Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Trwa Rok Pański 1997, czas dobrobytu.
Wspaniałość boskiego stworzenia, obfitości Ziemi,
cuda współczesności…
NETFLIX PRZEDSTAWIA
…olśniewają jak nigdy dotąd.
A jednak dla niektórych…
upragniony amerykański sen, nadzieja rodaków,
pozostaje poza zasięgiem.
- Amen, pastorze. - Tak.
Choć czujemy rozgoryczenie, uskarżamy się na niesprawiedliwość,
nawet na Boga…
Choć są tacy, co drwią z naszych przekonań,
wierzmy nie tylko w naszego Boga, ale również w nas samych, w naszą siłę.
Amen!
W to, że zdolni jesteśmy wstać, latać nawet,
bo takie pokolenie nadejdzie, o ile nasza wiara wytrwa.
Nie traćcie tej wiary.
- Dzięki ci, Boże. - Amen.
W czasach, gdy rodziny tak łatwo się rozpadają…
- Dokąd to, J.D.? - Popływać!
Uważaj na węże.
Gdy pytają, skąd pochodzę,
mówię, że z Ohio, bo większość życia tam mieszkałem,
ale to nie do końca prawda.
Zapytaj, gdzie jest mój dom,
a odpowiem, że w Jackson, w Kentucky.
To w tych kotlinach spędzałem każde lato.
Najlepszy czas mojego dzieciństwa.
Stąd pochodzi moja rodzina.
Co tam masz?
To…
To żółw.
- Ma pękniętą skorupę. Zerwij mu. - Nie.
Wtedy zdechnie. Klatka piersiowa jest z nią połączona.
- Rzuć. Zobaczymy, jak daleko poleci. - Nie. On wyzdrowieje.
Jak tam chcesz.
- Nikt się nie spakował? - Ja tak.
Mówiłam Kevinowi, że do 1 wrócimy.
- Spakowałaś się, staruszko? - Co ci tak pilno? Randkę masz?
Tak, z brakiem nudy. Następnym razem przyjadę z Chipem.
Nie potrzeba tu waszych dramatów.
Pakuj się!
Posadź tu zad. Pojadę, jak zechcę.
- Pięknie, mamo. - Odpalam!
Tak!
- Gdzie twój brat? - Pojechał sobie.
Nie możesz go choć przez chwilę upilnować?
- Bierz go! - Wypływa!
- Wracaj do Ohio! - Pod wodę z nim!
Frajer!
Spadaj.
W Jackson szybko można wpaść w tarapaty,
ale dziadkowie nauczyli mnie, żeby nie wszczynać bójek.
Jeśli jednak to ktoś inny zacznie, doprowadź ją do końca.
Wracaj do mamusi, frajerze. Przekaż, że ją wieczorem odwiedzę.
- Patrzcie go! - Gnojek.
Jeśli nie jesteś w stanie, rodzina ci pomoże.
Zostawcie go!
Taki był nasz kodeks. Dla mnie najważniejsza rzecz na świecie.
- Puść! - Zabierać łapy!
Co wy wyprawiacie?
Sukinsynie, tak cię kopnę w dupę, że przez 10 lat będziesz miał hemoroidy.
- Syn McCalla? - Jeb się, dziadzie.
Wypad, bo zadzwonię do starego.
Dziwak.
Chodź, J.D.
Co ci się stało?
Wdał się w bójkę.
Tak bardzo nie chcesz wracać do domu?
- Kto to był? Zabiję go. - Przestań, mamo.
Zabiję. Nazwisko.
Syn Hugh McCalla i jakieś inne wypierdki.
Toż on ciemny jak tabaka w rogu.
Przynieś lodu.
Powiedziałeś draniom, że jeden Vance jest wart ich trzech?
- No pewnie. - Zuch chłopak.
No to gra gitara.
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
Pakuj się!
Wytrzyj się. Przed nami trzy godziny jazdy.
Za 45 minut i tak będziecie głodni.
Jeszcze rodzinne zdjęcie. Chodź tu, Bev.
Nigdy stąd nie wyjedziemy.
- Gdzie? - Tam. Stań przy siostrze.
Siostry mają być obok siebie. Patrzcie w aparat.
Jedziemy.
Mam już dość Kentucky.
Pa, tato. Kocham cię!
- Pa. - Do zobaczenia.
Nie możemy zostać? Czemu zawsze wracamy pierwsi?
Czemu wyjechaliście z Jackson?
Tak to jest, jak się zaciąży w wieku 13 lat.
Wtedy nie mogłem tego pojąć.
Babcia niemal w moim wieku,
porzucająca w ciąży cały znany jej świat,
jedynych krewnych, jakich miała.
To mi dało do myślenia. Czułem, że poznałem odpowiedź na pytanie,
którego jeszcze nie zadałem.
Jaka jest nasza rodzina.
W końcu powrót do cywilizacji.
Jest Kevin.
- Weź moje rzeczy. - Nie.
Middletown to nie cywilizacja.
Cześć!
Cześć, mały.
Bev, daj no żeberek.
A wyrodna mamusia się lampi.
Funta kłaków niewarta.
Masz, brzdącu.
Zanieś do domku.
- Leć. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Ruszajmy!
Jadę do siebie. Do jutra.
- Dobranoc wszystkim. - Dobranoc.
- Dobranoc, córeczko. - Do jutra, tato.
Jeśli dziadkowie gonili za lepszym życiem Szosą 23,
nigdy go nie złapali.
Wszyscy mieszkańcy Middletown tacy byli.
Czegoś im brakowało.
Może nadziei.
CZTERNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ
- Wypłata. - Dzięki.
Szosą 23 nie dojedziesz do Yale,
ale zbliżyłem się do mojego snu bardziej niż reszta.
Widziałem go, był na wyciągnięcie ręki.
Ale wiodła do niego wyboista droga.
WYDZIAŁ PRAWA NA UNIWERSYTECIE YALE
A skrótu nie było.
Co to? Zabierz.
- Zjedz. - Uczę się.
- Musisz jeść. - Tutaj nie wolno. Wyrzucą mnie.
Stanę na czatach. Chodź.
- Nadchodzą! - Co?
Schowaj jedzenie!
Kamery!
Usha, zabiorą cię do słynnych uniwersyteckich lochów.
Przestań, kretynie. Chcesz trochę?
Nie. Idę dziś na kolację.
Poradzisz sobie.
- Denerwujesz się? - Nie.
Będę musiał przebić typków z Ligi Bluszczowej.
W razie czego opowiedz o sporze Hatfieldów z McCoyami.
Boże, po co ja ci o tym mówiłem?
Dostaniesz tę pracę. Zobaczysz.
Oby. Nie puszczę cię do Waszyngtonu samej.
Nie chcę jechać bez ciebie.
Mam spotkanie.
Ale cię kocham.
Kocham.
- Naprawdę? - Tak.
Ja też cię kocham.
Dzięki.
CZESNE: 67 825 $ KOSZT BEZPOŚREDNI: 21 390 $
Miło cię widzieć, J.D.
Masz dofinansowanie na nowy semestr?
Tak. Chciałem o nim porozmawiać.
Wiem. W zeszłym roku dostałeś więcej.
Pracuję na trzy etaty. Dwadzieścia jeden tysięcy to za dużo.
A jak kancelarie?
Oddzwoniły. Dziś mam kolację, jutro kilka rozmów…
Praktykanci dostają zwykle ponad 30 000.
Jeśli dostanę posadę. A jeśli nie?
Szukam planu awaryjnego.
Jest taki?
Robię, co tylko mogę.
Dostaniesz tę pracę.
Jestem tego pewna.
Rozważyłbym staż,
ale może być też najniższe stanowisko.
Oczywiście. Bądź otwarty na propozycje.
Przedstawię cię.
Chciałbym porozmawiać z kimś konkretnym.
Holly! Jesteś.
Brooks! Owszem.
Byłem redaktorem w Yale Journal.
Odwiedzałem najlepsze kancelarie,
na pewno rozważyłbym…
Przepraszam.
Zadzwoń we wtorek.
Wina, proszę pana?
- Napij się. Jest naprawdę dobre. - Czerwone czy białe?
Może być białe.
Chardonnay czy sauvignon blanc?
Weź chardonnay.
- Dziękuję. - Kontynuuj…
Tak… Przepraszam.
Moja dziewczyna dostała staż w Waszyngtonie.
Chciałem pomówić z panem Rosemanem,
- bo jego kancelaria… - Jest tam.
Ten wysoki w okularach.
Gdzie robiłeś licencjat?
- Na Uniwersytecie Ohio. - Niektóre państwowe są dobre.
Wolne?
Proszę.
Phillip Roseman.
J.D. Vance.
Dziękuję.
I słusznie. Ja tak zrobiłam na pierwszym roku.
…po trupach do celu. Chciałem się skupić na prawie.
Piszesz dla Journala?
- Tym razem nie. - Szkoda.
- Będę się ubiegał ponownie. - Większość kancelarii chce redaktorów.
Tak słyszałem.
Przepraszam pana.
J.D.?
Po chuj jest tyle widelców?
Co ja mam z nimi robić?
Mają dwa rodzaje białego wina. To jak jakiś test.
Bo tak jest.
Wybieraj najbardziej wytrawne.
Dobrze.
Sztućce dobieraj od zewnątrz do środka.
Nóż jak szpatułka jest do ryb.
Duża łyżka jest do zupy.
Łyżeczka na górze do deseru.
W obu dłoniach połącz palce wskazujące z kciukami.
- Co? - Zrób to.
Po prawej masz „d” jak „drink”, a „b” po lewej to „bułka i chleb”.
- Jasne? - Tak.
Teraz przyłóż dłonie do oczu.
- Co dalej? - Naprawdę to zrobiłeś?
Boże.
Ale ze mnie kmiot. Dlaczego ty ze mną jesteś?
Bo nie jesteś dupkiem i nie znasz się na sztućcach.
Oddzwoniła do ciebie najlepsza kancelaria. Odwagi.
To tylko kolacja.
Tylko kolacja, bułka z masłem. Dziękuję, duchowa przewodniczko.
- Nie ma sprawy. Pa. - Pa.
Czego chcesz, Linda? Jestem na ważnej kolacji.
Chodzi o mamę.
Jest w szpitalu.
Nic jej nie jest? Co się stało?
Znowu zaczęła brać.
Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
Heroinę.
Co?
Przedawkowała.
„»To jest kijanka«, powiedział pan Shepherd”.
Co wyrośnie z kijanki?
Żaba!
Podanie do ciebie, J.D.
Brawo, synku!
Mamo?
Zrobiłem coś?
Powiedziałem jej, że moimi dziećmi są płatne godziny.
- Dobre. - W porządku?
Tak. Dziękuję.
Poznałeś już Richa i Pamelę?
- Cześć. - Witam.
- Miło cię poznać, J.D. - Witam pana.
Brett opowiadał nam właśnie, jak to zamienił
szkołę biznesu Harvarda na wydział prawa Yale.
A jak było z tobą?
Jestem z Ohio, ale moja rodzina pochodzi z Kentucky.
Kraina wiechliny łąkowej.
Po liceum poszedłem do wojska, służyłem w Iraku.
Wspaniałe doświadczenie. Dzięki temu opłaciłem studia.
- Amerykański sen. - Zgadza się.
Po dwóch latach zdobyłem dyplom.
Pochodzisz z górniczej rodziny?
Nie. Mój dziadek pracował w hucie na północy,
jak wielu innych z Appalachów.
Pochodzili ze swego rodzaju bidockiej szlachty,
dziadek był spokrewniony z inicjatorem sporu Hatfieldów z McCoyami.
- Naprawdę? - Tak.
- Poważnie? - Widziałam serial.
Jak to jest tam wracać?
Raczej rzadko tam jeżdżę.
Pewnie czujesz się tam jak kosmita.
W sumie można tak powiedzieć.
Patrzysz i mówisz: „Co to za wsiury?”.
Nie używamy tego określenia.
Nie o to mi chodziło…
No wiesz…
Studiujesz w jednej z najlepszych szkół na świecie.
Matka była jedną z najlepszych w liceum.
Bardzo mądra kobieta, może mądrzejsza od wszystkich tutaj.
Możliwe.
Nie chciałem cię urazić.
To się panu nie udało.
Może to twojej matce powinniśmy zaoferować posadę.
Jak do tego doszło? Musiałaś coś zauważyć.
Nie mogę ciągle przy niej być. Mam własne życie.
Zepsuło nam się auto, Kevin pracuje na nocnej zmianie,
więc ja muszę zająć się naprawą.
Mama pieprzy się z jakimś ćpunem o imieniu Ray.
Cioci Lori już nie ma, wszystko na mojej głowie.
- Cicho! - Wcale nie!
Rozmawiam z wujkiem! Przestańcie!
Przepraszam za krzyk.
Wybacz, że mnie nie było.
Możesz przyjechać?
W tym tygodniu mam rozmowy o pracę…
Wrócisz do domu?
WESOŁEGO ALLELUJA
Czemu zawsze to robimy?
Bo to nasza tradycja.
A te z zeszłego roku?
Na Święta mogę zapakować stare prezenty i położyć ci je pod sztucznym drzewkiem.
Ścisz program. Nie słyszę Whitney.
Tak brzmi dużo lepiej.
Mądrala.
Mamo, oglądam Gore'a.
Zrobiłeś to, jak miałeś pięć lat.
Dziesięć.
Nieważne. To moja pamiątka na starość.
- Muszę tylko… - Lindsay?
Co?
- To Kevin. - Może być nawet dzieciątko Jezus.
Jest Wielkanoc. Wracaj do domu.
Muszę kończyć.
„To Kevin”.
Ciągle tylko Kevin.
Co mam zrobić?
Rób wydmuszki albo pomóż z koszyczkiem babci.
Jak mam go ozdobić?
- Wymyśl coś. Co ona lubi? - Mentole.
Lubi kwiaty. Zrób jeden z tego.
Jest ktoś w domu?
To pewnie Chip. Ma coś dla was.
Wchodź!
- Co? - Cześć.
- I co ty na to? - Nie siedźcie tak. Jest wasz!
Jak go nazwiemy? Ale super.
- Duży jeszcze urośnie? - Ten był najlepszy.
- Co się mówi? - Cześć.
- Co się mówi? - Dziękujemy.
Zabierzcie go na dwór.
- Śliczny. - Ale ma łapy.
- Zabierzcie go. - Do nogi.
- Łapcie go! - Już!
Zaraz gdzieś naszcza!
Zaczyna węszyć…
Idzie do mojego pokoju!
Zniszczy mi dywan!
Zły pies. Jeśli znów to zrobi, zajebię go!
- Ty go chciałeś. - Mamo!
Szcza, gdzie mu się podoba.
Będzie pasował idealnie.
Zabierzcie go na zewnątrz. Posprzątam.
- Ja pójdę. - Naszczane…
- Smycz. - Ja wezmę.
- Pójdę z nim. - Tylko uważaj.
- Mam go. - Łap!
- J.D.! - Nie chciałem…
Ile razy mówiłam, żebyś nie był takim łamagą?
- Przepraszam. - Tak?
Marsz do swojego pokoju!
To tylko jajka.
Pierdol się. To moja rodzinna pamiątka.
Kto to? Gaduła z nawiedzonego domu?
To Atog.
Długo będziesz się złościł?
Bo nie mam kasy!
I postanowiłeś mi o tym nie mówić?
Tak, ty głupia suko!
Głupia suko?
- Niezła parka. - A rachunki?
Ubaw po pachy.
Wracaj tu!
Przepraszam cię.
Czasem potrafię coś spierdolić…
Pójdziemy do twojego sklepu?
Kupimy karty futbolowe…
Bo ja i tak idę.
Popatrzę sobie na facetów w obcisłych portkach.
- Chodź. - Dobra.
- Naraska. - Dzięki, Steve.
Kogo masz?
Znajdź kogoś nowego. Joe Montana nawet już nie gra.
Cztery razy zdobył Super Bowl, trzykrotny MVP,
trzykrotny zawodnik All-Pro, 117 zwycięstw w karierze.
Brzmisz jak robot.
Długość podań: 40 551 jardów.
- Czemu jesteś bystrzakiem? - Nie wiem.
Jak myślisz, po kim?
- Jasne. - Po mnie. Żebyś wiedział.
Zapamiętaj to sobie.
- Jak chcesz. - Osiągnięcia Montany wymieniłeś.
A kto ma najlepszą cieszynkę?
Deion.
Jasne.
- Przestań! - Tak to robi?
Wcale nie. To idzie tak.
Pozbieraj.
Tu się nie tańczy.
„Tu się nie tańczy”.
Zbieraj!
Zbiera!
Wynoście się!
- Nie kupił jeszcze kart. - Wynocha!
Dobra! Idziemy, J.D.
Suka!
Szybko!
Masz. Schowaj.
Do wozu. Szybko!
Chipowi by tam szajba odbiła.
Nie powiem mu.
Jasne, że powiem. To zbyt fajna anegdotka.
Lubisz go, nie?
Jest wporzo, ale ciągle gada tylko o policji.
Bo to glina.
Tak, ale można mieć też inne tematy.
Rozmawiałam z nim o tym…
że się do niego wprowadzimy.
Miałbyś własny pokój, jest tam nawet stół do ping-ponga.
To chyba fajnie, co?
Sam nie wiem.
Dlaczego?
Potem byśmy się od niego wynieśli i znów musieli szukać domu.
Zawsze tak jest.
Chris nazywa go twoim smakiem miesiąca.
Co takiego?
Zna kilku twoich chłopaków…
Pozwalasz temu gnojkowi tak gadać o matce?
- Nie pozwalam. - Po tym, co dla ciebie robię?
Myślisz, że oni mnie obchodzą?
Jestem z nimi dlatego,
żebyście z Lindsay mieli to, czego ja nie miałam.
Nie macie pojęcia.
W 400-osobowej szkole byłam drugą najlepszą uczennicą.
Mogłam robić wszystko,
ale mnie nikt nie woził do biblioteki,
nie mówił, że mogę iść na studia, że pomoże mi je opłacić.
- Mogę się rozbić. - Mamo!
Mogę się rozbić i nas zabić.
- Może wtedy byś zrozumiał! - Zatrzymaj się!
- Zatrzymaj! - Wracaj na miejsce!
Nie becz! Naprawdę myślałeś, że nas zabiję?
Chris ma rację. Suka z ciebie!
Tak myślisz o własnej matce?
Ty przegrywie!
Spójrz na siebie, grubasie!
Nie będziesz tak do mnie mówił!
- Nie będziesz! - Zostaw mnie!
Wracaj!
Do cholery!
J.D.!
Wracaj tutaj!
Cholera jasna.
Na pomoc!
- Pomocy! - Co się dzieje?
- Mama chce mnie zabić! - Do jasnej cholery.
- Wracaj tutaj! - Schowaj się w środku.
- J.D.! Chodź do mnie! - Poszczuję cię psami!
Nie do ciebie mówię! Wyłaź, do kurwy nędzy!
Ja pierdolę!
- J.D.? - Nie otworzę!
- Babciu, przyjedź po mnie. - County Road 11345!
- 11345! - Wpuść mnie!
- Nie! - Otwieraj!
Mamie odbiło! Weź dziadka!
- Odłóż słuchawkę! - Chciałaś go zabić!
Otwórz te jebane drzwi!
- Jaja sobie robisz? - Weź dziadka!
Do samochodu! Już!
- Mamo! - County Road 11345! Proszę przyjechać!
- Zadzwonię do opieki społecznej! - A dzwoń se, kurwa!
Wstawaj, kurwa! Zapierdalaj do samochodu!
- Dzięki Bogu! - Zadzwoniłaś po nich, suko?
Wtargnęła tu!
- To sprawa rodzinna. - Proszę go puścić.
- Nic nie zrobiłam. Bachor się droczy. - Puść go.
- Żartujesz sobie? - I cofnij się.
Chodź, synu.
NAZWISKO PACJENTKI: BEVERLY VANCE
OŚRODEK LECZENIA UZALEŻNIEŃ
Bez jaj.
Jezu.
Nie da się czegoś zrobić z tym wi-fi?
Sorki. Pojawia się i znika.
Boże.
- Cześć, kochanie. - Hej.
Miałeś przyjechać po kolacji.
Przepraszam. Zapomniałem.
Jak ci poszło?
Nie wiem. Chyba dałem dupy.
- Coś ty. - Naskoczyłem na jednego z partnerów.
Zasłużył sobie,
ale na rozmowę mnie za to nie zaproszą.
- J.D.? - Jestem tu.
Czyli gdzie?
Chyba gdzieś w New Jersey.
Co?
Przecież masz jutro kilka rozmów.
Mama jest w szpitalu.
Boże. Co się stało? Nic jej nie jest?
Znowu zaczęła ćpać.
Tak mi przykro.
Muszę tam pojechać.
- Mogę do ciebie dolecieć. - Nie.
Poszukam lotów.
Dziękuję, ale nie musisz tego robić.
Dobrze.
Może jakiś profesor wstawi się za tobą?
- Poprosi o drugą szansę. - I co im powie?
„Zawalił rozmowę, ale pochodzi z pojebanej rodziny.
Dajcie mu szansę”.
Sorry, stary. Odrzuciło twoją kartę.
Serio? Przepraszam…
Oddzwonię do ciebie, Usha.
Dobrze.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Ta powinna działać.
Dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Tylko jedź ostrożnie.
Dzięki.
Jasne. Pa.
Pa.
- Gdzie mój wnuk? - Tutaj.
Czemu siedzi w radiowozie jak jakiś kryminalista?
Dla jego bezpieczeństwa.
Przyjechaliśmy. Niech już wysiada.
- Dobrze. Tylko proszę o spokój. - W porządku.
Chodź do mnie. Już wszystko dobrze.
Nic nie zrobiłam!
- Zostawcie ją! - Stój!
- Puśćcie moją mamę! - Powiem ci, jak będzie.
- Nic nie zaszło! - Słuchaj!
Posłuchaj mnie.
Może w twojej rodzinie to normalne, ale tak nie wolno.
Trzeba pomóc twojej mamie. Zrobimy to, jeśli powiesz, co się stało.
Uderzyła cię?
Nie.
Nic nie zrobiła.
Wydurniałem się.
W porządku.
Rozkujcie ją. Nie będzie oskarżenia.
Wszystko będzie okej. Dobry z ciebie chłopiec.
Dobrze, że po nas zadzwoniłeś. To była dobra decyzja.
- Już w porządku? - Tak.
Jest godzina 8,15, radio WGGC.
Tu Trish i Scott.
Nadajemy na żywo z toru wrotkarskiego w Middletown.
Zgadza się, Scott! Nasza stacja ma dla was upominki.
Dwadzieścia pięć koszulek do rozdania.
Mamy też nie jeden, ale dwa bilety na koncert Brada Paisleya.
- Przepraszam. - Tak?
- Gdzie znajdę… - Nie gadaj mi o przepisach!
Macie wyrzucać osoby, które otarły się o śmierć?
Dziękuję.
Tłumaczyłam już. Minęły 24 godziny.
Pracowałam tu, kiedy tobie rosły pryszcze.
Ciszej. Są tu też inni pacjenci.
A to ci niespodzianka. Przecież to szpital.
- Chociaż na tydzień. - Jej stan jest już stabilny.
Przepraszam. Jestem synem.
- Co tu się dzieje? - Chcą wyrzucić mamę.
Stan matki jest stabilny. Może iść.
- Gówno prawda. Mam gorączkę. - Spójrz na nią!
- Dokąd ją zabieracie? - Dokąd pan chce.
Do jakiegoś innego ośrodka?
Jest kilka prywatnych. Może pan o tym z kimś pomówić.
- Jasne. - Wspaniale.
Chciałbym wiedzieć, co pokryje ubezpieczenie.
Nie ma ubezpieczenia.
Przedawniło się.
Za moich czasów nie wyrzucało się niepłacących pacjentów.
To polityka szpitala.
- Dzwoń do Terry'ego Cleary'ego. - Nie pracuje tu od dziesięciu lat.
To do kogoś innego zorientowanego!
- Proszę wezwać lekarza dyżurnego. - Jasne.
- Świetnie. - Dziękuję.
- Na coś się przyda. - Dr. Newton?
Dzień dobry. Jak się dziś mamy?
Lepiej, gdybyśmy mogli w końcu coś ustalić…
Porozmawiamy na korytarzu?
- Dobrze. - Dziękuję.
Bo co mnie, kurwa, obchodzi, co ma do powiedzenia lekarz.
Nazywam się J.D., jestem synem Beverly. Przepraszam za scenę.
Dopiero przyjechałem. Coś dla niej znajdę.
- Proszę tylko o jeden nocleg. - Brak nam łóżek.
Powinna wrócić do domu i zacząć brać suboxone.
Ona nie ma gdzie się podziać.
Przykro mi.
Wie pan, że pracowała tu wiele lat, prawda?
Wszystko zaczęło się tutaj od tabletek przeciwbólowych.
Chciałbym pomóc.
Macie czas do 15. Tyle mogę zrobić.
Mamy czas do 15.
Tyle dały nam twoje prawnicze negocjacje?
Brawa dla Yale.
Na razie, mamo. Przyjadę po ciebie.
Jak tam twoja szkółka dla szych?
Dobrze.
Podobno masz dziewczynę.
Jak się nazywa?
Przyjadę po ciebie o 15.
- Witaj w domu. - Dzięki.
- Szlag. Jestem spóźniona. - Na co?
Mamuśka z drużyny piłkarskiej Meghan wkręciła mnie w zrobienie przyjęcia,
a my mamy w domu pięć serwetek i kilka hot dogów.
Przykro mi, Linds. Halo.
- J.D. Vance? - Tak.
Dzwonię w imieniu pana Rosemana z Glaston Hamburg.
Zapraszamy pana na rozmowę jutro na godzinę 10.
To wspaniale. Dziękuję. Fantastycznie.
Ale 10 jutro…
Nie dałoby się może tego przełożyć?
Jestem dziesięć godzin drogi od New Haven.
Niestety nie.
Pan Roseman zostaje tam tylko jeden dzień.
A więc 10 jutro. Dziękuję. Do widzenia.
- Kto to? - W sprawie praktyk.
Jutro mam jedyną szansę na rozmowę.
- Muszę tam być. - Czyli jeden dzień?
- Krótka wizyta. - Wiem.
O jeden dzień za długa. Heroina? Chryste.
Kiedy tak się stoczyła?
- Tato? - Dziadku!
- Słyszycie coś? - Nie!
- Widzę go! - Jest!
Telewizor gra za głośno. Zbiję szybę.
- Co? - Wybiję szybę.
Odsuń się!
Otwórz drzwi!
Tato!
- Dzwońcie po pogotowie. - Tato?
Dzwoń!
Za późno.
Skąd wiesz?
Jestem pielęgniarką, mamo. On nie żyje.
To nie nagły wypadek. Po prostu przyślijcie koronera.
Tak, jestem pewna.
Jimmy…
Czemu tak robią, babciu?
Bo mieszkańcy Appalachów szanują swoich zmarłych.
Dopiero po śmierci dziadka zrozumiałem,
że to on chronił mamę przed światem.
Odeszła jej jedyna opoka.
Wszystkie jej marzenia, nasze w sumie też,
oddaliły się jeszcze bardziej.
Wszystko dobrze, kotku?
Nic mi nie jest, Matt.
- Zaboli? - Już po wszystkim.
Pełen profesjonalizm, Janice. Znasz mnie.
Nie to co ta nowa.
Kit? Jeszcze się nauczy.
- Przynieść ci coś? - Nie trzeba.
- Proszę. - Dziękuję.
Wróciłaś. Jak było na pogrzebie?
Ciągle te same rodzinne bzdety.
Boże. Twoje?
Jeżdżę na parkingu po pracy.
Ja też kiedyś…
- Mogę przymierzyć? Jaki to rozmiar? - Siódemka.
Pasują?
Jak ulał.
Uwielbiałam chodzić na tor wrotkarski.
Na randki pewnie też?
Niezła była ze mnie laska.
Chodziłam na dyskoteki. Mogę się przejechać?
Gdzie?
Przepraszam.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Cześć!
Siostro!
- Proszę wezwać ochronę! - Ochrona!
I co zrobili?
A jak sądzisz? Zwolnili mnie.
- Beverly! - I tak miałam dość tego miejsca.
Praca zarobkowa przeszkadzała jej w życiu.
Znajdę inną pracę.
Mogłaś stracić licencję.
Co robisz?
Głowa mnie boli. Muszę…
Nie możesz odstawiać takich numerów przy każdym złym dniu.
Pomyśl o dzieciach.
Od osiemnastego roku życia o nich myślę.
Cały czas wciąż tylko myślę o dzieciach.
Wszystko nasza wina.
Co teraz zrobisz?
Coś wymyślę.
Świetny plan.
To nie takie proste. Poczekaj, aż sama zajdziesz w ciążę.
Żadnego dzieciura.
Bo jakaś wyjątkowa jesteś? Taki już los dziewczyn.
Tylko tych głupich.
- Beverly! - Ja jestem głupia?
- Gówniara. - Idę do Kevina!
To nie ty musisz płacić rachunki!
- Jestem mądrzejsza! - Masz szanować matkę!
Możemy przełączyć na program o Monice Lewinsky?
Nie chcę o tym więcej słuchać.
- Jak ta gra się nazywa? - Kuźwa!
Wyrażaj się. Gin.
Ciągle przegrywam.
Jak ci się nie podoba, znajdź sobie frajera, co nie umie grać.
Rozdaj.
- Boże. - Cholera.
Nigdy nie widziałam, żeby ktoś tak chujowo grał w karty.
