Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪นี่เป็นปีแห่งพระเจ้าของเรา ปี 1997 ‪ยุคสมัยแห่งความรุ่งเรือง
‪ความงดงามของสิ่งที่พระเจ้าสร้าง
‪ความอุดมสมบูรณ์ของโลกนี้
‪ความอัศจรรย์ของชีวิตสมัยใหม่…
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ไม่เคยงดงามต่อสายตาเราเช่นนี้
‪ทว่าสำหรับบางคน
‪ความฝันแบบอเมริกัน ความหวังเดียวของเรา ‪ยังคงไกลเกินเอื้อม
‪- เอเมน ใช่แล้ว ท่านบาทหลวง ‪- ใช่แล้ว
‪และแม้ว่าเราอาจรู้สึกขมขื่น
‪อยากต่อว่าความอยุติธรรม
‪แม้แต่กับพระเจ้าของเรา…
‪(แจ็คสัน รัฐเคนทักกี ปี 1997)
‪และแม้ว่าคนอื่นอาจดูถูกความเชื่อของเรา
‪ขอให้เรายังคงศรัทธาในพระเจ้าและตัวเราเอง ‪อีกทั้งคุณลักษณะของเรา
‪- ใช่ เอเมน ‪- เอเมน
‪ความสามารถที่จะดีขึ้นกว่าเดิม ถูกแล้ว บินขึ้นไป
‪เป็นคนที่จะบินทะยาน ‪ตราบนานเท่าที่ศรัทธาของเราจะนำไป
‪อย่าให้ศรัทธานั้นเสื่อมคลาย
‪- ใช่ พระบิดา ‪- เอเมน
‪ในขณะที่ครอบครัวต่างๆ ทั่วโลกกำลังพังทลาย…
‪- จะไปไหน เจดี ‪- ว่ายน้ำ
‪อย่าให้โดนงูกัดล่ะ
‪เวลาคนถามว่าผมมาจากไหน
‪ผมตอบว่าโอไฮโอเพราะตั้งแต่เกิดมา ‪ผมอยู่ที่นั่นเป็นส่วนใหญ่
‪แต่นั่นเป็นแค่ส่วนเดียวของชีวิตผม
‪ถามผมสิว่าที่ไหนเหมือนบ้านที่สุด
‪คำตอบคือชนบทบนเขา แจ็คสัน เคนทักกี
‪ทุกฤดูร้อนผมใช้เวลาอยู่ในหุบเขาที่นั่น
‪เป็นช่วงชีวิตวัยเด็กที่ดีที่สุดของผมเลย
‪ครอบครัวผมมาจากที่นั่น
‪ไง
‪- ไง ‪- ไง
‪ถืออะไรมา
‪มันคือ…
‪เต่าน่ะ เห็นไหม
‪- กระดองแตกนี่ ดึงมันออกสิ ‪- ไม่
‪ขาดกระดองมันก็ตาย ‪ซี่โครงมันเชื่อมต่อกับกระดอง
‪- ขว้างไป ดูว่านายปาได้ไกลแค่ไหน ‪- ไม่เอา มันหายได้
‪ช่างหัวนาย
‪- ทำไมยังไม่มีใครเก็บกระเป๋า ‪- หนูเก็บแล้ว
‪หนูบอกเควินว่าเราจะถึงบ้านก่อนบ่าย
‪- นี่ แม่ เก็บกระเป๋าหรือยัง ‪- รีบอะไรนักหนา เบฟ มีเดตหรือไง
‪ค่ะ เดตกับการไม่อยากเบื่อตาย ‪คราวหน้าหนูจะพาชิปมาด้วย
‪ไม่ได้ เราไม่อยากมีเรื่องแบบนั้นที่นี่
‪ไปหยิบกระเป๋ามา
‪ไปตายไป พร้อมเมื่อไหร่ฉันไปเอง
‪- ดีจังเลย แม่ ‪- สตาร์ตละนะ
‪เย้
‪- น้องแกอยู่ไหน ‪- เขาขี่จักรยานออกไป
‪เฝ้าน้องสักแป๊บไม่ได้เลยใช่ไหม
‪- เอาเลย จัดการมัน ‪- เฮ้ย มันโผล่ขึ้นมา
‪- กลับโอไฮโอไปเว้ย ‪- กดมันไว้
‪ไอ้ขี้ขลาด
‪ไปซะไป
‪อะไรๆ ในแจ็คสันอาจโหดร้ายได้ในพริบตา
‪แต่แมมอว์กับปาเปาว์สอนผมว่า ‪อย่าหาเรื่องใครก่อน
‪แต่ถ้าใครมาหาเรื่องเรา
‪เราต้องจบมันซะ
‪คลานกลับไปหาแม่แกเลย ไอ้ขี้ขลาด
‪บอกว่าคืนนี้ฉันจะไปหา
‪- มันสู้ว่ะ ‪- เอาเลย เดน! ห่วยเอ๊ย
‪ถ้าเราทำให้มันจบไม่ได้ ‪คนในครอบครัวจะช่วยเราเสมอ
‪ปล่อยเขานะ
‪และนั่นคือกฎของเรา ‪สำหรับผม กฎของเราสำคัญที่สุด
‪- ปล่อยเขานะ ‪- ปล่อยสิ
‪คิดว่าทำอะไรของแก
‪ฉันน่าจะเตะตูดแกให้แรงๆ ‪จนเป็นริดสีดวงไปสิบปี
‪- แกลูกของฮิว แมคคอลใช่ไหม ‪- ไปตายซะ ไอ้แก่
‪ไปให้พ้นก่อนฉันโทรหาพ่อแก
‪ไอ้บ้า
‪มาเถอะ เจดี
‪ไปโดนอะไรมา
‪เขาพยายามจะมีเรื่องชกต่อย
‪ในบรรดาวิธีโง่ๆ เพื่อที่จะไม่ต้องกลับบ้าน…
‪- ฝีมือใคร แม่จะไปฆ่ามัน ‪- แม่ ไม่เอาน่า
‪แม่จะไปฆ่ามัน บอกชื่อมา
‪ลูกฮิว แมคคอลกับพวกงี่เง่าสองสามคน
‪ลูกแมคคอลนั่นโง่ไม่มีใครเทียม
‪- เอาน้ำแข็งมาสิ ‪- ได้ค่ะ
‪ได้ทำให้มันเห็นรึเปล่า ‪ว่ามันสามคนไม่มีค่าเท่าแวนซ์คนเดียว
‪- แน่นอนอยู่แล้ว ‪- ดีมากจ้ะ
‪- เอาละ ‪- ไม่เป็นไรนะ
‪- ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ไม่เป็นไรครับ แม่
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ครับ
‪ไปเอากระเป๋ามา
‪เช็ดตัวให้แห้ง ‪ยายไม่ทนนั่งเปียกๆ ด้วยสามชั่วโมงหรอกนะ
‪อีก 45 นาทีแกก็หิวอยู่ดี
‪มาถ่ายรูปครอบครัวก่อนไปเถอะ เบฟ มานี่
‪ให้ตาย หวังว่าเราจะได้ไปก่อนเที่ยง
‪- จะถ่ายรูปตรงไหน ‪- ตรงนั้น ยืนข้างพี่สาวแก
‪ฉันอยากให้พี่น้องยืนใกล้กัน ทุกคน มองกล้อง
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ฉันเบื่อเคนทักกีเต็มทีแล้ว
‪ไปละค่ะ พ่อ รักพ่อนะ
‪- บ๊ายบาย ‪- แล้วเจอกัน
‪เราขออยู่ยาวกว่านี้ไม่ได้เหรอ ‪ต้องกลับก่อนทุกทีเลย
‪ผมไม่เข้าใจทำไมยายถึงไปจากแจ็คสัน
‪เพราะเมื่อลูกท้องตอนอายุ 13 ‪ก็ต้องออกจากเมืองดอดจ์
‪ตอนเด็กๆ ผมไม่เข้าใจเหตุผล
‪นึกภาพแมมอว์ตอนอายุพอๆ กับผม
‪หนีจากทุกอย่างที่ท่านรู้จักทั้งที่ตั้งท้อง
‪จากครอบครัวทุกคนที่ท่านมี
‪ผมรู้สึกเหมือนไปเจออะไรสักอย่าง
‪ชิ้นส่วนปริศนาหรือคำตอบของคำถามสักข้อ ‪ที่ผมเพิ่งเริ่มสงสัยเกี่ยวกับครอบครัวเรา
‪และความเป็นมาของเรา
‪(มิดเดิลทาวน์ ‪รัฐโอไฮโอ)
‪ขอบคุณพระเจ้า กลับมาสู่ความเจริญซะที
‪เควินมา
‪- เจดี ขนของพี่ให้ด้วย ‪- ไม่
‪ผมคงไม่เรียกมิดเดิลทาวน์ว่าเจริญ
‪เควิน หวัดดี
‪ไง เพื่อนตัวน้อยของฉัน
‪เบฟ หยิบซี่โครงหมูมาหน่อยสิ
‪แม่ไม่ได้เรื่องของเขาแอบดูอยู่หลังม่าน
‪ถ้าหล่อนเดือดร้อน ฉันจะไม่มีวันช่วย
‪เอาไปจ้ะ เด็กน้อย นี่
‪เอาละ เอากลับไปบ้านนะ
‪- โอเค ‪- ขอบคุณฮะ
‪ไม่เป็นไร อย่างนั้นละ
‪ไปกันเถอะ
‪ผมจะขับกลับไปบ้านผมละ ไว้เจอกันพรุ่งนี้
‪- บาย ทุกคน ‪- บายฮะ แมมอว์
‪- บาย ลูก ‪- บายค่ะ พ่อ เจอกันพรุ่งนี้
‪ไม่ว่าตากับยายผมเคยไล่ตามชีวิตอะไรที่ดีขึ้น ‪บนถนนสาย 23
‪พวกท่านไม่เคยทำสำเร็จ
‪เราต่างไม่เหมือนเดิมเมื่ออยู่ในมิดเดิลทาวน์
‪ไม่รู้สิ มีบางอย่างขาดหายไป ‪อาจจะเป็นความหวังมั้ง
‪(สิบสี่ปีต่อมา)
‪- ค่าจ้าง ‪- โทษที ขอบคุณ
‪ถนนสาย 23 ไปไม่ถึง ม. เยลหรอก
‪แต่ผมก็เข้าใกล้ความฝันที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น ‪ได้มากกว่าพวกท่าน
‪ผมมองเห็นมันอยู่ตรงหน้าใกล้ๆ นี้เอง
‪แต่ลึกๆ ผมรู้ว่า ‪เส้นทางจากตรงนี้ถึงตรงนั้นไม่ง่ายเลย
‪(คณะนิติฯ ม. เยล ‪นิวเฮเวน คอนเนตติคัต ปี 2011)
‪ไม่มีทางลัดนอกจากต้องฝ่าฟันไป
‪อะไรน่ะ เก็บไป
‪- กินซะ ‪- ฉันต้องอ่านหนังสือ
‪- อุชา คุณต้องกิน ‪- เดี๋ยวฉันโดนไล่ถ้ามีคนเห็นอาหารในนี้
‪ผมดูทางให้เอง เร็วเข้า
‪- หยุด พวกเขากำลังมา ‪- อะไร
‪เก็บไป พวกเขากำลังมา
‪- โอเค ‪- กล้อง
‪พวกเขาจะพาคุณไปห้องใต้ดิน ‪อุชา ห้องใต้ดินของเยลที่โด่งดัง
‪คนบ้า หยุดเลยนะ จะกินหน่อยไหม
‪ไม่ คืนนี้ผมมีนัดทานมื้อค่ำ
‪คุณจะทำได้ดีเยี่ยม
‪- วิตกเหรอ มีเรื่องอะไร ‪- เปล่า
‪ผมจะทำได้ดีกว่าพวกที่ตระกูล ‪เรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ
‪ถ้าเข้าตาจนก็พูดเรื่องแฮตฟิลด์-แมคคอยได้นะ
‪ให้ตาย ผมไม่น่าเล่าเรื่องนั้นให้คุณฟัง บ้าจริง
‪นี่ คุณจะได้งานแน่ โอเคนะ
‪ผมต้องได้เพราะผมจะไม่ปล่อยให้คุณ ‪ไป ดี.ซี. คนเดียว
‪ฉันก็ไม่อยากไปถ้าไม่มีคุณ
‪ผมมีนัด
‪แต่ผมรักคุณ
‪ผมรักคุณ
‪- แน่เหรอ ‪- แน่
‪ฉันก็รักคุณ
‪ขอบคุณ
‪(ค่าเล่าเรียน 67,825 ‪ค่าใช้จ่ายสุทธิ 21,390)
‪- หวัดดี เจดี ดีใจที่ได้เจอคุณ ‪- หวัดดี ครับ
‪ได้เอกสารทุนช่วยเหลือปีหน้าแล้วใช่ไหม
‪ครับ ผมตั้งใจจะคุยกับคุณเรื่องนั้น
‪ฉันรู้ มันไม่มากเท่าปีแรก
‪จิล ผมทำงานสามที่ ‪ยังไม่มีปัญญาจ่าย 21,000 เหรียญ
‪สัปดาห์สัมภาษณ์งานเป็นไง
‪ก็โอเค ผมได้รับความสนใจ ‪มีนัดมื้อค่ำนี้ สัมภาษณ์หลายที่พรุ่งนี้…
‪เงินเดือนมาตรฐานสำหรับผู้ช่วยฤดูร้อน ‪ก็กว่าสามหมื่นดอลลาร์
‪ถ้าผมได้งานนะ แต่ถ้าผมไม่ได้ล่ะ
‪ผมต้องการแผนสำรอง
‪มีไหมครับ
‪ถ้าทำได้มากกว่านี้ ฉันก็ทำแล้วละ
‪คุณจะได้งานพวกนี้สักงาน เจดี
‪ฉันมั่นใจ
‪ผมจะพิจารณาตำแหน่งเสมียน
‪แต่เป็นเด็กฝึกงานในสำนักงานทนายก็ได้
‪สมเหตุสมผลดี ไม่ปิดโอกาสตัวเอง
‪เราไปแนะนำคุณให้คนรู้จักกัน
‪ดีครับ มีคนที่ผมหวังจะได้พบ
‪ฮอลลี่ คุณมาได้
‪บรุกส์ ใช่ ฉันมาได้
‪ในฐานะบรรณาธิการของเจอร์นัล
‪ผมมีโอกาสได้รู้จักบริษัทใหญ่ทั้งหลาย
‪ผมจึงจะพิจารณาอะไร…
‪ขอโทษครับ
‪โทรมาวันอังคารนะ
‪รับไวน์ไหมครับ
‪ดื่มหน่อยสิ พวกเขาเสิร์ฟไวน์ดีนะ
‪แดงหรือขาวครับ
‪ขาวก็ได้ครับ
‪ชาร์ดอนเนหรือโซวีญง บล็อง
‪ลองชาร์ดอนเนดูสิ
‪- ขอบคุณครับ ‪- คุณพูดค้างไว้
‪ครับ ผม… ขอโทษครับ
‪(ลินด์ซีย์)
‪แฟนผมได้งานฤดูร้อนที่ ดี.ซี.
‪ผมเลยหวังว่าจะได้คุยกับฟิลลิป โรสแมน
‪- เพราะบริษัทเขาอยู่… ‪- เขาอยู่นั่น
‪คนตัวสูงใส่แว่น
‪บอกผมอีกทีสิ คุณเรียนปริญญาตรีที่ไหน
‪- โอไฮโอสเตตครับ ‪- อ้อใช่ มีมหาวิทยาลัยรัฐดีๆ มากมาย
‪พ่อที่เป็นทนายบริษัทโกรธเหรอ
‪แน่นอน เราต่างก็เจอเรื่องแบบนั้นกันทั้งนั้น
‪การต่อสู้คดี เปลี่ยนสถานะไม่น้อย
‪ตรงนี้ว่างไหมครับ
‪เชิญ
‪ฟิลลิป โรสแมน
‪เจดี แวนซ์ครับ ขอบคุณ
‪นั่นแหละที่ต้องทำ ‪ฉันทำแบบนั้นในช่วงฤดูร้อนแรก
‪ลักษณะการแก่งแย่งชิงดี ‪ผมอยากจะมีสมาธิแต่กับกฎหมายได้
‪คุณได้ตีพิมพ์ในเจอร์นัลไหม
‪- ไม่ครับ ครั้งนี้ไม่เข้ารอบ ‪- แย่จัง
‪- แต่ผมจะพยายามอีก ‪- หลายบริษัทจะไม่สนใจคุณถ้าไม่ได้ตีพิมพ์
‪ครับ ผมก็ได้ยินมาอย่างนั้น
‪ผมขอตัวนะครับ ขอโทษครับ
‪เจดี
‪ทำไมแม่งมีส้อมเยอะขนาดนี้
‪ผมควรจะทำยังไงกับส้อมพวกนี้
‪พวกเขามีไวน์ขาวสองประเภท ‪อย่างกับเป็นการทดสอบ
‪มันเป็นการทดสอบ
‪คราวหน้าบอกไปว่าขอที่ดรายที่สุด
‪ดรายที่สุด ได้
‪ฟังนะ ใช้ช้อนส้อมจากชุดนอกสุดเข้าไป
‪ถ้ามีดมีหยักแปลกๆ นั่นสำหรับกินปลา
‪ถ้าช้อนใหญ่เกินปกติ สำหรับกินซุป
‪ส่วนช้อนที่อยู่ข้างบน นั่นไว้กินของหวาน
‪ลองทำตามนะ ‪จบนิ้วชี้กับนิ้วโป้งแต่ละข้างเข้าหากัน
‪- อะไร ‪- ทำสิ แค่ทำดู
‪คุณจะได้ตัว "ดี" แทนเครื่องดื่มทางขวา ‪และตัว "บี" แทนขนมปังทางซ้าย
‪- เข้าใจไหม ‪- โอเค
‪ทีนี้ก็เอามือทาบกับตา
‪- ทีนี้อะไรล่ะ ‪- โอ้ พระเจ้า คุณทำจริงๆ เหรอ
‪โอ้ ตายจริง
‪ผมโง่ชะมัด ทำไมคุณถึงคบผม
‪ก็เพราะคุณไม่ใช่คนเส็งเคร็ง ‪และคุณใช้ส้อมไม่เป็น
‪บริษัทที่ดีที่สุดเรียกคุณกลับไป เข้าใจหรือเปล่า
‪มันก็แค่มื้อค่ำ จริงไหม
‪ก็แค่มื้อค่ำ ง่ายจะตาย
‪ขอบคุณนะ นางฟ้านำทาง
‪- ไม่เป็นไร โอเค บาย ‪- บาย
‪ให้ตายสิ ลินส์ มีอะไร ‪ฉันอยู่ในงานสัมภาษณ์มื้อค่ำ
‪แม่น่ะสิ
‪แม่เข้าโรงพยาบาล
‪แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม เกิดอะไรขึ้น
‪แม่กลับมาใช้ยาอีกแล้ว
‪ฉันคุยตอนนี้ไม่ได้
‪เฮโรอีน
‪อะไรนะ
‪แม่เสพยาเกินขนาด
‪"'นักเรียน นี่คือลูกอ๊อด' คุณเชพเพิร์ดพูด"
‪ลูกคิดว่าลูกอ๊อดกลายเป็นอะไร
‪- กบ ‪- กบ
‪เจดี วิ่งไปไกลๆ ลูกนี้ให้นาย
‪อย่างนั้นสิลูกแม่
‪แม่
‪ผมทำอะไรผิดรึเปล่า
‪ผมบอกเธอว่าผมไม่อยากมีลูกหรอก ‪ผมอยากทำเงินได้เยอะๆ
‪- เข้าท่า ‪- ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪ครับ ผมสบายดี ขอบคุณ
‪คุณรู้จักริชกับพาเมล่าหรือยัง
‪- หวัดดี ‪- สวัสดี
‪- ยินดีที่รู้จัก เจดี ‪- ยินดีที่รู้จักครับ
‪เบรตต์เพิ่งเล่าเรื่องน่าทึ่งให้เราฟัง ที่คุณย้าย
‪จากคณะบริหารธุรกิจฮาวาร์ด ‪มาเป็นเรียนกฎหมายที่เยล
‪แล้วคุณเป็นไงมาไงล่ะ
‪ผมมาจากโอไฮโอ ‪แต่ครอบครัวผมมาจากเคนทักกี
‪- รัฐหญ้าบลูกราส ‪- ใช่ครับ
‪พอจบมัธยม ผมก็สมัครเป็นนาวิกโยธิน ‪ไปรบที่อิรัก
‪ครับ เป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม ‪ช่วยจ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัย
‪- เป็นความฝันแบบอเมริกัน ‪- ครับ
‪แล้วผมเรียนจบได้ปริญญาภายในสองปี
‪ครอบครัวคุณนี่ เป็นคนขุดเหมืองเหรอ
‪เปล่า อันที่จริงตาผมขึ้นเหนือ ‪ไปทำงานในโรงงานเหล็กกล้า
‪เหมือนที่หลายคนจากแอปพาเลเชียทำ
‪ที่จริงพวกเขาเป็นเหมือนราชวงศ์ลูกทุ่ง
‪เพราะปาเปาว์ผมเป็นญาติ ‪กับคนที่ก่อศึกตระกูลแฮตฟิลด์-แมคคอย
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪- เหลือเชื่อ ‪- ฉันเพิ่งดูซีรีส์เรื่องนั้น
‪เวลาคุณกลับไป รู้สึกยังไง
‪ผมไม่ค่อยมีโอกาสได้กลับไป
‪คงจะรู้สึกเหมือนคุณมาจากคนละโลกสินะ
‪ครับ คงงั้นมั้ง
‪เหมือน "พวกบ้านนอกพวกนี้เป็นใครกัน"
‪เราไม่ใช้คำนั้นครับ
‪เปล่า อือ นั่นไม่ใช่…
‪ก็แค่ แบบว่า
‪ผมหมายถึงคุณเรียน ‪สถาบันศึกษาอันดับต้นของโลก…
‪แม่ผมได้คะแนนสูงอันดับสองของโรงเรียน
‪เป็นคนฉลาดที่สุดที่ผมเคยรู้จัก ‪อาจจะฉลาดกว่าทุกคนที่นี่
‪อาจจะเป็นอย่างนั้น
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูถูก
‪ดูเหมือนคุณจะพลาดไปแล้ว
‪ฟังดูเหมือนเราควรจะ ‪เสนอตำแหน่งให้แม่ของคุณนะ
‪มันแย่ขนาดนี้ได้ยังไง พี่ต้องรู้สิ
‪ฉันอยู่กับแม่ตลอดเวลาไม่ได้ ‪ฉันก็มีปัญหาของฉัน
‪รถของเควินเสียอยู่เรื่อย ‪ตอนนี้เขาโดนสั่งให้ทำกะดึก
‪และฉันต้องเอารถไปซ่อม
‪และเรย์ คนเส็งเคร็งที่แม่นอนด้วยน่ะ ‪เขาเป็นขี้ยา
‪และพอน้าลอรี่ไม่อยู่แล้ว ทุกอย่างก็ตกที่ฉัน
‪- เด็กๆ ‪- ไม่ เขาเปล่า
‪เด็กๆ แม่กำลังคุยกับน้าของลูก หยุดซะที
‪ขอโทษที่ตะคอก
‪- ฉันขอโทษที่ไม่ได้ช่วย ลินด์ซีย์ ‪- นายมาตอนนี้ได้ไหม
‪ไม่ได้ นี่เป็นสัปดาห์สัมภาษณ์ ‪และถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ ฉัน…
‪นายกลับบ้านไม่ได้เหรอ
‪(สุขสันต์วันอีสเตอร์)
‪ทำไมเราถึงทำแบบนี้ทุกปี
‪เพราะเป็นธรรมเนียมบ้านเราไงล่ะ
‪ซ่อนไข่เดิมไม่ได้เหรอ
‪งั้นคริสต์มาสแม่เอาของขวัญเก่ามาห่อ
‪แล้ววางไว้ใต้ต้นไม้ปลอม ลูกจะชอบไหมล่ะ
‪หรี่เสียงทีวีได้ไหม แม่ไม่ได้ยินเพลงวิทนีย์
‪แบบนี้แหละถึงจะเพราะ
‪ปากดี
‪ไม่เอาน่า แม่ ผมดูกอร์อยู่
‪ลูกทำอันนี้ตอนลูกอายุห้าขวบ
‪สิบขวบต่างหาก
‪ยังไงก็ช่าง มันคือความทรงจำ ‪และแม่จะเก็บไว้จนแม่แก่
‪- ฉันแค่ต้อง… ‪- ลินด์ซีย์
‪อะไรคะ
‪- คุยกับเควินอยู่ ‪- ต่อให้คุยกับพระเยซูวัยแบเบาะก็ไม่สน
‪นี่วันอีสเตอร์ ให้ตายสิ เข้ามาในนี้
‪ฉันต้องวางแล้ว
‪"คุยกับเควิน"
‪เควินตลอด
‪แม่จะให้หนูทำอะไร
‪เป่าไข่หรือช่วยจัดตะกร้าให้แมมอว์ ไปสิ
‪ให้ผมวาดอะไร
‪- คิดดู ท่านจะชอบอะไร ‪- บุหรี่
‪ท่านชอบดอกไม้ เอานี่ไปทำดอกไม้
‪หวังว่าจะมีคนอยู่บ้านนะ
‪แม่หวังว่าเป็นชิป เขามีอะไรมาให้ลูกสองคน
‪เข้ามาสิ เข้ามา
‪- หา ‪- หวัดดี
‪- คิดว่ายังไง เจดี ‪- อย่ามัวนั่งเฉย ของลูกนะ
‪เราจะตั้งชื่อมันว่าอะไร นี่เยี่ยมไปเลย
‪- ให้ตาย มันจะตัวโตขนาดไหน ‪- มันดีที่สุดนี่
‪- ต้องพูดว่าไง ‪- หวัดดี
‪- ลูกๆ ต้องพูดว่าไง ‪- ขอบคุณ
‪พามันออกไปข้างนอก
‪- น่ารัก ‪- ดูอุ้งเท้ามันสิ
‪- เอาไปข้างนอก ‪- มานี่มา
‪- จับมันไว้ ‪- ผมเอง
‪พามันออกไปก่อนมันฉี่
‪- มานี่ ‪- มันกำลังดมรอบบ้าน…
‪- มันไปห้องแม่แล้ว ‪- ไม่
‪จับมันให้ได้ก่อนมันฉี่ใส่พรม!
‪หมาเลว แกเป็นหมาเลว ‪ถ้ามันทำแบบนั้นอีก แม่จะฆ่ามัน
‪- แกเป็นคนที่อยากได้หมา ‪- แม่!
‪มันอยากฉี่ตรงไหนก็ฉี่
‪น่าจะเข้ากับบ้านนี้ได้ดี
‪พามันไปข้างนอก แม่จะเช็ดฉี่มัน
‪- ผมพาไปเอง ‪- ทำเลอะเทอะ
‪- นี่สายจูง ‪- ส่งมาเถอะ
‪- ผมพามันไปได้ ‪- โอเค แต่ระวังนะ
‪- ผมเอง ‪- จับมัน
‪- เจดี ‪- ผมไม่ได้ตั้งใจ…
‪แม่บอกแกกี่ครั้งว่าอย่าซุ่มซ่าม
‪- ผมขอโทษ ‪- ขอโทษเหรอ
‪"แกขอโทษ" ไปห้องของแก
‪ไม่เอาน่า มันก็แค่ไข่
‪บ้าหรือไง นั่นเป็นมรดกตกทอด ‪มรดกของครอบครัวฉัน
‪นั่นใครน่ะ หนึ่งในคนที่พูดมากในบ้านผีสิงเหรอ
‪เอท็อก
‪ลูกจะโกรธแม่ถึงเมื่อไหร่
‪เพราะผมไม่มีเงินนี่
‪ทำไมไม่บอกฉัน มันไม่สำคัญหรือไง
‪ไม่ อีโง่
‪ฉันเป็นอีโง่เหรอ
‪- สองคนนั้น ‪- ฉันจ่ายบิลได้
‪ดูสนุกทุกรอบ
‪กลับมานี่
‪นี่ แม่ขอโทษ
‪บางครั้งแม่ก็พลาด แต่ว่า…
‪อยากไปร้านโปรดของลูกไหม
‪ซื้อการ์ดฟุตบอล…
‪เพราะแม่จะไปไม่ว่าลูกจะไปหรือเปล่า
‪แม่จะยืนอยู่ตรงนั้น
‪จ้องพวกผู้ชายน่ารักที่ใส่กางเกงคับๆ
‪- มาเร็ว ‪- ก็ได้ ตกลง
‪- ไว้ค่อยเจอกัน ‪- ขอบใจ สตีฟ
‪ได้การ์ดใคร
‪ลูกต้องหาคนโปรดคนใหม่ ‪โจ มอนแทนาเลิกเล่นแล้ว
‪เขาเป็นแชมป์สี่สมัย ผู้เล่นทรงคุณค่าสามสมัย
‪ออลโปรเฟิสต์ทีมสามสมัย ‪และชนะ 117 ครั้งตลอดอาชีพ
‪ลูกพูดเหมือนหุ่นยนต์
‪จ่ายบอล 40,551 หลาตลอดอาชีพ
‪- โอเค ‪- ใช่
‪- ทำไมลูกถึงฉลาดขนาดนี้ ‪- ไม่รู้สิ
‪ลูกคิดว่าได้ความฉลาดมาจากใคร
‪- แหงล่ะ ‪- แม่ จริงนะ
‪- โอเค ‪- จำไว้นะ
‪- แล้วแต่แม่ละกัน ‪- โจ มอนแทนาเป็นอย่างที่ลูกว่า
‪แต่ใครเต้นท่าทัชดาวน์ได้เจ๋งสุด
‪ดีออน
‪แน่นอน
‪- แม่ แม่ หยุด ‪- เต้นแบบนั้นใช่ไหม
‪- ไม่ ไม่ใช่เลย เป็นแบบนี้ ‪- โอเค
‪เฮ้ย เก็บเลยนะ
‪ห้ามเต้นในร้าน
‪"ห้ามเต้นในร้าน"
‪เก็บให้หมดเดี๋ยวนี้
‪เขากำลังเก็บ
‪ออกไปเหอะ
‪เขายังไม่ได้ซื้อการ์ด
‪ออกไป!
‪ได้ มาเถอะ เจดี
‪นังบ้า
‪เร็ว
‪เอาไป อย่าให้ใครเห็นนะ
‪ไปขึ้นรถสิ เร็วเข้า
‪ชิปโกรธแน่ถ้าอยู่ด้วย
‪แม่อาจจะไม่เล่าให้เขาฟัง
‪แน่นอนว่าแม่จะเล่า ดีขนาดนี้ เอาน่า
‪ลูกชอบชิปใช่ไหม
‪เขาก็โอเค เขาแค่… ‪เขาพูดเรื่องตำรวจตลอดเวลา
‪ก็เขาเป็นตำรวจ
‪ใช่ แต่ก็คุยเรื่องอื่นได้นะผมว่า
‪เราคุยกันอยู่ว่าจะย้ายไปอยู่ด้วยกัน
‪ที่บ้านของชิป พวกเราทุกคน
‪ลูกจะมีห้องของตัวเองและเขามีโต๊ะปิงปอง
‪ดีใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ทำไม
‪เดี๋ยวก็ต้องย้ายออกอีก แล้วต้องหาที่อยู่ใหม่
‪มันเป็นแบบนั้นตลอด
‪แม่รู้ไหม คริสเรียกชิปว่า ‪เป็นรสชาติเดือนนี้ของแม่
‪อะไรนะ
‪เขาเคยเจอแฟนแม่มาแล้วสองสามคน…
‪แกปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นพูดถึงแม่ตัวเองแบบนั้นเหรอ
‪- ผมไม่ได้ให้เขาพูด เขาพูดเอง ‪- ทั้งที่ฉันทำให้แกขนาดนี้
‪แกคิดว่าฉันสนเด็กไม่เอาถ่านพวกนี้เหรอ
‪คิดว่าฉันทำไปเพื่ออะไร
‪ฉันทำเพื่อให้แกกับลินด์ซีย์มีทุกอย่างที่ฉันไม่เคยได้
‪แกไม่รู้หรอก
‪ฉันเป็นที่สองของรุ่นจาก 400 คน แกรู้หรือเปล่า
‪ฉันจะเลือกทำอะไรก็ได้
‪แต่ฉันไม่มีใครพาไปห้องสมุด
‪และบอกว่าฉันเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้ ‪และจะช่วยฉันจ่ายค่าเล่าเรียน
‪- ฉันทำให้รถคว่ำได้ ‪- แม่!
‪ฉันขับให้คว่ำให้เราตายไปเลย
‪- แล้วจะรู้ว่าแกโชคดีแค่ไหน ‪- หยุดรถเถอะ ขอร้อง
‪- หยุด! ‪- เจดี กลับมานั่งนะ
‪เลิกร้องไห้ แกคิดว่าฉันจะฆ่าเราหรือไง
‪คริสพูดถูก แม่เป็นนังตัวร้าย
‪แกคิดอย่างนั้นกับแม่ของแกเหรอ
‪- แม่ไม่ได้เรื่อง ‪- งั้นเหรอ
‪ดูตัวแกสิ ไอ้เด็กอ้วน
‪ว่าไง แกคิดว่าจะพูดแบบนั้นกับฉันได้เหรอ
‪- พูดไม่ได้ ‪- ปล่อยผมครับ แม่
‪กลับมานี่นะ
‪ให้ตายสิ
‪เจดี
‪เจดี กลับมานี่นะ
‪ให้ตายสิ
‪ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย
‪- ช่วยด้วย ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- ได้โปรด แม่พยายามจะฆ่าผม ‪- พับผ่าสิ
‪- ออกมานี่นะ ‪- เข้าบ้านเร็ว
‪- เจดี ออกมานี่เดี๋ยวนี้ ‪- ฉันมีหมา มันกัดนะ
‪ฉันไม่ได้พูดกับคุณ แกออกมานี่นะ
‪- ให้ตายสิ เจดี ‪- ฉันจะไม่เปิดประตู
‪- ฮัลโหล แมมอว์ มารับผมที ผมอยู่ที่… ‪- 11345 ถนนเคาน์ตี
‪- เปิดประตู
‪- ไม่เปิด ‪- เปิด!
‪แม่บ้าไปแล้ว พาปาเปาว์มาด้วย
‪- วางหูซะ ‪- คุณพยายามจะฆ่าเขา
‪เปิดให้ฉันเข้าไป
‪- ล้อเล่นใช่ไหม ‪- พาปาเปาว์มาด้วย
‪กลับมาขึ้นรถ
‪- แม่! ‪- 11345 ถนนเคาน์ตี เร็วเข้า มาเดี๋ยวนี้เลย
‪- ฉันจะโทรแจ้งมูลนิธิคุ้มครองเด็ก ‪- เอาเลย แม่งโทรเลยสิ
‪ยืนสิ ไปขึ้นรถเลยนะ เร็วเข้า
‪- ดีใจที่คุณมา ‪- แกแจ้งตำรวจเหรอ นังบ้า
‪แม่นี่บุกรุกบ้านฉัน
‪- นี่เรื่องในครอบครัว ‪- ปล่อยเด็ก
‪- ฉันไม่ได้ทำอะไร เขาเกเร ‪- ปล่อยมือจากเขา
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ถอยไป
‪มานี่มา เจ้าหนู
‪(สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม ‪ชื่อคนไข้: เบเวอร์ลี แวนซ์)
‪(แพกซ์ ‪ศูนย์บำบัดมิดเดิลทาวน์)
‪ล้อกันเล่นใช่ไหม
‪ให้ตาย
‪คุณทำอะไรกับไวไฟหน่อยได้ไหม มันล่ม
‪ไม่ได้ มันขาดๆ หายๆ
‪ให้ตาย
‪- ไง ที่รัก ‪- ไง
‪ฉันนึกว่าคุณจะแวะมาหลังมื้อค่ำ
‪เออใช่ ขอโทษที ผมมีเรื่องต้องทำ
‪การสัมภาษณ์เป็นไง
‪ไม่รู้สิ ผมว่าผมทำพังไม่น้อยเลย
‪- ไม่เอาน่า เจดี ‪- ผมคุมอารมณ์กับตัวแทนคนหนึ่งไม่อยู่
‪เขาสมควรโดน
‪แต่นั่นคงไม่ใช่พฤติกรรม ‪ที่จะทำให้ได้สัมภาษณ์รอบสุดท้าย
‪- เจดี ‪- ว่าไง ผมยังอยู่
‪อยู่ที่ไหน
‪สักแห่งในนิวเจอร์ซีย์ คิดว่านะ
‪อะไรนะ
‪แต่… พรุ่งนี้คุณมีสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ
‪แม่ผมเข้าโรงพยาบาล
‪ตายจริง เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไรมากไหม
‪เธอกลับมาใช้ยาอีก
‪โอ้ คุณพระ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ เจดี
‪ใช่ ผมต้องกลับไปที่นั่น
‪- นี่ คุณอยากให้ฉันบินไปหาไหม ‪- ไม่ละ
‪ฉันหาเที่ยวบินได้เดี๋ยวนี้
‪อุชา ขอบคุณ แต่คุณไม่ต้องทำแบบนั้น
‪โอเค
‪คุณอาจจะขอให้อาจารย์ติดต่อไปแทน
‪- ขอโอกาสอีกครั้ง ‪- พวกเขาจะพูดยังไง
‪"เขาสัมภาษณ์พังไม่เป็นท่า ‪แต่เขามาจากครอบครัวติดยา
‪ให้โอกาสเขาอีกครั้งเถอะ"
‪นี่ ขอโทษนะ บัตรคุณรูดไม่ผ่าน
‪จริงเหรอ ขอโทษที…
‪ขอโทษนะ อุชา ไว้ผมโทรกลับนะ
‪ได้
‪ถึงแล้วโทรหาฉันนะ
‪- ใบนี้น่าจะใช้ได้ ขอโทษครับ ‪- อือ
‪โอเค
‪ฟังนะ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี เจดี
‪ขับรถดีๆ นะ
‪ขอบคุณ ที่รัก
‪โอเค บาย
‪บาย
‪- หลานชายฉันอยู่ไหน ‪- ตรงนี้
‪เขาไปทำอะไรในรถตำรวจอย่างกับอาชญากร
‪เราแค่ให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัย
‪เรามาแล้วไง ให้เขาออกมาสิ
‪- ผมจะให้เขาออกมา ทุกคนใจเย็น ‪- ได้
‪มานี่มา ไม่เป็นไรนะ เจดี หลานไม่เป็นไรแล้ว
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪- ปล่อยแม่ ‪- ไม่ เจดี
‪- ปล่อยแม่ผม ‪- นี่ ฉันจะอธิบายให้ฟัง
‪- ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪- ฟังนะ
‪ฟังฉัน
‪นี่อาจเป็นเรื่องปกติในครอบครัวเธอ ‪แต่มันไม่ถูกต้อง
‪แม่เธอต้องการความช่วยเหลือ
‪เราจัดให้แม่เธอได้ถ้าเธอเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ไอ้หนู แม่ตีเธอหรือเปล่า
‪เปล่า
‪แม่ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น
‪ผมแค่ทำตัวงี่เง่า
‪โอเค
‪ไขกุญแจมือ จะไม่มีการตั้งข้อหา
‪ไม่เป็นไรนะ หลานเป็นเด็กดี เจดี
‪ดีแล้วที่โทรหาเรา
‪ทำถูกแล้ว
‪- ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪เอาละ ทุกคน นี่แปดโมงสิบห้าที่ดับเบิลยูจีจีซี
‪คุณอยู่กับทริชและสก็อต
‪เรากระจายเสียงกันสดๆ ทั้งวัน ‪จากมิดเดิลทาวน์ สเกตเวย์พร้อมแจกของฟรี
‪ใช่แล้ว สก็อต คลื่น 93,8 มีของมาแจก
‪คน 25 คนจะได้กลับบ้านไปพร้อมเสื้อยืดฟรี…
‪เรามีตั๋วถึงสองใบสำหรับดูแบรด เพสลีย์…
‪- ขอโทษครับ ‪- คะ
‪- ไม่ทราบว่าผม… ‪- ไม่ต้องมาบอกเรื่องกฎ
‪กฎข้อไหนบอกให้ไล่คนไปหลังจากเขาเกือบตาย
‪ขอบคุณครับ
‪อย่างที่ฉันอธิบายไป มันเป็นนโยบาย 24 ชั่วโมง
‪ฉันเคยทำงานในโรงพยาบาลนี้ก่อนเธอมีสิวซะอีก
‪ลดเสียงหน่อยค่ะ ที่นี่มีคนไข้คนอื่นๆ
‪เพิ่งรู้นะเนี่ย เราอยู่ในโรงพยาบาล ‪แม่นี่ฉลาดล้ำ
‪- แค่ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ‪- อาการเธอคงที่ สัญญาณชีพปกติแล้ว
‪ขอโทษครับ ผมเป็นลูกชายเธอ
‪- มีเรื่องอะไรกัน ‪- เขาจะไล่แม่ออกจากโรงพยาบาล
‪แม่คุณอาการดีแล้ว กลับได้
‪- ดีบ้าอะไร แม่รู้สึกหนาว มีไข้ ‪- ดูเธอสิ
‪- คุณจะส่งเธอไปไหน ‪- แล้วแต่คุณเลย
‪คุณติดต่อสถานบำบัดอื่นให้คนไข้หรือยัง
‪มีสถานบำบัดเอกชนในย่านนี้ ‪ฉันจะเรียกฝ่ายส่งตัวคนไข้มาคุยกับคุณ
‪- ไม่เอาน่า ‪- จะดีมากเลย
‪เราต้องการคนช่วยดู ‪ว่าประกันอะไรจะครอบคลุมบ้าง
‪เธอไม่มีประกันอะไรเลย
‪แม่ปล่อยให้ประกันขาด
‪ตอนที่แม่ทำงานที่นี่ ‪แม่ไม่ไล่คนไข้เพราะไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ
‪นี่เป็นนโยบายของโรงพยาบาล
‪- โทรหาแทร์รี เคลียรี… ‪- เขาไม่ได้ทำงานที่นี่มากว่าสิบปี
‪โอเค งั้นโทรหาใครก็ได้ที่รู้เรื่อง
‪- ช่วยเรียกแพทย์ประจำบ้านมาทีครับ ‪- ได้
‪- เยี่ยม ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪- ไม่ได้โง่ไปซะทุกเรื่อง ‪- คุณหมอนิวตัน
‪อรุณสวัสดิ์ วันนี้เป็นยังไงกันบ้าง
‪จะดีกว่านี้เยอะถ้าเราหาทาง…
‪เราไปคุยกันข้างนอกได้ไหมครับ
‪- ได้สิ ‪- ขอบคุณครับ
‪แม่งไปคุยข้างนอกอย่างกับห้ามแม่ได้ยิน ‪ลูกคุยกับหมองั้นแหละ
‪ผมเจดี ลูกชายของเบเวอร์ลี ‪และผมขอโทษเรื่องทั้งหมดนั่นนะครับ
‪ผมเพิ่งเข้าเมืองมา ผมจะหาสถานบำบัดให้แม่
‪- ผมต้องการแค่ที่พักหนึ่งคืน ‪- แย่ตรงที่เราไม่มีเตียง
‪อย่างมาก
‪คือคุณรับยาซูบอกโซนให้เธอกลับบ้าน
‪เธอไม่… ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปไหน
‪ผมขอโทษ
‪คุณรู้ใช่ไหม ‪เธอเคยทำงานในโรงพยาบาลนี้อยู่หลายปี
‪นี่อาจเป็นที่ที่ทำให้เธอติดยาแก้ปวด
‪ผมก็อยากช่วยคุณนะ
‪คุณมีเวลาถึงบ่ายสามโมงวันนี้ ‪ผมทำได้มากสุดแค่นี้
‪ผมต่อรองได้ถึงบ่ายสาม
‪แกเรียนกฎหมายเพื่อต่อรองให้เราได้ถึงบ่ายสาม
‪ต้องสรรเสริญเยลนะ
‪ไว้เจอกันค่ะ แม่ หนูจะกลับมารับแม่
‪ว่าแต่คณะสุดหรูนั่นเป็นไง
‪ก็ดีครับ แม่
‪ลินส์บอกว่าลูกมีแฟน
‪ชื่ออะไรล่ะ
‪ผมจะกลับมารับตอนบ่ายสามนะครับ
‪- ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ‪- ขอบคุณ
‪- เวร ฉันไปสายละ ‪- ไปไหน
‪แม่คนหนึ่งในทีมฟุตบอลของเมแกน
‪โยนหน้าที่จัดงานปาร์ตี้ให้ฉัน
‪และเรามีกระดาษเช็ดปากห้าแผ่น ‪กับฮอตด็อกครึ่งแพ็ก
‪โทษทีนะ ลินส์ สวัสดีครับ
‪- เจดี แวนซ์รึเปล่าคะ ‪- ครับ
‪โทรจาก สนง. ของฟิลลิป โรสแมน ‪ที่แกลสตัน แฮมเบิร์ก
‪ขอเชิญคุณมาสัมภาษณ์รอบสุดท้าย ‪สิบโมงเช้าพรุ่งนี้
‪ยอดมากครับ ขอบคุณมาก เยี่ยมไปเลย
‪แต่สิบโมงพรุ่งนี้…
‪มีเวลาอื่นที่คุณโรสแมนพบผมได้ไหม
‪ผมอยู่ห่างจากนิวเฮเวนถึงสิบชั่วโมง
‪เกรงว่าไม่มีค่ะ
‪คุณโรสแมนอยู่ในนิวเฮเวนแค่อีกวันเดียว
‪ตกลงครับ สิบโมงพรุ่งนี้ ขอบคุณครับ บาย
‪- อะไรเหรอ ‪- ฝึกงานภาคฤดูร้อน
‪สัมภาษณ์รอบสุดท้ายพรุ่งนี้
‪เป็นข้อเสนอเดียวที่ได้
‪- ฉันต้องกลับไป ‪- วันเดียว
‪- มาเยี่ยมแป๊บเดียว ‪- ใช่
‪ใช่ วันเดียวก็นานเกินพอ ‪เฮโรอีน ลินด์ซีย์ ให้ตายสิ
‪แม่ติดยาหนักตั้งแต่เมื่อไหร่
‪พ่อ
‪ปาเปาว์
‪- ได้ยินเสียงอะไรไหม ‪- ไม่
‪- ฉันเห็นเขา ‪- หนูเห็นแล้ว
‪เขาเปิดทีวีดังเกินไป แม่จะพังหน้าต่าง
‪- อะไรนะ ‪- แม่จะพังละ
‪หลบไป
‪เจดี เปิดประตู
‪พ่อคะ
‪- พระเจ้า เรียกรถพยาบาล ‪- พ่อคะ
‪โทรสิ
‪สายไปแล้วค่ะ
‪แกรู้ได้ยังไง
‪เพราะหนูเป็นพยาบาลค่ะ แม่ ‪หนูรู้ เขาตายแล้ว
‪ไม่ค่ะ ไม่ใช่เหตุฉุกเฉิน ‪เราแค่ต้องการเจ้าหน้าที่ชันสูตร
‪ค่ะ ฉันมั่นใจ
‪จิมมี่…
‪ทำไมพวกเขาทำแบบนั้น แมมอว์
‪เพราะเราเป็นชาวเขา หลานรัก ‪เราแสดงความเคารพคนตาย
‪ผมไม่รู้จนหลังจากปาเปาว์เสีย
‪ว่าท่านปกป้องแม่ผมเหมือนไข่ในหิน
‪แต่ตอนนี้คนคนเดียวที่เข้าใจแม่ไม่อยู่แล้ว
‪ความฝันอะไรที่แม่หรือเรามี…
‪ก็ดูเหมือนจะยิ่งห่างไกลออกไป
‪นี่ คุณโอเคหรือเปล่า ที่รัก
‪แมตต์ ฉันไม่เป็นไร
‪- จะเจ็บไหมคะ ‪- ฉันทำเสร็จแล้ว
‪ฉันดูแลคุณเป็นพิเศษ เจนิซ คุณก็รู้
‪พยาบาลอีกคนไม่เป็นแบบคุณ
‪คิตน่ะเหรอ เธอยังใหม่ เดี๋ยวเธอก็รู้
‪- จะเอาอะไรอีกไหม ‪- ไม่ค่ะ ฉันโอเค
‪- เอาละ นี่ค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪คุณกลับมาแล้ว งานศพเป็นยังไง
‪ปัญหาครอบครัวเดิมๆ
‪พระเจ้า นั่นของคุณเหรอ
‪ฉันไปเล่นหลังเลิกงาน ในลานจอดรถ
‪โอ้ พระเจ้า ฉันเคย…
‪- ขอลองได้ไหม เบอร์อะไรน่ะ ‪- เบอร์เจ็ด
‪ใส่พอดีไหม
‪พอดีเป๊ะ
‪ฉันเคยชอบสเกต แบบว่าในลานสเกตน่ะ
‪เหรอ ไปออกเดตเหรอ
‪มีหนุ่มๆ รุมจีบ
‪ฉันไปเต้นรำด้วยอะไรด้วย ‪ขอฉันลองสเกตได้ไหม
‪คุณจะสเกตไปไหน
‪โทษที
‪(แผนกผู้ป่วยหนัก)
‪สวัสดีค่ะ
‪เฮ้ย!
‪พยาบาล
‪- ใครก็ได้เรียกยามที ‪- ยาม
‪แล้วพวกเขาทำยังไง
‪ไล่หนูออกสิ คิดว่าเขาจะทำยังไงล่ะ
‪เบเวอร์ลี
‪หนูเบื่อที่นั่นอยู่แล้ว
‪มีงานที่ได้เงินไม่ใช่สไตล์แม่
‪หนูจะหางานใหม่
‪แกอาจโดนยึดใบประกอบอาชีพ
‪แกกำลังทำอะไร
‪หนูปวดหัว หนูต้องการ…
‪แกโวยวายทุกครั้งที่มีปัญหาที่ทำงานไม่ได้
‪แกต้องคิดถึงลูกๆ
‪แม่คิดว่าหนูคิดเรื่องอะไรมาตั้งแต่หนูอายุ 18
‪ไม่เคยมีชีวิตที่ไม่คิดถึงลูกๆ
‪เพื่อเราทั้งนั้น
‪งั้นแกจะทำยังไง
‪หาวิธีสักวิธี
‪แผนเลิศนี่ แม่
‪มันไม่ง่ายหรอกนะ
‪- รอจนแกท้องเถอะ ‪- หนูจะไม่มีลูก
‪แกคิดว่าแกพิเศษหรือไง
‪ผู้หญิงทุกคนท้อง
‪เฉพาะผู้หญิงที่โง่
‪- เบเวอร์ลี ‪- ด่าฉันว่าโง่เหรอ
‪- นังตัวดี ‪- หนูจะไปบ้านเควิน
‪มันง่ายนี่เวลาคนอื่นเป็นคนจ่ายบิล
‪- หนูฉลาดกว่าแม่แหละ ‪- แกต้องเคารพแม่
‪ผมขอดูอีกช่องได้ไหมครับ ‪มีสัมภาษณ์พิเศษเรื่องโมนิก้า ลูวินสกี้
‪ยายไม่อยากฟังเรื่องสกปรกนั่นอีก
‪- ชื่อเกมว่าอะไรนะ ‪- บ้าฉิบหาย
‪ระวังปากหน่อย จิน
‪ผมไม่เคยชนะเลย
‪ถ้าไม่ชอบก็ไปหาพวกขี้แพ้ไม่เป็นท่ามาเล่นด้วย
‪แจกไพ่
‪- ตายจริง ‪- เวร
‪แกนี่เล่นไพ่ได้ห่วยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ
‪- ยายดูหนังเรื่องนี้กี่รอบแล้วเนี่ย ‪- สักร้อยรอบ
‪ทำไมยายถึงดูอยู่นั่นแหละ
‪ชอบมั้ง
‪คนในโลกนี้มีสามประเภท
‪เทอร์มิเนเตอร์ดี ‪เทอร์มิเนเตอร์เลว และกลางๆ
‪ยายเป็นเทอร์มิเนเตอร์ดี
‪ก็ไม่เสมอหรอก ยายต้องเรียนรู้
‪แกก็ดีได้ ถ้าไม่ทำพัง
‪แกเหมือนยาย
‪แม่เหมือนยายไหม
‪เธอกับปาเปาว์เหมือนกันมากกว่า
‪เขาเป็นเทอร์มิเนเตอร์ดี
‪หลายครั้งเขาก็เลวได้
‪แกว่าทำไมเขาถึงอยู่คนละบ้านล่ะ
‪เขาแย่ยังไง
‪เขาปล่อยให้อะไรๆ มีอิทธิพลต่อเขา ‪ทำให้เขารู้สึกด้อยค่า
‪ผมเป็นคนเลวได้ไหม
‪พวกบ้าบอข้างนอกอีกแล้ว
‪ไม่อะไรก็อะไร
‪เจดี
‪ใครก็ได้แจ้งตำรวจที
‪ช่วยเราที โทรแจ้ง 911
‪- แม่ ‪- แล้วฉันล่ะ ว่ายังไง
‪- เบฟ อย่าไปยืนขวางถนน ‪- ช่วยฉันสิ!
