Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานคอมเมดี้สเปเชียลของ NETFLIX)
‎ขอต้อนรับขึ้นสู่เวที สดจากโคโลญ
‎เฮเซล บรูกเกอร์
‎ขอบคุณมากค่ะ โคโลญ
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้มาที่นี่
‎และฉันก็ดีใจที่ในที่สุดโชว์ของฉันก็ถูกถ่ายไว้
‎คนจะได้ดูบนจออยู่ที่บ้านได้
‎ฉันชอบดูอะไรๆ จากในจอ
‎สมัยเด็ก ฉันชอบดูทีวี
‎ฉันกับพี่ชายอีกสองคนไม่ค่อยได้ดูทีวีนัก
‎พ่อแม่สั่งห้ามเรา
‎โดยอ้างว่า "รัก" อ้างนั่นนี่ไปเรื่อย
‎พวกท่านเอาแต่บอกให้เราออกไปข้างนอก…
‎ให้เราคุยกัน…
‎ให้แกะแคร์รอตเป็นรูปอะไรฮาๆ
‎แต่เราอยากดูทีวี ถึงจุดหนึ่ง พ่อแม่เราก็เข้าสู่
‎วัยที่เริ่มทดสอบข้อจำกัดของตัวเอง
‎พ่อแม่ฉันถึงวัยที่เกิดคำถามว่า ‎พวกท่านทำได้แค่ไหน
‎ก่อนที่ลูกๆ จะบอกว่า "หยุดนะ พอได้แล้ว"
‎และหนึ่งในข้อจำกัดที่ว่า ‎ก็คือกฎข้อหนึ่งที่พวกท่านตั้งขึ้น
‎จำนวนนาทีที่ฉันกับพี่ๆ จะได้ดูทีวีในแต่ละวัน
‎จะเท่ากับจำนวนหน้าหนังสือที่เราอ่าน
‎กฎบ้าบออะไรกัน
‎คุณเอาสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลกอย่างทีวี
‎มาเทียบกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในโลก ‎อย่างการอ่านเนี่ยนะ
‎และจำนวนนาทีที่เราได้รับอนุญาตให้ดู
‎จะเท่ากับจำนวนหน้าที่จุดอ่อนของทีมอ่านได้
‎เราจะพากันนั่งล้อมจุดอ่อนของทีม ‎อย่างกับเชียร์ลีดเดอร์
‎อ่านให้เร็วขึ้นอีก เร็วขึ้นอีก
‎เลียปลายนิ้วซะแล้วจะพลิกเปิดหน้าได้เร็วขึ้น
‎แต่จะอ่านได้แค่ไหนก็ตาม ‎พวกเราก็ดูแค่รายการเดียวเท่านั้น
‎เว็ทเอน ดาส
‎เราดูเว็ทเอน ดาสทุกครั้งที่มันฉาย
‎ฉันเติบโตที่ชานเมืองซูริคในสวิตเซอร์แลนด์
‎เว็ทเอน ดาสคือประตูสู่ยุโรปสำหรับฉัน
‎ฉันนึกว่าเยอรมนีน่ะ
‎คือประเทศที่เต็มไปด้วย ‎คนที่มีความสามารถไร้ประโยชน์
‎แต่แทนที่จะอาย ‎ความสามารถพิลึกกึกกือของตัวเอง
‎พวกเขากลับแสดงมันออกมาต่อหน้าผู้ชมนับล้านๆ
‎และถ้าคุณไม่รู้จักเว็ทเอน ดาส ‎มันคือสุดยอดโชว์ตลอดกาล
‎โธมัส ก็อตต์ชอล์กเดินเข้ามา
‎หนุ่มบาวาเรียผมบลอนด์หยักศกร่างโย่ง
‎ในชุดสูทสุดวิบวับซึ่งดูเหมือนกับ ‎นกเยอรมนีเขตร้อนแสนองอาจ
‎พอเข้ามาเขาก็ทักทายผู้ชม ‎"สายัณห์สวัสดิ์ สวัสดี เซร์วูส
‎สวัสดีบรูซ วิลลิส สวัสดี ยินดีต้อนรับ
‎ครับ ผมรู้ว่าโซฟาตัวนั้นมันใหญ่ ‎โซฟานั่นใหญ่ที่สุดในเยอ…
‎กินฮาริโบเถอะ กินฮาริโบเดี๋ยวนี้"
‎บรูซ วิลลิสนั่งงงอยู่ตรงนั้นและคิดว่า "โอเค
‎ฉันได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับ
‎วงการบันเทิงเยอรมนีมาเยอะ
‎แต่นี่มันห่วยแตกยิ่งกว่าอะไรดี
‎เกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้"
‎บรูซ วิลลิสนี่คือเยือร์เกิน
‎เยือร์เกินมาจากฟีลิงเงินชเวนนิงเงิน
‎และเยือร์เกินก็บอกยี่ห้อกระดาษทิชชู่ได้ ‎ด้วยการชิมมัน
‎แล้วความสับสนบนใบหน้าบรูซ วิลลิส ‎ก็หลีกทางให้กับความแหวะ
‎เขาเอานิ้วอุดหู
‎เพราะไม่อยากเชื่อในคำแปลที่ตัวเองได้ยิน
‎เยือร์เกินเดินเข้ามา
‎เยือร์เกินเป็นวิศวกรโยธาวัย 45 ปี ‎จากเยอรมนีตอนใต้
‎ในห้องแต่งตัว พวกนั้นพยายามโน้มน้าวเขา
‎ให้อย่าใส่กางเกงปั่นจักรยานเข้ารายการ
‎พวกนั้นเจรจากับเขาแล้ว ‎ตอนนี้เขาเลยใส่กางเกง
‎ที่พอรูดซิป…
‎จะปรับความยาวได้
‎ในหัวผู้ชมเกิดคำถาม ‎"เยือร์เกิน อะไรของคุณเนี่ย"
‎คุณออกทีวีแค่สามนาที
‎คุณคิดอะไรของคุณ ฝั่งหนึ่ง…
‎คุณปรับให้มันสั้น ส่วนอีกฝั่งดันเป็นขายาว ‎คุณจะบอกอะไรเรากันแน่
‎ด้านบน เยือร์เกินสวมแว่นตาว่ายน้ำสีเข้ม
‎แล้วติดม้วนกระดาษชำระย่อส่วนไว้
‎แบบนั้นผู้ชมทางบ้านที่ไม่ได้เปิดเสียง
‎หรือคนที่เข้าใจอะไรยากอยู่แล้วแต่แรก
‎ก็สามารถดูออกว่า ‎อะไรคือสิ่งสำคัญในชีวิตเยือร์เกิน
‎โธมัสกับบรูซเริ่มหารือกัน
‎"เขาจะทำได้หรือไม่"
‎โธมัสบอกว่า "ได้สิ ‎เขามาจากฟีลิงเงินชเวนนิงเงิน
‎มีแต่เยือร์เกินนี่แหละ ‎ที่จะระบุยี่ห้อจากรสชาติได้"
‎บรูซ วิลลิสบอกว่า "ไม่ เขาไม่ได้
‎ให้ผมกลับสักที พอเถอะ ไม่เอาแล้ว"
‎เยือร์เกินกินกระดาษ ‎ม้วนแล้วม้วนเล่าอย่างกล้าหาญ
‎แน่นอน เขาทำได้
‎และเพื่อเป็นการลงโทษบรูซ วิลลิส ‎หลังจบรายการ โธมัส ก็อตต์ชอล์ก
‎โธมัส ก็อตต์ชอล์กใช้ปลาเทราต์ที่ตายแล้ว
‎ฟาดหน้าเขาสามครั้ง
‎นั่นแหละเว็ทเอน ดาส ‎มันคือสุดยอดรายการตลอดกาล
‎มันสนุกกว่าอ่านหนังสือตั้งเยอะ
‎สมัยเป็นเด็ก ฉันแน่ใจมาตลอด
‎ว่าสักวันฉันจะได้เป็นโธมัส ก็อตต์ชอล์ก ‎มันคือความฝันอันดับหนึ่ง
‎ฉันอยากมีผมแบบโธมัส ก็อตต์ชอล์ก ‎มีบุคลิกแบบโธมัส ก็อตต์ชอล์ก
‎ฉันอยากออกทีวีมาก
‎แล้วฉันก็ได้ออกทีวี และฉันก็…
‎ยังได้ออกทีวีบ้าง แต่ว่า…
‎เรื่องที่เกิดขึ้นเสมอเบื้องหลังรายการทีวี
‎คือในทุกห้องมันต้องมีคนเกินมาสองคน
‎ที่เลิกเรียนสังคมวิทยาเอาเมื่อสาย
‎บทสนทนามันเลยน่าเบื่อ
‎ฉันจึงคิดจะทำรายการของตัวเอง
‎ฉันกับเพื่อนร่วมงาน โธมัส สปิทเซอร์
‎ได้ทำรายการในยูทูบขึ้นมา
‎ฉันมีรายการรอบดึก ‎ในห้องนั่งเล่นของตัวเองที่โคโลญ
‎ฉันคิดว่า ‎"ฉันจะเชิญใครมาเป็นแขกดีนะ" เพราะว่า…
‎เราต้องมีแขก
‎ไม่งั้นนานไป ถ้าเราเอาแต่พูดกับเก้าอี้ว่าง
‎มันจะกลายเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ
‎ฉันติดต่อคนที่ฉันคิดว่าเจ๋ง ‎ฉันคิดว่ามีใครเจ๋งบ้างในสายตาฉัน
‎ฉันคิดว่าอังเคอ เองเกลเคอเจ๋ง ‎เธอเป็นนักแสดงที่ตลกและมีพรสวรรค์
‎ฉันถามเธอว่า "นี่ อังเคอ ‎คุณอยากสนับสนุนฉันไหม
‎มาที่บ้านฉันสิ ‎ถึงไม่มีค่าตอบแทน แต่เรามีเอ็มแอนด์เอ็ม
‎คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจในขั้นตัดต่อนะ โทษที ‎สิทธิ์ขาดเป็นของเรา
‎เอาด้วยไหม"
‎อังเคอ เองเกลเคอตอบ ‎เธอมองไม่ออกว่ามันจะเข้าท่าได้ยังไง
‎และฉันก็คิดว่า ‎"แย่จังที่จินตนาการคุณไม่กว้างไกล"
‎ตัวเลือกที่สองคือบาร์บาร่า ชูเนอแบร์เกอร์
‎บาร์บาร่า ชูเนอแบร์เกอร์คือพิธีกรรายการทีวี
‎ที่ทั้งน่ารักและกำลังดัง
‎เธอมีผมสีบลอนด์ยาวและมีตาสีฟ้าดวงโต
‎เธอดูแปลกใจนิดๆ ตลอดเวลาแบบนี้…
