Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ดูนั่นสิ
‎- แจ็ค ‎- แจ็ค
‎- แจ็ค ช่วยเซ็นให้หน่อยค่ะ ‎- แจ็ค...
‎(ห้ามสูบบุหรี่)
‎(รับบริจาค)
‎(แหล่งจ่ายไฟโรงละคร)
‎ท่านผู้มีเกียรติครับ
‎ส่งเสียงกันให้เต็มที่ ‎และปรบมือต้อนรับ
‎คุณแจ็ค ไวท์ฮอล
‎สวัสดีครับ เวมบลีย์
‎ว้าว นี่เป็นที่สุดของความมีระดับเลยนะ
‎ผมประหม่าครับ ต้องบอกตามตรงเลย
‎ผมเคยทำงานมีระดับพังไปหลายงาน
‎การขึ้นเวทีที่ล่มที่สุดของผม
‎คือในงานเลี้ยงวันคริสต์มาส ‎ของเจ้าชายชาร์ลส์
‎ฟังดูพิลึกยังไง ‎งานก็พิลึกอย่างนั้นเลยครับ
‎อย่างแรกที่พิลึกก็คือตอนที่ผมออกมา
‎เจ้าชายชาร์ลส์กับคามิลลา ‎นั่งอยู่แถวหน้า
‎บนเก้าอี้พนักสูง
‎ผมถึงกับคิดว่า "รู้ใช่ไหมว่านี่คือชีวิตจริง ‎ไม่ใช่ในเรื่องมหาศึกชิงบัลลังก์"
‎อีกอย่างนะ อย่านั่งแถวหน้าสิ
‎คนดูแถวหน้า ‎เป็นตัวช่วยของนักแสดงตลกนะ
‎ถ้ามุกแป้ก เราก็จะคุยกับคนแถวหน้า
‎ถามพวกเขาว่าทำอาชีพอะไร
‎ผมจะถามอาชีพเจ้าชายชาร์ลส์ได้ยังไง
‎พระองค์เป็นคนว่างงานที่ดังที่สุดในโลก
‎"ทำงานอะไรครับ" ‎"ก็แค่นั่งกินนอนกิน
‎รอให้พ่อแม่ตายน่ะ"
‎"ผมก็เหมือนกัน"
‎ผมเลยใช้ลูกเล่นกับคนดู ‎ว่า "คุณทำงานอะไร" ไม่ได้
‎เพราะคนดูแถวแรกของผม ‎เป็นคู่รักสวัสดิการ
‎ผมดีใจที่พวกคุณขำออกนะ ‎ขอบอกตามตรงเลย
‎คืนนั้นน่ะ มุกนี้ฮากริบ
‎มีเมแกนขำอยู่คนเดียว ‎ซึ่งนั่นทำให้แย่เข้าไปใหญ่
‎อีกอย่างในงานที่พิลึก ‎คือพวกนั้นไม่ได้ให้ไมค์ผม
‎ซึ่งนั่นเป็นของอย่างเดียว ‎ที่นักแสดงตลกอย่างผมต้องใช้
‎นี่เป็นสิ่งเดียว ‎ที่ทำให้ผมมีสถานะต่างจากพวกคุณ
‎ถ้าไม่มีเจ้านี่ ผมก็เป็นแค่ผู้ชายเพี้ยน ‎ที่ตะโกนพูดกลางสี่แยก
‎ถ้ามีเจ้านี่ ‎"สวัสดี ผมจะมาคุยเรื่องการบ้านการเมือง"
‎พอไม่มี "ผมจะมาคุยเรื่องพระเยซู"
‎งานนั้นไม่มีไมโครโฟน ‎สองพระองค์อยู่แถวหน้า
‎ผมต้องเล่น 45 นาที
‎ตลอด 45 นาที ‎ที่ผมต้องเต้นไปเต้นมาต่อหน้าราชวงศ์
‎อย่างกับว่าผมเป็นจำอวด ‎ไม่ก็ตลกหลวง
‎แต่เหตุการณ์น่าอดสูอย่างสุดท้าย ‎เกิดขึ้นหลังการแสดงครับ
‎ในฐานะนักแสดงตลก ‎เราจะรู้ได้ว่าการแสดงเมื่อกี้ไม่ดี
‎ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกก็ได้
‎โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือไม่จำเป็น ‎ต้องให้ว่าที่กษัตริย์ของอังกฤษมาค่อนแคะ
‎มีคนแนะนำผมกับเจ้าชายชาร์ลส์
‎รู้ไหมว่าพระองค์ตรัสอะไร ‎กับผมเป็นอย่างแรก
‎"ปีหน้าเราลองจ้าง ‎นักมายากลมาเล่นดีกว่า"
‎ปากดีนี่หว่า
‎ไม่เป็นไรครับ ผมแนะนำพระองค์ ‎กับเพื่อนๆ แก๊งเขย่าฝันสะบัดซิกแพค
‎คามิลลาถูกใจโคตรๆ เลยล่ะ
‎อ่านผู้ชมให้เป็น ‎นั่นเป็นบทเรียนของผมจากคืนนั้น
‎เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับนักแสดงตลก ‎มันยากเวลาเราเดินทางไปทั่ว
‎ผมอยู่อเมริกามาพักหนึ่ง ‎ในนี้มีคนอเมริกันไหมครับ
‎โอ้โฮ โอเค
‎ใช่ พวกอเมริกันของแท้เลยล่ะ
‎โอเค อย่ายิงนะครับ
‎ไม่เอาน่า ปรบมือกันไปเลย ‎คุณครับ...
‎คุณครับ เชิญคนดูปรบมือกันให้เต็มที่ ‎ผมยังพยายามแจ้งเกิดที่อเมริกา
‎ไม่มีทางที่คำพูดเมื่อกี้ ‎จะได้เข้าไปอยู่ในสแตนด์อัพของผมแน่
‎ข้ามศพผมไปก่อนเถอะ
‎เมื่อกี้แค่สำนวนนะครับ
‎ฟังนะ ผมมาดีครับ ‎ผมรักอเมริกา ที่นั่นยอดเยี่ยมสุดๆ
‎แล้วรู้ไหมว่าผมตระหนักอะไรได้
‎พวกคนอเมริกัน ‎คุณก็ทำทุกอย่างที่พวกเราทำ
‎แต่พวกคุณเล่นใหญ่กว่า
‎และทำได้ดีกว่าด้วย
‎อย่างที่นี่ที่เราก็มีพวกโง่ๆ
‎แต่พวกโง่ที่ประเทศคุณ ‎นี่เป็นระดับโลกเลยล่ะ
‎ผมไม่ได้จะบอกว่า ‎"คนอเมริกันโง่ทุกคน"
‎ไม่เลยครับ อเมริกา ‎มีคนฉลาดระดับโลกอยู่เยอะแยะ
‎ที่ผมจะพูดคือเวลาอเมริกาโง่เนี่ย
‎พวกคุณโง่ได้ขั้นเทพ
‎ยกตัวอย่างนะ คนโง่ประจำหมู่บ้านเรา ‎จะนั่งตามสวนสาธารณะ โวยใส่ก้อนเมฆ
‎ส่วนของคุณเป็นประธานาธิบดี
‎โลกใบนี้มันงี่เง่าลงทุกวันครับ ‎ดูจากป้ายเอาก็ได้
‎ผมจะยกตัวอย่างจากที่ผมเคยเห็นนะ ‎ผมอยู่ทูซอน รัฐแอริโซนา
‎ผมลงมากินอาหารเช้าที่โรงแรม
‎และตรงเครื่องปิ้งขนมปังของโรงแรม ‎มีป้ายเขียนเอาไว้ว่า
‎"กรุณาทาเนยบนขนมปัง...
‎หลังใช้งาน"
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าควรทาเนยบนขนมปัง
‎หลังจากที่มันถูกปิ้งแล้วเนี่ย
‎คุณก็ไม่ควรได้รับอนุญาต ‎ให้อยู่ใกล้เครื่องปื้งขนมปังนะ
‎เว้นแต่ว่าคุณจะอุ้มมัน ‎ไปแช่อ่างอาบน้ำด้วย
‎แต่ถ้าจะพูดให้แฟร์ ‎ป้ายนั่นก็มาคู่กับสิ่งประดิษฐ์ที่แย่ที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาตินะ
‎ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษครับ ‎ผมขอเสนอ...
‎เครื่องปิ้งสายพานของโรงแรม
‎ไม่มีใครสักคนในโรงละครกว่าหมื่นที่นั่งนี้
‎ที่เคยทำขนมปังปิ้งที่พอดีๆ ได้
‎ด้วยเครื่องปิ้งสายพานของโรงแรม
‎ห่วยแตกสิ้นดี
‎แถมมันยังมากับช่องเล็กๆ
‎เพื่อให้เราเห็นความรันทดของชีวิตกับตา ‎ในรูปแบบสโลว์โมชั่น
‎ใส่ครั้งแรก
‎ยังเป็นขนมปัง
‎ใส่ครั้งที่สอง
‎ยังไม่อุ่นด้วยซ้ำ
‎ใส่ครั้งที่สาม
‎เกรียมไม่เหลือชิ้นดี
‎ไม่มีปุ่มตั้งค่าให้ขนมปังออกมาพอดี
‎ก็เหมือนเอาคนผมแดงไปนอนอาบแดด ‎ยังไงก็ดูไม่จืด
‎ตรงล็อบบี้จะมีแถวยาวตลอด ‎เพราะจะมีมนุษย์ลุงสักคน
‎ที่คิดว่าการเอาเบเกิลใส่เข้าไป ‎เป็นความคิดที่ดี
‎เบเกิลเนี่ยนะ บ้าไปแล้วหรือไง ลุง
‎ถ้าอยากให้เจ้าเครื่องนั่น ‎ปิ้งเบเกิลให้ทันกินมื้อเช้า
‎ก็ต้องเริ่มใส่ไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนสิ
‎กว่าเบเกิลจะลงมา ‎ลุงก็ลงโลงได้พอดี
‎แล้วเหมือนคนพวกนั้นคิดว่า ‎"เราจะทำเครื่องนี้ให้ห่วยกว่าเดิมได้ยังไงดี
‎รู้แล้ว งั้นให้ขนมปังสภาพทุเรศทุรังนั่น ‎ตกลงมาบนถาดเล็กๆ
‎ที่อยู่ข้างใต้ ‎ที่เราวางไว้เป็นมุมหน่อยๆ
‎ขนมปังหน้าตาเฮงซวยของคุณ ‎จะได้ตกบนพื้นพอดี"
‎เราเห็นคนรอให้ขนมปังออกมา ‎ในท่านักคริกเก็ตตำแหน่งรับลูก
‎"โอ้ มีโอกาสหลุดมือสูงเลยครับ"
‎"ทำไมล่ะครับ"
‎"อ๋อ ผมเป็นพวกโรคจิต ‎ที่ชอบทาเนยที่ขนมปังก่อนปิ้งน่ะ"
‎นั่นไม่ใช่ป้ายที่แย่ที่สุด ‎ที่ผมเคยเห็นด้วยนะ
‎ป้ายที่แย่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น ‎อยู่โรงแรมเดิมนี่แหละ แต่อยู่ที่สระว่ายน้ำ
‎ผมไปที่สระของโรงแรม ‎กะจะว่ายน้ำให้สดชื่น
‎ที่สระว่ายน้ำโรงแรม ‎แล้วผมก็อ่านป้าย
‎ทุกท่านครับ ผมถึงกับสะดุดกึก
‎ขนก็ลุกไปทั้งตัว
‎มันเขียนไว้อย่างนี้ครับ
‎"กรุณางดใช้บริการสระว่ายน้ำของโรงแรม
‎หากคุณอยู่ในภาวะ...
‎ท้องร่วงแสดงอาการ"
‎ขอบคุณมากที่ทำให้ผมขยาดกับที่นี่
‎และสระว่ายน้ำทุกแห่ง
‎เพราะการที่จะมีป้ายนั่นได้
‎ก็ต่อเมื่อเคยเกิดเหตุมาก่อน
‎นั่นเป็นเรื่องที่เราจำเป็น ‎ต้องมีป้ายเพื่อเตือนความจำเลยหรือไง
‎อย่าเข้าใจผิดนะครับ ‎ผมเองก็ชอบการว่ายน้ำมาก
‎แต่ผมก็ยอมรับว่า ‎ถ้าตัวเองกำลังโดนข้าศึกโจมตี
‎ในรูปของท้องร่วงแสดงอาการ
‎ก็มีกิจกรรมบางอย่าง
‎ที่ผมจะไม่ไปเข้าร่วมสักพัก
‎ว่ายน้ำ
‎เล่นแทรมโพลีน
‎ขี่ม้า กระโดดร่มดิ่งพสุธา ‎ดิ่งพสุธาแบบคู่ก็ด้วย
‎ผมเป็นคนประเภท ‎ที่ใช้ชีวิตบนความกลัว...
‎ว่าวันหนึ่งผมอาจอึราดในที่สาธารณะ
‎ยกตัวอย่างชัดๆ เลยก็ได้ ‎ว่าทุกครั้งที่อยู่บนรถ
‎แล้วไม่รู้ว่าเบาะนั่ง ‎เปิดระบบทำความร้อนเอาไว้
‎ผมจะคิดว่า "เวรแล้ว วันนี้สินะ"
‎และที่สำคัญกว่านั้นเนี่ย ‎คือวลีนี่หมายความว่าไงกันแน่
‎ท้องร่วงแสดงอาการ แล้วอีกอย่างคืออะไร
‎ท้องร่วงไม่แสดงอาการเหรอ
‎"ครับ ตระกูลเราสืบทอดโรคท้องร่วงกันมา
‎ทวดผมเดินทางไปอินเดีย ‎แล้วได้เชื้อเดลีไส้ตรงมา
‎แต่โชคดีว่าท่านไปได้สายพันธุ์ไม่ปะทุ
‎พวกเราเลยไม่เคยอึราดสักคน"
‎ผมทำได้แค่คิดเอาเองว่าท้องร่วงแสดงอาการ
‎หมายความว่า ‎อาการมันแสดงออกมาทางก้นเราจริงๆ
‎ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ‎และด้วยเหตุผลพิลึกพิลั่นอะไรก็แล้วแต่
‎คุณตัดสินใจว่าสถานที่แก้เกมที่ดีที่สุด
‎คือสระว่ายน้ำคนแน่นของโรงแรม
‎ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะเป็นพวกที่หยุดอ่านป้าย
‎"อะไรน่ะ 'ห้ามวิ่ง ห้ามกระโดดน้ำ' ‎อ้อ ดีเลย ไม่ได้ห้ามอึ
‎งั้นฉันจะทิ้งบอบ์มแล้วนะ"
‎แต่นี่ก็เป็นโลกยุคปัจจุบันของเราครับ
‎เราต้องห่วงความรู้สึกของทุกคน ‎ความเข้าอกเข้าใจของทุกคน
‎ความไม่เข้าอกเข้าใจของทุกคน
‎รวมทั้งข้อจำกัด ‎เรื่องอาหารของทุกคนด้วย
‎ผมจะบอกให้ว่าอะไรที่เกินไป ‎และผมต้องขอลุกขึ้นพูดเองเลยครับ
‎เห็นแก่พระเจ้าเถอะ
‎ตอนนี้ พวกเราน่ะ...
‎มีนมพอแล้ว
‎หยุดจับอะไรต่อมิอะไรมาทำนมสักทีเถอะ
‎ก่อนหน้านี้ ผมไปซื้อกาแฟ
‎ที่ร้านใกล้บ้านผมในลอนดอน ‎เป็นโซนบ้านป่าเมืองเถื่อน
‎ที่เรียกว่าน๊อตติ้งฮิลล์
‎ผมเข้าในข้างใน ‎รสนิยมการกินกาแฟของผมง่ายมาก
‎นี่ควรจะเป็นการซื้อขายที่ง่ายสุดๆ
‎แต่ไม่มีอะไรง่ายสักนิด
‎ผมเข้าไปในร้านแล้วสั่ง ‎"สวัสดี ขอกาแฟใส่นมแก้วครับ"
‎"ได้ค่ะ จะรับเป็นนมอะไรดีคะ
‎เรามีกะทิ เรามีนมอัลมอนด์
‎เรามีนมเฮเซลนัท เรามีนมเม็ดมะม่วง
‎เรามีนมแมคคาเดเมีย ‎เรามีน้ำนมข้าวโอ๊ต น้ำนมข้าว น้ำนมกัญชง
‎นมถั่วเหลือง ‎จะคั้นจากถั่ว เม็ด เมล็ด เนื้อ เปลือก เส้นใย
‎คั้นจากใบ จากต้นอ่อน หรือลำต้นดี"
‎"ขอนมจากเต้าครับ
‎จะเป็นเต้าแบบไหนก็ได้ ‎ถ้าจะให้ดีก็เต้าวัว แต่ผมไม่เรื่องมาก
‎ไม่ว่าจะเป็นเต้าอะไร ผมก็โอเค"
‎เธอมองหน้าผม ‎อย่างกับว่าผมไปขอนมจากเต้าเธอ
‎เหมือนผมเป็นคนเพี้ยน ‎ผมไม่ใช่คนเพี้ยนนะ
‎คุณต่างหากที่อยู่หลังร้านกับเพื่อนๆ
‎นั่งคั้นนมจากเม็ดมะม่วง ‎คุณต่างหากที่ประหลาด ไม่ใช่ผม
‎ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เชื่อ ‎ว่าอาการแพ้แล็กโทส
‎เป็นปัญหาของมนุษยชาติ ‎ที่ร้ายแรงและเร่งด่วน
‎แต่ผมขอเตือนความจำหน่อยนะ ‎ว่าตอนนี้เรายังไม่มียารักษาโรคมะเร็ง
‎แต่เรากลับมีนมทางเลือก ‎เป็น 12 ชนิดวางขายในท้องตลาด
‎ซึ่งส่วนตัวแล้ว ผมเห็นว่า ‎มันเกินความจำเป็นไป 11 ชนิดเลยนะ
‎ฟังนะครับ พวกเรากำลังคุยกันสนุกๆ
‎ผมไม่อยากทำให้เดี่ยวของผม ‎กลายเป็นรายการเท็ดทอล์ค
‎แต่ผมกำลังจะพูดถึงวิทยาศาสตร์ขั้นสูง ‎ที่จะทำพวกคุณอ้าปากค้าง
‎นมต้องมาจากเต้านมครับ
‎ครั้งล่าสุดที่ผมเห็น ‎อัลมอนด์ก็อกแบนราบอยู่นะ
‎พวกคุณกำลังดื่มน้ำคั้นถั่ว
‎ตายล่ะ
‎ผมห่วงว่านี่อาจ ‎เป็นปัญหาเฉพาะของคนลอนดอน
‎ในทัวร์ที่ผมขึ้นแสดงมา...
‎ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะผมไปเล่น ‎แถวตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ
‎เราไปแสดงที่นั่น ‎และพวกเราก็อยู่ในโรงแรมเล็กๆ
‎ที่ตั้งอยู่ไกลปืนเที่ยง ‎มันสุดยอดเลยล่ะ มีผู้ชายสูงอายุคนหนึ่ง
‎ที่เสิร์ฟอาหารเช้าเราที่โรงแรม
‎ผู้จัดการทัวร์ผม จอห์นนี ‎ถามลุงคนนั้นเรื่องนม
‎ลุงแกตอบได้โดนใจผมสุดๆ
‎เขาถาม "ขอโทษทีครับ ‎ที่นี่มีนมอะไรให้เลือกบ้าง"
‎ลุงแกตอบว่า "ร้อน...
‎ไม่ก็เย็น"
‎มนุษย์นมวัวอยู่ไหนครับ ‎คืนนี้มีมนุษย์นมวัวมาบ้างไหม
‎รู้ตัวใช่ไหม ‎ว่าพวกเราเป็นสิงห์อมควันแห่งปี 2020
‎ผมพูดจริงนะ พวกเราจะค่อยๆ ‎ถูกสังคมกีดกันให้ไปอยู่ชายขอบ
‎พวกนั้นจะจำกัดพื้นที่ ‎ให้เราไปนั่งดื่มนมจากเต้าแสนโสโครก
‎อีกไม่นาน ‎ก็จะมีคำเตือนเหมือนที่ทำกับบุหรี่
‎เราจะเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ‎หยิบนมขึ้นมาสักกล่อง
‎ด้านข้างจะมีสติกเกอร์แปะว่า "คำเตือน
‎อาจทำให้กระดูกและฟันแข็งแรง"
‎แล้วอย่าบังอาจเชียวนะ ในปี 2020 เนี่ย ‎อย่างบังอาจดื่มนมโสโครกจากเต้า
‎ด้วยหลอดพลาสติก
‎ไม่ได้นะ ไม่ได้เชียว ‎ดูดด้วยบ้องกัญชาซะยังจะดีกว่า
‎ผมเพิ่งโดนเพื่อนคนหนึ่งสั่งสอนมา
‎เพื่อนผมคนนี้เนี่ย ‎เป็นพวกรักสิ่งแวดล้อมปลอมๆ ตัวแม่เลย
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยเจอผู้หญิงแบบนี้หรือเปล่า
‎เธอจะสาธยายมาหมด ‎"อ๋อ ฉันมีแก้วกาแฟแบบล้างได้
‎ฉันมีขวดน้ำที่เอากลับมาใช้ใหม่ได้ ‎ฉันพกทุกอย่างในถุงช้อปปิ้งรักษ์โลก"
‎เธอขับฮัมเมอร์มาที่นี่แน่ะ
‎เธอมาจิกผมเรื่องหลอด เธอบอกว่า
‎"แจ็ค เธอใช้หลอดพลาสติกไม่ได้แล้วนะ
‎แล้วสิ่งแวดล้อมล่ะ แล้วสัตว์ป่าล่ะ
‎เธอต้องใช้หลอดแบบใช้ซ้ำได้" ‎ผมเลยบอก
‎"ก็ได้ ฉันเข้าใจ" ‎แล้วไปหาหลอดที่ใช้ซ้ำได้มา
‎มันทำมาจากงาช้าง ใช้งานได้โคตรดี
‎ผมกำลังช่วยโลก ‎เดี๋ยวนี้ผมไม่ใช้แก้วกาแฟแล้ว
‎ผมแค่พกกระดองเต่าเข้าสตาร์บัคส์ ‎แล้วบอก "เติมให้มิดกระดอง"
‎ผมเริ่มรีไซเคิลถุงยาง ก็...
‎พี่เบิ้มคนนั้นเข้าใจผมดี
‎ล้างน้ำผ่านๆ ‎เอาน้ำคั้นถั่วออกให้หมด พาดที่ราวตาก
‎ถุงรักษ์โลกของจริงเลยล่ะ
‎ตอนนี้พวกเราต้องช่วยกัน ‎ทำในส่วนของเราครับ
‎วันก่อนผมกินอิมพอสซิเบิลเบอร์เกอร์แบบวีแกน
‎ให้ตาย มันสุดยอดมาก ‎แถมยังมีอะไรหักมุมด้วย
‎รสชาติมันเหมือนแฮมเบอร์เกอร์ทั่วไป แต่ว่า...
‎ราคามันเท่าแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้น
‎และไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย
‎อีกอย่างคือเราเลือกท็อปปิ้งอะไรก็ได้ ‎ผมเลยสั่งเบคอนกับตับห่านไป
‎นั่นแหละครับคือทางออก ‎เราทุกคนควรกินวีแกนกันให้หมด
‎เพื่อนร่วมแฟลตผม เขาชื่อฮิวโก้ ‎ไม่นานมานี้เนี่ย...
‎แน่ล่ะเนอะ คนชื่อฮิวโก้ ‎"ฉันเป็นคนธรรมดา" ไม่มีทางซะล่ะ
‎เจ้าฮิวสเตอร์คนนี้ เขาเจ๋งมาก ‎ห้องเขาอยู่ปีกตะวันออก และ...
‎นั่นแหละครับ เขาเป็นวีแกน ‎แต่เขาไม่อยากเรียกตัวเองว่าวีแกน
‎เพราะเขากลัวว่า ‎จะโดนเพื่อนบางคนล้อ ก็เลย...
‎แทนที่จะเรียกตัวเองว่าเป็นวีแกน
‎เขาตัดสินใจบอกว่าตัวเองเป็น...
‎เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ ‎เพราะนี่จะทำให้คุณอึ้ง
‎นักบริโภคต้นไม้
‎โอ้โฮ เก่งมาก ฮิวโก้
‎รอดพ้นจากการถูกตราหน้า ‎ว่าเป็นไอ้อวดดีได้สำเร็จเนอะ
‎แล้วตอนนี้มันกลายเป็นคำที่เขาพูดบ่อย ‎แทบจะทุกประโยค
‎เขาบอกว่า "แจ็ค นายจะแซวฉันยังไงก็ได้
‎เรื่องที่ฉันเป็นนักบริโภคต้นไม้
‎แต่ฉันจะอายุยืนกว่านายสิบปี"
‎"ไม่ล่ะ คงไม่อายุยืน ถ้าเอาแต่เรียกตัวเอง ‎ว่านักบริโภคต้นไม้ต่อหน้าฉัน
‎ฉันจะเอาหมอนอุดปากนายตอนนอน
‎ฉันไม่จำเป็นต้องออกแรงอุดด้วยซ้ำ ‎นายเป็นวีแกน
‎ฉันแค่วางหมอนไว้บนหน้านาย ‎นายก็คงไม่มีแรงยกออก"
‎"นายทำฉันหายใจไม่ออก"
‎"เปล่า แค่ทำให้นายไม่ได้บริโภคออกซิเจน"
‎ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมถั่ว ‎ร้องไปก็ไร้ประโยชน์
‎มีใครเป็นวีแกนไหมครับ ‎ผู้ชมเรามีใครเป็นวีแกนบ้าง
‎มาเป็นกองทัพเลย ซวยแล้ว
‎ผมคงโดนไล่ลงเวที ‎ด้วยการปาเต้าหู้ใส่สินะ
‎ขอโทษด้วยครับ จริงๆ นะ ผมมาดีครับ
‎ผมไม่อยากให้มีการเสียเลือดเนื้อ ‎พวกคุณก็เหมือนกันแน่ๆ
‎ผมแค่แซวพวกวีแกนเล่นๆ น่ะ
‎แล้วก็ขอโทษที่ต้องเล่นมุกครับ ‎แต่มันเป็นอารมณ์ขันระดับผักหญ้า
‎เพราะไม่มีข้อกังขาเลย ‎ว่าทางเลือกของพวกคุณ
‎มันดีทั้งกับตัวคุณ ‎ทั้งกับโลกแบบร้อยเปอร์เซ็นต์
‎และผมก็รู้ด้วยว่าทำไม ‎คนชอบล้อเลียนพวกวีแกน
‎มันเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานของคนครับ ‎ในฐานะที่เราเป็นมนุษย์
‎เราก็แค่ทนไม่ได้ ‎ที่เห็นคนอื่นสามารถยับยั้งชั่งใจ...
‎คุมตัวเองได้สักนิด
‎และพวกคุณทุกคนแม่งก็ทำเหมือนกัน
‎ไม่สำคัญว่า ‎จะเป็นการควบคุมตัวเองแบบไหน
‎คนที่กลายเป็นวีแกน คนที่เลิกเหล้า
‎คนที่วิ่งมาราธอน ‎คนที่เริ่มปั่นจักรยานไปทำงาน
‎ปากคุณพูดว่า "แหม ดีจังนะ"
‎แต่ในหัวคุณคิด
‎"ดอก"
‎เพราะเราไม่อยากให้คนอื่นได้ ‎แฮชแท็ก "ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด"
‎เราอยากให้พวกนั้นได้ ‎แฮชแท็ก "ใช้ชีวิตให้ห่วยกว่าฉันสักนิด"
‎เพื่อเราจะได้รู้สึกดีขึ้น ‎กับการมีตัวตนอยู่ที่น่าสมเพชของเรา
‎พวกเฮงซวยนั่นถึงได้อารมณ์ขึ้น ‎เพราะเกรตา ธันเบิร์กไงล่ะ
‎สุดยอดในเรื่องใช้ชีวิตให้ดีที่สุด ‎เธอทำให้คนทั้งโลกต้องอาย
‎เด็กคนนั้นเปรี้ยวมาก ‎เธอยังเด็กอยู่เลย ใช่ครับ
‎เธอยังเป็นเด็ก และเธอลุกขึ้นมาปฏิวัติ ‎การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระดับโลก
‎ตอนยังเด็ก ‎ผมไม่มีปัญญาเลี้ยงทามาก็อตจิด้วยซ้ำ
‎เธอไปไกลถึงสหประชาชาติ ‎ไปประกาศ
‎"เราจำเป็นต้องช่วยโลก ‎ด้วยการกระทำที่เห็นผล"
‎ส่วนผม "แม่ครับ มันทำเสียงแปลกๆ ‎แล้วบอกให้ผมให้อาหารมัน
‎ผมควรทำยังไงดี"
‎"ส่งไปโรงเรียนประจำซะสิ"
‎แถมตอนนี้เราก็ไม่มีข้ออ้างแล้ว ‎ไม่มียุคไหนจะง่ายกว่าตอนนี้แล้ว
‎ในการที่เราจะเป็นพลเมืองโลกที่ดีขึ้น
‎ผมเพิ่งไปซูเปอร์มาร์เก็ตมา
‎ไม่ใช่ที่เวทโทรสหรือโฮลฟูดส์นะครับ ‎ขอบอกก่อนที่คุณจะด่วนตัดสินผม
‎ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง ‎ผมจะไม่พูดถึงเวทโทรส
‎มีคำสั่งมาให้ผมตัดมันทิ้ง เรื่องจริงนะ
‎หลังการแสดงรอบที่แล้ว ‎ผู้จัดการผมดึงตัวไปคุย แล้วบอกว่า
‎"แจ็ค สถานที่ที่คุณเอ่ยถึง ‎มันแปลกแยกจากชาวบ้านไปหน่อย
‎ถ้าคุณอยากเป็นนักแสดงตลก ‎ซึ่งก็คือคนของประชาชน
‎ก็ตัดเรื่องเวทโทรสออกซะ" ‎ผมก็รับทราบ
‎เพราะผมเป็นคนเดินดินธรรมดา
‎ทีนี้ วันก่อนเนี่ย ‎ผมไปซูเปอร์มาร์เก็ตร้านโปรด
‎ร้าน "ไลดอล"
‎หรือถ้าผมอยู่อเมริกา ก็ที่ "วอลมาร์"
‎ผมเห็นป้ายที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ‎สำหรับเทศกาล "มกราพากินวีแกน"
‎นั่นเป็นความคิดที่ดีมาก งดเนื้อสักเดือน
‎ผมเห็นด้วยสุดๆ
‎แต่ทำไมต้องมกราคม
‎ผมขอพูดแทนทุกคนเลยนะ
‎ว่าเราไม่ควรไปแตะต้องเดือนมกราฯ
‎เราเคยมีเทศกาลมกราลาเหล้า ‎ตอนนี้เรามีมกราพากินวีแกน
‎ไม่รู้เลยหรือไง ว่าแค่นี้มกราคม ‎ก็เป็นเดือนที่ห่วยที่สุดของปีแล้ว
‎นี่ไม่ใช่เดือนที่เราควรเลิกอบายมุข
‎นี่ควรจะเป็นเดือน ‎ที่เราหาอบายมุขใหม่ๆ ต่างหาก
‎"แจ็ค มกราคมนี้ ‎นายจะเลิกเหล้ากับงดเนื้อหรือเปล่า"
‎"ไม่ล่ะ แต่ฉันจะเริ่มเล่นเฮโรอีน"
‎ใช่ เวลาผ่านไปเร็วมาก ‎แล้วน้ำหนักที่ขึ้นตอนคริสต์มาสก็หายไป
‎ใครจะเอาด้วยบ้างครับ ‎ปี 2021 มกราพาเล่นเฮโรอีน
‎เราต้องทำตัวชอบธรรมขึ้น
‎เดี๋ยวนี้พวกคนทานเนื้อ ‎ก็ทำตัวชอบธรรมได้มากขึ้นเหมือนกัน
‎เราถามคำถามให้ถูกได้ ‎ก็แค่ต้องเลือกจังหวะดีๆ
‎ผมเป็นคนธรรมดาครับ ‎วันก่อนผมเลยผมสาวไปเดต
‎ที่ร้าน "นานโดส"
‎เธอเริ่มถามเกี่ยวกับไก่
‎การถามเรื่องไก่ ‎มีเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมอยู่
‎แต่ไม่ใช่ที่นานโดส์แน่ๆ
‎หมอนั่นไม่รู้อะไรเลย
‎เธอถามว่าไก่มาจากไหน ‎หมอนั่นตอบว่า "ตู้เย็น"
‎แต่ก็นั่นแหละครับ ‎เราต้องรู้ว่าอาหารที่เรากิน
‎มันกินอะไรเข้าไปบ้าง
‎วันก่อนผมเห็นบทความ
‎ที่บอกว่าเราไม่ได้รับอนุญาต ‎ให้โยนขนมปังเป็นอาหารเป็ดที่สวน
‎คุณรู้สาเหตุไหม
‎เพราะมันทำให้เจ้าพวกนั้นบวม
‎พวกมันเป็นเป็ดนะ
‎หน้าที่ของพวกมัน...
‎คือการลอยน้ำ
‎สำคัญด้วยเหรอว่าพวกมันบวมน่ะ ‎นั่นเป็นข้อดีต่างหาก
‎เริ่มแจกแจงตัวเลือกอื่นๆ ‎แทนที่จะให้ขนมปังเป็นอาหาร
‎เราสามารถให้เมล็ดข้าวโพดพวกมัน ‎ให้ถั่วพวกมัน
‎ให้องุ่นพวกมันก็ได้
‎องุ่นเนี่ยนะ
‎นี่ผมกำลังจะไปเยี่ยมเป็ดนี่ ‎ที่โรงพยาบาลหรือไง
‎นึกภาพออกไหมว่าผมจะดูกวนบาทาแค่ไหน
‎ถ้าผมโผล่ไปที่สวนแถวบ้าน
‎ทุกคนพากันโยนขนมปังราขึ้น
‎ส่วนผมก็โผล่ไปพร้อมตะกร้าองุ่น
‎"แกอาจเป็นเป็ด ‎แต่วันนี้แกจะได้อิ่มเอมเหมือนพวกหงส์
‎อย่ากินมากไปนักล่ะ ‎เดี๋ยวจะกินชีสรวมมิตรไม่ไหว
‎เอาไปเลย
‎ชีสลัตเวียนกามองแบร์คุณภาพเยี่ยม ‎จากไลดอล มาสิ กินให้อร่อย"
‎พวกเป็ดไร้กลูเตน
‎แล้วจะเป็นอะไรต่อล่ะ
‎พวกมันจะกินคีโตต่อ ‎ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
‎ผมตามกระแสการกินไม่ทันแล้ว ‎ดูเหมือนมีจะรูปแบบใหม่มาทุกสัปดาห์
‎มีพวกกินแต่น้ำผักผลไม้ ‎พวกลดอาหารเป็นเวลา
‎พวกลดอาหารเป็นเวลานี่ ‎พิลึกที่สุดแล้ว มันเหมือนลัทธิเลย
‎การลดอาหาร กินแบบห้าและสอง
‎"อ๋อ ฉันกินแบบห้าและสองน่ะ ‎ช่วงห้าวัน ฉันจะกินอะไรก็ได้
‎พอถึงช่วงสองวัน ฉันจะลดอาหาร
‎และตลอดเจ็ดวัน ‎ฉันจะป่าวประกาศให้ชาวบ้านรู้"
‎พวกนั้นกระเหี้ยนกระหือรือที่จะบอกคุณ ‎ว่าการลดอาหารเป็นเวลามันดียังไง
‎เดี๋ยวนะ "หัวฉันก็มีตาอยู่ ‎ฉันมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า"
‎คนพวกนี้ดูผอมซูบ ดูไม่มีแรง
‎เหมือนเป็นเชลยศึกน่ะ ‎"ขอโทษจริงๆ ฉันกินบิสกิตนั่นไม่ได้
‎ตอนนี้ฉันกำลังลดอาหารเป็นเวลา
‎มันยอดเยี่ยมเลยล่ะ ‎นายต้องลองบ้างนะ
‎ร่างกายฉันไม่สร้างน้ำลายมาสามวันแล้ว"
‎"มีอะไรหายไปบ้างล่ะ" ‎"ก็น้ำหนักหกโลกว่าๆ กับการมองเห็น
‎ฉันไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน"
‎ให้ตาย
‎ผมรู้สึกว่ามุกพวกนี้ ‎จะกลับมาหลอกหลอนผม
‎เพราะอีกสักหกเดือน ‎ผมจะต้องเป็นวีแกนชัวร์ๆ
‎และดื่มนมฟาลาเฟล
‎ผมก็แค่อิจฉาคนที่ใช้ชีวิตแบบที่ผมอยากมี
‎ผมทำแบบนี้กับทุกเรื่องเลย ‎อย่างเรื่องชีวิตรัก
‎ตอนนี้ชีวิตรักของผมพังเละไม่มีชิ้นดี
‎ผมเลยอยู่ใกล้พวกคู่รักที่มีความสุขไม่ได้
‎ขอเสียงหน่อยครับ ‎คนที่มีความสุขกับชีวิตรัก
‎เพื่อน มันไม่ใช่แล้วล่ะ ‎ถ้าคุณดึงมือแฟนตัวเองมายก
‎ตอนที่ผมถามคำถามนั้น ‎มนุษย์ถ้ำตัวจริงนี่นา
‎"เทอมีฟามสุก"
‎ขอเสียงคนที่ไม่มีความสุข ‎กับชีวิตรักหน่อยครับ
‎เอาล่ะ เราคบกันได้
‎ผมชอบการมองหา ‎คู่รักที่ไร้ความสุขพวกนี้
‎วันก่อนผมเห็นคู่ที่ไม่มีความสุขคู่หนึ่ง ‎ผมอยู่บนเครื่องบิน
‎มีคู่สามีภรรยาเดินมา
‎ที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าสองคนนั้น ‎เป็นสามีภรรยากันหรือเปล่า
‎แต่พวกเขาอายุเกิน 60 แล้ว ‎ถ้าคุณอายุเกิน 60
‎ไม่ว่าจะแต่งงานกันหรือเปล่า ‎พวกคุณคือคู่สามีภรรยา
‎ไม่มีอะไรในโลกนี้ ‎น่าขนลุกไปกว่าคนอายุเกิน 60
‎ที่เรียกตัวเองว่า "เป็นแฟนกัน"
‎พวกคุณไม่ใช่เด็กประถม
‎ผมรู้ว่าพูดแบบนี้ฟังดูเหยียดอายุ ‎แต่น่าเศร้าที่มันเป็นเรื่องจริง
‎ผมเจอผู้ชายคนหนึ่งเมื่อวันก่อน ‎เขาแก่แล้ว
‎เรียกว่าแก่ตัวจริงเสียงจริง
‎ขั้นที่ว่าเราสแกนใบหน้าเข้าไอโฟนเขาได้
‎ด้วยการจ่อเครื่องไปที่อัณฑะสักข้างของคุณ
‎เขาน่าจะเกือบ 80 แล้ว
‎เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับผู้หญิง ‎ที่มาด้วยกัน "นี่แฟนผมเอง"
‎นั่นจะเป็นคนจัดงานศพให้คุณต่างหาก
‎สองคนนั้นเดินไป ‎ฝ่ายสามีนั่งลงแล้วหลับทันที
‎เขาเริ่มกรนเสียงดัง
‎ฝ่ายภรรยาก็มองไปทางเขา
‎และเกลียดเขาแบบเข้าไส้
‎มีช่วงหนึ่ง ‎ท่าทางเขาเหมือนสำลักตอนนอน
‎เขาทำแบบ...
‎ผมบังเอิญสบตาเธอพอดี ‎เธอมองผมเหมือนจะบอกว่า
‎"ถ้าเขาไปก็ช่วยไม่ได้"
‎เขากางโต๊ะวางถาดอาหารเอาไว้ ‎เธอเขียนบอกไว้ "อย่าช่วยชีวิต"
‎ตลอดการบิน เขากรนเสียงดัง ‎พอถึงช่วงที่เครื่องจะลง
‎แม้แต่ทารกที่แหกปากร้องไห้ยังบอกเลยว่า ‎"ลุงคนนี้เฮงซวยเป็นบ้า"
‎แต่เพราะที่นั่งเขาปรับไว้เอียงนิดหน่อย
‎พนักงานต้อนรับบนเครื่องเลยต้องมา
‎แล้วปรับที่นั่งให้ตรงสำหรับตอนเครื่องลง ‎ไม่อย่างนั้น ก็อย่างที่ทุกคนรู้ดี
‎เครื่องบินจะระเบิดไม่เหลือซาก
‎ตอนที่ทำแบบนั้น เธอบังเอิญทำเขาตื่น ‎แล้วเขาก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไร
‎เขาโวยใส่เธอ เขาบ่นว่า ‎"ให้ตายเถอะ
‎มันคุ้มกันหรือไง ‎ที่ต้องโน้มตัวมาทำให้ฉันตื่น
‎แลกกับอะไรแค่สองนิ้ว"
‎แล้วเมียเขาก็พูดว่า ‎"เท่าที่เจอมากับตัวเอง ฉันว่าไม่คุ้ม"
‎ผู้คนพากันไฮไฟฟ์ ‎นักบินถึงกับประกาศว่า
‎"คุณผู้หญิงในแถว 33 ‎แซ่บมากจ้ะ แม่"
‎ทุกคนถูกใจกันมาก
‎ยกเว้นก็แค่ผม ผมนั่งคิดอยู่ว่า
‎"นี่แม่งเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่ฉันจะนั่งเครื่องบินหลังที่นั่งพ่อแม่"
‎ผมดีใจที่พวกคุณชอบมุกนี้
‎รู้ไหมว่าใครไม่ชอบมุกนี้ ‎ครั้งแรกที่เขาได้ยินผมเล่า
‎ไมเคิล ไวท์ฮอล
‎คุณเอ๋ย ครั้งแรกที่เขาได้ยินนะ
‎ปฏิกิริยาของเขา ‎สมกับเป็นไมเคิล ไวท์ฮอลมากๆ
‎พอผมลงจากเวทีก็เจอเขารออยู่ ‎นั่งอึนๆ ตรงปลายบาร์
‎เหมือนแวมไพร์อารมณ์บูด
‎เขาพูด "พ่อไม่ชอบมุกใหม่ ‎เรื่องเครื่องบินของแกเลย"
‎ผมตอบ "โธ่พ่อ นั่นไม่ใช่พ่อกับแม่อยู่แล้ว ‎ มันก็แค่มุกตลก"
‎เขาพูดต่อ "แถว 33 เนี่ย ‎พ่อไม่อยากให้คนคิดว่าเราบินชั้นประหยัด"
‎เดี๋ยวนี้เขาแย่ยิ่งกว่าเดิมอีกนะครับ ‎พอเขามีชื่อเสียงขึ้นมาสักนิด
‎ผมไม่ได้จะบอกว่าชื่อเสียงทำให้เขา ‎เปลี่ยนไปนะ แต่วันก่อนเนี่ย
‎พ่อผมกำลังกรอกเอกสารทางการแพทย์ ‎แล้วตรงช่อง "อาชีพ"
‎เขาเขียนว่า "สมบัติของชาติ"
‎เราทุกคนรู้ดี ‎ว่าสถานะเขาคงเป็นแบบนี้ได้ไม่นาน
‎ท้ายที่สุด เขาจะพูดหรือทวีตอะไร ‎ทีทำให้ตัวเองโดนแบน
‎เราไปออกรายการสืบหาบรรพบุรุษ ‎ของบีบีซีที่ชื่อฮูดูยูติ๊งยูอาร์
‎กลับกลายเป็นว่าคำตอบนั้นคือ ‎"คนเฮงซวย"
‎ครับ พ่อผมสืบเชื้อสาย ‎มาจากพวกเฮงซวย
‎ฝั่งหนึ่งของตระกูล ‎เราเดินทางไปเบอร์มิงแฮม ผมนี่แบบ
‎"เจ๋งเลย ฉันจะได้เกี่ยวข้อง ‎กับแก๊งพีกี้ ไบลน์เดอร์ส"
‎ไม่ครับ ไอ้หื่น
‎บรรพบุรุษผมคนหนึ่ง ‎เป็นนักต้มตุ๋นบ้ากามที่ติดซิฟิลิส
‎เอาโรคมาติดเมีย ‎และสองคนนั่นก็ตายในโรงพยาบาลบ้า
‎แต่กลายเป็นว่าเขาดีกว่าคนอื่นๆ
‎ใช่ครับ บรรพบุรุษคนอื่นๆ ของผม ‎ทำให้ตาลุงหื่นที่ซิฟิลิสรุมเร้า
‎ดูเหมือนแม่ชีเทเรซาเลยล่ะ
‎อีกฝั่งหนึ่งของตระกูล เราเดินทางไปเวลส์ ‎และได้รู้ว่าผมสืบเชื้อสาย
‎มาจากส.ส.อนุรักษ์นิยมชาวเวลส์คนดัง ‎ที่แนะนำประเทศรู้จักความโหดร้าย
‎จากนั้นก็ปราบการลุกฮือของคนงานชาวเวลส์ ‎ที่ต่อสู้เพื่อสิทธิในการเลือกตั้ง
‎และทำให้วิลเลียม วอลเลซ ‎เวอร์ชั่นเวลส์ถูกจับกุม
‎ลงโทษแขวนคอ ควักไส้ และผ่าสี่ ‎ด้วยข้อหาก่อกบฏ
‎พอได้รู้เรื่องทุกอย่างนี่ ‎ผมก็ไม่สบายใจมาก
‎ผมรู้สึกท่วมท้น ใจขุ่นมัว
‎ผมหันไปมองพ่อ ไม่มีอารมณ์สักนิด
‎ผมพูด "พ่อต้องทำให้ดูไม่สบายใจกว่านี้
‎มีกล้องจับหน้าเราตลอดเวลา ‎พ่อช่วยแกล้งทำเป็นเศร้าหน่อยได้ไหม"
‎เขาตอบว่า ‎"พ่อเศร้านะ ทุกอย่างมันชวนหดหู่มาก
‎พ่อไม่รู้สักนิดว่าพวกเราเป็นคนเวลส์"
‎ผมเข้าใจนะ ผมเข้าใจว่ามุมมอง ‎ที่เรามีต่อพ่อแม่เปลี่ยนไปตามเวลา
‎ตอนเป็นเด็ก เราจะมองพ่อแม่แล้วคิด
‎"สองคนนี่เป็นคนที่น่าอายที่สุด ‎เท่าที่ฉันเคยเห็นมาตลอดชีวิต"
‎แล้วพอเราอายุมากขึ้นหน่อย ‎ฉลาดขึ้นอีกนิด พอเราเองกลายเป็นผู้ใหญ่
‎ในที่สุด เราก็คิดได้ว่า "รู้อะไรไหม
‎ที่จริงแล้ว ‎ฉันว่าสองคนนี้ก็พอใช้ได้อยู่นะ"
‎จากนั้นพ่อแม่ก็เกษียณ ‎เราได้อยู่กับพวกท่านมากขึ้น และเราคิด
‎"ไม่ใช่ล่ะ ฉันเข้าใจถูกตั้งแต่แรกแล้ว
‎สองคนนี้แม่งโคตรเพี้ยน"
‎ในบ้านของผมเนี่ย ‎น้องสาวผมโดนหนักสุดแล้วครับ
‎เมื่อปีที่แล้ว น้องสาวผมหมั้น
‎นั่นน่าจะเป็นช่วงเวลาแสนสุขของครอบครัวเรา
‎และมันก็ใช่ครับ สัก 0.5 วินาที
‎จนกระทั่งน้องผม ‎ประกาศว่าไม่อยากแต่งงานในโบสถ์
‎คุณพระ
‎ถ้าคนข้างนอกมองมา คงคิดว่า ‎เธอบอกพ่อผมว่าลงคะแนนให้พรรคกรีน
‎ไม่ราบรื่นสักนิด
‎เขาพูดว่า "หมายความว่ายังไง ‎ที่ว่าแกจะไม่แต่งงานในโบสถ์ มอลลี่
‎ถ้าพ่อต้องออกเงินค่าแต่งงานนี่ ‎พ่อไม่ให้แกแต่งในโรงนาบ้าบอแน่ๆ
‎ถ้าพ่อต้องออกเงินค่าแต่งงานนี่ ‎งานต้องจัดในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์"
‎สีหน้าเขาตอนที่รู้ว่าเราจองมัสยิดเอาไว้
‎แล้วตอนนี้ความกดดัน ‎ก็มาตกที่ผมครับ
‎ผมควรแต่งงาน ‎ผมถูกกดดันให้มีลูก
‎พ่อแม่เอาแต่ถามผม ‎"เมื่อไหร่แกจะมีหลานให้เรา"
‎ผมตอบว่า "ผมพยายามจะตัดตอน
‎เชื้อสายของฆาตกรหมู่ที่เป็นซิฟิลิส"
‎แต่เพราะผมเพิ่งเลิกกับแฟน ‎แบบเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรก
‎ผมกับแฟนจากกันด้วยดี ‎ซึ่งมีแต่คนบอกว่าแบบนั้นดีแล้ว
‎แต่ผมขอบอกเลยนะ ว่าแม่งไม่เห็นดี
‎เกลียดกันซะจะยังดีกว่าครับ
‎ผมพูดในฐานะคนคนหนึ่ง ‎และผมขอพูดในฐานะศิลปินด้วย
‎ข้อดีอย่างหนึ่ง ‎ของการมีโศกนาฏกรรมในชีวิตศิลปิน
‎ก็คือมันเป็นแรงผลักให้เกิดงานดีๆ
‎ไม่มีใครเคยทำสุดยอดอัลบั้มเพลงได้ ‎จากการแยกทางกันด้วยรอยยิ้ม
‎แบบที่ทุกฝ่ายทำตัวเป็นผู้เป็นคน
‎ผมอยากให้เธอ ‎เหยียบย่ำหัวใจผมให้จมดิน
‎โยนเสื้อผ้าผมลงจากหน้าต่าง ‎ผมอยากโดนทำร้ายเหมือนอะเดล จริงไหม
‎แต่แฟนเก่าผมกลับพาแม่ผมไปดื่มชา
‎เพื่อช่วยให้แม่ผมปรับตัว ‎ผ่านการแยกทางกันให้ได้
‎ใช่เลย ผมขอยกนิ้วกลางให้ ‎ความใจดีและมีน้ำใจของคุณ
‎ผมอยากจมลึกอยู่กับความเศร้า
‎แต่ผมกลับมาเล่นมุกตื้นๆ เรื่องท้องร่วง
‎แล้วเราก็อยู่ในสถานการณ์พิลึก ‎ที่ผมกับแฟนเก่าเป็นแค่เพื่อนกัน
‎เราอยู่แฟลตเดียวกันสักสองสามเดือน ‎พิลึกโคตรเลยล่ะ
‎เราพยายามช่วยกันและกันให้ปรับตัว ‎เข้ากับชีวิตใหม่ที่เราเป็นแค่เพื่อน
‎ให้ผมเล่าตอนที่เวทนาที่สุดให้ฟังไหม
‎เราอยู่ในครัวด้วยกัน ‎และเป็นครั้งแรกในหกปี
‎เธอตดต่อหน้าผม
‎และเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ
‎ผมแค่เดินออกมาจากห้อง ขึ้นข้างบน
‎ขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ
‎แล้วร้องไห้เบาๆ ‎เพราะผมรู้ว่ามันจบแล้ว
‎การพัดผ่านเพียงครั้ง ‎เป็นการผายลมที่ทำผมใจสลาย
‎มุกใหม่นี่น่าหดหู่จังแฮะ
‎แต่จริงๆ นะครับ
‎เธอตดต่อหน้าผม
‎เธอพยายามทำให้ตัวเอง ‎ดูดีน้อยลงในสายตาผม
‎เหมือนว่าเธอใช้ลมดันตัวเอง ‎ให้ตกจากตำแหน่งเทพีของผม
‎แต่มันไม่ได้ผลครับ ผมเป็นผู้ชาย ‎นั่นยิ่งทำให้ผมรักเธอกว่าเดิม
‎จากนั้นผมเลยพยายามเล่นด้วย
‎ผมถามเธอ "มีอะไรที่ผมจะทำ
‎ให้ผมดูดีน้อยลง ‎ในสายคุณได้ไหม"
‎เธอตอบ "ไม่เป็นไร ฉันไปถึงจุดนั้นแล้ว"
‎ตอนนี้ผมเลยต้องกลับมาพยายามอีกครั้ง
‎ต้องเปลี่ยนแปลงเรื่องบนเตียงอีกรอบ ‎ผมไม่ชอบที่ต้องทำอะไรแบบนั้น
‎ผมค่อนข้างหัวโบราณกับเรื่องบนเตียง
‎การขึ้นเตียงกับผมไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น
‎ผมพูดเสมอครับ ว่าการมีเซ็กส์กับผม ‎ก็เหมือนการมาโรงหนังสาย
‎แล้วคุณต้องพยายามหาที่นั่ง
‎ขยับไปมาตลอด ‎ส่งเสียงจุ๊นิดหน่อย เงียบไปครู่หนึ่ง
‎ตามมาด้วยเสียงกระซิบ ‎จากสักแห่งในความมืดว่า
‎"ผมขอโทษ"
‎น่าเศร้าที่ไม่เคยมีเสียงแบบนั้น
‎และผมก็ไม่พร้อมสำหรับอะไรพวกนี้สักอย่าง
‎ผมไม่พร้อมรับการเลิกรา ‎ในทางอารมณ์
‎เพราะผมเป็นดอกผล ‎ของระบบโรงเรียนประจำของอังกฤษ
‎ถ้ามีการเลิกราในโรงเรียนประจำ
‎เราก็ไม่ควรเอ่ยถึงมัน
‎โดยมากเป็นเพราะอาจารย์พวกนั้น ‎อาจโดนไล่ออกได้
‎ตั้งแต่ตอนนั้น สิ่งที่ใกล้เคียง ‎กับความสัมพันธ์ที่สุดก็คือกับเครื่องอเล็กซ่า
‎อเล็กซ่าผู้น่ารัก ‎เก็บและบันทึกทุกอย่างที่เราพูด
‎เพื่อนำข้อมูลไปใช้ในอนาคต
‎เหมือนแฟนที่เป็นคนเป๊ะๆ
‎แล้วตอนนี้ผมก็ใช้ชีวิตแบบหนุ่มโสดด้วย ‎เจ๋งเป้ง ชีวิตหนุ่มโสด
‎เอามื้อเช้ามากินเป็นอาหารเย็น อย่างคูล
‎ใส่กางเกงในตัวเดิมทั้งสัปดาห์ ‎อยากรู้ไหมว่าใครเท่สุด
‎นี่เป็นแค่อ่างล้างจาน ‎หรือเป็นห้องน้ำชั้นล่างด้วยนะ
‎เยอะไปเหรอครับ ‎ผมชอบพูดประโยคนั้นบนเวทีทุกคืน
‎แล้วมองดูผู้ชม ทุกครั้งเลยล่ะ
‎ผมจะเห็นผู้ชายอย่างน้อยสี่ห้าคนหัวเราะ
‎จากนั้นก็หันไปหาภรรยาแล้วพูดว่า ‎"ผมไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงอะไร"
‎นั่นเป็นจุดตกต่ำที่สุดหรือเปล่า ‎หรือจุดตกต่ำสุดคือการเข้าครัวแล้วรู้ตัว
‎ว่าอาหารอย่างเดียวที่ผมมีเหลือในบ้าน ‎คือบะหมี่กระป๋องยามฉุกเฉิน
‎แล้วค่อยมารู้ทีหลัง ‎ว่าเธอเอากาน้ำร้อนไปด้วย
‎"ฉันคงต้องเติมน้ำร้อนแก ‎ด้วยน้ำจากก๊อกโดยตรงสินะ"
‎ผมก็ไม่ภูมิใจในตัวเองหรอกนะ
‎นั่งห่มผ้านวมมีแขนบนโซฟา
‎นั่งเคี้ยวบะหมี่รสบอมเบย์แบดบอย ‎สภาพสุกๆ ดิบๆ
‎หวังว่ามันจะให้สารอาหารที่ผมต้องการ ‎เพื่อกลับไปปิดงานที่ค้างอยู่
‎ซึ่งก็คือการพิสูจน์ว่าเป็นไปได้ไหม ‎ที่คนเราจะรูดหนอนจนโคม่า
‎"เรียกชื่อพี่สิ อเล็กซ่า"
‎"แจ็ค ไวท์ฮอล"
‎"ใช่เลย
‎ใครเป็นป๋าหนูจ๊ะ"
‎"กำลังค้นหาไมเคิล ไวท์ฮอล"
‎"ไม่นะ อย่า"
‎จะว่าผมสติสตังหลุดไปนิดก็ได้ครับ
‎มันมาถึงจุดพีคตอนที่ผม ‎ไปเยอรมนีช่วงสุดสัปดาห์
‎นี่เป็นเรื่องเศร้าอยู่นะ
‎ปีที่แล้วครับ พวกเราไปเบอร์ลิน ‎เพื่อร่ำลาเพื่อนคนหนึ่ง
‎ที่เราเสียไปในเดือนมิถุนายน ‎มิถุนาหรือกรกฎานี่แหละ
‎มันเป็นงานแต่งงานฤดูร้อนน่ะ ‎ผมจำวันที่ไม่ได้
‎ใช่ครับ ในระยะของความเศร้าเพราะอกหัก ‎หลังผ่านช่วงสมเพชตัวเองแล้ว
‎ระยะต่อไปก็คือระยะ "เมาหัวราน้ำ"
‎แล้วที่ไหนจะดีไปกว่าการไปเมา ‎ท่ามกลางเพื่อนๆ ที่มีชีวิตแต่งงานสุขสันต์
‎แฮชแท็ก "ใช้ชีวิตได้ห่วยกว่า"
‎ในปาร์ตี้สละโสดครั้งนี้ ‎ผมไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว
‎และผมอยู่ที่สนามบินเบอร์ลิน ‎เพื่อจะกลับบ้าน
‎ผมยืนอยู่ในแถวรอตรวจความปลอดภัย
‎แล้วผมก็ล้วงกระเป๋า ‎เพื่อหยิบหนังสือเดินทาง
‎แต่ผมกลับหยิบเจอเยลลี่กัญชาหนึ่งชิ้น
‎คุณพระ ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาที่ทิ้ง
‎ผมไม่เจออะไรใกล้ๆ เลย
‎มีแวบหนึ่งที่ผมคิดขึ้นมา
‎ผมมองไปข้างหน้า ‎มีเด็กคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋าที่เปิดไว้
‎ผมไม่ได้ทำน่า เพราะผมไม่ใช่คนชั่ว
‎และผมเบี่ยงเบนความสนใจแม่เด็กไม่ได้
‎ผมคิดลังเลกับตัวเองว่า ‎"คงต้องเขมือบมันสินะ"
‎ผมเลยกลืนมันลงไป
‎เอาล่ะ ผมค่อนข้างจะเป็นมือใหม่ ‎ในเรื่องกัญชาที่มาเป็นอาหาร
‎ของพวกนี้แรงมากนะครับ
‎มันออกฤทธิ์อย่างแรง ‎อย่างกับผมโดนรถไฟขนสินค้าชน
‎ตอนที่ผมไปอยู่หัวแถว
‎ผมก็เมาจนตัวลอย ‎ขั้นบินกลับเองได้แบบไม่ต้องง้อเครื่องบิน
‎ผมรู้ว่าตัวเองซวยแน่ ‎ตอนที่ยืนตรงเครื่องสแกนร่างกาย
‎ยืนถ่างขา ชูมือสูง
‎ผมคิด "ทำไมเครื่องไม่สแกนนายล่ะ
‎เครื่องไม่สแกนนาย ‎เพราะมันรู้ว่านายมียาเสพติด
‎อยู่ในท้องนายไง ไอ้เด็กซ่า"
‎จากนั้นผมถึงได้รู้ว่าสาเหตุที่แท้จริง ‎ที่เครื่องไม่สแกนผม
‎เพราะผมดันไปยืนถ่างขา ชูมือสูง
‎ต่อหน้าเครื่องตรวจจับโลหะธรรมดา
‎นั่นเป็นตอนที่ผมได้ยินเสียงตะโกนใส่ผม ‎เป็นภาษาเยอรมันจากด้านหลัง
‎"ดาส อิสต์ เวอโบเท่น"
‎ผมไม่ใช่นักภาษาศาสตร์ ‎แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่านั่นไม่ได้แปลว่า
‎"ขอให้มีวันที่ดี ‎เลาจน์อยู่ทางนั้นครับ"
‎ผมหันหลังไป จนท.รักษาความปลอดภัย ‎กำลังชี้มาอย่างมีอารมณ์
‎ตรงช่วงเอวผม ‎และตะโกนอะไรสักอย่างเป็นภาษาเยอรมัน
‎ผมเพิ่งนึกออกทีหลัง ‎ว่าเขาชี้มาที่เข็มขัดผม
‎เขาอยากให้ผมถอดเข็มขัด ‎แต่โชคร้ายที่ตอนนั้นผมกำลังเมายา
‎ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ‎ว่าตัวเองใส่เข็มขัดอยู่
‎เพราะอะไรก็ไม่รู้ ในตอนนั้น ‎ผมนึกว่าเขาชี้มา...
‎ที่กางเกงผม ‎และผมนึกว่าเขาอยากให้ถอดออก
‎ผมคิด "โอ้โฮ จนท.รักษาความปลอดภัย ‎เยอรมันพวกนี้ตรวจละเอียดดีนะ"
‎แต่ผมจบจากโรงเรียนประจำแบบคาทอลิก
‎ถ้าผู้มีอำนาจสั่งให้เราถอด
‎เราแม่งก็ต้องถอด
‎ทีนี้ กลางสนามบินเบอร์ลิน
‎ผมก็เริ่มค่อยๆ ดึงกางเกงตัวเองลงมา
‎เขาไม่ชอบใจสักนิดเลยล่ะครับ
‎นั่นทำให้เขาโมโหยิ่งกว่าเดิมอีก
‎เขาเริ่มตะโกนอีก ‎เขาตะโกนว่า "โอเบ่น"
‎คำว่า "โอเบ่น" จากที่ผมไปกูเกิลมา ‎แปลว่า "ขึ้น" ในภาษาเยอรมัน ซึ่งก็คือ
‎"ดึงกางเกงขึ้นมา" ‎แต่ผมไม่รู้ภาษาเยอรมัน
‎ผมนึกว่าเขาตะโกนว่า "โอเพ่น" ‎ผมก็เลย
‎"เลยเถิดไปไกลแล้วแฮะ"
‎ประเด็นที่น่าเป็นห่วงของเรื่องนี้ ‎ก็คือการที่ผมเป็นคนว่าง่ายขนาดนี้
‎ในตอนนั้นผมนึก ‎ว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‎อยากตรวจค้นรูทวารผม ‎ต่อหน้าทุกคนในสนามบิน
‎และผมก็ไม่ขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น
‎เขาแค่ต้องตะโกนว่า "โอเพ่น" ครั้งเดียว
‎และผมก็เข้าที่ทันที ‎เตรียมพร้อมให้เข้าตรวจ
‎"ได้ ถ้าต้องตรวจท่านี้ ‎ก็ต้องตรวจท่านี้แหละ ฟริทซ์
‎ช่วยแหย่นิ้วก้อยเข้าไปก่อนได้ไหม
‎จะว่าผมหัวโบราณก็ได้ ‎แต่ช่วยเล้าโลมกันสักนิด"
‎ผมถึงต้องมีแฟนไงครับ
‎เพื่อช่วยให้ผมอยู่กับร่องกับรอย
‎ผมไม่ถนัดเรื่องการเป็นหนุ่มโสด
‎ผมควรออกไปมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ‎หนุ่มโสดควรทำแบบนั้น
‎ผมกลัวการมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ‎รู้ไหมว่าทำไม
‎ผมกลัวว่าจะได้ของแถมติดมาด้วย
‎เพื่อนผมไปมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน
‎แล้วเขาไปได้ของแถม ‎ที่กำจัดยังไงก็ไม่ได้
‎ลูกน่ะ
‎เมื่อกี้คุณมองลูกสาวตัวเอง ‎ตอนที่ผมตบมุกเหรอ
‎โคตรใจร้ายเลย ‎"แกไง เอสทีดีตัวน้อยของพ่อ"
‎อะไรนะ นั่นภรรยาคุณเหรอ ตายแล้ว
‎ให้ตายสิ ผมขอโทษจริงๆ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ใช่ว่าเรากำลังถ่ายเก็บไว้ ‎มันไม่ถูกเผยแพร่ที่ไหนหรอก ไม่เป็นไร
‎งานดีเกินหน้าน่ะ ผม...
‎ไมเคิล ไวท์ฮอลต้องภูมิใจแน่นอน
‎ผมจะแสดงให้ฟากนี้ดูต่อนะครับ ‎ผมไม่กล้ามองไปทางฟากนั้นแล้ว
‎เขาจะต้องขึ้นมาแน่ๆ ‎หยุดโบกมือให้ผมได้แล้ว
‎มันไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย ‎แค่นี้ผมก็ขายขี้หน้าจะแย่
‎ขอบคุณ เทพเจ้าแห่งเสียงหัวเราะ
‎แต่เราต้องไปต่อครับ
‎ประเด็นก็คือผมไม่พร้อมมีลูกแน่ๆ ‎ผมต้องเป็นพ่อที่แย่แน่นอน
‎ให้ตายเถอะ ผมเพิ่งเห็นป้ายหนึ่งมา
‎ผมขับรถอยู่ และเห็นป้ายริมถนน
‎"ขับรถให้เหมือนว่าลูกของคุณอยู่ที่นี่"
‎ผมเลยเหยียบไป 130 จนชนเข้ากับต้นไม้
‎ผมเพิ่งทำแบบนี้มาครับ ‎ให้ตาย เคยมีใครทำแบบนี้บ้าง
‎ผมบังเอิญชนเด็กตอนเล่นสกี
‎ทางนั้นมีคนหัวเราะ ‎เหมือนว่าเคยทำมาก่อน นี่ไม่ใช่เรื่องดี
‎และนั่นก็ไม่น่าจะใช่ความผิดของคุณด้วย ‎มันไม่ยุติธรรมเลยล่ะ
‎เพื่อความเป็นธรรมของผมนะ ‎ไอ้เด็กผีนั่นตัดหน้าผมไปจะๆ
‎ตอนที่ต่อแถวรอตักบุฟเฟต์ ‎ผมเลยสติหลุดน่ะ
‎ความจริงก็คือผมคิด ‎ว่าพ่อแม่บางคนไม่นึกถึงลูกตัวเองเลย
‎วันก่อนผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลูกชื่อ...
‎ไอซิส
‎ใช่ครับ
‎ใช่เลยล่ะ
‎เธอบอกว่า "นี่เป็นภาษากรีก ‎แปลว่า 'เทพธิดาแห่งธรรมชาติ'"
‎ผมบอก "แต่ภาษาของคนทั้งโลกเนี่ย ‎มันคือ 'ปังๆ ตูมๆ ' นะ"
‎คุณต้องคิดหาชื่อใหม่นะ ‎เพราะชื่อนั้นโดนไฮแจ็คไปแล้ว
‎คำนี้ไม่ถูกแฮะ
‎และนี่ก็ไม่ใช่เรื่อง ‎ที่เธอเล่าให้คนทั้งกลุ่มฟังด้วย
‎นี่เป็นเรื่องที่เธอพูดขึ้นมาหน้าตาเฉย
‎เหมือนว่ามันปกติมาก
‎ผมไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน
‎คุณน่าจะนึกออกว่าผมกังวลแค่ไหน
‎พวกเรานั่งกันอยู่ในผับ ‎กำลังดื่มกันสบายๆ
‎แล้วจู่ๆ คนแปลกหน้าคนนี้ก็พูดขึ้นมา
‎"ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ ‎พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า
‎ต้องช่วยไอซิสทำโปรเจกต์น่ะ"
‎"หา เมื่อกี้นางว่าอะไรนะ"
‎"ใช่ ไอซิสก็แบบนี้ ‎ชอบมาประกาศตอนห้าโมง
‎และก็ต้องเป็นฉันที่ต้องไปร้าน ‎แล้วซื้ออุปกรณ์ทั้งหลายแหล่
‎แล้วฉันก็ต้องเก็บของใส่เป้ ‎ขับรถไปป้ายรถเมล์
‎ที่เหลือก็แค่ขับรถไปโรงเรียนเองเนี่ย"
‎"เก็บนังนี่ไปเลย"
‎สุดท้ายแล้ว ‎ผมถึงได้เข้าใจว่าเธอพูดถึงลูก
‎ผมพูดว่า "คุณตั้งชื่อลูกว่าไอซิสไม่ได้นะ"
‎เธอตอบ "ฉันตั้งชื่อลูกว่าไอซิส ‎ก่อนกลุ่มก่อการร้ายนะ"
‎ผมก็บอก "ก็ต้องเป็นงั้นอยู่แล้วสิ"
‎แต่โชคร้ายที่มีชื่อบางชื่อ ‎ที่สูญพันธุ์ไปตามกาลเวลา
‎เพราะอย่างนั้น เราเลยไม่เจออดอล์ฟ ‎บนทินเดอร์เท่าไรไงล่ะ
‎ถ้าจะพูดให้แฟร์กับฮิตเลอร์ ‎นั่นเป็นประโยคที่แย่มาก...
‎ในการจะเริ่มเล่ามุกอะไร
‎ถ้าจะพูดให้แฟร์กับฮิตเลอร์ ‎หยุดน่า หยุดพูดสิ
‎ผมอยากมีวลีประจำตัวมาตลอด ‎ผมว่าเมื่อกี้ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี
‎ถ้าจะพูดอย่างเข้าใจฮิตเลอร์ ‎ไม่สิ ฟังดูแย่กว่าเดิมอีก
‎แย่กว่าเก่า
‎เครื่องหมายสวัสติกะ ‎นั่นเป็นประเด็นที่ผมอยากพูด
‎โอเคนะครับ อย่างสวัสติกะ
‎เป็นตัวอย่างที่ดีมาก ‎ของการแปลงวัฒนธรรม
‎คุณเคยเจอไอ้เวรแบบนี้ไหม ‎ที่พยายามพูดว่า "อ๋อใช่
‎ไม่รู้ว่าคุณรู้ไหมว่า ‎แต่เครื่องหมายสวัสติกะ ที่จริงแล้วเนี่ย
‎เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาพุทธ"
‎"ก็จริง แต่ไม่ใช่แล้วล่ะ"
‎"ไม่นะ มันเป็นตัวแทนของพระพุทธบาท"
‎"รู้อะไรไหม คราวหน้า ‎ถ้านายเดินเข้าบาร์แล้วเจอชายคนหนึ่ง
‎ที่โกนหัวเกรียน ‎และสักลายสวัสติกะที่คอ
‎ให้เดินไปหาเจ้านั่น ‎แล้วพูดอย่างเป็นมิตรว่า 'ขอนมัสการ'
‎หวังว่านายจะได้กลับชาติมาเกิด ‎เป็นคนไม่เฮงซวยแล้วกัน"
‎นั่นแหละครับ ผมก็พูดแรงไป
‎แน่อยู่แล้วว่าคุณแม่คนนี้ ‎ไม่ได้ตั้งชื่อลูกว่าไอซิสเพื่อยั่วยุอารมณ์ใคร
‎และเห็นว่าไอซิสเป็นเด็กดีด้วย
‎เธอเป็นพี่สาวที่น่ารักด้วยครับ ‎กับน้องชายสองคนที่ชื่อฮามาสกับฮิซบุลลอฮ์
‎นั่นเป็นมุกที่ผมรู้สึกว่าคงอายุไม่ยืนเท่าไร
‎สิ่งที่ดีที่สุดของการเล่ามุกนั้น ‎ผมเล่นมาหลายเดือนแล้ว
‎และพอตอนนี้ผมได้เล่นตอนแสดงทัวร์
‎ก็จะมีคนเข้ามาหา
‎คนที่อยากบอกว่าลูกตัวเอง ‎ก็ชื่อไอซิสเหมือนกัน
‎และผมขอบอกเลยนะ ‎ว่ามันดึงดูดคนเฉพาะกลุ่มจริงๆ
‎วันก่อน ผมยืนอยู่ในล็อบบี้โรงแรม ‎ที่มีคนเต็มไปหมด
‎มีผู้ชายใส่แจ็กเก็ตทวีด ‎เดินตรงเข้ามาหาผม
‎"แจ็ค ลูกสาวผมก็ไอซิสเหมือนกัน"
‎"เราอยู่ในที่สาธารณะนะ เพื่อน"
‎"มานี่สิ ถ่ายวิดีโอทางโทรศัพท์ ‎ให้เธอหน่อยได้ไหม มาสิ
‎เขาจะอัดวิดีโอให้ไอซิสล่ะ"
‎"หุบปากน่า"
‎ผมจะเล่าอีกเรื่องครับ
‎เป็นสถานการณ์ทางสังคมสุดเหวอ ‎ที่ตอนนี้ผมทำพลาดทุกวี่ทุกวัน
‎ผมไม่รู้ตัวว่าหูฟังแอร์พอดส์ ‎ไม่ได้เชื่อมต่อกับมือถือตัวเอง
‎และเพลงที่ผมฟัง ‎ก็ถูกเปิดให้ชาวบ้านได้ยินหมด
‎วันก่อนนี่แย่ที่สุดแล้วครับ ‎เรื่องเกิดที่ฟิตเนส
‎เวลาผมไปฟิตเนส ‎ผมเหมือนเดอะ ร็อกเลยล่ะ
‎ความสำเร็จต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อ
‎ผมทุ่มแบบไม่ยั้ง ‎ผมเห็นจักรยานออกกำลังกายตรงมุม
‎ผมก็ขึ้นนั่ง ยกฮู้ดดี้คลุมหัว ใส่แอร์พอดส์
‎แล้วเปิดอะไรนุ่มๆ ฟัง ‎อย่างพวกหนังสือเสียง
‎หรือเพลงคลาสสิก ‎ไม่ก็ดนตรีประกอบหนัง
‎ผมตั้งความชันที่ 0.5 ‎แล้วก็ปั่นไปเรื่อยๆ
‎เหมือนผมเป็นสาวในเรื่องคอลล์เดอะมิดไวฟ์
‎แค่ว่าในครั้งนี้ ‎ทุกคนในฟิตเนสมองมาที่ผม
‎เพราะอะไรก็ไม่รู้ สิ่งแรกที่ผมคิดคือ
‎"ทุกคนคงมองมาทางนี้
‎เพราะนักปั่นน่องงามอย่างเรา ‎กำลังโชว์ความเทพสินะ"
‎จากนั้นผมถึงมีช่วงเวลาใจสั่น ‎ที่ผมสำเหนียกได้
‎ว่าสาเหตุที่แท้จริง ‎ที่ทุกคนในฟิตเนสมองผม
‎ก็คือผมเล่นจักรยานออกกำลังกายอยู่ตรงมุม
‎สวมฮู้ดดี้ ใส่แอร์พอดส์ ‎และเปิดเสียงที่ได้ยินกันทั้งฟิตเนส
‎เป็นเพลงหลักจากหนังอี.ที. เพื่อนรัก
‎ผมดูปกติเหมือนชาวบ้านหรือยัง
‎ครับ ผู้หญิงหนึ่งคนตรงนั้น ขอบคุณมาก
‎ผิวปากสายไปนิด
‎แต่ก็ขอบคุณ
‎ผมจะเล่าให้ฟังอีกเรื่องครับ
‎นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อผม
‎ฟังนะ ผมรู้ว่าผมชอบเล่นมุกเรื่องเขา
‎แต่ความจริงคือผมรักเขามาก ‎และผมก็ไม่เคยหลงลืมเลยสักครั้ง
‎ว่าผมโชคดีแค่ไหน ‎ที่ได้ใช้เวลาเดินทางไปทั่วโลกกับเขา
‎และผมก็ภูมิใจในตัวเขาด้วย
‎ที่เขายอมออกจากชีวิตที่คุ้นเคย
‎ไปทำอะไรๆ ที่เราทำกัน
‎ผมได้เห็นด้านใหม่ๆ ของพ่อ ‎ด้านที่ผมไม่เคยนึกว่าจะได้เห็น
‎แต่ก็ต้องยอมรับว่าบางครั้ง ‎ผมก็บีบคั้นเขาเกินไป
‎ผมเลยอยากจบการแสดงครั้งนี้ ‎ด้วยเหตุการณ์ตอนที่ผมทำแบบนั้น
‎อันที่จริง ตอนนั้นมันน่าสะเทือนใจมาก
‎มันเป็นอะไร ‎ที่เรารู้สึกว่าไม่ควรเอาออกรายการ
‎เพราะมันจบตรงที่พ่อผมล้ม ‎แล้วต้องรีบถูกพาตัวส่งโรงพยาบาล
‎แต่ว่า...
‎เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ‎โศกนาฏกรรมก็กลายเป็นเรื่องฮาได้
‎เริ่มแล้วนะครับ
‎เรื่องเกิดขึ้นตอนที่เราไปยูเครน ‎และไปเชอร์โนบิล
‎ว่าแต่มีใครเคยไปเชอร์โนบิลบ้างไหมครับ
‎แค่ผู้หญิงคนเดียวทางนั้น
‎ที่ยกมือที่สามขึ้นมา
‎ที่นั่นน่ากลัวมากครับ
‎มันเป็นสถานที่เกิดหายนะทางนิวเคลียร์ ‎ที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์
‎ตอนนี้ไม่มีคนอยู่ ‎นอกจากหมาจรจัดที่ดูดุร้าย
‎แต่ก็แปลกเหมือนกัน ‎ที่ตอนนี้ที่นั่นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวด้วย
‎ความสนุกสำหรับทุกคนในครอบครัว
‎ที่เชอร์โนบิลมีร้านขายของที่ระลึก ‎ที่เชอร์โนบิลมีโรงอาหาร
‎โรงอาหารที่เชอร์โนบิล ‎ที่ที่คนปกติคงไม่ไปนั่งกินอะไร
‎โชคร้ายที่พ่อผมไม่ใช่คนปกติ
‎เราเข้าไปข้างใน ‎ที่นั่นเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น
‎และในที่สุดก็ได้คราวผมสั่ง
‎ผมถาม "วันนี้มีอะไรทานครับ"
‎"เนื้อ ใส่ขนมปัง"
‎"ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง
‎แล้วเมนูมังสวิรัติล่ะ"
‎"คุณก็เอาเนื้อ...
‎ออกจากขนมปัง"
‎เป็นร้อยๆ ครั้งเลยครับ ‎ที่ผมบอกพ่อว่า
‎"อย่ากินเนื้อในขนมปัง" ‎แต่เขาฟังไหมล่ะ ไม่มีทาง เขาบอกว่า
‎"พ่อกินอาหารกลางวันตอนบ่ายโมงตรง ‎ทุกวันมาตลอดชีวิต
‎วันนี้ก็เหมือนกัน ‎ไปหารายการไวน์มาสิ"
‎"รายการไวน์เหรอ ‎พ่อ เราอยู่ในโรงอาหารที่เชอร์โนบิล
‎ไม่มีรายการไวน์หรอก
‎ถึงจะมี ผมก็ไม่คิดว่ามันเป็นเครื่องดื่ม ‎ที่เราควรเข้าใกล้"
‎"จะรับไวน์แดง ไวน์ขาว ‎หรือไวน์เรืองแสงดีครับ"
‎"ขอไวน์แดงครับ ‎ช่วยแนะนำปีดีๆ หน่อยได้ไหม"
‎"ปีไหนก็ได้ก่อนปี 1986"
‎ผมบอกว่า "พ่อไม่ต้องดื่มไวน์หรอกน่า ‎ไปดื่มน้ำเถอะ"
‎เขาบอกว่า "พ่อไม่ดื่มน้ำ" ‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะปลามันเอากันในนั้น"
‎เขาไม่ยอมดื่มน้ำ ‎แต่กิน "เนื้อ" ลึกลับที่อยู่ในขนมปัง
‎ตัดภาพตอน 45 นาทีต่อมา ‎เราอยู่ในรถตู้กับทีมตากล้อง
‎เรากำลังขับผ่านเขตอันตราย ‎มุ่งหน้าไปเมืองพริเพียต
‎รอบข้างเต็มไปด้วยพื้นที่ป่ารกร้าง
‎ที่ซึ่งเต็มไปด้วยสารพิษ ‎และกัมมันตภาพรังสีสูงที่สุดในโลก
‎และจู่ๆ ตอนนั้น
‎พ่อก็หันมาหาผมแล้วกระซิบที่ข้างหู
‎"แจ็ค พ่อต้องเข้าห้องน้ำ"
‎ผมหันไปมองเขา ‎และท่าทางเขาดูไม่ค่อยดี
‎จริงๆ นะครับ ‎ผมไม่เคยเห็นเขาหน้าแดงแบบนี้
‎ตั้งแต่ตอนที่บอกเขา ‎ว่ามีการแข่งฟุตบอลโลกหญิง
‎ผมบอกว่า "พ่อ ตอนนี้ไปห้องน้ำไม่ได้ ‎พ่อพลาดโอกาสแล้ว
‎ตอนนี้เราอยู่ที่ไกลปืนเที่ยงสุดๆ "
‎เขาคว้าแขนผม ‎และพูดด้วยเสียงที่ฟังเหมือน...
‎เขาโดนปีศาจเข้าสิงว่า "จอดรถ"
‎ผมไม่เคยเห็นพ่อตัวเอง ‎ข้องเกี่ยวกับการออกกำลังกายมาก่อน
‎เขากระชากประตูรถตู้เปิด
‎และวิ่งเข้าไปในป่า ‎เหมือนเป็นยูเซน โบลต์
‎ผมหันมาบอกทีมตากล้องว่า ‎"ซ่อนหลังรถตู้
‎ผมจะไปจัดการเรื่องนี้เอง"
‎ผมตามพ่อเข้าไปในป่า ‎ผ่านป้ายอะไรมากมาย
‎ทั้ง "อันตราย ห้ามบุกรุก" ‎"พบกัมมันตภาพรังสี"
‎มีคนบอกเราอยู่เสมอว่าเวลาอยู่เชอร์โนบิล ‎เราไม่ควรแตะต้อง
‎หรือพิงตัวบนพื้นผิวอะไร ‎เพราะกลัวกันว่าอาจได้รับกัมมันตภาพรังสี
‎ดังนั้นเนี่ย ตอนที่ผมเดินเข้าป่า ‎อะไรๆ ก็ชัดเจนขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎ว่าทางเดียวที่พ่ออายุ 79 ปีของผม
‎จะสามารถปลดทุกข์ในป่าได้
‎ก็คือผมต้องเข้าไปช่วย
‎คุณอาจทำหน้าขนลุก ‎แต่ผมต้องผ่านประสบการณ์นั้นมากับตัว
‎พ่อผมดึงกางเกง ‎ของชุดสูทสามชิ้นลงมา
‎ผมใช้สองมือจับเขาไว้
‎ผมวางเท้าลงบนเท้าเขา
‎และในเวลาเดียวกัน ‎เราสองคนก็ค่อยๆ นั่งยองๆ
‎เหมือนเรากำลังเล่นตันตระโยคะ ‎ในท่าที่แสนสะเทือนใจ
‎ผมไม่มองหน้าเขา ‎ผมต้องจินตนาการถึงที่ดีๆ
‎ผมเริ่มฮัมเพลง ‎ผมหลุดจากจินตนาการดีๆ
‎เพราะมีเสียงเห่า ผมลืมตาแล้วเห็น ‎หมากัมมันตภาพรังสีขาโหดตัวหนึ่ง
‎กำลังมุ่งหน้ามาที่ก้นของพ่อผม ‎ในใจมันคงคิดว่า "ได้เวลามื้อเที่ยง"
‎ผมพยายามไล่ให้มันกลัว ‎ผมบอก "ไปนะ อย่ามายุ่งกับเรา"
‎พ่อผมก็ตะโกนเหมือนกัน ‎"แบบนี้แม่งเสื่อมเสียเกียรติจริงๆ "
‎ผมคิดว่าตอนที่นักท่องเที่ยวญี่ปุ่น ‎ทั้งคันรถบัสขับผ่านไป
‎เป็นตอนที่วิญญาณผมออกจากร่าง
‎นั่นไม่ใช่ด้านของพ่อที่ผมอยากเห็น
‎ตอนที่สติผมกลับมา ‎ผมจำได้ว่ากำลังเดินไปรถตู้
‎และคิดว่า "ฉันคงไม่กล้าสบตาพ่ออีกแล้ว"
‎ผมเรียกทีมตากล้องออกมาจากที่ซ่อน
‎คนแรกที่ออกมาคือผู้กำกับของเรา ‎จากนั้นก็ช่างกล้อง
‎คนที่สามที่ออกมาคือมาร์ก ‎วิศวกรเสียงของเรา
‎เขาเองก็มีสีหน้าสยดสยองเหมือนกัน
‎จุดนั้นแหละที่ผมนึกได้ ‎ว่าตลอดเรื่องวุ่นวายในป่า
‎เราทั้งคู่ใส่ไมโครโฟนอยู่
‎จากนั้นเรื่องก็แย่เข้าไปอีก
‎มีเสียงล้อบดกรวด ‎และรถเกราะคันหนึ่งมาจอด
‎คนที่ลงมาจากรถเกราะคันนั้น ‎คือเจ้าหน้าที่สามคน
‎จากหน่วยสารวัตรทหารยูเครน
‎พวกนั้นประเมินที่เกิดเหตุ ‎เห็นหน้าถอดสีของพ่อผม
‎พวกนั้นเห็นป้ายมากมาย ‎ที่เราไม่สนใจดู
‎และเห็นผลงานปรมาณูชวนสะพรึง ‎ที่เลวร้ายเป็นอันดับสองของเชอร์โนบิล
‎พวกนั้นดูไม่ชอบใจเท่าไร
‎นั่นเป็นตอนที่ผมรีบคิด ‎และเข้าไปเจรจา ผมบอกว่า
‎"ท่านสุภาพบุรุษ ก่อนพวกคุณจะพูดอะไร ‎ผมขอชี้แจงหน่อยนะครับ
‎ว่าผมอ่านป้ายทุกป้ายที่นี่แล้ว ‎และไม่มีป้ายไหนที่บอกว่า
‎'กรุณางดเข้าป่า ‎หากคุณอยู่ในภาวะท้องร่วงแสดงอาการ'"
‎เวมบลีย์ พวกคุณยอดเยี่ยมมาก
‎ขอบคุณมากครับ ‎ผมแจ็ค ไวท์ฮอล ราตรีสวัสดิ์ครับ
‎(เชอร์โนบิล ปี 2018)
‎พ่อไม่รู้ว่าแกจะฉีกยิ้มทำไม
‎เรามาลงเอยที่โรงพยาบาลในเชอร์โนบิล
‎เหมือนพ่อเป็นไก่งวงคริสต์มาส ‎ที่โดนทาน้ำมัน
‎(สองชั่วโมงต่อมา)
‎เขายืนเรียงแถวกันทำไม ‎พ่อไม่ใช่เจ้าชายชาร์ลส์นะ
‎ขอบคุณทุกคนมากที่ดูแลผมเป็นอย่างดี
‎และผมจะเก็บความทรงจำดีๆ ‎กับโรงพยาบาลนี้
‎และคุณสามคนที่ดูแลผมไปตลอด
‎คำบรรยายโดย: ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์