‪- ไม่มีใครช่วยฉันเลย ‪- ได้โปรดช่วยเธอที
‪- ช่วยฉันที มีใครช่วยฉันได้ไหม ‪- ใจเย็น เบฟ
‪- นี่ ‪- คุณแค่เสียใจ…
‪ไม่
‪- แม่ ‪- นี่
‪แม่แค่เสียใจ
‪เราทุกคนก็คิดถึงเขา
‪เลิกทำเหมือนกับว่าเขาเป็นพ่อแก เขาเป็นพ่อฉัน
‪- นังตัวดี ‪- เฮ้ย หยุด
‪- เขาเป็นพ่อฉัน ‪- หยุดนะ เบฟ หยุด
‪แม่ ได้โปรด…
‪ถอยไป
‪สงบสตินะ หายใจลึกๆ
‪- เบฟ… ‪- เขาเป็นพ่อฉัน
‪ถอยไป
‪ไม่
‪- เจดี ‪- ไม่
‪อย่าไปมอง มาเร็ว อย่าไปมอง
‪- มองยายนี่ ‪- โอเค
‪มองมาที่ยาย เข้าใจไหม
‪ลินด์ซีย์ หลานรัก กลับมาบ้านยายนะ
‪- คุณต้องสงบสติอารมณ์ ‪- ไม่
‪- สงบสติ ‪- ช่วยเธอด้วย
‪ครับ ผมต้องการเตียงให้แม่
‪ไม่ครับ เธอไม่มีประกัน แต่…
‪ไม่เหรอ โอเค ขอบคุณ
‪เวร
‪กรุณาอย่าให้ผมรอสาย
‪โอ้ พระเจ้า นั่นแซนด์วิชโบโลญญ่าทอดใช่ไหม
‪ฉันรอดแล้ว
‪ไม่เอาน่า ลินส์ จริงๆ นะ ฉันหิว
‪- ส่งแซนด์วิชมา ‪- ฉันเก็บชิ้นสุดท้ายไว้ให้นาย
‪ฉันคิดว่าที่เยลไม่มีแบบนี้
‪นี่อาจจะผิดกฎหมายที่เยล ให้ตายสิ
‪คิดถึงจัง
‪เฮ้ย
‪พวกเขาอยู่นั่นเอง ดูนายสิ
‪อย่าเอะอะไป เขากำลังคุยกับเยล
‪ไม่ได้เจอนายตั้งแต่งานศพของแมมอว์
‪- นานขนาดนั้นเลย ‪- ไง ลินส์
‪- ท่านน่าเกรงขามมาก ‪- ใช่
‪- คุณซื้อเบียร์มา ‪- ใช่
‪ซื้อขนมปังมาหรือเปล่า
‪ผม…
‪งั้นก็กินฮอตด็อกแบบไม่มีขนมปังไปแล้วกัน
‪- ได้จ้ะ ‪- เยี่ยม
‪นายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ
‪ดูแลแม่ รับมือกับเรื่องพวกนั้น
‪ตอนลินด์ซีย์พาเธอมา ฉันอยู่ด้วย
‪- เสียใจด้วยนะ ‪- ฉันพยายามหาสถานบำบัด
‪- อย่าไปที่ซีดาร์ครีก ‪- แลกกัน
‪ซีดาร์ครีกทำไม
‪ซีดาร์ครีกเหรอ อาหารห่วย
‪พี่เขยฉันอยู่ที่นั่น
‪- อีกที่ชื่อ… ‪- มีตัวเรือด
‪พาเธอไปอยู่ที่แฟร์ลอว์นสิ อย่างกับรีสอร์ต
‪ไม่มีเตียงว่าง แล้วเราก็ไม่มีปัญญาจ่าย
‪- นี่ ที่รัก ‪- ว่าไง
‪แซลลี่เพื่อนคุณทำงานที่สถานบำบัดไม่ใช่เหรอ
‪นิวบีกินนิงส์
‪- โทรไปถามทีว่ามีที่ว่างไหม ‪- ได้สิ
‪เชื่อไหมว่ามีคนยอมแต่งกับเขา
‪ไม่น่าเชื่อ จริงดิ เอาผ้าปิดตาเธอใช่ไหม
‪อือ ฉันเอาผ้าปิดตาเธอ ฉันทำแบบนั้น
‪ได้เรื่องไหม
‪ยังรอสายอยู่ เหลือเชื่อ
‪(สายเข้า ‪อุชา)
‪ได้คุยกับเธอหรือเปล่า
‪ฉันแค่ไม่อยากลากเธอเข้ามาเกี่ยว
‪ไม่คิดว่าเธอจะรับได้เหรอ
‪อย่างี่เง่า
‪ให้เธอเป็นคนตัดสินใจ
‪ให้ตาย
‪แต่พาร์คเกอร์ทำยิ่งกว่านั้น
‪บอกว่ายังไงพวกผู้พิพากษาก็เล่นเกมการเมือง ‪ซึ่งอาจจะไม่จริง
‪- เดี๋ยวมานะคะ ‪- อุชาพูดถูก
‪- ไง ‪- ไง
‪- ถึงบ้านโดยปลอดภัยหรือเปล่า ‪- ครับ ขอโทษที่ไม่โทรมาเร็วกว่านี้
‪ผมแค่กำลังรับมือกับเรื่องทั้งหมด
‪แม่คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪บอกยากจริงๆ
‪แต่โรงพยาบาลจะไล่เธอออกตอนบ่ายสาม
‪และเรากำลังลำบาก ‪ในการหาสถานบำบัด ก็เลย…
‪แต่เดาสิ
‪อะไร
‪แกลสตัน แฮมเบิร์กโทรมา
‪จริงเหรอ เรียกไปสัมภาษณ์รอบสุดท้าย
‪- ใช่ กับฟิลลิป โรสแมน… ‪- ไชโย
‪- สิบโมงพรุ่งนี้ ‪- เยี่ยมไปเลย
‪ใช่ ถ้าผมไปได้นะ
‪ฟังนะ ให้ฉันไปหาเถอะ
‪ฉันจะอยู่กับแม่คุณ แล้วคุณกลับมาสัมภาษณ์
‪อุชา ขอบคุณนะ
‪แต่คุณไม่รู้หรอกว่าคุณจะมาเจออะไร
‪ฉันเคยอยู่ในโรงพยาบาลมาก่อน ‪ตอนคุณย่าฉันป่วย
‪นี่มันไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ อุชา
‪เข้าใจไหม แม่ผมเสพเฮโรอีนเกินขนาด
‪คุณอยากมาเจอปัญหาแบบนี้เหรอ
‪ผมคิดอยู่แล้วว่าไม่
‪ฟังนะ ผมต้องกลับไปรับมือเรื่องนี้แล้ว บาย
‪- เจดี ‪- อือ
‪มานี่
‪เขาบอกว่า "ปรวิสัยไม่มีอยู่จริง ‪และการตีความทางกฎหมายเป็นจิตวิสัย"
‪ถูกต้อง นั่นแปลว่าอะไร ‪เราไว้ใจระบบอำนาจศาลไม่ได้เหรอ
‪เชอริลคิดว่าพวกเขาอาจมีที่ว่าง ไปกันเถอะ
‪คุยกับแซลลี่ โคตส์นะ
‪มีอยู่ที่หนึ่งที่ถูกจองแล้ว แต่ก็ไปเถอะ
‪- ขอบคุณนะ เชอริล ‪- จ้ะ ไม่เป็นไร
‪แม่ รองเท้าเตะบอลผมอยู่ไหน
‪ลองดูใต้เตียงนะจ๊ะ พาฉันไปจากที่นี่ที
‪พี่นี่เป็นคุณแม่นักบอล
‪จอมปลอมทั้งนั้น
‪ไม่รู้สิ ฉันว่าฉันจอมปลอมกว่าพี่เยอะ
‪นายคิดว่าสถานบำบัด…
‪อะไร
‪คิดว่าคราวนี้จะช่วยได้บ้างไหม
‪คิดถึงแม่ไหม
‪ครับ
‪ลินด์ซีย์อยู่บ้านบ้างไหม ‪ไม่ใช่เอาแต่อยู่กับเจ้าชายรูปงาม
‪แม่ก็รู้ว่ายังไง
‪ผม…
‪- ผมเอานี่มาให้แม่ ‪- อะไรเหรอ
‪ของบางอย่างให้แม่ทำระหว่างที่อยู่ในนี้
‪แม่จะได้ไม่เบื่อ
‪มีทั้งมุกตลก โจทย์คณิตศาสตร์ ‪และเรื่องไบเบิลด้วย
‪ผมทำเอง
‪แม่รักลูกนะ
‪เมื่อแม่ออกไปได้ ‪แม่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับเรา
‪โอเคไหม
‪ลูกจะช่วยแม่ทำอาหารและเรื่องที่ดีต่อสุขภาพ ‪โอเคไหม
‪มันจะไม่เหมือนเดิม
‪นิวบีกินนิงส์ ต้องการเรียนสายใครคะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เรามาเยี่ยมวิกเตอร์ ลูกชายเรา ‪วิกเตอร์ บอยด์
‪ได้ค่ะ กรุณานั่งรอ
‪สวัสดีค่ะ ว่าไง
‪สวัสดี ผมเจดี แวนซ์ ผมมาพบแซลลี่ โคตส์
‪บอกตามตรง ฉันรู้ว่าคุณกับเชอริลรู้จักกันมานาน
‪ฉันก็อยากช่วยนะ
‪แต่มีขั้นตอนที่ต้องเข้ารายชื่อรอ…
‪คุณครับ ผมเข้าใจ
‪แต่แม่ผมกำลังลำบากมาก ‪ตั้งแต่แมมอว์เสียสองสามปีก่อน
‪ฉันก็อยากช่วย เพียงแต่…
‪ผมเข้าใจที่คุณต้องทำตามขั้นตอน
‪ผมรู้ว่าแม่พลาดไปแล้ว
‪และเธอมีประวัติทำแบบนั้น
‪แต่แม่ก็เคยมีประวัติว่าเป็นคนดีมากด้วย
‪แม่ส่งตัวเองเรียนพยาบาลขณะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‪และตอนนี้ผมเรียนนิติศาสตร์
‪ผมแค่… ผมคิด… คุณครับ ผมคิดจริงๆ ว่า
‪ถ้าแม่ผมมีใครเชื่อมั่นในตัวเธอ…
‪คุณต้องเข้าใจนะว่าผมไปไหนไม่ได้
‪ผมไปไม่ได้จนกว่าผมได้ทำทุกวิถีทางแล้ว
‪นี่คือครอบครัวผม
‪ฉะนั้นผมจะหาเหตุผลมาบอกคุณ ‪จนกว่าคุณจะลากผมออกไป
‪เจสัน ฟลิป กรุณาไปที่ห้องรวมกลุ่ม
‪เจสัน ฟลิป กรุณาไปที่ห้องรวมกลุ่ม ขอบคุณ
‪(คุณเลิกได้)
‪- ยินดีที่ฉันช่วยได้ค่ะ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪เรียบร้อย ลินส์
‪เอาละ อดทนกับผมหน่อยนะ
‪รูดบัตรนี้ 500 บัตรนี้ 1,000
‪โทษที บัตรนี้ 500 และบัตรนี้ 1,000
‪บัตรนี้นะคะ
‪เราจะอนุมัติไว้ก่อน ‪แต่ยังไม่คิดเงินจนกว่าเธอเข้ามาอยู่
‪- ค่ะ โอเค ‪- นั่นน่าจะพอสำหรับอาทิตย์แรก
‪มารับฉันที่นี่
‪ต้องจ่ายของสองสัปดาห์แรกค่ะ ‪ถึงจะรับเธอเข้ามาได้
‪โอเคครับ
‪เอาละ รูดบัตรนี้อีก 500
‪และบัตรนี้ 1,000
‪และนั่นน่าจะใช้ได้ บอกผมทีว่ารูดผ่านหมดไหม
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪ใบสุดท้าย
‪โอเค เรียบร้อยค่ะ
‪- ถามจริง ‪- จริงค่ะ
‪โอเค เยี่ยมเลย ขอบคุณ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪สุดยอด ผมจะกลับมาเซ็นเอกสาร
‪- ผมจะบอกให้แม่รู้ว่ายังไง ‪- ได้ค่ะ
‪โอเค เรียบร้อยแล้ว
‪ทันทีที่หมอกับจิตแพทย์ประเมินแม่แล้ว
‪- ไม่ละ ขอบใจ ‪- พูดอะไรของแม่
‪ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
‪- แม่จะไปไหน ‪- อะไร
‪- ผมขอร้องให้พวกเขารับแม่ ‪- ไม่มีใครขอให้แกทำ
‪ไม่ต้องมาสงเคราะห์
‪งั้นผมมาทำไม
‪- จะได้รู้สึกเหนือกว่าละมั้ง ‪- ทำไมแม่โคตรเห็นแก่ตัวขนาดนี้
‪- แม่สนหรือเปล่าว่าทำอะไรลินด์ซีย์ ‪- หุบปาก
‪- อย่าลากเธอมาเกี่ยว ‪- แม่ทำแบบนี้กับแมมอว์
‪แม่มีแต่ตักตวงจากแมมอว์จนท่านหมดตัว
‪- ใช่สิ เธอเป็นนักบุญ ‪- แมมอว์มีแต่คอยช่วยเหลือแม่
‪ยกเว้นตอนที่แม่ต้องการจริงๆ
‪แม่อยากตายนักใช่ไหม ‪หรือแม่ขี้เกียจเกินกว่าจะพยายาม
‪- เจดี อย่า! ‪- ฉันพยายามแล้ว… มากด้วย
‪- ไม่เอาด้วยแล้ว ‪- อย่าโง่น่า
‪เราปล่อยเธอไว้ที่นี่ไม่ได้ เธอไม่มีที่ไหนให้ไป
‪- พี่ปกป้องแม่อยู่ได้ ‪- เปล่านะ
‪แม่ทำร้ายพี่มากที่สุด ‪ตอนนี้แม่กำลังทำให้พี่รู้สึกผิด
‪เหมือนที่แม่ทำกับแมมอว์
‪นายไม่รู้เรื่องทั้งหมด เจดี
‪แม่ทำแบบนี้ตั้งแต่เราเป็นเด็ก ไม่เอาน่า
‪มันไม่ได้เริ่มจากแม่
‪แม่กับน้าลอรี่เคยเจอมาหนักกว่าเรา
‪บ้านนั้นไม่เคยสงบสุข
‪เบเวอร์ลี พาน้องไปแอบในตู้ ไปเร็ว
‪- หุบปาก ‪- แกเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
‪ถ้าแกเมากลับมาบ้านอีกครั้ง ‪ฉันจะจุดไฟเผาแกซะ
‪ฉันจะกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ที่ฉันพอใจ
‪ไปให้พ้น ไอ้ขี้เมา
‪- หุบปาก เห็นไหมจะโดนอะไร ‪- หยุด!
‪หยุดนะ ไปให้พ้น
‪แกไอ้สารเลว นอนในกองฉี่ตัวเอง
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันจะทำอะไร
‪แกทำตัวเองนะ
‪แกไม่ใช่พ่อคน
‪พี่แก้ต่างแทนแม่ไม่ได้
‪แต่พี่กำลังพยายามให้อภัยแม่
‪ถ้าไม่ทำ นายจะไม่มีวันหลุดจาก ‪สิ่งที่นายกำลังพยายามดิ้นให้หลุด
‪แม่ครับ นี่…
‪นี่แฟนผม ชื่ออุชา
‪เธอเป็นคนชาติไหน
‪อินเดีย
‪เธอสวยมาก
‪ผมว่าแม่น่าจะชอบเธอมาก
‪ลูกควรพาเธอมาที่นี่
‪ชีวิตแม่ดีขึ้นมาก
‪แม่ทำงาน ‪พยายามให้ได้ใบประกอบอาชีพคืน แม่…
‪แม่แค่แย่…
‪เฉพาะเดือนนี้
‪พรุ่งนี้ผมมีสัมภาษณ์ครับ แม่
‪- ไม่งั้นผมคง… ‪- อือ
‪แม่แน่ใจนะว่าไม่อยากพักที่นี่
‪- ผมหาเตียงได้แล้ว ‪- ไม่
‪พาแม่ไปบ้านเรย์ก็พอ
‪- แม่ ไม่เอาน่า ‪- ลูกก็รู้
‪แม่กลับมาตั้งตัวใหม่ได้เสมอ
‪ยินดีกับแม่สิ แม่มีสามีแล้ว
‪แม่จะแต่งงานเหรอ
‪แต่งแล้ว
‪ว่าไงล่ะ
‪แม่ไม่ดีใจกับหนูเหรอ ว่าไงคะ
‪ทำไมแกไม่บอกใครเลย
‪- ผมนึกว่าแม่กับเขาจะเลิกกัน ‪- แม่ไม่ได้แต่งกับแมตต์
‪แม่แต่งกับเคน
‪ว่าไงนะ
‪เคนเป็นใครล่ะเนี่ย
‪เจ้านายหนูที่ศูนย์ฟอกไต
‪พับผ่าสิน่า มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เป็นมานานแล้ว
‪เรื่องแมตต์น่ะจบไปพักหนึ่งแล้ว
‪เรื่องแมตต์จบไปแล้วเหรอ
‪เห็นๆ อยู่ แม่แต่งงานกับคนอื่นแล้ว
‪นี่ห้องครัวที่มีเครื่องครัว
‪และ…
‪นี่คือตู้แช่เบียร์ตอนเราย้ายเข้ามา
‪ฉันอยากเก็บมันไว้ แต่…
‪ตอนนี้เราไว้แช่น้ำอัดลม
‪นี่ ฉันเสียใจด้วยเรื่องหมา
‪คือฉันหายใจไม่ออก ฉันแพ้รังแค
‪เออนี่ ฉันจะพาไปที่ห้อง
‪ทางนี้
‪นี่ทราวิส
‪ทราวิส นี่เจดี
‪ตามสบาย
‪อยากดูอะไรไหม
‪พ่อฉันสูบตลอดเวลา เขาไม่รู้ว่าฉันจิ๊กหรอก
‪เขาเก็บมันไว้ในนี้
‪อยากเมายาไหม
‪อะไร นายไม่เคยสูบเหรอ
‪มันเป็นจุดเริ่มต้นยาเสพติด
‪- แม่ฉันกำลังพักฟื้น… ‪- ขี้ขลาด
‪แถวบ้านนายเขาเล่นยาอะไร
‪- แก๊สอัดกระป๋องเหรอ ‪- เปล่า
‪เอาน่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪- นายต้องผ่อนคลายบ้าง ‪- ฉัน…
‪นายแค่ต้องใจกล้าๆ มาเร็ว
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪- อาจจะไว้คราวหน้า ‪- ขี้ขลาด
‪เจดี แม่ตามหาซะทั่วเลย
‪ลูกต้องฉี่ใส่นี่
‪คณะกรรมการพยาบาลโทรมา ‪แม่ต้องส่งตัวอย่างฉี่ให้เขา
‪- ตัวอย่างเหรอ ‪- ฉี่สะอาด
‪แมมอว์มียาเป็นร้อยอย่างในฉี่ ก็เลย…
‪ทำไมฉี่แม่ถึงไม่สะอาด
‪ฉี่เถอะน่า เข้าใจไหม
‪- ทำไมฉี่แม่ถึงไม่สะอาด ‪- ไม่เอาน่า ไปฉี่ซะ
‪- ไม่ ‪- ขอร้องล่ะ
‪ฟังนะ
‪แม่รู้ว่าแม่ทำพลาดไป
‪แม่พยายามแล้วจริงๆ กับเคน แต่มัน…
‪มันไม่ง่าย และ…
‪แม่สัญญาว่าจะปรับปรุงตัว
‪แต่แม่โดนไล่ออกไม่ได้
‪แม่น่าจะคิดก่อนใช้ยา
‪แม่รู้ แม่ต้องการงานนี้จริงๆ
‪ไม่ ถ้าแม่อยากได้ฉี่สะอาด ‪ก็เลิกทำลายชีวิตตัวเอง
‪และใช้ฉี่ของตัวเอง
‪มีเรื่องอะไรกัน
‪แม่อยากได้ฉี่ผมเพราะฉี่แม่มียา
‪มันสำหรับคณะกรรมการพยาบาล
‪เจดี เรื่องนี้หลานต้องช่วยแม่
‪ยายปล่อยให้แม่รอดตัวทุกที
‪แล้วเมื่อไหร่แม่จะจำ
‪บอกแล้วไง แม่จะปรับปรุงตัว
‪- พูดแบบนั้นทุกที แม่โกหก ‪- แม่พยายามตลอด
‪เจดี
‪ถ้าหลายปีก่อนยายจัดการขั้นเด็ดขาด ‪แม่คงไม่เป็นแบบนี้
‪แม่เป็นแม่ไม่ได้เรื่อง ยายด้วย
‪- เจดี ‪- อะไร
‪หลานอาจจะพูดถูกบางส่วนที่พูดมา
‪แต่ชีวิตของแม่หลานไม่ได้ราบรื่นนัก
‪เราให้เธอถูกยึดใบประกอบอาชีพไม่ได้
‪ทำไม เป็นความผิดของแม่เองนี่
‪ยายรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่เธอเป็นแม่ของหลานนะ
‪และบางทีถ้าเราช่วยเธอครั้งนี้ครั้งสุดท้าย
‪เธออาจจะเรียนรู้และไม่ต้องตกงานอีก
‪ทำไมปล่อยให้แม่จัดการปัญหาเองไม่ได้
‪เพราะครอบครัวคือสิ่งเดียวที่มีความหมาย
‪แล้วหลานจะเข้าใจ
‪แมมอว์ ผมอยากอยู่ด้วย
‪ผมอยู่ได้ไหม
‪ยายให้อยู่ไม่ได้ เราจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอ
‪แต่หลานยังมียายเสมอ
‪ทีนี้ก็…
‪ไปทำให้เธอนะ
‪แมมอว์
‪แมมอว์!
‪แมมอว์
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม พูดอะไรหน่อย
‪ไม่นะ
‪เวร
‪แมมอว์
‪ยายจะตายไหม
‪- ทำไมถึงถามแบบนั้น ‪- หมอว่ายายเป็นปอดบวม
‪คนเป็นปอดบวมตายได้
‪- นี่พยายามจะกำจัดยายเหรอ ‪- ผมรู้ว่ายายรู้
‪ใครๆ ก็รู้
‪พูดอะไรโง่ๆ ใครจะไปรู้ว่ากำลังจะตาย
‪รู้สิ อย่างเช่น คนอเมริกันพื้นเมือง
‪เขาเรียกว่า "อินเดียนแดง" ‪เหมือนพวกอินเดียนแดงคลีฟแลนด์
‪และพวกเขาไม่ได้รู้มากไปกว่าคนอื่น
‪พวกเขาไม่ได้วิเศษแค่เพราะไม่มีไมโครเวฟ
‪บอกผมมาเถอะ
‪- ยายไม่รู้ ‪- ยายจะตายตอนนี้ไหม
‪แกหมายถึงเดี๋ยวนี้เหรอ
‪ยายจะได้ออกจาก รพ. แล้วกลับบ้านไหม
‪ก็เพิ่งบอกไป ยายไม่รู้
‪ก็ได้ เอาเลยตายไปเลย
‪เจดี
‪เธออาจคิดว่าพีชคณิตยาก แต่มันไม่ยาก
‪มันคืออิสรภาพ
‪แยกตัวประกอบ ทำให้สมดุล ‪ถ้ามันดีทางซ้าย มันก็ดีทางขวาด้วย
‪แยกตัวประกอบ ย-ต-ป-ก
‪เอาละ อาทิตย์หน้า สมการสองชั้น
‪เราจะใช้เครื่องคิดเลขทำกราฟ ฉะนั้น
‪ถ้ายังไม่มี ไปซื้อซะ
‪เจดี
‪เธอต้องให้ผู้ปกครองเซ็นนั่นมา
‪เธอจะสอบตกนะถ้ายังเป็นแบบนี้
‪ครูว่าเธอฉลาดกว่านั้น
‪- เอาเลย เพื่อน ‪- นั่นแหละ ไว้ใต้เสื้อ
‪หายใจเข้า แบบนั้นแหละ
‪- ยืนไว้ ‪- ไม่
‪เอาละ ขาเดียว ยืนขาเดียว
‪ขาเดียวๆ ยืนขาเดียว
‪- แบบนั้นแหละ ‪- โอย ตาย
‪เฮ้ย ดูนี่
‪นายไม่ต้องไปทำงานเหรอ
‪ไม่ละ ฉันลาออก
‪ทำไม
‪พวกนั้นไล่ไชแอนน์ออก ‪บอกว่าเธอขาดงานหลายวัน
‪เอาไป ไอ้จิ๋ว
‪ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธออาเจียน ‪แต่ก็แค่สามเดือนแรก
‪สามเดือนแรกอะไร
‪เธอท้องไง ไอ้โง่
‪ไอ้หมอนั่นโคตรทุเรศ
‪ด่าฉันอยู่เรื่อย บอกไม่ให้พักเข้าห้องน้ำนาน
‪แถมยังโกงค่าแรงฉันหนึ่งอาทิตย์
‪ไอ้เทรนต์บ้า คงไม่ใช่ชื่อจริงด้วยซ้ำ
‪หาชื่อมาสิวะ เทรนต์
‪ฉันคิดว่าจะไปที่นั่น
‪ทำลายข้าวของ
‪เราจะไปที่นั่นได้ยังไง
‪เวร
‪รถแมมอว์ฉันอยู่ที่นี่นะ
‪- สุดยอด ‪- ใช่เลย
‪ไอ้เทรนต์บ้า
‪ลุยเลย
‪ได้เลย
‪มาเร็ว เจดี
‪เร็วเข้า มาเร็ว
‪- เร็วสิวะ ‪- รออะไรอยู่
‪ทีนี้เป็นไงล่ะ ไอ้เทรนต์บ้า
‪- เอาไม้เบสบอลให้ไอ้จิ๋ว ไปกัน ‪- เอ้า ไอ้จิ๋ว
‪เฮ้ย
‪นี่สำหรับเชลบี้ ไปตายซะ
‪ใช่
‪ใช่เลย
‪- ตีเลย ‪- อย่างงั้น
‪แม่แน่ใจนะว่าเขาอยู่ที่นี่
‪เขาจะไปอยู่ไหนได้ ‪เขาไม่ได้ทำงานตั้งแต่ปี 2007
‪เขาอยู่ชั้นบนของบ้านเก่าหลังนี้ ‪คิดว่าตัวเองเป็นขุนนางที่ดิน
‪- อะไรกันวะ ‪- อะไรเนี่ย
‪- ไปให้พ้นบ้านฉัน ‪- แกมันทุเรศ
‪เอาของของแกไป นังสารเลว
‪- ลงมาคุยกันตรงนี้สิวะ ไอ้ห่า ‪- ไม่ใช่เรื่องอะไรของแก ไอ้หนู
‪แกมันไอ้กระจอกบ้านนอก ฟันก็ไม่มี
‪นังร่านขี้ยา
‪อย่าเรียกแม่ผมว่าหญิงร่านนะ ไอ้สารเลว
‪เธอมันร่าน
‪เธออมนกเขาให้ทุกคนที่มี
‪- ฉันจะฆ่าแก ‪- เจดี
‪ฉันจะอัดแกซะ
‪เปิดประตู ไอ้ชั่ว
‪เปิดสิ
‪อะไรกันเนี่ย คุณทำอะไร
‪ไปให้พ้น ฉันมีลูกๆ อยู่นี่ ออกไปให้พ้น
‪เขามันทุเรศ
‪ทำไมเขาต้องทำลายข้าวของฉัน
‪แกกับพี่สาวเป็นอย่างเดียวที่มีค่าที่สุดในชีวิตฉัน
‪ไม่รู้ว่าแกมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง
‪ผมไม่แน่ใจว่าผมมาไกลขนาดไหน
‪เวร เราต้องเผ่นแล้ว
‪ไปขึ้นรถ
‪เวร
‪ไปเร็วๆ ไป ไปขึ้นรถ
‪สตาร์ตรถเลย ดั๊ก
‪- ขึ้นมา ออกรถเลย ดั๊ก ‪- ไปเลย
‪มอเตอร์ไซค์!
‪เลี้ยว เลี้ยว!
‪เขาเกือบตาย
‪พวกเขาทุกคนเกือบตาย
‪หรือเขาอาจถูกจับเข้าคุก
‪เขาต้องการหนู แต่หนูทิ้งเขาอยู่เรื่อย
‪สิ่งที่เขาต้องการคือแม่ของเขา
‪หนูคอยหนีไปอยู่กับเควินตลอด
‪ไม่ได้ถามเขาด้วยซ้ำว่าอยากมาด้วยไหม
‪หลานเอ๊ย หลานมีสิทธิ์ในชีวิตของตัวเอง
‪เจดีไม่ใช่ความรับผิดชอบของหลาน
‪งั้นของใคร
‪นี่!
‪มีเรื่องอะไรกัน
‪นังอ้วนนั่นแจ้งตำรวจจับหนู
‪ทำไมเจดีถึงคิดว่าแกจะฆ่าเขา แกทำอะไรเขา
‪ไม่ได้ทำเลย เขาพูดไม่เข้าหู หนูโกรธ
‪- แกตีเขาเหรอ ‪- ไม่ได้ตีแรง
‪จะให้ทำไง ปล่อยให้ลูกถูกรถชนเหรอ
‪- ถ้าเขาไม่กวนประสาท… ‪- แกมีข้ออ้างตลอด
‪เป็นความผิดของคนอื่นตลอด
‪ถึงจุดหนึ่งแกจะต้องแสดงความรับผิดชอบ
‪- ไม่งั้นก็ต้องมีคนอื่นเข้ามาทำแทน… ‪- ไม่งั้นอะไร
‪ใครล่ะ แม่เหรอ
‪แม่จะทำยังไง
‪หวัดดีค่ะ
‪นี่ แม่ทำอะไรน่ะ
‪แม่คะ
‪เธอมาทำอะไรที่นี่ ที่รัก
‪ไม่รู้สิ
‪ไปเก็บของ
‪ฉันไม่สนหรอกว่าแกกำลังสูบอะไร
‪ถ้าคิดว่าแอบมันพ้น แกนี่โง่มาก
‪- ไปเก็บของ ‪- ทำไม
‪แม่ทำอะไรคะ
‪- ฉันจะพาเขาไป ‪- ไปไหน
‪ไปอยู่กับฉัน
‪ถ้ามีปัญหาก็คุยกับปืนของฉัน
‪- จู่ๆ แม่จะโผล่มา… ‪- เขากำลังมีปัญหา เขามีปัญหา
‪- ก็เขาเป็นวัยรุ่น ‪- ไม่ใช่แค่นั้น
‪เขาต้องการใครสักคนที่เอาใจใส่ ‪ก่อนจะสายเกินไป
‪แม่คิดว่าหนูทำอะไร ‪หนูเพิ่งย้ายเราเข้ามาในบ้านใหม่นี้
‪- โรงเรียนใหม่ที่ดี… ‪- เขาอาจติดคุกได้ เบเวอร์ลี
‪เขามีเพื่อนไม่เอาถ่าน เขาจะไม่เอาถ่านไปด้วย ‪ถ้าไม่มีใครทำอะไรสักอย่าง
‪เขาจะไม่เป็น และแม่พาเขาไปไม่ได้ ‪เพราะเขาไม่ใช่ของแม่
‪ไม่เป็นก็เหมือนเป็น
‪ผมอยากไป
‪ลูกอยากไปเหรอ
‪ไปอยู่กับเธอเหรอ
‪เธอเพี้ยน ลูกก็รู้ ตลอดชีวิตแม่ เธอเป็นคนเพี้ยน
‪ถ้าลูกอยากไปอยู่กับนังแม่มดบ้านั่นก็เชิญ
‪แกสองคนเหมาะสมกัน
‪ไปสิ ไปเก็บของ
‪ขอโทษที่มารบกวนตอนทำงาน ‪ฉันพยายามโทรหาพี่
‪ฉันติดต่อพี่ไม่ได้
‪แม่จะไม่อยู่ที่บ้านเรย์ เพราะอยู่ไม่ได้
‪ไม่แปลกใจ หมอนั่นไม่เอาไหน
‪ฉันก็ว่างั้น
‪- แม่อยู่ไหนล่ะ ‪- อยู่ที่รถข้างนอก
‪ฉันพยายามคิดว่า…
‪ไม่รู้สิ ฉันอยากรู้ว่า…
‪แม่อยู่กับเราไม่ได้
‪ไม่ใช่ในสภาพนี้ อยู่กับเด็กๆ ไม่ได้
‪ใช่
‪นายต้องไปเมื่อไหร่
‪อีกชั่วโมงครึ่งถ้าอยากไปให้ทัน
‪พาแม่ไปที่โรงแรมบนถนนเวอริตี
‪แม่เคยพักที่นั่น ‪ฉันจะพยายามเลิกงานเร็วแล้วไปดูแลแม่
‪ไม่รู้สิ ลินด์ซีย์
‪อะไร
‪ฉันอาจขับรถเป็นสิบชั่วโมง แต่ไม่ได้งานก็ได้
‪หรือนายอาจจะได้
‪แต่มันรู้สึกไม่ถูกต้อง
‪ฉันคงรู้สึกไม่ดีที่ทิ้งให้พี่รับมือเรื่องนี้
‪อย่าใช้เราเป็นข้ออ้าง เจดี
‪มันก็เป็นแบบนี้
‪พี่ไม่เป็นไร
‪ครับ
‪ลินด์ซีย์
‪คิดเงิน
‪- รักนายนะ ‪- รักพี่
‪มาแล้ว
‪- ไม่ ดูนี่สิ สามอันรวด ‪- ใช่
‪ไม่มีเด็กเหลือขอคนไหน ‪คิดจะช่วยฉันยกของชำเลยใช่ไหม
‪แกสองคนคงมัวแต่กินอาหารฉันอยู่สินะ
‪ชื่ออะไรน่ะเรา
‪ผมชื่อลูอิส ซาบล็อคกี
‪ชื่อโปแลนด์
‪รู้ไหมว่าคนโปแลนด์น่าสนใจยังไง
‪พวกเขาฝังศพให้ก้นโผล่ขึ้นมา
‪จะได้มีที่ให้จอดจักรยาน
‪แล้วเราล่ะชื่ออะไร
‪ผมแฟรงค์
‪ไม่แน่ใจเหรอ
‪มีงานทำไหม แฟรงค์
‪ผมเคยส่งหนังสือพิมพ์ แต่ถูกไล่ออก
‪แล้วคนไหนสะกดคำว่ามิสซิสซิปปีได้
‪ไปให้พ้น
‪แล้วอย่ากลับมาอีก ไม่งั้นฉันจะขับรถชนซะ
‪- แกก็รู้ว่าฉันทำแน่ ‪- ยายทำอะไรน่ะ
‪แกจะอยู่หรือไปกับพวกนั้นก็ได้
‪อะไรกันเนี่ย
‪พวกเขาเป็นเพื่อนผม
‪ไม่ใช่แล้ว วันหลังแกจะขอบคุณฉัน
‪อีกสามปีเด็กโง่พวกนั้นจะต้องพึ่งสวัสดิการรัฐ ‪หรือไม่ก็ติดคุก
‪แล้วผมจะคุยกับใคร
‪คุยกับตัวเองสิ ฉันรับได้
‪ทำการบ้านเสร็จรึยัง
‪- ยัง ‪- ทำไมยังไม่เสร็จ
‪- ผมไม่มีเครื่องคิดเลขที่ใช้ได้ ‪- ก็ไปซื้อสิ
‪มันราคา 84 เหรียญ
‪อะไรกัน ทำจากทองหรือไง
‪ล้างจานสิ นี่ไม่ใช่โรงแรมนะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น เดี๋ยวทำจานแตกหมดหรอก
‪ยายมีแต่ตะคอกใส่ผม
‪ถ้าแกไม่ทำตัวไร้สมอง ฉันก็คงไม่ต้องตะคอก
‪หวัดดี มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪โอเค ถ้าต้องการอะไรก็บอกนะ
‪เฮ้ย
‪เฮ้ย เอาออกมา
‪เอาออกมาเดี๋ยวนี้ ส่งมาให้ฉัน
‪คิดว่าทำบ้าอะไรอยู่
‪ถ้าแกทำแบบนั้นอีก ฉันทิ้งแกไว้แน่
‪ไม่ต้องขอบคุณ
‪ทีนี้ก็เลิกขโมยของ
‪แล้วทำการบ้านและหาเพื่อนดีๆ คบบ้าง
‪- ผมไม่อยากมีเพื่อนใหม่ ‪- งั้นก็อย่ามีเพื่อน
‪ยายสั่งผมไม่ได้ ยายไม่ใช่แม่ผม
‪แกไม่เหลือใครแล้ว
‪แมมอว์
‪ลงไปซะ
‪ก่อนฉันทำให้ใบเกิดแกเป็นโมฆะ
‪ลงไปเก็บเครื่องคิดเลข
‪ไม่งั้นก็ไม่ต้องคิดจะกลับมาขึ้นรถ
‪แกโชคดีที่มันไม่พัง
‪ถ้าฉันขาไม่เดี้ยง
‪ฉันจะลงจากรถ เดินไปตบหัวแกให้กองกับตูด
‪- ทำไมยายอยากให้ผมมาอยู่ด้วย ‪- ใครว่าฉันอยาก
‪ผมเกลียดยายมาก ยายรู้ไหม
‪ฉันไม่สนว่าแกจะเกลียดฉัน ‪ฉันไม่ได้ต้องการความนิยม
‪แกต้องทำหน้าที่ของแก ตั้งใจเรียน
‪เรียนให้ได้เกรดดีๆ ถึงจะมีโอกาส
‪แม่เคยเรียนเก่งที่สุดในรุ่น ไม่เห็นไปถึงไหน
‪แกช่างไม่รู้อะไรเลย
‪ฉันกำลังพูดถึงโอกาสรอด
‪แกอาจไปไม่รอด ‪แต่แกทำไม่รอดแน่ๆ ถ้าไม่พยายาม
‪ยายจะสนทำไมว่าผมทำอะไร
‪ฉันจะไม่อยู่ค้ำฟ้าหรอกนะ
‪ใครจะดูแลครอบครัวนี้เมื่อยายตายแล้ว
‪ยายนึกว่าแม่แกจะเอาตัวรอดได้
‪มีความสุข มีชีวิตที่ดี
‪แต่ชีวิตเธอกลับเหลวแหลก
‪จู่ๆ เธอก็ยอมแพ้
‪เธอเลิกพยายามไปเฉยๆ
‪ยายรู้
‪ยายน่าจะทำได้ดีกว่านี้
‪แต่หลานน่ะ หลานต้องตัดสินใจ
‪อยากเป็นคนสำคัญหรือเปล่า
‪(ที่ทำการโรงแรม)
‪แค่จนกว่าเราจะหาทางที่ลงตัว
‪มา ผมทำให้
‪เอาละ แม่ ผมต้องเริ่มเดินทางแล้ว
‪แต่ผมจะข้ามถนนไปซื้ออะไรมาให้เรากิน ‪แม่เอาอะไรไหม
‪อือ เอาขนมฟันยันส์กับคุกกี้แกรนด์มาเธอร์ ‪ไม่เอารสโอ๊ตมีลนะ
‪- กับน้ำผลไม้ ‪- ได้
‪ขอบคุณสำหรับ…
‪ขอบคุณนะ
‪ครับ
‪(อุชา)
‪(คุณจะมาทันไหม)
‪แกจะนั่งอยู่นั่น
‪หรือจะลุกมาช่วยฉัน
‪- มาส่งอาหารให้บอนนี่ แวนซ์ครับ ‪- ขอบคุณ
‪คือว่านี่ไม่พอ
‪ฉันบอกพวกเขาว่าตอนนี้หลานชายฉันมาอยู่ด้วย
‪ขอโทษครับ พวกเขาให้ผมมาแค่กล่องนี้
‪ฉันโทรไปแล้วนะ
‪ผมขอโทษ ผมมีแค่นี้
‪นี่น่ะ
‪ตอนนี้ฉันมีภาระหลายอย่าง
‪เดือนนี้ฉันซื้อยาไม่ได้
‪คุณช่วย…
‪ผมดูให้นะ
‪เอ่อ ผมมีผลไม้
‪ผมทำได้ดีที่สุดเท่านี้ พอจะช่วยได้ไหม
‪ฉันรับทุกอย่างที่คุณจะให้ได้
‪งั้นนี่ล่ะ
‪ขอบคุณมากจริงๆ
‪เอ้า กินสิ
‪ร้อยยี่สิบห้าหรือ 140 ครับ
‪ร้อยสี่สิบ
‪ขอบใจ
‪เวร
‪แมมอว์ครับ
‪ยายอยู่นี่
‪อยากเห็นอะไรไหม
‪ฉันอยากเห็นกระป๋องพวกนี้อยู่บนชั้น ‪ไม่หล่นลงมาใส่เท้า
‪ผมหยิบให้
‪เยี่ยม เสร็จแล้วก็ช่วย…
‪ทายสิว่าใครได้คะแนนสูงสุดในการสอบพีชคณิต
‪เป็นคะแนนที่ดีที่สุดในรุ่น คะแนนดีที่สุดในรุ่น
‪อย่างนั้นเหรอ
‪ครับ
‪เอ่อ…
‪ขยันทำต่อไป
‪แม่ ผมเอาอาหารมาให้
‪แม่
‪ไม่นะ
‪- เอามา… ‪- ไม่
‪ไม่ ไม่
‪- ไม่ ‪- แม่ หยุดนะ
‪- แค่… แม่ หยุดสิ ‪- แกจะทำอะไร
‪ได้โปรด หยุดซะที
‪ไม่
‪ให้ตายสิ แม่
‪เป็นอะไรของแม่ ไม่เอาน่า
‪- แม่ ผม… ‪- อย่ามาแตะต้องฉัน
‪ไปให้ไกลๆ ไอ้ลูกชั่ว
‪ให้ตายสิ
‪- แม่ไปนอนนะ ‪- แม่ขอโทษ ลูกรัก
‪- ผมรู้ ‪- แม่ขอโทษจริงๆ
‪ผมรู้ครับ แม่ ไม่เป็นไร
‪ผมรู้ครับ แม่
‪อยู่กับแม่นะ
‪(นาวิกโยธินสหรัฐฯ)
‪"เวลานี้เราเห็นสลัวรางเหมือนมองผ่านกระจก
‪แต่เราจะได้เห็นพระองค์
‪เวลานี้รู้แค่ส่วนหนึ่ง
‪แต่เวลานั้นจะรู้เหมือนที่พระองค์รู้จักข้าพเจ้า"
‪ส่งเซิร์ปมาที
‪ส่งอะไรนะ
‪เซิร์ป
‪แพนเค้กต้องกินคู่กับเซิร์ป
‪โอ้ พระเจ้า เจดี ‪ไม่ใช่ "เซิร์ป" ออกเสียง "ซีรัป"
‪- เซิร์ป ‪- ซีรัป
‪โอ้ พระเจ้า
‪- ถ้าคุณคิดว่า… ‪- คุณนี่น่ารักจัง
‪ถ้าคุณคิดว่านี่…
‪- เราจะไม่ได้กินนะ อุชา ‪- พูดอีกทีซิ
‪- ซีรัป ‪- เซิร์ป
‪ถ้าผมพูด คุณช่วยหยิบเซิร์ปมาได้ไหม
‪- พูดอีกที ‪- เซิร์ป
‪- ทีนี้…
‪ผมรักแม่นะ
‪ผมอยากให้แม่หายดี
‪- แม่รู้ ‪- ผมอยากให้แม่มีความสุข
‪และผมจะช่วยแม่เอง
‪ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้
‪แต่ผมอยู่ไม่ได้
‪มันไม่มีประโยชน์ต่อใครทั้งนั้น
‪ลินด์ซีย์กำลังมา
‪ผมหวังจริงๆ ว่าแม่จะรอเธอ
‪แต่ผมจำเป็นต้องไป
‪อย่ายอมแพ้นะครับ แม่
‪ไง
‪คุณอยู่ที่ไหน
‪ผมขับรถอยู่
‪ขับกลับมาเหรอ
‪ใช่
‪ฟังนะ อุชา ผม… ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษ
‪ที่ไม่ได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณฟังมาก่อน
‪ผมคงกลัวว่าจะทำให้คุณไปจากผม
‪ผมทำให้กลัวไหม
‪ไม่สักนิด
‪ตอนนี้ถึงไหนแล้ว
‪ใกล้จะถึงโคลัมบัส
‪โคลัมบัสเหรอ
‪คุณจะมาไม่ทันนะ นอกจากจะซิ่งมา
‪ผมผ่านการขับเชิงยุทธวิธีของนาวิกโยธินมาได้ ‪ผมรับมือกับถนนสายไอ-70 ได้น่า
‪เอาละ ฉันจะคุยเป็นเพื่อน
‪ไม่ ที่รัก กลับไปนอนเถอะนะ ดึกแล้ว
‪ไม่ เราจะช่วยกัน
‪ไหนดูสิ
‪แล้ว…
‪ช่วงนี้ได้อ่านหนังสืออะไรดีๆ ไหม
‪ได้สิ คดีและเนื้อหาในการตีความตัวบทกฎหมาย
‪ฟังดูน่าสนใจมาก
‪หนังสือขายดีที่สุด
‪ในค่ายทหาร เราคุยกับครอบครัวได้ ‪โดยทางจดหมายเท่านั้น
‪และครอบครัวผม พวกเขา… ‪ใช่ พวกเขาเขียนหาผมทุกวัน
‪จดหมายของแมมอว์เยี่ยมที่สุด
‪ท่านจะเขียนตั้งแต่ "พระเยซู ‪เดินเคียงข้างหลานนะ เจดี เข้มแข็งไว้
‪อย่าลืมเสียล่ะ" ไปจนถึง…
‪"ฉันน่าจะมีปืน ‪จะได้ยิงไอ้ครูฝึกงี่เง่าคนนั้นของแก"
‪ตากับยายของผมทิ้งทุกอย่างที่รู้จักมา
‪และเริ่มต้นใหม่ ‪ด้วยสิ่งที่ขนมาในรถของปาเปาว์ได้
‪ค่ะ
‪นั่น… เหมือนพ่อฉัน
‪เขามาที่นี่ตัวเปล่า
‪เขาต้องหาทางเอาเอง
‪ผมว่านั่นคือสิ่งที่ผมเสียใจที่สุดเกี่ยวกับแมมอว์
‪ผมไม่เคยได้บอกผู้คน
‪ว่าท่านมีความหมายต่อผมมากขนาดไหน
‪ท่านป่วยอยู่นานมาก
‪แต่เมื่อมันเกิดขึ้น ผมไม่สามารถ…
‪ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าท่านจากไปจริงๆ
‪เสียดายที่ไม่ได้รู้จัก
‪ใช่ ผมด้วย
‪ใช่
‪ตอนนี้ถึงไหนแล้ว
‪ผมต้องออกจากถนนไอ-95 เพราะรถติดมาก
‪ผมอยู่บนถนนสายรอง อีกสักชั่วโมงจะไปถึง
‪หนึ่งชั่วโมงเหรอ
‪- คุณจะมาไม่ทัน ‪- ผมรู้
‪ผมไม่รู้จะทำยังไง
‪คุณไปที่นั่นและบอกเขาทีว่าผมกำลังไปได้ไหม
‪ได้ๆ ฉันทำได้
‪โอเค เดี๋ยวฉันโทรหานะ
‪โอเคนะ ไม่เป็นไรนะ ขับรถดีๆ
‪ผมต้องให้คนช่วยชีวิตถึงสองครั้ง
‪ครั้งแรกคือแมมอว์ที่ช่วยผมไว้
‪- เจดี แวนซ์ ‪- ครับ
‪ครั้งที่สองคือสิ่งที่ท่านสอนผม
‪ท่านสอนว่าชาติกำเนิดคือตัวตนของเรา
‪แต่ทุกวันเราต้องเลือกว่าเราต้องการเป็นใคร
‪ครอบครัวผมไม่สมบูรณ์แบบ ‪แต่พวกเขาสร้างให้ผมเป็นแบบนี้
‪และให้โอกาสต่างๆ ที่พวกเขาไม่เคยมี
‪ไม่ว่าอนาคตของผมจะเป็นยังไง ‪มันคือสิ่งที่เราร่วมกันสร้าง
‪ดีใจที่ได้เจอคุณอีก
‪ขอบคุณครับ
‪ผมก็ดีใจที่ได้มา
‪(เจดีจบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ ‪มหาวิทยาลัยเยลในปี 2013)
‪(ในปี 2016 เขาตีพิมพ์บันทึกความทรงจำ ‪"บันทึกหลังเขา")
‪(เขาและอุชาแต่งงานกันในปี 2014 ‪และย้ายกลับโอไฮโอเพื่อใกล้ชิดครอบครัว)
‪(ตอนนี้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในซินซินแนติ ‪กับลูกชายสองคน)
‪(ลินด์ซีย์และเควินผู้เป็นสามี ‪ใช้ชีวิตในมิดเดิลทาวน์กับลูกๆ สามคน)
‪(พวกเขาแต่งงานกันมา 22 ปี)
‪(เบฟซึ่งก็อยู่ในมิดเดิลทาวน์ ‪ทำงานเป็นคนทำความสะอาดบ้านและคนทำบัญชี)
‪(ใช้เวลากับหลานๆ มากเท่าที่เธอจะทำได้)
‪(เธอไม่ได้ใช้ยาเสพติดมาแล้วหกปี)
‪คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช