Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Alkışlarınızla, kendisini Köln'de sahneye davet ediyoruz.
Hazel Brugger!
Çok teşekkür ederim Köln.
Burada olduğum için mutluyum.
Gösterim nihayet kaydedildiği için de mutluyum.
Böylece insanlar evlerinde izleyebilecek.
Ekrandan izlemeye bayılıyorum.
Çocukken televizyon izlemeyi çok severdim.
İki ağabeyimle pek sık televizyon izleyemezdik.
Anne babamız yasaklamıştı.
Bizi çok sevdikleri için falan filan.
Açık havaya çıkmamızı söylerlerdi.
Birbirimizle konuşmamızı.
"Gidin, havuçtan eğlenceli bir şeyler oyun."
Ama televizyon izlemek istiyorduk.
Bir ara annemle babam
sınırları test ettikleri bir yaşa ulaştı.
Anne babalar, çocukları "Yeter artık ama!"
diyene dek ne kadar ileri gidebileceklerini merak eder.
Bu sınırlardan biri de belirledikleri şu kuraldı:
Kardeşlerim ve ben o gün kaç sayfa kitap okuduysak
o kadar dakika televizyon izleyebiliyorduk.
Ne salakça bir kural!
Dünyadaki en harika şeyi, televizyonu
dünyadaki en kötü şeyle, kitapla bir tutuyorsun.
Dahası, zincirin en zayıf halkasının
okuduğu sayfa sayısı kadar dakika izlememize izin verilirdi.
En zayıf halkanın etrafında ponpon kızlar gibi otururduk.
Daha hızlı oku!
Parmağını yala da sayfaları daha hızlı çevir!
Ne kadar okursak okuyalım tek bir programı seyredebiliyorduk.
Wetten, dass…?
Başlar başlamaz onu açardık.
Çocukluğum İsviçre'de, Zürih'in bir banliyösünde geçti.
Wetten, dass…? Avrupa'ya açılan kapımdı.
Uzun bir süre Almanya'nın
tamamen yararsız yetenekleri olan insanlarla dolu olduğunu sandım.
Ama tuhaf yeteneklerinden utanacaklarına
milyonlarca insanın önünde onlarla övündüklerini.
Wetten, dass…? en harika programdır.
Thomas Gottschalk girer.
Uzun boylu, sarışın, kıvırcık saçlı bir Bavyeralı.
Tropikal bir Alman kuşu gibi göz kamaştırıcı bir takım elbiseyle.
Seyircileri selamlar.
"İyi akşamlar. Merhaba. Servus.
Merhaba Bruce Willis. Hoş geldin.
Evet, biliyorum. Büyük bir koltuk. Almanya'daki en büyük...
Hemen Haribo'nu ye."
Bruce Willis'in kafası karışır. Şöyle düşünür, "Tamam.
Alman eğlence sektörü hakkında
bir sürü olumsuz şey duydum
ama bu, tahminlerimden
çok daha boktan."
"Bruce Willis, bu, Jürgen!
Jürgen, Villingen-Schwenningen'den
ve Jürgen tuvalet kâğıdının tadından hangi marka olduğunu anlayabiliyor."
Bruce Willis'in yüzündeki şaşkınlık ifadesi tiksintiye dönüşüyor.
Parmağını kulağına sokuyor
çünkü duyduğu tercümeye inanamıyor.
Jürgen giriyor.
Jürgen, Almanya'nın güneyinden, 45 yaşında bir inşaat mühendisi.
Soyunma odasında ona programa bisiklet şortuyla
çıkmaması için yalvarmak zorunda kalmışlar.
Pazarlık etmişler
ve şimdi üstündeki pantolon
fermuarla boyu ayarlananlardan.
Seyirci düşünüyor, "Jürgen, ne oldu?
Televizyonda üç dakika görüneceksin.
Planın ne? Biri...
Biri kısa şort, diğeri kapri. Ne anlatmaya çalışıyorsun?"
Jürgen'in gözünde koyu camlı yüzücü gözlüğü var.
Üstüne iki tane minik tuvalet kâğıdı rulosu bantlanmış.
Böylece evlerinde programı sesi kısık izleyen seyirciler
ya da genel olarak pek bir şey anlamayan insanlar
Jürgen'in hayatında neyin önemli olduğunu görebiliyor.
Thomas ve Bruce konuşmaya başlıyor,
"Yapabilir mi, yapamaz mı?"
Thomas, "Tabii ki! Villingen-Schwenningen'den o!" diyor.
Markayı tadından anlayabilecek biri varsa o da Jürgen'dir!"
Bruce Willis, "Hayır, yapamaz." diyor.
"Çıkarın beni buradan.
Bitsin artık. Hayır."
Jürgen cesurca tuvalet kâğıdı üstüne tuvalet kâğıdı yiyor.
Tabii ki beceriyor
ve programdan sonra Thomas Gottschalk ceza olarak
Bruce Willis'in suratına üç kez
ölü alabalıkla vuruyor.
Wetten dass...? buydu. En güzel şeydi.
Okumaktan çok daha iyiydi.
Çocukluğumda, bir gün Thomas Gottschalk olacağımdan hep emindim.
En büyük hayalimdi.
Saçlarım, tavırlarım Thomas Gottschalk'ınki gibi olmalıydı.
Televizyona çıkmak istiyordum.
Sonra televizyona çıktım.
Hâlâ bazen televizyona çıkıyorum ama…
Televizyon kulislerinde şöyle bir durum var,
her odada, yıllarca sosyoloji okumuş
ve sonunda okulu bırakmış iki kişi oluyor.
Tüm sohbetler de sıkıcı.
Ben de kendi gösterimi yapmayı düşündüm.
İş arkadaşım Thomas Spitzer'la birlikte
YouTube programı yaptım.
Köln'deki oturma odamdan geceleri yaptığım bir sohbet programım vardı.
"Kimi davet edebilirim?" diye düşündüm çünkü konuk gerek.
Uzun vadede, boş sandalyeyle konuşmak
tedaviye muhtaç olduğunu gösterir.
Havalı bulduğum insanlarla temasa geçtim. Kimin havalı olduğunu düşündüm.
Bence Anke Engelke çok havalı.
Yetenekli, komik bir oyuncu.
"Anke, bana destek olmak ister misin?
Evime gel. Para veremeyiz ama M&M var.
Montaja karışamazsın. Üzgünüm. Tüm hakları bizde.
Var mısın?"
Anke Engelke bunun pek ona göre olmadığını düşündü.
"Hayal gücünün zayıf olmasına üzüldüm."
diye düşündüm. İkinci seçenek Barbara Schöneberger'di.
Barbara Schöneberger çok sevilen,
çok sağlam bir Alman sunucu.
Uzun, sarı saçları ve kocaman, mavi gözleri var.
Her zaman şaşkın görünüyor, böyle...
Bir kez daha televizyona çıkabildiğine inanamıyormuş gibi.
Bir şey arıyormuş gibi.
Belki lensini arıyor ama lens gözünde...
...ya da hayalinde.
