Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Patrz.
- Jack! - Jack!
- Jack, możesz to podpisać? - Jack…
ZAKAZ PALENIA
DATKI
ZASILANIE ARENY
Panie i panowie,
dajcie czadu i powitajcie na scenie
pana Jacka Whitehalla!
Witaj, Wembley!
Nie ma nic bardziej prestiżowego.
Denerwuję się. Powiem szczerze,
że zawalam prestiżowe występy.
Najbardziej zawaliłem na scenie
na przyjęciu świątecznym księcia Karola.
Było dokładnie tak dziwne, jak brzmi.
Pierwszą dziwną rzeczą w tym występie było to,
że Karol i Camilla siedzieli z przodu
na krzesłach z wysokimi oparciami.
Myślałem: „Wiecie, że to prawdziwe życie, a nie Gra o tron?”.
I nie siadajcie z przodu.
Dla komika pierwszy rząd jest jak przepustka z więzienia.
Kiedy źle idzie, pyta pierwszy rząd,
czym się zajmuje.
Nie mogę spytać księcia Karola, czym się zajmuje.
To najsłynniejszy bezrobotny na świecie.
- „Co robisz?” - „Siedzę i czekam,
aż umrze mój rodzic”.
„Ja też”.
Więc nie mogę pytać ludzi o zawód,
bo z przodu siedzi para na zasiłkach.
Cieszę się, że się zaśmialiście.
Wtedy ich to nie bawiło.
Tylko Meghan się śmiała, co tylko pogorszyło sprawę.
Dziwne w tym występie było też to, że nie dali mi mikrofonu,
co jest jedyną rzeczą, jakiej potrzebuję jako komik.
To jedyna rzecz, która daje mi nad wami przewagę.
Bez tego jestem wariatem krzyczącym na ulicy!
Z mikrofonem: „Cześć, chcę porozmawiać o polityce”.
Bez niego: „Chcę porozmawiać o Jezusie!”.
Nie ma mikrofonu, siedzą z przodu.
Czterdzieści pięć minut.
Czterdzieści pięć minut tańczenia przed rodziną królewską,
jakbym był nadwornym błaznem.
Ostatnie upokorzenie nadeszło po występie.
Komik wie, kiedy dał zły występ.
Nie trzeba mu tego mówić.
Nie musi mu dokuczać przyszły król Anglii.
Przedstawiono mnie księciu Karolowi.
Wiecie, co mi powiedział?
„Myślę, że za rok spróbujemy magika”.
Bezczelny skurwiel!
W porządku. Spiknąłem go z przyjaciółmi z Magic Mike.
Camilla była zachwycona.
Tamtej nocy nauczyłem się wyczuwać publikę.
To ważne dla komika. W podróży jest ciężko.
Mieszkałem trochę w Ameryce. Mamy tu Amerykanów?
Dobra.
To zdecydowanie Amerykanie.
Proszę nie strzelać.
Nie… Mogą klaskać…
ile chcą. Wciąż próbuję przebić się w Ameryce.
Nie ma mowy, żeby ten komentarz trafił do programu.
Po moim trupie.
Tak się mówi.
Przychodzę w pokoju. Ameryka jest niesamowita.
Wiecie, co sobie uświadomiłem?
Amerykanie, robicie to, co my,
ale na większą skalę
i lepiej.
Mamy tu głupich ludzi…
ale wasi głupcy są światowej klasy.
Nie mówię, że wszyscy Amerykanie są głupi.
Nie, Ameryka ma też najmądrzejszych ludzi na świecie.
Mówię tylko, że kiedy robicie coś głupiego,
to na całego.
Nasz wioskowy idiota krzyczy w parku na chmury.
Wasz jest prezydentem.
Świat staje się głupszy. Widać to po znakach.
Podam przykład, który widziałem w Tucson w Arizonie.
Poszedłem na śniadanie w hotelu
a na tosterze w hotelu był napis:
„Smaruj chleb masłem…
po użyciu”.
Jeśli nie wiesz, że masz smarować tosta masłem
po jego upieczeniu,
nie powinieneś mieć dostępu do tostera.
Chyba że weźmiesz go do kąpieli.
Trzeba przyznać, że ten znak był przymocowany
do najgorszego wynalazku ludzkości.
Panie i panowie, oto hotelowy…
toster taśmowy.
Nikt na tej arenie liczącej 10 000 osób
nigdy nie zrobił porządnego tosta
w hotelowym tosterze taśmowym.
Niewyobrażalne gówno.
I ma wygodne małe okienko,
żeby podziwiać swoje cierpienie w zwolnionym tempie.
Pierwszy raz.
Wciąż chleb.
Drugi raz.
Ledwo ciepły.
Trzeci raz.
Spalony na wiór!
Nie ma ustawienia, żeby dobrze wyszło.
To jak rudzielec na leżaku plażowym.
W holu zawsze jest kolejka, bo stoi się za staruszkiem,
który uznał, że wsadzi tam bajgla.
Bajgiel? Popieprzyło cię, dziadku?
Jeśli chciałaś mieć na śniadanie bajgla upieczonego w tej maszynie,
trzeba było zacząć tydzień temu.
Zanim to będzie skończone, ty też możesz być.
Do tego jakby pomyśleli: „Jak bardziej spieprzyć tę maszynę?
Wiem, niech wydaje beznadziejnego tosta na tacę,
którą ustawimy pod lekkim kątem,
żeby wasz gówniany tost wyleciał prosto na cholerną podłogę”.
Ludzie czekają, aż wyskoczy, jak zawodnicy w kordonie.
„To będzie ciężkie do odebrania”.
„Dlaczego?”
„Jestem psychopatą, który najpierw smaruje masłem”.
Widziałem jeszcze gorsze znaki.
Najgorszy znak był w tym samym hotelu, ale przy basenie.
Wybrałem się na orzeźwiającą kąpiel
w hotelowym basenie, kiedy przeczytałem znak,
panie i panowie, przez który stanąłem zdębiały
i który zmroził mnie do głębi.
