Downloaded from YTS.MX
Wij mensen weten dat we ooit sterven, maar verwachten het niet vandaag al.
Official YIFY movies site: YTS.MX
We gaan er altijd vanuit dat ons nog dagen, maanden en jaren resten.
Maar opeens gold die aanname niet meer.
Sully zei: 'Dit is uw gezagvoerder. Neem de brace-positie aan.'
Er zijn maar weinig mensen die zo'n melding kunnen navertellen.
Ik zei: 'Mag ik uw baby vasthouden?'
Ik bleef schreeuwen: 'Ga. Schiet op. We moeten dit vliegtuig verlaten.'
Je zegt tegen jezelf: 'Dit gebeurt echt. Ik ga dood.'
Ik stond op de oever van een rivier.
Naast me stond een mij onbekende meneer.
We keken naar een vliegtuig dat opsteeg.
Er kwam rook uit de motoren.
Ik vroeg wat er aan de hand was. De man zei: 'Ik weet het niet.'
Het vliegtuig verdween achter de horizon...
...en opeens zag ik een grote rookwolk.
Ik schrok er wakker van.
Ik moest die middag vliegen, maar die droom liet me niet los.
Ik had sterk het gevoel dat ik het niet moest doen.
De medewerkster wilde m'n instapkaart pakken.
PASPOORT
Ik kon het niet. -Sorry, het gaat niet.
Die droom was gewoon te beangstigend.
Ik ben naar m'n auto teruggelopen en naar huis gereden.
Toen ik die avond tv keek...
...was ik ervan overtuigd dat er iets gebeurd zou zijn.
Maar dat was natuurlijk niet zo. Ik vond dat ik me had aangesteld.
Op 15 januari vertrok ik alsnog naar LaGuardia.
Ik reis elke maand naar New York en neem altijd de vlucht van 17:00.
Maar die dag besloot ik een eerdere vlucht te nemen.
Toch was ik helemaal vergeten dat ik al om 14:45 zou vliegen.
Een van m'n compagnons zei: 'Moet je niet naar het vliegveld?'
Ik heb m'n tassen gepakt, ben in een taxi gestapt...
...en heb gezegd: 'Ik moet binnen 20 minuten op LaGuardia zijn.
Zorg dat we op tijd komen, maar rijd voorzichtig.'
In januari 2009 ging het economisch gezien erg slecht met de VS.
Iedereen had het moeilijk.
Eerlijk gezegd maakte men zich grote zorgen over hoe het verder moest.
Ik wilde graag naar huis.
Door het weer vreesde ik dat vluchten vertraagd of geannuleerd zouden zijn.
Sorry. -Het geeft niet.
Martin checkte via de selfservice in...
...maar ik wist niet welke stoelen je dan kreeg.
Ik wilde dat we tijdens de vlucht naar Charlotte bij elkaar zaten.
Het is nog steeds koud.
Ik vloog het toestel tot Charlotte.
De depressie die voor vertraging had gezorgd, was oostwaarts getrokken.
In New York was het zonnig.
Ik had nog nooit met Sully gevlogen...
...hoewel hij al 30 jaar en ik al 24 jaar voor US Airways werkte.
Ik had hem zelfs nog nooit gezien.
Je kon duidelijk merken dat hij veel ervaring had.
Dat straalde hij gewoon uit.
Pas in het toestel merkten we dat we toch niet bij elkaar zaten.
Tess hield Damian op schoot en zat op stoel 19E.
Ik zat op stoel 23B en Sophia zat op 23E...
...aan de andere kant van het gangpad.
Heb je gevraagd of we bij elkaar kunnen?
Ik vond het m'n recht als moeder...
...om naast m'n kind en m'n echtgenoot te zitten.
Ik wilde dus dat dat zou gebeuren.
Neem me niet kwalijk, maar we willen bij elkaar zitten.
Ga maar zitten. We regelen het straks wel.
Ze is nog maar vier jaar oud. -Ik wil wel van plaats ruilen.
Dat was erg lief.
Dat heeft eraan bijgedragen dat ze het heeft overleefd.
De moeder van de baby leek een beetje gespannen.
Ik vroeg haar te gaan zitten voor vertrek.
Ze moest de baby ook nog vastmaken. Maar dat is normaal.
Dat gebeurt zo vaak. We hadden maar één gezin, dus het viel erg mee.
Op dat moment begon ik me erg onbehaaglijk te voelen.
Op een gegeven moment ben ik zelfs opgestaan omdat ik eruit wilde.
Sorry, ik wil eruit.
Neem me niet kwalijk.
De stewardess zei: 'Ga zitten. Nu meteen.'
Toen ben ik weer gaan zitten.
De man aan m'n rechterzijde was erg vriendelijk.
Kan ik u helpen? Ik heb zelf vijf kinderen.
Hij had een Amerikaanse vlag op z'n revers.
Z'n haar was kortgeknipt. Hij oogde erg beheerst.
Het gaat alweer. Lief dat u het vraagt.
Cactus 1549 moet nog drie minuten wachten op vertrek naar Charlotte.
Die dag moest ik van 15:00 tot 23:00 werken.
Ik had al een briefing gehad en de frequenties doorgekregen.
Ik heb het toen overgenomen.
Cactus 1549 mag naar baan 4.
We gaan naar baan 4 om op te stijgen. -Cactus 1549 mag opstijgen.
Sully taxiede naar het midden en zei: 'Het is jouw toestel.'
We maakten vaart op de startbaan.
Sully doet de gebruikelijke meldingen.
Ik trok aan de stuurknuppel en we lieten de baan achter ons.
Ik had ooit gelezen over het moment waarop een vliegtuig neerstort.
Dat is meestal in de eerste 90 seconden na het opstijgen.
Daarom was het m'n gewoonte om tot 90 te tellen.
Daarna waande ik me veiliger.
Ik begon te tellen: 'één, pauze, twee, pauze, drie, pauze...'
Ik was bij 'pauze, 80, pauze, 81'.
Ik dacht: het gaat goed. We zijn er bijna.
En toen...
Het vliegtuig schudde en trilde.
Ik begreep niet wat er was gebeurd. Ik had echt geen idee.
We zaten immers op zo'n 1.000 meter hoogte.
Het komt goed.
Meteen daarna was er die geur.
Ik dacht aan een elektrische brand, dus ik controleerde de pantry.
Ik probeerde de stewardessen voorin via de intercom te bereiken.
Maar de intercom deed het niet. Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Er is niks aan de hand. Blijf zitten.
Terwijl ik naar voren liep, hield ik m'n handen tegen de bagagerekken.
Ik voelde of ze warm waren.
Mevrouw, ga zitten.
De man naast me keek uit het raam.
Hij keek me aan en zei: 'Volgens mij gaat de motor eraf vallen.'
Ik heb m'n gordel losgemaakt en ben naar het raam gegaan.
Ik zei: 'Ik heb goed en slecht nieuws.'
Het goede nieuws is dat de motor er niet afvalt. Maar hij doet het ook niet.
Ik reis vaak met het vliegtuig, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.
Ik keek uit het raampje en zag vonken uit de motor schieten.
Opeens hield hij ermee op.
Het werd doodstil. Je kon een speld horen vallen.
Op bijna 1.000 meter hoogte zag ik rechts boven ons...
...een groep vogels.
Ik schrok, omdat ze zo dichtbij waren dat we ze niet konden ontwijken.
Maar ze vlogen onderlangs, dus ik dacht dat we over ze heen vlogen.
Beide motoren verloren meteen hun stuwkracht.
Je merkte dat ze stilvielen. De snelheidsmeter liep rap terug.
Toen drong het pas echt tot me door.
Ik kon niet meer denken en zag alles opeens in een waas.
Startschakelaar.
Sully kwam wel in actie.
Aan, uit.
Hij schakelde de hulpmotor in. -APU.
Hij nam de leiding over door te zeggen: 'Mijn toestel.'
Hij duwde de neus omlaag om een glijvlucht te creëren.
We moesten dalen om meer luchtsnelheid te kunnen maken.
Het voelde alsof we recht omlaag schoten.
Ik dacht: ik moet m'n man David bellen.
We gaan dit niet overleven.
Ik was in de autowasstraat. Ze klonk ongerust.
Ze zei dat er een probleem met het vliegtuig was.
Het komt vast goed.
Ik zei: 'We storten neer.
We zijn opgestegen en vervolgens ergens op gebotst. Er is brand.'
Wacht, zei je nou brand?
Op dat moment wist ik dat er echt iets mis was.
Opeens sta je voor een noodsituatie waar je niks aan kunt doen.
Ik probeerde haar te kalmeren en wilde er meer van weten.
Eileen, hoor je me?
Maar de verbinding viel weg.
De dag ervoor hadden m'n vrouw en ik zitten wachten...
...op de uitslag van een borstkankeronderzoek.
Het was zenuwslopend geweest om daarop te wachten.
Ik heb zitten bidden: 'God, als u iemand tot u wilt nemen, kies mij.'
Toen werd ik gebeld.
M'n vrouw was gezond. Godzijdank.
Ik hou van je. Dag.
Ik had een pact met God gesloten.
Als dat nu werd voltrokken, had ik er vrede mee.
Startschakelaar motoren. Brandstofregelaar.
Ik moest de motoren herstarten.
Je kon de ontstekers door de koptelefoon horen. Zo stil was het.
Start de hulpmotor.
Na een tijdje wist ik dat ze het echt niet meer deden.
Ze waren helemaal kapot.
Start de hulpmotor.
Ik wist dat we zouden neerstorten.
Maar ik zag alleen maar wegen, huizen en wolkenkrabbers.
We vlogen boven New York. Er was geen open plek om te landen.
Cactus 1549, stijg naar 1.500 meter.
Toen ik het toestel in westelijke richting wilde sturen...
Cactus 1549, ga 270 graden naar links.
...onderbrak ik z'n transmissie.
Pas toen ik de microfoon openzette, hoorde ik de rest.
We hebben vogels geraakt. Beide motoren zijn uitgevallen.
M'n hartslag versnelde en m'n hart begon keihard te bonzen.
Sully sprak met de verkeersleider. Het vliegveld leek me te ver weg...
...en we zaten te laag om zo'n lange glijvlucht te maken.
Het luchtruim naar landingsbaan 31 is vrij.
Dat is niet mogelijk. -Wat hebben jullie nodig?
De luchtverkeersleider opperde vliegveld Teterboro in New Jersey.
Rechts van jullie ligt Teterboro. Willen jullie dat proberen?
Ik maakte me zorgen toen Sully niet meteen antwoordde.
Ik wilde net vragen of hij dat mogelijk achtte.
Maar toen zei hij: 'Nee, dat gaat niet. We landen op de Hudson.'
Het bleef griezelig stil.
Mensen probeerden te bevatten dat dit echt gebeurde.
Er gingen waarschuwingstekens en alarmsignalen af.
Er kwam een waarschuwing over de speakers.
Er kwam een waarschuwing dat we te laag vlogen.
Er was een alarmbel die constant afging.
Toch was Sully zo alert om de passagiers toe te spreken:
'Dit is uw gezagvoerder. Neem de brace-positie aan.'
Neem de brace-positie aan.
Toen de piloot dat zei, wist ik dat we echt gingen neerstorten.
Je hebt geen idee hoe dat zal gaan. Wordt het een soepele landing...
...of komen we met een klap neer en breekt het vliegtuig in stukken?
Ik trok Sophia's gordel zo strak als ik kon.
Ik ging over haar heen liggen om haar voor de klap te beschermen.
Dat gaat instinctmatig. Meer kun je ook niet doen.
Neem me niet kwalijk.
M'n buurman vroeg of hij m'n zoon mocht beschermen. Dat vond ik goed.
Ik dacht dat hij in die sterke armen een grotere overlevingskans had.
Het komt goed. We zijn in goede handen.
Volgens mij zei ik het tegenovergestelde van wat ik dacht.
Het was helemaal niet de bedoeling dat ik die dag zou gaan vliegen.
Ik werkte in New York aan het nieuwe stadion van de Giants en de Jets.
M'n zakelijke bespreking was eerder afgelopen dan gepland...
...dus ik ben zo snel mogelijk naar LaGuardia gegaan.
Bij de balie heb ik gevraagd of ik nog meekon.
Misschien was het wel het noodlot, maar de laatste stoel ging naar mij.
Dit is uw gezagvoerder, neem de brace-positie aan.
Er zijn maar weinig mensen die zo'n boodschap kunnen navertellen.
Het was een vriendelijk uitgesproken doodvonnis.
Ik moest de passagiers opdragen om de brace-positie aan te nemen.
Doe je hoofd omlaag. Neem de brace-positie aan.
Op dat moment accepteerde ik dat ik daar zou sterven.
Ik werd overmand door een onvoorstelbare droefheid.
Ik hoop dat nooit meer mee te maken.
De verbinding werd twee keer verbroken.
Toen ik weer contact had, moesten we de brace-positie aannemen.
Ik zei: 'O nee, we storten neer.' Ik heb afscheid genomen.
Het werd onontkoombaar toen ik zei dat ik van haar hield...
...en zij vroeg of ik voor iedereen wilde zorgen. Dat kwam hard aan.
Hij vliegt 2,5 km ten noorden van de Lincolntunnel, op 275 meter hoogte.
We zien hem nog, maar hij vliegt erg laag.
Is hij nog in de lucht? -Ja.
We zagen hoe het toestel steeds lager over de Hudson vloog.
Toen moest ik zeggen wat geen enkele verkeersleider ooit wil zeggen:
'Geen radarcontact meer.'
Dat is het laatste wat je voor een crash zegt.
Cactus 1549, er is geen radarcontact meer.
2 Tango Alpha, hij vliegt op 275 meter boven de Hudson.
Zo te zien zal hij neerkomen in de Hudson.
Ik kon het niet geloven, maar voelde me tegelijkertijd afschuwelijk.
Ik had het gevoel dat ik betrokken was bij een grote vliegramp.
210-4718, hij zei ook dat hij op de Hudson wilde landen.
Ik keek uit het raam en zag de George Washingtonbrug.
We vlogen er rakelings overheen.
Toen kreeg het vliegtuig meer vaart.
We gingen steeds sneller omlaag.
Ik wist dat er geen wonder zou gebeuren. Mijn tijd was gekomen.
Ik dacht aan m'n dochter.
We vlogen nu lager dan de hoogbouw van Manhattan.
Op dat moment besefte ik dat we op het water zouden neerkomen.
Ik dacht: het toestel breekt in stukken. Het wordt vreselijk...
...maar ik zal het overleven.
Ik bekeek hoe ik uit het vliegtuig kon komen.
Via welke deur probeer ik te ontkomen?
UITGANG
Er kan brand uitbreken. Overal ligt puin.
Ik ging ervan uit dat ik onder water en in het donker moest ontkomen.
Ik greep de stoel voor me en hield m'n hoofd zo laag mogelijk.
Vlak voordat we het water raakten, vroeg Sully: 'Heb jij een beter idee?'
Ik zei: 'Eigenlijk niet.'
Ik weet nog dat ik uit het raam keek en het water dichterbij zag komen.
Ik heb een knie tegen de stoel voor me gezet.
Ik hield hem zo dicht mogelijk tegen me aan.
Ze leunde naar voren. Toen gingen we de rivier in.
Het was een enorme klap.
Ik dacht: God, geef me kracht. Ik mag dit kind niet loslaten.
Toen gebeurde er niks meer.
Maar toen even later het koude rivierwater aan onze enkels stond...
...brak het tumult uit.
Veel ramen waren kapot, dus het water stroomde naar binnen.
Niet alleen via de onderkant, maar ook door de ramen.
Uiteindelijk kreeg ik m'n gordel los en greep ik Sophia.
Ze huilde en had geen idee wat haar overkwam. Ik was ook doodsbang.
Iedereen was in paniek. Niemand dacht logisch na.
Ik had het gevoel dat iemand het voortouw moest nemen.
Vooruit, loop naar voren.
Mensen wilden spullen pakken.
Ik schreeuwde: 'Raak het bagagerek niet aan.'
Een meneer bleef maar zoeken.
Ik zei: 'Iemand verdrinkt nog omdat jij iets zoekt.'
Lopen. Vooruit.
Ik bleef schreeuwen: 'Vooruit, blijf in beweging. We moeten hier weg.'
We moeten hier weg.
De baby in m'n armen leek ongedeerd.
Lopen maar.
Tess ging rechtop zitten. Ik gaf de baby aan haar terug.
Ik zei: 'We moeten hier weg.'
Ik maakte de grootste kans als ik met Damian over de stoelen kroop.
Ik kon niet door het gangpad, vanwege al het geduw en getrek.
Dan waren we misschien wel vertrapt.
Op een gegeven moment kon ik niet verder over de stoelen.
Iedereen liep langs me heen. Ik voelde me onzichtbaar.
Het was gewoon het recht van de sterkste.
Ik zag rechts en links mensen over de stoelen kruipen.
Ik hoorde een vrouw gillen.
Het was een vrouw die een baby tegen zich aan gedrukt hield.
Ze was doodsbang.
Ik heb nog nooit zo'n doodsbange blik gezien.
Enerzijds wilde ik daar weg. Dan zou ik het overleven.
Ik kwam steeds dichter bij de uitgang.
Toen keek ik om en zag ik haar weer gillen.
Ik zei tegen mezelf: 'Als je haar niet helpt...
...zul je nooit meer rustig slapen.
Maak plaats. Aan de kant.
Ik ben teruggegaan. Ik heb mensen opzij geduwd.
Mensen hielden me tegen. Dat irriteerde me enorm.
Aan de kant.
Ik heb ze opgehaald en gezegd: 'Jullie gaan met mij mee.'
Ik ben weer over het gangpad terug gewaggeld.
Lopen maar.
Op dat moment viel ze flauw in m'n armen.
De adrenaline gierde door m'n lijf. Ik was gewoon doodsbang.
Ik wist dat we groot gevaar liepen. Zo voelde het.
Toen ging m'n telefoon.
Het was David. Hij zei: 'Ben je geland?'
Ik zei: 'We liggen in het water.'
Ik wist dat de kerosine ook in het water nog in brand kon vliegen.
Ze moest dus weg uit dat vliegtuig.
Luister, je moet uit dat vliegtuig zien te komen.
Toen kwam ik in beweging.
Mensen dromden al naar buiten.
Ik werd meegevoerd, alsof ik in een kudde zat.
Toen ik buiten kwam, heerste daar complete chaos.
Het was ijskoud. Het vliegtuig was zinkende.
Het stonk enorm naar kerosine en er woedde brand.
Ik wilde zo ver mogelijk van het vliegtuig vandaan komen.
Ik voelde achter me iets bewegen.
Toen werd de verbinding verbroken.
Verdomme.
Het was alsof ik in de modder wegzakte.
Het was koud en zwaar.
Ik keek vertwijfeld om me heen. Moest ik weer op de vleugel klimmen?
Ik zag mensen die naar de oever leken te zwemmen.
Toen zag ik het reddingsvlot.
Ik probeerde me op te hijsen, maar gleed steeds terug.
Uiteindelijk heb ik me gewoon over de rand geworpen.
Het meisje achter me zwaaide wild met haar armen en benen.
Ik moet m'n paspoort hebben.
Ik viel weer in het water.
Hoewel de adrenaline door m'n lijf gierde, was het water ijskoud.
Ik voelde m'n ledematen niet meer.
Er moest snel iets gebeuren, anders zou ik verdrinken.
Wat doe je? Doorlopen.
Toen we bij de uitgang waren, riep iemand: 'Een baby.'
Iemand heeft de baby toen overgenomen.
Heb je haar? -Ja.
Toen ben ik haar uit het oog verloren.
Mensen stonden schouder aan schouder. Het was een chaos.
We moesten ruimte maken. Alleen het reddingsvlot bood uitkomst.
Geef me je hand.
Het lag onder de vleugel van het vliegtuig.
We keerden hem om en ik ben van de vleugel gesprongen.
Ik trok mezelf naar de achterkant.
Ik kon tegenwicht geven, zodat anderen erop konden springen.
Ik dacht er alleen aan dat het vliegtuig zinkende was.
Was iedereen ontkomen? Hoeveel doden waren er? Wie zat er nog in?
Mensen weten dat ze sterfelijk zijn.
Dat wist ik ook. Dood gaan we allemaal.
Maar je verwacht het niet vandaag al.
We gaan er altijd vanuit dat ons nog dagen, maanden en jaren resten.
Maar opeens gold die aanname niet meer.
Dit was gewoon m'n ergste nachtmerrie.
Ik zat opgesloten in een kleine ruimte die volliep met water.
Het water komt steeds hoger te staan. Ik zal verdrinken.
Dat wilde ik niet.
Toen werd ik kalm en zei tegen mezelf: 'Je moet hier weg.
Je hebt drie kinderen. Maak dat je wegkomt.'
Achter kun je er niet uit. Loop naar voren.
Ik schreeuwde: 'Achter kun je er niet uit. Loop naar voren.'
Dat was het enige wat ik kon doen.
Ik draaide een beetje door. Ik duwde en schreeuwde.
Ik wilde dat die mensen die voor me stil bleven staan...
Ik duwde en deed wat ik moest doen.
Loop naar voren. Ga nou.
Ga nou.
Op een zeker moment had ik door dat de nooddeuren open waren.
Je zag halverwege het gangpad lichter worden.
Uiteindelijk zag ik Tess met Damian bij de deur staan.
Dat was een aangrijpend moment.
Ze was ongedeerd en stond nog overeind.
Ze heeft Damian bij zich. Hij is wakker en alert, hij bloedt niet.
Volgens mij hebben we niks tegen elkaar gezegd.
We wilden zo snel mogelijk zien te ontkomen.
Maar opeens stond ik op een vleugel in het ijskoude water...
...met een baby in m'n armen.
Toen werd ik hysterisch.
Een man, ik weet nog altijd niet wie hij was...
...keek me aan, wees naar me en zei: 'Pak die kinderen.'
Ik was blij dat iemand me iets te doen gaf.
Ik draaide me om naar de moeder en zei: 'Geef me je baby.'
Ze gaf hem aan een andere passagier. Hij was erg nat...
...dus ze bedekten hem en probeerden hem warm te houden.
De vrouw nam Sophia ook over.
Ze hield haar vast.
Ze zag het als haar missie om haar niet meer los te laten.
Ik liep naar voren en zag dat er op stoel 1C nog een zwemvest lag.
Ik bukte en toen pas zag ik m'n been.
Tijdens de klap is een stuk metaal met een hoekstaal aan het uiteinde...
...door m'n been geschoten. Dat had ik helemaal niet gevoeld.
Dat zal wel door de adrenaline komen.
Ik wist ook niet waarom er bloed uit m'n mond kwam.
Ik bood in elk geval geen fraaie aanblik.
Ik liet me op het vlot glijden. Overal was bloed.
Ze keken me aan met een verbijsterde blik.
Veerboten.
Toen ik de veerboot zag...
...dacht ik: er komt eindelijk hulp. We worden gered.
Dat was een geweldig gevoel.
Hier moeten jullie zijn.
Maar dat gevoel vervloog al snel.
Iedereen stak z'n handen in de lucht en begon te schreeuwen.
Stop.
Het was een enorme boot. Hij voer recht op ons af.
Hij kon niet meer stoppen.
Stop.
De veerboot raakte de vleugel, waardoor ik weer in het water viel.
Even had ik gedacht dat de redding nabij was.
Maar toen gebeurde er dus weer iets vreselijks.
We werden heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.
Iedereen wilde op de veerboot komen. Er was een soort touwladder.
Ik probeerde het te grijpen...
...maar toen voer de veerboot achteruit. Zo viel ik weer in het water.
Toen we dichterbij kwamen, trok iets roods m'n aandacht.
Ze klampte zich alleen maar vast en klom niet omhoog.
Ik zei: 'Die vrouw moeten we als eerste zien te bereiken.'
Toen ben ik uit de helikopter gesprongen.
Ik vroeg hoe ze heette. 'Shae', zei ze.
Ik zei: 'Ik ben Michael. Ik ga je helpen.'
Toen we zagen dat ze niet omhoog kon klimmen...
...zei ik: 'Je moet dit net loslaten.' Ze zei: 'Dan worden we overvaren.'
Ik zei: 'Vertrouw me maar.'
Ze liet met tegenzin los. Ik heb haar arm vastgepakt.
Dat deed rechercheur Rodriguez ook. We zwommen zo snel als we konden.
We moesten een andere boot zien te vinden.
We hebben haar zo goed mogelijk geholpen.
Maar er waren nog meer mensen die hulp nodig hadden.
Goedenavond. Kort na het opstijgen vanaf LaGuardia...
...op weg naar Charlotte in North Carolina...
...werd vlucht 1549 van US Airways in de lucht door een ramp getroffen.
VLUCHT 1549 OVERLEVEN
Een commerciële vlucht is neergestort. Er waren 155 mensen aan boord.
Toen ik van de crash hoorde...
...verwachtte ik veel snijwonden en ander letsel.
Ik verwachtte ook amputaties, vanwege de enorme klap.
Ik rende naar een ander deel van het havenkantoor.
Ik verwachtte daar nog meer gewonde passagiers aan te treffen.
Wat ik had verwacht en wat ik daadwerkelijk aantrof...
...was een wereld van verschil.
Ik zag allemaal mensen zitten. Ze hadden dekens om zich heen geslagen.
Ze zaten zo, alsof de tijd was stilgezet.
Je kon mensen horen ademhalen. Zo stil was het.
Ik hoorde alleen een baby zachtjes huilen.
We kregen kettingen met stickers om.
Je weet meteen waarom ze dat doen: ze zijn aan het tellen.
Het gaf me een naar gevoel om te moeten toekijken...
...hoe er wordt geteld om te zien hoeveel overlevenden er zijn.
Opeens werd er meegedeeld:
'Allemachtig, iedereen heeft het overleefd.'
Dat was een fantastisch moment.
Je beseft dat je deel uitmaakt van een wonder.
Honderdvijfenvijftig mensen stortten neer en iedereen heeft het overleefd.
Dat is ongelooflijk. Echt onvoorstelbaar.
Ik had lang in het water gelegen en was onderkoeld.
Ik had ook overgegeven. Na onderzoek moest ik naar het ziekenhuis.
Toen ik naar de ambulance werd gereden, besefte ik pas wat de impact hiervan was.
Er cirkelden helikopters in de lucht.
Ik werd verblind door flitslicht.
Er werden vragen op me afgevuurd terwijl ik naar buiten werd gereden.
Kun je vertellen wat er is gebeurd?
Ik dacht: ik heb geen idee wat er is gebeurd.
Kan iemand mij dat misschien vertellen?
Je werd belaagd door journalisten.
Wie een deken van het Rode Kruis had, wist de camera's op zich gericht.
U wilt vast wel iets zeggen.
Ik keek in de camera en zei:
'Dankzij deze piloot heeft mijn dochter nog een vader.'
Ik had geen idee dat die uitspraak me nog maanden zou achtervolgen.
Het laatste nieuws over 'Het wonder op de Hudson'.
Alle inzittenden kunnen dit navertellen.
Miracle on 34th Street kenden we al.
Maar nu hebben we ook een wonder op de Hudson.
Ik ben er echt van overtuigd dat het een wonder was.
Ik ben ongelooflijk dankbaar.
Maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds nachtmerries heb en angstig ben.
Als je me nu vraagt of ik weer op vlucht 1549 zou stappen...
...dan zou ik dat niet doen. Het is nog te zwaar.
Ik hoop dat ik door deze ervaring een beter mens word.
Een betere moeder, een betere vrouw, een betere zus en een betere dochter.
Ik heb geluk gehad die dag.
Ik ben me er terdege van bewust dat ik nog bij m'n gezin ben...
...en dat ik een nieuwe wending aan m'n leven moet geven.
Er was eindelijk eens goed nieuws, voor het eerst in lange tijd.
Dat hadden de mensen nodig.
Ik vond het geweldig om daar deel van uit te maken.
Ondertiteld door: Anke ten Doeschate