Barbara Schöneberger cevap bile vermedi.
Ben de dedim ki, programıma kimse gelmek istemiyorsa
ben de hayvanları davet ederim.
Çünkü hayvanların iyi yanı, çok az haklarının olması.
Hayvanların o kadar az hakkı var ki
bu kadar az hakları varken
onlardan yeterince faydalanmadığımız için
on yıl sonra büyük bir pişmanlık duyacağız.
Köln'de hayvan çalıştıran bir yetenek ajansını aradım.
"Angelika'nın Film Hayvanları." Profesyonel. Adından anlaşılıyor.
Kim işletiyor? Angelika. Ne işletiyor? Film hayvanları.
Angelika…
Angelika klasik bir Köln kızı.
Kölnlüler, Köln Almancası konuşur.
Buraya gelmeden önce böyle bir şey olduğunu bilmiyordum.
Köln Almancası kulağa hep şöyle gelir...
Sanki dil 0,2 promil üflemiş ama vücut hâlâ iş başında.
"Geldiği gibi gelir." "Her zaman işe yaradı."
Zekâsıyla çalışan kimse böyle düşünmez.
Kimya laboratuvarda çalışan kimse
"Her zaman işe yaradı." diye düşünmez.
Lityum, su, "Her zaman işe yaradı."
Angelika'ya sordum.
Kaz kiralamak kaça mal olur?
Kaz kiralamak,
ona oturma odamda hakaret etmek ve onunla röportaj yapmak istiyorum.
Angelika'nın suratı düştü.
O mutlu Batı Almanyalı gitti.
Sesi değişti. "Dinle!" dedi.
"Deli misin sen?
Kaz mı?" Kölnlüler kızgınken böyle konuşur.
İlk heceyi agresifçe söyler,
ikinci hecede korkuyla çekilir. "Dinle!
Deli misin sen?"
İlerlerken nefes verip
geri çekilirken nefes almak en iyisi. "Deli misin sen?
Kaz mı?"
Disney asabiyet sorunları olan bir körük hakkında bir film yapsaydı
Angelika gibi konuşurdu.
"Kaza niye tepki gösterdin?" dedim.
"Gösteri dünyasının ilk kuralını bilmiyor musun?" dedi.
"Sete kaz girmez! Kazlar her şeyi mahveder!"
Telefonu kapattı. Bunu duymamıştım.
Hemen Google'dan baktım: "Kazlar her şeyi mahveder."
Karşıma upuzun videolar çıktı.
Dört yaşındaki çocukların kollarını kıran kazların videoları.
Bunu bilince,
kazlarla ilgili bu bilgiyi edinince
bunu yapabileceğini anlıyorsun. Kaz...
...paçoz bir kuğuya benzer.
RTL 2 kuğusuna.
"Bakmamın sakıncası var mı?"
Bela arayan bir ergen gibi.
Dört yaşındaki bir çocuk boş zamanlarında ortalıkta dolanır.
Dört yaşındaki çocukların boş zamanı çok.
Gün boyunca dört yaşındaki bir çocuğun yaptıklarını yapıyor.
Ne yaptıklarını bilmiyorum. Onların topluluğunun bir parçası değilim.
Ama benimki eski kafalı. Yo-yo'yla oynuyor.
"Dört yaşındayım!
Biri sorarsa dört buçuk yaşındayım.
Dün dört oldum. Her neyse!"
Sonra bir kaz geliyor.
Uber'le.
Küçük işletmeler ve çevre, kazların umurunda değil.
Camdan bakıyor, dört yaşındaki çocuğu görüp şöyle diyor, "Sergei.
Sergei, dur."
Dört yaşında bir çocuk.
Al sana bela. Şu anda saat...
...bela saati. Burada ineyim.
Kaz iner. Kazlara bakın!
Evet, Ren Nehri'ne dalın sizi aylaklar.
Şu anda durumdan çok memnunum.
Altı ay önce bana,
"Tam da gösterinin kamera kaydının yapıldığı anda
20 kaz geçecek." deseler "Hiç sanmam!" derdim.
Sonra kaz Uber'den iner,
dört yaşındaki çocuğun yanına kendinden emin bir havayla yürür,
kolunu kırar ve Uber'e döner.
Dört yaşındaki çocuk bunu hiç beklemiyordu. Gözyaşları içinde.
Kolu kemik tozu dolu bir et çuvalı gibi
ve yo-yo'su rüzgârda sallanıyor.
Annesi görüyor. Kazı fark etmemiş.
Şöyle düşünüyor, "Kendi suçu. Yo-yo'yu çok salladı."
Ensesine tokadı patlatıyor.
Kaz bu şiddet eylemini görüyor,
mutlu oluyor, bir sigara yakıyor,
Sergei'ye Uber için 5 yıldız veriyor.
Bu enerji bana çok negatif geliyor.
Evimde buna ihtiyacım yok. Angelika'yı tekrar aradım.
Dedim ki, "Kusura bakma.
Kazların psikopat olduğunu bilmiyordum.
Bu, her şeyi değiştirir. Başka hangi kuş var?
"Sana kukumav gönderirim." dedi.
"Harika." dedim.
Çaresizdim. Kukumavın ne olduğunu bilmiyordum.
Kukumav...
...muazzam bir hayal kırıklığı.
Söylenebilecek tek şey bu.
İlk sebebi de tipi.
Kukumav çok sıcak suda yıkanmış bir baykuşa benziyor.
Baykuşunu dışarıya çıkarıp onunla oynarsan ve kirlenirse,
tüylerine sakız yapışırsa, sakızı fıstık ezmesiyle,
mayonezle çıkarmayı denersin ama hiçbiri işe yaramaz.
Sakızlı, fıstık ezmeli ve mayonezli,
çok kirli bir baykuşun olur.
Internet'e girip soru cevap sitesine yazarsın,
"Kirli baykuşum için yardıma ihtiyacım var."
Yapıcı eleştiri yerine
pasif agresif, nefret yorumları alırsın.
"Neden baykuşunla dışarıya çıktın ki?
Öyle muhteşem bir kuşla dışarıya çıkılmayacağını herkes bilir!
Almanya'nın sorunu senin gibi insanlar.
İşte bu yüzden AFD'ye oy veriyorum!"
Diyorsun ki, "Tanrım,
sadece kirli baykuşum için yardıma ihtiyacım vardı."
Bilgisayarını kapatıyorsun,
baykuşun etiketini okuyorsun:
"Sadece elde yıkama."
Düşünüyorsun, "Elde yıkama mı? Büyük büyükannem değilim!"
Baykuşu çamaşır makinesine koyuyorsun.
90 derecede 20 dakika.
Baykuş çıkıyor. Al sana kukumav!
Kukumav sadece iki şey yapabiliyor.
Her kukumav sadece iki şey yapabilir.
Birincisi, çok sıkıcı ve yavaş bir tenis karşılaşmasını izliyormuş gibi bakabilir.
İkincisi, topun çizgiye değip değmediğinden
emin değilmiş gibi bakabilir.