‎เหมือนเธอไม่เชื่อว่าเธอได้ออกทีวีอีกครั้ง
‎เธอเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง
‎อาจเป็นคอนแทคเลนส์ในตาเธอเอง
‎หรือในมโน
‎บาร์บาร่า ชูเนอแบร์เกอร์ไม่ตอบกลับเลย
‎ฉันเลยคิดว่าถ้าไม่มีใครอยากมารายการฉัน
‎ฉันก็จะพาสัตว์มาออกแทน
‎เพราะข้อดีเกี่ยวกับสัตว์คือพวกมันมีสิทธิน้อยมาก
‎พวกสัตว์มีสิทธิน้อยมากในแบบที่ว่าอีกสิบปี
‎สังคมของเราจะมานั่งนึกเสียดาย
‎ที่เราเอาเปรียบมันน้อยไป ‎สมัยที่พวกมันยังมีสิทธิไม่กี่อย่าง
‎ฉันโทรหาบริษัทจัดหา ‎สัตว์มากความสามารถในโคโลญ
‎"อังเกลิก้า สัตว์สำหรับถ่ายทำ" ฟังชื่อก็รู้ว่าโปร
‎เธอเป็นใคร อังเกลิก้า ‎เธอทำอะไร ถ่ายทำสัตว์
‎และอังเกลิก้า…
‎อังเกลิก้าคือสาวโคโลญดั้งเดิม
‎เป็นคนโคโลญที่พูดสำเนียงเคิลช์
‎ก่อนมาที่นี่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีจริง
‎สำเนียงเคิลช์มันจะแบบ…
‎มันเหมือนลิ้นยังเป่าเครื่องวัดแอลกอฮอล์ 0.2 ‎แต่ตัวไปอยู่ที่ที่ทำงานแล้ว
‎"ถ้ามันจะมามันก็มา" "มันออกมาดีเสมอ"
‎คนที่ทำงานทางปัญญาไม่มีทางคิดแบบนั้นแน่
‎คนที่อยู่ในห้องทดลองเคมีไม่มีทางคิดว่า
‎"มันออกมาดีเสมอ"
‎ลิเธียม น้ำ "มันออกมาดีเสมอ"
‎แล้วฉันก็ถามอังเกลิก้า
‎ค่าเช่าห่านอยู่ที่เท่าไร
‎ฉันอยากจะเช่าห่าน
‎ฉันจะพามันไปที่ห้องนั่งเล่น ‎เพื่อสัมภาษณ์และจิกกัดมัน
‎อารมณ์ของอังเกลิก้าเปลี่ยนทันที
‎ชาวแคว้นไรน์อารมณ์ดีหายวับ
‎เธอเปลี่ยนนำเสียง เธอบอกว่า "ฟังนะ"
‎คุณจะบ้าเหรอ
‎ห่านเนี่ยนะ เวลาคนโคโลญโกรธ ‎พวกเธอจะพูดแบบนั้นแหละ
‎กระแทกเสียงพยางค์แรก ‎ไปข้างหน้าแบบเกรี้ยวกราด
‎แล้วถอยมาพูดพยางค์สองแบบผวา "ฟังนะ"
‎"คุณจะบ้าเหรอ"
‎จะดีที่สุดถ้าหายใจออกตอนไปข้างหน้า
‎แล้วพอกลับมาก็หายใจเข้า "คุณจะบ้าเหรอ"
‎"ห่านเนี่ยนะ"
‎ถ้าดิสนีย์ทำหนังเกี่ยวกับเครื่องสูบลม ‎ที่มีปัญหาความก้าวร้าว
‎เจ้านั่นก็ควรจะพูดแบบอังเกลิก้า
‎ฉันถามว่า "ห่านมีปัญหาอะไร"
‎เธอบอกว่า ‎"คุณไม่รู้กฎข้อแรกของวงการโชว์หรือไง"
‎ห้ามเอาห่านเข้ากอง ห่านทำพังหมด
‎แล้วเธอก็วางสาย ฉันไม่ยักเคยได้ยินเรื่องนั้น
‎ฉันก็เลยไปกูเกิลดู "ห่านทำพังหมด"
‎และสิ่งที่ฉันเจอก็คือคลิปวิดีโอยาวหลายชั่วโมง
‎ของห่านที่หักแขนเด็กสี่ขวบ
‎และถ้าคุณรู้เรื่องนั้น
‎ถ้าคุณมีข้อมูลนั้นเกี่ยวกับห่าน
‎คุณก็จะมองเห็นเนื้อแท้ของห่าน ห่าน…
‎มันดูเหมือนหงส์โทรมๆ
‎เหมือนหงส์อาร์ทีแอลสไว
‎แล้วจะดีเหรอถ้าฉันจ้องมัน ‎แบบเดียวกับวัยรุ่นชอบแส่หาเรื่อง
‎เวลาเด็กสี่ขวบว่าง เขามักจะยืนเฉยๆ
‎สิ่งเดียวที่เด็กสี่ขวบมีก็คือเวลาว่าง
‎อยู่มาวันหนึ่ง ‎เขากำลังทำอะไรตามประสาเด็กสี่ขวบ
‎ฉันไม่รู้ว่าเด็กสี่ขวบทำอะไรบ้าง ‎เราอยู่กันคนละสังคม
‎แต่คนนี้เป็นเด็กสี่ขวบย้อนยุค ‎เขายืนเล่นโยโย่อยู่ตรงนั้น
‎ผมสี่ขวบ
‎ถ้าเกิดมีคนถาม ผมสี่ขวบครึ่ง
‎ผมเพิ่งสี่ขวบเมื่อวาน ช่างมันเถอะ
‎แล้วจากนั้นห่านก็มา
‎นั่งอูเบอร์มา
‎ห่านไม่สนใจธุรกิจรายย่อยหรือสิ่งแวดล้อม
‎เธอมองออกมานอกหน้าต่าง ‎พอเห็นเด็กสี่ขวบเธอก็พูดว่า "เซอร์เก
‎เซอร์เก หยุดก่อน
‎นั่นเด็กสี่ขวบ
‎งานเข้าแล้ว
‎ตอนนี้ ชั่วโมงงานเข้า จอดให้ฉันลง
‎ห่านเดินออกมา เฮ่ ดูห่านนั่นสิ
‎นั่นแหละๆ ลงแม่น้ำไรน์ไปเลย พวกเซ่อ
‎โอเค ตอนนี้ทุกอย่างเป็นที่น่าพอใจ
‎ถ้าคุณบอกฉันเมื่อหกเดือนก่อนว่า
‎"โชว์ของคุณจะถูกบันทึกไว้
‎และห่าน 20 ตัวจะบินผ่านตรงคิวเป๊ะๆ" ‎ฉันคงตอบว่า "ไม่จริงมั้ง"
‎จากนั้นห่านก็ลงจากอูเบอร์
‎เดินอย่างมั่นใจไปหาเด็กสี่ขวบ
‎หักแขนเขาแล้วก็กลับขึ้นอูเบอร์
‎เด็กสี่ขวบน้ำตานองหน้า เขาคาดไม่ถึง
‎ตอนนี้แขนเขากลายเป็นกระสอบหนัง ‎จุด้วยกระดูกป่น
‎ห้อยด้วยโยโย่ที่ไกวไหวๆ ตามลม
‎พอแม่เขามาเห็น เธอไม่ทันเห็นห่าน เลยคิดว่า
‎"เขาทำตัวเอง เขาเล่นโยโย่แรงไป"
‎ก่อนจะแพ่งกบาลเขาเข้าให้
‎ห่านเห็นความรุนแรงที่เกิดขึ้น
‎เธอมีความสุข เธอจุดบุหรี่สูบ
‎แล้วก็ให้เซอร์เกห้าดาวในแอปอูเบอร์
‎และพลังงานแบบนั้นมันเป็นลบเกินไปสำหรับฉัน
‎ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนั้นในบ้าน ‎ฉันเลยโทรกลับหาอังเกลิก้า
‎และบอกว่า "ฉันขอโทษ
‎ฉันไม่รู้ว่าห่านเป็นพวกโรคจิต ‎เรื่องนั้นเปลี่ยนทุกอย่างไปเลย
‎คุณยังมีนกอะไรอีกบ้างไหม"
‎เธอบอกว่า "ฉันจะส่งนกเคาซ์ไปให้
‎ฉันบอกว่า "เยี่ยม"
‎ฉันสิ้นหวัง ฉันไม่รู้ว่าเคาซ์คืออะไร
‎เคาซ์ก็คือ…
‎สัตว์ที่น่าผิดหวังอย่างมาก
‎ใช้คำอื่นไม่ได้เลย เริ่มจากรูปลักษณ์ก่อนนะ
‎เคาซ์ดูเหมือนนกฮูกที่ถูกจับอาบน้ำร้อนเกิน
‎ถ้าคุณออกไปเล่นกับนกฮูกแล้วตัวมันเปื้อน
‎ขนติดหมากฝรั่ง คุณจะพยายามแกะมันออก
‎ด้วยเนยถั่ว ด้วยมายองเนส แต่ไม่มีอะไรได้ผล
‎ทีนี้คุณก็มีนกฮูกสกปรก
‎ที่มีหมากฝรั่งและเนยถั่วและมายองเนสติดตัว
‎แล้วคุณก็จะไปพิมพ์ถามในเว็บกู๊ดเควสชัน
‎"เฮ่ ช่วยผมจัดการนกฮูกสกปรกที"
‎แทนที่จะได้คำวิจารณ์สร้างสรรค์
‎คุณกลับเจอแต่ความเห็นแสดงความเกลียดชัง ‎แบบด่าเนียนๆ
‎"คุณจะพานกฮูกออกไปข้างนอกทำไม
‎ทุกคนรู้ว่าเราทำกับนกที่แสนวิเศษแบบนั้นไม่ได้
‎คนแบบคุณนี่แหละปัญหาของเยอรมนี
‎เพราะงั้นฉันถึงโหวตให้พรรคขวาสุดโต่ง"
‎แล้วคุณก็จะคิดว่า "พระเจ้า
‎ฉันแค่มาถามหาวิธีทำความสะอาดนกฮูกตัวเปื้อน"
‎คุณปิดแล็ปท็อป
‎อ่านป้ายฉลากบนนกฮูก
‎"ซักมือเท่านั้น" แล้วคุณก็คิดว่า
‎"ซักมือเหรอ นั่นมันยุคคุณทวดแล้ว"
‎แล้วคุณก็เอานกฮูกลงตู้ซักผ้าแป๊บหนึ่ง
‎ปั่น 20 นาที น้ำร้อน 90 องศา
‎จากนั้นพอนกฮูกออกมาก็ปิ๊ง กลายเป็นนกเคาซ์
‎สิ่งที่นกเคาซ์ทำได้มีแค่สองอย่าง
‎นกเคาซ์ทุกตัวทำแค่สองอย่าง ‎อย่างแรกคือมันสามารถทำท่าทาง
‎เหมือนดูแข่งเทนนิสที่จืดชืดและยืดยาด
‎อย่างที่สอง มันสามารถทำท่าทางเหมือนไม่แน่ใจ
‎ว่าบอลแตะเส้นหรือไม่
‎นกเคาซ์มาถึง ค่าเช่านกเคาซ์คือ 400 ยูโร
‎ทีนี้อีกฉากหนึ่ง โธมัสกับฉันอยาก…
‎เราอยากให้ฉันเปลือยอก
‎ฉันควรจะโชว์เต้าแวบหนึ่ง ‎แต่โชว์ในแบบที่โธมัสเรียกว่า "เสียดสี"
‎ฉันบอกว่า "ไม่…
‎คนเราจะโชว์เต้าแบบเสียดสีได้ยังไง"
‎โธมัสบอก "ใช่ คนจะมองว่ามันเซ็กซี่ไม่ได้
‎พวกเขาควรจะหัวเราะ"
‎แล้วฉันก็บอกว่า "ไม่ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น
‎ฉันเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง ‎ฉันไม่ทำแน่ ไม่จำเป็นต้องทำ
‎ฉันไม่จำเป็นต้องโชว์…
‎เนื้อหนังมังสาเพื่อล่อให้ใครคลิกเข้ามาดู
‎ฉันรู้คุณค่าของตัวเองและรู้ว่าฉันทำอะไรได้
‎ฉันไม่จำเป็นต้องทำ ‎ฉันนิยามตัวเองเป็นพวกสตรีนิยม
‎ฉันไม่โชว์เต้าแน่นอน"
‎ทีนี้…
‎ฉันโทรหานักเต้นเปลื้องผ้า
‎เพราะนั่นคือความหมาย ‎ของการเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง
‎การเป็นผู้หญิงเข้มแข็งหมายถึง
‎การแยกแยะผู้หญิงอ่อนแอแบบนั้นให้ออก
‎และทำตัวให้เด่นกว่า ‎ด้วยการหาเงินให้ได้มากกว่า
‎ฉันโทรหาบริษัทจัดหานักเปลื้องผ้า
‎"นี่ ถ้าจะจ้างผู้หญิงมาโชว์เต้า ‎นานหนึ่งวินาทีคุณคิดเท่าไร
‎ไม่ต้องห่วง แค่โชว์แบบเสียดสี ‎ถกลงปุ๊บก็ดึงขึ้นเลย
‎หน้าเธอจะไม่โผล่มาด้วย
‎เราไม่จำเป็นต้องให้ใบหน้ามาวัดคุณค่าของผู้หญิง
‎แค่แวบเดียว…"
‎เขาบอกว่า "400 ยูโร"
‎ฉันตอบ "จะบ้าเหรอ ‎ฉันได้นกเคาซ์มาในราคา 400 ยูโร
‎และนกเคาซ์ไม่ได้แค่เปลือยท่อนบน ‎แต่มันยังเปลือยท่อนล่าง
‎ด้วยเงิน 400 ยูโร ฉันได้นกเคาซ์เปลือย
‎ที่กระตือรือร้นจะทำงาน ‎แถมยังไม่รู้จักคำว่าสหภาพอีกต่างหาก"
‎จากนั้นฉันก็ไปถามนักแสดงหญิงคนหนึ่ง
‎ว่าเธออยากรับบทนักเปลื้องผ้าที่มารับบทฉันไหม
‎เธอตกลงด้วยราคา 50 ยูโร
‎นี่คือสูตรโกงชีวิตนะคะทุกท่าน ‎ถ้าคุณต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ที่คุณไม่นึกอยากจะทำ ให้ลองไปถามนักแสดงหญิง
‎ในช่วงสิ้นเดือนว่า "นี่
‎เธอสนใจจะเล่นบทคนคนหนึ่ง
‎ที่ช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าไหม"
‎ฉันเพิ่งเลิกยาคุม
‎แต่วันนี้ฉันไม่ได้ทำขั้นตอนปรับตัว ‎ฉันไม่อยากทำพวกคุณมึน
‎เราไม่มีเวลาสำหรับปรับตัว
‎สิ่งที่ปีนี้สอนให้ฉันรู้ก็คือ ‎เราไม่มีเวลาสำหรับปรับตัว
‎แล้วก็ขอโทษด้วย ‎ถ้าคุณหวังให้ฉันวิจารณ์ระบบรัฐมากกว่านี้
‎ฉันไม่เสียใจที่ไม่ได้สนองมันให้กับคุณ
‎ที่ฉันเสียใจคือการที่คุณมาดูโชว์ตลก
‎เพื่อฟังใครสักคนวิจารณ์ระบบ
‎คุณอยู่บ้านตามลำพังก็สามารถวิจารณ์ระบบรัฐ ‎ได้ง่ายมากพออยู่แล้ว
‎แค่อ่านหนังสือพิมพ์แล้วคิดกับตัวเอง
‎"โธ่ ระบบของประเทศนี้
‎งี่เง่าสิ้นดี
‎ไม่ ฉันกำลังวิจารณ์มันอยู่"
‎ฉันหยุดยาคุมและไปพบสูตินรีแพทย์ของฉัน
‎สูตินรีแพทย์ของฉันแก่มาก ผิวขาวมาก
‎แล้วก็เป็นชายแท้ทั้งแท่ง
‎ฉันว่าฉันต้องให้โอกาสคนกลุ่มนี้ในตลาดงานหน่อย
‎ฉันมีเพื่อนสาวที่ไม่สบายใจกับเรื่องดังกล่าว
‎พวกเธอถามว่า ‎"มันแปลกๆ ไหมนะที่มีสูตินรีแพทย์เพศชาย
‎มันไม่มีแบบว่า…"
‎- "แบบอะไร" ‎- "ก็แบบว่า…"
‎- "อะไรเนี่ย" ‎- "ก็แบบ…
‎บรรยากาศวาบหวิวในห้องไง"
‎ไม่มีย่ะ คือมัน…
‎ข้อแรก เขาแก่หง่อมจนไม่สะทกสะท้านแล้ว
‎เขาใช้ความรู้สึกมากกว่า ‎เหมือนเป็นสัญชาตญาณกับเรื่องทั่วๆ ไป
‎สอง การมีสูตินรีแพทย์หญิงมันดีกว่าตรงไหน
‎ฉันรับการแข่งขันแบบนั้นไม่ไหว
‎ถ้าเกิดมีผู้หญิงสวยการศึกษาสูง ‎เดินเข้ามามองฉัน…
‎และสาม เขาเป็นมือโปรตัวจริง
‎อะไรก็ล้มเขาไม่ได้
‎เขาใช้แต่ศัพท์เทคนิค
‎เขาพูดแค่ภาษาละตินกับฉัน ฉันไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‎เขาเป็นตาแก่จากซูริค เขาจะพูดอะไรบ้าๆ ก็ได้
‎แต่เขาไม่ทำอย่างนั้น ‎เขาไม่ได้เดินเข้ามาแล้วบอกว่า "คุณบรูกเกอร์
‎หอยคุณเป็นไงบ้างล่ะ"
‎ซึ่งฉันชอบนะ แต่เขาไม่ทำ ‎เขาเอาแต่พูดละตินกับฉัน
‎เอาเป็นว่าเช้าวันพุธเวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง
‎ฉันไม่ได้ใส่ทั้งกางเกงและกางเกงใน
‎แล้วก็มีชายแก่พูดภาษาละตินคล่องปร๋อกับฉัน ‎เป็นเวลาชั่วโมงครึ่ง
‎นี่เหมือนการเดทกับพระสันตะปาปา ‎ที่ฉันจินตนาการไว้เปี๊ยบ
‎ไม่ ฉันไม่คิดว่าพระสันตะปาปา ‎จะไปเดทกับฉันหรอก
‎ฉันแก่เกินไป 20 ปี
‎และเป็นผู้หญิง
‎สิ่งแรกที่คุณต้องทำเวลาไปพบสูตินรีแพทย์…
‎เพื่อเป็นข้อมูลสำหรับสาวๆ วัยแรกแย้ม
‎สิ่งแรกที่คุณต้องทำ ‎คือการให้ตัวอย่างปัสสาวะกับพวกเขา
‎ฉันไปที่นั่น กระตือรือร้นเต็มที่ ‎แต่ฉันไม่ได้เตรียมฉี่สำรองมาไว้
‎ฉันไม่เคยไปที่ไหนเป็นครั้งแรก ‎และคิดกับตัวเองว่า…
‎"รถเมล์ออกในอีกสองนาที ‎กระเพาะปัสสาวะฉันเต็มแล้วสามในสี่
‎จะไปห้องน้ำก่อนดีหรือจะพกมันไปด้วย
‎อาจมีคนที่นั่นดีใจที่ได้มันก็ได้"
‎พอฉันเข้าไป พนักงานต้อนรับก็ยื่นถ้วยให้
‎และบอกว่า "คุณบรูกเกอร์ ‎ขอตัวอย่างปัสสาวะด้วยนะคะ"
‎ฉันเข้าไปในห้องน้ำ กดดันใหญ่หลวง
‎ฉันคะยั้นคะยอตัวเองให้เติมถ้วยนั่นหนึ่งในสี่
‎เร็วเข้า เฮเซล
‎นี่ฤดูกาลหน่อไม้ฝรั่งนะ
‎แล้วฉันก็วางถ้วยไว้ในตู้เล็กๆ
‎มันจะมีตู้เล็กๆ ที่เปิดจากด้านเราก็ได้
‎จากอีกด้านก็ได้ เหมือนปฏิทินเทศกาลคริสต์มาส
‎ยกเว้นวันเดียว
‎ทุกวันคือวันคริสต์มาส และในนั้นก็มีแค่ฉี่
‎และเมื่อคุณเปิดด้านหนึ่ง
‎คุณก็จะภาวนาขออย่าให้ ‎มีใครเปิดจากอีกฝั่งพร้อมกับคุณ
‎คุณนายฮูเบอร์ ยังยังสอนเป่าขลุ่ยอยู่หรือเปล่า
‎แต่แบบนั้นน่ะดีแล้ว
‎มีบางที่เหมือนกันที่ไม่มีระบบตู้แบบนี้
‎คุณต้องถือถ้วยออกมา
‎เดินผ่านทุกคนที่รออยู่
‎มีผู้หญิงบางคนที่ทำแบบนั้นอย่างมั่นใจ
‎นั่นคือเป้าหมายในชีวิตฉัน
‎ฉันอยากเป็นผู้หญิงที่เดินออกมาสบายๆ
‎จ้องตาใครๆ
‎สวัสดี
‎บาร์เปิดแล้วค่ะ
‎จากนั้นฉันก็เข้าห้องตรวจ
‎ห้องปูกระเบื้องที่แสนเย็นชา ‎หมอมองฉันและพูดว่า
‎"สวัสดีคุณบรูกเกอร์ ปล่อยตัวตามสบายนะ"
‎"ปล่อยตัวตามสบาย" เป็นวลีที่ดีจริงๆ
‎เป็นแนวคิดที่ดีมาก "อิสรภาพ"
‎แต่เขาอยากให้ฉันถอดกางเกง ‎และกางเกงในออก
‎ซึ่งสำหรับฉันแล้ว ‎นั่นมันไม่เกี่ยวอะไรกับอิสรภาพเลย
‎ฉันไม่เคยรู้สึกว่ากางเกงจำกัดอิสรภาพของฉัน
‎ฉันไม่เคยร่วมห้องกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จัก ‎และคิดในใจว่า
‎"ฉันรู้สึกดีนะ
‎แต่กางเกงตัวนี้…
‎ขอให้ฉันถอดมันได้ทีเถอะ"
‎ถ้าเป็นไปได้ ฉันขอใส่กางเกงทับจะดีกว่า ‎แต่มันไม่มีตัวเลือกนั้นอยู่
‎ฉันตามน้ำไป ฉันเป็นลูกทีมที่ดี
‎ถ้าฉันร่วมมือ มันก็จะจบไวขึ้น
‎ฉันถอดกางเกงกับกางเกงในออก ‎ส่วนท่อนบนนี่แต่งเต็ม
‎เสื้อยืด เสื้อกันหนาว แจ็กเก็ต
‎แว่นเล่นสกี
‎หมวกที่มีขวดเบียร์ติดทางซ้ายและขวา
‎และมีคำว่า "ฉันรักมินนิโซตา"
‎และที่เท้าก็สวมถุงเท้า
‎แล้วฉันก็ต้องเผชิญกับคำถามที่ยากมาก
‎ฉันต้องถอดถุงเท้า…
‎ออกไหม
‎หรือฉันต้องสวมรองเท้าอีกที
‎ใจหนึ่ง การถอดถุงเท้าออก ‎บ่งบอกว่าฉันอยากให้เขาผ่อนคลาย
‎ฉันอยากให้เขาคิดว่าฉันยินดีที่จะทำ
‎แต่ฉันมาเพื่อสนุก ฉันทำเพราะอยากทำ
‎แต่ข้อสนับสนุนสำหรับฝั่งสวมรองเท้า
‎คือสำหรับบางคน ที่นั่นคือออฟฟิศของมืออาชีพ
‎แต่มันจะดูงี่เง่าแน่ๆ
‎ถ้าเราไม่ใส่กางเกงและกางเกงใน
‎แต่กลับใส่ถุงเท้าและรองเท้าบูท
‎มันสื่อว่า "เฮ่ ฉันทุ่มเต็มที่
‎แต่ฉันมีเวลาไม่มาก"
‎ตอนนั้นฉันเลยทำสิ่งที่สมเหตุสมผลกับสถานการณ์
‎ฉันถอดถุงเท้าข้างหนึ่ง
‎ส่วนเท้าอีกข้างก็สวมรองเท้า
‎จากนั้นก็ยืนเป๋นิดๆ และบอกว่า "โอเค หมอ
‎ลงมือเลย ฉันไม่เคยรู้สึก ‎อิสระเท่านี้มาก่อนในชีวิต"
‎แล้วมันก็เริ่มขึ้น ไม่จำเป็นต้องถามซ้ำ
‎คุณเอนหลังลงนิดๆ เหมือนอยู่กับหมอฟัน
‎แต่เขาไม่สนใจใบหน้าคุณเท่าไร
‎ไม่อย่างนั้นคุณคงต้องหาหมอคนใหม่แล้ว
‎หมอฟันน่ะ
‎พอเริ่มลงมือ สูตินรีแพทย์ของฉัน ‎จะกลายเป็นคนพูดเก่ง
‎ตอนเขาเริ่มตรวจ
‎ในเวลาแบบนี้ฉันไม่อยากพูดคุยเล่น
‎ฉันไม่รู้ว่าอะไรพูดได้ อะไรล้ำเส้น
‎เราไม่พูดเรื่องนี้กันในที่สาธารณะ
‎ฉันจะ…
‎ฉันจะลูบหัวเขาได้ไหม
‎ไม่รู้ทำไมฉันถึงเลือกภาษาสเปน
‎มันใกล้เคียงกับภาษาละตินที่สุดที่ฉันรู้จัก
‎เพราะเขามีผมน้อยมาก
‎บางทีเขาอาจมีปากกาสำหรับวาดรูป ‎เหมือนที่ร้านอาหารมีไว้ให้เด็กๆ
‎แล้วเขาก็ไปที่กล่องเครื่องมือ
‎เขามีกล่องเครื่องมือกล่องหนึ่ง
‎ที่เขาประมูลมาจากสหภาพโซเวียตในปี 1890
‎มันเย็นกว่าส่วนอื่นๆ ของห้อง 14 องศาเสมอ
‎ฉันไม่รู้ว่าได้ไง
‎จากนั้นเขาก็หยิบเครื่องมือชิ้นโปรดออกมา
‎เครื่องมือชิ้นโปรดของเขาคือปากเป็ดโลหะ
‎พอคุณกดที่ท้องของมัน มันจะ…
‎จะงอยจะอ้าออก
‎มันไม่ได้ส่งเสียงร้องแบบนั้นหรอก ‎คุณต้องจินตนาการเอาเอง
‎ถ้ามันส่งเสียงแบบนั้นใส่คุณ ‎คุณก็อาการหนักแล้วล่ะ
‎จะงอยอ้าออก อัตราส่วนภาพเปลี่ยน ‎จาก 16 ต่อเก้าเป็นสี่ต่อสาม
‎และแรกที่สุด ‎เขาจะมองไปที่ห่วงคุมกำเนิดของฉัน
‎อย่างที่บอก ฉันเลิกกินยาคุมแล้ว
‎แต่ฉันยังอยากคุมกำเนิด
‎และห่วงคุมกำเนิดชนิดทองแดง ‎ก็เป็นวิธีคุมกำเนิดที่ไว้ใจได้
‎อย่างที่ชื่อบอก มันคือลวดที่ทำจากทองแดง
‎และมันใช้ในการคุมกำเนิดได้ผลเพราะว่าอสุจินั้น
‎ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบได้
‎ดันกลัวทองแดง
‎ฉันไม่รู้ว่าได้ไง ‎กรณีมันเหมือนผีดูดเลือดกับกระเทียม
‎และฉันก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนค้นพบเรื่องนี้
‎บางทีในยุคกลาง อาจมีวัยรุ่นคนหนึ่ง
‎ซึ่งชอบชักว่าวบนหลังคาโบสถ์ก็ได้
‎ห่วงคุมกำเนิดอยู่ได้นานเจ็ดปี
‎จากนั้นคุณจะต้องเปลี่ยนมัน
‎หลังจากผ่านไปเจ็ดปี
‎อสุจิก็ไม่กลัวทองแดงอีกต่อไป
‎บางทีลวดอาจจะสึกจนมันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว
‎ทั่วทุกที่มีแต่กราฟฟิตีและป้าย
‎ไข่เพี้ยนๆ บางใบปากระดาษชำระไปทั่ว
‎และเพราะอย่างนั้นด้านล่างของขดลวดถึงมีสาย
‎สายนั่น หมอของฉันอธิบาย
‎"คุณบรูกเกอร์ สายนั่นมันต้องยาวพอ
‎เพราะถ้าสายมันสั้นเกินไป ‎คุณจะดึงขดลวดออกมาไม่ได้"
‎ฉันไม่รู้ว่าถ้าเป็นแบบนั้นเราจะทำยังไง ‎ฉันว่าเราคงจะรอให้มันพ้นเจ็ดปี
‎และหวังว่าตัวเองจะท้องขึ้นมา แล้วทีนี้
‎ตอนที่เด็กคลอด…
‎วิธีนี้อันตรายมาก ‎เพราะกะโหลกของเด็กยังไม่ต่อเข้าด้วยกัน
‎ที่ฉันจะบอกก็คือมันเป็นวิธีคุมกำเนิดที่ล่าช้ามาก
‎ห่วงจะอยู่ไปเจ็ดปีแถมต้องรอจนมีลูกหนึ่งคน
‎"คุณรู้ไหม คุณบรูกเกอร์" ‎สูตินรีแพทย์ของฉันอธิบายต่อ
‎"จะให้สายมันยาวเกินไปก็ไม่ได้ ‎ถ้าสายยาวเกิน…
‎มันอาจรบกวนชีวิตประจำวันของคุณ"
‎แล้วฉันก็คิดในใจ "พวก
‎นายคิดว่าชีวิตประจำวันฉันเป็นไงยะ"
‎หรือบางที…
‎คำถามที่ดีกว่าอาจเป็นความยาวของสาย
‎ต้องยาวแค่ไหน 1.25 เมตรเลยไหม
‎นั่นคือวิธีคุมกำเนิดใช่ไหม
‎ฉันต้องยืนโดยมีเชือกเส้นยาวห้อยต่องแต่ง
‎เวลาขึ้นฟลอร์เต้นรำที่คลับสินะ
‎แล้วเชือกก็จะสั่นไปตามเสียงเพลง
‎ทุกคนมองฉันแล้วคิดในใจ "อี๋"
‎ยัยนี่มันตัวอะไร ลูกโป่งเหรอ
‎ลวดทองแดงมันจะทำให้ ‎ชีวิตประจำวันของฉันมีข้อจำกัดยังไง
‎ฉันยังวิ่งเหยาะๆ บนชายหาดได้ไหม ‎หรือที่ข้างหลังฉัน…
‎เชือกมันจะปลิว
‎และลูบไล้ข้อเท้าไหม้แดด ‎ของนักท่องเที่ยวอังกฤษอย่างนุ่มนวล
‎เวลาปั่นจักรยานโดยที่ใส่ห่วงคุมกำเนิด…
‎มันจะกระพือไปตามลม
‎มันจะโดนซี่ล้อ ‎แล้วพวกเด็กๆ ในหมู่บ้านก็จะพูดว่า "นี่
‎ได้ยินไหม
‎นอกจากเฮเซลจะมีวิธีคุมกำเนิดที่เข้าท่า
‎เธอยังมีมอเตอร์ไซค์ด้วย"
‎แล้วพอเลี้ยวขวา สายมันก็เข้าไปพันซี่ล้อ
‎ตัวฉันปลิวข้ามแฮนด์จับ
‎จักรยานชนพุ่มไม้ ขดลวดอยู่ข้างๆ มัน ‎และฉันก็คิดว่า "ไม่นะ
‎จักรยานเสือหมอบแสนแพงของฉัน"
‎แล้วฉันก็อาจจะท้องในบ่ายนี้ด้วย
‎"หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลย
‎ที่คุณพูดมันน่ารังเกียจมาก"
‎สูตินรีแพทย์ของฉันขัดคอ
‎"ขอร้องล่ะนะ เราอยู่ในห้องทำงานจริงจัง
‎กรณีที่คุณบรรยายมามันมุกโบ๊ะบ๊ะชัดๆ"
‎"ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว" เขาบอก
‎มันอาจจะมีปลายยื่นออกมาไม่กี่มิลลิเมตร
‎หรือมากสุดก็หนึ่งเซนติเมตร
‎ถ้าสายนี้ยาวจนเกินไป
‎มันอาจไปขัดอารมณ์คู่ขาของฉัน ‎ตอนที่เรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม
‎ฉันฟังแล้วก็ซึ้งใจ
‎เขาเป็นกังวล
‎เรื่องสุขภาวะขณะเข้าด้ายเข้าเข็มกัน ‎ของชายที่ฉันไม่รู้จักด้วยซ้ำ
‎แต่แล้วฉันก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ นี่ปี 2020
‎ฉันจะพูดเรื่องการเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง
‎ใช้นมนักแสดงแทนลงอินเทอร์เน็ต ‎แล้วมาอายเรื่องสายนี่ไม่ได้"
‎มันถึงเวลาแล้วที่ต้องพูดว่า "รู้ไหม
‎ฉันจะภักดีต่อสาย ถ้าเกิดฉันอยากให้
‎สายของฉันมันดูหรูหราขึ้นหน่อย
‎ด้วยการร้อยลูกแก้วสักสองหรือสามเม็ดเข้าไป
‎พร้อมการ์ดไพ่สะสมรูปโอลีเฟอร์ คาห์น…
‎ถ้าฉันต้องการอย่างนั้น มันก็สิทธิ์ของฉัน"
‎ฉันแก่ตัวขึ้น
‎ฉันอายุ 26 แล้ว
‎มันไม่ได้แก่ขนาดนั้น แต่สำหรับฉันมันคือสถิติ
‎ฉันไม่ได้สังเกตเห็นตัวเองแก่ขึ้น
‎แต่ฉันสังเกตเห็นมันในตัวพ่อแม่ ‎พ่อแม่ฉันค่อยๆ แก่ตัวขึ้น
‎พวกเขายังไม่ได้แก่ถึงขั้นนั้น แต่…
‎พ่อแม่ฉันมาถึงจุดที่…
‎ถ้าพวกเขาซื้อเครื่องเรือนราคาแพง
‎ฉันก็อยากมีส่วนร่วมในการเลือก
‎แต่เราผูกพันกันดี ‎ฉันเจอพวกท่านทุกสองสามเดือน
‎ทุกครั้งที่เจอพวกท่าน ‎พวกท่านจะมีเรื่องที่ทำไม่ไหวอีกแล้วเพิ่มขึ้น
‎แต่พวกท่านตื่นเต้นมาก
‎พ่อแม่ฉันจะเป็นปู่ย่าแล้ว ‎พี่ชายคนโตของฉันจะเป็นพ่อคน
‎พ่อแม่ฉันแทบไม่อยากเชื่อ พวกเขาตื่นเต้นมาก
‎ฉันค้นพบว่าพ่อแม่ฉันรักเด็ก
‎และตอนนี้เด็กคนนี้ก็ได้ทำอะไร ‎มากกว่าที่เราคนไหนเคยได้ทำ
‎ไม่มีกฎ มีแต่ความรักกับลูกกวาด
‎ทันทีที่เขาเกิด
‎เขาจะได้อยู่ที่ชั้นบนสุดของบ้านพ่อแม่ฉัน
‎เป็นห้องเดี่ยวที่มีห้องน้ำส่วนตัว
‎แม่ฉันแน่ใจมากว่า ‎เด็กทารกคนนี้ต้องการห้องน้ำส่วนตัว
‎และฉันก็คิดว่า ไม่ใช่แล้ว
‎สามปีแรก เด็กทารกต้องใส่ผ้าอ้อม
‎ผ้าอ้อมคือห้องน้ำส่วนตัวของเขา
‎ถ้าคุณใส่ผ้าอ้อม คุณก็จะมีห้อง…
‎ฉันมีห้องน้ำส่วนตัวตรงนี้
‎อยากได้ตัวอย่างฉี่ใช่ไหมหมอ
‎ไม่มีปัญหา
‎ฉันกำลังจะต้องเสียตำแหน่งหนูน้อยของครอบครัว
‎จนถึงตอนนี้ฉันคือคนที่เด็กสุดในบ้าน ‎แต่ไม่ใช่อีกแล้ว
‎มันไม่ได้แย่เท่ากับที่ฉันคิดเอาไว้
‎ฉันพยายามชินกับมัน พยายามเป็นผู้ใหญ่ให้มากขึ้น
‎พยายามประเมินความสัมพันธ์ใหม่ ‎ให้เป็นความสนุก
‎ผู้ใหญ่มีความสัมพันธ์แปลกๆ กับความสนุก
‎ฉันเชื่อว่าผู้ใหญ่สามารถสนุกได้ ‎โดยไม่ต้องรู้สึกพึงพอใจ
‎ยกอย่างเช่นเทศกาลคนยุคกลาง ‎มันคืองานที่เป็นผู้ใหญ่มากๆ
‎คุณอาจเคยไปเทศกาลคนยุคกลางมาก่อน
‎พอไปถึงที่นั่น มันเป็นลานหญ้าตายในซาร์แลนด์
‎แล้วคุณก็คิดว่า ‎"ฉันได้ยินเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับรัฐนี้มาเยอะ
‎แต่นี่มันแย่ยิ่งกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้
‎ที่นั่นมีชายคนหนึ่งชื่อบยอร์น ‎สวมเลกกิ้งและชุดนางฟ้า
‎กำลังเล่นเครื่องเป่าแปลกๆ อะไรสักอย่าง ‎และทุกคนก็คิดว่า
‎"บยอร์นเขาบ้า ‎หรือว่าวิชาเยอรมนีศึกษากันแน่ที่บ้า"
‎ไม่ว่าตรงไหนและตอนไหน ‎ของเทศกาลคนยุคกลาง
‎ฝนจะเพิ่งหยุดตกเมื่อสามชั่วโมงก่อนเสมอ
‎มีซุปใส่ถ้วยขนมปัง และอย่างดีที่สุด ‎ทุกคนก็มีความสุขกันแบบกลางๆ
‎สายตาทุกคนมองไปที่กลางถนน
‎ทุกคนอยู่ในวัยกลางคน ‎และเพราะอย่างนั้นมันถึงชื่อเทศกาลคนยุคกลาง
‎มันไม่เกี่ยวอะไรกับยุคกลางจริงๆ เลย
‎มันคงจะดีถ้าในงานมีพื้นที่
‎ที่จัดเป็นงานยุคกลางจริงๆ ฉันโผล่ไป…
‎ฉันไม่รู้ว่าระบบภูมิคุ้มกันของฉันทำงานอยู่หรือไม่
‎ฉันเป็นผู้หญิงและฉันใส่กางเกง
‎คนถกเถียงกันเรื่องฉัน ฉันอาจจะถูกตัดหัว
‎ย่าฉันนอนจมกองอ้วกตัวเองตายอยู่ตรงนั้น
‎มันถึงเวลาแล้ว ท่าน 39 แล้ว แบบนั้น…
‎แบบนั้นมันคงน่าสนใจ แต่กับงานเทศกาลที่เป็นอยู่
‎ไม่มีใครต้องการมัน ไม่มีใครอยากไป
‎แม้แต่คนที่มาจากยุคกลางจริงๆ
‎ก็อาจไม่อยากไปงานเทศกาลคนยุคกลาง
‎ถ้าเรามีเครื่องย้อนเวลา ‎และมีคนยุคกลางตัวจริง
‎ถูกเครื่องยิงหินดีดส่งมาซาร์แลนด์ในปี 2020
‎พวกเขาคงเดินออกและบอกว่า "อีหยังวะ
‎เกิดอะไรขึ้นที่นี่"
‎เขาพูดคนละแบบกับเรา เขามาจากยุคกลาง
‎"คำแพง เกิดอีหยังขึ้น"
‎เขาพูดเหมือนคนอีสานโดนรถชน
‎โดนรถพริอุสชนช้าๆ ‎ความเร็วไม่ถึงห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎เขาไม่ได้ยินเสียงมัน
‎อะไรเนี่ย ซุปในขนมปังเหรอ ‎เราไม่มีอะไรแบบนั้น
‎คุณไปเอาข้อมูลทั้งหมดนี้มาจากไหน
‎ถึงได้คิดว่าเรามีธัญพืชล้นเหลือ
‎จนเอาขนมปังมาคว้านเป็นถ้วยตลกๆ นี่ได้
‎ไม่ เราไม่มีสักอย่าง ทั้งซุปและขนมปัง
‎เราแต่ละคนมีชามคนละใบเท่านั้น
‎มันแกะขึ้นมาจากกระดูกสันหลังของปู่เรา
‎ถ้าชามแตก เราก็อด
‎ฉันคิดว่าถ้าฉันสนุกแบบผู้ใหญ่ไม่ได้
‎งั้นอย่างน้อยฉันก็ขอไม่สนุกแบบผู้ใหญ่แล้วกัน
‎เพราะผู้ใหญ่ถนัดทำอะไรแบบนั้น ‎การเลี่ยงความสนุกแบบรู้เท่าทันตัวเอง
‎มีเหตุมีผล
‎สะสมใบเสร็จ
‎หักลดภาษีของตัวเอง
‎ฉันระวังเสมอเวลาที่พูดเรื่องนี้
‎เมื่อสามเดือนก่อน ฉันแสดงที่โรงหนังกลางแจ้ง ‎แบบชมในรถที่ชตุทท์การ์ท
‎ตอนถึงท่อนนี้มันเกือบจะเป็นหนังโป๊
‎นั่นแหละ หักมันเลย
‎เอาใบทัณฑ์บนฟาดเปรี้ยงมาได้เลย นังหนู
‎เรื่องอสังหาฯก็เป็นปัญหาที่ผู้ใหญ่ผวา
‎ฉันพบว่าอสังหาฯมันน่าเบื่อ ‎อสังหาฯมันทำอะไรไม่ได้เลย
‎อสังหาริมทรัพย์เป็นสิ่งคงที่ 100 เปอร์เซ็นต์
‎คุณจำต้องพอใจกับมัน
‎ทั้งที่อสังหาฯทำอะไรได้น้อยมาก
‎สิ่งที่อสังหาริมทรัพย์ทุกชนิดทำได้ ‎มีน้อยกว่านกเคาซ์สองอย่าง
‎และคุณก็ไม่ได้อยากให้อสังหาฯมันทำอะไรมาก
‎คุณแค่อยากให้มันอยู่ตรงนั้น และอยู่ไปอีก 30 ปี
‎ทีนี้พอถึงปีที่ 31 คุณก็จะพูดว่า ‎"กีเซล่า ดีจัง" นี่
‎ต้องเป็นคนชวาเบินแน่ๆ…
‎คุณไม่อยากให้อสังหาฯของคุณทำอะไรมาก
‎แค่อยากให้มันอยู่ตรงนั้นและอยู่ต่อไป 30 ปี
‎ทีนี้ในปีที่ 31 คุณก็จะได้พูดว่า
‎"กีเซล่า ดีจังที่ตอนนั้นเราซื้อมัน
‎ตอนนั้นเราไม่ค่อยมีตังค์
‎ตอนนี้เรามีเยอะมาก ‎และอีกไม่นานเราก็จะตายแล้ว"
‎นั่นล่ะ ความฝันแบบเยอรมนี
‎มันเป็นฝันของฉันด้วย
‎ฉันไปที่ธนาคารและถามพวกเขาว่า ‎พวกเขาซื้ออสังหาฯให้ฉันได้ไหม
‎เพราะจู่ๆ คนเราจะซื้ออสังหาฯไม่ได้
‎ในสวิตเซอร์แลนด์ที่ฉันจากมาอาจได้
‎มีบางคนที่อยากซื้ออสังหาฯก็ซื้อได้เลย
‎พวกเขารวยมาก พวกเขามีทักษะอื่นๆ
‎พวกเขาอยู่ในโลกคู่ขนาน ‎พวกเขาสามารถดีดนิ้วแบบนี้
‎แล้วรถลัมโบร์กีนีก็มา
‎อมนกเขาให้
‎ฉันไม่ยักรู้ว่าลัมโบร์กีนีทำแบบนั้นได้
‎ใช่ มันเป็นลูกผสม
‎แต่ถ้าคนธรรมดาอยากซื้อของที่แพงมากๆ
‎พวกเขาต้องไปที่ธนาคารและพูดว่า "นี่ ธนาคาร
‎เห็นว่าคุณมีเงินเยอะนี่
‎ฉันไม่ค่อยมี ให้เงินฉันทีได้ไหม
‎แล้วฉันจะคืนให้ ฉันสัญญา"
‎ฉันไปที่ธนาคารดอยซ์แบงก์มา
‎จริงๆ ไม่ใช่ดอยซ์แบงก์ ‎แค่ธนาคารในเยอรมนี แต่ฉันมีมาตรฐาน
‎ฉันคิดว่า…
‎ฉันจะไปธนาคารเยอรมนี
‎เพราะครึ่งชีวิตฉันอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์
‎ส่วนที่เหลืออยู่เยอรมนี
‎ถ้ามีเจ้าหน้าที่สรรพากรตรวจสอบ
‎ฉันจะอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ 55 เปอร์เซ็นต์
‎แต่ฉันคิดว่าฉันจะไปธนาคารเยอรมนี
‎เพราะธนาคารเยอรมนีเหมือนกับ ‎ธนาคารฝึกหัดเพื่อเป็นธนาคารจริงๆ
‎ธนาคารสวิสน่ากลัวมาก ‎ทุกอย่างสร้างจากหินอ่อน
‎ทั้งพื้น ผนัง ต้นไม้ พนักงาน ทุกอย่างเป็นหินอ่อน
‎ส่วนธนาคารเยอรมนีนั้นเหมือนกับ…
‎ศูนย์เยาวชน
‎พอเข้าไป เราจะเห็นโซฟาจากผู้บริจาคที่มุมโถง
‎คุณจะคิดว่า "โอเค คุณควรเอามันไปทิ้ง
‎บนโซฟามีคราบที่ขยับได้ ฉันไม่นั่งแน่"
‎และการจะบอกสิ่งที่ต้องการมันก็ยาก
‎ถ้าเกิดธนาคารมันดีกว่าอะพาร์ตเมนต์ที่ฉันอยู่
‎หรือถ้าธนาคารมันเลวร้ายจนฉันไม่มีวันย้ายเข้า
‎ถ้าธนาคารดีเกินไป ฉันจะคิดว่า
‎คนที่นั่นจะเอาเงินจากฉันไปมากเกินควร ‎ระหว่างดำเนินการ
‎แต่ถ้าธนาคารมันโกโรโกโส
‎ฉันก็ไม่รู้ว่าคนที่นั่นบริหารจัดการเงินเป็นไหม
‎ฉันสังเกตว่าเยอรมนีต่างกับสวิตเซอร์แลนด์มาก
‎ฉันคิดว่าสองประเทศนี้ต่างกันสุดขั้ว
‎เพราะคนที่นั่นแตกต่างออกไปมาก
‎คนชอบแสร้งทำเหมือนว่า ‎ทั้งสองประเทศมันก็ครือๆ กัน
‎คนเยอรมนีชอบทำเหมือนว่าสวิตเซอร์แลนด์
‎คือติ่งริดสีดวงที่ห้อยลงมาจากบาวาเรีย
‎บางครั้งคนสวิสก็พูดถึงเยอรมนี
‎เหมือนมันเป็นรัฐใหญ่
‎ราวกับเยอรมนีคือสวิสบึนเดิสลันท์ที่ใหญ่ที่สุด
‎ซึ่งเป็นการหลงตัวเองแบบสุดๆ
‎การเรียกเยอรมนีว่ารัฐใหญ่
‎ก็เหมือนการที่คนเป็นมะเร็งเมลาโนมาไปหาหมอ
‎และบอกว่า "หมอ ฉันกังวล
‎ฉันมีถุงสีขาวเบ้อเริ่มอยู่ที่หลัง
‎ช่วยฉันด้วย
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว มันเริ่มจะพูดแล้ว"
‎แต่เยอรมนีกับสวิตเซอร์แลนด์ต่างกันมาก
‎เพราะคนสวิสสุภาพมาก
‎ฉันไม่คิดว่าคนสวิสนิสัยดีกว่า แต่พวกเขารู้ว่า
‎ตราบใดที่พวกเขาสุภาพ บทสนทนาจะจบไว
‎ถ้าคุณพูดว่า "สวัสดีตอนบ่าย" แล้วอีกคนตอบว่า
‎"สวัสดีตอนบ่าย" มันก็จบ
‎แต่ถ้าคนสวิสคนหนึ่งพูดว่า
‎"สวัสดีตอนบ่าย" ส่วนอีกคนตอบว่า
‎"แม่มึงตาย ไอ้ลูกกะหรี่เอ๊ย"
‎มันก็จะมีเรื่องต้องอธิบาย ‎เขาต้องยืนยันคำพูดตัวเอง
‎ความแตกต่างทางนิสัยใจคอดังกล่าว ‎จะเห็นได้ชัดที่สุด
‎เวลาที่มีคนยืนขวางทาง พอเกิดเรื่องอย่างนี้
‎สมมติคนสวิสคนหนึ่งอยู่นี่ อีกคนอยู่ข้างๆ
‎พอคนแรกอยากจะเดินผ่าน ‎และพูดว่า "ขอโทษนะ"
‎คุณต้องค้อมตัวนิดหน่อยและขมวดคิ้วแบบนี้
‎"ขอโทษนะ"
‎แต่ถ้าเป็นคนเยอรมนีในสถานการณ์เดียวกัน ‎เขาจะพูดว่า "ถอยหน่อย"
‎ซึ่งก็ใช้ได้ทั้งคู่
‎ปัญหาเดียวกันแก้ได้ด้วยวิธีที่ต่างกันมากสองวิธี
‎คนสวิสบอกว่า "ขอโทษ"
‎เหมือนจะสื่อว่า "ปลดปล่อยผมจากความผิดที"
‎ผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกผิดที่กดทับผมอยู่
‎เพราะผมดำรงอยู่ตรงนี้ และคุณอยู่ตรงนั้น
‎ผมอยากจะเดินผ่านคุณไปถ้าทำได้
‎ช่วยหยุดมันเถอะ มันช่างทุกข์เหลือเกิน
‎ขอโทษครับ
‎ส่วนคนเยอรมนีพูดว่า "ถอยหน่อย"
‎ทีนี้ถ้าประกันถาม คำพูดของเขาก็ครอบคลุม
‎เรายังเห็นเรื่องนี้ได้จากทางด่วนเอาโทบาน ‎ในสวิตเซอร์แลนด์ บนเอาโทบาน
‎ถึงมีหลังคาคุ้มหัว แต่มันก็ยังเครียด
‎คุณขับได้เร็วสุดที่ 120
‎ถ้าเกินมาสาม คุณโดนจับ
‎และค่าปรับมันก็แพงยิ่งกว่า ‎ราคาบ้านในเมคเลนบูร์กฟอร์พอมเมิร์น
‎ไม่ได้แพงหูฉี่แต่ก็แพงเอาเรื่อง
‎ฉันเคยพูดแบบนั้น ‎โดยที่มีชายชาวเมคเลนบูร์กอยู่ด้วย
‎เขาไม่ฮาเลยสักนิด
‎หลังจากนั้น เขาก็ส่งข้อความกราดเกรี้ยว ‎มาทางอินสตาแกรม
‎"ช่วยศึกษาหาความรู้ ‎เรื่องราคาอสังหาริมทรัพย์
‎ในเมคเลนบูร์กฟอร์พอมเมิร์นใส่ตัวไว้บ้างนะ"
‎ฉันก็เลยทำ
‎สรุปเลยแล้วกัน ตอนนี้ฉันมีบ้านที่นั่นสี่หลัง
‎แต่บนทางด่วนเยอรมนี ‎คุณสามารถทำได้ดั่งใจไม่มากก็น้อย
‎มันเหมือนเกมคอมพิวเตอร์ แต่ทุกคนรู้
‎รู้จากส่วนลึกข้างใน "โอเค ฉันมีแค่ชีวิตเดียว"
‎ที่จุดหนึ่ง คุณจะเห็นป้ายไม่จำกัดความเร็ว
‎ตอนที่ฉันเห็นป้ายนั่นเป็นครั้งแรก
‎ฉันไม่รู้ว่าจะคิดกับเรื่องนี้ยังไง
‎บนป้ายไม่มีอะไรเลย
‎ถ้าไม่มีอะไรแล้วจะมีป้ายไปทำไม
‎แล้วไอ้ไม่มีอะไรเนี่ยก็ถูกขีดฆ่าห้าครั้ง ‎มันหมายความว่าไง
‎มันแปลว่า "ลืมทุกอย่างที่คุณรู้ไปซะ
‎ไม่มีกฎแล้ว จงลืมทุกอย่างห้าครั้ง
‎อะไรก็ขับได้ ใช้ก้นก็ขับได้ ‎อาจมีนกเคาซ์ติดอยู่ที่ล้อ"
‎ทางด่วนสวิสเป็นเหมือนครอบครัวที่ดี มีที่อยู่อาศัย
‎กินมื้อเย็นตอนหกโมงครึ่งเป๊ะๆ
‎ห้ามเปิดทีวี
‎ห้ามเปิดวิทยุ
‎ทุกคนจับมือกัน
‎ขอบคุณจูเลียที่จัดโต๊ะ
‎ขอบคุณป๊ะป๋าที่หั่นถั่ว
‎แม่เรียกพ่อว่า "ป๊ะป๋า" เพื่อไม่ให้ลูกๆ สับสน
‎เพื่อไม่ให้ลูกๆ คิดว่า "เดี๋ยวนะ
‎อวร์สนี่ใคร"
‎ส่วนทางด่วนเยอรมนีเป็นเหมือนแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎ขมขื่น ถูกชีวิตโบยตี เหนื่อยล้า
‎แม่เลี้ยงเดี่ยวของลูกๆ แปดคน
‎ซึ่งจะพาพวกเขาไปสวนสนุกยูโรปาปีละครั้ง
‎ให้พวกเขาลงจากรถแต่เช้า ‎แล้วตะโกนไล่หลังพวกเขาว่า…
‎"หกโมงเย็นเจอกันที่ลานจอดรถเอฟ
‎ถ้าแม่มาแล้วไม่เจอ พวกแกเดินกลับบ้าน"
‎และในใจลึกๆ เธอตื่นเต้นเมื่อคิดว่า
‎บางทีลูกสองหรือสามคน
‎อาจจะมาไม่ทัน
‎และทุกๆ เช้า ‎ผู้ขับขี่ก็จะถูกส่งเข้าทางด่วนเยอรมนี
‎โดยคนที่พูดว่า "เอาเลย เชิญทำตามสบาย
‎ว้าว คุณซื้อรถที่นี่หรือเปล่า ‎เหยียบให้มันบรื้นๆ ไปเลยนะ"
‎ทุกคนแค่ทำตามนั้น
‎ปกติแล้วรถเมอร์เซเดส ‎จากละแวกชตุทท์การ์ทจะอยู่หน้า
‎และอาวดี้จากละแวกมิวนิก
‎รุ่นที่ใช้แข่ง 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎ก็จะประสานงาถึงตายเกิดเป็นอุบัติเหตุ
‎ซึ่งทำให้รถติดตลอดทางด่วนทั้งเส้น
‎ซึ่งในทางกลับกันก็ทำให้คนอื่นแน่ใจได้ว่า
‎พวกเขาจะขับเร็วดั่งใจฝันไม่ได้
‎ซึ่งนั่นช่วยชีวิตพวกเขาไว้
‎ระบบมันทำงานแบบนั้นแหละ
‎เพราะงั้นทุกเช้าจะมีคนสองคน
‎ที่สังเวยชีวิตแก่ทวยเทพ ‎แห่งทางด่วนเอาโทบานเยอรมนี
‎และในสวิตเซอร์แลนด์
‎เรามีคนไม่มากพอจะทำอะไรแบบนั้น
‎แล้วฉันก็ไปที่ธนาคารเยอรมนี
‎พร้อมคิดว่า ‎นี่คือช่วงเวลาที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน
‎ฉันไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ยิ่งไปกว่าวันนั้นเลย
‎ฉันไปหาผู้ใหญ่อีกสองคน
‎ซึ่งไม่ใช่ทั้งพ่อและแม่ฉันเพื่อขอตังค์
‎ฉันเตรียมตัวตลอดทั้งเช้า
‎พยายามทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่ที่ฉันรู้จัก
‎พยายามเป็นเหมือนพ่อตัวเอง
‎พูดวลีเดียวกับพ่อ
‎"หลังหกโมงเย็นห้ามกินซาลามิ
‎ฉันเป็นพ่อนะ
‎เทเลเท็กซ์อยู่ไหน"
‎"พ่อคะ มันคือไอแพด" ‎"ฉันไม่สน เทเลเท็กซ์อยู่ไหน"
‎ฉันกะจะพูดแบบนั้นข้างในนั้น "ฮัลโหล ส่งเงินมา
‎ทำสัญญากู้ซะ ฉันรู้คำศัพท์นะ
‎แล้วไหนล่ะไอ้จิ้งจอกเฮงซวยจากโฆษณานั่น"
‎ฉันวาดภาพตัวเองไว้แบบนั้น
‎แต่ทันทีที่เท้าฉันก้าวข้ามธรณีประตู ‎ของธนาคารในโคโลญ
‎มันมีพรมทั่วไปหมด
‎หินอ่อนจากนอร์ดไรน์เวสท์ฟาเลิน
‎ในจังหวะนั้น ฉันกลับเป็นเด็กหกขวบครึ่ง
‎ฉันจำเสียงตัวเองไม่ได้ ฉันโบกมือ
‎ถึงพวกเขาจะยืนห่างไปแค่เมตรเดียว
‎ฉันก็ทำแบบนี้กับพวกเขา พวกเขามองฉัน
‎สวัสดีจ้ะ
‎มาที่นี่คนเดียวเหรอจ๊ะ
‎ค่ะ
‎หนู…
‎เห็นว่าคุณมีเงินเยอะ
‎หนูมีเงินไม่มาก หนูเลยคิดว่า
‎คุณอาจให้เงินหนูได้ แล้วหนูจะคืนให้ หนูสัญญา
‎แล้วหนูจะเอาไปซื้ออะไรเหรอจ๊ะที่รัก
‎หนูว่าจะซื้ออสังหาฯค่ะ
‎เพราะพี่ชายคนโตของหนูมีอสังหาฯ
‎และพี่บอกว่ามันเจ๋งมากๆ เลย
‎พี่ชายคนโตของหนูเขามีงานการมั่นคงใช่ไหม
‎เขาเชื่อถือได้
‎เขาจัดโต๊ะทำงานในออฟฟิศทุกวันพุธประจำ
‎แล้วพอวันศุกร์หลังเลิกงานกลับบ้าน
‎เขาจะเอาส้มเขียวหวานออกจากเป้
‎ถ้าเขาไม่กินมัน
‎เขาไม่มีก้อนเหี่ยวๆ สีน้ำตาล ‎ในกระเป๋าเมื่อถึงเช้าวันจันทร์
‎ซึ่งทำให้คนถามว่า ‎"ทำไมในโถงทางเดินมันเหม็นเหมือน…
‎เป็นเพราะพี่เธอไม่กิน ‎ส้มเขียวหวานเส็งเคร็งนั่น"
‎หนูไม่อยากซื้ออสังหาฯแล้วล่ะค่ะ
‎ฉันไม่เชื่อว่า
‎ผู้ชายทำอะไรได้มากกว่าผู้หญิง ‎หรือผู้หญิงทำได้มากกว่าผู้ชาย
‎ฉันคิดว่าความแตกต่างระหว่างเพศมีเพียงน้อยนิด
‎ฉันคิดว่าข้อแตกต่างหลักระหว่างชายหญิง
‎ก็คือกระเป๋ากางเกงของผู้หญิง
‎เล็กกว่ากระเป๋ากางเกงของผู้ชาย
‎กระเป๋าของผู้หญิง…
‎ใส่อะไรก็ไม่พอดี
‎มันเหมือนหนังตัวอย่างของกระเป๋า
‎หน้าร้อนปีนี้ กระเป๋าหนึ่ง แล้วก็จบ
‎ใส่อะไรก็ไม่ได้ คุณยัดปลายนิ้วเข้าไปได้
‎ซึ่งจะดีถ้าปลายนิ้วคุณหนาวตลอดกาล
‎แต่มือส่วนที่เหลือชุ่มเหงื่อ
‎ผู้ชายบางคนอาจจะชอบ ‎ที่คุณซ่อนปลายนิ้วจากพวกเขา
‎พระเจ้าช่วย
‎เธอช่างร้อนแรง ช่างลึกลับ
‎เธอมีปลายนิ้วไหม หรือว่าไม่มี
‎มาหาคำตอบดูสิ
‎นั่นคือข้อแตกต่างหลักๆ ข้อแตกต่างที่สอง…
‎ระหว่างชายกับหญิงคือ…
‎ผู้ชายถนัดกว่ามาก ถนัดกว่ามากๆ…
‎กับการอยู่ด้วยกันเป็นก๊วน ทำตัวเป็นหนึ่งเดียว
‎และพร้อมใจกันทำให้เรา ‎ไม่คาดหวังอะไรจากพวกเขามากนัก
‎ฉันสังเกตเห็นด้วยตัวเอง ‎ฉันคาดหวังจากผู้หญิงมากกว่า
‎เวลาผู้หญิงพูดอะไรในที่สาธารณะ
‎และมันไม่ใช่ความเห็นที่ฉลาดที่สุด ‎ที่ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับหัวข้อนั้น
‎ฉันจะนึกเสมอว่า…
‎"ใครถามเธอยะ หุบปากเถอะ
‎ในสามปี เราจะมี…
‎สิทธิเท่าเทียมกัน
‎แค่โบกมือ เท่านั้นพอแล้ว"
‎แต่กับผู้ชาย ฉันไม่สน
‎มันอาจเป็นสิ่งที่โง่เง่าที่สุด มันอาจจะไร้สาระ
‎ฉันไม่รับรู้ว่ามันเป็นภาษาด้วยซ้ำ
‎แค่เสียงรบกวนที่ปะทะเข้ากับสมอง
‎และฉันก็คิดว่า "ฉันคาดหวังอะไร นี่มันผู้ชาย
‎ฉันเชื่อว่าผู้หญิงไม่ใช่แค่เห็นด้วยกับแรงกดดันนี้
‎ผู้หญิงยังชอบอยู่ใต้แรงกดดันนี้ด้วย
‎ผู้หญิงชอบเอาอกเอาใจ
‎ผู้ชายชอบสนุก ผู้ชายชอบการได้เพลิดเพลิน
‎ผู้ชายไม่ใช่แค่ชอบการได้เพลิดเพลิน
‎แต่ยังชอบเห็นผู้ชายคนอื่น
‎ได้เพลิดเพลินอีกด้วย
‎ตัวอย่างเช่นเจมส์ บอนด์
‎หนังเจมส์ บอนด์มันดังได้
‎เพราะผู้ชายดูเจมส์ บอนด์แล้วคิดว่า
‎"นั่นแหละพวก นายมันห้าว นายเอาจนได้
‎นายได้อึ๊บยัยสาวนั่น
‎ตอนนี้ฉันทำไม่ได้ แต่นายเอาจนได้"
‎ฉันชอบดูหนังเจมส์ บอนด์กับเพื่อนผู้ชาย
‎ฉากหนึ่งที่เจอประจำ ‎คือเจมส์ บอนด์จะปลดกระดุมเชิ้ต
‎ก่อนถอดเสื้อกล้าม ‎แล้วคุณจะเห็นกล้ามท้องแน่นๆ
‎เพื่อนฉันจะคิดว่า "ไอ้หนุ่มห้าวมีกล้ามท้อง
‎ตอนนี้ฉันกำลังจะมีกล้ามท้องจากคู่ขา"
‎แต่มันไม่เกิดขึ้นกับฉัน
‎ฉันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นเวลาดูโชว์นางแบบ
‎และผู้หญิงที่มีเสน่ห์สุดๆ ถอดกางเกงออก
‎ฉันไม่มีทางคิดว่า "ผู้หญิงแซ่บ ‎ขาเรียวยาวและร้อนแรง
‎ตอนนี้ฉันกำลังจะมี ‎ขาเรียวยาวและร้อนแรงจากคู่ขา"
‎สิ่งที่ฉันจะคิดคือ
‎"โอเค
‎เธอมีขาเรียวยาวและร้อนแรง
‎เธออาจจะโง่สุดๆ ก็ได้"
‎จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ มีการถกเถียงกัน
‎เรื่องการคัดนักแสดงหญิง ‎มารับบทนำในหนังเจมส์ บอนด์
‎และฉันก็คิดว่าแบบนั้นใครมันจะอยากไปดู
‎ฉันไม่อยากดูเจมส์ บอนด์
‎ที่เป็นคนที่ดีกว่าฉัน
‎ทำทุกอย่างได้ดีกว่าฉัน ฉลาดกว่า สวย
‎เป็นสายลับสาวชาวอังกฤษเจ้าเสน่ห์
‎ฉลาดเป็นกรด พูดอังกฤษไฟแลบ
‎แถมฝรั่งเศสก็ยังคล่องปร๋อ ซึ่งไม่มีคนที่ไหนทำได้
‎ไม่มีใครพูดฝรั่งเศสคล่องปร๋อได้
‎แม้แต่คนฝรั่งเศสก็ยังพูดฝรั่งเศสได้ไม่คล่องปร๋อ
‎สิ่งที่คุณจะเห็นประจำในช่องข่าวฝรั่งเศสคือ…
‎และพวกเขาคิดเสมอว่า "เวรเอ๊ย
‎นี่ประโยคแสดงความต้องการหรือเปล่า"
‎แต่เจมส์ บอนด์ทำได้ ทำได้ไม่มีปัญหา
‎อังกฤษก็คล่อง ฝรั่งเศสก็เชี่ยว
‎และเธอก็ขับรถพวงมาลัยซ้าย
‎ไม่เป็นปัญหา ถึงเธอจะเป็นดาราอเมริกา
‎แล้วเธอก็ฆ่าสายลับรัสเซียจอมโฉด
‎มีเซ็กส์กับสายลับอเมริกัน
‎ไม่แลกเบอร์โทร
‎เธอไม่กลัวว่า ‎เดี๋ยวพอถึงห้องพักโรงแรมแล้วจะเหงา
‎เธอจะกลับไปที่ห้องพักตามลำพัง
‎รู้ทันทีว่าต้องเอาคีย์การ์ดแตะตรงไหน ‎ประตูถึงจะเปิด
‎เปิดประตู เธอเห็นช็อกโกแลตหนึ่งห่อบนเตียง
‎เธอคงแกะแค่นิดหน่อย ไม่ก็กินแค่ชิ้นเดียว
‎แค่นั้นพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขมือบทั้งหมด
‎ฉันไม่อยากดูอะไรอย่างนั้น
‎ฉันว่าฉันมีความสัมพันธ์ที่ไม่รื่นรมย์นักกับผู้หญิง
‎เพราะฉันมีความสัมพันธ์ที่ไม่รื่นรมย์กับผู้ชาย
‎ฉันคิดว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่รื่นรมย์ ‎เพราะฉันมีพี่ชายสองคน
‎ฉันกับพี่เอาแต่ต่อยตีกันจนน่วม
‎มันเป็นวิธีการสื่อสารรูปแบบเดียวที่เรามี
‎แต่เราไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว และฉันคิดถึงมัน
‎พูดจริงนะ ฉันคิดถึงมัน ในชีวิตฉันไม่มีใครอื่นอีก
‎ที่ฉันฟาดหลังมือใส่ได้
‎ฉันเจอแต่ "ตำรวจๆ"
‎แต่ที่น่าเศร้าก็คือเราไม่ได้เลิกทุบตีกัน
‎เพราะว่าเราไม่อยากทำ
‎ฉันยังอยากชกพี่ชายเวลาเจอพวกเขา
‎พวกเขายังอยากชกฉัน ‎แต่สังคมไม่ยอมรับการทำแบบนั้น
‎แน่นอน ในงานศพ
‎เราสามารถกระทุ้งใส่กัน
‎"แกไม่ได้ร้องไห้จริงๆ" แต่…
‎แต่เราทำอย่างอื่นไม่ได้
‎ในวันเกิดปีที่ 65 ของคุณป้า
‎คนอายุ 31 จะชกหน้าคนอายุ 26 ไม่ได้
‎ขณะที่ท่านทอดตัวอยู่บนพื้น…
‎"เฮเซล
‎นั่นตดหรือเรอ"
‎ทำไม่ได้
‎ฉันมีเพื่อนที่ไม่เข้าใจเรื่องนี้
‎ฉันมีเพื่อนที่มีแต่พี่สาว
‎พวกนั้นไม่เข้าใจ พวกนั้นบอกว่า ‎"เฮเซล ทำไมเธอถึงรุนแรงกับพวกเขา"
‎ฉันอยากให้พวกคุณรู้ว่าฉันรักพี่ชายนะ
‎ชัดเจนที่สุด ไม่จำเป็นต้องพูดถึง
‎เรารู้ดี ฉันรักพวกเขา พวกเขารักฉัน
‎แน่นอน เราติดกันแจ ‎ในอีก 35 ปีมันจะเป็นเพราะเรื่องมรดก
‎หวังว่าเราจะยังติดกันแจ
‎หวังว่าพวกเขาจะเห็นพ้องต้องกัน
‎ฉันคือคนเดียวในบ้านที่ใช้เอกซ์เซลเป็น
‎แต่ฉันมีเพื่อนสาวที่บอกว่า "เฮเซล ฉันมีพี่สาว
‎พี่สาวฉัน…
‎คือเพื่อนสนิทของฉัน"
‎ตอนที่ฉันได้ยิน…
‎ตอนที่ได้ยินว่า "พี่สาวฉัน…
‎คือเพื่อนสนิทของฉัน"
‎สิ่งที่เข้าหูฉันจริงๆ ก็คือ
‎"เฮเซล…
‎ฉันน่ะ…
‎ไม่มีเพื่อน"
‎เพราะพี่สาวของคุณไม่ใช่…
‎ฉันคิดด้วยซ้ำว่าการเป็นเพื่อนสนิทกับพี่น้อง
‎มันช่างเป็นการผลาญทรัพยากร
‎พี่น้องเหมือนคนฝึกหัดเพื่อจะเป็นคนจริงๆ
‎กับพี่น้อง คุณน่าจะนึกออก
‎"ฉันจะทำได้แค่ไหน ก่อนที่กำปั้นจะซัดหน้าฉัน
‎และพอซัดแล้ว ฉันจะยังพูดได้ชัดพอไหม
‎ตอนที่ไปโวยวายฟ้องพ่อแม่"
‎กับพี่สาวเหรอ ก็อาจได้ถ้าคุณไม่มีใครอื่นอีก
‎คุณโตมาในห้องใต้ดินที่ออสเตรีย
‎ยังไม่ได้พิสูจน์ทางการแพทย์ ‎ว่าเป็นพี่สาวหรือลูกสาว
‎แต่ใครจะสน แบบนั้น…
‎แบบนั้นเป็นกรณีเดียวที่โอเค
‎พี่ชายของฉัน
‎เขากำลังจะเป็นพ่อคน มันทำให้เขาอ่อนไหว
‎ตอนนี้เขากำลังพยายามฝึก ‎วิธีสื่อสารแบบไม่ใช้ความรุนแรง
‎เขามายืนตรงหน้าฉันและถามว่า "เฮเซล
‎เราควรทำยังไงดี
‎แฟนฉันท้องแปดเดือน ฉันควรแต่งงานกับเธอไหม
‎แบบนั้นจะโรแมนติกหรือเปล่า ‎มันสายไปแล้วสำหรับรักแสนหวาน
‎รถสำหรับครอบครัวก็ซื้อมาแล้ว แต่…
‎มันอาจจะดี
‎ถ้าเราดองกันซะเลยตั้งแต่ตอนนี้
‎เราจะได้ไปเผชิญโลกกันเป็นทีม"
‎ตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี
‎คำตอบจากใจฉันมีแค่อย่างเดียว
‎"ฉันไม่สน ไม่สนเลยสักนิด"
‎ถ้าการสนทนาระหว่างฉันกับพี่ครั้งไหน
‎ไม่ได้จบลงหลังจากผ่านไป 20 นาที
‎โดยที่ฝ่ายหนึ่งโดนรองเท้าแตะฟาดหน้า
‎มันถือเป็นการเสียเวลาสำหรับฉัน ‎ตอนนี้มันอาจฟังเหมือน
‎ฉันไม่เคารพพี่ฉัน
‎แต่นั่นเป็นเพราะฉันไม่ได้เคารพพี่
‎ฉันคิดว่า "เคารพ" เป็นคำที่ใช้จนเกร่อ ‎คำมันใหญ่โต
‎ใหญ่โตจนเกินจริงสำหรับสิ่งที่เล็กจ้อยอย่างพี่ชาย
‎มันสำคัญขนาดนั้น
‎ความเคารพถูกให้ค่าเกินจริง มันเหมือนกับ…
‎การเคารพคนอื่นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
‎ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันคิดว่า ‎ความอดทนต่อผู้อื่นสำคัญกว่า
‎ความอดทนที่จริงใจมีค่ามากกว่า ‎ความเคารพจอมปลอม
‎ความเคารพเหมือนกับ ‎การยิงนกกระจอกด้วยปืนใหญ่
‎ความเคารพเหมือนการวิ่งมาราธอน ‎ในเวลาสามชั่วโมงครึ่ง
‎ใช่ น่าประทับใจสุดๆ แต่ถ้าคุณทำไม่ได้
‎ฉันก็คงจะไม่สังเกต
‎ส่วนความอดทนเหมือนกับการยืนได้โดยที่ไม่ล้ม
‎ไม่น่าประทับใจเลยสักนิด
‎แต่เวลาที่คุณทำไม่ได้ มันเลวร้ายอย่างแรง
‎และฉันทำแบบนั้นกับพี่ๆ ฉันทนพวกเขา
‎ฉันทนนาย ซึ่งนั่นแปลว่าฉันรับรู้
‎ว่านายมีอยู่
‎และฉันก็ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเรื่องนั้น
‎นั่นคือความอดทน และมันสำคัญมากกับฉัน
‎พี่ชายฉันถามฉันว่า "เฮเซล เราควรทำยังไงดี
‎ฉันควรแต่งกับเธอไหม" ซึ่งฉันไม่รู้จริงๆ
‎ว่าฉันควรมีปฏิกิริยายังไง ฉันเลยทำสิ่งเดียว
‎ที่สมเหตุสมผลในสถานการณ์นั้น
‎ฉันถอดรองเท้าและถุงเท้าข้างหนึ่ง
‎ส่วนอีกข้างฉันใส่ไว้ และฉันก็ยืน…
‎เป๋นิดๆ
‎พยายามยิ้มหวานให้เขาให้ได้มากที่สุด
‎โบกมือให้เขาอย่างอ่อนโยน
‎เขาคิดว่าฉันจะตบเขา
‎เขาไวกว่า
‎และฉันก็รู้สึกถึงจังหวะหัวใจเขาในฝ่ามือ
‎ตอนที่มันปะทะผิวหน้าของฉัน
‎และสำหรับฉัน นั่นคือรักแท้
‎ขอบคุณมากนะคะ โคโลญ
‎ขอบคุณที่ออกมากัน
‎ดูแลตัวเองด้วย
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎ฉันกำลังร้องเพลง
‎เพลงสำหรับโคโลญ
‎ปกติแล้วพอเครดิตขึ้น คนจะกดคลิกข้าม
‎แต่คุณถามตัวเอง เดี๋ยวนะ ‎คนที่มีส่วนร่วมกับรายการนี้มีกี่คน
‎ผู้อำนวยการสร้างหมายถึงอะไร
‎เขาอำนวยการอะไร
‎แล้วเขาสร้างอะไร
‎กะอีแค่ผู้หญิงแปลกๆ ขึ้นเวที
‎ในชุด…
‎ชุดสวยที่เธอเลือกมาเองแน่ๆ
‎รสนิยมดีนะเนี่ย
‎และมีสไตล์ที่เป็นธรรมชาติมาก
‎เธอน่าจะแต่งหน้าเองด้วย
‎มันน่าจะเร็วมากเลยล่ะ
‎เพราะเธอหลับมากกว่าแปดชั่วโมงทุกคืน
‎แถมยังผิวขาวใส
‎ขอบคุณที่มานะ ฉันจะไปแล้ว
‎ตอนนี้บาร์เปิดแล้ว
‎คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์