Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Botswana w południowej Afryce,
siedlisko jednej trzeciej populacji słoni afrykańskich
i ostatnie miejsce na Ziemi, gdzie przemierzają ogromne odległości,
jak dawniej wszystkie słonie.
Film dokumentalny od Disneynature, Słonie
opowiada o tych heroicznych wędrówkach.
Za kulisami trwała też podróż ekipy filmowej,
która podążała za słoniami przez półtora tysiąca kilometrów,
przemierzając najgroźniejsze zakątki Afryki.
Będąc w drodze ze słoniami
ekipa obserwowała te niezwykłe zwierzęta
z zupełnie innej perspektywy.
Po co szliśmy za nimi?
Chyba dlatego, że dotąd nie pokazano
Reżyser
niezwykłej migracji, którą podejmują słonie.
Wyzwania, z którymi zmagają się po drodze, uwypuklają to,
co najlepsze w tych stworzeniach.
Sama podróż jest zachwycająca.
Cztery czy pięć sąsiadujących państw, przez które
słonie mogą iść, w niezwykłym regionie
południowej Afryki.
To okazja do zobaczenia części świata,
której wielu nie widziało.
AFRYKA Kalahari
Jedną trzecią obszaru południowej Afryki zajmuje ogromna niecka Kalahari.
Pierwszym wyzwaniem ekipy było
odszukanie słoni na tych rozległych dzikich obszarach.
Góry Angoli - Delta Okawango Pustynia Kalahari
W jednym niezwykłym miejscu słonie gromadzą się rokrocznie.
Sezonowe deszcze spływają na pustynię, tworząc deltę Okawango,
Delta Okawango
gdzie zaczyna się nasza podróż.
Śladami SŁONI
Nasza ekipa nie chciała wchodzić słoniom w drogę,
więc zwróciła się do twórcy filmów przyrodniczych Mike'a Holdinga,
który spędził w delcie ponad 20 lat.
Mike odnajdywał i filmował słonie,
a także zajmował się logistyką tej ogromnej ekspedycji.
To ogromny obszar - 10 000 kilometrów kwadratowych.
Szukanie słoni i innych zwierząt
pośród rozlewisk i wysp jest jak poszukiwanie igły w stogu siana.
Spędzaliśmy mnóstwo czasu w samolocie,
śledząc napływ wód powodziowych,
Operator filmowy
aby zaobserwować,
gdzie jest ruch i zachodzą zmiany,
i gdzie zwierzęta się gromadzą.
Mógłbym to robić do końca życia.
Loty nad deltą są nieprawdopodobne.
Każdy, kto leciał nad Okawango, powie,
że to najlepszy sposób zwiedzania.
Stąd widać skalę tego obszaru.
Rozległe dzikie tereny, przepiękne
i spektakularne.
Mike musiał najpierw wybrać lokalizację obozu ekipy,
w pobliżu trasy słoni,
ale w dostępnym miejscu.
Tu nie ma dróg. Na mapach jest mało informacji.
Samolot bardzo pomaga
znaleźć drogę dla samochodów,
szlaki, rzeki do przekroczenia,
głębokie miejsca.
Można to później wykorzystać na ziemi.
Ale to bardzo zdradzieckie,
bo na drodze dojazdowej jest dużo wody.
Gdy wszyscy z ciężarówek, z konwoju,
będą tu szukać tego obozu,
natkną się na przeszkody i niespodzianki.
Aby dostarczyć ekipę i pięć ton sprzętu filmowego
do rejonu w głębi delty Okawango
trzeba było użyć specjalnie zbudowanych środków transportu.
Ekipa nazwała te groźne z wyglądu pojazdy bagiennymi bestiami.
Zadaniem na pierwszy dzień
było dotarcie w głąb delty i rozbicie obozu przed zmierzchem.
Przewodnik
Teraz zaczyna się przygoda.
To dolna część delty.
Przewodnik
Dwadzieścia kilometrów od Maun.
Tak. Prosto.
Wkrótce bagienne bestie przeszły swój chrzest bojowy.
To była pierwsza z pięciu przepraw,
które nas czekają.
Chyba najpłytsza.
Na najgłębszej przeprawie,
jak mówią, woda sięga do lewarka, wewnątrz wozu.
Przewodnik
Poziom wody byłby gdzieś tutaj.
Mamy sześciokołowy wóz,
który nas tędy przeciągnie.
Przyczepiamy każdy z wozów,
tworząc coś na kształt węża z aut.
Pojazdy będą zgaszone.
Zatkamy rury wydechowe. Wszystko umieścimy na dachach.
Ciężarówki nas wyciągną.
Co tam się dzieje?
Co się może wydarzyć?
Kiepskie pytanie.
Będziemy pływać.
Wszystko jest pod wodą.
Popisujesz się. Musisz tak jechać?
Hej!
To było przeżycie.
Trzęsę się, ale żyję.
Gdy reszta ekipy jedzie, żeby rozbić obóz,
operator Martyn Colbeck i przewodnik Presley Mbeha
zostają zatrzymani.
Rodzina słoni pojawia się znikąd.
Są zdenerwowane, ale nie wiadomo dlaczego.
Operator filmowy
To chaos.
Są podniecone. To wspaniałe.
Wtedy wszystko staje się jasne.
Znaleźliśmy noworodka.
Potyka się, z trudem chodzi.
Pewnie przyszedł na świat ze trzy godziny temu.
Jest bardzo młody.
Niesamowite. Cudowne.
Korzystając z bogatego doświadczenia,
ekipa filmuje, nie niepokojąc słoni.
Mam kłopot, bo na drodze jest duży samiec.
W porządku.
Sęk w tym, że ta trawa jest bardzo wysoka.
Trudno dostrzec maleństwo.
Ten samiec to prawdziwe utrapienie.
Choć samiec wyraźnie drażnił młodą matkę,
chętnie trzymała się ona blisko wozu,
co dobrze rokowało całej sesji filmowej.
W porządku.
Wszyscy są podekscytowani.
Za nami jest reszta rodziny.
Co ciekawe, ona szuka schronienia za autem.
Próbuje uciec przed tym samcem.
A tam jest maleństwo.
Jakie słodkie, patrzcie.
Widać różowe uszy, ale oczy nie są różowe.
Jakie słodkie.
Widzę pępowinę.
Patrzcie.
Wymarzony początek zdjęć.
Spotkanie ze słoniami przed dotarciem do obozu.
Rzadka okazja sfilmowania pierwszych kroków słoniątka.
Reszta ekipy, która jest w drodze, nie miała tyle szczęścia.
Właśnie utknęły trzy pojazdy.
Pięć minut temu odłączyła się przyczepa i leży
do góry nogami.
Już!
To trochę irytujące.
Musimy jechać.
Na tym polegają filmy o słoniach.
Szybko! Naprzód!
Po 15 godzinach w drodze
początek konwoju wreszcie dotarł na wybrany
przez Mike'a obóz.
Na tej odległej wyspie mieli mieszkać przez sześć tygodni.
Mike dał mi współrzędne tego miejsca,
które upatrzył sobie z powietrza na obozowisko.
Obóz był już rozbity,
ale filmowanie słoni opóźniło resztę ekipy.
Czy zdążą przed zapadnięciem nocy?
Powiedz mamie, że ją kocham.
Nie wiemy, co się wydarzy na czele.
Zostało jeszcze 50 kilometrów.
Taki odcinek przemierza się w delcie w godzinę albo... w dzień.
Nie mogliśmy wyjechać,
więc użyliśmy wyciągarki.
Dobrze.
Gdy zwijaliśmy linę, wypadła śruba.
Widzisz? Mocuje linę.
Musieliśmy to wyjąć
i coś zrobić z metalem.
Na szczęście mam delikatne palce. Operacja się udała.
Zobaczymy, czy naprawdę.
Nie. To im zajmie cały dzień.
Dobrze.
Jak to wygląda?
Tylna straż wreszcie dociera do obozu,
ale jej zmagania w drodze pokazały
skalę wyzwania, przed którym stoją.
Martyn dociera zmęczony, ale szczęśliwy po sfilmowaniu słoniątka.
Martwi go to, jak szybko słonie zniknęły im z oczu.
Ekipa musi znaleźć sposób lokalizowania zwierząt.
Na szczęście wkrótce przybędzie wsparcie.
Biolog Mike Chase od dekady
zajmuje się liczeniem słoni w Afryce
i mapowaniem tras ich migracji po Kalahari.
Tak, widzę ją.
Jest przed krzakami kapara wełnianego. Idzie na południe.
Od pięciu pokoleń mieszkamy w Botswanie.
Zawsze czułem się
Dyrektor/Założyciel Elephants Without Borders
bardzo związany ze słoniami.
To największe na świecie ssaki lądowe.
Zauroczyły mnie.
Zawsze mnie intrygowały i fascynowały.
Nie tylko w stanie dzikim.
Mike i jego partner Kelly poświęcili mnóstwo czasu
na ratowanie i pielęgnowanie młodych słoni,
osieroconych wskutek kłusownictwa lub konfliktów z ludźmi.
Mają nadzieję, że ci młodzi ambasadorowie słoni pomogą
miejscowym dzieciom nawiązać kontakt z przyrodą
i dbać o jej przyszłość.
Ludzie na całym świecie za często myślą,
że mnóstwo ludzi ratuje słonie.
To nieprawda.
Przynależność do garstki osób,
które poświęciły się zabezpieczaniu przyszłości słoni
sprawia mi ogromną radość.
Poszukajmy słoni.
Lecimy.
Obaj Mike'owie mają pasję do słoni z Botswany...
-Dobrze. -Tak.
...i dziś chcą znaleźć stado
znane z pokonywania dużych odległości.
Słonie z Botswany podejmują się epickich wędrówek.
Wbrew obiegowym opiniom,
nie wszystkie słonie z Botswany żyją tylko w tym kraju.
Mają możliwość przekraczania granic państw.
Nie potrzebują paszportów.
Telemetria satelitarna pokazała,
że słonie wędrują z Botswany przez Namibię do Zambii i Angoli.
To rekordowy areał osobniczy w świecie fauny.
Mike wierzy, że dane z satelitów śledzących słonie
pomogą ekipie w filmowaniu.
Jedna z matron z obrożą
ma zwyczaj przychodzić tu w czasie suszy.
Wraz z innymi matronami zbiera się w duże stado.
Tak.
Spróbujmy ją znaleźć.
Włączyliśmy lokalizator VHF
i spróbujemy namierzyć sygnał jej obroży.
Na razie nic nie słyszę.
Byłoby dobrze ją zobaczyć.
Słyszysz?
Tak.
To na pewno ten sygnał.
Będzie pięknie, jeśli wychwycimy to skupisko...
Filmuj.
...już na początku zdjęć. Wytypujemy rodziny,
za którymi będziemy podążać.
Tak.
Byłoby dobrze znaleźć kogoś z tej grupy.
Sygnał jest teraz głośny.
Tak.
Brawo. Jest.
Dobrze.
Ładnie!
To wspaniale.
Zapewne wszystkie te stada będą jakiś czas razem, prawda?
Na pewno przez miesiąc lub dwa.
Nie będzie łatwo się tu dostać,
ale jakoś podołamy.
Świetnie. To nam pomoże.
To ostatnie miejsce na świecie,
gdzie słonie mogą wciąż wędrować tak,
jak 100, 200 lat temu.
Z prostego powodu. Mają przestrzeń.
Tak.
Prawie 260 tysięcy kilometrów kwadratowych.
Dlatego tak trudno je znaleźć.
Jasne!
Założyliśmy obroże satelitarne prawie 300 słoniom
i wszystkie te kropki na mapie
są współrzędnymi GPS na trasach ich migracji.
Często się zmieniają?
Co godzinę dostajemy współrzędne.
Powiesz, gdzie one są?
-Oczywiście. -To na co czekamy?
Do dzieła!
Co ja tu robię?
Wystarczy połączenie internetowe...
Dobrze.
-...i podam wam lokalizacje. -Niezwykłe.
Proszę.
Nasze słonie potrafią przejść tysiąc kilometrów w miesiąc,
często w terenie niedostępnym dla pojazdów.
Brawo.
Odległym i trudnym do pokonania.
Gęste piaski, bagna, głębokie rzeki,
gęste zarośla. Bezlitosne.
Słonie podejmują właśnie takie ryzykowne wędrówki.
Ekipie filmowej nie będzie łatwo za nimi nadążyć.
Początkowo łódź filmowców
nadążała za słoniami,
ale wkrótce znalazły się poza zasięgiem konwencjonalnego transportu.
Gdy nasze słonie wędrują,
przemierzają miejsca nieprzyjazne dla pojazdów.
Tuż nad kamerą.
Niejednokrotnie musimy używać drona
do śledzenia ich.
Jeśli są za daleko,
musimy lecieć śmigłowcem.
Po prostu
próby podążania za nimi są wyzwaniem technicznym.
Zgłoś się. Zbliżamy się.
Ten lot ujawnił też to,
jak dzikie zwierzęta tworzą kanały delty.
Było ważne, żeby sfilmować wodny świat słoni
od dołu i z góry,
co wiązało się z wyjątkowym ryzykiem.
Duży krokodyl.
-Krokodyl. -Tak, duży.
Duży krokodyl na brzegu.
Ma cztery-pięć metrów.
Wytrawny podwodny operator filmowy
Roger Horrocks wie, jak niebezpieczne jest nurkowanie w tych wodach.
Rokrocznie wąskie kanały są formowane
przez ogromne hipopotamy i słonie, które mogą być za każdym zakolem.
Gdy Roger jest w wodzie,
zabezpiecza go drugi nurek, a Mike nadzoruje z łodzi.
Cechą delty jest to,
że pod wodą zaskakuje nas rzeźbą
terenu i strukturą kanałów zrobionych
przez hipopotamy.
No i rośliny...
Zdumiewające struktury.
Imponujące, naturalne, z obłędną paletą kolorów.
Hipopotamy i słonie są architektami delty
i widać,
jak torują przejścia swoimi ciałami.
Są ogromne.
Można płynąć kanałami uformowanymi przez hipopotamy.
Mają ogromne obwody.
Szefowie chcą ujęć
Podwodny operator filmowy
wody, która przepływa przez deltę.
W tym celu trzeba płynąć kanałami,
ale nie za łodzią,
bo mąci wodę.
Ale nie wiadomo, co na nas czeka.
Takie nurkowanie
uważam za najbardziej niebezpieczne
z uwagi na to,
że nie wiemy, co jest za kolejnym zakrętem.
Pięknie.
To straszne. Nic nie widać.
Oryginalnie.
Słyszą łódź, wślizgują się do wody,
a tu nie ma pola manewru.
Miniesz zakole i natkniesz się
na niego, a on cię błyskawicznie ugryzie.
To niedobre dla niego i dla nas.
Nieoptymalne.
Płynąłem przez nieco głębszy staw
tuż za Rogerem
i nagle krokodyl wpłynął pomiędzy nas.
Chwyciłem płetwę Rogera,
Drugi nurek
a on zaczął podążać za krokodylem.
To było świetne, ale stało się błyskawicznie.
Kiepska widoczność. Jest zdenerwowany.
Nie widzi nas.
Nie będziemy już tu nurkować, dopóki woda jest mętna.
Nie. Za to powinni płacić podwójnie.
To niebezpieczne.
Filmując słonie dzień po dniu
ekipa zafascynowała się
ich ujmującymi i ekscentrycznymi zachowaniami.
Każdy ma inny charakter.
Producentka
Przypominają ludzi. Siostry się kłócą,
młodzież piszczy się i walczy
chłopcy się popisują i szarżują.
Można się z nimi utożsamiać.
Mają poczucie humoru.
To dziwne mówić, że zwierzę dobrze się bawi,
ale jestem przekonany, że tak jest.
Popatrzmy, jak ganiają za guźcami. I za wyimaginowanymi wrogami.
Wchodzą tyłem w zarośla, wciągają w zasadzkę...
Mają wspaniałe poczucie humoru.
Zabawnie biegają.
Wszystko im luźno lata.
I trąby, i uszy.
Jestem przekonany, że słonie mają poczucie humoru.
W jednej z naszych ulubionych scen
słoniątko goni koba liczi i czaple, biegnąc po wodzie, jak niesforny brzdąc
ganiający zwierzęta w ogródku.
Udało się uchwycić poszczególne charaktery.
Mam więcej przyjaciół słoni niż ludzi.
Słonie są łagodne,
troskliwe, inteligentne,
bardzo rozrywkowe.
Nie znam zbyt wielu takich ludzi.
Chętniej spędzam czas ze słoniami niż z ludźmi.
Z wyjątkiem garstki przyjaciół.
Ekipa przeżyła wyjątkowe chwile,
gdy do obozu zawitali niespodziewani goście.
Obudziło nas potrząsanie palmami.
Dwa samce potrząsały palmami,
zrzucając orzechy.
Zjedliśmy razem śniadanie.
Trochę inna dieta, ale smaczne.
To szok. Wychodzisz na poranną kawę
a dwa słonie potrząsają palmami przy twoim namiocie.
Są bardzo hałaśliwe.
Spędzą wiele dni na wyspie, bo jest tu mnóstwo palm orzechowych.
Będziemy mieli sąsiadów. Będzie wspaniale.
Smakuje jak imbir.
Przewodnik
Jadłem to kiedyś.
Po zjedzeniu jednego orzecha
usta stają się bardzo suche.
Teraz zjada coś innego,
albicję,
bo tu już nie ma orzechów.
Jeden samiec zjadł wszystkie orzechy.
Ten ma pecha. Nic nie zostało.
Jestem przewodnikiem od 22 lat
i rozpoznaję zachowania zwierząt.
Ten słoń jest bardzo spokojny.
Dlatego jestem tak blisko niego.
Choć jest włączony generator,
jemu to nie przeszkadza.
Podszedł tak blisko.
Boimy się, że któregoś dnia
może wejść w sam środek obozu
i wtedy się pojawią kłopoty.
Będziemy musieli uciekać.
Kilka dni później ekipa miała innych gości,
ale nie tak mile widzianych.
Za dnia zobaczyliśmy stado lwów.
To niespotykane.
Trzy lwice i siedem ośmiomiesięcznych lwiątek.
Prawie natychmiast zaczęły polować.
Obóz jest tutaj.
Zebry i gnu utworzyły zwarty szyk,
ale w pobliżu obozu.
Ta lwica zawzięła się. Ponowiła próbę.
Tym razem biegła w stronę obozu.
Mamy lwy w obozie. Polują.
Dani, słyszysz?
Taj, Pres, słucham.
Jesteś w aucie z Alfredem?
Tak, już wsiedliśmy.
Zwierzęta przebiegły przez obóz.
Nie wiem, gdzie jest lwica. Widzicie ją?
Nie ruszaj się, dobrze?
Wypatruj jej przed samochodem.
Za chwilę się pojawi.
Widziałam impalę. Jest. Tam.
Z wozu miałam ograniczony widok.
Widziałam coś z boku i z przodu.
Tył auta był zasłonięty.
Asystentka
Nic tam nie widziałam.
Czułam się jak w pudełku
i miałam ograniczoną widoczność.
To potęgowało przerażenie.
Mogła być gdzieś za nami, a ja o tym nie wiedziałam.
Mogła być nawet pod samochodem.
To był obłęd.
Musicie siedzieć w samochodzie.
Przyjęłam. Informuj nas, co się dzieje.
Dobrze.
Ta lwica wciąż jest gdzieś w obozie,
ale nie wiem gdzie.
Zaczekamy i może chłopaki nam powiedzą,
czy ją widzieli, ale na razie wyparowała.
Nie wiemy.
Tam jest jeden.
Tak. Właśnie teraz wyszła na otwartą przestrzeń.
Widzimy całą dziesiątkę.
Myślę, że jesteście bezpieczni.
Lwy przeszły przez wyspę,
zabiły impalę i teraz ją jedzą.
Dobrze, przyjęłam. Zostajemy tutaj.
Dobrze. Powiem wam, kiedy wyjść.
Może stąd wyjedziecie,
żeby też je zobaczyć.
Bardzo się bałem.
W każdej chwili
przez obóz może przebiec stado lwów.
Dani i Alfred spacerowali sobie w obozie.
Mogli zostać zabici przez lwy.
Trwa pora sucha.
Delta przeradza się w niebezpieczne i nieprzyjazne miejsce.
Kanały są teraz wypełnione ruchomymi piaskami i kleistym błotem.
Rokrocznie delta wysycha
i dlatego słonie muszą wędrować.
Każdego roku wodopoje stają się bagnami.
Na tym etapie słonie są zestresowane.
Nie ma jedzenia, a woda wysycha.
Są bardzo drażliwe i zdenerwowane.
Emocjonalnie najtrudniejsze było filmowanie słonika,
który ugrzązł w błocie.
Jego życie nagle znalazło się w niebezpieczeństwie.
Słoniątko zupełnie utonęło w błocie.
To niezwykłe. Gdyby robiła to świeżo upieczona matka,
myślę, że słoniątko by się nie wydostało.
Ale to była bardzo doświadczona matrona.
Zachowała spokój i dokładnie wiedziała, co robić.
Nie widziałem nic podobnego,
choć od 20 lat filmuję słonie.
Wiedziała, że słoniątko musi oddychać, więc podniosła mu głowę
ponad poziom błota
i owinęła swoją trąbę wokół jego trąby.
Oczyściła mu trąbę, aby mogło oddychać.
To nadzwyczajne.
Musiała też się zastanowić, jak wydobyć słoniątko z błota.
Bardzo trudno się to filmowało. Sytuacja była bardzo poważna.
Byłem przekonany, że maleństwo nie wydostanie się z bagna.
Naprawdę.
Stawało się coraz słabsze. Nie od razu wpadła na rozwiązanie.
Myślałem, że stracimy malca.
A ja to filmowałem.
Co robić?
W takich sytuacjach trzeba się odseparować od wydarzeń.
To by się wydarzyło,
nawet gdyby nas tam nie było.
Nie mamy prawa ingerować.
Musimy być filmowcami dokumentalistami
i rejestrować te niesamowite chwile. Oczywiście matronie się udało.
Gdybyśmy ingerowali, moglibyśmy zmienić wynik.
Gdy słonik wyszedł,
był cały pokryty błotem.
Wyglądał, jakby wpadł do kadzi z czekoladą.
Jak bryłka błota o kształcie słonia.
Nie widziałem, żeby matrona ratowała słoniątko w tak przemyślany sposób.
Wkrótce matrona znów pokazała, że gra pierwsze skrzypce.
Następnego dnia wszystkie zniknęły.
Wiemy od Mike'a, który filmował, i od innych osób,
że wszystkie zniknęły jednego dnia.
Opuściły tę okolicę, co znaczy,
że wszystkie te rodziny działały w sposób skoordynowany.
Ktoś podjął taką decyzję.
Jedna z matron albo kilka z nich dostrzegło,
że woda gwałtownie wysycha
i muszą się przenieść dalej.
Dla słoniowej rodziny to bardzo ważna decyzja.
W trakcie zdjęć do tego filmu wielkim wyzwaniem
było zrozumienie, jak myśli słoń.
Stare powiedzenie o pamięci słonia jest trafione w punkt.
Mają trasy wyryte w głowach.
Wiedzą, dokąd idą.
Przekazują sobie te dane od setek lat.
Gdy już odgadniemy plany zwierząt,
za którymi podążamy,
wtedy wszystko się klei i działa jak należy.
Słonie to wielkie wyzwanie.
Dotąd nie pracowałem z bardziej oryginalnymi zwierzętami.
Robią tyle rzeczy, które rozpoznajemy.
Są czułe wobec swoich młodych,
w niebywałym stopniu.
Mają bujne życie towarzyskie.
Z pozoru nas przypominają, a jednak się różnią
Podczas zdjęć do tego filmu nie raz się zdarzyło,
że nasz dar przewidywania całkowicie nas zawodził.
Do tej pory ekipa była w stanie
jedynie podążać za słoniami.
Nadszedł czas na wykorzystanie myślenia perspektywicznego.
Przymocowali kamerę stabilizowaną,
używaną do zdjęć lotniczych, do maski wozu.
Mogli filmować słonie w ruchu
i zawsze być na bieżąco.
Ten sprzęt zaprojektowano z myślą o śmigłowcach.
Przymocowaliśmy go na pojazdach, tuż nad ziemią,
uzyskując nieporuszone zdjęcia.
Operator filmowy
Gdy jedziemy, nie widać,
ale później obraz jest płynny,
gdyż kamera jest połączona z żyroskopem.
Zdjęcia są stabilne, choć wóz podskakuje.
To fascynujący i nowy sposób opowiadania historii.
O to właśnie chodzi.
Operator filmowy
Latami filmowałem słonie
długimi obiektywami na statywie, w różnych warunkach.
Gdy słonie szły, miałem dwie okazje zdjęciowe.
Gdy podchodziły do mnie i gdy odchodziły.
Ten sprzęt daje nieograniczone możliwości,
o ile trzymamy się zwierząt. Ponieważ opowiadamy
o ich wielkiej wędrówce przez pustynię,
jest to nieprawdopodobne,
bo możemy iść razem ze słoniami.
Ponieważ tak robimy, opowieść ta zaciekawia widzów,
którzy ją czują lepiej, niż gdyby słonie tylko przechodziły przed kamerą.
Gdy ekipa zrobiła postępy z nowym sprzętem,
słonie zaczęły pokonywać większe odległości
i Mike musiał je gonić samolotem.
Po opuszczeniu delty stada pokonują nawet 50 kilometrów dziennie,
by jak najszybciej dotrzeć do skraju spalonej słońcem pustyni.
W minionych dniach nie widzieliśmy prawie żadnych słoni.
Ostatnio widziano, że kierują się w stronę obszaru, który nas niepokoi.
Opuszczają tereny suche i kierują się w stronę domostw.
To nie jest dobre dla stad słoni.
Spotkam się z badaczami życia słoni,
którzy mieszkają w tej okolicy
i którzy obserwują ich migracje.
Być może oni będą umieli stwierdzić,
czy grupy słoni będą się przemieszczać na ten teren.
Mike spotkał się ze znajomymi, Grahamem i Anną,
którzy zmienili nasze myślenie o migracjach słoni,
mieszkając wśród nich.
Ich dom rodzinny stoi w delcie, w miejscu,
gdzie dawniej słonie wędrowały swobodnie.
Teraz mieszka tu i uprawia ziemię mnóstwo ludzi.
Chodź tu! Cześć.
Niełatwo wychowywać dzieci w buszu,
ale to wielka przygoda, dla nas, rodziców,
i dla dziewczynek.
Osiedliśmy w tych stronach,
gdyż jest to miejsce,
gdzie na jednego człowieka przypada jeden słoń.
Dyrektorka The EcoExist Project
Jest mnóstwo przypadków konfliktów i rywalizacji
pomiędzy ludźmi i słoniami o zasoby i przestrzeń.
Żeby dobrze zrozumieć, jak się przedstawia sytuacja,
jak się mieszka ze słoniami,
pojmie się to w pełni, tylko gdy
Dyrektor The EcoExist Project
mieszka się na stałe
pośród 15-20 tysięcy słoni.
To nasz kawałek ziemi.
Kochamy słonie, ale gdy się sprowadziliśmy,
nagle zaczęły przewracać drzewa
i wyciągać rurociągi. „Chwileczkę!”.
To inna historia.
Mieszkanie z pięciotonowym roślinożercą,
który zjada wszystko wokół ciebie, to jedno.
Mieszkanie z 15 tysiącami słoni to gigantyczne wyzwanie.
Słonie często przebywają w tym miejscu.
Tak.
Tutaj. A to jest ich główny korytarz.
To jest drugi i trzeci.
-A my jesteśmy tu? -Tak.
Pokażecie, którędy będą szły,
a rozstawimy tam kamery i zobaczymy.
Tak.
Skoro przechodzą tędy, jednym z trzech głównych szlaków,
tam trzeba się rozglądać.
Tworzące mozaikę pola uprawne i osady ludzkie
wdzierają się w głąb delty Okawango.
Przerywają one prastare szlaki, którymi od pokoleń wędrują słonie.
Zrobiliśmy mapę wszystkich szlaków i monitorujemy je.
Trzynaście z nich było wykorzystywanych częściej niż pozostałe.
Ta trzynastka tworzy obecne korytarze.
To te, które wskazałam.
Tak.
Korytarz składa się ze szlaku głównego
i kilometrowych buforów z obu jego stron.
To znaczy, że obecnie władze
nie asygnują już pól wewnątrz korytarzy.
Korytarze pozostaną wolne, aby w przyszłości,
gdy liczba ludzi i słoni wzrośnie,
słonie będą miały którędy wędrować,
a ludzie będą mogli uprawiać ziemię
i karmić rodziny.
Korytarze to ostatnia nadzieja słoni.
Są niezwykle ważnymi szlakami, którymi te zwierzęta
docierają do pożywienia i wody.
Brak korytarzy
Dyrektor/założyciel Elephants Without Borders
skazuje słonie
na zamieszkiwanie bardzo małych, zamkniętych siedlisk,
a korytarze dają im wolność przemierzania Afryki.
Potrzebują miejsca.
Największe ssaki lądowe muszą wędrować.
Wizyta w lokalnym korytarzu potwierdza,
że marzenie Anny i Grahama o bezpiecznych przejściach dla słoni spełniło się.
Tak liczne stada przechodzą zwykle w nocy.
Za dnia rzadko widuje się tak wiele słoni w tym miejscu.
Niesamowite.
Spokojny korytarz stał się tłocznym słoniowym szlakiem.
Teraz są setki.
Zobacz!
Jak dużo! Brak mi słów.
Ale zatrzęsienie.
To one.
Niezwykłe!
Tak.
Korytarz słoni
Korytarze sprawią, że ludzie będą kiedyś żyli w zgodzie ze słoniami,
które będą mogły swobodnie wędrować w dzień i w nocy.
-Duże stado. -Tak.
Mike i Graham przeglądają nagrania.
Z przyjemnością stwierdzają, że stada, za którymi podążają,
również przeszły tej nocy.
To też duże stado.
Teraz wiemy, że tędy przeszły,
choć je zgubiliśmy.
Teraz ruszymy szlakiem.
I znajdziecie je.
Tak.
I będziemy z nimi.
Wspaniale, stary.
Super.
Mike leci w kierunku granicy Botswany z Zimbabwe.
Ogromna sieć szlaków łączy ostatnie z pozostałych wodopojów.
Są decydujące
na ostatnim etapie wędrówki słoni.
To bardzo ważny szlak słoni, a pustynia wygląda smętnie.
Obserwowaliśmy jak stada, matrona, słoniątka, z trudem wędrują
przez suchą, gorącą pustynię,
nie mając pewności, czy droga, którą wybrały
doprowadzi ich do następnego i wodopoju.
Muszą pić co kilka dni.
To niebywałe ryzyko.
Dobrze, że mają w głowach tę mapę
i tę prastarą wiedzę,
która pozwala im przekraczać pustynię.
W porze suchej,
gdy próbowaliśmy filmować słonie w upale,
musieliśmy na nie czekać przy małych wodopojach.
Nasze ekipy były rozsiane po okolicy.
Obserwacje Mike'a i dane z satelitów
wiodły nas do celu.
Gdy filmowaliśmy słonie w czasie ich wędrówki,
z wielu powodów uświadomiłem sobie,
jak bardzo są wrażliwe, inteligentne i emocjonalne.
Zwłaszcza po scenie, którą filmowałem z Martynem.
Słonie natknęły się na kości
martwego zwierzęcia. Być może krewnego. Nie wiemy.
To było nadzwyczajne i wzruszające,
ponieważ nastrój słoni
nagle całkowicie się zmienił.
Stały się bardzo ciche
i delikatnie dotykały najważniejsze części szkieletu.
Najczęściej czaszki, ciosów, dolnej szczęki i miednicy.
Nie reagują podobnie na kości innych zwierząt,
zatem wiedzą, że są to szczątki słonia.
To zdumiewające widowisko.
Słonie natknęły się na kości innego słonia.
Delikatnie je dotykały i obwąchiwały.
Jakby chciały sprawdzić, kto to był
i w jaki sposób zakończył życie. Ta żałoba,
szacunek, który okazują sobie nawzajem, i troska, są rzeczywiście piękne.
To coś niezwykłego.
Słonie podnosiły kości
i przekazywały je sobie.
Obśliniały je, żeby lepiej posmakować i powąchać.
Poświęciły 10 lub 15 minut
najwyraźniej na wspominanie
tej istoty. Kto wie? Było to bardzo wzruszające.
Te kości obrazują to,
że od decyzji podejmowanych przez matrony
we wszystkich klanach słoni
zależy przetrwanie całej rodziny.
Nie mogą się mylić.
Wodospady Wiktorii - rewir lwów Delta Okawango - wodopoje
Słonie kończą 800-kilometrową wędrówkę,
docierając na brzeg jednej z największych rzek w Afryce.
Zambezi to dla słoni raj.
Na ustronnych wyspach jest mnóstwo pokarmu i świeżej wody,
które im wystarczą do życia przez kilka miesięcy.
Ekipa jest w świetnym miejscu do filmowania pierwszych przybywających,
blisko widowiskowego i nadzwyczajnego punktu orientacyjnego
na szlaku słoni.
Wodospady Wiktorii to największa na świecie kurtyna spadającej wody.
Do wąwozu wpada ponad siedem i pół miliona litrów wody na sekundę,
tworząc „Mosi-oa-Tunya”, „Mgłę, która grzmi”.
By ukazać ich ogromną skalę, wodospady trzeba filmować z powietrza.
Choć ekipa miała najnowszego,
najnowocześniejszego drona, było to stresujące dla jej członków.
Próbujemy zarejestrować szalone ujęcie.
Chcemy opuścić drona przy Cataract Island
zawrócić tam, gdzie tak pięknie zmienia się światło
i wrócić tak, aby w szerokim ujęciu
pokazać cały wodospad.
Sęk w tym, że mgła wodna osiada na obiektywie.
Widać, że to obłęd.
Mnóstwo rozpylonej wody.
Spadają tu tysiące ton wody na sekundę,
a my lecimy nad nią dronem.
Ależ głupota!
Jestem pewien, że Russell świetnie pilotuje drona.
Po prostu musi.
Ładnie.
Tu chyba mamy lepsze światło.
Mogę sobie tylko wyobrazić,
ile tam jest prądów wstępujących i zstępujących.
Każdy z nich może wessać drona do wąwozu, gdzie się rozbije.
Dalej.
Ładnie.
Dobrze.
Zawróćmy go.
Tak, to nasza scena.
Dobrze.
Sęk w tym, że latamy nowym, bardzo drogim dronem
nad Wodospadami Wiktorii. Jest cały mokry.
Chyba dlatego zachowuje się nieprawidłowo.
Gdy jest nad wodospadem,
rozpylona woda osiada na wirnikach
i na elektronice. Wtedy tracimy panowanie.
Latanie nad takimi wodospadami jest stresujące.
Wyzwaniem jest duża ilość rozpylonej wody z wodospadu.
Kamera i dron są mokre.
Jest silny wiatr, prądy skierowane do góry i do dołu.
Wiatr jest tu szalony.
Nigdy nie wiadomo, co się stanie.
Pilot drona
To najtrudniejsze zdjęcia. Wszyscy to potwierdzą.
Powtórzmy to samo.
Bardzo dobrze.
Tak jest. Ładnie.
Pięknie. Nad wodospadem.
Świetnie, Russ.
-Wracaj. -Ląduj.
Niech wraca.
Brawo, panowie.
Ostatnie ujęcia były niesamowite.
Cieszę, że jest już na ziemi. Bardzo!
Biedny Russel. Ależ stresujący dzień.
Powiedzieliśmy,
żeby wzniósł nad Wodospady Wiktorii sprzęt wart 80 000 $
i go nie rozbił.
Na szczęście nie rozbił.
Ostatnia ujęcia były obłędne.
Cudowne pomarańczowe światło i przepaść przyprawiająca o zawrót głowy.
Tak, to było coś.
Wodospady Wiktorii wyglądały niezwykle.
Dwa miesiące później woda opadła.
Dla słoni nadszedł czas powrotu do delty Okawango.
Nasza ekipa znów ruszyła ich śladami.
Filmowcy znów byli w drodze.
Oddalali się od Zambezi. Następnym przystankiem był Hwange,
największy park narodowy w Zimbabwe.
Tutaj stada unikały skwaru dnia, wędrując w nocy.
Ekipa wiedziała, że zmierzają prosto na terytorium lwów.
Rok temu pojawiły się kamery,
dzięki którym można filmować w ciemnościach i to w kolorze.
Godziny filmowania tymi kamerami są ściśle określone,
więc mieliśmy nadzieję,
Operator filmowy
że zaobserwujemy te zachowania w świetle księżyca.
Przewodnicy rzadko miewają sposobność
zobaczyć interakcje drapieżników w nocy.
To rzadka okazja, żeby podziwiać coś,
czego doświadczamy tak nieczęsto.
Cieszyliśmy się i baliśmy, nie wiedząc, czego się spodziewać.
Kamery noktowizyjne pokazały, jak słabo słonie widzą w nocy.
Zdarzyło mi się, że młode lwy
zainteresowały się samochodem,
ale nie w takim stopniu jak ta młodzież.
Hej!
Najważniejsze to zawsze zachowywać spokój.
Koledzy włączyli latarkę i lwy natychmiast się wycofały.
Negatywne wzmocnienie.
To właśnie one...
Gdy odkryły, że nie ma z nami żartów,
zaakceptowały nas tak, jakbyśmy należeli do ich stada.
Gdy wstała i podeszła do kamery,
ta zaczęła łapać jej obraz.
Próbowałem ustawić ostrość, gdy się zbliżyła.
Minimalna odległość to chyba 80 centymetrów.
To blisko. Jest noc, a wóz nie ma drzwi.
To świetne koty.
Dopóki nie gryzą.
Noc po nocy Gavin i Clinton obserwują lwy,
które wydają się w ogóle niezainteresowane słoniami.
Wszyscy mówią, że to właśnie lwy
są niezwykle aktywne. No to patrzcie.
Jeden obrócił się dwa razy.
Na razie jest bardzo cicho.
Chwilowo lwy nie zagrażają słoniom,
ale te stare kości dowodzą, że nie zawsze tak jest.
Filmowanie nocą tym się różni od filmowania za dnia,
że nocą drapieżniki są mniej zaniepokojone naszą obecnością.
Więc trzeba być czujnym.
Poza tym robimy to noc w noc.
Przewodnik
Organizm odczuwa zmęczenie.
Pracujemy po nocach i próbujemy spać w dzień.
Nie jest lekko.
Gdy pracuje się w nocy, koniecznie trzeba zachowywać czujność.
To dobrze, że wszyscy trzej
wypatrujemy i nasłuchujemy
podejrzanych odgłosów i drapieżników.
Czy to...
Czy to nie lew?
To brzmi jak pomruk lwa.
Być może.
Miałem nadzieję, że przewodnik będzie czuwał,
ale trudy nocy przeważyły.
Rozmawialiśmy o tym, że musimy zachować czujność,
a ja zasnąłem na tylnym siedzeniu
i ryczałem przez sen jak lew.
Choć ekipa wypatrywała lwów,
gdy się biwakuje w sercu Afryki,
zawsze dzieli się przestrzeń z dzikimi zwierzętami.
Czy się o tym wie, czy nie.
Mieliście kiedyś wrażenie, że jesteście obserwowani?
Przez kilka nocy lwów już nie było w tej okolicy.
Wróciły w czasie pełni.
Z pustymi żołądkami.
Długo czekałem na powrót lwów.
Wreszcie, po czterech dniach
wróciło do nas stado lwów.
Samica wstaje.
Ruszyła.
Druga wstała.
To jest to.
Ma go. Wskoczyła na niego.
Ruchy.
Wszystko to sfilmował operator filmu zakulisowego,
odważnie rejestrujący z otwartej skrzyni wozu.
Dobrze.
Chciałem wszystko sfilmować, również reakcję Gavina,
Clintona i wszystko to, co tam się działo.
Ale siedziałem w skrzyni.
Operator filmu zakulisowego
Roiło się od żądnych krwi lwów.
Słonica była bardzo zdenerwowana.
Broniła młodego, biegła prosto na wóz.
Biegnie w twoją stronę.
To było mocne.
Gdy zobaczyłem, że ta lwica biegnie w stronę słonia,
pomyślałem sobie: „Nie zabijaj”.
Odetchnąłem, gdy matka zdołała je odgonić.
Tylko dobra matka potrafi odegnać osiem lwów,
osiem głodnych lwów, bez niczyjej pomocy.
Następnego dnia ekipa wróciła na miejsce ataku.
Zgodnie z oczekiwaniami, lwy wciąż tam były,
ale, co zaskakujące, słonie też przebywały w pobliżu.
Nim pokonaliśmy zakole, usłyszałem różne odgłosy.
To był zamęt.
Słonie były zrozpaczone.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Zobaczyliśmy, że wszystkie patrzą w jeden punkt.
Na ziemię w miejscu, gdzie leżała matrona.
Tliła się w niej ostatnia iskierka życia.
Rodzina musiała wiedzieć,
że wkrótce straci przywódczynię.
I całą wiedzę, którą ona dysponuje.
Nie ulega wątpliwości,
że przetrwanie całej rodziny słoni zależy od babć i matron.
To najstarsze i najmądrzejsze przywódczynie w grupie.
Czasem popełniają błędy i w czasie wędrówki ktoś ginie,
ale przeważnie te zwierzęta są obłędne.
Wiedzą, dokąd i kiedy iść.
Najbardziej mnie intrygują relacje między nimi.
Im więcej spędza się z nimi czasu,
tym lepiej poznaje się te więzi.
Zaczyna się rozumieć, co się dzieje pomiędzy krewnymi.
Co łączy poszczególne osobniki
i jakie się rodzą między nimi emocje.
Nasz film opowiada o wędrówkach.
O wędrówce wody z Angoli do delty Okawango.
O wędrówce naszych stad słoni.
Ale moją ulubioną wędrówką jest ta, którą podejmuje samica,
która na początku filmu jest drugą najstarszą w stadzie.
Ale gdy matrona umiera,
stado zwraca się do niej, aby pomogła mu wrócić do domu.
Musi znaleźć w sobie siłę i wykorzystać wiedzę,
wszystko to, czego się nauczyła od matrony,
aby ocalić stado i zaprowadzić je do delty.
Po stracie jednej z głównych bohaterek,
Marka i resztę ekipy spotkał kolejny pech.
Pora deszczowa ma zacząć się za dwa miesiące.
Ogarniają mnie więc obawy.
Skończyło się to tak,
że zdołaliśmy wieczorem sfilmować wspaniały zachód słońca
i słonie, wędrujące na tle burzy.
To była nasza iskierka nadziei.
Gdy rozpętała się burza, ekipa była w pogotowiu,
a lwy zwietrzyły okazję.
To moja ulubiona noc tej sesji filmowej.
Przypomina Halloween. Jest bardzo nastrojowa.
Byliśmy ze słoniami i nagle, ni z tego, ni z owego
zaczęła się burza. Wciąż trwa. Niebo pociemniało.
Apokaliptyczna scena, wiry piaskowe.
Dostrzegliśmy lwy, nim słonie je zobaczyły.
Ominęły nas, idąc przez wiry piasku i ustawiły się
naprzeciwko słoni, które wtedy je spostrzegły.
Nie byliśmy pewni, czy to lwy rzucą się na słonie,
czy słonie na lwy.
Słonie ruszyły na nie,
a lwy się wycofały.
Spojrzałem i... Były na wyciągnięcie ręki.
Na szczęście były całkowicie skupione na słoniach.
Bardzo surowe i rzeczywiste.
Zupełnie jak w Halloween.
W Zimbabwe dopiero zaczęły się deszcze,
ale już od dawna trwały w górach Angoli,
u źródeł rzeki Okawango.
Po kilku miesiącach wody powodzi powracają do Botswany
i napełniają deltę.
Fala powodziowa pokonuje ponad półtora kilometra dziennie.
Ekipa musi się śpieszyć, by ją wyprzedzić.
Zauważyliśmy to miejsce z samolotu.
Gdyby się udało tam ustawić nasz żuraw
Operator filmowy
i uchwycić to,
jak napływa woda, jak przybiera. To by było coś.
W porządku.
Wyzwaniem jest szybko zachodzące słońce.
Zamierzaliśmy to sfilmować jutro rano,
ale woda napływa z wielką prędkością.
Jeśli będziemy zwlekać, przepłynie tędy.
Gorączkowo próbujemy ją sfilmować.
Za kilka minut zajdzie słońce.
-Gotowy? -Tak.
Gotów!
Nie wiemy, czy woda napłynie powoli,
Drugi reżyser
czy nieco szybciej.
Przed zmrokiem mamy tylko jedną szansę.
Tom, do przodu, proszę.
Dalej, dalej.
Bardzo szybko.
Dobrze.
Dalej.
To woda płynąca do Okawango.
Niesamowite!
Przybyła aż z Angoli.
Jesteśmy przy samym czole fali.
Sfilmowaliśmy ją.
Przez pustynię napływa mnóstwo wody.
Udało się to sfilmować.
To było stresujące, mogło się nie udać,
ale było wspaniale.
Po trzech latach prób
sfilmowaliśmy nadejście powodzi. To niebywałe.
To nasi statyści.
Teraz jesteśmy
przy zagrodzie bydła w delcie Okawango.
To tereny hodowlane.
Krowy piją tę wodę każdego roku.
Rolnicy są od niej zależni.
Gdy tylko napłynęła,
bydło przyszło się napić.
Niesamowity widok.
Nie było łatwo, ale wreszcie się udało.
Powódź w delcie Okawango
należy do najbardziej niezwykłych i irytujących zjawisk na świecie.
W tych stronach
jest mnóstwo ekspertów,
którzy mówią, kiedy dokładnie nadciągnie powódź.
Zapewniam, że dosłownie wszyscy się mylą.
Powódź jest zawsze wyczekiwana z niecierpliwością.
Ona jest
jak powracający stary przyjaciel.
W kilka tygodni obszar półpustynny zmienia się w Eden.
Nagle wszędzie jest bujna zieleń i okolica tętni życiem.
Nadciąga powódź.
Mark i Jonathan wsiadają do samolotu,
żeby sfilmować magiczny widok powrotu życia do delty.
Z góry widać przeróżne, niezwykłe kolory.
Zieleń, szafir i żółty piasek.
To niesamowite.
Przelatujesz kilometr
i wszystko się zmienia.
Filmowanie z powietrza ma wielką zaletę.
Widać pełną perspektywę.
Z ziemi widać tylko mały wycinek zdarzeń.
Gdy wzbijamy się wysoko,
widzimy na przykład, jak powódź wije się przez krajobraz.
I zwierzęta, które do niej ciągną.
Można wtedy lepiej zrozumieć cały ten proces.
Na ziemi druga ekipa filmowa
rejestruje ostatni etap bohaterskiej wędrówki słoni.
Tym, co rzeczywiście się sprawdziło,
jest nasz naziemny układ do stabilizacji kamer,
dzięki któremu filmowaliśmy słonie w ruchu.
Na przykład dziś, gdy podróżowaliśmy wzdłuż stada,
jedno ze słoniątek zostało w tyle.
Śliniło się, było w okropnym stanie.
Matka ciągle wracała, żeby je pogonić
i czuwać nad nim w tej sytuacji.
To naprawdę czuć, że wędrujemy razem z nimi.
Jest im ciężko. Tracą formę.
Są spragnione, zgrzane, głodne.
Jedzenia jest mało. To ciężki czas.
W trakcie sesji filmowej
ekipa uzmysłowiła sobie, że te słonie
potrafią sprostać epickim wędrówkom przez Kalahari
tylko dzięki sile więzi rodzinnych.
Dopiero gdy zostają one zerwane
poprzez ataki rolników lub kłusowników,
słoniątka się gubią lub są porzucane.
Mike Chase postanowił temu zapobiec.
Każdy słoń się liczy. Jeśli mogę pomóc
Dyrektor/założyciel Elephants Without Borders
słoniowi osieroconemu z winy ludzi,
wtedy jestem zobowiązany zareagować.
Szczęściarze trafiają
do schroniska dla słoni w Botswanie.
Od pięciu lat Mike i Kelly
nauczyli się zastępować rodziców
jednym z największych na świecie szkrabów.
Wszystkie sieroty, te słoniki,
są bardzo uczuciowymi zwierzętami.
Gdy zostaną oddzielone od rodziny,
mają wiele silnych potrzeb,
są bardzo niesamodzielne i bezbronne.
Jeśli się je zostawi choćby na kilka minut, denerwują się,
a stres może zabić młodego słonia.
Gdy tu przybywają,
spędzamy z nimi cały czas,
każą minutę.
Dyrektor Elephants Without Borders
Ktoś z nimi śpi, ktoś je przytula.
Bardzo ważny jest kontakt fizyczny.
Słonie często się dotykają.
Muszą odczuwać więź, miłość i troskę.
Najlepiej, gdy są razem,
bo sieroty pocieszają się nawzajem.
Nie są same, mają rodzinę.
Nawiązują relacje, bawią się, uczą się od siebie nawzajem.
My im w tym tylko pomagamy.
Proszę, użyj trąby.
Zobacz...
Słonie są osierocane lub porzucane z winy kłusowników,
wskutek konfliktów z ludźmi, są zabijane z zemsty.
Młode słonie nie mają przyszłości.
Porzucone w buszu zginęłyby.
Niestety w Botswanie niewielu miejscowych
doświadcza wspaniałości słoni.
Możliwość dotykania, współodczuwania
i zrozumienie ich walki o życie
to podstawa, żeby zapewnić przyszłość nie tylko słoniom,
ale i całej przyrodzie.
Wykorzystując słoniątka z azylu jako ambasadorów,
którzy propagują kulturę i etos ochrony przyrody,
mamy nadzieję zaszczepić te wartości wśród lokalnej młodzieży.
Dzieło Mike'a i Kelly'ego trwa do dziś.
Przyjmują sieroty,
zapewniając pogodniejszą przyszłość słoniom z Botswany.
W delcie Okawango ekipa jest już gotowa, żeby sfilmować
powrót słoni do ich pełnego wody domu.
Po roku w drodze wracają do miejsca,
gdzie zaczęto je filmować.
Idą!
Wszyscy kibicują zwłaszcza jednej postaci.
Boże. Chaos!
Chlapią i przedzierają się przez wodę.
Nowa matrona bezpiecznie przywiodła stado do domu.
Nawet noworodka.
Ekipa jest szczęśliwa.
Przepiękne chwile.
Cudowne. Boże!
Niesamowite.
To opowieść o wędrówce słoni,
ale to była i moja wędrówka.
Niesamowita.
Przeżyłem wspaniałe chwile ze słoniami.
Walczyły o wodę, rodziły się młode,
widzieliśmy śmierć matrony
i nauczyłem się chyba więcej, niż się spodziewałem,
o zachowaniu słoni i ich wędrówkach.
Wszystko w trakcie tej magicznej sesji filmowej.
Dzieci uwielbiają słonie, ludzie je kochają
i jeśli sprawimy, że zdadzą sobie sprawę,
doznają olśnienia tak, jak ja 30 lat temu,
że te zwierzęta są wyjątkowe i nadzwyczajne,
że trzeba je chronić dla naszych dzieci i wnuków,
uznam to za sukces.
Mam nadzieję, że to się uda.
Ostatnimi czasy wszystkie wieści o słoniach były mroczne.
Mówiło się o kłusownictwie, o handlu kością słoniową.
A my chcieliśmy zwrócić uwagę na same słonie, istoty, które mają
emocjonalną i społeczną inteligencję.
Zasługują na szacunek.
Ponadto musimy ocalić ich niezwykły dom,
w którym wciąż jeszcze żyją tak, jak zawsze żyły słonie,
jeśli tylko wystarczy nam wytrwałości.
Nieustannie oddani ratowaniu zwierząt Mike Holding i Mike Chase
zamierzają przemierzyć samolotem Botswanę i nie tylko,
aby przeprowadzić kolejny spis słoni.
SPIS SŁONI, BOTSWANA, 2018
Dzięki liczeniu słoni monitorują
długoterminowe tendencje zmian w populacji słoni afrykańskich.
Poprzez swoją pracę pomagają chronić ten niezwykły gatunek
w jednym z najtrudniejszych okresów w jego dziejach.
Sporo tu słoni.
Trochę się boję mówić Markowi o tych słoniach,
bo to miejsce jest niemal niedostępne.
Dostanie zawału, próbując dostarczyć tu ekipę filmową.
Ale to miłe.
Przynajmniej my się możemy podelektować.
Tak jak mówisz, Mike,
są w krainie słoni, poza zasięgiem ludzi i kamer.
To bardzo dobrze.
-Nie dla filmu. -Nie.
Ale dla słoni. Zachwycające.
Jak myślisz, ile tu jest słoni?
-Mike. -Jest ich mnóstwo.
To największe skupisko słoni na świecie.
Słonie przybywają tu tysiącami.
To dla nich prawdziwy raj.
Mają tu spokój i mogą być słoniami.
-Właśnie. -I to...
To mnie bardzo uspokaja.
Tak.
Pomimo sytuacji słoni, wciąż mają bezpieczny azyl,
gdzie mogą znikać na dzikich obszarach północnej Botswany
i wędrować prastarymi szlakami.
Tak.
Zobacz. Przepiękne.
Niesamowity kraj.
Wykonawszy z powietrza wielki spis słoni,
znając ich sytuację na wielu obszarach chronionych,
wiem, że miejscami wyginą,
ale z drugiej strony mam to szczęście,
że badam i chronię słonie w ich ostatniej twierdzy.
To ostanie miejsce, gdzie słonie się bronią.
I...
Jestem wdzięczny za możliwość uczestniczenia
w tworzeniu filmu, który jest
przesłaniem dla reszty świata.
Słonie są ważne.
Historia, którą opowiadacie, pomoże
w działaniach na rzecz ochrony największej na świecie populacji słoni.
Napisy: Dariusz Makulski