Kukumav geldi.
Kukumav kiralamak 400 euro tutuyor.
Başka bir sahne için Thomas'la benim…
Üstsüz olmam gerekiyordu.
Memelerimi bir anlığına açacaktım. Thomas'ın deyişiyle "İronik bir biçimde."
Dedim ki, "Olmaz.
Memelerini nasıl ironik bir biçimde açabilirsin?"
Thomas, "Evet, insanlar seksi bulmayacak.
Gülecekler." dedi.
Dedim ki, "Hayır, bunu yapmayacağım.
Ben güçlü bir kadınım. Yapmayacağım. Mecbur değilim.
Video çok tıklama alsın diye
cildimi, vücudumu göstermem gerekmiyor.
Değerli olduğumu, neler yapabileceğimi biliyorum.
Mecbur değilim. Feministim, diyorum.
Memelerimi göstermem."
Ben de
striptizci çağırdım.
Çünkü güçlü bir kadın olmak bu demektir.
Güçlü bir kadın olmak
zayıf kadınları tanımak ve daha çok parayla sahip olarak
onlardan ayrışmak demektir.
Striptizci ajansını arayıp sordum,
"Göğüslerini bir saniyeliğine gösterecek bir kadın kaç para?
Merak etmeyin, ironik bir biçimde! Sadece bir kez açıp kapayacak.
Yüzü görünmeyecek.
Yüzünü gösterip onu değersizleştirmeye gerek yok.
Sadece kısa bir..."
Dedi ki,
"400 euro."
Dedim ki, "Deli misin? 400 euroya kukumav kiralarım."
Kukumav sadece üstsüz değil,
aynı zamanda donsuz.
400 euroya anadan üryan,
'sendika' sözcüğünü hiç duymamış, her dediğimi yapan bir kukumav tutarım."
Bir kadın oyuncuya rica ettim.
Beni oynayan bir striptizciyi canlandırmak ister mi diye.
50 euroya kabul etti.
Hepinize küçük bir tüyo. Bir şey yapmanız gerekiyorsa
ve yapmak istemiyorsanız
ay sonunda bir kadın oyuncuya sorun, "Hey,
üstümü değiştirmeme yardım eden birini canlandırmak
ilgini çeker miydi?"
Hapı bıraktım.
Bugün geçiş yapmıyorum. Aklınızı karıştırmamak için.
Geçişe vaktimiz yok.
Bu yıl bana bir şey öğrettiyse o da geçiş için vaktimizin olmadığı.
Ayrıca benden daha çok sistem eleştirisi beklediyseniz üzgünüm.
Eleştirmediğim için özür dilemiyorum.
Sistem eleştirisi yapılan
bir mizah gösterisi izlemek zorunda kalırsanız üzülürüm.
Bence sistemi evde tek başınıza kolayca eleştirebilirsiniz.
Gazeteyi okuyun ve şöyle düşünün,
"Sistemimiz böyle işte.
Ne boktan durum.
Hayır, eleştiriyorum."
Hapı bıraktım ve jinekoloğuma gittim.
Jinekoloğum çok yaşlı, çok beyaz
ve acayip derecede heteroseksüel bir adam.
Bu demografiye iş piyasasında bir şans vereyim, diye düşündüm.
Bundan rahatsız olan kız arkadaşlarım var.
"Erkek jinekolog tuhaf değil mi?"
diye soruyorlar. "Şey olmuyor mu..."
Şey derken? "Şey..."
Efendim? "Odada...
...cinsel ortam gibi bir şey olmuyor mu?"
Hayır! Yani…
O kadar yaşlı ki olaydan tamamen kopmuş.
Genel durumla ilgili sezgi gibi bir şeyi var.
İkincisi, kadın jinekoloğa gitmek neden daha iyi olsun?
O rekabeti kaldıramazdım.
İyi eğitimli, çekici bir kadın gelip bana bakacak...
Üçüncüsü, doktorum tam bir profesyonel.
Hiçbir şey şaşırtamaz onu.
Sadece teknik terimler kullanır.
Anlamıyorum bile. Benimle sadece Latince konuşuyor.
Zürihli, yaşlı bir adam. Saçma şeyler de söyleyebilir.
Ama bunu yapmıyor. Şöyle demiyor, "Bayan Brugger,
bakalım salyangozumuz nasılmış."
Çok isterdim! Ama yapmıyor. Benimle Latince konuşuyor.
Çarşamba sabahı saat 9:30.
Pantolonum ve donum yok.
Yaşlı adam benimle yarım saat, akıcı Latince konuşuyor.
Papa'yla randevu böyle olur sanırım.
Papa'nın benimle çıkacağını sanmam.
20 yaş büyüğüm.
Bir de kadınım.
Jinekologda yapman gereken ilk şey…
Genç kadınları bilgilendireyim.
Yapmanız gereken ilk şey idrar örneği vermek.
Oradaydım. Motivasyonum yüksekti.
Ama çişim yoktu.
Bir yere ilk kez giderken kendi kendime şöyle düşünmem:
"Otobüs iki dakikaya kalkıyor. Mesanemin dörtte üçü dolu.
Tuvalete mi gitsem yoksa yanımda mı götürsem?
Belki orada birileri onu aldığına memnun olur."
Muayenehaneye girdim, resepsiyoncu bir kap verip
"Bayan Brugger, idrar örneği verin lütfen." dedi.
Tuvalete girdim. Üstümde çok büyük bir baskı var.
Kendimi sıkarak kabın dörtte birini doldurmayı başardım.
Haydi, Hazel!
Kuşkonmaz mevsimindeyiz!
Sonra kabı küçük dolaba koydum.
Noel takvimi gibi bir dolap var.
Her iki tarafından da açılabilen bir dolap.
Bir günlük bir takvim. Her gün Noel ve sadece idrar var.
Sen bir tarafı açarken
aynı anda diğer taraf açık olmasın diye dua ediyorsun.
Bayan Huber, hâlâ flüt dersi veriyor musunuz?
İyi muayenehanelerde böyle.
Dolap sistemi olmayan yerler de var.
Elinde kapla çıkıyorsun.
Bekleyen herkesi geçiyorsun.
Bazı kadınlar bunu büyük bir öz güvenle yapıyor.
Hayattaki amacım bu.
Oradan çıkan ve göz teması kuran
kadınlardan biri olmak.
Merhaba.
Bar açıldı!
Sonra muayene odasına giriyorum.
Fayanslı, soğuk bir oda. Doktorum bana bakıp şöyle diyor,
"Merhaba Bayan Brugger. Lütfen rahatınıza bakın."
"Rahatlayın." Ne güzel laf.
"Rahatlama" ne güzel bir kavram.
Ama pantolonumu ve iç çamaşırımı çıkarmamı istiyor.
Bana göre bunların rahatlamayla ilgisi yok.
Pantolonumun bana rahatsızlık verdiğini hissetmedim hiç.
Hiç tanımadığım bir adamla aynı odada bulunurken hiç şöyle düşünmedim,
"İyi hissediyorum.
