Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wchodźcie.
Będę cię chronić.
Nyagak!
Mamo!
Miałeś sen.
Co ci się śniło?
Nasz ślub.
To tłumaczy krzyki.
Do sali.
Po co?
Na nic nie liczcie.
Odeślą was na pewną śmierć.
Ci dranie zawsze tak robią.
A co z dzieckiem?
Zginęła rok temu.
Gratulujemy.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, opuszczą dziś państwo centrum.
Dzisiaj?
Zostaną państwo zwolnieni warunkowo jako osoby starające się o azyl.
Na razie nie jako obywatele. Rozumieją to państwo?
Będą państwa obowiązywać pewne wymogi.
Jeśli ich państwo choć raz nie wypełnią, wrócą państwo tutaj.
Sprawa może zostać oddalona, co skutkuje deportacją. Czy to jasne?
Przejdźmy do warunków.
Co tydzień pojawią się państwo na ocenie. Trzeba przyjść na każde spotkanie.
Rozumieją państwo?
- Tak. - Tak.
Otrzymają państwo zasiłek w wysokości 74 funtów tygodniowo.
Nie mogą państwo podjąć pracy ani uzyskiwać żadnych dochodów.
Rozumieją państwo?
- Tak. - I ostatni warunek.
Przydzielimy państwu dom. Muszą państwo w nim zamieszkać.
Nie mogą się państwo przenieść.
To teraz wasz dom.
- Rozumieją państwo? - Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Proszę potwierdzić.
- Tak. - Tak.
To nie mnie muszą państwo przekonać o tym, że są państwo dobrzy.
Dokąd jedziemy?
Czołem.
- Znacie angielski? - Tak.
To dla was.
To tutaj.
Nie ma to jak w domu. Istny pałac, co nie?
Zazwyczaj są dwa razy mniejsze z dwa razy większą ilością osób.
Ale ten jest tylko dla was.
Dlaczego?
Mieliście farta.
Cholera.
Dobra, podstawowe zasady. Żadnych świeczek ani palenia.
I żadnych zwierząt.
Naprawimy to. Żadnych zwierząt, gości, znajomych i imprez.
Żadnych zabaw i sportów.
Kupcie wkręty do drzwi. Na rogu jest sklep.
Przywitajcie się z sąsiadami. I to chyba wszystko.
Nie było czasu na sprzątanie, więc zróbcie to we własnym zakresie.
Niedaleko przyjmuje lekarz. Narysuję wam mapkę.
ŚWIEŻA PIZZA
Nie martwcie się zapachem. Wystarczy przewietrzyć.
Ważne, że macie dom.
Od czegoś trzeba na nowo zacząć.
Konkretny podpis.
Pracuję w banku.
Pracowałem.
Rial…
- Tak? - Cały dom jest tylko dla nas?
Tak.
Calusieńki.
To wasz dom.
Jest większy niż mój. Myślę, że sobie poradzicie.
O ile się tu wpasujecie.
- Nie chcemy tam wracać. - I tak trzymać.
Bądźcie mili dla innych. Zachowujcie się dobrze.
To nowy początek.
To nowe życie.
Nowe życie.
Dziwny kraj.
Spójrz.
To królowa.
A gdzie Karol?
- Gdzie jesteśmy? - Na High Street.
W Londynie?
A dlaczego nie?
Jesteś uchodźcą?
Mam coś dla ciebie.
No dalej!
Jest potężny i czerwień mu przyświeca Wysoki niczym wielka świeca
Peter Crouch!
Jest potężny i czerwień mu przyświeca Wysoki niczym wielka świeca
Peter Crouch!
Śpiewaliście przyśpiewkę o Peterze Crouchu?
Dorośli ludzie.
- To tylko śmieszna piosenka. - Najgorsza, jaką słyszałam.
- Może przejdę się gdzieś jutro. - Super.
Mamo?
Co ty odpierdalasz?
Watcha.
- Pogadaj z ciotką. - Watcha.
- Pogadaj z nią. - To nie moja ciotka.
Pomożecie mi?
- Co jest? - Pomóż jej.
Gdzie jest Church Street?
- Słucham? - Co?
- Church Street. - Touch Street?
- Church… - Touch?
Chodzi ci o Church Street?
W tę stronę i potem w lewo.
- O czym ty mówisz? - No co?
Skręć w lewo i idź na sam koniec. Będzie po prawej stronie.
Zwariowałeś? To tam, przy banku.
- Zmieniłeś się. - Kojarzysz bank?
- A nie, ma rację. - Tak?
Tak, przepraszam bardzo. To tam, przy banku.
- Na pewno? - Tak.
- Apatharet. - Że co?
Spierdalaj do Afryki.
Wracaj do Afryki! Tutaj trzeba znać angielski.
Piękny naszyjnik.
Należał do Nyagak.
To pani córka? Moja to niezła diablica.
Proszę ją też do mnie zapisać.
Wszystko w normie.
Ładne.
Mam to od dzieciństwa.
A te zrobiłam sobie nożem.
Gdy zmasakrowano mi rodzinę.
W mojej ojczyźnie są dwa plemiona.
Które się wzajemnie zabijały.
Członek każdego plemienia musiał mieć wycięty znak.
Ja miała oba.
Przeżyłam, nie należąc do żadnej strony.
Straciliśmy ją.
Gdy byliśmy na morzu.
Pośpiesz się!
Ktoś chyba tu mieszka.
Chodź.
Wybacz. Straciłem poczucie czasu.
Wychodziłaś?
To świetnie.
Super!
Następnym razem siądźmy przy stole.
- Wyczuwam tylko metal. - Przywykniesz.
Będzie tylko lepiej. Widziałem oferty pracy w okolicy.
Każdy ma tu szansę.
Możemy założyć rodzinę.
Nie mogę się uspokoić.
Matka opowiadała mi taką historię.
W naszej wiosce żył kiedyś uczciwy, ale biedny człowiek.
Chciał mieć własny dom.
Tak bardzo tego pragnął, że zaczął okradać innych.
Pewnego dnia okradł staruszka mieszkającego nad rzeką.
Nie widział, że to apeth.
Nocny upiór.
Dlatego złodziej nie wiedział, że jeśli zbuduje swój dom,
apeth również w nim zamieszka.
Dlatego niebawem…
ściany zaczęły szeptać zaklęcia, które rzucał apeth.
A spośród cieni…
wychodzili martwi.
Apeth nie przestawał…
aż w końcu pochłonął go całkowicie.
Apeth wyłonił się z morza.
Przybył tu za nami.
Przemówił do mnie.
I co powiedział?
Że to nie miejsce dla nas.
Jeśli odejdziemy stąd i spłacimy nasz dług…
to ją odzyskamy.
Nyagak.
Ona nie żyje.
Ona nie żyje, skarbie. Utonęła.
Nie słuchasz.
A my przeżyliśmy.
- Ale jeśli… - Po angielsku!
- Wolę swój język. - Posłuchaj się.
- Ona żyje! - Nie!
Dość już tej żałoby.
Nie ma żadnego upiora.
Też wmawiałam sobie, że to tylko sen.
Być może nasza sytuacja mnie przytłoczyła
i mam przywidzenia.
Ale teraz spojrzałam ci w oczy.
Jesteś kłamcą.
Rial?
Mamo!
- Mamo… - Nya?
Widziałeś go.
Bol.
- Co robisz? - Musimy wszystko zniszczyć.
- Wszystkie nasze rzeczy są przeklęte. - Co robisz?
Co ty wyprawiasz? Zostaw to! Należało do mojego ojca!
- Zostaliśmy naznaczeni. - Jak to? Co zobaczyłeś?
Dlaczego to robisz?
Nie zostawiaj mnie z niczym.
Nie rób tego.
Nie chce cię zostawić.
Porozmawiaj z nim.
Być może uważasz, że wariujemy.
Myślę, że nie powinnaś przebywać tu cały czas sama.
I bić się z myślami.
Znajdziemy ci jutro pracę w okolicy.
Nawiążemy znajomości.
- Nie jesteśmy tacy. - To bądźmy.
Nie chcesz wiedzieć, co mi mówi?
Masz rację.
Może zwariowałaś.
Boisz się zmyślonych rzeczy po nocy.
Myślisz, że po tym, co przeszliśmy i co widzieliśmy,
jakieś nocne odgłosy są w stanie mnie przestraszyć?
Myślisz, że boję się duchów?
Mówi, że mogę ją odzyskać.
I że to ciebie powinnam się bać.
To nasz dom.
Pomóż mi.
Zimno mi.
Pomóż mi.
Nie mogę oddychać. Pomóż mi.
Nic nie widzę.
Mamo?
Nyagak?
To mój dom.
To mój dom!
Precz stąd!
Wynocha!
To mój dom!
Adam, poczęstujesz go sokiem?
Jak leci, Bol?
- Ten dom… - Tak?
Macie z nim problemy?
Chcecie się przenieść?
- W porządku. - To znaczy?
Możemy sprawdzić, czy to możliwe. Ale musisz podać powód.
Wymień jeden z tych problemów.
Pełno tam robactwa.
Mamy tam szczury i insekty. Zaczynamy przez nie chorować.
Rial jest chora.
Była u lekarza?
- Tak. - Dobrze.
Powiedział, żebyśmy się stamtąd wyprowadzili.
Musimy to zrobić.
- Tylko dokąd? - Ma większą chatę niż moja.
I moja.
Posłuchaj.
Zwrócicie tym na siebie uwagę, Bol.
Spytają o brak asymilacji.
Jak najbardziej się asymilujemy.
Też pracowałem kiedyś w banku.
Zanim przenieśli wszystkie stanowiska poza kraj.
Wielu z nas skończyło tam, gdzie się nie widziało.
Ale życie w ten sposób pokazuje ci, jakim jesteś człowiekiem.
Rozumiesz? Ja też próbuję ocenić, jakim jesteś człowiekiem.
- Potrzebuję nowego domu. - Załatwimy ci go po kontroli.
- Kontroli? - Tak.
Spójrz na siebie.
Nie wyglądasz za dobrze.
I nieciekawie pachniesz.
Mówisz bez ładu i składu. Musiałbym to zgłosić, a wtedy…
inni ludzie zapytają, dlaczego gryziesz rękę, która cię karmi.
- Byle gdzie. - Szczury są wszędzie.
- Byle nie tam. - Nie o nie chodzi?
- Coś jest bardzo nie tak z… - Słucham?
No powiedz.
Czyli nie tak źle?
Jeśli chcesz, to zrobię z tego aferę.
- Tak. - Nie zawaham się.
Tak.
Poczekaj!
Mamo.
Dlaczego nie odejdziecie?
Słucham?
- Dlaczego stąd nie odejdziecie? - To teraz nasz dom.
I tak was wyrzucą.
Chcę wam pomóc.
Daję wam tydzień.
Duże te szczury.
Mówisz, że szczury zrobiły coś takiego?
Daj spokój.
Muszę to zgłosić.
- Proszę. - Nie mam wyjścia.
- Muszę zrobić zdjęcia. - Proszę, nie.
Nie!
Naprawię to.
Nie wracamy tam.
Proszę.
Jesteśmy dobrymi ludźmi. Pamięta pan?
Nie chcemy tam wracać.
Dobrze, panie Majur. Tym razem poprzestaniemy na ostrzeżeniu.
- Zaraz… - Ja się tym zajmę.
Powiedziałeś im o upiorze?
Nie powiedziałeś im.
W tym domu kryje się potwór.
Podążył tu za nami.
Mój mąż polował na niego w nocy z młotkiem.
To magiczna istota.
Zapełnia ten dom duchami.
Zadręcza mojego męża, pokazując mu ją.
Nyagak.
Ale mój mąż jest bardzo uparty.
Myśli, że może to odrzucić.
Zapiszcie to w raporcie.
Musimy ich zgłosić.
Zostaną deportowani.
Ubrała się w pościel.
Tego właśnie chcą.
Chcą mieć nas za szaleńców.
Dzięki temu czują się potężniejsi.
Nie chcą, by im przypominano, że to oni są słabi.
A także marni, leniwi i znudzeni.
Rial.
Przepraszam.
A ty…
nadal ich ubóstwiasz.
Błagasz ich.
A potem im dziękujesz za ochłapy, którymi nas karmią.
Jesteś w nich zapatrzony.
- Niech nas odeślą. - To teraz nasz dom.
Wracamy.
Odchodzę. Z tobą lub bez ciebie.
Szybko zapomniałaś o wszystkim, co przeszliśmy, by tu dotrzeć.
A ty szybko zapomniałeś o naszej córce.
Jesteś chora.
To nasz dom.
Zostaniesz tutaj.
Tym razem porozmawiasz ze mną.
Gdzie jesteś?
Złodziej.
Pokaż się.
Twoje życie nie należy do ciebie.
Ukradłeś je.
Spłać swój dług,
Jesteś potworem.
To ty nim jesteś.
Ja natomiast jestem rzeźnikiem.
Nigdy ode mnie nie uciekniesz.
Należysz teraz do mnie.
Czego chcesz?
Twoje życie w zamian za Nyagak.
Co takiego?
Weź ten nóż. Niech popłynie twoja krew.
Twoje ciało za jej ciało.
Dlaczego ty tego nie zrobisz?
Nie możesz.
Nie możesz nic mi zrobić. Nie jesteś w stanie mnie zabić.
To tylko sztuczki.
No to się rozgość. Te obrazy nic mi nie zrobią.
Dlaczego nie śpisz?
Nie…
Przestań!
Takie obrazy nic mi nie zrobią.
Nie rób tego.
- Zostaw mnie. - Wróć do środka.
Nie dotykaj mnie!
- Zostań w domu. - Puszczaj!
Wiem, kim jesteś.
To tylko sen.
Gdzie ona jest?
Kto?
Moja córka.
Kto?
Rial?
Chodź do mnie.
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Spójrz na mnie.
Musimy stąd uciec.
Musimy już iść. Chodź.
Proszę cię, Rial.
Chodź.
Idziemy.
Chodź.
Szybko.
Proszę!
Nie ma już miejsca.
- Tylko dwie osoby! - Nie.
- Jesteśmy tylko we dwójkę! - Tylko dzieci!
Tylko ty. Nikt inny.
- Zejdź! - Macie miejsce!
Mamy zbyt wiele osób!
Nie ma już miejsca.
Poczekajcie!
Przykro mi.
Musimy jechać.
- Tylko dzieci! - Poczekajcie!
Musimy już jechać!
Mam tu dziecko!
Proszę!
Przepraszam.
Dziękuję.
Już dobrze.
Nie masz córki.
Będę cię chronić.
Czy ona…
nie żyje?
Puść mnie!
Bol! Nyagak!
Mogę zwrócić jej życie.
Zrań go.
Przekaż mi jego ciało,
a otrzymasz to, czego pragniesz.
Tego chce.
Teraz po mnie przyjdzie.
Pozwól mi ją ocalić.
Mogłem dać z siebie więcej.
I uratować ją.
Też ich widzę.
Co widzisz?
Widzę ją.
I wszystkich.
Ludzi z łodzi i z naszej ojczyzny.
Kim w takim razie jesteśmy?
Nadchodzi.
Zbliża się. Musisz uciekać.
Idź już.
Należysz do mnie.
Muszę się pożegnać.
Wracam do domu.
Wybacz najście, Rial.
Pracujemy z Markiem. Możemy wejść?
Proszę.
Dobrze wyglądacie.
Upiór nadal tu jest?
Rial go zabiła.
Chyba pomaluję ten pokój na czerwono.
Zwariowałaś do reszty?
A co ze szczurami?
Mogłem trochę przesadzić.
Nadal ją widujesz?
Nyagak?
Duchy podążają za człowiekiem i nigdy go nie opuszczają.
Żyją w nim.
Gdy się z tym pogodziłem, mogłem zmierzyć się z samym sobą.
To nasz dom.
Jesteśmy tu szczęśliwi.
Nie powinni używać grilla.
I rozwalać tak ścian.
No dobrze.
To wszystko.
Dziękujemy, państwo Majur.
NETFLIX PRZEDSTAWIA