawidzi gejów,
tylko ich nie toleruje.
Mój ojciec jest 78-letnim mężczyzną z australijskiej wsi.
W dzieciństwie słyszałem czasem, jak mówił coś homofobicznego.
Gdy był młody, bycie gejem oznaczało chorobę psychiczną.
Tak ukształtowało go środowisko.
Ale dwa lata temu w Australii odbyło się referendum
w sprawie małżeństw par homoseksualnych. Ojciec głosował na „tak”.
A to dlatego, że długo z nim rozmawiałem.
„Tato, tak trzeba”.
A tata powiedział:
„Zasługują na to, by cierpieć tak samo jak my”.
Raz w życiu zrobił coś postępowego,
więc teraz uważa, że jest zajebiście nowoczesny.
Tata mówi na przykład:
„Nie mam nic do homoseksualistów.
Niech robią, co chcą.
W swoich domach, za zamkniętymi drzwiami.
O ile mnie w to nie mieszają”.
A ja zawsze pytam: „Tato, czy próbują cię w to mieszać?”.
Czy bywają takie sytuacje,
gdzie mamy dwóch gejów na przedmieściach Sydney...
Jeden jest przywiązany do łóżka i ma knebel w ustach.
Drugi smaruje pięść lubrykantem.
Już ma ją włożyć, gdy ten drugi woła...
„Co mówiłeś?”
„Może powinniśmy wciągnąć w to Gary'ego Jefferiesa”.
„Genialny pomysł. Czemu na to nie wpadłem?”
Odpina go.
Wsiadają do hondy civic i jadą.
Piątkowy wieczór w Sydney, pada deszcz.
Trzeba ominąć przystań, są straszne korki.
Zajmuje im to godzinę i 15 minut. Wysiadają pod domem taty.
Mój tata siedzi i ogląda rugby.
Słyszy pukanie do drzwi.
„To już drugi raz w tym miesiącu.
Mieliście mnie w to nie mieszać”.
W tym roku występowałem z tym programem w Sydney.
Ojciec był na widowni. Przyprowadził kumpli, z którymi gra.
Codziennie gra w bowls.
To jak curling, ale z piłką i... Ogarniecie to.
Przyprowadził ośmiu kumpli
w wieku od 70 do 90 lat.
Wszyscy dobrze się bawili.
Potem tata przyszedł za kulisy. Wszyscy tam chlali.
Powiedział: „Podobał mi się twój występ.
Opowiadasz teraz inne żarty.
Nie podobał mi się ten kawałek o mnie i dwóch gejach”.
Nie rozumiałem dlaczego.
Okazało się, że był zły nie dlatego,
że opowiadałem o jego potencjalnym seksie z dwoma gośćmi.
Jego kumple dowiedzieli się, że głosował za małżeństwem gejów.
A teraz...
kumple się z niego nabijają.
Za każdym razem, gdy wiążą buty, pytają:
„Wyjdziesz za mnie, Gary?”.
Taki już jest mój tata. Stara się.
W tym wieku wciąż próbuje być postępowy.
Oto, co jest nie tak z młodymi ludźmi.
Jest za kulisami, pije piwo, głosował za małżeństwem gejów.
Wszyscy mu dokuczają.
A mój 78-letni tata mówi:
„Tak, lubię homoseksualistów.
Ale z transwestytami gorzej”.
Mój znajomy zaczął gadać:
„Jesteś transfobem”.
Powiedziałem: „Uspokójcie się.
Ten gość dopiero wczoraj przyzwyczaił się do homoseksualistów.
Daj mu się nacieszyć.
Wystraszysz go, dupku.
Pozwól mu być starym”.
Mówi: „Geje są okej”.
Gdy słyszy: „laski z fiutami”, każe ci spadać.
Na tym polega problem
z byciem postępowym i całym tym szajsem.
Wy, milenialsi, nie rozumiecie,
że trzeba pozwolić starcom być starymi. I tak niedługo umrą.
Nie każcie wszystkim iść do przodu tak szybko jak wy.
Ludzie się starają.
Powiem wam coś o milenialsach.
Jesteście najgorszymi ludźmi w historii.
Jesteście okropni.
Jesteście strasznymi ludźmi.
Nie obwiniam was, tylko społeczeństwo, w którym żyjecie.
Media społecznościowe.
Gdy tylko o czymś pomyślicie...
„Skomentuję to...”
Ale z was mierne dupki.
Jeśli robisz więcej niż trzy selfie tygodniowo,
to skończ z tym.
Sam fakt, że myślisz o zrobieniu zdjęcia samemu sobie.
Czy to nie chore?
To jest złe samo w sobie.
Ale gdy robisz to zdjęcie, myślisz sobie:
„Inni chcą to zobaczyć”.
Jesteście straszni.
Próbowałem się z wami umawiać. To pieprzony koszmar.
Mam gdzieś twoją gładką skórę.
Wolę starszą osobę z lepszym podejściem.
Randki z milenialsami...
Kiedyś miałem fajne wypady. Oglądaliśmy zachód słońca na plaży.
Nie, pieprzyć to. Zachody słońca są skończone.
Wolicie robić pozycje jogi,
gdy ja stoję z tyłu i pytam: „Zrobiłem dobre zdjęcie?”.
Nie daj Boże, żebym przeszedł obok ściany z namalowanymi skrzydłami.
Cały dzień do dupy.
Tak to z wami jest.
Jesteście najbardziej postępowym pokoleniem w historii.
Jesteście najbardziej postępowym pokoleniem.
Ale coś wam powiem.
Każde pokolenie przed wami
było najbardziej postępowym pokoleniem w historii.
Nie jesteście wyjątkowi.
Ani się obejrzycie, gdy za 40 lat
ty wy będziecie starymi dewotami.
Nie spodziewacie się tego, co? Tak będzie.
Będziecie mówić przyjaciołom:
„Nie rozumiem dzisiejszej młodzieży.
Gdy ja byłem młody, kobiety miały penisy, a mężczyźni waginy,
i to było normalne.
Ale mój wnuk identyfikuje się jako Azjatka,
która chce być czarnym mężczyzną i poślubić robota.
Nie akceptuję tego”.
Chodzi o to...
że nie mogę jeść sera.
Nie służy mi.
Poszedłem na randkę z dziewczyną.
Byliśmy na sześciu czy siedmiu randkach.
Zabrałem ją do restauracji z menu degustacyjnym.
To te eleganckie knajpy z gwiazdkami Michelina,
gdzie serwują 11 lub 12 dań. To dobre posunięcie.
Chłopaki, jeśli idziecie na randkę,
zabierzcie ją do takiej.
Ja jem za szybko
i potem muszę patrzeć, jak ona je...
Myślę: „Ile z tego będę mógł zjeść?”.
W menu degustacyjnym
genialne jest to,
że nie przestajecie rozmawiać.
Jest tyle dań, że możecie mówić:
„To danie mi smakuje. Trzecie mi nie smakowało,
ale siódme już tak. Ciekawe, co będzie dalej”.
Dobry sposób na płynną rozmowę.
Próbowałem wystąpić z tym programem w Kansas.
Bardzo trudno wyjaśnić...
czym jest dobre danie.
Nie mogli sobie tego wyobrazić.
„Chodzicie czasem do eleganckich restauracji?”
„Pomyślcie o najlepszym daniu w życiu”.
Jakiś gość krzyknął: „Żeberka!”.
„Tak, żeberka są dobre.
Ale pomyśl o jeszcze lepszym daniu”.
Zastanowił się.
„Dwa żeberka!” „Tak”.
Te restauracje...
są zajebiście pretensjonalne.
W każdym daniu jest pianka, redukcja
i mus.
Zawsze jest jajko przepiórcze
i trufla.
Ciągle te przepiórcze jaja. Nie mogą użyć kurzego?
Gy jestem w supermarkecie w dziale z drobiem,
nigdy nie myślę: „Co na dziś? Przepiórka czy kura?”.
Gdzie oni, kurwa, kupują jaja przepiórek?
Nie jestem pewny...
czy kiedykolwiek widziałem przepiórkę.
Nigdy nie powiedziałem: „Kurwa, przepiórki dziś wylazły.
Lepiej wezmę auto do garażu, żeby go nie obsrały.
Pieprzone przepiórki”.
Więc zawsze jest redukcja, mus i pianka.
Obok przepiórcze jajo z truflą na górze.
Pierwsze danie zawsze nazywa się amuse bouche.
Nigdy nie ma go w menu.
To wykwintne danie,
które ma ci uświadomić, jak wyglądać będzie reszta dań.
Myślisz sobie: „Ach, my jemy.
Rozumiem, co się dzieje.
To mała porcja większych rzeczy”.
To tak, jakbyście przed przyjściem tutaj
poszli do mniejszego klubu komediowego
i obejrzeli pięciominutowy występ.
Myślicie: „Już wiem, co zrobi Jim”.
Kelnerem zawsze jest jakiś francuski dupek.
Mogę to powiedzieć na Netfliksie. Francuzi to dupki.
Oglądacie to w ogóle?
Na waszym francuskim Netfliksie?
Więc zawsze jest jakiś francuski fiut.
Zawsze podaje pierwsze danie
na białej ceramicznej łyżce,
z redukcją, musem, pianką,
przepiórczym jajem i czymś na górze.
Podchodzi i mówi protekcjonalnym tonem:
„Czas na amuse bouche”.
„Przygotował to dla państwa szef kuchni”.
A ty zawsze kiwasz głową. „To świetnie”.
Powinieneś być dupkiem i powiedzieć:
„Szef kuchni, powiadasz?
Słyszałaś, kochanie? Szef kuchni dziś gotuje.
Myślałem, że pomocnik kelnera się wysilił.
Czeka nas niezła gratka”.
A potem ma czelność mówić ci, jak to jeść.
„Szef kuchni radzi, by włożył pan łyżkę do ust
i zjadł wszystko jednym kęsem.
Jajo przepiórki rozleje się nad pianką, musem i redukcją.
Potem proszę połknąć”.
Powinieneś powiedzieć:
„Zajebiście, że tu jesteś.
Nie wiedziałabym, co robić.
Łyżka, powiadasz?
Ja zrobiłbym tak...”.
Jesz to, a potem parę kilka innych dań.
Zawsze jest danie z jakimś...
Wykorzystują składniki,
których nie chcesz jeść.
Gdybyś kupował wieprzowinę w supermarkecie,
pewnie kupiłbyś jakiś schab.
W tych knajpach zawsze mówią:
„Oto nerka czegoś tam
i paznokieć z kopyta.
A dla pana skórka z oka świni,
z oczodołu świni”.
Myślisz: „Mam za mało oczodołów w diecie”.
Na koniec mówisz: „Jem szpik kostny. Nie wiedziałem, że tak go lubię”.
Wszystko jest niezdrowe.
Po wszystkim czuję się grubszy.
Nagrywam ten program,
więc w ciągu tygodnia zrzuciłem trzy kilo,
po prostu nie jedząc...
Wywodzę się z rodu grubasów.
Z rodziny grubasów.
Odchudzam się ze względu na was,
publiczność, i wasze komentarze w Internecie.
Bez waszych słów mądrości
byłbym spaślakiem, ale na szczęście zjawiliście się wy
i mnie prześladowaliście.
Nie popieram zawstydzania otyłych,
ale trochę popieram.
Nie popieram żadnego zawstydzania, ale nie wiem czemu
w obecnych czasach
grubi mają immunitet od bycia zawstydzanym,
za to piętnuje się każde inne uzależnienie.
Patrzyłem, jak moja matka zajadła się na śmierć.
Ukrywała jedzenie, obżerała się, zaprzeczała, że to robi,
aż w końcu od tego umarła. Patrzyłem na to.
Ale z jakiegoś powodu mówimy grubym ludziom:
„Bądź sobą, wyglądasz świetnie”.
Piętnujemy każdy inny nałóg.
Myślicie, że palacze się nie wstydzą?
Że nie myślą podczas wdychania dymu do płuc:
„Jestem gównem. Mam dzieci. Co ja robię ze swoim życiem?”?
Nie musicie nam mówić: „Śmierdzisz.
Zabijasz się, wyjdź na zewnątrz.
Dla takich jak ty jest wydzielona strefa”.
Albo uzależnieni od kokainy.
Myślicie, że się nie wstydzą?
Za każdym razem, gdy wciągają kreskę,
muszą spojrzeć na siebie w lustrze.
Nie mówisz gościowi ćpającego metę, gdy odrywa strupy z twarzy.:
„Bądź sobą.
Żyjesz pełnią życia”.
Ale mamy patrzeć, jak ludzie się tuczą,
i prawić im komplementy? Spadajcie.
To powinno być jak palenie.
Gdy grubas wchodzi do sklepu po pączki,
sprzedawca powinien powiedzieć:
„Musisz to zjeść na zewnątrz”.
Gość wychodzi z pączkiem na zewnątrz.
Ma wydzieloną liną strefę.
Niech będzie mała, żeby mieli motywację.
Stoi tam z innymi grubasami.
Patrzą na siebie i pytają:
„Pamiętacie, jak pozwalali nam jeść w samolotach?”.
Więc dochodzimy do piątego dania.
W wykwintnych restauracjach zawsze podają foie gras.
Jest przepyszne.
Przez lata nie wiedziałem, co to jest. Smakowało mi.
Jest maślane, mięsiste, pyszne.
Aż ktoś pokazał mi filmik. Wiecie, jak to się robi?
Stają gęsi na stopach,
wyciągają jej szyję do góry.
Mają taki lejek do foie gras.
To wielka, długa rura.
Wpychają go do gardła gęsi,
aż wygląda jak połykacz mieczy.
A potem całą dobę wmuszają w nią ziarna.
Potem zawiązują jej dziób,
żeby nie zwymiotowała jedzenia.
Gęś dostaje marskości wątroby.
Wątroba robi się tłusta i żółta,
dzięki czemu zyskuje ten maślany smak.
Moje pytanie brzmi...
Kto to odkrył jako pierwszy?
Kim był gość, który jako pierwszy powiedział do kumpli:
„Chłopaki!
Torturowałem gęsi,
jak to mam w zwyczaju.
Nie uwierzycie, jak pyszny jest efekt uboczny”.
Nie popieram okrucieństwa wobec zwierząt,
ale kto uważa, że nie powinniśmy testować na zwierzętach?
Dobra.
Tych ludzi nazywam debilami.
Jeśli jesteś głupkiem, który właśnie wiwatował:
„Żadnych testów na zwierzętach!”, to jesteś prymitywnym dupkiem.
Nie powinniśmy testować błahych rzeczy, jak produkty do makijażu.
Ale jeśli chodzi o leki,
co innego nam pozostało?
Weźmy taką maść na trądzik.
Nie możesz wziąć ogórka,
posmarować go maścią i napisać:
„Brak zmian w ogórku.
Lek jest gotowy dla ludzi”.
Nie, trzeba zacząć od myszy.
Smarujesz mysz, a ona się rozpuszcza.
„Pierwsza maść niedobra”.
Bierzesz inną maść.
Mysz zaczyna się mnożyć jak mogwaj w wodzie.
„Lepsza niż pierwsza maść.
Ale wciąż kiepska”.
W końcu jakaś maść działa.
Potem bierzesz szczura, potem królika,
potem kota, potem psa, potem małpę,
potem bezdomnego, potem studenta, a potem nas.
W ten sposób mamy lekarstwo.
Dochodzimy do dania numer sześć.
Kelner podjechał wózkiem.
Tym razem była taca z pokrywką.
Podjeżdża z tą pieprzoną pokrywą.
Resztę dań przyniósł, ale tym razem potrzeba wózka.
Podniósł pokrywę, a tam pełno serów.
„Kolejne danie to fromage”.
Nie podoba mi się to.
Że tak to nazwał.
To drobiazg, ale wkurza mnie to.
Zrobił to, żeby było bardziej francusko.
Mógł powiedzieć „ser”, zna to słowo.
Wszystko powiedział po angielsku, ale musiał użyć słowa fromage.
Pieprzyć go.
Mam uwierzyć, że opanował cały język angielski
z wyjątkiem jednego słowa?
Nie podoba mi się to.
Będę z wami szczery. Nagrywamy ten program.
Z chęcią wyznam to całemu światu.
Najbardziej znienawidzoną przeze mnie grupą
są Amerykanie włoskiego pochodzenia.
Słuchajcie, to program komediowy.
Jeśli są tu jacyś Amerykanie włoskiego pochodzenia,
to wiedzcie, że nie jesteście mile widziani.
Nie można z wami wytrzymać.
Zdecydujcie się na akcent. Albo włoski, albo amerykański.
Nie przeskakujcie z jednego na drugi.
Siedzisz we włoskiej knajpie, kelner wydaje się normalny,
aż tu nagle się zmienia.
Mówi do ciebie:
„Smakuje panu? Dobre, prawda?
Moja matka robiła to z mozzarellą...”.
A ty na to:
„Co się stało z tym słowem?”.
Jakby miał wylew w środku słowa.
Mozzarella...
Pieprz się.
Dlatego muszę pochwalić Azjatów.
Lubię Azjatów.
Wybierają akcent i się go trzymają.
Są albo całkowicie azjatyccy, albo całkowicie amerykańscy.
Nie zmieniają się.
W azjatyckiej restauracji kelner nigdy nie powie:
„Smakowało? Proszę spróbować z soy soy”.
Nie robią tego.
Brawo, Azjaci.
Więc podjechał z wózkiem serów.
Były tam miękkie sery, camembert,
brie i tak dalej.
Najgroźniejsze ze wszystkich serów.
Spojrzałem na sery.
Dziewczyna nie wiedziała o moim schorzeniu.
Spytałem kelnera:
„Jak długo...
potrwa reszta posiłku?”.
„Jakieś 20 minut”.
Pomyślałem: „Powrót do domu zajmie 15 minut”.
„Dawaj fromage”.
Nałożyłem sobie cały talerz serów i pochłonąłem je.
Zeżarłem wszystko. Potem było jeszcze parę dań.
Dwa dania deserowe.
Jeden z deserów
mógłby nazywać się po prostu „laktoza”.
Kruszonka laktozowa obok pianki laktozowej
z laktozową redukcją i gałką lodów.
Potem liofilizowali kawałek kruszonki laktozowej
i posypali nim talerz.
Spojrzałem i pomyślałem:
„Jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć B”.
Zjadłem też miskę laktozy.
Nie wspomniałem, że ta dziewczyna
była bardzo drobna.
Poddała się około szóstego dania.
Ja też zjadłem jej talerz fromage.
I jej miskę laktozy.
Laktoza płynęła mi w żyłach.
Nie zostało mi wiele czasu.
Wiedziałem o tym. Pomyślałem:
„Będzie dobrze”.
Słuchałem jej. „To ciekawe”.
Kelner podszedł i spytał:
„Napiją się państwo kawy?”.
„Nie!
Poproszę tylko rachunek”.
Przyniósł rachunek. Wracamy do mnie.
Byłem z nią na kilku randkach i zawsze wracaliśmy do niej.
Po raz pierwszy wracała do mojego domu.
Cieszyłem się, bo wiem, gdzie są wszystkie toalety.
Znam odległość. Wiele się tam działo.
A ponieważ miała u mnie nocować, powiedziała:
„Musimy pojechać do apteki.
Jest mi potrzebny taki jeden krem”.
„Potrzebujesz go?
Czy tylko chcesz?”
„Nie, potrzebuję go”.
„Nie wiem, czy rozumiesz różnicę między chęcią a potrzebą.
Jeśli go potrzebujesz,
to znaczy, że umrzesz...
bez niego.
Potrzebujesz go?”
Twierdziła, że potrzebuje.
Pojechaliśmy do apteki.
Weszliśmy do środka.
Gdy weszliśmy,
zobaczyliśmy całą ścianę balsamów.
Uznałem, że skoro go potrzebuje, będzie wiedziała, który wziąć.
Tylko się na nie gapiła.
A ja wykonywałem taniec pod tytułem „Muszę się wysrać”.
Nie mogła się zdecydować.
No właśnie. Musiała kupić balsam.
Nie rozumiem,
o co chodzi kobietom z tymi balsamami.
Mieszkałem z sześcioma dziewczynami.
W ciągu życia mieszkałem z sześcioma kobietami.
Wszystkie mnie zostawiły.
Prędzej czy później zacznę się obwiniać.
Ale nie dzisiaj.
Każda kobieta, z którą mieszkałem,
miała swój wieczorny rytuał.
Ja też mam.
Idę do łazienki,
sikam, myję zęby, idę spać.
Ostatnio odkryłem, że mogę robić wszystko jednocześnie.
Sikam, myję zęby, wypluwam i tak dalej.
A wy, kobiety, idziecie do łazienki
na jakieś 20 minut.
Zamykacie drzwi.
Potem wychodzicie
i na koniec coś tu rozsmarowujecie.
A potem robicie tak.
Idziecie do łóżka i mówicie mi, co tego dnia zrobiłem źle.
To wasz wieczorny rytuał.
Nie wiem, co się tam dzieje.
Nie jestem pewny,
ale zakładam, że smarujecie całe ciało
jakimś balsamem, który wydaje wam się niezbędny do życia.
Mam 42 lata.
W pracy noszę makijaż.
Gdy jestem w telewizji.
Nigdy go nie zmywam. Dają mi ręcznik,
a ja mówię: „Nie trzeba.
Schodzi w ciągu tygodnia i wtedy znów mnie malują.
Poza tym nosiłem krem z filtrem,
ale oprócz tego przez całe życie nie nakładałem nic na twarz.
Można mnie uznać za alkoholika.
Kiedyś dużo paliłem.
Byłem uzależniony od kokainy.
A moja cera jest nieskazitelna.
Wiecie dlaczego?
Bo moja skóra w młodym wieku nauczyła się,
że nie może na mnie polegać.
Moja skóra wiedziała, że jej nie pomogę.
Stwierdziła: „No dobra...
Muszę sama wytwarzać olej,
jeśli mam się nie rozpaść”.
A skóra kobiet...
Każdego dnia skóra kobiet woła:
„Nie dostałam dziś specjalnego kremiku”.
Dlatego tak okropnie się starzejecie.
Nie opowiadam już...
tylu mizoginicznych żartów co kiedyś.
Ale od czasu do czasu lubię jakiś przemycić.
Kiedyś opowiadałem ich więcej.
Ale społeczeństwo się zmieniło
i ludzie zaczęli się na mnie złościć, bo nie wiedzieli, że żartuję.
Choć nazwa mojego zawodu sugeruje...
że prawdopodobnie żartowałem.
Z jakiegoś powodu komicy stali się wrogiem numer jeden.
Gdy opowiemy żart,
który wam się nie podoba, pytacie: „Dlaczego to powiedziałeś?”.
Pytają też o to podczas wywiadów.
Odpowiadam: „Myślałem, że będzie śmiesznie”.
To niedorzeczne.
Mam kłopoty z powodu żartów sprzed dziesięciu lat.
Ludzie dzwonią i o nie pytają.
Rola komika polega na tym, że jeśli jest jakaś granica,
to musimy dojść do samej krawędzi.
Podejmować ryzyko. Jak w hazardzie.
Co się dzieje w hazardzie?
Nie zawsze wygrywasz.
Inaczej nie nazywalibyśmy tego „hazardem”.
Więc dochodzimy do samej granicy.
Żarty w moich programach przeszły
regulacje, przepisy, prawników...
Dostały się do Netflixa, a wy oglądacie to po latach
i się wkurzacie.
Pieprzcie się.
Bo kiedy opowiadałem ten żart,
granica była tutaj
i żart był akceptowalny.
Teraz przesunęliście granicę tutaj, więc już tam nie pójdę,
bo tu jest granica.
Ale nie możecie się złościć, że jak ją przesunęliście, żart był tutaj.
A potem macie czelność żądać, żebym przeprosił
za jakiś pieprzony żart.
Chciałem, żeby żart się udał. Czasem opowiadasz dowcip,
który okazuje się nieudany.
A ludzie pytają, dlaczego to zrobiłeś.
„Chciałem, żeby się udało, ale się nie udało,
a teraz jesteście na mnie źli”.
To tak, jakby pilot uderzył samolotem w zbocze góry.
Nie pytacie: „Dlaczego to zrobiłeś?”.
„Chciałem bezpiecznie wylądować.
Ale okazało się, że zawiodłem.
Nie zaplanowałem sobie rano, że go zmiażdżę”.
Oglądałem program Dave'a Chappelle'a.
Był zajebisty.
Przezabawny.
Ludzie zdenerwowali się przez różne żarty.
Widzicie...
Nie każdy żart mi się podobał.
Z niektórymi rzeczami się nie zgadzałem.
Ale gdy słuchałem żartów, które mi się nie podobały,
nie przeżywałem tego, bo nie jestem cipą.
Słuchałem tych, które mi się podobały.
Powiedział, że Michael Jackson nie pieprzył dzieci.
Moim zdaniem pieprzył.
Tu się z Dave'em różnimy.
Wiele osób przestało słuchać Michaela Jacksona.
„Nie będę go dłużej słuchać”.
Ja dalej słucham.
Ale tylko Jackson 5.
Bo jeśli wtedy pieprzył dzieci,
to tylko eksperymentował i nie ma w tym nic złego.
Dochodzę do „Blame it on the Boogie”
i na tym kończę.
Słuchajcie...
Próbuję wam wytłumaczyć...
że nie mogła wybrać balsamu.
Patrzyła na różne kremy.
Ja tańczyłem w stylu „muszę się wysrać”.
Pomyślałem sobie: „Muszę zrobić kupę”.
Na tyłach apteki była toaleta,
więc poleciałem. W tym momencie
muszę wam powiedzieć,
że ta dziewczyna bała się zarazków. To ważne w tej opowieści.
Być może mamy tu ludzi, którzy boją się zarazków.
Jeśli tak, to niech spadają.
Nigdy nie spotkałem ciekawej osoby,
która bałaby się zarazków.
Zawsze jesteście nudziarzami, którzy ciągle powtarzają,
że boją się zarazków.
Wasz strach przed zarazkami ma przykryć
waszą beznadziejną osobowość.
Jak śmiecie traktować nas jak chorych?
Gdy ściskamy wam dłoń, mówicie: „Nie mogę, bo...”.
Gdy gotujesz z takim człowiekiem, wyrzucasz resztki do kosza
i pytasz: „Wyrzucisz to do śmieci?”,
mówią: „Chciałbym, ale nie mogę,
bo boję się zarazków”.
A ty na to: „My je uwielbiamy”. Liżesz kosz...
Nie jesteście wyjątkowi.
Przy okazji...
Ludzie z alergią na orzeszki niech też spadają.
Nie twierdzę, że nie ma takich osób.
Istnieją ludzie, którzy umrą, jeśli zjedzą orzeszka.
Mówię tylko, że to twój problem.
Reszta nie musi się w to mieszać.
Słyszeliście kiedyś w samolocie:
„Dziś nie będziemy oferować orzeszków ziemnych,
gdyż w samolocie jest osoba na nie uczulona”.
Myślisz sobie: „No to im ich nie dawajcie”.
Czy oni mają aż tak słabą wolę?
„Wiem, że mnie zabiją, ale są takie słone i pyszne...”
O co oni nas podejrzewają?
Że spytamy stewardessy: „Przepraszam, kto tu jest uczulony?”?
Co się stanie, gdy ktoś obok was zje orzeszka?
Cząsteczki orzecha dostaną się do powietrza?
Te samoloty całymi dniami latają tam i z powrotem.
Prawie nigdy nie są sprzątane.
Myślicie, że mają sprzęt do dezorzeszkifikacji
i spryskują nim powietrze?
Wiecie, co ja robię?
Za każdym razem, gdy serwują orzeszki,
biorę sześć czy siedem
i wbijam je w oparcie fotela.
A jeśli ktoś umrze, to jako pierwszy przyznam,
że się myliłem.
Powiedziałem wcześniej jeden mizoginistyczny żart
i wspomniałem, że obecnie
nie wiem, czy ludzie wiedzą, że żartuję.
Panuje dziwne napięcie w sprawie tego,
co jest dobre, a co złe.
Kobieta w samolocie próbowała włożyć torbę
do schowka na górze, ale trzęsła się i nie dawała rady.
Poszedłem jej pomóc, a ona spojrzała i powiedziała „Nie”.
Dostaje mi się, bo próbuję zrobić coś miłego.
To kiedyś był mój jedyny atut.
Otwierałem drzwi, nosiłem bagaże,
ustępowałem miejsca ciężarnym.
To była moja zaleta.
A teraz, gdy próbowałem jej pomóc,
jest na mnie zła? Jakby to był patriarchat.
Jakbym mówił, że jestem silniejszy. Kazałem jej się spierdalać.
Okazało się, że miała Parkinsona
i naprawdę potrzebowała pomocy.
Ale ta sytuacja mogłaby potoczyć się inaczej.
Byłem z synem w kinie.
Oglądaliśmy nowych Pogromców duchów, tych z żeńską obsadą.
Mój syn miał wtedy cztery lata.
Podczas filmu powiedział do mnie:
„Ten film nie jest tak dobry jak poprzedni”.
A ja na to: „Zamknij się.
Nie wolno tak mówić. Ten film jest tak samo dobry
jak poprzedni.
Pogadamy o tym w aucie”.
Gdy się nad tym zastanowić,
ten film nie był zbyt dobry.
Był do dupy.
Nie był śmieszny, miał kiepskie sceny akcji.
Był do dupy.
Nie dlatego, że grały w nim kobiety, tylko dlatego, że był do dupy.
Reżyserem był Paul Feig.
Wyreżyserował Druhny, jedną z najlepszych komedii.
Reszta obsady też tam grała. Robili razem dobre filmy.
To był niewypał, ale najdziwniejsze było to,
że nikt nie poszedł na ten film i nagle okazało się,
że mężczyźni to mizoginiczne świnie,
bo film nie odniósł sukcesu. Nie.
Nie odniósł sukcesu, bo wy też na niego nie poszłyście.
Gdybyście go obejrzały, odniósłby sukces.
Nie poszłyście na niego,
a teraz wściekacie się, że my na niego nie poszliśmy.
Czemu nie odniósł sukcesu? To komedia sensacyjna.
Każdy marketingowiec ci powie,
że komedie sensacyjne lubią głównie mężczyźni.
Bywają wyjątki, ale głównie faceci je lubią.
Wiecie dlaczego? Bo jesteśmy zabawni i działamy...
Kobiety lubią dramaty, bo lubią dramatyzować.
Chodzi mi o to,
żebyście przestały robić remaki naszych filmów.
My nie robimy remake'ów waszych filmów.
Brad Pitt i George Clooney nie grają razem
w Boskich sekretach siostrzanego Stowarzyszenia Wędrujących Dżinsów.
Zostawiamy wasze rzeczy w spokoju.
Choć niektóre filmy
powinny mieć remake z nową obsadą.
W dzieciństwie uwielbiałem Od dziewiątej do piątej.
Dolly Parton, Lily Tomlin, Jane Fonda. Fantastyczny. Do dziś się broni.
O trzech kobietach, których szef jest świnią.
Wciąż jest aktualny. Szef jest świnią.
Więc odurzają go, zakładają mu strój do bondage,
i zawieszają go na dachu garażu na trzy tygodnie.
Fajny film.
Powinni go zrobić z męską obsadą.
Jest kobieta w roli szefa.
Trzech pracownikom się to nie podoba. Odurzają ją,
zakładają strój do bondage
i zawieszają na dachu garażu.
Fajny film.
Kolejny film, który wymaga odwrotnego remake'u.
Tajemnica Brokeback Mountain.
Trzeba to zrobić!
W oryginale para gości pracuje na polu i kończą im się tematy do rozmów.
Więc wchodzą do namiotu i pieprzą się nawzajem w dupę.
W moim filmie dwie dziewczyny
pracują na polu, wykonują męską robotę. Nudzi im się to,
więc wchodzą do namiotu i robią sobie nawzajem palcówkę.
W mojej wersji nie potrzeba nawet namiotu.
Aktualnie w kinematografii
wszyscy jesteśmy zgodni, że czas skończyć z malowaniem twarzy na czarno.
Przestańcie.
Ludzie tego nie lubią.
Jeśli szykujesz się na Halloween i myślisz o pomalowaniu twarzy na czarno,
nie rób tego.
Dużo łatwiej jest nie malować twarzy na czarno.
Nie musisz nic robić.
Oszczędzaj czas.
Jeśli chodzi o aktorów,
wszyscy zgadzamy się, że nie można grać kogoś innej rasy.
Jak gdy Mickey Rooney grał Azjatę w Śniadaniu u Tiffany'ego.
Możesz grać tylko człowieka swojej rasy.
Myślę, że wszyscy się zgodzimy.
Teraz osoby homoseksualne denerwują się,
gdy heteroseksualiści grają gejów w filmie.
Nie mam pewności, ale jestem otwarty na dyskusję.
Ale jest coś, co mnie wkurza.
Taron Edgerton, Egerton, czy jak mu tam,
zagrał Eltona Johna i Eddiego Orła.
Dwóch najbrzydszych gości w historii ludzkości.
Jest bardzo przystojny. Nie podoba mi się to.
Maluje twarz na brzydko.
Ilu brzydkich aktorów marzy o takiej szansie?
Czy przystojniacy muszą mieć wszystko?
Charlize Theron tyje 14 kilo,
a ludzie zachwycają się, że jest taka odważna.
Wiecie, co to jest odwaga?
Być brzydkim każdego dnia.
Więc postanowiłem iść do toalety.
Spytała, dokąd idę. Nie było sensu kłamać,
więc powiedziałem:
„Muszę się wysrać”.
A ona mówi, że jeśli zrobię to w publicznej toalecie,
to już nigdy mnie nie przeleci.
Pomyślałem...
że to dobry argument. Niezły dylemat.
Powiedziałem: „Dobra, ale pospiesz się”.
I zacząłem trucht w stylu „Muszę się wysrać”.
Mówię: „No dalej.
Wybierz jakiś krem. Wszystkie są dobre”.
Nie spieszy się, więc zrobiłem to, co każdy mężczyzna robi w związku.
Paru facetów tutaj
zrobiło to pewnie dzisiaj, żeby być na czas.
Tak pospiesza się żonę albo dziewczynę.
To metoda każdego mężczyzny.
Wychodzimy i siadamy w aucie.
I myślimy, że to będzie mocny przekaz.
A kobiety pewnie cieszą się, że poszliśmy do samochodu.
Siedzę w aucie
i odchylam się
do samego końca.
Staram się oddychać, jakbym był w szkole rodzenia.
Siedzę tak,
bo myślę, że w tej pozycji
kupa nie wyjdzie tak szybko
ze względu na grawitację.
Jeśli usiądę prosto, kupie będzie łatwiej wypaść.
A gdy tak siedzę, mocno ściskam pośladki.
Bo jeśli kupa przejdzie przez zwieracz,
to nie przekroczy nieprzenikalnej bariery
moich ściśniętych pośladków.
Bo jestem geniuszem.
Siedzę i obserwuję ją przez okno apteki.
Wybrała krem, ale potem stanęła na chwilę.
Wróciła po inny krem. Musiałem ją pospieszyć,
więc zacząłem trąbić...
Wyjrzała, jakby była na mnie zła.
Poszła do lady. „Dobrze, zaraz przyjdzie”.
Wtedy wpadła na koleżankę.
Zaczęła z kimś gadać.
Uznałem, że muszę zwiększyć presję.
Opuściłem okno, wychyliłem głowę,
a gdy automatyczne drzwi się otwierały,
wołałem:
„Zesram się!
Zesram się!”.
Zapomniałem, że nie jestem w telewizji.
Nie myślę o tym regularnie.
Wychylam się przez okno i krzyczę, że się zesram,
a jakiś czternastolatek na deskorolce mówi:
„Powodzenia, Jim”.
Siedziałem i krzyczałem, że się zesram.
W końcu wyszła,
wsiadła do auta i oczywiście była zła.
Miała swoje powody. W końcu wrzeszczałem, że się zesram,
i trąbiłem.
Siedziała obok. „Nie mogę uwierzyć...”
„Nie ma czasu na kłótnie!
To nie są ćwiczenia”.
Wyjechałem z parkingu tak, że aż zarzuciło tył auta.
W Venturze śmigałem przez korki, ona się trzymała,
krem latał po aucie.
Widzę złoty znak McDonalda. Spytałem ją:
„Czy mogę się wysrać w McDonaldzie?
„McDonald słynie z czystości w toaletach.
Nawet nie usiądę na desce.
Przykucnę i będę pryskał”.
Usłyszałem stanowcze: „Nie”.
Musiałem podjąć decyzję.
Do mojego domu było pięć minut drogi, do jej domu trzy minuty.
Postanowiłem jechać do jej domu.
Tylko w ten sposób zdążę.
Nie daje mi to spokoju. Codziennie o tym myślę.
Gdybym od razu pojechał do jej domu,
nie musiałbym się zatrzymywać po krem.
Przyjechaliśmy do jej domu.
Miała długi podjazd.
Zaparkowałem i wysiadłem. Wołałem:
„Chodź!”.
Miała kluczyki, więc mój bieg nie pomagał.
Była na obcasach, szperała w torbie.
Wołam: „Chodź!”.
Nie był już zła, tylko rozbawiona.
Tylko się śmiała. Dotarliśmy do drzwi.
Znacie to uczucie, gdy naprawdę musicie się wysrać?
To może być pięć minut albo pięć godzin,
ale przez jakiś czas byliście zdesperowani.
Potem znajdujecie się jakieś cztery metry od toalety.
A wasz odbyt zaczyna się nagradzać
za wykonaną pracę.
Wasz odbyt woła: „Udało nam się!
Zrobiliśmy to razem.
To najbardziej mnie cieszy”.
Bo gdy docieracie do toalety, wygląda to tak...
Nigdy nie jest tak, że siadacie i...
Dlaczego zawsze zdążacie na ostatnią chwilę?
Nie macie tyle szczęścia. Nie ma tylu zbiegów okoliczności,
że zawsze to jest ostatni moment.
Odbyt ma swój własny mózg i odruch warunkowy.
Doszedłem do drzwi.
„Chodź!”
Głośno krzyczałem. Ona podeszła
i ze śmiechem wyjęła klucze.
Miała włożyć klucz do drzwi,
ale je upuściła.
Klucze spadły na ziemię,
a ja się zesrałem.
Nie był to ostrzegawczy trysk w stylu:
„Jest tego więcej”.
Nie było to też pełne wypróżnienie.
To nie było całkowite...
Dziwna sprawa. Kupa wychodziła ze mnie
w jednostajnym tempie.
Zero parcia.
Od płynów po ciała stałe. I wszystko pomiędzy.
Od wrzasków przeszedłem do spokoju.
Ogarnął mnie spokój.
Moje dżinsy wypełniały się.
I natychmiast
zapach ludzkiego kału wypełnił powietrze.
Dopiero wtedy się pospieszyła i krzyknęła:
„Kurwa!”. Wzięła klucze,
a ja powiedziałem: „O nie, nie.
Teraz nie ma sensu się spieszyć.
Nie śpiesz się”.
Zanim pójdę, opowiem wam krótką historię.
Moja matka zmarła kilka miesięcy temu.
Moja matka nigdy nie była...
Nie miała poczucia humoru.
Nigdy jej nie bawiłem.
Nigdy nie powiedziała, że mój występ był zabawny.
Ale zawsze mnie wspierała.
Była jedyną osobą w moim życiu,
z której strasznie się nabijałem.
Nazywałem ją Gunta, często z niej żartowałem.
Trzeba jej przyznać, że nigdy się nie poskarżyła.
Ani razu.
Chciałbym opowiedzieć historię,
w której wydaje się trochę bardziej cool.
Dobrze?
Miałem 13 lat, a mój brat 17.
Oglądaliśmy w domu Gwiezdne wojny.
Ja siedziałem na Tronie Niedoli, a brat na kanapie.
Mój brat Scott był świrem.
Powiedział: „Jim, przynieś mi colę”.
„Sam sobie idź. Nie przyniosę ci”.
„Przynieś mi colę albo nasikam na dywan”.
„Co?”
„Przynieś mi colę albo nasikam na dywan”.
„Nie idę po żadną colę”.
„Wolisz, żebym nasikał na dywan?”
„Właśnie próbuję ci to powiedzieć”.
Mój brat idzie na środek salonu,
staje przede mną,
wyciąga fiuta i zaczyna sikać na dywan.
Patrzy na mnie i mówi:
„Nie wiem, czemu ciągle musisz sprawiać kłopoty.
Tak łatwo byłoby ci pójść po colę,
ale Jim musi robić problemy”.
Potrząsa fiutem, chowa go
i kładzie się na kanapie. Ten moment mnie dobija.
Nie idzie po colę.
Siedzę tam, 40 stopni Celsjusza, bez klimatyzacji.
Kałuża moczu na środku salonu paruje w górę.
Leci już chyba Powrót Jedi.
Wchodzi mama.
Ma minę rodzica, któremu brak słów.
Wchodzi, widzi kałużę moczu
i pyta: „Dlaczego?
Kto by... Dlaczego?”.
„Codziennie nowy problem.
Codziennie.
Kto to zrobił?”
Nie chciałem mieć kłopotów, więc mówię: „To Scott”.
Pyta Scotta: „Czemu to zrobiłeś?”.
„Kazałem Jimowi przynieść mi colę,
bo inaczej nasikam na dywan”.
A mama odwraca się do mnie i robi to...
„Dlaczego nie przyniosłeś mu coli? Wiesz, że to świr”.
Panie i panowie, dziękuję.
Dobranoc. Naprawdę dzięki.
Napisy: Ewelina Zakrzewska