Ama bu pantolon...
Keşke onu çıkarabilsem!"
Mümkün olsa daha çok pantolon giyerdim ama öyle bir seçeneğim yok.
Yapıyorum. Takım oyuncusuyum.
İş birliği yaparsam daha çabuk biter.
Pantolonumu ve iç çamaşırımı çıkarıyorum. Üstüm tamamen giyinik.
Tişört, kazak, ceket,
kayak gözlüğü,
solunda ve sağında birer bira olan şapka.
"I Love Minnesota" yazıyor.
Ayaklarımda da çoraplar.
Çok zor bir soruyla karşı karşıyayım.
Bu çorapları...
...çıkarsam mı?
Yoksa ayakkabılarımı geri mi giysem?
Bir yandan, çoraplarımı çıkarmam ona rahat hissetmesini istediğimi söylüyor.
Bunu seve seve yaptığımı düşünmesini istiyorum.
Eğlence için burada olduğumu, istediğim için yaptığımı.
Ayakkabı giymek ise
profesyonel iş yeri ortamını destekliyor.
Pantolonun ve iç çamaşırın olmadan çorap
ve çizme giymek saçma görünüyor.
Diyor ki, "Hey! Buna çok meraklıyım.
Ama o kadar vaktim yok."
Bu durumda bana mantıklı gelen tek şeyi yaptım.
Bir çorabımı çıkardım
ve diğer çorabımı bıraktım.
Sonra hafifçe eğik durup şöyle dedim, "Tamam, Doktor, haydi.
Hayatımda hiç bu kadar rahat hissetmemiştim."
Hemen başladı. İki kez sormana gerek yok.
Arkana yaslanıyorsun. Dişçideki gibi.
Ama yüze daha az odaklanma var.
Yoksa doktor değiştirmen gerekir.
Dişçiyi yani.
Çalışmaya başlayınca jinekoloğumun çenesi düşüyor.
Muayeneye başladığında.
O durumda havadan sudan konuşmak istemiyorum.
Neye izin var, ne sınırları aşar bilmiyorum.
Kimse bu konu hakkında konuşmuyor.
Acaba...
Başını okşayabilir miyim?
"Çekici erkeğim.
Çok iyi çalışıyorsun."
Neden İspanyolcayı seçtim bilmiyorum.
Bildiğim, Latinceye en yakın şey.
Çok az saçı olduğu için,
restoranda çocuklara verdikleri gibi boya kalemleri verebilir belki.
Sonra alet çantasına uzanıyor.
1890'da Sovyetler Birliği'nde
bir müzayedede aldığı bir alet kutusu var.
Aletler odadan 14 derece daha soğuk.
Nedense artık.
Sonra en sevdiği aleti çıkarıyor.
En sevdiği alet bir tür metal ördek.
Karnına bastırıyorsun.
Gagası açılıyor.
Böyle bir ses çıkarmıyor. Hayal etmelisin.
Sana bu sesi çıkarıyorsa çok hastasın demektir.
Gagası açılıyor. Görüntü oranı 16:9'dan 4:3'e geçiyor.
Önce hemen bakır spiralime bakıyor.
Dediğim gibi, hapı bıraktım.
Ama yine de doğum kontrolü yapmak istiyorum
ve bakır spiral çok güvenilir bir doğum kontrol yöntemi.
Adından da anlaşılacağı gibi bakırdan yapılmış bir spiral.
Doğum kontrol yöntemi olarak işe yarıyor
çünkü sperm her nedense
bakırdan korkuyor.
Ne olduğunu bilmiyorum. Vampirlerin sarımsak durumu gibi bir şey.
Bunu kimin keşfettiğini de bilmiyorum.
Belki Orta Çağ'da kilise çatılarında
mastürbasyon yapan bir genç vardı.
Bakır spiralin ömrü yedi yıl.
Sonra değiştirmen gerekiyor.
Yedi yıl sonra
sperm artık bakırdan korkmaz oluyor.
Belki spiral çok eskidiği için sperm onu ciddiye almıyor.
Her yeri duvar yazısı ve ilan.
Çılgın bir yumurtalık onun her yerine tuvalet kâğıdı atmış.
Bu yüzden spiralin ucunda bir ip var.
İpi doktor şöyle açıkladı,
"Bayan Brugger, ip belirli bir uzunlukta olmalı.
Çünkü ip çok kısaysa spirali çıkaramazsınız."
O zaman ne yaparsın bilmiyorum. Sanırım yedi yıldan fazla beklersin.
Umarım hamile kalırsın.
Böylece bebek
oradan çıkarken…
Bu da çok ölümcül çünkü bıngıldağı henüz kapanmadı.
Demek istediğim, çok gecikmiş bir doğum kontrol yöntemi.
Yani bakır spiralin ömrü yedi yıl artı bir hamilelik.
Jinekoloğum açıklamaya devam etti.
"Bayan Brugger,
ip çok uzun da olmamalı.
İp çok uzun olursa...
...gündelik hayatınızda sizi rahatsız edebilir."
Şöyle düşündüm, "Dostum,
gündelik hayatımı nasıl bir şey sanıyorsun?"
Ya da belki…
Daha iyi bir soru, ne kadar uzun bu ip?
Neden bahsediyoruz? 125 santimden mi?
Doğum kontrol yöntemi bu mu?
Kulübün dans pistinde
upuzun bir iple mi duracağım?
İp, müzikle titreşiyor.
Herkes bana bakıp iğreniyor.
Ne o, balon mu?
Bakır spiral gündelik hayatımı nasıl kısıtlayacak?
Hâlâ plajda koşabilecek miyim? Arkamda...
...ip uçuşuyor.
İngiliz turistlerin yanık ayak bileklerini nazikçe okşayarak.
Bakır spiralimle bisiklete bindiğimde...
...rüzgârda sallanıyor.
Jantın tellerine dokunuyor. Köydeki bütün çocuklar,
"Duydun mu?" diyor.
"Hazel'ın hem mantıklı bir doğum kontrol yöntemi
hem de mopedi var!"
Sağa dönerken ip, jantın tellerine takılıyor.
Gidonun üstünden uçuyorum.
Bisiklet çalılara düşüyor. Spiral de yanına. "Olamaz!
Pahalı yol bisikletim!" oluyorum.
Ayrıca bu öğleden sonra hamile kalacağım.
"Hemen konuşmayı kes.
Söylediklerin kesinlikle iğrenç."
diye bölüyor jinekoloğum.
"Rica ederim, burası ciddi bir iş yeri.
Anlattığın senaryolar düpedüz şaklabanlık."
"Tabii ki hayır." dedi.
"En az birkaç milimetrelik,
en fazla bir santimetrelik fark var.
İp çok uzun olursa
çok mahrem bir ortamda
partnerini rahatsız edebilir."
Bunu çok dokunaklı buldum.
Mahrem ilişki kuracağım
bir erkek için endişeleniyordu.
Tanımadığım bir erkek için.
Ama sonra düşündüm, "Bir saniye. 2020 yılındayız.
Güçlü kadın olmaktan bahsederken,
internette meme dublörü kullanırken ipim için utanamam."
Şöyle deme vakti geldi, "Biliyor musun?
İpimin arkasındayım. Benim dileğim
biraz daha uzun bir ipe sahip olmak,
belki ona birkaç cam boncuk ördürmek,
Oliver Kahn resimli oyun kartı koydurmak.
Dileğimse aynı zamanda hakkımdır."
Yaşlanıyorum.
26 yaşına girdim.
Çok yaşlı değilim ama benim için rekor.
Yaşlandığımı kendimde değil, ailemde fark ediyorum.
Anne babam yavaş yavaş yaşlanıyor.
O kadar yaşlı değiller
ama annemle babam şu an…
...pahalı bir mobilya alacaklarsa
hangisini alacaklarına ben karar veriyorum.
Aramız iyi. Birkaç ayda bir görüşüyorsunuz.
Her gördüğümde bir şeyleri daha yapamaz hâlde oluyorlar.
Ama çok heyecanlılar.
Büyükanne ve büyükbaba olacaklar.
Büyük ağabeyim baba olacak.
Annemler inanamıyor. Çok heyecanlılar.
Çocukları çok sevdiklerini öğrendim.
Bu bebek şimdiden hepimizin yapabildiğinden fazlasını başardı.
Kural yok. Sadece sevgi ve şeker var.
Doğar doğmaz annemlerin evinin en üst katında yaşayacak.
Özel banyosu olan tek oda o.
Annem bu bebeğin kendi tuvaleti olması gerektiğinden emin.
Bana göre ihtiyacı yok.
Bebek ilk üç yılında bezli yaşıyor olacak.
Bebek bezi onun kendi tuvaleti.
Bebek beziyle olduğun her an hep tuvaletin var.
"Burada kendi tuvaletim var.
İdrar örneği ister misin Doktor?
Hiç sorun değil!
Ailenin bebeği olarak tahttan indirileceğim.
Şimdiye kadar en küçük bendim. Ama artık değilim.
Düşündüğüm kadar kötü bir şey değil.
Kullanmaya çalışıyorum. Daha yetişkin olmaya çalışıyorum.
Eğlenceyle ilişkimi sorgulamaya çalışıyorum.
Yetişkinlerin eğlenceyle tuhaf bir ilişkisi var.
Yetişkinler zevk duygusu hissetmeden de eğlenebiliyor.
Orta Çağ Panayırı tam bir yetişkin etkinliği.
Belki gitmişsinizdir.
Gidersin. Saarland'ta çiğnenmiş bir arazi.
"Bu eyalet hakkında bir sürü olumsuz şey duydum
ama tahminimden de boktanmış."
Bir yerlerde, Björn adında taytlı ve çan kostümlü bir adam
tuhaf bir kamış düdük çalıyor. Herkes şöyle düşünüyor,
"Björn deli mi yoksa Alman Kültürü mezunu mu?
Orta Çağ Panayırı nerede ve ne zaman olursa olsun
yağmur tam üç saat önce diner.
Ekmek çanağında çorba bulunur ve herkes orta derecede eğlenir.
Herkes orta derecede çekicidir.
Herkes orta yaşlıdır.
Adı bunun için Orta Çağ Panayırı.
Çünkü gerçek Orta Çağ'la alakası yok.
Gerçek Orta Çağ'ın yaşandığı
bir yeri olsaydı harika olurdu. Giderdim.
Bağışıklık sistemim bu işe uygun mu bilmiyorum.
Kadınım. Pantolon giyiyorum.
Tartışmalı bir konu. Muhtemelen kafamı keserler.
Bir büyükanne kendi kusmuğunda yatıyor, ölüyor.
Vakit geldi. Zaten 39 yaşında. Şimdi…
İlginç olurdu ama günümüzdeki panayırlara
kimsenin ihtiyacı yok. Kimse gitmek istemiyor.
Gerçek Orta Çağ'dan biri bile
gerçek bir Orta Çağ Panayırı'nda olmak istemez.
Zaman makinemiz olsaydı ve gerçek Orta Çağ'dan biri
2020 Saarland'ına yollansaydı
makineden çıkıp şöyle derdi, "Bu da ne? Ne oluyor burada?"
Farklı konuşuyor. Orta Çağ'dan geldi.
"Güzel kız. Ne oluyor burada?"
Araba çarpmış İsviçreli gibi konuşuyor.
Beş kilometre hızla giden bir Prius yavaşça çarpmış.
Geldiğini duyamamış.
Ne? Ekmek çanağında çorba mı? Öyle bir şeyimiz yoktu bizde.
Size bu bilgileri kim veriyor?
Eğlenceli çanaklar oymak için
fazladan tahıl ürünlerimiz olduğunu nereden çıkardınız?
Hayır, ya hiçbir şey yoktu veya çorba ya da ekmek vardı.
Hepimizin sadece bir çanağı vardı.
O da büyükbabamızın omurgasından oyulmuştu.
Çanak kırılınca da aç kalırdın.
Yetişkinler gibi eğlenemiyorsam
hiç değilse yetişkinler gibi eğlenmemek istiyorum.
Çünkü yetişkinler bunu iyi yapıyor.
Eğlenmekten bilinçli olarak kaçıyorlar. Aklı başında davranarak.
Fatura toplayarak.
Giderlerini vergiden düşerek.
Bunu nerede konuştuğuma dikkat etmeliyim.
Üç ay önce Stuttgart'ta arabalı sinemada gösteri yaptım.
Bu bölümü neredeyse porno gibi anlattım.
Evet. Düş vergiden!
Bana şartlı tahliye belgelerinle vur kızım!
Gayrimenkul de yetişkinlerin çok ilgilendiği bir konu.
Bence gayrimenkul konusu çok sıkıcı.
Gayrimenkul hiçbir işe yaramaz.
Gayrimenkul yüzde 100 durağan.
Gayrimenkulün ne kadar az şey
yaptığını anlamanız gerek.
Her gayrimenkul, bir kukumavdan iki tane daha az şey yapar.
Gayrimenkulünün çok şey yapmasını istemezsin.
30 yıl boyunca olduğu yerde kalmasını istersin.
Böylece 31 yıl sonra şunu diyebilirsin, "Gisela, bu iyi." diyebilirsiniz. Hey!
Svabyalı olmalı.
Gayrimenkulünün çok şey yapmasını istemezsin.
30 yıl olduğu yerde durmasını istersin.
Böylece 31 yıl sonra şöyle diyebilirsin,
"Gisela, iyi ki o zaman satın almışız.
O zamanlar hiç paramız yoktu.
Şimdi çok fazla var ve yakında öleceğiz."
İşte, Alman rüyası.
Benim hayalim de bu.
Bankaya gittim.
Bana gayrimenkul alabilir misiniz, diye sordum.
Çünkü kimse öyle pat diye alamaz.
Belki memleketim İsviçre'de.
Bazıları pat diye ev alabiliyor.
Çok zenginler. Başka bir beceri bu.
Paralel evrende yaşıyorlar. Parmaklarını şöyle şaklatıyorlar.
Bir Lamborghini geliyor
ve onlara sakso çekiyor.
"Lamborghini'nin sakso çekebildiğini bilmiyordum."
"Evet, hibrid."
Ama normal insanlar çok pahalı bir şey almak isterse
bankaya gidip şöyle demeli, "Hey, Banka,
çok paran olduğunu duydum.
Bende henüz yok. Lütfen biraz verir misin?
Geri ödeyeceğim, yemin ederim."
Deutsche Bank'a gittim.
Deutsche Bank'a değil, Almanya'da bir bankaya. Standartlarım var.
Düşündüm ki...
Alman bankasına gideceğim
çünkü yılın yarısında İsviçre'de, yarısında Almanya'da yaşıyorum.
Vergi dairesinden biri izliyorsa,
yılın yüzde 55'ini İsviçre'de geçiriyorum.
Ama Alman bankasına gitmeyi düşündüm.
Çünkü Alman bankası gerçek bir bankadan önce eğitim yeridir.
İsviçre bankası göz korkutucu.
Her yer mermer.
Yer, duvar, bitkiler, çalışanlar.
Her şey mermer.
Alman bankası daha çok şey gibi...
...gençlik merkezi.
Girersin. Bağışlanmış bir kanepe var köşede.
"Bunu atsanız iyi olur." diye düşünürsün.
"Hareket eden bir leke var üstünde.
Oturmam ben ona."
Ne tercih ettiğimi söylemek zor.
Bankanın oturmak istediğim evden çok daha iyi olmasını mı,
bankanın içine asla taşınmak istemeyeceğim kadar boktan olmasını mı.
Banka çok güzelse
oradakilerin benden bunun için çok para alacağını düşünüyorum.
Ama banka çok dökükse
oradakilerin para idare etmeyi bilmediğini düşünüyorum.
Almanya'yla İsviçre'nin çok farklı olduklarını fark ettim.
Bence son derece farklı ülkeler.
Çünkü iki ülkenin insanları çok farklı.
Hemen hemen aynı ülkelermişiz gibi davrananlar var.
Almanlara göre İsviçre
Bavyera'dan sarkan bir basur kesesi daha.
İsviçreliler ise Almanya'dan
büyük bir kanton olarak bahsediyor.
Almanya en büyük İsviçre eyaletiymiş gibi.
Bu, resmen megalomanlık.
Almanya'ya "büyük kanton" demek
habis bir tümörün doktora gidip
şöyle demesi gibi, "Doktor, endişeliyim.
Sırtımda kocaman, beyaz bir kese var.
Lütfen bana yardım et.
Dayanamıyorum. Konuşmaya başlıyor."
Ama Almanya ve İsviçre çok farklı
çünkü İsviçreliler çok nazik.
Daha iyi kalpli olduklarını sanmıyorum ama şunu fark etmişler,
kibar oldukları sürece konu uzamaz.
Birine "İyi günler!" dersin.
Karşındaki...
..."İyi günler!" der. Biter.
Ama bir İsviçreli
"İyi günler!" derse ve karşısındaki
"Ananı sikeyim orospu çocuğu." derse...
...konuya açıklık getirmesi, sözlerini açıklaması gerekir.
Bu düşünce farklılığını en iyi gösteren
birinin araya girmesidir. Bu olduğunda
bir İsviçreli burada, diğerinin yanında.
İlki geçmeye çalışıyor. "Affedersiniz!" diyor.
Biraz eğilmeli böyle kaşlarını çatmalısın.
"Affedersiniz!"
Alman aynı durumdaysa "Achtung!" der.
İkisi de işe yarar!
Aynı soruna iki farklı çözüm.
İsviçreli, "Affedersiniz." der.
"Suçu üstümden al.
Bana yük olan suçluluğun farkındayım
çünkü ben buradayım ve sen oradasın.
Öyle bir seçeneğim varsa yanından geçmek istiyorum.
Lütfen dur. Hiç hoş bir durum değil.
Affedersiniz!"
Alman ise "Achtung" diyor.
Yani sigortası açısından sözlü olarak uyarıyor.
Otobanda da görürsünüz bunu.
İsviçre'de otoban
korunaklı ama yine de streslidir.
120'ye kadar çıkabilirsiniz.
Üç kilometre aşarsan yakalanırsın.
Cezası, Mecklenburg-Vorpommern'de bir ev parasına kadar çıkabilir.
Çok değil ama biraz fazla.
Bir keresinde bunu söylediğimde Mecklenburglu bir adam da oradaydı.
Hiç gülmedi.
Sonrasında bana Instagram'dan öfke dolu bir mesaj yazdı.
"Mecklenburg-Vorpommern'deki
gayrimenkul fiyatları hakkında bilgilenmelisin!"
Ben de öyle yaptım.
Uzun lafın kısası, şu anda orada dört evim var.
Alman otobanında ise istediğinizi yapabilirsiniz.
Bilgisayar oyunu gibidir ama herkes aklının bir köşesinde
şunu tutar: "Tamam, sadece bir hayatım var."
Bir noktada, tabelada hız sınırının kalktığını görürsün.
O tabelayı ilk gördüğümde
bu bilgiyi nasıl işleyeceğimi bilemedim.
Tabelada hiçbir şey yok.
Hiçbir şey için neden tabela gereksin?
Boş tabelayı beş çizgiyle çizmişler.
Ne demek bu?
"Bildiğin her şeyi unut." demek.
"Artık kural yok. Her şeyi beş kere unut.
İşe ne yararsa. Poponla sür. Direksiyona kukumav geçebilir."
İsviçre otobanı korumacı, düzgün bir aile.
Akşam yemeği her akşam saat tam altı buçukta.
Televizyon kapanır.
Radyo kapanır.
Herkes el ele tutuşur.
Sofrayı kurduğun için teşekkürler Julia.
Fasulyeleri doğradığın için sağ ol babası.
Anne, babaya "babası" diyor, çocukların aklı karışmasın diye.
Çocuklar şöyle düşünmesin, "Bir dakika!
Urs kim?"
Alman otobanı bekâr anne gibi.
Hüsrana uğramış, hayatın sillesini yemiş, yorgun,
sekiz çocuk annesi ve bekâr.
Onları senede bir kez Europa-Park'a götürüyor.
Sabaha onları arabadan indirip arkalarından bağırıyor:
"Akşam altıda F otoparkında olun!
Orada olmayan eve yayan döner!"
İçten içe, belki çocuklardan ikisi
ya da üçü dönmeyi başaramaz diye
heyecan duyuyor.
İnsanları her sabah Alman otobanına gönderip
onlara şöyle diyorlar, "Tamam, ne isterseniz yapın.
Vay canına. Araba mı aldın? Git, gazla onunla."
Herkes tam gaz gidiyor.
Genellikle önde Stuttgart yakınlarından bir Mercedes
ve Münih yakınlarından bir Audi saatte 300 kilometre hızla yarışıyor.
Ölümcül, ciddi bir kazaya yol açıyorlar
ve bu yüzden otobanda trafik oluşuyor.
Bu nedenle de diğerleri
istedikleri kadar hızlı gidememiş oluyor.
Bu da onların hayatlarını kurtarıyor.
Sistem bu sayede işliyor.
Yani her sabah iki kişi
Alman otobanı tanrılarına kurban ediliyor.
İsviçre'de ise
böyle bir şey yapacak kadar nüfusumuz yok.
Ben de Alman bankasına gittim.
Şöyle düşündüm, bu, hayatımın en yetişkince anı.
Ailemden olmayan iki yetişkine gidip
para istediğim gün
hayatımın en yetişkince anıydı.
Sabahın köründe hazırlanmaya başladım.
Tanıdığım en yetişkin insan gibi davranmaya çalıştım.
Babam olmaya çalıştım.
Sadece baba lafları etmeye:
"Akşam altıdan sonra salam yenmez!
Babayım!
Teleteks nerede?"
Baba, iPad o. "Neyse ne! Teleteks nerede?"
Oraya böyle girmeyi düşündüm. "Merhaba, bana para ver!
Yapı kredi anlaşması. Kelime biliyorum!
Reklamdaki lanet tilki nerede?"
Kendimi böyle hayal ettim.
Ama Köln'deki bankanın kapısının eşiğinden adımımı attığım anda
her yer halıydı.
Halı, Kuzey Ren-Westfalia'nın mermeridir.
O anda altı buçuk yaşına döndüm.
Kendi sesimi tanıyamadım. El salladım.
Bir metre uzakta olanlara bile.
Onlara böyle yaptım. Bana baktılar.
"Merhaba.
Tek başına mı geldin?"
Evet.
Ben...
Duyduğuma göre çok paranız varmış.
Benim çok param yok. Düşündüm de,
belki bana para verebilirsiniz. Geri ödeyeceğim, yemin ederim.
"O kadar parayla ne alacaksın tatlım?"
Ev almak istiyorum.
Büyük ağabeyimin evi var
ve çok havalı olduğunu söylüyor.
"Büyük ağabeyinin maaşlı işi var, değil mi?
Çok güvenilir biri.
Çarşambaları iş yerinde masasını düzenler.
Cumaları da işten döndüğünde
hâlâ yememişse sırt çantasından mandalinasını çıkarır.
Pazartesi sabahı çantasında kahverengi, çürük bir yumru olmasın diye.
Yoksa herkes sorar, 'Neden koridor böyle kötü kokuyor?
Çünkü ağabeyin mandalinasını yememiş!'"
Artık gayrimenkul almak istemiyorum.
Erkeklerin kadınlardan,
kadınların da erkeklerden daha fazlasını yapabileceğine inanmıyorum.
Cinsiyetler arasında çok az fark var bence.
Bence erkeklerle kadınlar arasındaki en büyük fark şu,
kadın pantolonlarının cepleri
erkek pantolonlarının ceplerinden çok daha küçük.
Bir kadının cebine
hiçbir şey sığmaz!
Cep değil de cebin fragmanı sanki.
"Bu yaz, bir cep..." Bitti bile.
Hiçbir şey sığmıyor. Sadece parmak uçların sığar.
Parmak uçların donuyor, elinin kalanı terliyorsa tam ona göre.
Belki bazı erkekler, parmak uçlarını onlardan sakladığın için seviyordur.
Tanrım!
Kız çok seksi, çok gizemli.
Parmak uçları var mı? Yok mu?
Gel ve öğren.
En büyük fark bu. Erkeklerle kadınlar arasındaki ikinci fark şu...
Erkekler şu konuda çok daha iyi,
takım hâlinde ve bir bütün olarak hareket ederler
ve toplu olarak, onlardan pek bir şey beklememenizi sağlarlar.
Kendimden biliyorum, kadınlardan daha fazlasını bekliyorum.
Bir kadın, insan içinde bir şey söylediğinde
ve o konuda duyduğum en akıllıca söz bu değilse
şöyle oluyorum...
"Sana soran mı oldu? Kapat çeneni.
Üç yıl içinde…
...hepimiz aynı haklara sahip olacağız.
El salla. Bu kadarı yeterli."
Erkekler söylediğinde umurumda olmuyor.
En aptalca, anlamsızca söz olabilir.
Dil olarak bile algılamıyorum.
Beynime bazı sesler geliyor sadece. "Ne bekliyorum ki? Erkek işte." diyorum.
Kadınlar hem bu baskıyla karşılaşıyor,
hem de belirli bir baskı altında olmak hoşlarına gidiyor.
Kadınlar mutlu etmeyi sever.
Erkekler zevk almayı, iyi vakit geçirmeyi sever.
Erkekler hem eğlenmeyi,
hem de başka erkeklerin eğlenmesini izlemeyi sever.
James Bond mesela.
James Bond filmleri tutuluyor
çünkü erkekler James Bond'a bakıp şöyle düşünüyor,
"Evet, dostum. Müthişsin. Sen halledersin.
O kadını sikersin, evet.
"Ben şu anda yapamam ama sen becerirsin."
Erkek arkadaşlarla James Bond filmleri izlemeyi seviyorum.
Kaçınılmaz olarak, James'in gömleğini açıp fanilasını çıkardığı bir an gelir.
Karın kaslarını görürsün.
Arkadaşlarım şöyle der, "Sıkı adam. Karın kasları belirgin.
Bende de varmış kadar oldum."
Bende öyle olmuyor.
Mankenleri izlerken son derece çekici bir kadın
pantolonunu çıkardığında şöyle demem:
"Sıkı kadın. Uzun, seksi, incecik bacakları var.
Bende de uzun, seksi, incecik bacaklar varmış kadar oldum."
Onun yerine şöyle düşünürüm,
"Tamam.
Uzun, seksi, incecik bacakları var.
Muhtemelen acayip aptaldır."
Yakın zamana kadar
James Bond'u kadın başrolle çekme tartışmaları vardı.
Bunu kim görmek ister ki?
James Bond'da benden daha iyi birini izlemek istemem.
Kadın her şeyi daha iyi yapıyor.
Çok daha zeki, güzel.
Çok çekici bir İngiliz gizli ajanı.
Süper akıllı. İngilizceyi ve Fransızcayı akıcı konuşuyor ki bunu kimse yapamaz.
Kimse Fransızcayı akıcı konuşmaz.
Fransızlar bile Fransızcayı akıcı konuşmuyor.
Fransız haber bültenlerini izlediyseniz şöyledirler...
Sürekli düşünüyorlar. "Siktir.
"Dilek kipi mi, değil mi?"
Ama kadın James Bond yapar. Onun için dert değil.
İngilizcesi, Fransızcası akıcı.
Sağdan direksiyonlu sürüyor.
Sorun değil. Amerikalı aktris olsa bile.
Kötü adamları, Rus ajanlarını öldürüyor.
Amerikalı ajanlarla seks yapıyor.
Telefon numarasını vermiyor.
Sonra otel odasında yalnız kalmaktan korkmuyor.
Otel odasına tek başına dönüyor.
Anahtar kartını nereye koyduğunu hemen buluyor ve kapıyı açıyor.
Kapıyı açıyor, yatakta bir kutu Mon Chéri çikolata var.
Ya hiç açmıyor ya da sadece bir tane yiyor.
Ona yetiyor. Bütün kutuyu götürmeye gerek yok.
Bunu görmek istemem.
Sanırım kadınlarla sıkıntılı bir ilişkim var
çünkü erkeklerle sıkıntılı bir ilişkim var.
İki ağabeyim olduğu için sıkıntılı bir ilişkim olduğunu düşünüyorum.
Ağabeylerimle sürekli dövüşürdük.
Tek iletişim şeklimiz buydu
ama artık dövüşmüyoruz. Bunu özlüyorum.
Açıkçası özledim. Hayatımda şöyle bir
çakabileceğim hiç kimse yok.
Herkes "Polis!" oluyor.
İşin üzücü yanı, dövüşmeyi kendi isteğimizle bırakmadık.
Ağabeylerimi gördüğümde onları hâlâ yumruklamak istiyorum.
Onlar da bana yumruk atmak istiyor ama sosyal açıdan sıkıntılı.
Tamam, cenazede
yumrukla şöyle bir dürtebilirsin.
"Gerçekten ağlamıyorsun!"
ama diğer zamanlarda olmuyor.
Teyzenizin 65'inci doğum gününde
31 yaşındaki biri, 26 yaşındaki birinin suratına yumruk atamaz.
Kız yerde yatarken.
"Hazel,
osuruk mu, geğirme mi?"
Yapamazsın. Bunu anlamayan arkadaşlarım var.
Sadece kız kardeşleri olan arkadaşlarım var.
Anlamıyorlar. Diyorlar ki, "Hazel, neden onlara şiddet uyguluyorsun?"
Ağabeylerimi sevdiğimi bilin.
Çok net. Konuşmaya bile gerek yok.
Biliyoruz. Onları seviyorum. Onlar da beni seviyor.
Tabii ki bir araya geleceğiz.
35 yıl sonra miras için.
Umarım bir arada kalırız.
Umarım bir şey koparabilirler çünkü ailede bir tek ben Excel biliyorum.
Kız arkadaşlar şöyle diyor, "Hazel, kız kardeşim var.
Kız kardeşim...
...en iyi arkadaşım."
Bunu duyduğumda, şöyle dediklerinde:
"Kız kardeşim en iyi arkadaşım."
aslında duyduğum şu,
"Hazel...
Benim…
...hiç arkadaşım yok."
Çünkü kız kardeşin senin…
Kardeşlerinle arkadaş olmanın çok büyük
bir kaynak ziyanı olduğunu düşünüyorum.
Kardeşler gerçek insanlardan önceki prova aracıdır.
Kardeşlerinle deneme yaparsın.
"Yüzüne çarpmadan yumruğu ne kadar ileri savurabilirim?"
Çarptığında da sesimi annemlere duyuracak kadar yüksek sesle cırlayabilir miyim?"
Kız kardeşin... Başka kimseyi tanımıyorsan olabilir.
Avusturya'da bir mahzende büyüdüysen.
Biyolojik olarak belirsiz. Kız kardeşim mi, kızım mı?
Kimin umurunda? O zaman sorun yok ama başka türlü değil.
Büyük ağabeyim
baba oluyor. Bu, onu çok duygusal biri yaptı.
Şiddet içermeyen iletişim gibi konulara girmeye çalışıyor.
Gelip önümde durdu ve sordu, "Hazel,
ne yapacağız?
Kız arkadaşım sekiz aylık hamile.
Onunla evlenmeli miyim? Romantik olur mu?
Gerçek aşk için çok geç. Škoda Octavia çoktan alındı ama…
Bebek doğmadan önce
evlenip birlikte hareket eden
bir takım olmak hoş olurdu."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Tek dürüstçe cevabım,
"İlgilenmiyorum. Hiç umurumda değil."
Ağabeyimle herhangi bir konuşmamız
20 dakika sonra
birimizin suratında sandalet patlamasıyla sonlanmadıysa
benim için zaman kaybıdır. Şimdi bunları duyunca
ağabeylerime saygı duymuyormuşum gibi geliyor size.
Çünkü ağabeylerime saygı duymuyorum.
Bence "saygı" aşırı kullanılan bir kelime.
Çok büyük bir kelime.
Ağabey gibi küçük bir şey için kesinlikle çok büyük bir kelime.
O kadar önemli.
Abartılıyor. Başkalarına saygı göstermek
en önemli şeymiş gibi davranılıyor.
Bence değil. Bence başkalarına hoşgörü göstermek çok daha önemli.
Dürüstçe hoşgörü sahte bir saygıdan çok daha değerli.
Saygı, serçeleri topla vurmaya benzer.
Üç buçuk saatin altında maraton koşmak gibidir.
Evet, çok etkileyici ama yapamazsan fark edemem.
Hoşgörü ise düşmeden ayakta durabilmek gibi.
Hiç etkileyici değil.
Ama yapamadığında çok kötü olur.
Ağabeylerime bunu yapıyorum. Onlara katlanıyorum.
Sana katlanıyorum, yani senin...
...varlığını kabul ediyorum
ve bunu değiştirmek için aktif bir girişim niyetim yok.
Hoşgörü budur ve benim için çok önemli.
Ağabeyim sordu, "Hazel, ne yapmalıyız?
Onunla evlensem mi?"
Ona nasıl tepki vereceğimi bilemedim.
Ben de o anda
bana mantıklı gelen tek şeyi yaptım.
Bir ayakkabımı ve bir çorabımı çıkardım.
Diğer ayağımdakileri bıraktım.
Hafifçe eğik durup
ona olabildiğince tatlı şekilde gülümsemeye çalıştım.
Ona nazikçe el salladım.
Ona tokat atacağım sandı.
Daha hızlı davrandı.
Kalp atışlarını avucunun içinde,
cildimde hissettim.
Bana göre gerçek sevgi bu.
Çok teşekkürler Köln!
Geldiğiniz için teşekkürler.
Kendinize iyi bakın.
Çok teşekkürler.
Şarkı söylüyorum
Köln için
Normalde insanlar şimdiye kadar
Skip Outro'ya tıklardı
Kendinize soruyorsunuz, bir dakika
Nasıl bu kadar çok kişi çalıştı?
İdari yapımcı nedir?
Tam olarak neyi idare ediyor?
Neyin yapımcısı?
Sahnede garip bir kadın duruyor işte
Üstünde...
Kendi seçtiği güzel bir kıyafet var
Zevkli kadınmış
Çok doğal bir tarzı var
Muhtemelen makyajını da kendisi yapmıştır
Herhalde çabuk siliniyordur
Çünkü her gece sekiz saatten fazla uyuyor
Cildi de temiz
Geldiğiniz için sağ olun Gidiyorum artık
Bar açıldı
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy