Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Przed państwem na żywo w Kolonii
Hazel Brugger!
Dziękuję, Kolonio.
Dobrze tu być.
Cieszę się też, że mój występ jest nagrywany
i ludzie będą mogli obejrzeć go w domach.
Uwielbiam oglądać programy.
Jako dziecko uwielbiałam oglądać telewizję,
ale mieliśmy z braćmi ograniczenia czasowe.
Rodzice zabraniali nam,
bo nas „kochają” i takie tam pierdoły.
Wciąż kazali nam wychodzić na dwór,
rozmawiać ze sobą, rzeźbić coś z marchewki…
Ale my woleliśmy telewizję. W końcu rodzice osiągnęli wiek,
w którym zaczęli testować swoje limity.
Zaczęli zastanawiać się, na ile mogą sobie pozwolić,
nim dzieci powiedzą: „Dość”.
Jednym z tych limitów była zasada,
że mogliśmy oglądać telewizję tylko przez tyle minut,
ile stron przeczytaliśmy tego dnia.
Co za obłąkany pomysł!
Wzięli tak piękną rzecz, telewizję,
i zestawili ją z najgorszą, czytaniem.
Do tego mogliśmy oglądać telewizję tylko tyle minut,
ile stron przeczytało najsłabsze ogniwo.
Siedzieliśmy przy nim jak cheerleaderki.
„Czytaj szybciej. No szybciej!
Poliż palce, by szybciej przerzucać strony!”
Zawsze mogliśmy też oglądać Załóż się.
Widzieliśmy każdy odcinek.
Wychowałam się na przedmieściach Zurychu.
Ten teleturniej był moim oknem na świat.
Długo sądziłam,
że Niemcy to kraj ludzi z bezużytecznymi zdolnościami.
Ale, zamiast się tego wstydzić,
świętowali to przed milionową publicznością.
Załóż się to najlepszy teleturniej w historii.
Prowadzi go Thomas Gottschalk, wysoki Bawarczyk z blond lokami
w lśniącym garniturze. Jak dumny, niemiecki ptak z tropików.
Wchodzi i wita tłum: „Dobry wieczór. Witajcie.
Witaj, Bruce Willis.
Tak, to największa kanapa w Niemczech.
Zjedz Haribo”.
Bruce Willis myśli zmieszany:
„Słyszałem wiele złego o niemieckiej branży rozrywkowej,
ale takiego gówna nawet sobie nie wyobrażałem”.
„Bruce, to Jürgen!
Pochodzi z Villingen-Schwenningen
i potrafi rozpoznać markę papieru toaletowego po jego smaku”.
Twarz Bruce’a Willisa wyraża teraz głębokie obrzydzenie.
Wkłada palec do ucha,
bo nie wierzy, że to tłumaczenie jest poprawne.
Wchodzi Jürgen.
To 45-letni inżynier budowlany z południa Niemiec.
W przebieralni przekonali go,
by nie wkładał spodenek rowerowych.
Udało im się wynegocjować, by ubrał spodnie z zamkiem…
do odpinania nogawek.
Publika myśli: „Co jest, Jürgen?
Masz trzy minuty sławy.
Jaki masz plan? Masz na sobie…
spodenki i rybaczki w jednym? Co to znaczy?”.
Na głowie Jürgen ma przyciemniane gogle pływackie
z dwiema miniaturowymi rolkami papieru,
by ludzie oglądający go na wyciszeniu
lub tacy, którzy za wiele nie rozumieją,
mogli zobaczyć, co liczy się w życiu Jürgena.
Thomas i Bruce dyskutują, czy uda mu się to zrobić.
Thomas twierdzi: „Jasne! Jest z Villingen-Schwenningen.
Na pewno rozpozna markę po smaku!”.
Bruce Willis odpowiada: „Wcale nie.
Błagam, wypuśćcie mnie stąd”.
Jürgen ochoczo zajada się papierem.
Oczywiście, że to potrafi.
W ramach kary po programie Thomas Gottschalk
trzy razy zdzieli Bruce’a Willisa po twarzy martwym pstrągiem.
Takie było Załóż się. Nie było nic lepszego.
A już na pewno nie czytanie.
Jako dziecko byłam przekonana,
że kiedyś zostanę takim Thomasem Gottschalkiem.
Chciałam mieć takie same włosy i podejście.
Występować w TV.
W końcu trafiłam do telewizji
i wciąż czasem w niej występuję.
Za kulisami zawsze wygląda to tak,
że w każdym pomieszczeniu są o dwie osoby za dużo,
które za późno rzuciły studiowanie socjologii.
Każda rozmowa jest nudna.
Postanowiłam stworzyć własny program.
Razem z kolegą, Thomasem Spitzerem,
zaczęłam kręcić talk show na YouTube w swoim salonie w Kolonii.
Na początku zastanawiałam się, kogo zaprosić.
Kogoś trzeba.
Na dłuższą metę gadanie do nikogo to wołanie o pomoc.
Skontaktowałam się z ludźmi, których uważam za świetnych.
Z Anke Engelke, utalentowaną i zabawną aktorką.
Zapytałam: „Chcesz mi pomóc?
Przyjdź. Płacimy w m&m’sach.
Edycja to nie twoja sprawa. Mamy wszelkie prawa.
Wchodzisz w to?”.
Uznała, że to nie jest dobry pomysł.
Pomyślałam: „Trudno. Masz kiepską wyobraźnię”.
Drugą opcją była Barbara Schöneberger.
To bardzo lubiana prezenterka z niemieckiej telewizji.
Ma długie blond włosy i wielkie niebieskie oczy.
Zawsze wydaje się zaskoczona.
Jakby nie mogła uwierzyć, że znów jest w telewizji.
I czegoś szuka.
Może soczewek, które ma już na oczach.
A może myśli.
Barbara Schöneberger nie odpowiedziała mi.
Nikt nie chciał się zgodzić, więc spytałam zwierząt.
Ich największą zaletą jest to, że mają mało praw.
Tak mało, że za dziesięć lat będziemy wstydzić się tego,
jak mało je wykorzystywaliśmy, gdy była na to szansa.
Zadzwoniłam do agencji talentów dla zwierząt.
„Zwierzęta filmowe Angeliki”. Brzmi profesjonalnie.
Kto? Angelika. Czym się zajmuje? Zwierzętami do filmów.
Angelika była klasyczną dziewczyną z Kolonii.
Kolończycy mają własną gwarę. Nie wiedziałam, że ona istnieje.
Koloński zawsze brzmi tak…
Jakby ich język miał kilka promili, a ciało było już w pracy.
„Będzie jak będzie”. „Zawsze się udawało”.
Nie pomyśli tak nikt, kto pracuje intelektualnie.
W laboratorium chemicznym nikt nie myśli sobie:
„Zawsze się udawało”.
Lit, woda. „Zawsze się udawało”.
Zapytałam się Angeliki, ile wzięłaby za angaż gęsi.
Przywiozłabym ją do mieszkania, pogadała i ponabijała się.
Nastrój Angeliki się zmienił. Nie było już tak wesoło.
Zaczęła mówić: „Słuchaj!
Zgłupiałaś?
Gęś?”. Tak brzmią wściekli Kolończycy.
Agresywnie pochylają się przy pierwszej sylabie,
a przy drugiej się wycofują. „Słuchaj!”
„Zgłupiałaś?”
Przy pochyleniu nabierają oddech,
a potem wydychają. „Zgłupiałaś?”
„Gęś?”
Gdyby Disney nakręcił bajkę o agresywnym miechu,
mówiłby jak Angelika.
Zapytałam, w czym tkwi problem.
Odparła: „Nie znasz pierwszej zasady biznesu?
Gęś na planie zawsze wszystko spieprzy”.
I rozłączyła się. Pierwsze słyszę.
Od razy wygooglowałam: „gęś wszystko spieprzy”.
Znalazłam wiele godzin filmików
z gęsiami łamiącymi ręce czterolatkom.
Kiedy odkrywa się ten fakt o gęsiach,
od razu to po nich widać.
Gęś wygląda jak zapuszczony łabędź.
Jak łabędź TVP.
Można w ogóle to oglądać? Jak nastolatka szukająca kłopotów.
W wolnym czasie czterolatek lubi sobie postać.
Czterolatki bez przerwy mają czas wolny.
Robi po prostu to, co każdy czterolatek.
Nie wiem, co dokładnie. To nie moja społeczność.
Ale to tradycyjne dziecko. Ma jo-jo.
„Mam cztery lata!
Wszystkim mówię, że cztery i pół,
ale urodziny miałem wczoraj!”
Aż nagle pojawia się gęś
w Uberze.
Gęsi mają w dupie małe firmy i ekologię.
Wychyla się przez okno, widzi czterolatka i woła: „Stój.
Czterolatek.
Nadchodzą kłopoty.
Wybiła godzina. Wypuść mnie”.
Wychodzi i… Spójrzcie, gęsi!
Pewnie, dajcie nura do Renu, łajzy.
Jestem naprawdę zadowolona.
Gdybym pół roku temu usłyszała,
że podczas nagrywania stand-upu
akurat przeleci 20 gęsi, to nie uwierzyłabym.
Gęś wychodzi z Ubera,
pewnym krokiem podchodzi do czterolatka,
łamie mu rękę i wraca do auta.
Dzieciak płacze, nie spodziewał się.
Jego ręka jest cała pogruchotana.
Jego jo-jo delikatnie powiewa na wietrze.
Jego matki to widzi, ale nie zauważa gęsi, więc myśli:
„To jego wina. Przesadził z jo-jo”.
Zdziela go po łbie.
Gęś widzi ten akt przemocy,
cieszy się, odpala fajkę
i daje kierowcy najwyższą ocenę.
Trochę za dużo negatywnej energii.
Nie chcę tego w domu. Zadzwoniłam do Angeliki:
„Wybacz. Nie wiedziałam, że gęsi to psychopatki. To wiele zmienia.
Jakie masz inne ptaki?”.
Oparła: „Wyślę ci syczonia”.
Zgodziłam się.
Byłam zdesperowana. Nie znałam takiego ptaka.
Syczoń to…
bardzo rozczarowujący zwierz.
Taka prawda. Począwszy od wyglądu.
Wygląda jak sowa wyprana w zbyt wysokiej temperaturze.
Jakby ktoś ubrudził ją podczas zabawy na dworze.
Do piór przylepiła jej się guma. Próbujesz ją oderwać
masłem orzechowym i majonezem, ale na próżno.
I zostaje ci bardzo brudna sowa
z gumą, masłem orzechowym i majonezem.
Potem prosisz o poradę w internecie.
Zamiast konstruktywnej krytyki,
zalewa cię pasywno-agresywny hejt:
„Po co w ogóle wychodziłaś z sową?
Tak wspaniałego ptaka nie wolno wyprowadzać na dwór!
Jesteście skazą dla Niemiec.
Dlatego głosuję na AfD!”.
Myślisz sobie: „Boże. Proszę tylko o pomoc z brudną sową”.
Zamykasz laptopa,
sprawdzasz metkę na sowie.
„Prać ręcznie”. Myślisz:
„Co ja? Moja prababka?”.
I szybko wrzucasz sowę do pralki.
Dwadzieścia minut, 90 stopni.
Wyciągasz sowę i masz już syczonia!
Syczoń robi dwie rzeczy.
Dokładnie dwie. Po pierwsze wygląda,
jakby oglądał bardzo powolny mecz tenisa.
A po drugie wygląda, jakby nie był pewien,
czy piłka dotknęła linii, czy nie.
W końcu dotarł. Kosztowało mnie to 400 euro.
W kolejnej scenie ustaliliśmy z Thomasem.
że pokażę się topless.
Miałam na chwilę pokazać cycki. „Ironicznie”, jak to określił Thomas.
Odparłam: „Nie.
Jak można pokazać cycki ironicznie?”.
Thomas odparł: „Racja. Ludzie powinni się śmiać”.
Odparłam: „Nie robię tego.
Jestem silną kobietą. Nie muszę.
Nie będę pokazywać swojego ciała, by ktoś obejrzał filmik.
Znam swoją wartość. Uważam się za feministkę.
Nie pokażę cycków”.
Więc…
zadzwoniłam po striptizerkę.
To jest właśnie oznaka silnej kobiety.
Silna kobieta potrafi rozpoznać słabą kobietę
i wyróżnia się od niej tym, że ma więcej kasy.
Odebrał agent striptizerki, więc pytam:
„Za ile pokazałaby na chwilę cycki w moim programie?
Bez obaw, tylko ironicznie! Tylko raz, na chwilę.
Bez twarzy.
Nie ma co spłycać jej do jej twarzy.
Tylko szybki…”
Odparł: „400 euro”.
A ja na to: „Zwariowałeś? Za to mogę mieć syczonia.
Do tego całkiem na waleta.
Za 400 auto mam syczonia z gołym tyłkiem,
który w życiu nie słyszał o związkach zawodowych”.
Potem zapytałam aktorkę,
czy zagrałaby striptizerkę, która grałaby mnie.
Zgodziła się za 50 euro.
Mała porada.
Jeśli musicie zrobić coś, na co nie macie ochoty,
poproście aktorkę pod koniec miesiąca:
„Chciałabyś zagrać kogoś,
kto pomaga mi się przebrać?”.
Odstawiłam tabletki.
Wybaczcie, będę po prostu zmieniała temat.
Nie mamy czasu na wprowadzenia.
Ten rok zdecydowanie mnie tego nauczył.
Przykro mi też, jeśli spodziewaliście się krytyki systemu.
Nie żałuję, że tego nie robię,
tylko przykro mi, że oglądacie stand-upy,
by słuchać krytykowania systemu.
Myślę, że spokojnie możecie robić to sami w domu.
Przeczytajcie gazetę i pomyślcie:
„Rany, to nasz system.
Co za gówno.
Krytykuję go”.
Odstawiłam pigułki i poszłam do swojego ginekologa.
To stary, biały i bardzo heteroseksualny mężczyzna.
Chciałam wesprzeć tę grupę na rynku pracy.
Niektórym dziewczynom to przeszkadza.
Pytają: „Nie dziwnie ci chodzić do mężczyzny?
Czy to nie…”.
„No jakie?”
„Słucham?”
„Nie tworzy się jakieś napięcie?”
Nie!
Jest tak stary, że nawet o tym nie myśli.
Tylko intuicja podpowiada mu, co się wokół niego dzieje.
A po drugie czemu kobieta miałaby być lepsza?
Nie zniosłabym tej rywalizacji.
Gdyby atrakcyjna, wykształcona kobieta miała mnie oglądać.
Po trzecie to profesjonalista.
Nic go nie wytrąca z równowagi. Używa medycznej terminologii.
Mówi łaciną. Ledwie go rozumiem.
To staruszek z Zurychu. Mógłby wygadywać jakieś głupoty,
ale nie robi tego. Nie mówi: „Pani Brugger.
Jak tam pani kuciapka?”.
Byłoby super! Ale nie robi tego. Mówi tylko łaciną.
Jest środa, 9.30.
Nie mam spodni ani majtek.
Staruszek przez pół godziny mówi do mnie płynną łaciną.
Tak wyobrażam sobie randkę z papieżem.
Ale papież raczej by się ze mną nie umówił.
Jestem o 20 lat za stara.
I do tego kobietą.
Pierwsze, co robi się u ginekologa…
Trochę informacji dla młodych kobiet.
Na początku oddaje się próbkę moczu.
Byłam naprawdę zmotywowana, ale nie mogłam nic wycisnąć.
Nigdy nie idę gdzieś pierwszy raz, myśląc sobie…
„Zaraz autobus, pęcherz prawie pełny.
Iść siku czy dam radę?
A może znajdzie się ktoś chętny”.
Wchodzę, recepcjonistka daje mi kubeczek
i prosi mnie o próbkę moczu.
Wchodzę do łazienki, czuję presję.
Udało mi się napełnić ćwierć kubeczka.
„Dawaj, Hazel!
Jest sezon na szparagi!”
Kładę kubeczek do małej szafki.
Można ją otworzyć z dwóch stron jak kalendarz adwentowy.
Ale tu mamy jeden dzień.
Święta są codziennie, a siku jest jedno.
Gdy otwierasz szafkę,
modlisz się, by nikt nie zajrzał z drugiej strony.
„Pani Huber, wciąż uczy pani gry na flecie?”
To dobra praktyka.
Są też miejsca bez szafek.
Trzeba wyjść z kubkiem
i przejść obok wszystkich.
Niektóre kobiety robią to pewnie.
Chcę być w życiu taką kobietą, która po prostu wychodzi,
patrzy na ciebie.
„Witam.
Bar otwarty!”
Potem wchodzę do gabinetu.
Chłodny pokój z płytkami. Lekarz rzuca do mnie:
„Proszę uwolnić się z tych ubrań, pani Brugger”.
„Uwolnić się”. Piękny zwrot.
Brzmi tak szlachetnie.
A chce tylko, bym zdjęła spodnie i majtki,
co już tak szlachetne nie jest.
Nigdy nie czułam, by spodnie ograniczały moją wolność.
Nie stałam w pokoju z facetem, myśląc sobie:
„Czuję się dobrze.
Ale te spodnie…
Chciałabym je zdjąć!”.
Raczej wolałabym założyć ich więcej, ale się nie da.
Ale współpracuję. Niedługo będzie po wszystkim.
Zdejmuję spodnie i majtki. Górę mam zakrytą.
Koszulka, sweter, kurtka.
Gogle.
Kask z butelkami piwa po bokach
i napisem „Kocham Minnesotę”.
Na nogach skarpetki.
I mam z tym problem.
Czy powinnam je…
zdjąć?
A może ubrać buty?
Zdjęcie ich oznaczałoby, że chcę, by czuł się swobodnie.
Chcę, by myślał, że robię to chętnie
i tak naprawdę chcę tu być.
Za to ubranie butów
wydaje się bardziej adekwatne, bo jesteśmy w gabinecie.
Ale głupio jest stać bez spodni i majtek,
ale za to w butach i skarpetkach.
„Naprawdę się wczułam,
ale mam mało czasu”.
Zrobiłam więc to, co wydawało się najrozsądniejsze.
Zdjęłam jedną skarpetkę
i założyłam but na drugą.
Potem stanęłam pochylona i rzuciłam: „Doktorze,
proszę zaczynać. Czuję się wolna”.
Zaczął bez wahania.
Pochylił się jak dentysta, ale nie nad moją twarzą.
O dentyście źle by to świadczyło.
Ginekolog zaczyna gadać, jak tylko zacznie pracować.
Po zaczęciu badania.
Nie chcę wtedy zabijać ciszy.
Nie wiem, co można, a co byłoby przesadą.
Ludzie o tym nie rozmawiają.
Mogę…
pogłaskać go po głowie?
Nie wiem, czemu hiszpański.
Kojarzy mi się z łaciną.
Ale jest prawie łysy,
więc mogłabym coś narysować jak dzieci w restauracji.
A potem podszedł do przybornika,
który kupił na aukcji w ZSRR w 1890 roku.
Jest 14 stopni chłodniejszy niż pokój.
Nie wiem dlaczego.
Potem wyjął swój ulubiony przyrząd.
To jakiś rodzaj metalowej kaczki.
Przyciskasz ją do brzucha i…
otwiera dziób.
To nie jest dokładnie ten dźwięk.
A jeśli uważacie, że jest, to jesteście chorzy.
Dziób się otwiera i rozdzielczość zmienia się z 16:9 na 4:3.
Zawsze sprawdza moją wkładkę miedzianą.
Jak mówiłam, rzuciłam tabletki.
Ale chcę się zabezpieczać,
a wkładka to bardzo pewna antykoncepcja.
Jak sama nazwa mówi to wkładka z miedzi.
Działa jako antykoncepcja, ponieważ sperma
z jakiegoś powodu
boi się miedzi.
Nie wiem dlaczego. Jak wampir czosnku.
I nie wiem, kto to odkrył.
Może nastolatek ze średniowiecza,
który masturbował się na dachu kościoła.
Wkładka działa siedem lat.
Wtedy trzeba ją wymienić.
Sperma nie boi się już miedzi.
Może jest już tak zużyta, że nikt nie bierze jej serio.
Cała w graffiti i napisach.
Jakiś szalony jajnik obrzucił ją papierem toaletowym.
Dlatego na dole wstawka ma nić.
Lekarz wytłumaczył mi to:
„Nić musi mieć określoną długość.
Jeśli jest za krótka, nie można wyjąć wkładki”.
Nie wiem, co robi się wtedy. Czeka się trochę dłużej,
a potem po zajściu w ciążę dziecko podczas porodu…
Co byłoby bardzo groźne, bo ma niezrośniętą czaszkę.
To byłaby bardzo opóźniona antykoncepcja.
Wkładka miedziana wytrzyma siedem lat i jedną ciążę.
Ginekolog tłumaczył mi dalej: „Pani Brugger.
Nić nie powinna być też za długa, bo wtedy…
może przeszkadzać w życiu codziennym”.
Pomyślałam sobie: „Koleś.
Jak wyobrażasz sobie moje życie codzienne?”.
I przede wszystkim jaką długość ma ta nić?
Mowa o ponad metrze?
To metoda antykoncepcji?
Będę stała w klubie na parkiecie z długą, zwisającą nicią.
Wibrującą do muzyki.
Wszyscy spojrzą z obrzydzeniem.
„Co to, balon?”
Jak wkładka zakłóci moje życie?
Będę mogła biegać po plaży? A za mną…
powiewa nić.
Delikatnie muska spalone kostki turystów z Anglii.
Jeżdżąc z wkładką na rowerze,
trzepocze na wietrze.
Wchodzi w szprychy. Dzieciaki krzyczą:
„Słyszeliście?
Hazel ma nie tylko antykoncepcję,
ale i motorower”.
Przy skręcie nić wpada w szprychy.
Przelatuję nad kierownicą.
Rower w krzakach, spirala obok, a ja myślę: „Nie!
Mój drogi rower!”.
A po południu pewnie zajdę w ciążę.
„Proszę przestać.
Wygaduje pani okropne rzeczy”,
przerwał mi ginekolog.
„Błagam, to poważna sytuacja.
Scenariusze, które pani opisała, są po prostu absurdalne”.
Odpowiedział: „Oczywiście, że nie”.
To kwestia kilku milimetrów.
Może mierzyć najwyżej centymetr.
Gdyby była za długa,
mogłaby przeszkadzać mojemu partnerowi w bardzo intymnej sytuacji.
To mnie poruszyło.
Martwił się o dobro faceta, którego nawet ja nie znam.
A potem pomyślałam: „Chwila. Jest rok 2020.
Nie mogę być silną kobietą,
brać dublera cycków w Internecie, a potem wstydzić się nici”.
Czas powiedzieć: „Wiecie co?
Nie wstydzę się jej. Chcę mieć ekstrawagancką nić.
Z wplecionymi szklanymi kulkami i kartą Olivera Kahna.
Chcę tego i mam do tego prawo”.
Starzeję się.
Skończyłam 26 lat.
Nie tak dużo, ale to mój rekord.
Nie zauważyłam tego.
Za to dobrze widzę, jak starzeją się moi rodzice.
Nie są tacy starzy, ale…
są teraz w takim wieku,
że jeśli kupują jakiś drogi mebel,
chciałabym im w tym d0radzić.
Ale dogadujemy się. Widzę ich co kilka miesięcy.
Za każdym razem nie mogą robić czegoś nowego.
Ale cieszą się.
Zostaną dziadkami. Najstarszy brat będzie ojcem.
Rodzice nie mogą uwierzyć. Strasznie się cieszą.
Odkryłam, że uwielbiają dzieci.
Już pozwalają temu dziecku na więcej, niż kiedykolwiek nam.
Żadnych zasad. Tylko miłość i cukierki.
Od razu po narodzeniu
zamieszka w ich domu na najwyższym piętrze.
W jedynym pokoju z własną łazienką.
Moja mama jest przekonana, że to dziecko jej potrzebuje.
A ja nie sądzę.
Pierwsze trzy lata to pieluchy.
To jak własna łazienka.
Zawsze mają własny kibelek.
„Oto moja toaleta. Próbkę moczu, doktorze?
Żaden problem!”
Zdetronizuje mnie z pozycji najmłodszej osoby w rodzinie.
To nie takie złe, jak sądziłam.
Staram się być bardziej dorosła,
zmieniam podejście do zabawy.
Dorośli mają dziwne podejście.
Potrafią się bawić tylko wtedy, kiedy nie odczuwają przyjemności.
Średniowieczny jarmark to typowa impreza dla dorosłych.
Może kiedyś na takim byliście.
Okazuje się, że to wydeptane pole w Saarze.
Myślisz sobie: „Słyszałam wiele złego o tym miejscu,
ale takiego gówna nawet sobie nie wyobrażałam”.
Jest tam gość o imieniu Björn w legginsach i spódnicy.
Gra na jakiejś dziwnej piszczałce. Ludzie myślą:
„To wariat czy magister germanistyki?”.
Każdy średniowieczny jarmark wygląda,
jakby przestało padać trzy godziny temu.
Mają zupę w chlebie, a wszyscy bawią się średnio udanie.
Każdy wygląda średnio.
Jest w średnim wieku. Dlatego to jarmark średniowieczny.
Nie ma nic wspólnego ze średniowieczem.
Byłoby super, gdyby była na nich strefa,
która faktycznie byłaby średniowieczem. Wchodzę…
Nie wiem, czy mój układ odpornościowy podoła.
Jestem kobietą. Noszę portki.
Kontrowersyjnie, pewnie mnie zetną.
Babka leży umierająca we własnych wymiotach.
Nadszedł jej czas. Ma już 39 lat.
To byłoby ciekawe, ale w obecnej formie
te jarmarki są nudne i niepotrzebne.
Nawet ktoś ze średniowiecza nie chciałby na nie trafić.
Gdyby ktoś taki przeniósł się do Saary w 2020 roku,
od razu rzuciłby: „Co tu się odwala?”.
Mówi inaczej, jest ze średniowiecza.
„Droga damo, cóż tu się odbywa?”
Gada jak Szwajcar, którego potrąciło auto.
Prius jadący 5 km/h.
Nie usłyszał go.
„Co? Zupa w chlebie? Nie mieliśmy nic takiego.
Skąd wzięliście coś takiego?
Że niby mieliśmy tyle zboża,
że rzeźbiliśmy z niego naczynia?
Nie. Albo zupa, albo chleb.
Każdy miał tylko jedną miskę
wyrzeźbioną z kręgosłupa dziadka.
Jeśli się zbiła, nie jadło się.
Skoro nie mogę bawić się jak dorośli,
to chociaż nie będę się bawić jak oni.
Dorośli są w tym świetni. Świadomie unikają zabawy.
„Bądźmy rozsądni.
Zbierajmy rachunki.
Odliczajmy rzeczy od podatków”.
Muszę uważać, do kogo o tym mówię.
Trzy miesiące temu byłam w kinie samochodowym w Stuttgarcie.
Wczułam się prawie jak w porno.
„O tak. Odlicz to.
Daj mi rachunki za służbowe obiady!”
W nieruchomościach dorośli też wariują.
Dla mnie to straszne nudne. Nic się z nimi nie dzieje.
Są w 100% nieruchome.
Zastanówmy się nad tym, jak mało robią nieruchomości.
Każdy dom potrafi o dwie rzeczy mniej od syczonia.
I nie chce się, by robił za dużo.
Za 30 lat ma stać jak stał.
By za 31 lat można było powiedzieć: „Gisela, dobrze…”. Hej!
To pewnie Szwab.
Nieruchomości mają nie robić za dużo.
Za 30 lat mają stać jak stały, by za 31 lat można było powiedzieć:
„Gisela, dobrze, że go kupiliśmy.
Nie mieliśmy pieniędzy,
a teraz mamy za dużo i niedługo umrzemy”.
Niemieckie marzenie.
I moje też.
Poszłam do banku zapytać się, czy kupią mi nieruchomość.
Bo nikt nie kupuje jej sam.
Może w Szwajcarii.
Niektórzy sami kupują dom.
Są tacy bogaci i uzdolnieni.
Żyją w innym świecie. Pstrykną palcami,
a nagle nadjeżdża lamborghini
i robi im loda.
„Nie wiedziałem, że lamborghini to potrafi.
No tak, to hybryda”.
Zwykli ludzie, kiedy kupują coś drogiego,
idą do banku i mówią: „Proszę banku.
Podobno macie kupę kasy.
Ja mam mniej. Dacie mi trochę?
Obiecuję, że oddam”.
Poszłam do Deutsche Bank.
A raczej do zwykłego niemieckiego banku. Trzeba się szanować.
Wybrałam niemiecki bank,
bo połowę czasu spędzam w Szwajcarii, a połowę w Niemczech.
Dla widzów ze skarbówki:
w Szwajcarii spędzam 55% czasu.
Ale poszłam do banku niemieckiego,
bo to taki trening przed prawdziwym bankiem.
Szwajcarski bank onieśmiela. Wszystko jest w marmurach.
Podłoga, ściany, roślinki, pracownicy. Wszystko z marmuru.
A bank niemiecki to bardziej…
centrum młodzieżowe.
Wchodzisz. W rogu stoi kanapa z odzysku.
Myślisz sobie: „Mogliby ją wyrzucić.
Jest na niej ruszająca się plama. Wolę nie siadać”.
Nie wiem, którą opcję wolę.
Bank ładniejszy od mieszkania, w którym chcę zamieszkać,
czy bank tak pojebany, że w życiu bym w nim nie zamieszkała.
Gdy bank jest za ładny, to myślę,
że będą chcieli za dużą prowizję za pieniądze.
A jeśli jest zaniedbany,
to nie wiem, czy w ogóle znają się na finansach.
Dostrzegłam, że Niemcy i Szwajcaria bardzo się od siebie różnią.
To zupełnie inne kraje,
bo i mieszkańcy są zupełnie inni.
Ludzie często udają, że to praktycznie ten sam kraj.
Niemcy udają, że Szwajcaria
jest jak hemoroid zwisający z Bawarii.
A Szwajcarzy czasem uznają Niemcy
za wielki kanton.
Jakby Niemcy były największym krajem związkowym.
To dopiero megalomania.
Nazywanie Niemiec kantonem to tak,
jakby czerniak poszedł do lekarza,
narzekając na wielki, biały worek zwisający mu z pleców.
„Proszę mi pomóc.
Już nie mogę. A on gada”.
Ale to różne kraje, bo Szwajcarzy są uprzejmi.
Może nie są milsi, ale zrozumieli,
że jeśli będą uprzejmi, rozmowa zakończy się szybciej.
Gdy powiesz: „Dzień dobry!”, ktoś odpowie:
„Dzień dobry!”. I po wszystkim.
Ale jeśli Szwajcar powie:
„Dzień dobry!”, a drugi odpowie:
„Pieprzyć twoją matkę, sukinsynu”,
to będzie on musiał uzasadnić swoją opinię.
Najlepiej różnicę tę widać, kiedy ktoś stanie im na drodze.
Dwaj Szwajcarzy stoją obok siebie.
Jeden chce przejść i mówi: „Przepraszam”.
Trzeba się pochylić i zmarszczyć brwi.
„Przepraszam”.
Niemcy w tej samej sytuacji krzyczą: „Z drogi!”.
Też działa!
Dwa różne rozwiązania tego samego problemu.
Szwajcarzy mówią: „Przepraszam”.
Oznacza to: „Zdejmij ze mnie winę.
Wiem, jaka ciąży na mnie wina za to,
że ja istnieję tu, a ty tam.
Bardzo chciałbym przejść obok.
Proszę, to takie nieprzyjemne.
Przepraszam!”.
A Niemiec mówi: „Z drogi!”.
Na wszelki wypadek ubezpiecza się słownie.
Widać to też na autostradach. W Szwajcarii
są one osłonięte, ale stresujące. Prędkość maksymalna to 120 km/h.
Trzy kilometry więcej i cię złapią.
Mandat wynosi tyle, ile kosztuje dom w Meklemburgii.
Nie jest to fortuna, ale dość sporo.
Raz na widowni był gość z Meklemburgii.
Nie zaśmiał się.
Po występie rozgniewany napisał mi wiadomość:
„Powinnaś zapoznać się z cenami nieruchomości w Meklemburgii”.
I zrobiłam to.
A teraz mam tam cztery domy.
Na niemieckiej autostradzie możesz zaś robić to, co chcesz.
Jak w grze komputerowej, ale każdy wie,
że ma tylko jedno życie.
Zdarzają się znaki o braku limitu prędkości.
Gdy pierwszy raz taki zobaczyłam,
nie wiedziałam, co o tym myśleć.
Nic na nim nie ma.
Musi być taki znak?
Do tego jest pięć razy przekreślony. Co to znaczy?
„Zapomnij o wszystkim, co wiesz.
Koniec zasad. Zapomnij pięć razy.
Rób, co chcesz. Kieruj tyłkiem. Daj poprowadzić syczoniowi”.
Szwajcarska autostrada to bezpieczna rodzina,
która je kolację równo o 18.30.
Bez telewizji.
Bez radia.
Trzymają się za ręce.
„Dziękuję, że nakryłaś do stołu, Julio.
Dziękuję, że pokroiłeś fasolkę, tato”.
Mama nazywa tatę „tatą”, by nie zmieszać dzieci.
By nie pomyślały: „Chwila!
Kim jest Urs?”.
Niemiecka autostrada to samotna matka.
Sfrustrowana, styrana życiem i wyczerpana
matka ośmiorga dzieci,
która raz w roku zabiera je do lunaparku.
Rano wypuszcza je z auta i wrzeszczy:
„Spotykamy się o 18.00 na parkingu F!
Jeśli się spóźnicie, wracacie pieszo!”.
W ukryciu cieszy się na myśl,
że może dwójka lub trójka z nich
nie wróci do domu.
Każdego ranka Niemcy są wysyłani na autostradę
i mówi się im: „Róbcie, co chcecie.
Kupiłeś auto? Pokaż, co potrafi”.
I wszyscy to robią.
Na czele jedzie mercedes spod Stuttgartu,
a za nim audi spod Monachium.
Rywalizują, mknąc 300 km/h,
i w końcu powodują wypadek,
który blokuje autostradę i tworzy korek.
A z tego powodu cała reszta nie może już jechać tak szybko.
To ratuje im życie
i dlatego system działa.
Każdego ranka dwie osoby
są składane w ofierze bogom niemieckich autostrad.
A w Szwajcarii
mamy za mało ludzi, by robić coś takiego.
Poszłam do niemieckiego banku.
Czułam się dorosła, jak nigdy w życiu.
Nigdy nie czułam się bardziej dojrzała jak w dniu,
kiedy poszłam do dwóch dorosłych,
którzy nie są moimi rodzicami, by poprosić ich o gotówkę.
Szykowałam się cały ranek.
Starałam się zachowywać jak dorosła osoba.
Chciałam być jak mój ojciec.
Gadałam jak on:
„Żadnego salami po 18.00!
Jestem tatą!
Gdzie jest telegazeta?”.
„Tato, to iPad”. „Nieważne. Telegazeta”.
Tak to miało wyglądać. „Witam. Dajcie mi pieniądze!
Umowa na wynajem mieszkania. Znam słowa!
Gdzie ten cholerny lis z reklamy?”
Tak sobie to wyobrażałam.
Ale gdy tylko postawiłam stopę w banku w Kolonii,
zobaczyłam wszędzie dywany
i marmur z Nadrenii Północnej.
W tamtej chwili miałam sześć i pół roku.
Głos mi się zmienił. Zaczęłam machać.
A ludzie stali metr dalej.
Machałam, a oni się gapili.
„Cześć.
Przyszłaś tu sama?”
„Tak.
Podobno…
macie dużo pieniędzy.
Ja tyle nie mam, więc pomyślałam,
że trochę mi dacie. Obiecuję, że oddam”.
„A co chcesz za to kupić, kochanie?”
„Chcę kupić nieruchomość,
bo mój najstarszy brat ją ma
i twierdzi, że jest super”.
„Twój starszy brat ma stałą pensję, prawda?
Jest godny zaufania.
W każdą środę sprząta biurko w pracy.
A w piątek, kiedy wraca do domu,
wyjmuje mandarynkę z plecaka, jeśli jej nie zjadł.
W poniedziałek rano nie znajduje brązowej, obślizgłej grudy,
przez którą wszyscy pytają: »Czemu tu tak śmierdzi?«.
Bo twój brat nie zjadł pieprzonej mandarynki!”
„Już nie chcę kupować nieruchomości”.
Nie wierzę,
że kobiety lub mężczyźni mogą więcej niż druga płeć.
Nie ma między nami aż tylu różnic.
Główna różnica między kobietą a mężczyzną
to fakt, że kieszenie w damskich spodniach
są dużo mniejsze niż w męskich.
W damskich nic się nie mieści!
To zwiastun kieszeni.
Tego lata jedna kiesz… I koniec.
Można w nie włożyć końcówki palców.
To dobre, gdy zawsze marzną, a reszta ręki się poci.
Może facetom się to podoba.
„Boże. Jest taka seksowna i tajemnicza.
Ma końcówki palców czy nie?”
„Przekonaj się”.
To główna różnica. Druga różnica między płciami:
faceci są o wiele lepsi
w trzymaniu się razem
i zespołowym upewnianiu się, by nie oczekiwać od nich zbyt wiele.
Od kobiet oczekuję więcej.
Gdy kobieta coś mówi
i nie jest to najmądrzejsza rzecz na dany temat,
to myślę sobie…
„Kto cię o to pytał? Przymknij się.
Za trzy lata będziemy miały te same prawa.
Po prostu machaj. Wystarczy”.
Z facetami tak nie mam.
Mogą gadać tak skrajnie głupie rzeczy,
że ciężko uznać to za zdania.
Dochodzą do mnie i myślę: „W końcu to facet”.
Kobiety nie tylko są gotowe na taką presję,
ale i lubią się pod nią znajdować.
Lubią zadowalać.
Faceci wolą spędzać dobrze czas.
A nawet oglądać, jak inni faceci
spędzają dobrze czas.
Jak James Bond.
Seria ta odnosi sukces,
bo faceci myślą sobie o Bondzie:
„Gość z jajami. Dasz radę.
Przeleć tę laskę.
Ja nie mogę, ale ty dajesz”.
Uwielbiam oglądać Bonda z kolegami.
Zawsze jest scena, gdy James rozpina koszule,
zdejmuje koszulkę i pokazuje klatę.
Koledzy myślą: „Ale klata, stary.
Czuję się jakbym sam taką miał”.
Na mnie to nie działa.
Kiedy widzę pokaz mody
lub atrakcyjną kobietę ściągającą ubrania,
to nie myślę: „Ale laska. Długie, seksowne, szczupłe nogi.
Czuję się, jakbym sama takie miała”.
Myślę raczej:
„Dobra.
Ma długie, seksowne, szczupłe nogi.
Pewnie jest durna”.
Do niedawna dyskutowano o obsadzeniu kobiety jako Bonda.
Kto chciałby to oglądać?
Nie chcę oglądać kobiety,
która jest lepsza ode mnie.
Wszystko robi lepiej, jest inteligentniejsza i ładniejsza.
Atrakcyjna agentka wywiadu.
Bystra, świetnie mówi po angielsku
i po francusku. Nikt tego nie potrafi.
Nikt nie mówi płynnie po francusku.
Nawet Francuzi.
Francuskie wiadomości brzmią tak…
Zawsze myślą: „Kurwa.
To tryb łączący czy nie?”.
Ale James Bond to potrafi.
Zna angielski i francuski.
Jedzie po lewym pasie, choć to aktorka ze Stanów.
Zabija jakichś rosyjskich agentów,
uprawia seks z agentami z USA.
Nie daje im swojego numeru.
Nie boi się, że będzie samotna w pokoju hotelowym.
Po prostu wraca do niego sama.
Od razu wie, gdzie włożyć kartę.
Otwiera drzwi, a na łóżku leżą czekoladki.
Ignoruje je lub zjada jedną.
Tyle jej w zupełności wystarczy.
Nie chcę tego oglądać.
Mam problem w relacjach z kobietami,
bo mam problem w relacjach z facetami.
A to wszystko przez dwóch starszych braci.
Cały czas się biliśmy.
Tylko tak się komunikowaliśmy.
Już tego nie robimy i przykro mi.
Naprawdę mi tego brakuje. Nie mam w życiu kogo zdzielić.
Każdy od razu woła: „Ratunku, policja!”.
Najsmutniejsze jest to, że nie przestaliśmy z własnej woli.
Wciąż mam ochotę walnąć ich z piąchy.
Oni tak samo. Ale nie jest to akceptowane.
Na pogrzebie można kogoś szturchnąć.
„Udajesz, że płaczesz!”
Ale zwykle nie.
Na 65. urodzinach ciotki
31-latek nie może walnąć 26-latki w twarz.
A gdy już leży…
„Hazel,
to pierd czy bek?”
Nie można.
Znajomi tego nie rozumieją.
Niektórzy mają tylko siostry.
Pytają mnie: „Czemu jesteście tacy brutalni?”.
Kocham swoich braci. To jasne jak słońce.
Ja kocham ich, a oni mnie.
Będziemy trzymać się razem. Obyśmy za 35 lat przy spadku
wciąż trzymali się razem.
Mam nadzieję, że się ogarną. Tylko ja znam się na Excelu.
Ale koleżanki mówią mi: „Mam siostrę.
I jest dla mnie…
najlepszą przyjaciółką”.
Kiedy ktoś mi mówi że siostra to jego przyjaciółka,
to rozumiem to jako:
„Hazel…
nie mam…
żadnych przyjaciół”.
Siostra nie może być…
Przyjaźń z rodzeństwem to dla mnie marnotrawstwo.
Powinni być dla nas testem prawdziwych ludzi.
Przekonujemy się, na ile możemy sobie pozwolić.
A jeśli nas zdzielą, to damy radę powiedzieć rodzicom?
Siostra może być, jeśli nie znacie nikogo innego.
Dorastaliście w piwnicy w Austrii.
Nie jest jasne, czy to moja siostra, czy córka.
Kogo to obchodzi?
Wtedy to w porządku.
Mój starszy brat
zrobił się sentymentalny, bo zostanie ojcem.
Stara się komunikować w mniej brutalny sposób.
Stanął przede mną i spytał: „Hazel,
co mamy zrobić?
Moja dziewczyna za miesiąc rodzi. Ożenić się z nią?
Byłoby to romantyczne? Za późno na prawdziwy romans.
Kupiliśmy już skodę octavię, ale…
dobrze byłoby zacieśnić więź przed dzieckiem,
byśmy byli prawdziwą drużyną”.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Jedyną szczerą odpowiedzią byłoby:
„Naprawdę mnie to nie obchodzi”.
Każda rozmowa z bratem, która nie kończy się po 20 minutach
laniem się japonkami po twarzy
jest dla mnie stratą czasu. Wiem, że brzmi to,
jakbym ich nie szanowała.
A to dlatego, że ich nie szanuję.
„Szacunek” to bardzo nadużywane słowo.
Na pewno za duże jak na relację ze starszym bratem.
To takie ważne.
Szacunek jest przeceniany. Ludzie uważają, że to kluczowa rzecz.
Ja sądzę, że tolerancja jest dużo ważniejsza.
Szczera tolerancja jest ważniejsza niż udawany szacunek.
Szacunek jest jak wróble w armacie.
Jak przebiegnięcie maratonu poniżej trzech i pół godziny.
Pewnie, to imponujące, ale nie zauważę,
jeśli tego nie zrobisz.
Tolerancja to umiejętność stania bez upadku.
Nic imponującego,
ale do dupy jest tego nie umieć.
I mam tak z braćmi. Toleruję ich.
Toleruję, a więc uznaję, że istnieją
i nie zamierzam nic z tym robić.
Tolerancja jest dla mnie bardzo ważna.
Brat spytał mnie: „Co mamy zrobić?
Ożenić się z nią?”. I nie wiedziałam,
jak powinnam zareagować. Więc zrobiłam to,
co wydawało mi się najrozsądniejsze.
Zdjęłam but i skarpetkę z jednej stopy.
Na drugiej je zostawiłam i stanęłam tak…
lekko pochylona.
Uśmiechnęłam się najcieplej jak potrafiłam.
Pomachałam do niego.
Uznał, że zaraz go strzelę.
I mnie uprzedził.
Poczułam puls w jego dłoni,
gdy dotknęła mojej twarzy.
To jest dla mnie prawdziwa miłość.
Dziękuję, Kolonio!
Dzięki, że przyszliście!
Trzymajcie się!
Dziękuję.
I śpiewam tu
Pieśń dla Kolonii
Normalni ludzie Już dawno by to pominęli
Myślicie sobie… Pracowało nad tym tyle osób?
Kim jest producent wykonawczy?
Co dokładnie wykonuje?
I co w ogóle produkuje?
To tylko dziwna kobieta gadająca na scenie
W…
Ładnym stroju, który sama wybrała
Ma dobry gust
I bardzo naturalny styl
Na pewno sama się umalowała
Pewnie idzie jej gładko
Bo śpi dłużej Niż osiem godzin dziennie
I ma bardzo czystą skórę
Dzięki za przyjście Czas na mnie
Bar jest już otwarty
Napisy: Krzysztof Zając