Ile razy to widziałaś?
Ze sto.
Po co wciąż oglądasz?
Bo lubię.
W dzisiejszym świecie jesteś jednym z trzech:
dobrym Terminatorem, złym Terminatorem lub neutralnym.
Ty jesteś dobrym.
Nie zawsze tak było. Musiałam się nauczyć.
Też możesz nim zostać, jak tego nie spierdolisz.
Jesteś jak ja.
Mama też?
Ona wdała się w dziadka.
On był dobrym Terminatorem.
Zdarzało mu się być złym.
Myślisz, że dlaczego nie mieszkał ze mną?
W jaki sposób był zły?
Wszystko brał sobie do serca. Czuł się przez to słaby.
Też mogę być zły?
Znowu jakaś zadyma na ulicy.
Ciągle coś.
J.D.
Wezwijcie pomoc!
Dzwońcie po pogotowie!
- Mama? - A co ze mną?
- Zejdź z drogi! - Pomocy!
- Nikt nie chce pomóc! - Pomóżcie jej!
- Czy ktoś może mi pomóc? - Uspokój się, Bev!
Jesteś roztrzęsiona…
Nie!
- Mamo? - Hej!
Uspokój się. Wszyscy za nim tęsknimy.
To był mój tata, nie twój!
- Ty suko! - Przestań!
- Mój! - Uspokój się, Bev!
Proszę cię, mamo…
Cofnąć się! Zachowajmy spokój.
- Bev… - To mój tata!
Nie podchodzić!
Nie!
- J.D.! - Nie!
Nie patrz na to.
Na mnie patrz.
Na mnie, dobrze?
Lindsay. Przyjdź do mnie.
- Tylko spokojnie. - Nie!
- Spokojnie. - Pomóżcie jej!
Szukam miejsca dla matki.
Nie ma ubezpieczenia, ale…
Rozumiem. Dzięki.
Szlag.
Nie każcie mi czekać.
Boże. Czy to kanapka z pieczoną mortadelą?
Życie mi ratujesz.
Daj. Potrzebuję tego.
- Dawaj kanapkę. - Ostatnia dla ciebie.
W Yale takich nie macie.
Tam to pewnie są zakazane.
Boże, brakowało mi tego.
Tam są. Patrzcie państwo.
Cicho! Mówi do Yale'a.
Nie widziałem cię od pogrzebu babci.
- Tak długo? - Cześć, Linds.
Postrach okolicy.
- Piwo masz. - Tak.
A bułki?
No to będziesz jadł same parówy.
- Dobra. - Brawo.
Co ty tu robisz?
Przyjechałem pomóc matce.
Byłem, gdy Lindsay ją przywiozła.
- Przykro mi. - Szukam dla niej odwyku.
- Byle nie w Cedar Creek. - Zamianka.
Dlaczego?
- Gówniane żarcie. - Szwagier tam był.
- A ten… - Roztocza.
Za to Fairlawn jest jak ośrodek wczasowy.
Nie mają miejsc. Zresztą nie stać nas.
- Kochanie! - Tak?
Twoja kumpela Sally pracuje w jakimś odwyku…
New Beginnings.
- Zapytaj ją, czy nie mają miejsc. - Jasne.
Że też on ma żonę.
Właśnie. Oczy jej zawiązałeś?
Tak. Zawiązałem.
Dodzwoniłeś się?
Wciąż czekam w kolejce. Niewiarygodne.
DZWONI USHA
Rozmawiałeś z nią?
Nie chcę jej w to wciągać.
Na to już za późno.
Nie bądź dupkiem.
Niech sama zdecyduje.
Szlag.
Parker poszedł o krok dalej i powiedział,
że sędziowie są upolitycznieni, a to niekoniecznie prawda.
- Zaraz wracam. - Ma rację.
- Dojechałeś cały? - Tak. Wybacz, że dopiero teraz dzwonię.
Sporo się tu dzieje.
Z mamą dobrze?
W sumie ciężko stwierdzić,
ale musi opuścić szpital do 15.
Kiepsko mi idzie szukanie dla niej odwyku.
Ale… Wiesz co?
Co?
Dzwonili z kancelarii Glaston Hamburg.
Zaprosili cię na rozmowę?
- Z Phillipem Rosemanem. - Tak!
- Jutro o 10 rano. - To cudownie.
Jeśli zdążę.
Pozwól mi przyjechać.
Ja z nią zostanę, a ty pojedziesz.
Dzięki,
ale nie wiesz, w co się pakujesz.
Byłam w szpitalu, kiedy moja babcia chorowała.
To nie jakaś pieprzona grypa.
Moja matka przedawkowała heroinę.
Z czymś takim chcesz się borykać?
Tak sądziłem.
Muszę do nich wracać i walczyć dalej. Cześć.
- J.D.! - Tak?
Chodź.
Powiedział, że interpretacja prawa zawsze jest subiektywna.
Tak. Czy to znaczy, że nie możemy wierzyć w system sądownictwa?
Cheryl mówi, że mogą mieć miejsca. Jedziemy.
Pomówcie z Sally Coates.
Niby ktoś zaklepał wolne miejsce, ale jedźcie.
- Dzięki, Cheryl. - Nie ma sprawy.
Mamo, gdzie moje korki?
Sprawdź pod łóżkiem, skarbie.
Zabierz mnie stąd.
Ale z ciebie mamuśka.
Gra pozorów.
W tej grze ja wygrywam.
Ten odwyk…
Co?
Myślisz, że teraz to coś da?
Tęskniłeś?
Tak.
Lindsay bywa w domu czy cały czas u swojego księciunia?
Wiesz, jak to jest.
- Dla ciebie. - Co to?
Takie tam dla zabicia czasu, żebyś się nie nudziła.
Są dowcipy, zadania z matmy, jest też coś z Biblii.
Ode mnie.
Kocham cię.
Kiedy stąd wyjdę, stworzę dla nas prawdziwy dom.
Dobrze?
Pomożesz w gotowaniu i zdrowym trybie życia.
Od teraz będzie inaczej.
Ośrodek New Beginnings. Z kim mam połączyć?
Dzień dobry.
Przyszliśmy w odwiedziny do syna. Victor Boyd.
Oczywiście. Proszę usiąść.
Słucham?
Dzień dobry. J.D. Vance. Przyszedłem do Sally Coates.
Wiem, że Cheryl to wasza przyjaciółka
i chętnie bym pomogła,
ale obowiązują mnie procedury…
Rozumiem to.
Ale od kiedy zmarła babcia, z mamą jest naprawdę bardzo źle.
Chciałabym pomóc, ale…
Szanuję pani podejście do procedur.
Wiem, że nawaliła.
I to nie raz.
Ale w głębi duszy jest dobrym człowiekiem.
Ukończyła szkołę dla pielęgniarek, będąc samotną matką,
a teraz ja studiuję prawo.
Jestem głęboko przekonany o tym, że…
gdyby tylko ktoś w nią uwierzył…
Proszę zrozumieć, ja nie mogę stąd odejść.
Muszę zrobić absolutnie wszystko, co w mojej mocy.
Chodzi o moją rodzinę.
Będę przedstawiał argumenty, dopóki ochrona mnie stąd nie wywlecze.
Jason Flip do pokoju grupowego.
Jason Flip do pokoju grupowego. Dziękuję.
MOŻESZ PRZESTAĆ BRAĆ
- Cieszę się, że pomogłam. - Dziękuję pani.
Udało się.
Teraz żeby się nie pogubić.
Pięćset z tej, tysiąc z tej.
Nie. Z tej pięćset, a z tej tysiąc.
Z tej?
Autoryzuję je. Środki zostaną pobrane po przyjęciu.
- Dobrze. - Wystarczy na pierwszy tydzień.
Przyjedź po mnie.
Wymagana jest opłata za dwa tygodnie.
Dobrze.
Jeszcze pięćset z tej
i… tysiąc z tej.
Powinno wystarczyć. Proszę sprawdzić.
Przepraszam.
Ostatnia.
W porządku.
- Poważnie? - Tak.
Wspaniale. Dziękuję.
To wszystko.
Świetnie. Zaraz podpiszę.
- Tylko powiem mamie. - Dobrze.
Możesz tu zostać.
Tylko jeszcze spotkanie z lekarzem i terapeutą.
- Dzięki, ale nie. - Co ty mówisz?
Rozmyśliłam się.
- Gdzie idziesz? - Co?
- Błagałem, żeby cię przyjęli. - Nikt cię nie prosił.
- Zbytek łaski. - Po co ja tu jestem?
- Żeby poczuć się lepszy? - Jak możesz być taka samolubna?
- Niszczysz życie Lindsay! - Cicho.
- Nie mieszaj jej! - To samo było z babcią.
Doiłaś z niej kasę, aż nic jej nie zostało.
- Bo taka była święta. - Cały czas ci pomagała!
Wtedy, kiedy nie trzeba.
Nie chce ci się żyć czy po prostu już starać?
- Przestań. - Starałam się… wiele razy.
Mam jej dość.
Nie bądź głupi. Nie zostawimy jej. Ona nie ma gdzie się podziać.
- Ciągle jej bronisz. - Nie!
Dla ciebie była najgorsza, a masz wyrzuty sumienia.
Tak samo robiła z babcią.
Nie wiesz wszystkiego.
Już za dzieciaka nam to robiła.
Nie od niej się zaczęło.
Mama i ciocia Lori miały jeszcze gorzej.
Przeszły prawdziwe piekło.
Beverly, schowaj siostrę w szafie!
- Morda! - Co z ciebie za człowiek?
Jeszcze raz wrócisz pijany, to cię podpalę!
Będę wracał, kiedy będę chciał!
Precz, pijaku!
- Morda, bo oberwiesz! - Przestań!
Zostaw! Wynoś się!
I teraz leżysz we własnych szczochach, ty zapity sukinsynu.
Ostrzegałam cię!
Sam jesteś sobie winien.
Co z ciebie za ojciec?
Nie bronię jej…
ale staram się jej przebaczyć.
Bo inaczej nigdy nie przełamiesz tego zaklętego kręgu.
Mamo, to…
To moja dziewczyna. Usha.
Skąd pochodzi?
Z Indii.
Bardzo ładna.
Polubiłabyś ją.
Niech tu przyjedzie.
Naprawdę dobrze mi szło.
Pracowałam, starałam się odzyskać licencję…
Po prostu miałam…
zły miesiąc.
Jestem jutro umówiony na rozmowę.
Inaczej…
Na pewno tu nie zostaniesz?
- Załatwiłem miejsce. - Nie.
Zawieź mnie do Raya.
- Daj spokój. - Znasz mnie.
Ląduję na czterech łapach.
Pogratuluj mi. Zostałam mężatką.
Wychodzisz za mąż?
Już wyszłam.
No i?
Nikt się nie cieszy?
Nikomu nie powiedziałaś?
- Myślałem, że zerwaliście. - Nie wyszłam za Matta.
Wyszłam za Kena.
Co?
A co to za jeden?
Mój szef w stacji dializ.
Ja pierdzielę. Jak to się stało?
Kręciłam z nim.
Z Mattem skończyłam jakiś czas temu.
Zerwałaś z Mattem?
No raczej. Wyszłam za innego.
Tu jest kuchnia i kuchenne graty.
To był kiedyś kegerator.
Chciałem go zatrzymać, ale…
Teraz chłodzimy w nim napoje.
Przykro mi z powodu twojego psa.
Mam uczulenie. Duszę się.
Pokażę ci twój pokój.
Tędy.
To jest Travis.
A to J.D.
Rozgość się.
Pokazać ci coś?
Ojciec ciągle jara. Nie wie, że podkradam.
Trzyma ją tutaj.
Zajaramy?
Co? Nigdy nie paliłeś?
To droga do uzależnień.
- Mama jest na odwyku… - Cykor.
Co u was się bierze?
- Gaz rozweselający? - Nie.
To nic takiego.
Trzeba wrzucić na luz.
Nie daj się prosić.
Muszę iść.
- Innym razem. - Frajer.
Wszędzie cię szukałam.
Nasikaj do tego.
Dzwonili z izby pielęgniarek. Muszę dać próbkę.
- Co? - Czystych sików.
Babcia bierze za dużo leków, więc…
Twoje nie są czyste?
Po prostu nasikaj.
- Czemu twoje nie są czyste? - Sikaj!
- Nie! - Proszę.
Posłuchaj…
Wiem, że nawaliłam.
Bardzo się staram z Kenem, ale…
To trudne.
Poprawię się, obiecuję.
Nie mogę stracić pracy.
- Mogłaś o tym pomyśleć. - Wiem. Potrzebuję tego.
Nie! Przestań niszczyć sobie życie
i sama nasikaj!
Co tu się wyprawia?
Potrzebuje sików, bo znowu brała.
To do pracy!
Musisz pomóc mamie, J.D.
Jak ma się nauczyć, jeśli wciąż jej na to pozwalasz?
Poprawię się.
- Zawsze tak mówisz! - Zawsze się staram!
J.D.
Gdybyś się dawno temu sprzeciwiła, nie byłaby taka!
Jesteś gównianą matką. I ty też!
- J.D. - Co?
Masz trochę racji.
Ale życie nie oszczędzało twojej mamy.
Nie może stracić licencji.
Czemu? Straci ją przez własną głupotę.
Wiem, że nie powinieneś tego robić, ale to twoja matka.
Może jeśli pomożemy jej ostatni raz,
w końcu się nauczy i zachowa pracę.
Czemu wciąż sprzątamy jej bajzel?
Bo rodzina zawsze jest na pierwszym miejscu.
Kiedyś zrozumiesz.
Chciałbym mieszkać z tobą.
Mogę?
Nie. Nie możemy jej tego zrobić.
Ale możesz na mnie liczyć.
A teraz…
zrób to dla niej.
Babciu!
Co ci jest? Powiedz coś.
Nie!
Cholera!
Babciu?
Umrzesz?
- Czemu, cholera, o to pytasz? - Masz zapalenie płuc.
Można na to umrzeć.
- Już mnie skreślasz? - Na pewno wiesz.
Niektórzy wiedzą.
Co za durny pomysł. Kto niby o tym wie?
Niektórzy. Na przykład rdzenni Amerykanie.
Mówi się na nich „Indianie”. Jak ta drużyna z Cleveland.
Wiedzą tyle, co inni.
Może nie używają mikrofalówek, ale nie są magami.
Powiedz mi!
- Nie wiem. - Umrzesz teraz?
W tej chwili?
Wrócisz do domu?
Do cholery, powiedziałam ci, że nie wiem.
A umieraj sobie.
J.D.
Pewnie sądzicie, że algebra to kula u nogi, ale tak nie jest.
To wolność.
Wszystko sprowadza się do równowagi. Jeśli jest dobrze po lewej, po prawej też.
Tak do tego podchodźcie.
Za tydzień równania kwadratowe.
Będą potrzebne kalkulatory z wykresami.
Jeśli nie macie, kupcie sobie.
J.D.
Masz przynieść podpis rodzica.
Jeszcze trochę i nie zdasz.
Jesteś mądrzejszy.
- Dawaj! - Pod koszulką.
Wciągaj.
- Stój. - Jazda!
Dobra. Na jednej nodze.
Na jednej.
- Brawo. - Ja pierdzielę!
Obadajcie to.
Ty nie w pracy?
Co ty. Rzuciłem to.
Czemu?
Zwolnili Cheyenne, bo za często jej nie było.
Masz, młody.
Dlatego że ciągle rzygała, a to dopiero trzeci miesiąc.
Miesiąc czego?
Jest w ciąży, debilu.
Szef jest dupkiem.
Ciągle jęczy, że za długo w kiblu siedzę.
Wychujał mnie na jedną tygodniówkę.
Jebany Trent. Wymyślił sobie to imię.
Prawdziwego skurwiel nie ma?
Mam ochotę tam wrócić.
Rozjebać budę.
Jak tam dotrzemy?
Kurde.
Babcia ma samochód.
- Czad! - Zajebiście.
Jebany Trent.
Idziemy.
Dawajcie!
Chodź, J.D.
No już.
- Chodź! - Na co czekasz?
Kto jest teraz Trentem?
- Kij dla młodego. - Idziemy.
Jeszcze za Shelby'ego. Pierdol się!
- Wal! - Nieźle!
Na pewno tu jest?
A gdzie miałby być? Nie pracuje od 2007 roku.
Dostał w spadku górne piętro. Ma się za jakiegoś magnata.
- Kurwa! - Odbiło ci?
- Spieprzaj stąd! - Ty gnoju!
Zabieraj te szmaty, suko!
- Zejdź i ze mną pogadaj! - Nie twoja sprawa, chłoptasiu!
Ty bezzębny wieśniaku.
Zaćpana kurwa!
Nie mów tak do mojej matki, sukinsynu!
To kurwa!
Każdemu tu obciąga!
- Zajebię cię! - J.D.!
To chodź, kurwa!
Otwieraj, gnoju!
Otwieraj!
Co ty wyprawiasz?
Tu są dzieci! Wypierdalaj stąd!
Co za dupek.
Musiał tak ciskać?
Tylko dzieci mi się w życiu udały.
Jakim cudem tak daleko zaszedłeś?
Wcale nie tak daleko.
- W mordę! Wiejemy! - Do wozu!
Cholera!
Do samochodu!
Odpalaj, Doug!
- Spieprzamy! - Migiem!
Motor!
Skręcaj!
Mógł zginąć.
Pozostali też. Albo trafić za kraty.
Potrzebował mnie, a ja zostawiałam go samego.
Potrzebuje cholernej matki.
Ciągle tylko wychodziłam z Kevinem.
Ani razu go ze sobą nie zabrałam.
Masz własne życie, kochanie.
Nie odpowiadasz za brata.
A kto odpowiada?
Co tam się wydarzyło, do cholery?
Spaślak wezwał gliny.
Myślał, że chcesz go zabić. Co mu zrobiłaś?
Nic. Pyskował, więc się wkurzyłam.
- Uderzyłaś go? - Lekko.
Mógł go potrącić jakiś samochód.
- Gdyby nie był takim… - Zawsze masz wytłumaczenie!
A ty jesteś niewinna.
Kiedyś będziesz musiała wziąć odpowiedzialność,
- bo inaczej kto inny to zrobi… - Bo co?
A niby kto? Ty?
Co ty możesz zrobić?
Cześć.
Halo! Co ty robisz?
Mamo?
Co ona tu robi?
Nie wiem.
Pakuj się.
W dupie mam wasze jaranie.
Myślisz, że nikt o tym nie wie?
- Pakuj się. - Po co?
Co robisz?
- Zabieram go. - Dokąd?
Do mnie.
Jak masz z tym problem, możesz pogadać z moją spluwą.
- Nie możesz tak… - Wciąż wpada w jakieś kłopoty.
- Jak to nastolatek. - O nie.
Ktoś musi mu poświęcić uwagę, zanim będzie za późno.
A co ja niby robię? Załatwiłam nam nowy dom,
- nową szkołę… - Mógł trafić do więzienia.
Trzyma z ćwokami. Sam się taki stanie, jeśli czegoś nie zrobimy.
Nieprawda. Nie zabierzesz go. To nie twój syn.
Mógłby nim być.
Chcę iść.
Chcesz?
Mieszkać z nią?
To wariatka. Zawsze taka była.
Chcesz mieszkać z szurniętą wiedźmą? Proszę.
Pasujecie do siebie.
Spakuj się.
Przepraszam, że przychodzę do twojej pracy.
Nie odbierałaś.
Mama nie może zostać u Raya.
A to ci niespodzianka. To kawał gnoja.
Zauważyłem.
- Gdzie ona jest? - Przy samochodzie.
Staram się coś wymyślić…
Zastanawiałem się, czy…
Nie może zostać u nas.
Nie w takim stanie. Mam dzieci.
Wiem.
Kiedy musisz wracać?
Za półtorej godziny, jeśli chcę zdążyć.
Zabierz ją do motelu na Verity.
Już tam nocowała. Podjadę do niej po pracy.
No nie wiem.
Jak to?
Mogę jechać 10 godzin i nie dostać tej pracy.
Albo dostać.
To nie w porządku.
Nie mogę cię z tym wszystkim zostawić.
Nie szukaj wymówek.
Tak już po prostu jest.
Dam radę.
Tak.
Lindsay.
Na kasę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Już idę.
- Patrz. Trzy z rzędu. - Jasne.
Może byście mi pomogli z zakupami, obiboki.
Pewnie jesteście zbyt zajęci opróżnianiem mojej lodówki.
Coś za jeden?
Louis… Zablocki.
Polskie nazwisko.
Ciekawostka o Polaczkach.
Chowają zmarłych dupami do góry,
żeby mieli gdzie rowery parkować.
A ty?
Frank?
Pytasz mnie?
Masz pracę?
Rozwoziłem gazety, ale mnie wylali.
Potraficie przeliterować Missisipi?
Won!
I nie wracajcie, bo was samochodem rozjadę.
- Wiecie, że to zrobię. - Co robisz?
Możesz iść z nimi.
Co jest?
To moi koledzy.
Już nie. Później mi podziękujesz.
Za trzy lata będą w pierdlu albo na zasiłku.
To z kim mam gadać?
Ze sobą. Ja tak robię.
Lekcje odrobione?
- Nie. - Dlaczego?
- Nie mam odpowiedniego kalkulatora. - To kup.
Kosztuje 84 $.
Ze złota jest?
Szoruj gary! To nie hotel.
Nie tak. Potłuczesz!
Ciągle na mnie krzyczysz!
Bo zachowujesz się, jakbyś miał nasrane w głowie.
Mogę w czymś pomóc?
Nie, dziękuję.
W razie czego jestem tu.
Hej!
Wyjmuj to!
Wyjmuj! Oddawaj.
Co ty wyprawiasz?
Następnym razem nie przyjadę.
Nie ma za co.
Nie kradnij,
odrabiaj lekcje i znajdź porządnych kolegów.
- Nie chcę nowych. - To nie będziesz miał żadnych.
- Nie rozkazuj mi. Nie jesteś moją mamą. - Masz tylko mnie.
Babciu!
Wysiadaj, bo cię wydziedziczę.
Wysiadaj i wracaj z kalkulatorem
albo możesz już nie wracać.
Ciesz się, że się nie rozwalił.
Gdybym nie była stara, wysiadłabym, obeszła auto i przetrzepała ci dupę!
- Czemu w ogóle mnie chcesz? - Kto mówi, że chcę?
Nienawidzę cię!
Mam to gdzieś. Nie musisz mnie lubić.
Musisz się ogarnąć, chodzić do szkoły
i dobrze się uczyć, żeby mieć jakieś szanse.
Mama dobrze się uczyła. I co jej to dało?
Gówno wiesz o życiu.
Tu chodzi o szansę.
Jeśli nie spróbujesz, na pewno ci się nie uda.
Co ci w ogóle zależy?
Nie będę żyć wiecznie.
Kto zadba o tę rodzinę, jak mnie zabraknie?
Myślałam, że twoja mama wyjdzie na ludzi.
Że będzie szczęśliwa.
Ale utknęła tutaj.
Poddała się.
Przestała się starać.
Wiem.
Mogłam być lepszą matką.
Musisz zdecydować,
czy chcesz w życiu coś osiągnąć, czy nie.
RECEPCJA
Póki czegoś nie wymyślimy.
Daj.
Muszę się zbierać.
Ale zajadę jeszcze po jedzenie. Chcesz coś konkretnego?
Kup mi chrupki cebulowe i jakieś ciastka. Tylko nie owsiane.
- I sok. - Dobra.
Dzięki za…
Dzięki.
ZDĄŻYSZ?
Będziesz tak siedział
czy zwleczesz tyłek i mi w końcu pomożesz?
- Dostawa dla Bonnie Vance. - Dziękuję.
To nie wystarczy.
Mówiłam, że mieszkam z wnukiem.
Dostałem tylko tyle.
Dzwoniłam.
Przykro mi. Nie mam nic więcej.
Pan posłucha…
Kiepsko u mnie teraz z pieniędzmi.
Nie starcza mi nawet na leki.
Może mógłby pan…
Momencik.
Mam trochę owoców.
Nic więcej nie mogę zrobić. Wystarczy?
Wezmę cokolwiek.
To może jeszcze to?
Bardzo dziękuję.
No już. Jedz.
125 czy 140?
140.
Dzięki.
Cholera!
Babciu!
Tu jestem.
Chcesz coś zobaczyć?
Chcę zobaczyć, jak puszki nie spadają mi na nogę.
Ja to zrobię.
Później pomożesz mi z…
Zgadnij, kto dostał najlepszą ocenę z algebry.
Najlepsza ocena w całej klasie.
Czyżby?
Tak.
No…
Oby tak dalej.
Już jestem.
Mamo.
Mamo!
Nie!
- Dawaj to! - Nie!
Nie!
- Nie! - Zostaw!
- Przestań! - Co ty wyprawiasz?
Proszę cię!
Nie!
Jezu, mamo!
Co z tobą? Ogarnij się!
Nie dotykaj mnie! Wynoś się, draniu!
Chryste.
- Chodź do łóżka. - Przepraszam cię.
- Wiem. - Przepraszam.
Wiem. Już dobrze.
Wiem, mamo.
Zostań ze mną.
KORPUS PIECHOTY MORSKIEJ USA
„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
a ujrzymy twarzą w twarz.
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany”.
Podaj srop.
- Co? - Srop.
Do placków trzeba sropu.
Ja nie mogę. „Syropu”, nie „sropu”.
- Srop. - Syrop.
Boże.
- Jeśli myślisz… - Jesteś uroczy!
Jeśli sądzisz…
- W ogóle nie zjemy. - Powtórz.
Srop.
Jeśli powiem, podasz go?
- Jeszcze. - Srop.
Proszę cię…
Kocham cię, mamo.
Chcę, byś wyzdrowiała.
- Wiem. - I była szczęśliwa.
Pomogę ci.
Zrobię wszystko.
Ale zostać nie mogę.
Nikogo tu nie ocalę.
Lindsay już jedzie.
Mam nadzieję, że na nią zaczekasz.
Bo ja muszę jechać.
Nie poddawaj się.
Gdzie jesteś?
Jadę.
Z powrotem?
Tak.
Przepraszam cię, Usho.
Za to, że ci o tym wszystkim wcześniej nie opowiedziałem.
Bałem się, że się wystraszysz.
Jest tak?
Ani trochę.
Gdzie teraz jesteś?
Zbliżam się do Columbus.
To musisz nieźle pocisnąć, żeby zdążyć.
Jeździłem na patrole w Iraku. Autostrada mi niestraszna.
Dotrzymam ci towarzystwa.
Coś ty. Wracaj spać. Jest późno.
Nic z tego.
No dobra.
Co dobrego ostatnio czytałeś?
Książkę o wykładni przepisów prawa.
Brzmi czadowo.
Bestseller.
W obozie dla rekrutów komunikacja z rodziną jest wyłącznie listowna.
Pisali do mnie codziennie.
Najfajniejsze były listy od babci.
Najpierw: „Jezus jest z tobą. Bądź silny.
Zawsze o tym pamiętaj”. Potem:
„Gdybym tylko miała spluwę, ubiłabym tego chuja sierżanta”.
Moi dziadkowie uciekli razem
i zaczęli nowe życie tylko z tym, co ze sobą zabrali.
Wiem.
Mój tata zrobił tak samo.
Przyjechał tu z niczym.
Musiał odnaleźć swoją drogę.
To mnie dręczy najbardziej, jeśli chodzi o babcię.
Nigdy nikomu nie mówiłem…
jak wiele dla mnie znaczyła.
Długo chorowała,
ale kiedy już zmarła…
Nie mogłem uwierzyć, że już jej nie ma.
Chciałabym ją poznać.
Też bym tego chciał.
Gdzie jesteś?
Na autostradzie był korek, musiałem zjechać.
Jadę jakąś boczną ulicą. Za godzinę powinienem być.
Za godzinę?
- Nie zdążysz. - Wiem.
Nie wiem, co robić.
Mogłabyś tam iść i powiedzieć, że jadę?
Jasne.
Oddzwonię.
Będzie dobrze. Jedź ostrożnie.
Dwa razy ktoś musiał mnie ratować.
Najpierw zrobiła to babcia.
J.D. Vance?
Jestem.
Za drugim razem była to jej lekcja.
Kształtuje nas nasze pochodzenie,
ale to sami decydujemy o tym, kim się staniemy.
Nie mam idealnej rodziny, ale to ona mnie ukształtowała
i dała szanse, których sami nie mieli.
Jaka przyszłość by mnie nie czekała, jest również ich zasługą.
Miło znowu widzieć.
Dziękuję.
Cieszę się.
J.D. UKOŃCZYŁ PRAWO NA UNIWERSYTECIE YALE W 2013 ROKU.
W 2016 ROKU WYDAŁ PAMIĘTNIKI PT. „ELEGIA DLA BIDOKÓW”.
POBRALI SIĘ Z USHĄ W 2014 I PRZENIEŚLI DO OHIO, ABY BYĆ BLIŻEJ RODZINY.
OBECNIE MIESZKAJĄ W CINCINNATI Z DWOMA SYNAMI.
LINDSAY I JEJ MĄŻ KEVIN MIESZKAJĄ Z TRÓJKĄ DZIECI W MIDDLETOWN.
SĄ MAŁŻEŃSTWEM OD 22 LAT.
BEV RÓWNIEŻ MIESZKA W MIDDLETOWN, PRACUJE JAKO SPRZĄTACZKA I KSIĘGOWA.
SPOTYKA SIĘ Z WNUKAMI, KIEDY TYLKO MOŻE.
OD SZEŚCIU LAT NIE BIERZE NARKOTYKÓW.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger