Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ในความทรงจำแห่งรักของ ‪กีร์ติ ศักเสนา)
‪(เราคิดถึงเธอ)
‪(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องจริง)
‪(หุบเขาคาร์กิล ปี 1999)
‪ลาดตระเวนมาเป็นชาติแล้วนะ
‪ปืนพวกนี้มีไว้แค่โก้ๆ ‪หรือว่าเราจะใช้มันจริงๆ กันเนี่ย
‪พูดเหมือนภรรยาของหัวหน้าดายัลเลย
‪ปืนนี่มีไว้แค่โก้ๆ หรือว่าคุณจะใช้มันจริงๆ เนี่ย
‪ว่าไงนะ บิสวา
‪เราแค่หยอกเล่นน่ะครับ
‪อย่ามาทะลึ่งกับฉัน
‪ขอโทษครับ
‪หมู่ทหาร หาที่กำบัง
‪- ยิงไปข้างหน้า ที่สองนาฬิกา ‪- มันยิงมาจากด้านหน้า
‪- ประจำตำแหน่ง ‪- หาที่กำบัง
‪บิสวา ประจำตำแหน่ง
‪หาที่กำบัง
‪เรามาช่วยแล้ว
‪เอาชุดปฐมพยาบาลมา
‪หมู่หนึ่งเรียก 15 ตอบด้วย
‪หนึ่งเรียก 15 ตอบด้วย
‪สิบห้าเรียกหนึ่ง ว่ามา เปลี่ยน
‪ศัตรูยิงใส่ที่ด่านสองกับสาม เปลี่ยน
‪ระบุการยิง เปลี่ยน
‪ยิงหนัก ทหารศัตรูซ่อนอยู่ในหุบเขาข้างหน้า
‪เราจะรับมือเอง แต่หัวหน้าดายัลบาดเจ็บสาหัส
‪ไปต่อไม่ได้
‪ต้องอพยพตัวฉุกเฉิน เปลี่ยน
‪รับทราบ ปฏิบัติ
‪นาวาอากาศโทสิงห์ มีการอพยพฉุกเฉิน
‪เรามีเวลา 30 นาที
‪เตรียมเฮลิคอปเตอร์ เปลี่ยน
‪พิกัดจุดรับอยู่ตรงไหน
‪หุบเขาคิโล ทางใต้ของโทโลลิง
‪ลานจอดที่ใกล้ที่สุด จีอาร์12344323 เปลี่ยน
‪รับทราบ
‪เฮลิคอปเตอร์ลำเลียงผู้บาดเจ็บ ‪จะขึ้นบินในอีกเจ็ดนาที
‪ต้องอพยพผู้บาดเจ็บฉุกเฉิน ‪ไปเตรียม ฮ.สองลำ
‪นักบินทั้งหมดออกปฏิบัติภารกิจอยู่ ‪จะเอาใครไปล่ะครับ
‪(15 ปีก่อน)
‪(ปี 1984)
‪กุณจู
‪ดาด้า ขอฉันดูหน่อย
‪กุณจู พี่จะนอน
‪ดาด้า ขอฉันดูหน่อยเถอะ
‪กุณจู พี่จะนอนนะ
‪เอาน้ำผลไม้ไหมจ๊ะ
‪มานี่สิ
‪มาสิจ๊ะ
‪อยากขับเครื่องบินไหม
‪เอาละ จับนี่ไว้
‪พอฉันบอกซ้าย ให้หมุนไปซ้าย
‪ช้าๆ นะ
‪พร้อมยัง หนึ่ง สอง สาม
‪ซ้าย
‪ขอนั่งตรงนั้นได้ไหมคะ
‪จะนั่งตรงนี้ได้ หนูต้องเป็นนักบิน
‪นักบิน
‪กุณจู ใส่แว่นนี่แล้วดูเหมือนคนตาบอดเลย
‪- ดาด้า ฉันอยากเป็นนักบิน ‪- ฉันอยากเป็นนักกีฬาคริกเกต
‪พูดจริงนะ ฉันอยากเป็นนักบิน
‪ผู้หญิงเขาไม่เป็นนักบินกันหรอก ‪รู้ไหมว่าผู้หญิงเป็นอะไรได้
‪นี่ ถือไว้แล้วถามนะว่า
‪"มังสวิรัติหรือไม่มังฯ คะ"
‪พูดสิ
‪"เครื่องบินลำนี้มีทางออกฉุกเฉินสี่ทาง ‪ข้างหน้าสอง ข้างหลังสองค่ะ"
‪แล้วคุณอยากกระโดดลงประตูไหนล่ะ
‪- พ่อครับ เธออยากเป็นนักบิน ‪- แล้วไง
‪- อย่างกับผู้หญิงจะเป็นได้ ‪- งั้นเหรอ
‪ไอ้บื้อที่ไหนมันสอนลูกแบบนั้น
‪ไม่ต้องไปสนใจพี่เขานะ ลูกรัก
‪ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ถ้าขับเครื่องบิน
‪ก็เรียกว่านักบินทั้งนั้นแหละ
‪ถ้าเครื่องบินมันไม่สนว่าใครขับมันอยู่
‪แล้วเราจะสนทำไม
‪เราเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
‪- แต่ก่อนอื่น ต้อง... ‪- เรียนให้จบ
‪ใช่
‪ส่วนลูก สควอต 20 ครั้ง
‪ไหงงั้นล่ะ
‪จากวินาทีที่ฉันเห็นเธอ
‪ฉันก็ไม่อาจลืมเธอได้
‪ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว
‪ได้แต่ติดตามหาเธอ
‪กุณจู
‪ลูกจะเป็นนักบินได้ยังไงถ้ากลัวความสูง
‪เอาเลย บิน
‪กระโดด
‪ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน ‪ฉันจะไปหา...
‪เยี่ยม
‪จะให้ทำไงได้
‪จากนี้ตลอดไป
‪ใจฉันพันผูกอยู่กับเธอ
‪ใส่แว่นกันแดดตอนกลางคืนเนี่ยนะ
‪นักบินจะไม่ยอมเสี่ยงให้ลูกตาเสีย
‪เป็นเอามาก
‪ทั้งดึงดัน
‪ทั้งตัด ทั้งแยก
‪ความผูกพันที่เรามีนี้
‪ไม่อาจมีสิ่งใดมาพราก
‪จากวันที่ฟ้าแจ่มใส
‪ถึงคืนอันหม่นหมอก
‪ความผูกพันที่เรามีนี้
‪มีอยู่ชั่วนิรันดร์
‪ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปที่นั่น
‪ทุกเส้นทางของฉันมุ่งหน้าไปหาเธอ
‪จะให้ทำไงได้
‪(เปิดรับสมัคร)
‪จากนี้ตลอดไป
‪(โรงเรียนการบินเดลี ‪ห้าแสนรูปี)
‪ใจฉันพันผูกอยู่กับเธอ
‪กุณจัญ ฉันผ่าน
‪ได้ 42 เปอร์เซนต์ เชื่อไหมล่ะ
‪เป็นอะไรไป
‪เธอไม่ผ่านเหรอ
‪ได้ 94 เปอร์เซนต์
‪งั้นจะเศร้าไปทำไม
‪- นี่อะไร ‪- ก็ดูสิ
‪(วุฒิขั้นต่ำเกรดสิบ)
‪ได้ 94 เปอร์เซนต์ แล้วฉันจะบอกที่บ้านยังไง
‪ว่าฉันไม่อยากเรียนต่อ ฉันอยากเป็นนักบิน
‪งั้นเอางี้
‪ไม่ต้องกลัว แค่ไปบอกพ่อเธอ
‪"พ่อขา เด็กสาวรุ่นเดียวกับหนู ‪เขาวิ่งไล่ตามหนุ่มๆ กันทั้งนั้น
‪แต่หนูอยากไล่ตามความฝันตัวเอง
‪หนูไม่ใช่ลูกสาวคนเก่งที่สุดในโลกของพ่อหรือคะ"
‪แล้วพ่อจะตกลงเหรอ
‪ไม่หรอก พ่อเธอจะเหวอน่ะสิ
‪นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ มันนู
‪ฟังนะ กุณจู
‪ถ้าเธอพูดออกไป เธอจะได้ยินเสียงตอบกลับมา
‪แต่ถ้าเธอไม่พูด เธอจะเสียดายไปตลอด
‪ไปกันเถอะ เธอติดฉันหนึ่งมื้อนะ
‪(ยินดีด้วย กุณจัญคนเก่ง)
‪- ยินดีด้วย ‪- ยินดีด้วยนะจ๊ะ
‪ยินดีด้วย
‪- เก่งมากจ้ะ ‪- สุดยอดเลย
‪กุณจัญ ยินดีด้วย
‪เก่งมาก
‪แม่คะ
‪ลูกรักของแม่ คนเก่งของแม่มาแล้ว
‪นี่มันอะไรกันคะ
‪พ่อเขาตัดสินใจให้มีการฉลองผลสอบของลูก
‪- ฉลองทำไม ‪- ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
‪- เร็ว ‪- พ่ออยู่ไหนคะ
‪ดื่ม
‪- กุณจัญเป็นความภาคภูมิใจของลัคเนา ‪- กุณจัญของเราฉลาด
‪เธอชอบการเรียน
‪เธอไม่เคยอยู่ห่างหนังสือ
‪เธอทำให้เราภูมิใจ
‪ดื่ม
‪ยินดีด้วย
‪แม่คะ
‪- แม่ ‪- กีร์ติ
‪- กีร์ติ นี่... ‪- รอเดี๋ยว
‪ช่วยพาดาบูไปห้องน้ำทีสิ จะฉี่รดกางเกงอยู่แล้ว
‪- หนูต้องคุยกับแม่ค่ะ ‪- มาจ้ะ ไปกัน
‪อั้นไว้ก่อนล่ะ
‪ยินดีด้วยจ้ะ
‪กุณจู นี่ นี่ไงกุณจูคนเก่ง
‪มีอะไร
‪ฉันต้องบอกเรื่องสำคัญกับพี่
‪กุณจู นี่เพลงของเรา ไว้ค่อยคุยทีหลัง
‪มาเถอะ
‪ปรบมือให้กุณจูคนเก่งหน่อย
‪กุณจู
‪เธอจะเต้นเพลงของเรา
‪นี่เพลงโปรดของเธอ
‪กุณจู
‪จะไปไหน
‪ดาด้า ฉัน...
‪ดาด้า ฉันไม่อยากไปเรียนมหาวิทยาลัย
‪นักบิน
‪ดาด้า ฉันอยากเลิกเรียนแล้วไปเป็นนักบินที่เดลี
‪เธอเสียสติไปแล้วเหรอ
‪โตซะทีเถอะ กุณจู
‪ตั้งใจเข้ามหาวิทยาลัยก่อน แล้วค่อยคิดกันอีกที
‪แต่เป็นนักบินไม่ต้องเรียนมหาวิทยาลัยนะ
‪ไม่ต้องเรียนเหรอ รู้ไหมว่าเราลำบากมาแค่ไหน
‪หนูรู้ค่ะ แม่เคยยากจนสุดๆ
‪- ฟังเรื่องนั้นมาเป็นร้อยครั้งแล้ว ‪- แต่ลูกไม่เข้าใจอะไรเลย
‪ครอบครัวแม่ยากจน ‪เกินกว่าจะส่งแม่เรียนมหาวิทยาลัย
‪และนี่เป็นการตัดโอกาส วิเศษไปเลย
‪แม่ครับ ใจเย็น
‪- เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪- ทำไมล่ะ
‪หนูอยากไป ทำไมทุกคนต้อง...
‪เธอจะอยู่ในเดลีเองคนเดียวน่ะเหรอ
‪ดาด้า พี่ไปสมัครเป็นทหารแล้ว
‪ทำไมหนูจะเป็นนักบินไม่ได้
‪ได้ เป็นนักบินก็ไปเลย อยากทำอะไรก็เชิญ
‪บางทีแม่ควรไปให้พ้นด้วยเหมือนกัน
‪เอะอะเรื่องอะไรกัน
‪ลูกจะไปขับเครื่องบิน ส่วนฉันจะไปอยู่บ้านแม่
‪แต่ตอนนี้คุณควรไปรับหน้าแขกเหรื่อก่อน
‪ให้ฉันรับมือกับลูกเอง
‪ไปก่อน
‪ไปสิ
‪เด็กๆ ไม่ควรถูกปล่อยให้มีอิสระขนาดนั้น
‪ไม่มีใครเข้าใจเรื่องนั้นแล้ว
‪พึมพำอะไรกันครับ
‪ไปเถอะ ไปสนุกกับเพื่อนๆ ของลูก
‪ดีมาก
‪พวกเขายังเด็ก เด็กทุกคนชอบต่อต้าน
‪เรื่องดีก็คือ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม
‪ยกเว้นคุณกันนา
‪มา มาเปิดเพลงกันต่อเถอะ
‪ขอบคุณพระเจ้าที่กุณจูยอมเข้าใจ
‪ลูกยอมแล้วใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่
‪ผมต่างหากที่ยอม
‪คุณศักเสนา ดื่มกันไหม
‪(โรงเรียนการบินเดลี ปี 1989)
‪เกรดสิบ 94 เปอร์เซนต์
‪เกรด 12
‪- ผลสอบเกรด 12 ของเธออยู่ไหน ‪- ไม่มีค่ะ
‪ก็ไปหามา
‪- แต่หนูยังเรียนไม่จบเกรด 12 ‪- ก็ไปเรียนให้จบสิ
‪ใช้วุฒิขั้นต่ำเกรดสิบไม่ใช่หรือคะ
‪นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ใช้เกรด 12
‪เธอน่าจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อน ‪จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาฉัน
‪จบนะ
‪คนต่อไป
‪สรรพสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมดีเสมอ
‪หมอดูบอกว่ากุณจูจะลืมเรื่องพวกนี้ภายในสองปี
‪จะเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยนะ
‪ลูกจะเป็นนักบิน ไม่ว่ายังไงก็เถอะ
‪คุณอยู่ข้างใครคะเนี่ย
‪ก็อยู่ข้างนี้แหละ
‪เกรด 12 ได้ 87 เปอร์เซนต์ ดีมาก แล้ว...
‪(สองปีถัดมา)
‪วุฒิอนุปริญญาอยู่ไหน
‪ไม่มีค่ะ
‪ก็ไปหามาสิ
‪แต่วุฒิขั้นต่ำแค่ผ่านเกรด 12 ไม่ใช่เหรอคะ
‪เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ต้องใช้วุฒิอนุปริญญา
‪จบนะ
‪คนต่อไป
‪หมอดูบอกว่ามันง่ายมาก
‪เราแค่ไปวัดทุกวันจันทร์ ถวายมะพร้าวสองลูก
‪แล้วภายในเวลาสองปี ‪ลูกจะเลิกเพ้อเจ้อเรื่องการเป็นนักบินนี่
‪นี่
‪เมื่อไหร่คุณจะเลิกเพ้อเจ้อเรื่องหมอดูนี่ล่ะ
‪ฉัน...
‪ผมก็อยู่ข้างนี้แหละ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪นี่เกรดสิบ นี่ 12 และนี่อนุปริญญา
‪(สามปีถัดมา)
‪- ครบแล้วค่ะ ‪- ขอบคุณมาก
‪น่าประทับใจจริงๆ
‪เอานี่ไปให้คุณชีวาสเทวาที่เคาน์เตอร์ยื่นใบสมัคร
‪กรอกใบสมัคร และโอนเงินชำระหนึ่งแสนรูปี
‪ทำไมตั้งหนึ่งแสนล่ะคะ
‪นั่นมันเมื่อห้าปีก่อน
‪ราคาน้ำมันยังขึ้นสองเท่า ‪แล้วค่าเล่าเรียนจะเท่าเดิมได้ยังไง
‪จบนะ
‪คนถัดไป
‪เดี๋ยวค่ะคุณ
‪หลักสูตรสามปีทำไมค่าเล่าเรียนตั้งหนึ่งแสน
‪หลักสูตรน่ะสามปี แต่ใช้เวลาเรียนหกถึงเจ็ดปี
‪จะมัวนั่งตั้งคำถามอยู่นี่หรือจะไปกรอกใบสมัคร
‪ฉันบอกมาตั้งแต่แรกแล้ว ‪ว่าสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมดีเสมอ
‪เราจะไปหาหนึ่งแสนรูปีมาจากไหน
‪แต่ถึงจะหามาได้
‪ลูกก็ต้องฝึกถึงหกปี กว่าจะได้ทำงาน
‪แล้วจะได้แต่งงานเมื่อไหร่ แบบนี้ดีแล้ว
‪หนูจะไม่แต่งงาน
‪ถ้ายังไม่ได้เป็นนักบิน หนูจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
‪พูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น
‪พ่อคะ ไม่มีทางจัดสรรเงินได้จริงๆ เหรอคะ
‪มีสิ มีทางอยู่แล้ว
‪ฉันคิดออกแล้วค่ะ คุณศักเสนา
‪ขายบ้านนี้เลยไหมคะ
‪คุณนายจะได้ขับเครื่องบิน ‪ส่วนเราก็ไปนอนกันข้างถนน
‪นี่...
‪(น้ำตาลฉาว - โทษภัยของน้ำตาล)
‪อรุณสวัสดิ์ กุณจัญ
‪เรื่องน้ำตาลฉาวนี่คืออะไรคะพ่อ
‪นั่งสิ
‪ฟังนะ
‪(เหินฟ้าอย่างสง่างาม ‪กับกองทัพอากาศอินเดีย)
‪(รับสมัครนักบินหญิงรุ่นแรก ‪กองทัพอากาศอินเดีย)
‪กุณจูตื่นหรือยังคะ
‪ตื่นแล้ว
‪นี่ค่ะ ข้าว
‪แม่ขา
‪ส่งแกงให้หนูหน่อยสิคะ
‪- ได้สิจ๊ะ ‪- เอาเลย
‪คุณไม่กินอะไรเลยนี่
‪วันนี้ผมอยากกินนิดเดียว
‪- แม่ขา ‪- ว่าไงจ๊ะลูก
‪แม่ หนูไม่อยากเป็นนักบินแล้วค่ะ
‪เห็นไหมล่ะ
‪จริงอย่างที่หมอดูว่า
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪หนูจะสมัครเป็นทหารอากาศ
‪อะไรกันเนี่ย
‪ดูนี่สิคะ แม่
‪อะไรนี่
‪อ้อ
‪"เข้าร่วมกองทัพอากาศอินเดีย ‪สมัครเป็นนักบินหญิงรุ่นแรก"
‪อ้อ ให้ผู้หญิงสมัครได้เป็นครั้งแรก
‪วิเศษเลย
‪ความรักประเทศชาติมันอยู่ในสายเลือดของลูก
‪พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ทั้งสองคนเลย
‪ไม่เกี่ยวกับเลือดรักชาติหรอก
‪เธอแค่อยากขับเครื่องบิน
‪กุณจู รู้จักโตซะที
‪กรอกใบสมัครไปแล้วค่ะ
‪แล้วคุณก็ไม่พูดอะไรเลย
‪พ่อเป็นคนกรอกให้ค่ะ
‪ใช่
‪เชื่อเขาเลย ‪เป็นนักบินไม่ได้ก็เป็นทหารอากาศ
‪ถ้าทหารอากาศไม่ได้ก็คงนักบินอวกาศมั้ง
‪และถ้านาซ่าไม่รับ ‪เธอก็อาจเป็นซูเปอร์แมนไปเลยมั้ง
‪ถ้าเป็นไม่ได้สักอย่างนะ กุณจู
‪ทำไมไม่ลองเป่าลมเข้าตัวเอง ‪ให้เป็นเหมือนลูกโป่งแล้วลอยไปเลยล่ะ
‪ทำอะไรก็ได้ที่เธออยากทำ
‪เพราะบ้านนี้ไม่มีใครจะหยุดเธอได้แล้ว จริงไหม
‪- ผมอิ่มแล้ว ‪- อย่ากินเหลือแบบนั้นสิคะ
‪ไม่เอาละ บอกแล้วไงว่าวันนี้ผมจะกินนิดเดียว
‪จัดกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอ
‪นั่งสิ
‪รถไฟเที่ยวกี่โมงล่ะ
‪พรุ่งนี้เช้า ตีสี่ สี่สิบห้าครับ
‪ดื่มสิ
‪ถ้าผมดื่มกับพ่อได้ ผมก็ควรพูดตรงๆ กับพ่อได้
‪พูดมาเลย
‪พ่อครับ ตั้งแต่กุณจูเกิดมา ‪พ่อตามใจเธอทุกอย่าง
‪ตอนเราเป็นเด็ก ‪เราไม่เคยให้น้องสาวใครเล่นคริกเกตกับเรา
‪แต่พ่อบังคับให้เรายอมรับกุณจูเล่นกับเด็กผู้ชาย
‪พ่อปล่อยให้เธอไปดูหนังจนดึกดื่น
‪พ่อไม่เคยจำกัดขอบเขตเธอเลยสักอย่าง
‪ถึงตอนนี้พ่อก็จะยอมให้เธอไปเป็นทหารอากาศอีก
‪พ่อเคยเป็นทหาร พ่อก็รู้ว่ามันโหดแค่ไหน
‪พ่อครับ ผมรักน้องนะ ‪และผมก็อยากเห็นน้องมีความสุข
‪แต่ว่าตอนนี้ความสุขของเธอ ‪ไม่ได้สำคัญเท่าความปลอดภัย
‪ดูเหมือนพ่อไม่ได้นึกถึงความปลอดภัยของเธอ
‪พ่อไม่คิดว่ากำลังปล่อยเธอไปในหนทาง ‪อันตรายบ้างหรือครับ ในการไล่ล่าความสุขนี่น่ะ
‪พ่อคิดว่า...
‪ลูกไม่ควรดื่มนะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪(กองทัพอากาศ - ลงทะเบียน)
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- คนต่อไป
‪ไป
‪ฟังให้ดี
‪ถ้าอยากเป็นทหารอากาศ ‪ก็ต้องเป็นทหารบกก่อน
‪ไม่งั้นก็ไปนั่งตำน้ำพริกในครัว
‪เข้าใจไหม
‪คนต่อไป
‪เธอแหละ คนต่อไป
‪ไป!
‪ใครบอกได้ว่า ‪สีธรรมจักรของพระเจ้าอโศกคือสีอะไร
‪(การสอบปี 1994)
‪ท่านคะ
‪หมายเลข 96
‪ยืนขึ้น
‪สีธรรมจักรของพระเจ้าอโศกคือสีอะไร
‪สีน้ำเงินค่ะ
‪สีธรรมจักรของพระเจ้าอโศกคือสีดำ
‪ไม่ใช่เหรอ สีดำน่ะ
‪ใช่ค่ะ สีธรรมจักรของพระเจ้าอโศกคือสีดำ
‪นั่งลง
‪ท่านคะ
‪ว่าไง
‪สีน้ำเงินค่ะ
‪เธอจะสั่งสอนฉัน ‪เรื่องธรรมจักรของพระเจ้าอโศกเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ความกลัวทำให้เราผิดพลาด
‪ธรรมจักรของพระเจ้าอโศก
‪แน่นอนว่าเป็นสีน้ำเงิน
‪จะเป็นสีดำได้ยังไง
‪นั่งลง
‪ขึ้นไป
‪มองออกไป
‪กระโดด
‪- กระโดด ‪- คะ
‪ขอเถอะค่ะ มันสูงไป
‪ท่านคะ ดิฉันกลัวความสูง
‪- บอกให้กระโดด ‪- ไม่กระโดดค่ะ
‪- ขอทำอย่างอื่นแทนนะคะ ‪- หยุดนะ
‪กระโดด
‪กระโดด!
‪คนต่อไป
‪จงพูดถึงเหตุการณ์ปัจจุบันที่สำคัญ ‪ของชาวอินเดียมาสองเรื่อง
‪คนสองแสนคนอพยพออกจากสุราษฎร์
‪เพราะกาฬโรคปอด
‪ซึ่งระบาดรุนแรงที่สุดในรอบสิบปีที่ผ่านมา
‪มี...
‪มีผู้เสียชีวิตแล้ว 25 ราย
‪และล้มป่วย 150 ราย
‪ซึ่ง...
‪ข้อมูลที่ไม่เป็นทางการระบุว่า
‪หนึ่งร้อยคนเสียชีวิตแล้ว
‪เรื่องน้ำตาลฉาวได้ไหมคะ
‪น้ำตาลฉาวเหรอ ไหนเล่ามาซิ
‪น้ำตาลฉาว เป็นข่าวเปิดโปงเรื่อง...
‪ทำให้ประเทศได้รับความสูญเสียใหญ่หลวง
‪เพราะเรื่องนี้ ประเทศเราถึงได้...
‪มัน...
‪เธอรู้เรื่องอะไรบ้างเกี่ยวกับประเทศของเรา
‪อะไรก็ได้เหรอคะ
‪อะไรก็ได้ ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
‪เพลงมาแรงของปีนี้
‪"ที่รัก ข้างนอกนั้นหนาว แต่ข้างในนี้อุ่น"
‪เป็นที่ฮือฮาถกเถียงกันมาก
‪ปัญญาชนของอินเดียหลายคนมีปัญหากับเนื้อเพลง
‪หลังความสำเร็จของ ‪Hum Aapke Hain Koun
‪ยอดขายสุนัขปอมเมอเรเนียน ‪เพิ่มขึ้นถึง 250 เปอร์เซนต์
‪และมีข่าวว่าน้องหมาทัฟฟี่ ‪ได้เซ็นสัญญาแสดงหนังอีกสามเรื่อง
‪- พอแล้ว ‪- เป็นพระเอก
‪- ขอบคุณ เธอไปได้แล้ว ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณมิชา
‪คุณคิดว่าไง
‪เจ้าทัฟฟี่แสดงได้เยี่ยมเลยในหนังเรื่องนั้น
‪สวัสดีทุกคน
‪ช่วยเบาเสียงหน่อย
‪ผลการสอบคัดเลือกนี้ได้คะแนนกันไม่ค่อยดี
‪ระดับความสามารถไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด
‪นั่นหมายความว่า น่าเสียดายที่เรา ‪ไม่สามารถเลือกคนได้มาก
‪หมายเลขสี่
‪เสื้อกั๊กหมายเลขสี่
‪หมายเลขสี่
‪- มีเสื้อกั๊กหมายเลขสี่อยู่ที่นี่ไหม ‪- มีค่ะ
‪เธอไปหาทีมแพทย์ได้เลย
‪พวกเธอที่เหลือ
‪มาสอบใหม่ครั้งหน้า พยายามให้มากขึ้น
‪ขอบคุณ
‪- ยินดีด้วย ‪- ยินดีด้วย
‪สวัสดีค่ะ
‪"ไอ เอกซ์ ยู วาย ‪ที เอช วาย เอ็ม เอกซ์ วี"
‪164
‪หายใจเข้าลึกๆ
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ
‪หนูโหนเชือกด้วยค่ะพ่อ เหมือนทาร์ซานเป๊ะ
‪วิเศษเลย ผลตรวจสุขภาพล่ะ
‪เรียบร้อยแล้วค่ะ เหลือแค่ระเบียบการนิดหน่อย
‪โอเค กลับบ้านเร็วๆ นะ ทาร์ซานของพ่อ
‪พ่อกำลังจะไปขนไอศกรีมมาไว้ให้ลูก ‪สักหนึ่งคันรถ
‪เสื้อกั๊กหมายเลขสี่
‪พ่อคะ หนูต้องวางแล้ว เดี๋ยวเจอกันที่บ้านค่ะ
‪โอเค ไปเถอะ
‪บายค่ะ
‪เข้ามาสิ
‪เชิญนั่งก่อน
‪ผลตรวจสุขภาพของเธอออกมาแล้ว
‪มีความบกพร่องชั่วคราวหนึ่งอย่าง ‪และบกพร่องถาวรหนึ่งอย่าง
‪น้ำหนักตัวของเธอเกินไปเจ็ดกิโลกรัม
‪ความสูงของเธอต่ำกว่าเกณฑ์หนึ่งเซนติเมตร
‪ดังนั้นเราจึงเลือกเธอไม่ได้
‪เธอสามารถยื่นคำอุทธรณ์ได้ในสองสัปดาห์
‪แต่ฉันไม่อยากให้ความหวังลมๆ แล้งๆ
‪ฉันไม่เคยเห็นใครชนะ ‪ในการยื่นคำอุทธรณ์เรื่องความบกพร่องถาวร
‪ดังนั้น...
‪(ไม่ผ่าน)
‪คุณน่าจะรอหน่อย เดี๋ยวค่อยกินพร้อมลูก
‪นี่ไง มาแล้ว
‪ดีเลย มานี่ ไอศกรีมกำลังรอลูกอยู่นะ
‪กุณจู
‪เป็นอะไรไป
‪ทำอะไรน่ะ
‪โยคะ
‪หลับต่อเถอะ
‪อรุณสวัสดิ์ กุณจู
‪อรุณสวัสดิ์ กุณจัญ
‪อรุณสวัสดิ์ ลูกรัก
‪พ่อคะ ขอหนูนอนเถอะค่ะ
‪พ่อซื้อของมาฝาก มาดูสิว่าอะไร เร็ว ลุกขึ้น
‪- พ่อคะ หนูไม่อยากดู ‪- มาเถอะน่า มาดู
‪- นี่อะไรคะ ‪- อนาคตของลูก
‪หนูไม่มีหรอกค่ะ
‪เถอะน่า อ่านหน่อย ลุกขึ้น ลุก
‪อ่าน ลุกสิ
‪อ่าน
‪อ่านสิ
‪"ดาราสาวคนดัง เรขา ‪น้ำหนักลด 15 กก. ในหนึ่งเดือน"
‪- สิบหก ‪- สิบห้า
‪สิบหก หน้า 16
‪ข้างใน
‪อ่าน
‪"เรขาเลิกกินของทอดและของหวาน"
‪ใช่
‪"เธอดื่มน้ำฟักทองกับน้ำน้ำเต้า
‪ร่วมกับการออกกำลังกายและฝึกฝนอย่างหนัก ‪เธอจึงได้แสดงบทที่เธอใฝ่ฝัน"
‪เยี่ยมเลย
‪นี่
‪พ่อขา หนูดื่มน้ำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ‪เพื่อให้น้ำหนักลด
‪แต่หนูจะทำยังไงให้สูงขึ้นคะ
‪นั่นน่ะปัญหาจริงแท้แน่นอน ใช่ไหมคะ
‪มาทำสิ่งที่เราทำได้ก่อนเถอะ ‪ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพระเจ้าไป
‪โชคลาภไม่ทอดทิ้ง...
‪คนที่มีความเพียรพยายามหรอก
‪แทนที่จะนอนปาดน้ำตา
‪ลุกขึ้นมาปาดเหงื่อกันสักสองอาทิตย์ดีกว่า
‪กุณจัญ
‪ลุกขึ้น
‪เราจะทำ "หุ่นคุณเรขา" นี่ได้ยังไงกันคะ
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
‪ถ้าคุณเรขาทำได้ อะไรจะมาหยุดคุณกุณจัญได้
‪เรขาจ๋า เรขา
‪ไปลูก ไปกัน
‪นับจากวินาทีแรกที่เห็นเธอ ‪โชคชะตาฉันมันก็เปลี่ยน
‪ฉันตกที่นั่งลำบากแล้ว
‪เรขาจ๋า เรขา
‪นับจากวินาทีแรกที่เห็นเธอ ‪ฉันก็ถลำดำดิ่ง
‪ฉันตกที่นั่งลำบากแล้ว
‪รู้สึกเหมือนติดอยู่ในฝันร้าย
‪ทั้งกลางวันและกลางคืน ‪เธอเท่านั้นที่อยู่ในใจฉัน
‪ทำให้ฉันไม่เป็นอันนอน
‪เรขาจ๋า เรขา
‪เธอพาฉันไปยังถนนสายขรุขระ
‪แต่เธอจ๋า เธอคือความหวังเดียว
‪เรขาจ๋า เรขา
‪เธอจ๋า เธอพาให้ฉันคลั่ง ‪ใจฉันมันไม่สงบ
‪แต่ได้โปรดเถิด ขอร้องนะ ‪บอกฉันทีว่าเราตกอยู่ในสภาพเดียวกัน
‪เรขาจ๋า เรขา
‪นับจากวินาทีแรกที่เห็นเธอ ‪ความฝันทั้งหมดของฉันก็ใกล้จะกลายเป็นจริง
‪ฉันว่าฉันต้องทำได้ ‪ขอบใจนะ
‪เรขาจ๋า เรขา
‪นับจากวินาทีแรกที่ฉันเห็นเธอ ‪ฉันก็เห็นตัวเองในตัวเธอ
‪ฉันว่าฉันต้องทำได้ ‪ขอบใจนะ
‪รู้สึกเหมือนความฝันทั้งหมดของฉันใกล้จะเป็นจริง
‪ฉันทิ้งถนนเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง
‪เอ่ยคำลาให้ไป
‪ในที่สุดฉันก็กำลังจะทิ้งโลกไว้เบื้องหลัง
‪เพื่อจะโบยบินไป
‪รถไฟของฉันกำลังจะออกจากสถานี
‪พุ่งไปข้างหน้าสุดแรงที่มี
‪ฉันจะไม่หันหลังกลับอีกแล้ว
‪จะไปให้สุดฟ้า
‪เรขาจ๋า เรขา
‪นับจากวินาทีแรกที่ฉันเห็นเธอ ‪ฉันก็เห็นตัวเองในตัวเธอ
‪ฉันว่าฉันต้องทำได้ ‪ขอบใจนะ
‪รู้สึกเหมือนความฝันทั้งหมดของฉันใกล้จะเป็นจริง
‪โอเค
‪น้ำหนักเธอลดลงก็จริง
‪แต่เธอจะเพิ่มความสูงได้ยังไง
‪ท่านคะ แค่เซนติเมตรเดียว
‪แค่เซนติเมตรเดียวเหรอ
‪นักบินนั่งตรงนี้
‪นั่งสิ
‪ความสูงเป็นสัดส่วนโดยตรงกับช่วงแขน
‪จับนี่
‪นั่งพิงพนัก
‪หลังตรง
‪ทีนี้จับนี่
‪เอาละ วางเท้าบนคันเร่ง
‪เอาละ ลงมาได้แล้ว
‪ไม่ต้องห่วงนะลูกรัก
‪ลูกได้พยายามที่สุดแล้ว
‪กุณจัญเตี้ยกว่าเกณฑ์ความสูงที่กำหนดไว้
‪- ครับ ‪- แต่ว่า...
‪ช่วงแขนและขาของเธอ ‪ยาวกว่าเกณฑ์ที่กำหนดหนึ่งเซนครึ่ง
‪ผู้พันครับ
‪ในเมื่อพระเจ้าเลือกคนที่จะขับเครื่องบินแล้ว
‪ใครล่ะจะปฏิเสธคนผู้นั้นได้
‪ขอแสดงความยินดีด้วยครับ
‪ลูกสาวท่านได้รับเลือกแล้ว
‪- ขอให้โชคดีครับ ‪- ขอบคุณ
‪(บ้านศักเสนา ‪พันโทอนุป ศักเสนา)
‪พ่อคะ
‪มีอะไร
‪หนูมีเรื่องที่ต้องบอกพ่อค่ะ
‪พ่อคะ มาหน่อยนะคะ
‪ก็ได้
‪เอาละ ว่ามา
‪พ่อคะ
‪กองทัพอากาศต้องการนักบินที่มีเลือดรักชาติ
‪หนูแค่อยากขับเครื่องบินค่ะ
‪หนูไม่ได้เป็นคนทรยศต่อประเทศ ‪เพื่อความฝันของตัวเองใช่ไหมคะ
‪อะไรที่ตรงข้ามกับการทรยศ
‪ความจริงใจ
‪ถ้าลูกทำหน้าที่ของลูกอย่างจริงใจ
‪ก็เป็นไปไม่ได้หรอก ‪ที่ลูกจะเป็นผู้ทรยศต่อประเทศชาติ
‪คิดว่ากองทัพอากาศ ‪อยากได้คนไปร้องเพลงชาติหรือไง
‪เปล่า พวกเขาอยากได้นักเรียนทหาร ‪ที่มีเป้าหมายและความใฝ่ฝัน
‪คนที่จริงใจและพร้อมจะฝึกหนัก
‪นักเรียนทหารเหล่านั้นต่างหาก ‪ที่จะเป็นข้าราชการที่ดีที่สุด
‪ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ประเทศ
‪จงเป็นนักบินที่จริงใจ ฝึกหนัก แข็งแรง
‪แล้วลูกจะเป็นผู้มีเลือดรักชาติไปเอง
‪ลูกเอ๊ย
‪ลูกใช้เวลาอยู่บนรันเวย์มานานแล้ว ‪ตอนนี้ได้เวลารัดเข็มขัดให้แน่น
‪ถึงตอนที่ต้องบินขึ้นแล้ว
‪ปลุกพ่อมาฟังเรื่องเหลวไหลแท้ๆ
‪นักเรียนนายเรืออากาศต้องนอน ‪อย่างน้อยแปดชั่วโมงนะ ไปนอนซะ
‪ไปสิ
‪(กองทัพอากาศ)
‪กองทัพอากาศมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว ‪คือปกป้องชาติ
‪เพื่อการนั้น พวกคุณทุกคนจะต้องเป็นทหาร
‪ที่คู่ควรกับการได้นั่งในห้องนักบินเมื่อถึงเวลา
‪พวกคุณจะเริ่มฝึกกันพรุ่งนี้
‪- เข้าใจไหม ‪- เข้าใจครับ
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหวาด อย่าหวั่น
‪กุมแผ่นดินให้มั่น แล้วบินขึ้นไป ไป ไป
‪ต้องเหินฟ้า เหินฟ้า เหินฟ้า
‪อย่าชะลอ อย่าชะงัก
‪นำทางชีวิตตัวเอง กำหนดกฎกล้า
‪ทะยานเวหา
‪ให้ถึงดวงจันทร์
‪บินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪กดคันบังคับคอลเล็กทีฟลงสุด ‪ดึงคันไซคลิก
‪แล้วปรับระดับดิสก์ ‪และเห็นลานจอด
‪สัญญาณไฟ ดึงคันไซคลิก
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪(กุณจัญ ศักเสนา)
‪ฝ่าฟันบรรดาอุปสรรค
‪อย่าให้ความสงสัยฉุดรั้งเราไว้
‪พุ่งเข้าใส่!
‪โจมตี!
‪แทง! ชัก!
‪ยิง!
‪สลัดทิ้งความล้าหลัง
‪เป็นอะไร
‪ขอโทษค่ะ
‪ในสนามรบใช้แต่ลูกปืน ‪ไม่ใช้คำว่าขอโทษ เอาใหม่
‪ดวงจันทร์ไม่มีเส้นแบ่งเขตกั้นใคร
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหยุด อย่ายอมแพ้
‪(เราจะจดจำ...)
‪เธอเกิดมาเพื่อเหินฟ้า ‪หาใช่เดินดิน
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหยุด อย่าหันหลัง
‪จงมุ่งไปตามหัวใจตัวเอง
‪ทะยานเวหา
‪ให้ถึงดวงจันทร์
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪แม่คะ เสื้อยืดสีน้ำเงินหนูอยู่ไหน
‪- ในตู้ ‪- หนูหาไม่เจอค่ะ
‪กุณจู นี่
‪ได้เป็นนักบินจริงๆ แล้วนะ กุณจู
‪ไม่ใช่นักบิน ดาด้า ‪เป็นทหารอากาศต่างหาก
‪จะไปจริงๆ เหรอ
‪ก็ไปจริงๆ น่ะสิ ดาด้า
‪แม่คะ เก็บรองเท้าหนูไว้ไหน
‪ในห้องลูกนั่นแหละ
‪ตรงไหนของห้องล่ะคะแม่ ‪ใต้เตียงก็ไม่มี
‪อาจอยู่ข้างนอกก็ได้นะ กุณจู
‪เอาไปไว้ไหนนะแม่
‪กุณจู โลกที่พ่อทำให้เธอเห็นน่ะ ‪ต่างกันมากกับโลกความเป็นจริงนะ
‪มานี่สิ
‪มา
‪นี่อะไร
‪รูปฉันตอนเดินสวนสนาม
‪เธอเห็นอะไรในนี้
‪ก็พวกทหารอากาศน่ะสิ ดาด้า ‪ทำไมถาม...
‪กี่คน นับซิ
‪สิบเอ็ด
‪สิบ
‪ทหารอากาศสิบนาย กับเด็กสาวหนึ่งคน
‪โลกคิดแบบนั้น กุณจู
‪พี่เปลี่ยนวิธีคิดของโลกไม่ได้ แต่พี่บอกเธอได้
‪ลองพยายามทำความเข้าใจดูนะ
‪(สถานีกองทัพอากาศอูดัมเปอร์)
‪เห็นเลยว่าเชคาร์ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้
‪แต่มนตีมีทีท่าว่าจะชนะเขาได้เป็นครั้งที่สาม
‪รอยยิ้มบนหน้าบ่งบอกว่าเขาจะทำสำเร็จ
‪แต่เชคาร์จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
‪และเชคาร์เกือบจะเอาชนะ แต่มนตี...
‪เชคาร์ชนะแล้ว วันนี้มนตีแรงตก
‪เฮ้ย นายทำอะไรน่ะ
‪จะทำอะไรกับที่นี่
‪จะพรากชีวิตเราไปทำไม เพื่อน
‪- ถามผู้บัญชาการบินดูสิ ‪- เขาอยู่ไหนล่ะ
‪แลซ้ายแลขวาเดี๋ยวก็เห็น
‪ทำความเคารพ
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪พักตามสบาย
‪เตรียมพร้อมนะ ทุกคน
‪ค่ายอูดัมเปอร์จะเปลี่ยนโฉมใหม่ครั้งยิ่งใหญ่
‪เป็นโฉมใหม่ที่พวกนายไม่เคยเห็นมาก่อน
‪ตอนนี้ห้ามพูดเรื่องลามก
‪รูดซิปขึ้นให้สุดตลอดเวลา แฮร์รี่
‪บาร์ปิดสามทุ่มตรง
‪อ้อ แล้วก็...
‪ต่อไปนี้ห้ามติดโปสเตอร์รูปผู้หญิงบนผนัง
‪ท่านครับ
‪ทำไมต้องทำโทษคุณพาเมล่าด้วย
‪เธอทำผิดอะไรครับ
‪ไว้ฉันบอกเธอเอง แล้วค่อยบอกนาย
‪แล้วนี่อะไรอีกล่ะ
‪ก็นี่แหละ
‪คุณโฉมใหม่
‪ทหารหญิงคนแรกของฐานทัพอูดัมเปอร์
‪กุณจัญ ศักเสนา
‪ขอกุญแจห้องของเรืออากาศศักเสนาค่ะ
‪ได้ เรียกเขาเข้ามาสิ
‪ดิฉัน เรืออากาศศักเสนาค่ะ
‪แต่เธอเป็นผู้หญิง
‪- คุณผู้หญิง ผู้บัญชาการบินเรียกพบครับ ‪- ค่ะ
‪ขอกุญแจค่ะ
‪ทำความเคารพ
‪เข้ามาสิ
‪มาแบบฟ้าผ่าเลย
‪เธอเพิ่งก่อพายุในห้องน้ำผู้ชายแน่ะ
‪ควรให้เหรียญอะไรดี ‪สำหรับความกล้าหาญแบบนี้
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันไม่ได้อยากไปเข้าห้องน้ำผู้ชายค่ะ ‪แต่มันปวดกะทันหัน
‪หาห้องน้ำหญิงไม่เจอ...
‪เพราะที่นี่ไม่มีห้องน้ำหญิงน่ะสิ
‪ทำไมไม่มีคะ
‪เพราะที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้ผู้หญิงอยู่ ‪มีคำถามอีกไหม
‪- ไม่มีค่ะ ‪- ไปได้
‪ค่ะ
‪- เคารพ ‪- เคารพ
‪ทำความเคารพ
‪เรืออากาศกุณจัญ ศักเสนาใช่ไหม
‪ค่ะ
‪วันนี้เธอจะฝึกบินครั้งแรก
‪- อีกสิบนาทีเจอกันที่ลานบิน ‪- ค่ะท่าน
‪- เคารพ ‪- ทำความเคารพ
‪- ถ้าไม่มี... ‪- ขอโทษค่ะ
‪(ห้องน้ำ)
‪ทำความเคารพ
‪ขอโทษเหรอ
‪ที่นี่คือค่ายทหาร ไม่ใช่ที่บ้าน
‪ขอโทษค่ะ
‪คำขอโทษไม่ได้ช่วยอะไร
‪ผู้บัญชาการตรงเวลา แต่เธอสาย
‪ไม่มีที่ให้เปลี่ยนชุดค่ะ
‪งั้นก็เปลี่ยนบนลานบิน
‪ไม่ต้องมาแก้ตัว
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ขอโทษอีกแล้ว
‪เที่ยวบินวันนี้ของเธอถูกยกเลิกหมด
‪เพราะหาห้องแต่งตัวไม่ได้
‪งั้นรออยู่ที่ลานบินทั้งวันไปเลย
‪ออกไปได้
‪ตัวตลก
‪มีครั้งหนึ่งนะ วีรุ... วีรุ เงียบนะ
‪สุนัยนาบอกเขาว่า
‪- อย่าเล่าเลย ‪- เงียบไปเลยพวก
‪สุนัยนาบอกว่า "ไม่มีใครอยู่บ้าน มาได้เลย"
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪วีรุก็ไป
‪และก็ไม่มีใครอยู่เลย
‪เขาหยอกนายเรื่อยเลยนะ
‪ก็เขาเป็นรุ่นใหญ่ ท่านจะหยอกบ้างก็ได้นะ
‪โถ น่าเห็นใจวีรุนะ
‪โดนอยู่คนเดียว
‪เดี๋ยวมานะ
‪ครับ
‪ซุนดาร์ ขอเติม...
‪นี่ เมื่อค่ำนายจะเล่าอะไรนะ
‪เออ มาสิ มาคุยกัน
‪(กุณจัญ - ฝึก 45 นาที - 7,05 น.)
‪(6,55 น.)
‪ท่านครับ
‪มีอะไร
‪ช่วยยกเลิกเที่ยวบินฝึกพวกนี้ทีได้ไหมครับ
‪ผมกลัว คือหมายถึงว่า...
‪ถ้าเธอเกิดร้องไห้โฮขึ้นมาจะทำยังไง
‪จะคุมยังไงไหว ทั้งเธอ ทั้ง ฮ.
‪กุณจัญ
‪คะท่าน
‪เที่ยวฝึกบินของเธอถูกยกเลิกแล้ว ‪กัปตันไม่สบาย
‪กลับไปได้
‪ผมมาจากโรงเรียนชายล้วนครับ
‪ไม่เคยคุยกับหญิงแม้แต่บนบก ‪แล้วบนอากาศผมจะทำยังไงครับ
‪ช่วยผมด้วยสิครับ
‪กุณจัญ
‪ภรรยากัปตันป่วย
‪เที่ยวบินฝึกของเธอถูกยกเลิก
‪(ไม่มีตารางบิน - กุณจัญ)
‪เข้าใจผมด้วยครับ ท่าน
‪ผมไม่อยากตายในขณะฝึกสอนผู้หญิง
‪- สันธุ ‪- ยกเลิกให้ผมทีเถอะนะครับ
‪เครื่องยนต์มีปัญหาน้ำมันรั่ว
‪เธอพักได้วันนี้
‪ฉันพักมาตั้งแต่วันแรกที่มาถึงแล้วค่ะ
‪การฝึกเป็นยังไงบ้างลูก
‪ทุกคนได้ฝึก ยกเว้นหนูค่ะ พ่อ
‪เดี๋ยวต้องมีปัญหาแน่ โปรดเข้าใจผมด้วยครับ
‪ขนาดรถผู้หญิงยังขับไม่ได้เลย ‪แล้วนี่จะมาขับ ฮ.ได้ยังไง
‪นายก็กลัวด้วยเหรอ
‪ให้ฉันขับบ้างไหม
‪ไม่ ไม่ต้อง ฉันขับได้ เธอนั่งให้สบายเถอะ
‪ทำความเคารพ
‪เลี้ยวให้ไว ไม่งั้นต้องทำความเคารพเธอ
‪เที่ยวบินเธอถูกยกเลิก
‪- แต่ว่าทุกวัน... ‪- แต่อะไร
‪เธอรู้นี่ว่าคืนนี้เป็นเที่ยวบินฝึกตลอดคืน
‪อยากนอนร่วมห้องกับนักบินชายหรือไง
‪หรือจะให้เราสร้างห้องพิเศษให้เธอ
‪นักบินที่มีฝีมือดีสุดของไตรมาสนี้คือเชคาร์
‪ชั่วโมงบิน 120 ชั่วโมง
‪ได้รับการเลื่อนชั้นจาก ซี-ไวต์ เป็นซี-กรีน
‪ไตรมาสหน้าเป็นต้นไป ‪เชคาร์จะเป็นผู้นำการบินหมู่
‪และการบรรยายสรุปการบินระดับสูง
‪- เชคาร์ นั่งลงได้ ‪- ครับ
‪อันดับสองได้แก่ มนตู
‪ชั่วโมงบิน 105 ชั่วโมง
‪อันดับต่อไป แฮร์รี่ 98 ชั่วโมง
‪และสันธุ 92 ชั่วโมง
‪เหล่านี้คือนักบินชั้นนำของไตรมาสนี้ครับท่าน
‪อันดับสุดท้ายคือกุณจัญ
‪ชั่วโมงบิน 11 ชั่วโมง
‪- สิบเอ็ดชั่วโมงเหรอ ‪- ครับผม
‪เรืออากาศกุณจัญ
‪ค่ะท่าน
‪เธอป่วยเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪เธอลาหยุดเหรอ
‪- เปล่าค่ะ ‪- แล้วทำไมไม่ขึ้นบินล่ะ กุณจัญ
‪วันนี้จะตัดสินว่าเธอจะอยู่หรือไป
‪อีกสิบนาทีไปเจอฉันที่ลานบิน
‪เสร็จแล้ว หนุ่มๆ
‪ไม่มีที่สำหรับนักบินแย่ๆ ‪ในกองทัพอากาศหรือในหน่วยของฉัน
‪แต่ว่าฉัน...
‪ถ้าอยากจะพูดแก้ตัวก็เชิญกลับบ้านไปได้เลย
‪เลิกแก้ตัวซะทีเถอะ
‪ฉันไม่ใช่นักบินแย่ๆ
‪ถูกต้อง
‪มาดูกัน
‪กุณจัญ เครื่องดับ
‪กู้ ฮ. และลงจอดด่วน
‪กดคันบังคับคอลเล็กทีฟ ความเร็วที่ 60 นอต
‪เลือกทิศและมุ่งไปยังพื้นที่บังคับลงจอด
‪มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ลงจอดแรกที่ 12 นาฬิกา
‪ง่ายไป ไปที่แปดนาฬิกา
‪ไปที่แปดนาฬิกา
‪บินเร็ว
‪อีเกิล 271 เครื่องฝึกบินดับ เขตตะวันตก
‪เธอบินใช้ได้นี่ แต่ทำไมชั่วโมงบินถึงน้อยนัก
‪ท่านคะ
‪พูดไปก็ดูเหมือนเป็นการแก้ตัวค่ะ
‪พรุ่งนี้เป็นต้นไป ‪อย่าพลาดแม้แต่เที่ยวบินเดียว
‪เธอจะบินกับฉัน
‪อย่าเพิ่งฉลองนะ
‪ทำไมล่ะคะ
‪พรุ่งนี้ก็รู้เอง
‪จ้องอะไร อ่านความเร็วลมมาสิ
‪- เร็ว เท่าไหร่ ‪- หนึ่งร้อย
‪- หนึ่งร้อยอะไรล่ะ อย่าบื้อ ‪- หนึ่งร้อยนอตค่ะ
‪- ความเร็วภาคพื้นดินล่ะ ‪- 110 ค่ะ
‪- กดคันบังคับคอลเล็กทีฟ ‪- ค่ะ
‪- ผลักไปขวา ‪- ค่ะ
‪หางเสือล่ะ
‪- ค่ะ ‪- ยกคันคอลเล็กทีฟ
‪ค่ะ ขอโทษค่ะ
‪- ขอโทษอีกแล้ว ‪- ขอโทษค่ะ
‪ตัวตลก
‪ถ้าเธอดูแล ฮ. ‪ฮ. ก็จะดูแลเธอ
‪จะลงจอดยังไงถ้าไม่มีพื้นที่ให้ลงจอด
‪ไม่ต้องจอด
‪บินอยู่นิ่งๆ
‪- ขับนะ ‪- ค่ะ
‪ตั้งสมาธิ กุณจัญ
‪ประคองไว้นิ่งๆ
‪รักษาตำแหน่ง
‪สมาธิ
‪สมาธิ นั่นแหละ
‪รักษาทิศทาง สมาธิ กุณจัญ
‪ดี
‪ประคองไว้นิ่งๆ
‪นิ่งๆ
‪มาตรวัดความเร็ว
‪ปุ่มเจนนี
‪คันโยกหยุดเชื้อเพลิง มาตรไต่ระดับ
‪หยุดใบพัด มาตรความสูง
‪การอพยพผู้บาดเจ็บในพื้นที่สูง ‪ผมจะส่งเชคาร์กับสันธุไป
‪ส่งกุณจัญไปแทนสันธุ
‪เธอคุ้นเคยกับพื้นที่นี้ดี
‪บินต่ำ ใกล้พื้นดิน
‪บินด้วยความเร็วสูง
‪ในขณะที่ศัตรูเล็งขึ้นฟ้า
‪ง่าย
‪บินต่ำเข้าไว้ และทำให้เขากลายเป็นเป้า
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪กุณจัญ
‪ไปตามแม่น้ำ
‪- บังคับเลย ‪- ค่ะ
‪สมาธิกุณจัญ
‪ให้นิ่ง
‪นิ่งๆ
‪สมาธิ
‪สมาธิ ดีแล้ว
‪ใช่ ดีเกินไป
‪นางมาแล้ว หันกลับเร็ว
‪ช่วยส่งผักให้หน่อยได้ไหม
‪นักบินที่บินดีสุดในไตรมาสนี้ได้แก่
‪กุณจัญ
‪ชั่วโมงบิน 127 ชั่วโมง
‪ได้เลื่อนชั้นขึ้นไปสองชั้น เป็นซี-ไวต์
‪และผ่านการลงจอดได้ดีในทุกลานจอด ‪เหนือระดับ 15,000 ฟุต
‪ในไตรมาสหน้า
‪กุณจัญจะเป็นผู้นำการบินหมู่ ‪และการบรรยายการบินระดับสูง นั่งลงได้
‪อันดับถัดมาคือเชคาร์
‪119 ชั่วโมง
‪โมหิต 102 ชั่วโมง
‪ถัดมา...
‪ฝึกไปถึงไหนแล้วลูก
‪ไปไม่ถึงไหนเลยค่ะพ่อ ได้แต่ลอยขึ้นฟ้า
‪ลอยขึ้นฟ้า
‪พ่อคะ พรุ่งนี้หนูจะเป็นคนนำบรรยายครั้งแรก
‪โอ้โฮ
‪เก่งมากลูกรัก
‪ขอให้โชคดี
‪โมหิตไปไหนซะล่ะ
‪- ไปหาหมอครับ ‪- เป็นอะไร
‪เขาได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่า
‪ร้องไห้ขี้มูกโป่งเลย
‪ดูนั่น
‪ความใจดีของท่านผู้ช่วยฯ ‪กำลังทำให้ "คุณนาย" เป็น "นาย"
‪ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ‪อีกไม่นานเราคงต้องรับคำสั่งจากคุณนาย
‪ตอนนี้รับคำสั่งจากฉันก่อน
‪ไปเอาไก่มากินหน่อย สักสองสามชิ้น ร้อนๆ นะ
‪ถ้าเอาเย็นๆ มา ‪พรุ่งนี้นายได้บินกับคุณนายแน่
‪ครับ
‪อย่าลืมน้ำจิ้มด้วย
‪- จิ้มแซ่บ ‪- จิ้มแจ่ว
‪ฉันเบี่ยงไปทางขวาเล็กน้อย
‪บอกแล้ว
‪สวัสดีทุกคน
‪ฉันจะมาบรรยายสรุปการบินหมู่ของวันนี้
‪โดยกำหนดเวลาขึ้นบินตอนเก้าโมงตรง
‪เราจะเดินไปที่เครื่องเวลา 8,55 น.
‪และติดเครื่องเวลา 8,55 น.
‪หยุดก่อนกุณจัญ
‪เชคาร์
‪ครับ
‪ขอโทษนะ
‪สวัสดี
‪เครื่องบินที่จัดเตรียมไว้ ‪สำหรับการบินหมู่ในวันนี้ได้แก่ เฮอร์คิวลิส
‪ซูลู 1845 และซูลู 2004
‪ท่านคะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ
‪ไม่มี เชคาร์ ต่อ
‪ต่อจากเมื่อกี้นะ ‪นักบินประจำตำแหน่งในเฮอร์คิวลิสวัน
‪คือกัปตันมนตี และผู้ช่วย...
‪ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ
‪ไปนั่งที่ของเธอ นั่งลง
‪นักบินประจำ...
‪ฉันบรรยายวันนี้ ‪ทำไมให้เชคาร์บรรยายล่ะคะ
‪อย่าขัดจังหวะการบรรยาย กุณจัญ
‪เชคาร์ ต่อ
‪ท่านมีปัญหาอะไรกับฉันเหรอคะ
‪ยกเลิกการฝึกฉัน ‪แล้วนี่ยังยกเลิกการบรรยายอีก
‪- เรืออากาศ! ‪- ฉันแค่ถามค่ะ
‪ถ้าท่านมีคำตอบก็ช่วยบอกฉันทีค่ะ
‪อยากได้คำตอบเหรอ ‪อยากรู้ว่ามีปัญหาอะไรเหรอ
‪เชคาร์ มานี่
‪นั่งลง
‪เชคาร์
‪เริ่มได้
‪งัด
‪เอาอีก
‪งัด
‪เอาอีก
‪งัด
‪เอาอีก
‪งัด
‪เอาอีก
‪เธออ่อนแอ กุณจัญ
‪กองทัพไม่มีพื้นที่ให้ความอ่อนแอ
‪เราต้องการคนที่จะหลั่งเลือด ไม่ใช่น้ำตา
‪หน้าบ้องแบ๊วกับตาใสๆ ไม่ได้เปลี่ยนใจข้าศึกได้
‪เธอต้องสู้
‪หน้าที่ของเราคือปกป้องประเทศชาติ
‪ไม่ใช่ให้ความเสมอภาคเธอ เข้าใจไหม
‪จำไว้ เผื่อต่อไปเธอจะมีคำถามอีก
‪ชาคาร์ ต่อ
‪อยากได้คำตอบ
‪กุณจัญ
‪เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
‪เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
‪ใช่ ฉันบ้าแล้ว
‪ที่จริงฉันบ้ามาตั้งแต่ต้นแล้ว
‪ฉันมันบ้าที่คิดว่าถ้าฉันตั้งใจฝึกให้หนัก ‪และกลายเป็นนักบินที่ดี
‪ฉันจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยนี้ได้
‪ไม่ใช่แค่ฉันที่บ้า พ่อฉันก็บ้าด้วย
‪เขาพูดเสมอว่า ‪ห้องนักบินไม่เคยเกี่ยงว่าใครขับ
‪ไม่ว่าชายหรือหญิงก็เป็นนักบินได้ทั้งนั้น
‪นั่นมันคำโกหก พ่อฉันน่ะบ้า
‪เขาไม่รู้ว่าฉันต้องงัดข้อ ‪เพื่อพิสูจน์ว่าฉันคู่ควรกับที่นี่
‪ฉันไม่ได้อยากเป็นนักงัดข้อค่ะท่าน
‪ฉันอยากขับเครื่องบิน ไม่ใช่แบกเครื่องบิน
‪กุณจัญ พอได้แล้ว
‪ไม่ค่ะ วันนี้ท่านต้องฟัง ‪ฉันเข้าใจปัญหาแล้ว
‪ความอ่อนแอของฉันไม่ใช่ปัญหาค่ะ ‪แต่เป็นความกลัวของท่าน
‪ท่านกลัวว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ ‪ได้เป็น "นายเรืออากาศ"
‪แล้วเราจะต้องทำความเคารพเธอ
‪ใช่ไหมคะ
‪และนั่นจะเป็นจุดจบของความเป็นชาย
‪ท่านคะ การเคารพฉัน ‪จะไม่ทำให้ความเคารพท่านลดน้อยลง
‪ฉันสัญญา
‪ลืมมันซะเถอะค่ะ
‪ขอแสดงความยินดีกับความใจแคบ ‪ความกลัวของท่าน
‪ปาร์ตี้นี้
‪และศักดิ์ศรีความเป็นชายแบบกลวงๆ ของท่าน
‪ด้วยความเคารพ
‪(ขอยื่นใบลา)
‪ฉันจะไม่พูดอะไรแล้ว
‪กับเธอ
‪จะปล่อยให้ใจสลาย
‪ไม่เหลือคำพูดอะไรแล้ว
‪(สถานีกองทัพอากาศอูดัมเปอร์)
‪ฉันจะไม่พูดอะไรแล้ว
‪กับเธอ
‪จะปล่อยให้ใจสลาย
‪ไม่เหลือคำพูดอะไรแล้ว
‪สายใยผูกพันที่เราร่วมสร้าง
‪เธอที่รัก
‪สายใยเหล่านั้นขาดสะบั้นแล้ว
‪หมดสิ้นเยื่อใย ไม่มีเหลือแล้ว
‪สายใยเหล่านั้นมันขาดสะบั้น
‪หมดสิ้นเยื่อใย
‪สายใยเหล่านั้นมันขาดสะบั้น
‪กุณจู
‪ลูกจะเอาแต่นั่งเหม่อลอยแบบนี้ไม่ได้นะ
‪ออกไปเจอเพื่อนๆ บ้าง
‪จะไปร่วมงานแต่งงานของมันนูไหม
‪มาเถอะ
‪แม่จะเอาชุดนี้เตรียมไว้ให้นะ
‪เร็วสิ เตรียมตัวไปได้แล้ว
‪กุณจู เตรียมตัวสิ ‪นี่งานฉลองนะ มันจะสนุก
‪กุณจู สวัสดี
‪คุณป้า
‪กุณจู
‪มาตั้งแต่เมื่อไหร่ สบายดีหรือเปล่า ‪เธอลาหยุดมางานแต่งฉันเหรอ
‪นั่นแหละ ฉันถึงได้ออกมาและกลับมาบ้าน
‪เจอแบบเดียวฉันเลย
‪ฉันหอบเครื่องสำอางกับความฝันไปมุมไบ
‪เพื่อเป็นนักแสดงนำ
‪ฉันเต้นอยู่ข้างหลังนักแสดงนำ ‪เป็นตัวประกอบอยู่หกเดือน
‪ไปคัดตัวเป็นพันๆ ครั้ง
‪บทแม่ บทพี่สาว ป้า ลูกสาว
‪ลองมาหมดทุกบทแล้ว
‪แต่ได้อะไรบ้างล่ะ
‪จากไปพร้อมกับความหวังเต็มเปี่ยม ‪กลับมาพร้อมน้ำตาเป็นปี๊บๆ
‪ฉันเลยปิดฉากซะ
‪อุตส่าห์ไล่ตามความฝันมานานแค่ไหน
‪แต่ตอนนี้ฉันจะเริ่มต้นบทบาทใหม่
‪ฉันอาจจะเจอความสุขกับบทบาทนี้ก็ได้
‪ถึงจะไม่ได้เป็นมาธุรี ทีกษิต ‪แต่อย่างน้อยฉันก็ละม้ายคล้ายนาง
‪ช่างมันเถอะนะ
‪ไปเต้นกันดีกว่า ‪เดี๋ยวฉันไปเปิดเพลงโปรดของเธอให้
‪- มาสิ ‪- ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป
‪มีจดหมายมาถึงลูก
‪(กองทัพอากาศ)
‪(กุณจัญ ศักเสนา ‪ใบลาถูกยกเลิก)
‪(มีผลทันที ‪รายงานตัวที่หน่วย ด่วน)
‪หนูกำลังคิดจะลาออกจากกองทัพอากาศ
‪และลงหลักปักฐาน
‪ลงหลักปักฐานเหรอ
‪แต่งงานค่ะ
‪มันนูดูมีความสุขมากวันนี้
‪บางทีหนูน่าจะแต่งงานด้วยเหมือนกัน
‪ใช่แล้ว ลูกรัก
‪ลูกได้แต่งแน่
‪พ่อเตรียมชุดไว้แล้ว
‪บอกมาแล้วกันว่าเมื่อไหร่ ‪พ่อจะได้ไปทำหน้าที่ส่งตัวลูก
‪- ทำไมพ่อพูดแบบนั้นคะ ‪- ไม่มีอะไรนี่ พ่อมีความสุข
‪ลูกสาวพ่ออยากเลิกอาชีพตัวเอง ‪และมาทำพารัตทา
‪มาสิ ลูกรัก ไปทำพารัตทากัน
‪มา
‪มาสิ มาเถอะ
‪มา
‪นี่มันฝรั่ง
‪นี่แป้ง
‪เอาเลย ต้มมันก่อน
‪รู้ไหมว่าทำยังไง
‪ลูกพ่อจะทำอีท่าไหน
‪อ้อ พ่อจะบอกให้ว่าใส่เครื่องเทศอะไร
‪นี่ยี่หร่า
‪นี่ผงขมิ้น
‪นี่อะไร
‪ไม่รู้เหรอ
‪ลูกสาวพ่อไม่รู้จักผงผักชีเหรอ
‪พ่อจะเอามหาหิงคุ์ให้ดู
‪พ่อคะ พ่อจะบอกอะไร
‪ลูกไม่เข้าใจหรอกเหรอ
‪ลูกกำลังจะทำในสิ่งที่โลกคาดหวังจากผู้หญิง
‪ล้มเลิกตามฝันของตัวเอง ‪แล้วลงหลักปักฐานไงล่ะ
‪พ่อก็เคยอยากให้แม่ทำแบบนั้น
‪แต่แม่เขาทำในสิ่งที่ได้เห็น ‪และเรียนรู้มาตลอดจริงๆ
‪นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่เคยสอนอะไร ‪ที่จะขัดขวางความก้าวหน้าของลูก
‪พี่ชายของลูกคิดอะไร คิดว่าพ่อไม่รู้เหรอ
‪ว่าโลกนี้มันยากแค่ไหนสำหรับผู้หญิง
‪หนทางแก้ปัญหาน่ะ ‪ไม่ใช่การกักขังตัวเองอยู่ในกรง
‪แต่เป็นการทลายกรงออกมา แล้วบิน
‪พ่อเชื่อมั่นเสมอมาว่า
‪ไม่มีใครหยุดยั้งลูกสาวพ่อจากการบินได้
‪แต่มาตอนนี้ลูกกำลังขอให้พ่อตัดปีกของลูก
‪ลูกอยากจะแต่งงาน
‪การที่ลูกอยากแต่งงาน
‪มันไม่ใช่แค่ตัวลูก
‪แต่เป็นเราทั้งคู่ที่ยอมรับความพ่ายแพ้
‪ทำความเคารพ
‪ขอโทษค่ะ
‪- ฉันไม่ควรไปแบบนั้น ‪- เธอจะไปคาร์กิล
‪เรากำลังมีสงคราม
‪กองทัพอากาศได้รับคำสั่งแล้ว
‪พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอจะประจำการที่ ‪ฐานทัพศรีนาคา
‪ตอนนี้ประเทศต้องการนักบินที่เก่งที่สุด
‪ด้วยความเคารพ
‪ทำความเคารพ
‪พ่อคะ
‪หนูต้องไปที่อื่นสักสองสามวัน
‪หนูบอกพ่อไม่ได้ค่ะว่าจะไปที่ไหน
‪หนูแค่อยากบอกพ่ออย่างหนึ่งค่ะ
‪หนูจะไม่ยอมให้พ่อต้องพ่ายแพ้
‪ด้วยความเคารพค่ะ
‪ด้วยความเคารพ
‪(สถานีกองทัพอากาศศรีนาคา)
‪- สวัสดีครับ ‪- ทำความเคารพ
‪สวัสดีครับ
‪ขอบคุณครับ
‪- อรุณสวัสดิ์ทุกคน ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪เรารู้แล้วว่าศัตรูได้แทรกซึมผ่าน ‪แนวเส้นแบ่งเขตหยุดยิง
‪และเข้าสู่คาร์กิลแล้ว
‪แต่ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้
‪เนื่องจากระดับความสูงของพื้นที่หลบซ่อน
‪นั่นคือเหตุผลที่เรามาที่นี่
‪มีหน้าที่สองอย่างที่เราต้องทำในสงครามนี้
‪อย่างแรกออกบินลาดตระเวน
‪ต้องบินเหนือหุบเขาคาร์กิล ‪และระบุพิกัดศัตรู
‪เพื่อให้นักบินรบของเราสกัดพวกเขาได้
‪หน้าที่อย่างที่สอง ภารกิจช่วยชีวิต
‪ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่ไหนก็ตามที่เราถูกเรียกตัว
‪เราจะต้องทำการอพยพผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ
‪พวกคุณทุกคนต้องพร้อม
‪- พร้อมไหม ‪- พร้อมครับ
‪- ทำความเคารพ ‪- ทำความเคารพ
‪ฮัลโหล
‪ผ่านมา 28 ปี ‪เรากลับมาทำสงครามกับปากีสถาน
‪ครั้งนี้สงครามกำลังเกิดขึ้น ‪เหนือเมืองศรีนาคาในหุบเขาคาร์กิล
‪ซึ่งมีผู้บุกรุกชาวปากีสถานหลายคนซ่อนตัวอยู่
‪นายกรัฐมนตรีได้สั่งการให้เฝ้าระมัดระวังเต็มที่
‪ในด้านความมั่นคงของประเทศ
‪โลกรู้ว่าเราต้องการสันติ
‪ตอนนี้โลกจะได้เห็นความแข็งแกร่งของเรา ‪ในการธำรงรักษาสันติ
‪กองทัพบกได้ผนึกกำลัง ‪ความช่วยเหลือจากกองทัพอากาศ
‪กุณจู
‪อันชูก็ไปด้วยเหรอ
‪ทำไมถึงไม่ยอมเข้าใจนะ
‪นี่คือเขตสงครามนองเลือด
‪มีกระสุนทุกที่ มีคนที่จะตาย
‪เฮลิคอปเตอร์ของเธอเป็นเป้ายิงแน่ๆ
‪ดาด้า ฉันแค่จะทำหน้าที่ของฉัน
‪แล้วพ่อกับแม่ล่ะ
‪ฉันมีรอบบินที่ต้องออก ดาด้า ‪ฉันต้องไปแล้ว
‪กุณจู พี่กำลังพูดกับเธออยู่นะ
‪กุณจัญ
‪พี่ไม่ได้จะช่วยเธอได้เสมอไปนะ
‪สงครามระหว่างสองประเทศกำลังตึงเครียด
‪เรากำลังฟังรายงานจากหุบเขามุชโค ‪เกี่ยวกับการโจมตีกองทหารอินเดีย
‪คาดว่ามีทหารหลายคนได้รับบาดเจ็บ
‪เรียกฮอร์ก-2 ฮอร์ก‪-‪1
‪นี่อีเกิล มองหาที่ตั้งค่ายของปากีสถาน ‪แล้วรายงานกลับฐาน
‪รับทราบ
‪ฉันเห็นค่ายศัตรูแล้วจุดหนึ่ง เล็กๆ
‪แจ้งฐานด่วนเลย
‪ยิงมาแล้ว
‪เรียกอีเกิล นี่ฮอร์ก-2
‪อีเกิล นี่ฮอร์ก-2
‪ฮอร์ก-2 นี่อีเกิล ว่ามา
‪ฮอร์ก-1 ร่วง หุบเขาคิโล ‪พิกัด 345681 ตัด 716373
‪กำลังร่อนลงเพื่อหานักบิน
‪ฮอร์ก-2 ยกเลิกภารกิจ และกลับฐานทันที
‪- แต่ท่านคะ... ‪- ความเสี่ยงสูงมาก
‪ย้ำ ความเสี่ยงสูงมาก ยกเลิกและกลับฐาน
‪รับทราบ
‪เฮลิคอปเตอร์ลำแรกตกระหว่างการโจมตี
‪และนักบินทั้งสองถูกจับเป็นตัวประกัน
‪แต่ลำที่สองสามารถหนีได้ทัน
‪ลำนี้บังคับการบินโดยนักบินหญิง
‪นอกจากทัพบกแล้ว ‪ศัตรูได้เล็งเป้าไปที่ทัพอากาศด้วย
‪เฮลิคอปเตอร์อินเดียถูกยิงด้วยขีปนาวุธ
‪อนุป ฟังนี่อยู่หรือเปล่า
‪นายส่งลูกทั้งสองคนไปสงครามได้ยังไง
‪ถ้าทุกคนเริ่มคิดกันแบบนี้ ‪แล้วใครจะปกป้องประเทศ
‪จะเป็นยังไง ถ้านักบินหญิงคนนั้น ‪หนีขีปนาวุธไม่ทัน
‪จะเป็นยังไง ถ้านักบินหญิงคนนั้น ‪ถูกจับเป็นเชลยสงคราม
‪เราทุกคนรู้ว่า ‪ศัตรูจะปฏิบัติต่อเชลยสงครามอย่างไร
‪และเราไม่ต้องการให้ ‪ลูกสาวชาวอินเดียถูกทรมาน
‪เราขาดแคลนผู้ชายจะไปรบแล้วหรือ ‪ถึงได้เรียกผู้หญิงไป
‪กองทัพอินเดียต้องการให้ประเทศภูมิใจ หรือ...
‪ประเด็นความปลอดภัยของเธอ ‪กลายเป็นข่าวระดับประเทศไปแล้ว
‪หน้าที่สำคัญที่สุดของเราคือ ‪ปกป้องประเทศ ไม่ใช่ปกป้องเธอ
‪เราไม่ต้องการความกดดันเพิ่ม กุณจัญ
‪เธอต้องกลับไปอูดัมเปอร์
‪- แต่ว่า... ‪- ดิลีปพูดถูก
‪เตรียมตัวไปได้
‪ดิลีป
‪ครับผม
‪พี่รู้ว่าเธอไม่ได้ดีใจ กุณจู
‪แต่ทุกคนที่นี่อยู่ภายใต้ความกดดัน ‪ขอให้เข้าใจด้วย
‪ฉันควรต้องเข้าใจอะไร ดาด้า
‪เท่าที่ฉันรู้คือ ฉันมาที่นี่ได้ ‪เพราะความสามารถของฉัน
‪ความสามารถของฉันไม่ควรจะเป็น ‪สิ่งที่ตัดสินว่าฉันอยู่ได้หรือไม่หรือไง
‪นั่นคือที่เธอคิด กุณจัญ ‪แต่โลกไม่ได้คิดแบบเธอ
‪โลกจะไม่เปลี่ยนวิธีคิด
‪ช่างโลกเถอะ ดาด้า
‪เปลี่ยนตัวเองดีกว่า
‪บางทีเราอาจจุดประกายให้โลกเปลี่ยนก็ได้
‪ฉันไปละนะ
‪ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ
‪หมู่ทหาร หาที่กำบัง
‪- ยิงไปข้างหน้า ที่สองนาฬิกา ‪- มันยิงมาจากด้านหน้า
‪- ประจำตำแหน่ง ‪- หาที่กำบัง
‪บิสวา ประจำตำแหน่ง
‪เรามาช่วยแล้ว
‪เอาชุดปฐมพยาบาลมา
‪นาวาอากาศโทสิงห์ มีการอพยพฉุกเฉิน
‪เรามีเวลา 30 นาที ‪เตรียมเฮลิคอปเตอร์ เปลี่ยน
‪พิกัดจุดรับอยู่ตรงไหน
‪หุบเขาคิโล ทางใต้ของโทโลลิง
‪ลานจอดที่ใกล้ที่สุด จีอาร์12344323 เปลี่ยน
‪รับทราบ
‪เฮลิคอปเตอร์ลำเลียงผู้บาดเจ็บ ‪จะขึ้นบินในอีกเจ็ดนาที
‪ต้องอพยพผู้บาดเจ็บฉุกเฉิน ‪ไปเตรียม ฮ.สองลำ
‪นักบินทั้งหมดออกปฏิบัติภารกิจอยู่ ‪จะเอาใครไปล่ะครับ
‪กองพันพร้อมจะล่าถอย ‪แต่มีทหารบาดเจ็บสาหัสหนึ่งนาย
‪- เรามี 30 นาทีในการไปช่วยเขา ‪- แผนเป็นยังไง
‪ส่ง ฮ.ไปสองลำ
‪ผมขับนำเพื่อไปลำเลียงผู้บาดเจ็บออกมา
‪ในหุบเขาไม่ค่อยมีสัญญาณ
‪เราจึงจะใช้ลำที่ขับตามในการติดต่อกับฐาน
‪ผู้บาดเจ็บอยู่ตรงจุดไหน
‪นี่ครับ
‪หุบเขาคิโล ทางใต้ของโทโลลิง
‪พื้นที่ตรงนั้นไม่มีอันตรายแล้วครับ
‪- แต่มีปัญหาอย่างหนึ่ง ‪- อะไร
‪นักบินทั้งหมดของเรากำลังบินอยู่ ‪ในจุดที่ห่างไกลจากผู้บาดเจ็บ
‪ผมไม่มีนักบินที่จะขับตาม
‪ท่านครับ ผมมีแค่ทางเลือกเดียว
‪เห็นกุณจัญไหม
‪- เธอไปแล้ว ‪- อูดัมเปอร์เหรอ
‪ไม่ใช่ เธอออกปฏิบัติภารกิจ
‪เรียกฮอร์ก-2 จาก 1
‪อีกห้ากิโลถึงพื้นที่ลงจอด ‪มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
‪รับทราบ
‪เรียกฮอร์ก-2 จาก 1 กำลังเข้าใกล้จุดรับส่ง
‪ท่านครับ ไม่เห็นสัญญาณพวกเขาแล้ว
‪เรียกฮอร์ก-2 จาก 1 กำลังหาผู้บาดเจ็บ
‪ยืนยัน
‪เรียกฮอร์ก-2 จาก 1
‪เห็นผู้บาดเจ็บแล้ว
‪- กำลังไปรับ ‪- รับทราบ
‪ไปที่แนวเขา ที่ 12 นาฬิกา ‪รักษาระดับความสูงและบินวนไปเรื่อยๆ
‪- จนกว่าจะได้รับคำสั่ง ‪- รับทราบ
‪พื้นที่ลงจอดปลอดภัย
‪ฮอร์ก-2 อยู่ในตำแหน่งหลังแนวเขา
‪หุบเขาปลอดภัย
‪กำลังลงจอด
‪จะขึ้นบินในอีกหนึ่งนาที
‪ฮอร์ก-1 ศัตรูเคลื่อนไหวในหุบเขา
‪ฮอร์ก-1 ตอบด้วย
‪ฮอร์ก-1 ท่านอยู่ในเขตยิง
‪ฮอร์ก-1 ตอบด้วย
‪- เรียกฮอร์ก-2 จากอีเกิล ‪- บินดูสถานการณ์
‪ฮอร์ก-2 ตอบด้วย
‪ได้ยินไหม ฮอร์ก-2
‪ฮอร์ก-2 ได้ยินไหม ตอบด้วย
‪ฮอร์ก-2
‪ได้ยินไหม ฮอร์ก-2
‪ฮอร์ก-2
‪เรียกอีเกิล นี่ฮอร์ก-2
‪ว่ามา
‪ฮอร์ก-1 ร่วง ฮอร์ก-1 ร่วง
‪ฮอร์ก-2 นี่เธออยู่ตรงไหน
‪ด้านหลังแนวเขา
‪- กำลังเข้าไปรับ ‪- ฮอร์ก-2 ถอนกลับ
‪มีทหารสามนาย เราช่วยพวกเขาได้
‪ความเสี่ยงสูงมาก ยกเลิกภารกิจและกลับฐาน
‪- แต่ว่า... ‪- กุณจัญ
‪กลับฐานทันที ความเสี่ยงสูงมาก
‪เธอทำไม่ได้หรอก กุณจัญ
‪เธออ่อนแอ กุณจัญ
‪กองทัพไม่มีพื้นที่ให้ความอ่อนแอ
‪พี่เปลี่ยนวิธีคิดของโลกไม่ได้ แต่พี่บอกเธอได้
‪ตอบด้วย ฮอร์ก-2 ได้ยินไหม
‪หนทางแก้ปัญหาน่ะ ‪ไม่ใช่การกักขังตัวเองอยู่ในกรง
‪แต่เป็นการทลายกรงออกมา แล้วบิน
‪ตอบด้วย ฮอร์ก-2
‪ตอบด้วย ฮอร์ก-2 ได้ยินไหม
‪ท่านครับ ผมว่าสัญญาณหลุดไปแล้ว
‪พยายามต่อไป
‪ครับผม
‪ฮอร์ก-2
‪ได้ยินไหม
‪เอาปืนขึ้นมา
‪ยิง
‪ฮอร์ก-2 ได้ยินไหม
‪ได้ยินไหม ฮอร์ก-2
‪ไม่มีการตอบรับครับ
‪อยู่ในเรดาร์ไหม
‪ไม่ครับ
‪พยายามต่อไป
‪ครับผม
‪ฮอร์ก-2 ได้ยินไหม
‪ไปเร็ว เร็ว เร็ว
‪ยิงเข้ามา ที่เจ็ดนาฬิกา
‪ได้ยินไหม ฮอร์ก-2
‪ท่านครับ 20 นาทีแล้ว
‪ไม่มีสัญญาณตอบ
‪- พยายามต่อไป ‪- ครับผม
‪ฮอร์ก-2
‪ตอบด้วย ฮอร์ก-2
‪เตรียมยาฉีดให้พร้อม
‪กุณจัญ
‪เอาอีก
‪คุณครับ ช่วยออกไปก่อนครับ
‪พี่ไม่ได้บอกเธอหรือไงว่า ‪พี่ไม่ได้จะอยู่ช่วยเธอได้เสมอนะ
‪แต่พี่ก็รู้ว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่พี่ต้องการให้ช่วย
‪เธอจะช่วยพี่เสมอ
‪ทำความเคารพ เรืออากาศศักเสนา
‪(กุณจัญ ศักเสนาอยู่ปฏิบัติหน้าที่ ‪ตลอดช่วงสงครามคาร์กิล)
‪(เธอมีส่วนร่วมในชัยชนะของอินเดีย ‪ในสงครามคาร์กิล)
‪(โดยการทำภารกิจมากกว่า 40 ครั้ง)
‪(ได้รับมอบหมายให้ลำเลียงผู้บาดเจ็บ ‪ส่งเสบียงให้กองทัพอินเดีย)
‪(และค้นหาตำแหน่งที่ตั้ง ‪ของปากีสถานในหุบเขาคาร์กิล)
‪กุณจัญ
‪ฉันจะเปิดใจให้เธอเห็น
‪สุดที่รักของฉัน
‪ฉันนอบน้อมยอมแต่เธอผู้เดียว
‪สุดที่รักของฉัน
‪มอบให้เธอได้ทุกอย่าง
‪หากมันจะเพียงพอ
‪เธอคือยอดหญิงในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪จรัสแสงเปล่งประกายในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪เป็นเกียรติเป็นศรีของเรา
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪ขอเธอจงรุ่งเรือง
‪ขอเธอจงเปล่งประกายไปชั่วนิรันดร์
‪(กุณจัญ ศักเสนาอายุ 24 ปี ‪ขณะปฏิบัติภารกิจในสงครามคาร์กิล)
‪(เรืออากาศเอกกุณจัญ ศักเสนา ‪เหินฟ้าสง่างาม)
‪(และปูทางให้กับความเสมอภาคบนฟ้า)
‪เราร่วมหลั่งน้ำตาที่เธอเคยหลั่งมา
‪บทเพลงสรรเสริญยกย่อง
‪ทุกคำร้องจะดังกึกก้องเสมอ
‪(ปัจจุบันมีทหารหญิง 1625 ราย ‪ในกองทัพอากาศอินเดีย)
‪เธอคือความภูมิใจทุกวัน
‪เมื่อเธอก้าวไปด้วยใจมาดมั่น
‪ด้วยกฎกล้า กำหนดชะตาตน
‪เราจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
‪ทุกความหวังและความฝัน
‪เราจะสร้างสรรค์ด้วยตัวเราเอง
‪ถึงเวลาของเธอแล้ว ‪ทำความฝันเหล่านั้นให้เป็นจริง
‪เธอคือยอดหญิงในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪จรัสแสงเปล่งประกายในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪เป็นเกียรติเป็นศรีของเรา
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪ขอเธอจงรุ่งเรือง
‪ขอเธอจงเปล่งประกายไปชั่วนิรันดร์
‪เธอคือยอดหญิงในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪จรัสแสงเปล่งประกายในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪เป็นเกียรติเป็นศรีของเรา
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪ขอเธอจงรุ่งเรือง
‪ขอเธอจงเปล่งประกายไปชั่วนิรันดร์
‪เธอคือยอดหญิงในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪จรัสแสงเปล่งประกายในทุกดินแดน
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪เป็นเกียรติเป็นศรีของเรา
‪ลูกสาวของชาวอินเดีย
‪ขอเธอจงรุ่งเรือง
‪ขอเธอจงเปล่งประกายไปชั่วนิรันดร์
‪ขอเธอจงรุ่งเรือง
‪ขอเธอจงเปล่งประกายไปชั่วนิรันดร์
‪หนุ่มๆ
‪พร้อมไหม
‪หนุ่มๆ
‪พายุกำลังมา
‪อย่าบังอาจผยองลองดีกับเธอ ‪นายอาจโดนเหยียบ
‪หนุ่มๆ
‪อย่าได้แหย็ม
‪อย่าไปขวาง
‪อย่าบังอาจผงาดความเป็นชายใส่เธอ
‪นายอาจโดนเหยียบ
‪บึ้ม!
‪ระวัง! ‪เธอคือดอกไม้ไฟ
‪ขโมยหัวใจไปในชั่วพริบตา
‪ระวัง! ‪เธอคือดอกไม้ไฟ
‪ให้ภูผาสั่นไหว
‪ให้ผืนฟ้าถล่มทลาย
‪สาวๆ ทั้งหลายไม่เคยล่าถอย
‪มาแบบเงียบงัน
‪บันดาลความมหัศจรรย์
‪เนรมิตคืนวันแห่งอนาคต ‪ให้ปรากฏในวันนี้
‪โอ้ อินเดีย
‪ยินดี ปรีดา
‪สาวๆ ของเรายอดเยี่ยมที่สุด
‪ชูธงของเราสูงลิ่ว ‪ปลิวสะบัด เกรียงไกร
‪โอ้ อินเดีย
‪มาร่วมสาดสีแดงให้ทั่วเมือง
‪จุดดอกไม้ไฟให้เรืองรองท้องฟ้า
‪เพราะสาวๆ ของเราเหล่านี้ ‪จะชูธงสูงลิ่วปลิวสะบัดและเกรียงไกร
‪บึ้ม!
‪ระวัง! ‪เธอคือดอกไม้ไฟ
‪ขโมยหัวใจไปในชั่วพริบตา
‪บึ้ม!
‪ระวัง! ‪เธอคือดอกไม้ไฟ
‪ขโมยหัวใจไปในชั่วพริบตา
‪ขโมยหัวใจ
‪ระวัง!
‪เธอคือดอกไม้ไฟ
‪บึ้ม!
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหวาด อย่าหวั่น
‪กุมแผ่นดินให้มั่น แล้วบินขึ้นไป ไป ไป
‪ต้องเหินฟ้า เหินฟ้า เหินฟ้า
‪อย่าชะลอ อย่าชะงัก
‪นำทางชีวิตตัวเอง กำหนดกฎกล้า
‪ทะยานเวหา
‪ให้ถึงดวงจันทร์
‪บินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪ฝ่าฟันบรรดาอุปสรรค
‪อย่าให้ความสงสัยฉุดรั้งเราไว้
‪ฝ่าฟันบรรดาอุปสรรค
‪อย่าให้ความสงสัย...
‪ขอจงยืนหยัดต่อสู้ และอย่าล่าถอย
‪สลัดทิ้งความล้าหลัง
‪ขอจงยืนหยัดต่อสู้ และอย่าล่าถอย
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหยุด อย่ายอมแพ้
‪เธอเกิดมาเพื่อเหินฟ้า ‪หาใช่เดินดิน
‪เธอต้องบิน บิน บิน
‪อย่าหยุด อย่าหันหลัง
‪จงมุ่งไปตามหัวใจตัวเอง
‪ทะยานเวหา
‪ให้ถึงดวงจันทร์
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪จงบินไป บินไป บินไป
‪ดังนกเสรี
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด
‪ให้ไฟในตัวเปล่งประกายฉายจ้า ‪ก่อนจะให้โชคชะตากำหนด
‪พระพรหมท่านจะหยุดถาม ‪ความใฝ่ฝันของเจ้าคือสิ่งใด