To brzmiało tak…
„Proszę nie wchodzić do hotelowego basenu
jeśli masz aktywną…
biegunkę”.
Dziękuję bardzo za zniechęcenie mnie do tego
i każdego innego basenu. Na zawsze.
Bo ten znak może istnieć tylko dlatego,
że ktoś to zrobił.
Dlaczego potrzebujemy znaku, żeby nam o tym przypominał?
Nie zrozumcie mnie źle, lubię pływać tak jak każdy.
Ale akceptuję, że jeśli jestem w szponach ataku
aktywnej biegunki,
są pewne czynności,
których przez jakiś czas nie będę wykonywał.
To pływanie,
skakanie na trampolinie,
jazda konna, skoki ze spadochronem i skoki ze spadochronem w parze.
Jestem osobą, która żyje, kierując się lękiem,
że pewnego dnia mogę się zesrać publicznie.
Za każdym razem, gdy siedzę w aucie
i nie wiem, że włączono podgrzewanie foteli,
myślę: „Kurwa, nadszedł ten dzień”.
Co ważniejsze, co to w ogóle znaczy?
Aktywna biegunka. W przeciwieństwie do czego?
Nieaktywnej biegunki?
„Tak, od pokoleń mamy w rodzinie biegunkę.
Mój pradziadek pojechał do Indii, złapał delhijską sraczkę,
ale na szczęście typu uśpionego,
nikt z nas nigdy się nie zafajdał”.
Mogę tylko założyć, że aktywna biegunka oznacza,
że dosłownie wypływa z tyłka.
Jeśli tak jest i z jakiegoś dziwnego powodu zdecydowałeś,
że twoją szansą na zbawienie
jest zatłoczony hotelowy basen,
nie sądzę, żebyś był skurwielem, który czyta znaki.
„Co to? »Zakaz biegania, nurkowania…« Nic nie mówią o sraniu.
Skok na bombę”.
W takim świecie żyjemy.
Musimy dbać o cudze uczucia, tolerancje,
nietolerancje,
potrzeby dietetyczne.
Muszę być tym, który powie, w którym miejscu zaszło to za daleko.
Na miłość boską…
mamy już dość…
rodzajów mleka.
Przestańcie wszystko doić!
Poszedłem kupić kawę.
Niedaleko domu w niebezpiecznej części Londynu,
Notting Hill.
Wszedłem. Mam bardzo prosty gust, jeśli chodzi o kawę.
To powinna była być bardzo prosta transakcja.
Nic z tych rzeczy.
Wszedłem i powiedziałem: „Poproszę kawę z mlekiem”.
„Jakie mleko chciałby pan do kawy?
Mamy mleko kokosowe, migdałowe,
z orzechów laskowych, orzechów nerkowca,
z orzechów makadamia, mleko owsiane, ryżowe, konopne, sojowe.
Z fasoli, strączków, orzechów, ziaren, owsa, lnu,
z liści, z nasion, z drzewa”.
„Poproszę z sutka.
Z dowolnego. Najlepiej z krowiego, ale nie jestem wybredny.
Może być jakikolwiek sutek”.
Spojrzała na mnie, jakbym chciał z jej sutka.
Jakbym to ja był dziwakiem. Nie jestem dziwakiem.
To ty siedzisz na zapleczu z kumplami
i doisz jebane orzechy nerkowca. To wy jesteście świrami.
Nie wątpię, że nietolerancja laktozy
to poważny problem dla ludzkości.
Ale przypomnę, że nie mamy lekarstwa na raka,
a na rynku jest 12 łatwo dostępnych zamienników mleka,
czyli o 11 więcej, niż potrzebujemy.
Wszyscy dobrze się bawimy.
Nie chcę zamieniać mojego programu w TED Talk.
Ale za chwilę przedstawię wam zaawansowaną wiedzę naukową.
Mleko musi pochodzić z cycka.
Z tego co wiem, migdały są płaskie jak dechy.
Pijecie sok z orzechów.
O rany.
Obawiam się, że to może być londyński problem.
W czasie trasy…
Mówię o tym, bo byłem na północnym wschodzie Anglii.
Dawaliśmy tam występ i nocowaliśmy w małym hotelu na odludziu.
Niesamowite, był tam starszy pan,
który serwował nam śniadanie.
Mój kierownik trasy, Johnny, zapytał go o mleko.
Dostał najlepszą odpowiedź, jaką słyszałem.
Zapytał: „Jakie mleko jest do wyboru?”.
A facet na to: „Ciepłe…
albo zimne”.
Gdzie są ci, którzy piją mleko? Kto tu pije mleko?
Wiecie, że jesteśmy palaczami 2020 roku?
Serio. Patrzcie, jak powoli jesteśmy skazywani na ostracyzm.
Wyznaczą nam miejsca do picia brudnego mleka z cycków.
Będą ostrzeżenia, jak na papierosach.
W supermarketach na kartonach mleka
będą naklejki z boku: „Uwaga,
może powodować zdrowe kości i zęby”.
W 2020 roku nie waż się też pić obrzydliwego mleka z cycków…
przez plastikową słomkę.
O nie, równie dobrze możesz wysysać je prosto z fiuta diabła.
Niedawno przyjaciółka prawiła mi morały.
Jest klasyczną hipokrytką środowiskową.
Nie wiem, czy taką znacie.
Mówi: „Mam wielorazowy kubek na kawę
i wielorazową butelkę na wodę w mojej ekologicznej torbie na zakupy”.
Przyjechałaś tu jebanym hummerem.
Naskakuje na mnie za słomkę.
„Jack, nie możesz już używać plastikowych słomek.
A co ze środowiskiem? A co z dziką przyrodą?
Kup wielorazową”. A ja na to:
„Jasne, rozumiem”. Kupiłem wielorazową słomkę.
Z kości słoniowej. Działa jak cholera.
Robię, co mogę. Nie używam już kubka do kawy,
zabieram skorupę żółwia do Starbucksa. „Napełnij go”.
Zacząłem używać kondomów wielokrotnie…
Ten duży wie, o czym mówię.
Przepłucz, pozbądź się soku z orzechów, powieś.
Torba na całe życie.
Teraz musimy się starać.
Jadłem niemożliwego wegańskiego burgera.
O Boże, jest super. Ale jest haczyk.
Smakuje jak zwykły hamburger, ale…
kosztuje tyle, co dwa hamburgery.
Bez poczucia winy.
Można wybrać dodatki. Wybrałem boczek i foie gras.
To jest rozwiązanie. Powinniśmy być weganami.
Mój współlokator, Hugo…
Oczywiście, że Hugo. „Jestem zwykłym facetem”. Nie.
Hugester jest świetny. Mieszka we wschodnim skrzydle…
Jest weganinem, ale nie chce, żeby nazywać go weganinem,
bo martwi się, że koledzy mogą mu dokuczać. Więc…
Zamiast nazwać się weganinem,
Hugo zdecydował, że będzie się identyfikował…
Przygotujcie się, bo to niezła bomba.
…jako roślino-pozytywny.
Dobra robota, Hugo.
Omal nie wyszedłeś na idiotę, prawda?
Teraz mówi to dosłownie co drugie słowo.
„Jack, żartuj sobie ile chcesz
o mojej roślino-pozytywności.
Będę żył dziesięć lat dłużej od ciebie”.
„Nie, jeśli będziesz tak się przy mnie tytułować.
Uduszę cię, kiedy będziesz spał.
Nie będę cię musiał dusić. Jesteś weganinem.
Położę ci poduszkę na twarz i nie zdołasz jej podnieść”.
„Dusisz mnie”.
„Nie, czynię cię tleno-negatywnym”.
Nie płacz nad rozlanym sokiem z orzechów.
Gdzie są weganie? Mamy tu wegan?
Dobra, armia wegan. O rany.
Wygonicie mnie ze sceny pod gradem tofu.
Przepraszam. Naprawdę. Przychodzę w pokoju.
Nie chcę kości niezgody. Wy też nie.
To było oczernianie wegan.
Wybaczcie grę słów, zbiłem was na kwaśne jabłko.
Bo nie da się zaprzeczyć, że wasz wybór życiowy
jest na 100% lepszy dla was i dla świata.
Wiem też, dlaczego ludzie nie lubią wegan.
To prosty ludzki instynkt.
Jako ludzie nie możemy znieść nikogo,
kto w jakimkolwiek stopniu wykazał się samokontrolą.
A wy to, kurwa, robicie.
Nieważne, jaki to rodzaj samokontroli.
Ktoś został weganinem, ktoś rzucił picie,
ktoś biega w maratonie, ktoś zaczął jeździć na rowerze do pracy.
Usta mówią „O, brawo ty”.
A głowa myśli:
„Cipo”.
Bo nie chcemy, żeby ludzie żyli jak najlepiej.
Chcemy, żeby żyli trochę bardziej gówniano od nas.
Żebyśmy poczuli się lepiej z naszą żałosną egzystencją.
Dlatego Greta Thunberg wkurza tylu dupków.
To dopiero jak najlepsze życie. Narobiła wstydu całemu światu.
Ta dziewczyna rządzi. To dziecko, fakt.
Jest dzieckiem i utrzymuje globalną rewolucję klimatyczną.
Ja nie mogłem utrzymać przy życiu tamagotchi.
Mówi w ONZ-cie:
„Ocalimy planetę przez radykalne działania”.
A ja mówiłem: „Mamo, wydaje dziwne dźwięki i każe się nakarmić.
Co mam robić?”.
„Wyślij go do szkoły z internatem”.
Teraz nie mamy wymówek. Nigdy nie było łatwiej
być lepszym obywatelem świata.
Byłem ostatnio w supermarkecie.
Nie w Waitrose, ani nie w Whole Foods, zanim zaczniecie mnie oceniać.
Nie będę żartować o Waitrose.
Kazano mi to wyciąć. Serio.
Po ostatniej trasie manager powiedział mi:
„Jack, ciężko się z tobą utożsamiać.
Jeśli chcesz zostać komikiem, człowiekiem z ludu,
wytnij to o Waitrose”. Zrozumiano.
Jestem normalnym gościem.
Byłem w supermarkecie, w moim ulubionym
„Lide-lu”.
A w Stanach w „Walmarze”.
Widziałem znak na temat wegańskiego stycznia.
Świetny pomysł – zrezygnować z mięsa na miesiąc.
Pasuje mi to.
Ale w styczniu?
W imieniu wszystkich mogę powiedzieć,
że ludzie muszą odpieprzyć się od stycznia.
Już jest bezalkoholowy styczeń. Teraz mamy wegański.
Mam wiadomość. Styczeń już jest najgorszym miesiącem w roku.
To nie jest miesiąc na rzucanie nałogów.
To miesiąc na znajdywanie sobie nowych.
„Jack, rzucisz alkohol i mięso w styczniu?”
„Nie, zacznę brać heroinę”.
Miesiąc mija i waga po świętach spada.
Kto jest ze mną? 2021 – naćpany styczeń.
Trzeba być etycznym,
bo jedzący mięso mogą być bardziej etyczni.
Trzeba zadawać odpowiednie pytania.
Jestem normalnym facetem. Poszedłem na randkę do fast foodu.
Zaczęła pytać o kurczaka.
Jest czas i miejsce na zadawanie pytań o kurczaka.
To nie było to.
Biedak nie miał jebanego pojęcia.
Zapytała go, skąd jest kurczak. Powiedział: „Z lodówki”.
O to chodzi. Musisz być świadomy tego, co je twoje jedzenie.
Widziałem artykuł
o zakazie karmienia kaczek chlebem.
Wiecie dlaczego?
Bo powoduje wzdęcia.
To kaczki.
Ich zadaniem…
jest pływanie.
Jakie to ma znaczenie, że mają wzdęcia? To jebany atut.
Wypisali alternatywy. Zamiast karmić je chlebem,
można karmić je ziarnami kukurydzy, groszkiem,
winogronami.
Winogronami?
Odwiedzam tę kaczkę w szpitalu?
Wyobrażacie sobie, na jakiego dupka bym wyszedł,
gdybym pojawił się w parku,
gdy inni rzucają spleśniałym chlebem,
z koszem z winogronami?
„Możecie jesteście kaczkami, ale dziś będziecie jeść jak łabędzie.
Nie przejedzcie się, zostawicie miejsce na deskę serów.
Proszę.
Najlepszy łotewski camembert. Chodźcie, smacznego”.
Bezglutenowe kaczki.
Co jeszcze?
Pójdą na dietę ketogeniczną.
Nie nadążam za modnymi dietami. Co tydzień pojawia się nowa.
Są osoby pijące soki, poszczące.
Post jest najdziwniejszy. To jak sekta.
Dieta postna 5:2.
„Jestem na diecie 5:2. Przez pięć dni jem to, co chcę.
Przez dwa dni poszczę.
I przez siedem dni wszystkim o tym opowiadam”.
Zawsze tak bardzo chcą opowiadać, jak zdrowy jest post.
„Mam oczy i widzę, co mam przed sobą”.
Ci ludzie wyglądają na wycieńczonych i słabych fizycznie.
Jak jeńcy wojenni. „Przykro mi, nie mogę zjeść tego ciastka.
Obecnie poszczę.
To niesamowite, musisz kiedyś spróbować.
Nie wyprodukowałem śliny od trzech dni”.
- „Ile straciłeś?” - „12 kilogramów i wzrok.
Nigdy nie czułem się lepiej”.
Boże.
Wiele z tych tekstów odbije mi się czkawką.
Za pół roku na 100% będę weganinem.
I będę pić mleko z falafela.
Zazdroszczę ludziom, którzy żyją tak, jak chcę.
Zawsze tak mam. Tak jak z miłością.
Moje życie miłosne to katastrofa i nie mogę być wśród szczęśliwych par.
Kto jest w szczęśliwym związku?
Stary, to nie działa, jeśli podnosisz za nią rękę,
kiedy pytam. Cholerny jaskiniowiec.
„Ona być szczęśliwa”.
Kto jest w nieszczęśliwym związku?
Możemy się spotykać.
Uwielbiam patrzeć na nieszczęśliwe pary. Widziałem taką w samolocie.
Weszli mąż i żona.
Nie wiem, czy byli małżeństwem,
ale mieli ponad 60 lat, a w tym wieku
musicie być małżeństwem.
Nie ma nic gorszego niż ludzie powyżej 60. roku życia,
który nazywają siebie „chłopakiem i dziewczyną”.
Nie jesteście w podstawówce.
Wiem, że to dyskryminacja, ale niestety to prawda.
Poznałem takiego gościa. Był stary.
Bardzo stary.
Można było odblokować jego iPhone’a
pokazując jądro jako Face ID.
Musiał mieć prawie 80 lat.
Przedstawił mi kobietę, z którą był: „To moja dziewczyna”.
To twoja najbliższa rodzina.
Wchodzi para. Mąż siada, natychmiast zasypia
i zaczyna głośno chrapać.
Żona patrzy na niego
i nienawidzi go całym swoim jestestwem.
Zrobił coś, co wyglądało, jakby się dusił we śnie.
Robił takie…
Patrzyła, jakby chciała powiedzieć:
„Jak umrze, to umrze”.
Napisała na jego stoliku: „Nie reanimować”.
Cały lot głośno chrapał. Zanim doszło do lądowania,
nawet krzyczące dziecko mówiło: „Ten koleś jest dupkiem”.
Ale ponieważ jego fotel był lekko pochylony,
stewardesa musiała przyjść
i ustawić go w pozycji pionowej do lądowania, bo inaczej,
jak wiemy, samolot zmieniłby się w kulę ognia.
Przez przypadek go obudziła. Nie był zadowolony.
Naskoczył na nią. Powiedział: „O mój Boże,
naprawdę warto się pochylać i mnie budzić
dla pięciu centymetrów?”.
A żona na to: „Z tego co wiem, to nie”.
Ludzie przybijali sobie piątki. Pilot musiał coś ogłosić.
„Do pani w 33. rzędzie: brawo, laska, brawo!”
Wszystkim się podobało.
Poza mną. Siedziałem i myślałem,
że ostatni raz siedzę za rodzicami w samolocie.
Miło, że wam się podobało.
Wiecie, komu się to nie podobało?
Michaelowi Whitehallowi.
Boże. Gdy usłyszał to po raz pierwszy,
zareagował najbardziej w swoim stylu, jak się da.
Zszedłem ze sceny. Czekał na mnie na końcu baru,
jak wkurzony wampir.
Powiedział: „Nie podobał mi się twój nowy żart o samolocie”.
Powiedziałem: „Tato, to nie o was, to był tylko żart”.
„33. rząd? Nie chcę, żeby ludzie myśleli, że latamy klasą ekonomiczną”.
Pogorszyło mu się, odkąd stał się trochę sławny.
Nie mówię, że sława uderzyła mu do głowy,
ale wypełniając kwestionariusz u lekarza, w zawodzie wpisał:
„Dobro narodowe”.
Jego dni są policzone.
W końcu powie coś albo napisze tweeta, przez którego go wyrzucą.
Wystąpiliśmy w programie o przodkach, Who Do You Think You Are?
Kim jesteśmy? Okazuje się, że dupkami.
Tak, okazuje się, że mój ojciec pochodzi z długiej linii dupków.
Jedna strona rodziny pochodziła z Birmingham. Pomyślałem,
że jestem krewnym gangu Peaky Blinders. Nie, zboczeńca.
Mój przodek był rozwiązłym oszustem, który miał syfilis,
zaraził żonę i oboje zmarli w szpitalu psychiatrycznym.
Okazało się, że to był ten dobry.
Przy moim drugim przodku Zdrajca Syfilityk
wyglądał jak matka Teresa.
Odwiedziliśmy Walię i odkryliśmy, że jestem spokrewniony
ze znanym walijskim parlamentarzystą, który wprowadził krwawe sporty,
stłumił bunt walijskich robotników walczących o prawo głosu
oraz aresztował, powiesił i poćwiartował
Williama Wallace’a za zdradę.
Dowiedziałem się tego wszystkiego. Byłem zdenerwowany,
poruszony, zaniepokojony.
Odwróciłem się do ojca. Nic, kurwa.
„Tato, przejmij się bardziej.
Nagrywają nas kamery. Możesz udawać smutnego?”
A on: „Jestem smutny. To bardzo przygnębiające.
Nie miałem pojęcia, że jesteśmy Walijczykami”.
Rozumiem, że postrzeganie rodziców zmienia się z czasem.
W dzieciństwie myśli się:
„Jesteście najbardziej obciachowi na świecie”.
Potem jesteście trochę starsi, mądrzejszy, sami dorastacie
i myślicie: „Wiecie co?
Myślę, że są w porządku”.
Idą na emeryturę i myślicie:
„Nie, na początku miałem rację.
Jesteście pieprznięci”.
W mojej rodzinie moja siostra ma gorzej.
W zeszłym roku się zaręczyła.
To powinna być piękna chwila dla rodziny.
I była. Przez pół sekundy.
Dopóki nie ogłosiła, że nie chce wyjść za mąż w kościele.
O rany.
Zupełnie jakby powiedziała, że głosowała na Zielonych.
Nie poszło dobrze.
Ojciec zapytał: „Co to znaczy, że nie chcesz brać ślubu w kościele?
Jeśli mam płacić za ten ślub, nie weźmiesz go w jebanej stodole.
Jeśli mam płacić za ten ślub, ma się odbyć w świątyni”.
Ale miał minę, gdy się dowiedział, że będzie w meczecie.
Teraz czuję presję.
Żeby wziąć ślub, żeby mieć dziecko.
Pytają mnie: „Kiedy dasz nam wnuka?”.
A ja: „Próbuję położyć kres rodowi syfilitycznych masowych morderców”.
Ostatnio pierwszy raz porządnie się rozstałem.
Rozstaliśmy się po przyjacielsku. Ludzie mówią, że to dobrze.
Powiem wam, że, kurwa, nie.
Lepiej kogoś znienawidzić.
Mówię to jako osoba. Mówię to jako artysta.
Jedną z zalet tragedii w życiu artysty jest to,
że to inspiruje wielkie dzieła.
Nikt nie napisał genialnego albumu o miłym rozstaniu,
kiedy wszyscy byli grzeczni.
Chciałem, żeby zmiażdżyła moje serce
i wyrzuciła moje ubrania przez okno. Chciałem, żeby zrobiła jak Adele.
Zamiast tego moja była zabrała moją mamę na herbatę,
żeby pomóc jej przetrwać rozstanie.
Pieprz się ze swoją dobrocią i wielkodusznością.
Chcę czegoś głębokiego.
A jestem na płytkim końcu basenu i żartuję z biegunki.
Potem było dziwnie, byliśmy tylko przyjaciółmi.
Przez kilka miesięcy mieszkaliśmy razem w tym samym mieszkaniu.
Pomagaliśmy sobie nawzajem zaaklimatyzować się w nowym życiu.
Wiecie, co było najtragiczniejsze?
Byliśmy razem w kuchni i po raz pierwszy od sześciu lat
pierdnęła w mojej obecności.
Nic nie powiedzieliśmy.
Wyszedłem, poszedłem na górę,
zamknąłem się w łazience
i zapłakałem, bo wiedziałem, że to koniec.
Jednym podmuchem zniszczyła ciszę i moje serce.
Nowy materiał jest dość ponury.
Mówię poważnie.
Pierdziała przy mnie,
próbowała być dla mnie mniej atrakcyjna.
Dosłownie próbowała zlecieć na pierdnięciu z piedestału.
Ale to nie zadziałało. Jestem mężczyzną.
Przez to pokochałem ją jeszcze bardziej.
Też próbowałem się przyłączyć.
Zapytałem: „Czy mogę coś zrobić,
żebym był mniej atrakcyjny?”.
A ona na to: „Nie, już jesteś”.
Więc muszę znów się starać.
Muszę starać się w sypialni, nie lubię tego robić.
Jestem bardzo konserwatywny w sypialni.
Nie dostarczam emocji pod kołdrą.
Seks ze mną jest jak spóźnienie się do teatru
i szukanie miejsca.
Dużo szurania, uciszania, przerwa,
a potem, skądś w ciemności, szept:
„Przepraszam”.
Tego nigdy nie słychać.
Nie jestem na to przygotowany.
Nie jestem emocjonalnie gotowy na rozstanie,
bo jestem wytworem brytyjskiego szkolnictwa.
Jeśli rozstałeś się w internacie,
nie zachęcano cię do rozmowy.
Bo wielu nauczycieli mogłoby stracić pracę.
Od tamtej jestem najbardziej związany z Alexą.
Urocza Alexa. Przechowuje i nagrywa wszystko,
co powiesz, by to wykorzystać.
Jak prawdziwa dziewczyna.
Prowadzę kawalerskie życie. Hura, kawalerskie życie!
Śniadanie na obiad? Zajebiście.
Te same majtki przez tydzień. Czy ktoś zamawiał legendę?
Czy to tylko zlew w kuchni czy też toaleta na dole?
Za ostro? Uwielbiam mówić to na scenie
i patrzeć na tłum. Zawsze zdarza się,
że co najmniej czterech gości się śmieje,
a potem patrzą na dziewczyny: „Nie wiem, o czym on mówi”.
Czy wtedy sięgnąłem dna, czy kiedy uświadomiłem sobie,
że w domu została mi tylko zupka chińska?
Dopiero wtedy odkryłem, że zabrała czajnik.
„Czyli naleję wody prosto z kranu”.
Nie jestem z siebie dumny.
Usiadłem na kanapie w kocu,
przegryzając zupkę chińską al dente
w nadziei, że zyskam energię, żeby wziąć się do roboty,
czyli sprawdzenia, czy da się zwalić konia tak, by zapaść w śpiączkę.
„Powiedz moje imię, Alexo”.
„Jack Whitehall”.
„Tak!
Kto jest tatusiem?”
- „Szukam Michaela Whitehalla”. - „Nie! Nie rób tego”.
Można powiedzieć, że trochę zszedłem na złą drogę.
Musiałem się z tym zmierzyć, gdy pojechałem na weekend do Niemiec.
To było smutne.
W zeszłym roku pojechaliśmy pożegnać przyjaciela,
którego straciliśmy w czerwcu. A może w lipcu?
Ślub był latem, nie pamiętam kiedy.
Po etapie użalania się nad sobą po zerwaniu
przychodzi etap „zalania się w trupa”.
A gdzie lepiej to zrobić niż w towarzystwie szczęśliwych małżeństw?
Hasztag-mam-bardziej-gówniane-życie.
Trzy dni nie spałem po kawalerskim.
Byłem na lotnisku w Berlinie
w kolejce do bramek.
Włożyłem rękę do kieszeni, żeby wyjąć paszport,
a zamiast tego wyciągnąłem żelka z zielskiem.
O rany. Szukałem miejsca, żeby go wyrzucić,
ale niczego nie było.
Przez głowę przebiegła mi pewna myśl.
Przede mną stało dziecko z otwartym plecakiem.
Nie wrzuciłem, nie jestem potworem.
I nie mogłem rozproszyć mamy.
Niechętnie pomyślałem: „No to leci samolocik”.
Więc to połknąłem.
Jestem trochę zielony, jeśli chodzi o jadalną marihuanę.
Jest niezwykle mocna.
Jakby mnie walnął pociąg towarowy.
Gdy dotarłem do początku kolejki,
odleciałem tak, że mogłem wrócić do domu bez pomocy samolotu.
Wiedziałem, że jest źle, gdy stałem w skanerze
z rozkraczonymi nogami i rękami w górze.
„Czemu nie skanuje?
Nie skanuje, bo wie, że masz narkotyki w brzuszku,
niegrzeczny chłopczyku”.
Wtedy zrozumiałem, że nie skanuje,
bo stałem z rozkraczonymi nogami i rękami w górze
w zwykłym wykrywaczu metalu.
Wtedy usłyszałem, że za mną ktoś krzyczał po niemiecku:
„Das ist verboten”.
Nie jestem lingwistą, ale byłem pewien,
że mówił: „Miłego dnia. Poczekalnia tędy”.
Odwróciłem się, a strażnik pokazywał groźnie
w okolice mojego brzucha i krzyczał po niemiecku.
Z czasem zrozumiałem, że pokazywał na mój pasek.
Chciał, żebym zdjął pasek. Niestety byłem tak naćpany,
że nie wiedziałem, że mam na sobie pasek.
Z jakiegoś powodu wtedy pomyślałem, że wskazuje…
na moje spodnie i chce, żebym je zdjął.
Pomyślałem, że niemieccy ochroniarze są bardzo dokładni.
Ale chodziłem do katolickiej szkoły z internatem.
Jeśli ktoś u władzy każe ci zdjąć spodnie,
to je, kurwa, zdejmujesz.
Na lotnisku w Berlinie
zacząłem powoli ściągać spodnie.
Nie podobało mu się to.
Nawet bardziej się zezłościł.
Zaczął krzyczeć: „Oben!”
Oben, sprawdziłem to. To znaczy po niemiecku „w górę”,
czyli „podciągnij spodnie”. Nie znam niemieckiego.
Myślałem, że krzyknął: „Otwórz” i pomyślałem:
„Zrobiło się ostro”.
Najbardziej niepokojące było to, jak bardzo byłem uległy.
Myślałem wtedy, że ochroniarz
chciał mi przeszukać odbyt na oczach wszystkich na lotnisku,
i w ogóle nie protestowałem.
Musiał tylko krzyknąć: „Otwórz”,
a ja przyjąłem pozycję, szykując się na wejście.
„Jeśli tak trzeba, to trzeba.
Najpierw włóż tam mały palec.
Jestem staroświecki, trzeba mnie uwieść”.
Dlatego potrzebuję dziewczyny.
Trzymałaby mnie w ryzach.
Nie jestem dobry w byciu singlem.
Powinienem mieć przygody na jedną noc.
Boję się ich. Wiecie dlaczego?
Boję się czegoś złapać.
Kumpel miał przygodę na jedną noc i złapał coś, czego nie da się pozbyć.
Dzieci.
Spojrzałeś na swoją córkę w czasie puenty?
To było brutalne. „To ty. Moja mała choroba weneryczna”.
Co? To twoja żona? O Boże.
Boże, przepraszam.
W porządku.
Nie żebyśmy to kręcili. Nikt tego nie obejrzy.
Jebany farciarz.
Michael Whitehall byłby dumny.
Resztę wieczoru prowadzę po tej stronie. Nie mogę tam spojrzeć.
Przestań do mnie machać.
To nie pomaga. Już jestem zażenowany.
Dziękuję, bogowie komedii.
Idźmy dalej.
Nie jestem gotowy na dziecko. Byłbym okropnym rodzicem.
O mój Boże. Widziałem ostatnio taki znak.
Jechałem wzdłuż drogi, z boku był napis:
„Jedź tak, jakby mieszkały tu twoje dzieci”.
Jechałem 130, kiedy uderzyłem w drzewo.
Przydarzyło się to komuś?
Przywaliłem w dzieciaka na nartach.
Ktoś się śmieje, jakby to zrobił. Niedobrze.
To pewnie nie twoja wina. To było niesprawiedliwe.
Oddajmy mi sprawiedliwość, mały skurwiel wbił się przede mnie
w kolejce do bufetu i wybuchnąłem.
W rzeczywistości niektórzy rodzice nie pomagają dzieciom.
Poznałem kobietę, której dziecko nazywało się…
Isis.
Wiem.
Mówiła: „To grecka bogini natury”.
A ja na to: „A dla reszty świata to pif-paf-bum-bum”.
Musisz wymyślić inne imię, to zostało porwane.
Złe słowo.
To nie było coś, czym się dzieliła.
Informowała o tym w rozmowie,
jakby to było normalne.
Nigdy wcześniej nie spotkałem tej kobiety.
Możecie się domyślić, jak się przejąłem.
Siedzimy w pubie, pijemy drinka,
gdy nagle odzywa się ktoś kompletnie obcy:
„Muszę iść do domu. Muszę wstać jutro wcześnie,
żeby pomóc Isis w projekcie”.
„Przepraszam, kurwa, co?”
„To typowe dla Isis. Ogłasza coś o 17.00
i muszę iść do sklepu i kupić wszystkie cholerne materiały.
Spakować plecak i pojechać na przystanek.
Może sama pójdę z nim do szkoły”.
„Zdejmij tę sukę, kurwa”.
Zrozumiałem, że mówi o dziecku.
„Nie możesz nazywać dziecka Isis”.
A ona na to: „Nazwałam ją Isis przed organizacją terrorystyczną”.
A ja na to: „Mam, kurwa, nadzieję”.
Niestety niektóre imiona zostały wycofane z obiegu.
Dlatego nie ma wielu Adolfów na Tinderze.
Trzeba oddać Hitlerowi sprawiedliwość, co jest paskudnym zdaniem…
na rozpoczęcie żartu.
Trzeba oddać… Przestań to mówić.
Zawsze chciałem mieć slogan, ale to nie to.
W obronie Hitlera… Nie, gorzej!
Gorzej.
Swastyki, o tym chcę porozmawiać.
Dobra? Swastyki. Idealny przykład zawłaszczenia.
Znacie dupków, którzy mówią: „No tak,
nie wiem, czy to wiesz, ale swastyka to tak naprawdę
buddyjski symbol”?
„Już nie”.
„Nie, symbolizuje ślady stóp Buddy”.
„Wiesz co? Następnym razem gdy zobaczysz w barze gościa
z ogoloną głową i wytatuowaną swastyką na szyi,
podejdź do niego i powiedz mu przyjaźnie: »Namaste«.
Obyś odrodził się jako ktoś, kto nie jest dupkiem”.
Jestem zbyt surowy.
Matka nie nazwała córki Isis, żeby prowokować.
Isis była uroczą dziewczynką.
I wspaniałą siostrą dla swoich braci, Hamasa i Hezbollaha.
Ten tekst ma policzone dni.
Najlepsze jest to, że występuję z tym od miesięcy.
Występowałem z tym na trasie
i podchodzili do mnie inni
i mówili, że ich dziecko też nazywa się Isis.
Mówię wam, to przyciąga konkretny typ ludzi.
Byłem w zatłoczonym holu hotelowym
i zaczął do mnie iść facet w tweedowej marynarce.
„Jack, moja córka to też Isis”.
„To miejsce publiczne”.
„Podejdź. Nagrasz dla niej filmik? Chodź.
Kręci film dla Isis”.
„Zamknij się!”
Opowiem coś jeszcze.
Niezręczną sytuację społeczną, którą codziennie partaczę.
Nie wiem, kiedy moje AirPods nie są zsynchronizowane z telefonem
i puszczam muzykę wszystkim.
Najgorzej było na siłowni.
Na siłowni jestem jak The Rock.
Bez bólu nie ma wyników.
Niczego nie przepuszczam. Znajduję rower treningowy w kącie
i wsiadam. Zakładam bluzę z kapturem, wkładam AirPods
i zapuszczam coś spokojnego. Audiobook,
muzykę klasyczną, muzykę filmową.
Ustawiłem nachylenie na 0,5 i jadę na przejażdżkę,
jak w Z pamiętnika jebanej położnej.
Tylko tym razem wszyscy na siłowni patrzą na mnie.
Z jakiegoś powodu pomyślałem sobie:
„Wszyscy patrzą tutaj,
bo mięśniak nieźle pali gumę”.
Nadszedł okropny moment, w którym zrozumiałem,
że wszyscy na sali patrzyli na mnie,
bo byłem w rogu na rowerze treningowym
w kapturze, z AirPodsami w uszach, i puszczałem całej siłowni
motyw przewodni z filmu E.T.
Wyglądam znowu normalnie?
Tak, jedna kobieta, dziękuję.
Gwizdnięcie było nieco spóźnione. Ale dziękuję.
Opowiem wam jeszcze coś.
O moim tacie.
Wiem, że z niego żartuję,
ale naprawdę go kocham i doceniam to,
że mogę spędzać z nim czas, podróżując po świecie.
Jestem z niego dumny, bo bardzo wychodzi ze swojej strefy komfortu,
by robić to, co robimy.
Widzę nowe strony taty, których nie spodziewałem się zobaczyć.
Co nie znaczy, że czasem nie posuwam się za daleko.
Na koniec opowiem wam historię, kiedy właśnie tak zrobiłem.
Wtedy to było bardzo traumatyczne.
Nie sądziliśmy, że włączymy to do programu,
bo skończyło się na tym, że trafił do szpitala.
Ale…
tragedia plus czas to komedia.
Więc lecimy.
Zdarzyło się to, gdy pojechaliśmy do Czarnobyla.
Czy ktoś był w Czarnobylu?
Tylko ta kobieta.
Podnosi trzecią rękę.
To przerażające miejsce
najgorszej katastrofy nuklearnej w historii ludzkości.
Teraz zamieszkane tylko przez watahy dzikich, bezpańskich psów.
Stało się również atrakcją turystyczną.
Zabawa dla całej rodziny.
W Czarnobylu mają sklep z pamiątkami i stołówkę.
Stołówka w Czarnobylu, w której nie jadłby nikt rozsądny.
Niestety mój tata nie jest rozsądny.
Było tam pełno japońskich turystów.
Dotarłem do początku kolejki.
„Co dziś mamy w menu?”
„Mięso… w bułce”.
„Dziękuję pani.
Jaka jest opcja wegetariańska?”
„Wyjmij mięso…
z bułki”.
Sto razy mówiłem tacie:
„Nie jedz mięsa w bułce”. Posłuchał? Chuja tam. Powiedział:
„Całe życie jadłem lunch o godzinie 13.00
i dzisiaj nie będzie wyjątku. Znajdź kartę win”.
„Jesteśmy na stołówce w Czarnobylu, nie ma tu karty win.
Nawet gdyby była, nie chciałbyś jej oglądać”.
„Podać czerwone, białe czy świecące w ciemności?”
„Czerwone. Jaki jest dobry rocznik?”
„Wszystko przed rokiem 1986”.
Powiedziałem: „Tato, nie pij wina. Napij się wody”.
- „Nie pijam wody”. - „Dlaczego?”
„Bo ryby się w tym pieprzą”.
Nie pija wody. Zjadł tajemnicze „mięso” w bułce.
Po 45 minutach byliśmy w vanie. Byliśmy z ekipą filmową,
jechaliśmy wzdłuż strefy wykluczenia do Prypeci,
wgłąb opuszczonych lasów, najbardziej radioaktywnego miejsca świata.
Nagle ojciec odwrócił się do mnie i szepnął mi do ucha:
„Jack, muszę iść do toalety”.
Odwróciłem się. Ojciec nie wyglądał dobrze.
Nie widziałem, żeby miał tak czerwoną twarz,
odkąd wie o mistrzostwach piłki nożnej kobiet.
Powiedziałem: „Tato, nie możesz iść do toalety,
jesteśmy centralnie w dupie”.
Złapał mnie za rękę i głosem,
jakby został opętany przez demona, krzyknął: „Zatrzymać vana!”.
Nigdy w życiu nie widziałem, żeby tata ćwiczył.
Dosłownie rozerwał drzwi samochodu
i wbiegł do lasu, jakby był jebanym Usainem Boltem.
Zwróciłem się do ekipy: „Schowajcie się za vanem,
pójdę to załatwić”.
Poszedłem za ojcem do lasu, mijałem znaki:
„Niebezpieczeństwo”, „Promieniowanie”.
W Czarnobylu ciągle mówi się, żeby nie dotykać
i nie opierać się o żadną powierzchnię w obawie przed promieniowaniem.
Dlatego gdy wchodziłem do lasu, szybko stało się jasne,
że mój 79-letni ojciec
może ulżyć sobie w lesie
tylko z moją pomocą.
Możecie się krzywić, ja musiałem to przeżyć.
Mój ojciec ściągnął spodnie trzyczęściowego garnituru,
złapałem go za obie ręce…
stanąłem na jego stopach
i jednocześnie zaczęliśmy powoli się odchylać…
jakbyśmy robili jakąś okropną pozę z jogi.
Nie mogę patrzeć, muszę myśleć o czymś miłym.
Zaczynam nucić. Od miłych myśli odrywa mnie szczekanie.
Otwieram oczy. Jeden z tych dzikich, radioaktywnych psów
zbliża się do tyłka mojego ojca i myśli: „Pora na lunch!”.
Próbuję go odstraszyć. „Sio, zostaw nas w spokoju”.
Mój tata też krzyczy: „To cholernie poniżające”.
Chyba wtedy przejechał autobus japońskich turystów,
byłem w stanie ucieczki histerycznej.
Nie chciałem oglądać ojca od tej strony.
Następną rzeczą, którą pamiętam, był spacer do samochodu z myślą,
że już nigdy nie spojrzę tacie w oczy.
Wywołałem ekipę z kryjówki.
Najpierw wyszedł reżyser, potem kamerzysta.
Trzecią osobą był Marc, nasz inżynier dźwięku.
Też miał udręczony wyraz twarzy.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że podczas tych męczarni w lesie
mieliśmy na sobie mikrofony.
A potem, jakby nie mogło być gorzej,
usłyszeliśmy opony na żwirze i podjechał wóz opancerzony.
Wysiadło z niego trzech uzbrojonych członków
ukraińskiej żandarmerii.
Ocenili miejsce zbrodni, zobaczyli popielatą twarz mojego ojca,
zobaczyli znaki, które całkowicie zignorowaliśmy,
i miejsce drugiej najgorszej katastrofy nuklearnej w Czarnobylu.
Nie wyglądali na zadowolonych.
W tym momencie szybko pomyślałem i interweniowałem. Powiedziałem:
„Panowie, zanim cokolwiek powiecie, czy mogę zauważyć,
że przeczytałem wszystkie znaki i nigdzie nie widzę napisu:
»Proszę nie wchodzić do lasu z aktywną biegunką«”.
Wembley, byliście niesamowici.
Dziękuję bardzo. Nazywam Jack Whitehall, dobranoc.
CZARNOBYL 2018
Nie wiem, czemu się śmiejesz.
Wylądowaliśmy w szpitalu w Czarnobylu.
Smarują mnie jak mięso na święta.
DWIE GODZINY PÓŹNIEJ
Czemu tu stoją? Nie jesteś księciem Karolem.
Chciałbym wszystkim podziękować za dobrą opiekę nade mną.
Zawsze będę miło wspominał ten szpital
i opiekującą się mną waszą trójkę.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz