Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zobaczymy, kto teraz będzie używał żarówki!
Witajcie wszyscy
i każdy z osobna.
Oto Sitabo...
A to Gulabo.
Ta pochodzi z modnej dzielnicy...
Ta zaś z pchlego targu.
Jej marzeniem jest zgubić się w uliczkach Chandni Chowk.
Jest równie mądra,
jak i sprytna.
Zaczyna się bitwa, linie już wyznaczone, obie kipią gniewem.
Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje.
Cała wieś zebrała się na ucztę...
- Proszę. - Hmm.
- Żono! - Tak?
Spójrz na to raz... Dobrze?
Poczekaj chwilę.
Zaczyna się bitwa: linie wyznaczone, obie kipią gniewem.
Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje.
Zaczyna się bitwa: linie wyznaczone, obie kipią gniewem.
Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje.
Zaczyna się bitwa: linie wyznaczone, obie kipią gniewem.
Payal... Neetu... Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje.
Payal... Neetu... Zaczyna się bitwa: linie wyznaczone, obie kipią gniewem.
Co tu się wyprawia?
Szukam was dwóch po całym mieście,
a wy tu jesteście, hańbiąc imię całej rodziny!
No już, drogie panny, idziemy stąd.
Tylko taki drań jak ty, Mirzo,
zmusiłby moje dziewczynki do tańczenia na ulicy.
I znowu ty i twój ostry język,
tnący szybciej niż nóż kieszonkowca.
Jak zacznę używać swojego, to nie będziesz wiedziała, gdzie uciekać.
Oszczędź mi tych bzdur i oddaj mi moją część pieniędzy.
- Zapomnij, to największy skąpiec świata. - Ha! Nigdy.
Nie przeszkadza mi bycie skąpym.
Jaki inny może być stary ponurak?
Zjem deser z szafranem i się nie podzielę.
Skąpy, tak.
Idź do diabła!
20 rupii...
Przestań upuszczać to na moje czoło!
Nie robię tego specjalnie... Siedź prosto, dobrze?
Złaź stamtąd...
Nie pobrudź mi tylko twarzy!
Kto zapalił tę żarówkę tak wcześnie rano?
Wyłączyć mi to!
Mamroty.
- Co też pani robi? - Ja tylko wycieram-
Wyschnie w mgnieniu oka. Mamy kwiecień, na litość boską!
-jak to, już kwiecień?
Co to ma do rzeczy?
Payal, uszykuj pojemniki z jedzeniem dla brata.
Ze wszystkich rzeczy tutaj, tego wielkiego wiadra, skórzanych sandałów, kóz...
jedyne, co zostało skradzione, to moja cholerna żarówka?
Zginął też jego dzwonek od roweru.
Do diabła z twoim dzwonkiem!
- Moim dzwonkiem! - Zignoruj tego jełopa i przynieś mi herbatę.
Skradziono mi żarówkę, a ty mnie wyzywasz? Serio?
Zawodzi, jakby stracił cały rodzinny majątek.
- On nawet z twarzy jakiś niezbyt majętny.
Pamiętacie dzień, kiedy przybył Nehru?
Te złodziejaszki plądrowały całe miasto jak szczury...
Pewnie jeden z nich ukradł mu żarówkę.
W punkt, żono!
To zawszony szczurzy złodziej, który nas okrada
i zarabia na tym marne grosze.
Niech lepiej uważa, bo ja mu nie odpuszczę.
Czemu ciągle siedzisz przed telewizorem?
Idź się uczyć.
Skończyłam odrabiać lekcje, poza tym dziś jest wolne.
Co z tego? To tym lepsza okazja do nauki.
W której jesteś klasie?
Trzeciej.
Trzeciej? Przecież kilka lat już płacę to cholerne czesne!
Bracie!
Co?
Chcę iść do pracy.
Najpierw skończ 12 klasę.
Jestem na ostatnim roku studiów.
Powiedziałam, żeby cię powiadomiła.
W której jesteś klasie?
Ósmej.
Bez przesady, nie wolno wam tak szybko rosnąć!
Wasz brat nie jest jeszcze bogatym kolesiem.
Więc nie ma sensu z nim gadać!
Mnie nie interesuje małżeństwo.
Wolę zarabiać własne pieniądze i żyć godnie.
W każdym razie, mieszkam w tym naszym domu.
Tak, ale on nie należy do nas... Wynajmujemy go.
Wynajmujemy? My go zagarnęliśmy!
Co to za głupoty!
Wujek Mirza tak wszystkim rozpowiada.
Mirza musi zostać wykopany z tego domu.
Zwariowałeś?
[odgłosy modlitwy z oddalonego meczetu i dzwonki świątynne]
Twój lokator, Baankey Rastogi, jest szurniętym głupkiem!
Czy naprawdę myślisz, że on, właściciel młyna na rynku,
nie będzie miał pieniędzy na wyższy czynsz?
Pytasz mnie, czy informujesz?
Mmm... Nie, ja tak tylko mówię.
A, ok, tylko mówisz.
Że gdzie, u licha, można wynająć dom za jedyne 30 rupii?
Nie przestaniesz mnie dziś drażnić, prawda?
A gdybyś tylko był mniej tępy,
to pamiętałbyś, że nie zapłacił za ostatnie 3 miesiące.
Oczywiście, znam jego historię.
Zmarła jego ciotka i jego ojciec.
A on nadal tu tkwi, jak jakaś pijawka.
Przysięgam na grób swojej żony,
że w dniu, w który umrze, wyrzucę stąd tych lokatorów jak karaluchy,
które są plagą mojego domu. A potem cały ten dom
będzie twój.
Tak, tylko mój.
Powtórz to...
Dom będzie twój!
Dom będzie mój!
Fauzia, mieszkamy w piątkę w tym gołębniku.
Moja mama i siostry kąpią się za zasłoną w kącie w kuchni.
Dzielimy toaletę z rodziną Mishrów.
Jak mógłbym nawet myśleć o małżeństwie?
Kiedy ja cię pytałam o małżeństwo?
Nie wiedziałam, że jesteś taki biedny.
To znaczy, myślałam, że jak mieszkasz w Willi Fatima,
to musisz być z bogatej rodziny.
Na litość boską, możecie się wszyscy odczepić od tej rezydencji?
Ja się niczego nie czepiam.
Szkoda, że nie jesteś właścicielem, ale nie ma się co tak wściekać.
Ja się nie wściekam!
Ani nie chcę też być właścicielem tej zapuszczonej, zapomnianej przez Boga rudery...
Jeden dobry kopniak i nic z niej nie zostanie.
Dobra... Kopnij ją i przestań paplać. I nie wściekaj się już.
Nie wściekam się, ok?
Proszę pana, już 4 rano...
Czekaj, jeszcze nie otwieraj...
Do zobaczenia za tydzień
z tym ciastem czekoladowym...
Nie jestem aż tak biedny, żebym nie mógł ci kupić ciasta.
Późno już...
Do zobaczenia.
Ok.
[odgłos motoru, odpalanie silnika]
Bracie, ta waga jest zepsuta.
I co mam zrobić? Usiąść na niej?
A może zapłacisz za ostatnie 2 miesiące?
Oczywiście.
Więc zrób to najpierw!
[szczekanie psa i płacz dziecka]
Co tu robisz, węsząc jak brudny szczur szukający okruszków?
Podnosisz czynsz od tego miesiąca, czy od następnego?
Bo wasza marna egzystencja tutaj staje się nie do zniesienia.
Co można teraz powiedzieć o poziomie twojej tolerancji?
A co do czynszu...
jest jak jest, więc zdecyduj się. A poza tym,
my nigdy nie opuścimy tego miejsca. Dobranoc!
Nie waż się nawet stawać między mną a moim domem! Bo inaczej...
Grozisz mi, stojąc jedną nogą w grobie?
Wystarczy, że zadzwonię po zbirów z uniwersytetu,
a twoje marzenia o posiadłości zmienią się w koszmar...
Więc odpuść sobie.
Już ja ci dam koszmar!
[odgłos mytych naczyń i beczenie kóz]
Neetu, idź się teraz umyć! Zawsze marnujesz czas.
Co?
Opłata parkingowa, 50 rupii za dobę.
Podatek mieszkaniowy wzrósł.
Sam jesteś durniem, czy myślisz, że ja nim jestem?
Odsuń się...
Nie, nie pozwolę ci.
Boże, spóźniam się do pracy... Rusz się!
To zapłać i bierz swój motor.
Od Sayyada i pana Mishry nie wziąłeś ani grosza.
Oni też parkują tu motory i skutery.
Tak, ale oni nie płacą 30 rupii czynszu!
Odejdź Mirza i pobaw się ze swoimi kozami...
Nie masz pojęcia, co mogę ci zrobić.
O, serio? Jak już cię stąd wyrzucę
z tym całym twoim interesem, to wylądujesz w piekle...
Nawet pies się za tobą nie obejrzy. Zobaczymy wtedy.
Nie boję się nikogo...
To moja willa...
Ale nie twój cholerny parking. Czy to jasne?
Tak, tak, bardzo się boję.
To moja willa...
Jeśli jeszcze raz odważysz się postawić tu rower...
Jeśli odważysz się chociaż pomyśleć o odebraniu mi domu...
- No dalej, pokaż mi... Ktokolwiek? - Mirza, Baankey już poszedł!
- Wszystkich was stąd wyrzucę...
[dźwięczenie żyrandola]
Samo czyszczenie tego żyrandola kosztowałoby 500 rupii...
I jeszcze żarówki, i tak dalej...
To antyk, więc nie zejdę niżej 2 tysięcy.
Wszystko ze szkła... Tysiąc.
Jeden tysiąc?
- Albo nic. - Hmm, czekaj...
Ok, tysiąc, stoi.
Zaczynaj, tylko po cichu.
Ostrożnie...
Muszę się z nią zobaczyć.
Cała jest rozpalona...
Wpuść go.
Żono... Wydałem już cały swój przydział na ten miesiąc...
Zastanawiałem się, czy mógłbym...
A co z czynszem od najemców?
Kto go zbierze?
Proszę zostawić to mnie. Zbiorę czynsz od tych idiotów.
W tamtym pudełku jest trochę luźnych banknotów.
Póki co musi ci wystarczyć.
Pewnie...
A potem przez kilka dni nie pokazuj mi się na oczy.
Oczywiście...
- Ile? - 20 rupii...
To wszystko?!
Gdzie jest teraz Mirza?
Nie wyszedł jeszcze od wujka Sayyada...
Ok, tak trzymaj.
Hej, wyszedł.
Dokąd teraz idzie?
Tutaj!
Stój na straży.
Prawie już tu jest.
Szybko, chodź tu...
Dalej, szybko... Daj mi to.
Kładź się...
Jestem, oto kwit za czynsz.
Co się stało? Masz gorączkę?
Tak, od dwóch dni. I nie mam nawet pieniędzy na lekarstwa...
Proszę, nie każ mi dziś płacić czynszu.
Następny miesiąc?
Hej, przecież twój młyn nie został zamknięty.
Nie, ale produkty uległy zniszczeniu.
Nikt nie przychodzi po mąkę...
W domu nie ma nawet kawałka chleba, Baankey...
Będziemy musieli sprzedać mikser...
Jak inaczej wykarmisz siostry?
[piszczenie mikrofalówki]
To mikrofalówka.
Podgrzewacz jedzenia.
Wczoraj podgrzała ryż w niecałe 2 minuty.
Najwyraźniej oszuści się bawią.
Muszę więc upiec pieczeń.
Mógłbyś przestać kłapać dziobem?
Bezmózg...
Zobaczmy, jak teraz zjedzie swój podgrzany ryż...
O co chodzi z tym brakiem prądu?
Idź to sprawdzić!
To na pewno znowu Mirza!
[walenie do drzwi]
Nie zejdzie pan nigdy z tronu, panie Mishra?
Nie siedzę na tronie...
Trzeci raz od rana...
Czekaj...
I zabiera pan ze sobą te tanie pisemka panie Mishra?
Co się stało? Upadłeś?
- Nie... - No więc? - Pan Mishra, on...
Co on zrobił?
Kroiłam mango dla 'Daadi Bi'
i zjadłam kawałek albo dwa... Nagle Mirza zaczął krzyczeć,
że brat zagarnął dom, a siostra kradnie mango.
Kazał mi wypluć to, co miałam w ustach...
Dobrze już, nie płacz...
Wracaj do domu.
Mirza musi to wyjaśnić.
Panie Mishra, wychodzi pan, czy...
[ściana w toalecie się zawala]
- Co się rozpadło? - Co się stało?!
Coś ty narobił, Baankey?
Zabijesz mnie...
Co się stało, bracie?
Jak to się rozpadło...?
Wybuchła bomba?
Ściana się zawaliła!
Jak to się stało?
Co ty tu robisz? Odejdź...
Panie Mishra, gdzie pan jest?
Zobacz, co zrobił Baankey...
Ja tylko trzymałem tu rękę i... To i tak była już stara ściana...
Coś ty zrobił, Baankey?
On tam siedział już godzinę!
Myślisz, że możesz rozwalać ściany tylko dlatego, że jeździsz motorem?
Nie łapię tego połączenia!
Moja kolej jest zawsze o 8 rano.
Byłem tu, ale on siedział tam przez godzinę.
I to już trzeci raz!
W dodatku zabiera ze sobą gazetę!
My już ustaliliśmy swoją kolejkę, więc...
Czemu on miałby dostać więcej niż 15 minut?
Kto teraz naprawi tę ścianę?
Co się stało, Sheikhu?
Toaleta...
Bóg jeden wie, co on tam robi przez godzinę!
Mirza tu idzie...
Słuchaj, zaczekaj... Pozwól mi to najpierw wyjaśnić.
Idę.
Nie, nie możesz...
To są stare cegły... To normalne, że się...
Nie, nie. Ja pytam, jak to się zawaliło?
Ledwo dotknąłem jej nogą i się posypało...
Tak się dzieje, jak się nic nie naprawia!
- Odsuń się! - Czekaj!
Myślisz, że ty wyrządzisz szkodę, a ja pozwolę ci odejść?
Naprawisz tę ścianę...
Za nic! Twoja willa, twój problem... A teraz zejdź mi z drogi.
Nie zejdę. Albo płacisz wyższy czynsz, albo się wyprowadzasz.
Wysysasz moją krew jak pijawka.
Nie krzycz, bo dostaniesz zawału.
A jak umrzesz przed swoją żoną, to wyobraź sobie tylko, co się stanie z tą willą.
Masz 24 godziny, żeby to naprawić.
Nawet gdybym miał 24 lata, to tego nie zrobię. Ty jesteś zarządcą, więc...
Tak, jestem zarządcą. W dodatku z tradycją, więc...
A mnie to nie obchodzi!
To nie fair, Mirza, on płaci tylko 30 rupii,
a my 70.
Którego wychodka mamy teraz używać?
Będziemy używać ich, najemców za 70 rupii!
Mirza ma taki wielki dom,
na pewno znajdziemy wiele ukrytych zakątków.
Odsuń się.
Poszedł sobie.
Rozwalił ścianę.
Dość tego. Teraz wszystko już zamknięte. Nikt nie będzie używać mojej toalety.
[kozy beczą]
[kot miauczy]
Bracie... Bracie...
O co chodzi?
Muszę do toalety...
Wstawaj...
Idź na dół... Już nie śpię...
Mirza zamknął wszystkie toalety. Sam śpi zaraz obok.
Proszę, obudź się!
Gdzie on jest?
Tutaj...
Zobaczmy.
[kot miauczy]
Zawołaj pana Mishrę, szybko...
[poranne modlitwy, krzyk koguta]
[Mirza krzyczy przerażony]
Mirza, skąd się tu wziąłeś?
Przestań.
Wyniósł moje łóżko i wyrzucił mnie z domu, gdy spałem...
On pozamykał toalety... A moje trzy siostry... Moja matka... Mają się załatwiać na widoku?
Sekundę, uspokój się.
Proszę pana, dlaczego on mnie wyrzucił?
Proszę posłuchać. Do czasu aż ściana w toalecie nie zostanie naprawiona,
musicie zapewnić zastępczą toaletę dla kobiet.
Czemu? To on rozwalił ścianę.
Moje luksusowe toalety nie są dla takich przeciętniaków, jak on.
Ale to twój najemca, więc...
Koszty za wszelkie zniszczenia oraz opłaty za wodę i prąd
ponosi zarządca.
Płaciliśmy czynsz przez 70 lat...
Jak ta ściana się zawaliła?
Skąd mam wiedzieć...
Nie siedziałem wewnątrz muru, żebym miał to wiedzieć...
Jak się zawaliła.
Zobacz tylko, jaki to wstrętny, prostacki facet!
Moja stuletnia willa... Nie pozwolę jej zagarnąć.
Kto by ją chciał?
I mówimy o toalecie, nie willi.
Więc trzymaj dziób na kłódkę.
Ludzie, możemy się skupić na ścianie?
Kto ją naprawi?
- Kim oni są? - Mirza, czy Baankey?
Hmm... Wujku, ci najemcy mieszkają tu już od lat,
Nie możesz ich wyrzucić.
Nie możesz nas wyrzucić!
Przestań błaznować... Ponieważ jesteś najemcą,
Nigdy nie zostaniesz właścicielem, nawet jakbyś mieszkał tu 100 lat.
Nigdy, przenigdy!
A po dalsze informacje idźcie do sądu.
Ta sprawa należy do nich, A nie do policji.
A teraz żegnam.
Jestem do niczego
Tak, jestem do niczego
Od dawna to już wiecie
Nie ma gorszego kundla niż Baankey na tym świecie
On ma na oku moją willę.
Policja twierdzi, że ta sprawa należy do sądu.
A i ta starucha, ta wiedźma z lochów
ciągle nie chce umrzeć.
Ufaj Bogu, Mirzo... Twoja żona umrze tej zimy.
Jesteś tego pewien?
Oczywiście!
Słuchaj, mówię ci, że ci twoi lokatorzy
Powinni płacić 500 rupii na głowę.
To znaczy, takie są teraz ceny wynajmu.
Poszukam prawnika, A ty prześpij się z tą myślą.
Ile jest 2,500 razy 12?
Umm... 5 razy 12 to 60...
- 30 tysięcy. - Co?!
30 tysięcy.
- 30 tysięcy? Naprawdę?! - Ile to jest? - 90 rupii
- Dobrze się czujesz? - Tak, wszystko dobrze...
- Podnieście go. - Wszystko dobrze.
30 tysięcy?!
Tak, tak... Jak się czujesz?
Daj mi rękę.
Usiądź, uspokój się.
Siadaj tutaj...
30 tysięcy?!
[klikanie na telefonie]
Hej, przepraszam, co ty robisz?
Mówię do ciebie... W tę stronę.
Nie widzisz, że robię budyń?
Jak możesz robić zdjęcia bez pozwolenia? Przestań!
A ty masz pozwolenie, jak fotografujesz pomniki?
Nie widzę żadnej tabliczki zabraniającej fotografowania...
Nie wymądrzaj się. Ja tu mieszkam.
Jeden cios i wylądujesz na czworaka.
Proszę pana, po pierwsze, proszę uważać na język,
Bo wedle wyroku Sądu Najwyższego,
Niezależnie jak długo zajmuje pan ten dom,
Nie ma pan do niego żadnych praw.
Raz najemca, na zawsze najemca.
A ty kim do diabła jesteś?
Prawnikiem? Policjantem? Wojskowym?
Archeologiem!
Zajmuję się ruinami. A to, że ty jesteś cymbałem, widać już z daleka.
Nie aż takim cymbałem, żeby dać się nabrać.
Sąd Najwyższy jest w Delhi, a to jest Lucknow.
Silniejszy ma tu rację. Wynoś się, no już. Złaź z tego drzewa.
Czemu nadal siedzisz tam jak małpa?
Nie mogę zeskoczyć.
Zejdź tak, jak wszedłeś.
Potrzebuję pomocy... Mam artretyzm.
No proszę...
Lekarz mówi,
Że schodzenie jest gorsze dla kolan, niż wchodzenie.
Nie naprawiliście jeszcze ściany w toalecie, nie?
Nie, czemu?
Rób, jak każę.
Jestem Gyanesh Shukla, ale teraz się nieco spieszę.
Porozmawiamy później.
Riksza!
Ale zostańmy w kontakcie.
No dalej, szybciej!
Aliganj.
Na przykład Mohendżo Daro i Harappa...
Te miejsca zostały odkopane i wszystko, co tam znaleźli...
Miski, łyżki i tak dalej,
Archeolodzy zabrali te rzeczy i wystawili w muzeum.
To miejsce także jest zabierane przez rząd.
Co się stało, bracie? Czemu masz taki pusty wzrok?
Wygląda na to, że brat tego nie zrozumiał...
Tu nie ma czego rozumieć.
Jedyne o czym myślę, to że my nie mamy takich misek ani łyżek...
A Mohendżo Daro nie leży w Lucknow.
Tak się zastanawiam.
Nad czym tu myśleć?
Może cofniesz się do 12 klasy?
Nie martw się, pomożemy ci.
Cóż, to materiał z 10 klasy.
No to pomożemy ci też z 10 klasą.
To tu, zatrzymaj się.
Poczekaj tu aż wrócę.
Pan jest Mirza?
Mhm.
Jestem uprawnionym... archeologiem...
- Przepraszam... - Gdzie się pan pcha?
Jestem Gyanesh Shukla.
Baankey mnie zna.
Co pan robi?
Nie naprawiliście jeszcze tej ściany, prawda?
Której?
W toalecie, idioto.
- Kim ty do diabła jesteś? Przynieś mi herbaty... - Ty idź, idź.
- Zdjęcie? - Bo jestem archeologiem.
Co?
Do archiwum.
Po co tam idziesz?
Nie można tam wchodzić... To część dla kobiet.
Twoja matka nadal żyje?
- Kto to jest? - Nie mam pojęcia.
Chodź, proszę.
[gruchanie gołębi]
[wieczorne modlitwy]
[Gyanesh wali w ścianę]
Słuchaj, dziś niedziela, a ja lubię załatwiać
Wszystkie interesy w tygodniu, więc do zobaczenia...
Jak do diabła ta willa się wymknęła...
Co?
Nic... Nieważne.
Teraz poczekaj na oficjalny list.
Zabawa się dopiero zacznie.
Co?
Chodźmy.
Kto go przysłał do mojej willi?
Jak on śmie tu przyłazić... To musi być sprawka jednego z tych idiotów.
- Wyślij to do pana Gupty. - Ty zadzwoniłeś po Gyanesha, prawda?
Co? Znowu przyszedł?
To znaczy, że to ty...
Czyś ty stracił rozum? Po co miałbym go tu ściągać?
Jestem pewien, że to ty.
Skąd inaczej by wiedział o ścianie w toalecie?
Nie tylko ja jeden tu mieszkam.
Każdy mógł po niego zadzwonić.
Ale z ciebie lis!
Ty za to jesteś złamanym gnatem anakondy.
Idź wyszoruj twarz, ty zgniła fretko.
- O, chcesz tego? - Tak!
No dalej, spróbuj, ty parszywy draniu.
Odszczekaj to.
Ani się waż podejść bliżej.
Ha! Zrobię co będę chciał.
Dziwak!
Do zobaczenia jutro.
Co się stało?
Już dobrze... Chodź.
Wszystko w porządku?
Zwariowałeś?
Czy cierpisz na kurzą ślepotę, że nie widzisz co się dookoła dzieje?
Mirza cię przysłał, prawda?
Tak, on jest tym trzecim i co?!
Jaki masz problem? Nie było mi dobrze z innymi...
Naprawdę jestem tym trzecim?
Wygląda na to, że twoje męskie ego zostało zgniecione na miazgę.
W takim razie możesz już odejść.
- Wiadomo, że nie będę się tu kręcił. - Tak, spadaj.
Dziwna baba!
Spadaj!
Zabieraj łapska! Co?!
Urzędnik? Znowu tu przylazł?
Ten archeolog?
Czuję kłopoty.
Słuchaj, zawsze jak przyjdzie tu jakiś ważniak, chcę wiedzieć pierwszy. Jasne?
Dostaniesz 50 rupii...
Na co się tak gapisz? Nie musisz iść do szkoły?
Tak...
Czemu nosisz moją bluzkę?
Nie mogłam znaleźć swojej.
Czekaj... Czekaj. Wysiadaj z rikszy. Wysiadaj.
Mirza, nie rób tego.
Pilnuj własnego nosa.
Nie mają ani grosza na czynsz, ale wydają majątek na luksusy.
Chodź.
Ty jesteś Christopher?
Panie Pandey...
Christopher Clarke.
Moją specjalnością jest opróżnianie domów z lokatorów... oraz przejmowanie ich.
Jak mogę ci zaufać?
Zaufać?
Drogi panie, w domu mówię po angielsku.
Jadam "lancze" i "dinnery".
Jeśli słyszałeś o tym słynnym budowniczym, panie Mun Mun...
To jestem z nim bardzo blisko.
I nie siedzę w tej bibliotece, żeby czytać jakieś bezużyteczne powieści.
Jestem tu, aby opracować plan, bo mam dom do zgarnięcia.
Zrozumiano?
Mishra... Zajmij się tym, proszę.
Do zobaczenia później.
Chodźmy.
A ty nie musisz przejmować tego domu.
Musisz tylko pozbyć się lokatorów, prawda?
To nie byle jaka posiadłość... To moja willa.
Tak, wiem, że to willa. Proszę.
- Ale w języku prawnym używamy słowa „posiadłość". - Ok.
I nie ma jednego prawa własności, jest ich wiele.
Napiszemy wniosek i złożymy go w sądzie.
Dołączymy też dowody. Proszę usiąść.
Oni zostaną poinformowani i dom zostanie zwolniony.
To takie proste?
Oczywiście... Potrzebuję tylko dokumentów.
Co?
Dokumentów?
Tak. Dokumentacji.
Wszystkich umów,
które zostały zawarte między zarządcą a lokatorami.
Te papiery... Pan Pandey wspominał,
że posiadłość jest zapisana na pańską zmarłą żonę.
Nie, nie, ona nie umarła.
Właśnie na to czekam.
Słuchaj, ta willa jest moja.
Nie jest jeszcze tylko na mnie przepisana.
O, ok... ok.
Jest jeszcze jeden problem.
Jaki?
Taki jeden archeolog zaczął się wtrącać.
Czemu niby archeolog miałby być zainteresowany jakąś trzy lub czteropokojową posiadłością?
Nie rozumiem.
Mówiłem już, że to jest willa.
- Nie jakiś mały domek. - Masz na myśli prawdziwą willę?
Tak, moja żona dostała ją od swojego ojca, a on dostał ją od swojego ojca.
Aaa... teraz rozumiem.
Co to było za "aaa"?
Widzisz, w dniu śmierci żony
do twoich drzwi ustawi się kolejka zachłannych zgredów.
Rozumiesz?
Właśnie dlatego nie miałem żadnych dzieci,
żeby ten dom został tylko mój.
Dla takich domów to i dzieci biorą się znikąd.
Takie wille nigdy nie mają jasnej sytuacji co do właściciela.
Musisz się dowiedzieć kto żyje, kto nie żyje.
Nie możemy już dłużej tak siedzieć, Sherlocku.
Sherlocku?
Tak, Sherlocku!
Kto żyje, a kto nie.
Skąd mam to wiedzieć?
Będę musiał zapytać żony.
Kto żyje, a kto nie.
To jest moja najstarsza siostra.
Ta z tym nosem.
Ona powinna już nie żyć...?
To znaczy, kto jeszcze żyje?
Nie bardzo pamiętam... Kilkoro żyje, a kilkoro już zmarło.
Ta osoba wygląda na strasznie starą.
Idąc w tym kierunku, ty też jesteś stary i powinieneś już nie żyć.
Czemu ciągle żyjesz?!
No to kto jeszcze został?
Mówiłam ci, że nie pamiętam.
Hej, kochana, gdzie mój betel?
Nie martw się, pomogę ci.
Patrz, to zdjęcie zrobione na drugim ślubie twojego dziadka.
Naprawdę?
Spójrz na to... Twoja starsza babcia miała 11 dzieci,
a młodsza babcia miała 9.
Twój ojciec był szóstym dzieckiem twojej młodszej babci.
Naprawdę?
- Mirza, zbliż się. - Tak?
Jeszcze bliżej.
Czy my wzięliśmy ślub, czy ja z tobą uciekłam?
Co ty mówisz, żono!
Oczywiście, że wzięliśmy ślub.
Nawet zapłaciłem tradycyjną opłatę.
To z kim ja uciekłam?
Z tym kundlem, Abdulem Rehmanem.
Nieważne.
Powiedz mi tylko, kto z twojej rodziny jeszcze żyje.
Coś się uczepił mojej rodziny?
Nie, nie... Tak tylko pytam, czy twoja najstarsza siostra jeszcze żyje...
ale twój średni brat zmarł...
a co z twoim starszym rodzeństwem? Są jeszcze z nami, czy...?
Słuchaj, nie zaprosiłam nikogo na imprezę.
Czy to jasne?
Kiedy przyjdzie Nehru, poskarżę się na ciebie
i upewnię się, żeby wsadził cię za kratki.
To są członkowie twojej rodziny.
Twoi bracia, twoje siostry.
Przypomnij sobie, może była jakaś dobra wiadomość o ich śmierci.
- To znaczy... - Co znaczy? Zjeżdżaj już stąd.
Dobra, uspokój się.
- Hej, ty... Daj mi coś do jedzenia. - Jasne.
- Starsza siostra nadal żyje. - Staruszek się trzyma...
- Młodszy brat nie żyje. - ...ostatnich strzępów płaszcza.
Blisko mu do grobu, ale nie chce zmienić swoich złych nawyków
Nikt go nie lubi,
ale on kocha swoje intrygi
Ha! Chciałeś capnąć moją willę, to masz... Spróbuj teraz.
- O, to zostawili. - Włóczy się bez celu
- Sprawdzę, kto wchodzi. - po wszystkich zakamarkach
Staruszek się trzyma ostatnich strzępów płaszcza
Hej, dzieciaki, wynocha... Wynocha!
Blisko mu do grobu, ale nie chce zmienić swoich złych nawyków
Co?
Kiedy on założył te zamki?
Jest ich więcej?!
Co się tu dzieje...?
Saturn jest nisko,
ale czy widzisz wzgórza Wenus?
- Wszystko jest w tych rękach. - Co?
- Teraz to widzisz... - Panie Shukla.
- Tak? - To ja.
Usiądź.
Powróżę ci z prawej dłoni na stołówce... okay?
Tak?
Przyszedłeś do mojego domu bez uprzedzenia.
- Nie mam pojęcia o czym mówisz. - Wspiąłeś się na drzewo... w moim domu.
A potem powiedziałeś, żebyśmy zostali w kontakcie... Willa Fatima.
A, tak... Teraz pamiętam. Co więc pana tu sprowadza?
Przynieś mi dokumenty.
Pamięta pan, jak wspomniałem panu o Willi Fatima?
- Tak. - To jeden z lokatorów.
Koszty wynajmu w Lucknow poszły w górę aż przykro. Lepiej zacząć się już rozglądać.
Niech pan mu powie.
O co chodzi, panie Shukla?
Co zamierzacie zrobić?
Czemu on mi każe szukać nowego domu?
I co powiedzieliście Mirzy?
Cofnijmy się trochę.
To ona nie jest jego matką?
Nie, jego 17 lat starszą żoną.
Wow!
Ta ściana w toalecie... Mam nadzieję, że jej nie naprawiliście?
O co ci chodzi z tą ścianą?
Nie masz pojęcia, jak trudno nam sobie z tym poradzić.
Zamknij się!
Nie podnoś głosu. To rządowe biuro,
a nie podrzędny bazar, na którym można się drzeć i targować.
Ja się tylko wypowiadam za pańską sprawą.
No dalej.
Walnij tu, w ścianę.
Po co?
Ech, zadajesz za dużo pytań.
Rób co mówię.
Mocniej!
Zawaliła się? Nie.
Bo takie powinny być ściany,
a nie, jak wasze: jeden kopniak i cały dom w ruinie.
Może wszyscy lokatorzy mogliby się zrzucić i ją naprawić.
A co z resztą willi?
Dziś to tylko jedna ściana, a jutro cały dach.
Dzień później, schody.
Macie tyle pieniędzy?
Ale wiele ludzi żyje w takich rozpadających się budynkach,
a twój rząd nie lata wokół nich, czując się w obowiązku im pomóc.
Oczywiście, że nie... Czujemy się za to w obowiązku wobec tej willi.
Jeśli ona się zawali, to uwierz mi, że nikogo nie wygrzebią.
Chodźmy zjeść śniadanie.
Nie jestem głodny.
Mówiłem do siebie.
Chodź.
[odległy odgłos modlitwy, śpiew ptaków]
Musa Bagh...
Pałac Dilkusha...
Pałac Farhat Bakhhs...
Imam Bara Chota Bara...
Rezydencja Amin-ud-daula...
Rezydencja Asif-u-daula...
Qaiser Bagh, Baradari...
Zauważ, że te wszystkie miejsca
są bardzo ważne historycznie. To dziedzictwo.
A teraz spójrz tutaj.
Chcesz powiedzieć, że nawet drzewa są pod twoim zwierzchnictwem?
Drzewa, rośliny, rzeki, kanały, drogi, budynki... wszystko.
Widzisz tę barierkę?
Ten budynek też odnawiacie?
O nie. To bezużyteczna budowla.
Przechodziliśmy obok, więc stanąłem.
Skąd pan to wszystko wie, panie Shukla?
Jestem częścią rządu, a rząd wie wszystko.
Wiesz, co mawia mój ojciec?
Co?
Że człowiek nie jest bogaty dzięki swoim pieniądzom,
ale dzięki swojej inteligencji.
Zaczynam myśleć,
że ty jesteś nie tylko ubogi przez brak pieniędzy,
ale też przez totalny brak mózgu.
Jakbyś ty była taka inteligentna!
Nie jestem, ale przynajmniej udaję.
A udając przez dość długi czas naprawdę się taka stanę.
Co tym razem zrobiłem?
Ten człowiek sypał nazwiskami wielkich ludzi jak z rękawa,
a ty stałeś tam cicho jak jakiś matoł.
Gdybym tam była, to bym go zagięła.
I powiedziałabym, że wolę mieszkać w Willi Fatima niż w Tadź Mahalu,
więc niech się trzyma z daleka.
Właśnie miałem porozmawiać o tym z mamą,
ale nie wiem, czy teraz to zrobię.
Wkurzyłeś się, bo nazwałam cię matołem.
Dobra... Wybrali mi męża. Powinnam się zgodzić?
Nie próbuj nawet zaprosić mnie na swój ślub.
Nie jestem taka głupia, żeby marnować na ciebie kilka stów mojego ojca.
Przestań się do mnie kleić. Odstawię cię na przystanek.
Nie mam zamiaru łapać autobusu, a tym bardziej kleić się do ciebie.
Zabrałeś mnie spod domu, to lepiej mnie tam odwieź.
[mamrotanie]
Nowe są za sto rupii, a używane za 25.
Okej, daj mi 20.
- 20 rupii? - 20 rupii.
Spróbuj, czy pasuje.
Tak, jest w porządku.
Zatrzymam te stare.
Daj mi drugi.
Gdzie się tego wszystkiego nauczyłaś?
Znam wszystkie fryzury. Widzisz?
Pokaż.
Ooo, ładnie.
Dokąd pójdziesz taka piękna?
Czemu miałabym ci powiedzieć?
Na pewno nie zabieram ze sobą Mirzy.
Ten biedny człowiek będzie tak rozpaczał... Umrze bez ciebie.
Nic z tych rzeczy.
Tutaj mieszkają wszyscy lokatorzy.
Ten cały korytarz.
Część pani jest na piętrze, a Mirzy na dole.
O, dzisiaj pani siedzi na dole.
Dzień dobry, jak się pani czuje?
Witam.
Poznaje mnie pani?
Hmm... tak.
Skoro mnie pani poznaje, to jak mam na imię?
Jesteś...
Galileo!
Hej, panie Pandey! Podejdzie pan tu?
Czemu żeś go ze sobą przyciągnął?
Jak to, "przyciągnął"?
Myślisz, że jestem krową, którą można wszędzie ciągać?
Nieważne. Gdzie są papiery?
Kto... Co... Jakie papiery?
Papiery tego wielkiego bubla.
Papiery tego domu... Mój drogi wujku.
Ok, ustaliłem listę wszystkich żywych
i zmarłych krewnych, każdy drobny detal.
To był punkt numer 2.
Punkt numer 1 to dokumenty.
Kto ci kazał pomieszać kolejność?
Punkt numer 2, a potem...
Minęło kilka dni, panie Pandey. Zdaje się, że spadł pan z nieba.
Tak... To już chyba był mój czas.
Chodź... Chodź...
[drzwi się otwierają, gruchanie gołębi
Aaa! Ten... Punkt numer 1.
Nie było mnie tu w ciągu dnia.
Mnie też nie.
Ale pan tu był, panie Mishra!
Ale popołudniami tutaj nigdy nikogo nie ma.
Kimkolwiek był ten facet, na pewno musiał był prawnikiem.
Musiał być? Na pewno był prawnikiem...
Ludzie w tym domu są tacy naiwni.
Ten facet miał na ramieniu czarny płaszcz i nikt tego nie zauważył... Niesamowite!
Hej, nie wymądrzaj się tak. Nie trzeba.
Ja się wymądrzam?
Facet w czarnym płaszczu. Przyszedł, zobaczył i poszedł.
Jak ty możesz używać głowy, to ja też. Ok?
Patrz tutaj.
Patrz... Chodź tu.
[odgłos pisania ołówkiem po papierze]
To jest willa.
To Mirza, a to my.
Lokatorzy.
Lokator Baankey... Dadda zadzwonił po tego gościa od archeologów.
Hej, ja po nikogo nie dzwoniłem...
Cicho! I nie przerywaj. Guddo, mów dalej, zamieniamy się w słuch.
Ten archeolog spotkał się też z Mirzą.
I teraz Mirza ma po swojej stronie też tego prawnika!
Pozwól, że powiem ci, co tu się naprawdę dzieje.
Instytut archeologii, prawnik i Mirza, oni są wszyscy po jednej stronie,
a my, lokatorzy, nie mamy nikogo po swojej stronie.
A jak myślisz, co przez cały czas próbowałam wyjaśnić?
No to nie próbuj już tłumaczyć... Zjeżdżaj stąd, ty!
I dobrze!
Może wynajmiemy swojego prawnika?
A jak niby za niego zapłacimy? Jak to sobie wyobrażasz?
"Może weźmiemy prawnika", ha!
Cóż, w takim razie możemy pomachać tej willi na do widzenia.
Nie tak prosto będzie nas wyrzucić.
Mirza robi to już od dawna... Codziennie planuje, jak nas stąd wrzucić.
A nasz człowiek żyje w raju dla głupców.
Żyjemy tu od wielu lat, tak?
Płacimy regularnie czynsz, mamy na to kwity.
I co z tego?
Nie oddamy tego domu.
[dźwig unosi się, studenci rozmawiają]
Jak widzicie, od trzech dni nieustannie trwa tu kopanie.
Jeśli według snu oświeconego
naprawdę znajduje się tutaj tysiąc ton złota, to będzie największy...
Tak jest, 4 metry w lewo.
Panie Shukla... Panie Shukla, proszę załatwić więcej dźwigów.
Panie Shukla.
Co ty tu robisz?
Zaczekaj tu.
Tak, o co chodzi?
- Mirza oszalał. - Co to znaczy?
Wynajął prawnika i założył przeciwko nam sprawę.
- Już przegraliśmy. - Nic się nie zmienia.
On nie ma dowodów.
Tak długo, jak ja tu jestem, nie ma co się martwić. Nie jestem frajerem.
W sumie, to ja tu jestem frajerem.
Ja cię oprowadzam po Lucknow, a ty się spotykasz z Mirzą w sekrecie.
Daj spokój, spotkałem się z nim raz, żeby wypytać o willę.
I ty dobrze o tym wiesz!
To co tam robił ten prawnik?
Nie wkurzaj mnie!
Spójrz na to.
Jakiś przypadkowy święty miał sen o ukrytym tutaj tysiącu ton złota...
I tyle wystarczyło, żeby zacząć to maniakalne kopanie.
Złoto? A więc o to to zamieszanie.
O gówno, nic tu nie ma.
Ja muszę jednak robić swoje.
A widziałeś tych dziennikarzy? Są jak głodne hieny.
Nieważne. Rozmawiałeś może z lokatorami?
Dokładnie tak, jak ci kazałem?
Nie.
Na litość boską... Najpierw to zrób,
a tego prawnika zostaw mnie.
Tysiąc ton złota to dużo.
A ty nie dostaniesz ani grama.
[dzwony kościelne]
Ładnie tak wyglądasz.
Za chwilę wrócę.
Dokąd idziesz?
Powiedziałem, że wychodzę.
Te papiery to wszystko co mam.
Dobra, to pierwszy punkt: papiery.
Hmm.
A teraz punkt numer 2:
ponieważ pańska żona nie ma pełnych praw do willi,
będziesz musiał uzyskać zrzeczenie się praw od jej krewnych.
Gdzie ja ich, do diabła, znajdę?
Cóż, będziesz musiał... Bez względu na wszystko... Nadążasz?
Bo jeśli ta własność zostanie uznana za „sporną",
to żadna siła nie powstrzyma tego archeologa od wejścia tam,
a to będzie koniec twoich marzeń
o zostaniu jedynym właścicielem tego domu.
Proszę. Póki co, na miłość boską, trzymaj te papiery w bezpiecznym miejscu.
Dzisiaj cię wpuściłem,
ale jeśli kiedykolwiek wejdziesz tu po zamknięciu bram,
to możesz równie dobrze spędzić upojną noc po drugiej stronie.
Wiesz, Mirza, nie wyobrażasz sobie nawet gdzie ja dzisiaj byłem.
Naprawdę?
Gdzie?
W Unnao. Tam, gdzie jest zakopane tysiąc ton złota.
Złota...?
Tak, teraz je odkopują.
Dzikie zamieszanie, niesamowite.
Czekaj... Zaczekaj, dokąd idziesz?
Pamiętasz, jak 3 lata temu
znaleźli dwa skarbce zakopane pod starą willą?
Tak...
Ten dom też jest willą.
W dodatku starą.
Ale ty byś nigdy nie rozkopał swojego domu... Prawda?
Oczywiście, że nie.
Więc... to mnie tu zaprowadziło.
Przyłóż ucho do ziemi.
Słyszysz?
[niewyraźne mamrotanie]
Tutaj.
Słyszysz to?
Nic?
Co... gdzie?
Znalazłeś coś?
Złoto...
Złoto... złoto.
Hmm...
Tu nic nie ma w środku, widzisz?
[płacz dziecka, dzwony dzwonią]
Chciwość... Mirza?
Chciwość to trucizna, która zabija powoli.
Zjada ludzi od środka.
Spójrz na siebie, leżysz na łóżku,
a za rok lub dwa zorientujesz się, że leżysz w trumnie,
jeśli nie skończysz z tymi głupotami.
Prawdą jest,
że po pierwsze, nie znam nikogo, kto by umarł z chciwości.
Rozumiesz? A po drugie, ja nie jestem chciwy.
- Nie jesteś chciwy? - Ani trochę.
A więc ten napad szukania złota w piekącym słońcu
aż do omdlenia... To zachowanie
nie śmierdzi ci chciwością?
Możesz nazwać to chciwością. Ja nazywam to miłością do tej willi, ogromną miłością.
Niezrównaną miłością.
I zrobię wszystko dla tej miłości.
Słuchaj, twoja żona nie czuje się dobrze, a i ty wylądowałeś w łóżku.
Myślałeś kiedyś o tym, co może stać się w przyszłości?
Kiedy?
Wyrzucisz nas, twoja żona nie przeżyje kolejnej zimy...
Kto się zajmie tobą i tą twoją zapuszczoną ruderą?
Pomyślałeś kiedyś o tym?
Masz 78 lat i nie młodniejesz.
Spójrz na to w ten sposób.
Nie masz dzieci.
Ja nie mam ojca, o którego mógłbym zadbać.
Zapomnij o tym całym prawniku, sądach... Adoptuj mnie.
Wynoś się stąd! Wynocha!
Wynos się stąd, ty termicie!
Chciałem dać ci dobrą radę, ale nie jesteś tego wart.
Nigdy nie próbuj mnie stąd wysiedlić.
Zapuściłem tu korzenie na dobre, rozumiesz?
Adoptuj mnie, ha! Wynoś się, ty pasożycie!
Nazywa mnie pasożytem, co?
A to prześcieradło jest moje. Kiedy je zwinąłeś, co?
Twoje słynne złodziejstwo, nigdy się nie oduczysz.
Jasne, zatrzymaj je. Weź je sobie.
Ale pamiętaj, że pierdziałem w nie przez cały dzień.
Po co nas tu zwołałeś, Baankey? I po co tu są te armaty?
Ponieważ czas na atak.
Co masz na myśli?
Wiesz, kim był Asif-ud-daulla?
No weź, oni są z Lucknow. Wiadomo, że słyszeli to imię.
Oczywiście.
A więc matka Asif-ud-daulla była dość zaborczą kobietą.
Nie dawała mu żyć.
Pytała, gdzie idzie, z kim się spotyka, z kim się bawi.
Biedak nie mógł nic zrobić bez jej pozwolenia.
Aż pewnego dnia Asif-ud-daulla nie wytrzymał
i kazał jej iść do diabła ze swoimi zasadami i ograniczeniami.
Idę do Lucknow.
Spakował swoje rzeczy i przeniósł się z Faizabadu tutaj.
I zobaczcie, jakie piękne miasto założył.
Po co nam to mówisz?
Bo matka Asifa-ud-daulla i ten nasz Mirza
są tak naprawdę tacy sami.
Nie susz owoców na słońcu, nie parkuj tutaj...
Czemu te dzieciaki bawią się na podwórku...
Sam napraw tę ścianę... Nie mam pieniędzy na malowanie...
Jak się spóźnisz, to cię nie wpuszczę...
na litość boską, dość mam tych nakazów i zakazów.
Ogłaszam bunt!
Jeśli ta przeklęta willa nie ma miejsca dla takich łagodnych,
pokornych, pokojowych lokatorów, jak my...
to z pewnością nie może należeć do Mirzy.
Kiedy w ogóle do niego należała?
A dlaczego my powinniśmy opuścić to miejsce?
Żeby można było przeprowadzić prace konserwatorskie. Jak inaczej mają to zrobić?
Jak już skończą prace konserwatorskie,
to poprosimy ministerstwo kultury i sztuki o otwarcie tu muzeum,
historycznego miejsca.
Prędzej czy później dostaniemy nakaz opuszczenia domu...
Teraz pozostaje tylko kwestia dziedziczenia domu.
Pan Shukla wierzy,
że z pewnością moglibyśmy dostać mieszkanie socjalne jako rekompensatę.
To znaczy, jeśli przyjmiemy jego radę.
Rząd jest zobowiązany zapewnić rekompensatę,
bo gdzie indziej pójdziemy,
jeśli udowodni się, że dom ma status zabytku.
Jeszcze tego nie udowodniono, więc po co takie gdybanie?
Dlatego powiedziałem "jeśli", jakbyś dobrze nie usłyszała...
Ale my to udowodnimy. Obiekt zabytkowy.
A co, jeśli potrzeba nam lepszego zakwaterowania?
Moglibyśmy wnioskować o mieszkanie o wyższym standardzie...
ale nawet socjalne byłoby dobre.
Mają własną łazienkę, oddzielną kuchnię.
Pomyśl o tym, ok?
Możemy już ruszyć dalej?
Myślałaś kiedyś o tej zrujnowanej chacie?
Co, jeśli pewnego dnia się zawali?
Trzeba będzie wyciągać wasze ciała dźwigami...
Noga po nodze!
[dźwięk klaksonów, nawoływanie sprzedawców]
Musimy jechać do Sitapuru.
Złap autobus jadący z Qaisarbaghu.
Z Quaisarbaghu?
No to chodźmy... Do Quaisarbaghu.
Pasażerowie jadący do Sitapuru proszeni są o przejście do Quaisarbaghu.
Nawet król zatańczy jak małpa na sznurku
kiedy życie zagra mu swoją muzykę.
Nawet król zatańczy jak małpa na sznurku
kiedy życie zagra mu swoją muzykę.
W mennicy losów...
- Od 15 lat jest w takim stanie. ...dźwięczą tylko wybrane dusze.
Zajmij się tym.
Wszyscy tkwią w fałszywej sieci miłości i złudzeń
- Czy pani Fatto nadal żyje? To jest jak szukanie...
- Ona nie chce umrzeć! ...czystej wody w oceanie.
Nawet król zatańczy jak małpa na sznurku
Możemy?
kiedy życie zagra mu swoją muzykę.
Wiesz, jak dostać się na uliczkę numer 3? Nawet król zatańczy...
- Przyszedłeś zobaczyć się z panią Jamilą? ...jak małpa na sznurku...
- Tak. ...kiedy życie zagra mu swoją muzykę.
Zmarła dziś rano.
Zmarła?
Odrobinę się spóźniłeś.
Orszak pogrzebowy już wyruszył. Mogę cię podwieźć, jeśli chcesz.
Nie, naprawdę nie trzeba...
- Jesteś pewny? - Tak, tak, na pewno.
- Odeszła! - Tak, odeszła.
Ta też.
Ta sprawa rozwiązała się sama!
Luksus ma swoją cenę
A ty masz tylko jedno życie
Zerwaliśmy kontakt z ciocią Fatimą
w dniu jej ślubu z Mirzą.
Nie mamy nic wspólnego z nim ani z jego willą.
A teraz się stąd wynoś
i nigdy więcej nie pokazuj nam się na oczy.
Kiedy spotykają się dwie dusze...
- Przyłóż tu kciuk... O tutaj... Dziękuję. Nawet król zatańczy jak małpa na sznurku
Mirza...
Zastanawiałem się, co tam się takiego wydarzyło?
Czemu ci ludzie cię tak nienawidzą?
Naprawdę?
- Nie...? - Nigdy nic takiego nie czułem.
Naprawdę?
Musiałeś się przesłyszeć.
...jak szukanie świeżej wody w oceanie
Nawet król zatańczy jak małpa na sznurku
kiedy życie zagra mu swoją muzykę.
[dźwięk klaksonów]
Proszę.
[nawoływanie straganiarzy]
Pożądanie może sprawić, że człowiek zejdzie naprawdę nisko.
Mam trójkę cudownych dzieci,
udany związek z żoną...
A mimo to
jestem z tobą w tym pokoju.
Czuję, że nie mogę tego zrobić.
Mam nadzieję, że nie będziesz mnie oceniać.
Nie.
Rozumiem.
Jeśli twoje dzieci kiedykolwiek dowiedziałyby się,
że ich ojciec lubi takie skoki w bok...
Niezbyt fortunna sytuacja, co?
Pocałunek?
Może tylko pocałunek?
To nic nie zaszkodzi.
Hmm... jest jeden mały problem.
Jaki?
To krępujące, ale... Mam zapalenie dziąseł.
Ok, skończmy ten cyrk i przejdźmy do sedna.
Ta teczka zawiera wszystkie dokumenty, moje oceny, itp.
Wspomniałeś coś o muzeum, tak?
Mogę się nim dobrze zająć.
Chodzi mi o to, że masz załatwić mi pracę w swoim oddziale. Teraz.
Dobra, dobra... Zajmę się tym, nie musisz się martwić.
To dobrze.
Posłuchaj... Cokolwiek tu zaszło...
Zachowaj to dla siebie.
Oszalałeś? Oczywiście.
Właśnie oszczędziłeś sobie życia pełnego poczucia winy.
Sekundę.
Cegła ze ściany z toalety.
Mówiłeś, że mógłbyś jej użyć do badań?
Tak, oczywiście. Dzięki.
Mogę?
Tak?
Idź do dentysty.
Pamiętasz, jak ostatnio tu przyszedłem? Wtedy je zerwałem.
Z mangowca przy naszej willi?
Odłóż to!
Zerwałem je, żeby udowodnić historyczny status domu...
a nie, żeby robić dżem.
Chodź tu.
Spójrz na to.
Cegła?
Z waszej toalety.
Czemu trzymasz ją na talerzu?
Badamy ją... Jej kształt, rozmiar, szerokość, długość...
Materiał, z jakiego jest zrobiona...
Wszystko po to, żeby określić jej wiek.
W ogóle się nie uczyłeś, prawda?
Jakbyśmy mieli pieniądze.
Twój ojciec zmarł wcześnie?
Kilka lat temu. Przejąłem młyn jak byłem w szóstej klasie.
Mama nie chciała uczyć Neetu, Payal i Guddo,
więc od tamtej pory ja mielę dla nich.
Jesteś też smutny. Hmm.
Musisz szybko wyciągnąć z tej cegły jakieś wnioski,
bo czuję zagrożenie wiszące nad willą.
Słuchaj no... Wnioski wyciągną się same w odpowiednim czasie,
dobra? Ciesz się, że wpuściłem cię do laboratorium.
A tak przy okazji.
[dzwonek telefonu]
Guddo jest inteligentną dziewczyną.
Zadbam o jej... pracę.
Hej, przestań.
- Zawieź mnie do sądu, szybko. - Przestań... hej!
Ty rób swoje... Rób swoje.
Powiedziałam, przestań. Czekaj no.
Co z tobą, koleś?
Co?
Nie potrzebujemy prawnika, żeby znać prawa najemcy.
Rozumiesz?
- Dorze, ale ja jestem prawnikiem Mirzy. - Naprawdę?
A wasze zastraszanie nic nie da,
bo zagarnięcie czyjejś ziemi lub własności jest nie tylko nielegalne,
ale również karalne.
A kto ją zagarnął? Przecież płacimy czynsz.
Ha!
Wy nazywacie to czynszem?
I co jeszcze?!
To są jakieś nędzne grosze.
Słuchaj no, panie Nędzny Groszu.
Licz się ze słowami.
Nieważne, jak dużo, pieniądze to pieniądze.
Mamy więc prawo do prywatności,
nie możesz więc włazić do naszego mieszkania o nieludzkich godzinach,
nie możesz odcinać nam wody i prądu. Mamy prawo do zaspokojenia podstawowych potrzeb,
nawet jeśli nie płacimy czynszu od miesięcy.
Mamy prawo do funduszu remontowego. Myślisz, że kto powinien naprawić tę ścianę?
A co z tynkowaniem, malowaniem i innymi pracami remontowymi?
Mam dalej wymieniać nasze prawa?
Proszę pana, my też możemy założyć sprawę przeciwko panu.
Sprawę o nadużycie. Dobra?
Proszę pani, skoro już poczytała pani o tym wszystkim,
to na pewno zgłębiła pani także prawa zarządcy.
Zniszczona ściana, o której była mowa...
Jak pani myśli, kto ją zniszczył?
Jeśli wie pani, co mam na myśli...
Możemy założyć przeciwko wam sprawę o zniszczenie mienia
i zostaniecie wyrzuceni z tego domu w mgnieniu oka.
Wyrzuceni... haha! Akurat!
Cóż, radziłbym wam pójść na ugodę.
Wszyscy na tym skorzystają.
Chodźmy.
Zaczekaj.
Nie będziesz nas pouczał o naszych zyskach i stratach.
Zajmij się własnym życiem.
Zrozum, że nie możesz nas wykorzystywać,
ale jeśli spróbujesz,
to my też umiemy grać w tę grę w „wysyłanie zawiadomień".
Teraz możesz iść.
Ale pokazałaś temu prawnikowi!
Ona jest za dobra.
Witam, witam.
Stara, bardzo stara willa.
Zrób zdjęcie... Foto... Tak, tak. Chodź, chodź.
Uważaj na kozie kupy.
Spójrz na tą ścianę.
Taka gruba... Ten dom jest bardzo stary,
ma przynajmniej ze sto lat.
Właścicielem jest biedny człowiek... Spójrz na tę architekturę.
Angielska, francuska... Skrupulatnie zaprojektowana...
Spójrz na te łuki.
Panie Shukla?
Ok, ty zrób sobie tam zdjęcia... Tam, klik, idź, idź.
Skąd wziąłeś takie stado turystów?
Studenci z zagranicy.
Z Chin, Hong Kongu, Kambodży... Badacze, studenci architektury.
Ponownie wtargnąłeś do mojego domu bez pozwolenia.
To oficjalna wizyta. Muszę to zbadać.
Zbadać?
Chodź, chodź... Idziemy.
Ten staruszek myśli, że rząd nachodzi go w domu.
Ale on jeszcze nie wie,
że wkrótce ten dom zostanie ogłoszony własnością państwową.
Och!
Ty idź tam, pstrykaj tam.
Czy wiadomo jak stary jest ten dom?
Ile ma lat?
Nie wiem... Nie bardzo stary.
No dalej, zapisz to. Pod nagłówkiem „dziedzictwo", około 100 lat.
Na pewno mniej niż 100.
Ściany dawno nie były malowane, to dlatego.
Nie wymądrzaj mi się tu... To do dokumentacji rządowej.
Kiedy urwała się ta poręcz?
Może rok albo dwa lata temu.
On kłamie.
No jasne... Jest w takim stanie odkąd się urodziłem.
Ja kłamię?
Zapisz to... 50 lat temu.
Chodź, chodź.
A ta cała część należy do pani domu.
To wszystko trzeba uwzględnić na liście antyków.
Zróbcie zdjęcie każdemu przedmiotowi... Chodźcie.
Więcej śmieci jest jeszcze w środku.
Naprawdę?
Śmieci? Jakie śmieci? Słuchaj no.
Dość już tych wygłupów, jada mi stąd. No już!
Tak, tak, już idziemy.
Idźcie sobie!
Ostrzegam was!
Mirza!
Wstawaj! Idź sobie.
Ostrzegam cię, Mirza, nie dotykaj mnie.
Ha! Mówi, żeby go nie dotykać.
Następnym razem dostanę oficjalne pismo.
O jakim piśmie ty mówisz?
Jak i za czyją zgodą sprzedajesz ten dom?
- Co to ma znaczyć? - Sprzedajesz... Naprawdę?
Jeszcze wczoraj byłeś taki przekonywujący...
Z tym prawnikiem i zakładaniem sprawy przeciwko nam...
- A teraz go sprzedajesz?! - Zaczekajcie... On nie może nic sprzedać.
To moja willa, moja ziemia, moja wola...
Sprzedam ją sama, komu tylko zechcę...
Możesz, ale tylko za naszym pozwoleniem.
Pozwolenie... Jakie pozwolenie, co to za bzdury.
Pozwolenie, którego nigdy nie udzielę.
Co to ma znaczyć?
Zaczyna się zabawa!
Pozwolenie.
Nie dam pozwolenia! Ha!
Willa...
Zrobiłeś jedną dobrą rzecz,
dałeś znać Gyaneshowi, że sprzedajesz ten dom.
Siadaj.
W tym momencie powiedziałem już, co musiałem,
ale tak naprawdę nie chcę sprzedawać tego domu.
Po pierwsze, potrzebujemy pełnomocnictwa w twoim imieniu.
Do tego potrzebny będzie podpis albo odcisk kciuka pani domu.
Nie sądzę, żeby przypomniała sobie swój podpis...
Odcisk kciuka.
Zajmę się tym. Ale po tym wszystkim, willa będzie na moje nazwisko, tak?
Oczywiście. Willa będzie twoja, ale tylko po śmierci żony.
Masz... Zdobądź jej podpis na dole.
Albo chociaż odcisk kciuka.
Ok.
- Mirzo, herbaty? - Nie, kontynuuj.
[chrapanie]
Co to za brud?
Mam go na wszystkich palcach.
Ale nie na tej ręce?
Nie martw się, umyjemy to. Chcesz herbaty?
[niewyraźne dźwięki w tłumie]
- Co to jest? - Co?
Odcisk kciuka, tak jak chciałeś... Co jeszcze?
To nie tak.
Kazałem ci wziąć odcisk kciuka lewej ręki...
A ty wziąłeś prawy!
Co jest teraz nie tak?
W porządku...
W porządku.
Jeśli pełnomocnictwo nie będzie gotowe,
to możesz zapomnieć o swojej ukochanej willi.
[popołudniowe modlitwy]
Idzie Mirza.
Jak się masz, żono?
W porządku.
Tak, jak mówiłem...
Co było, to było.
Zostawmy rzeczy takimi, jakie były.
Baankey może zostać...
Porozmawiam z Christopherem, on wycofa sprawę... I proszę pana,
całe to śledztwo, które pan prowadzi...
Wszystko to można przerwać. Co pan na to?
Słuchaj, Mirzo, ten statek już odpłynął.
Willa została udokumentowana w naszych aktach,
nie ma już odwrotu.
Och...
- Ale pokażę ci coś. - Hmm?
Powinieneś zobaczyć jak działa nasz departament,
będziesz z nas dumny.
To nasze laboratorium.
Wszystko wykonuje się tutaj bardzo skrupulatnie,
z drobiazgowymi detalami. Wszystko to są antyki.
Masz pojęcie, ile to kosztuje w Londynie, w Ameryce?
Tak... Wszystko pięknie, ale co z moją willą?
Znowu o tej willi! Tylko o tym umiesz myśleć?
Wiesz, ile taka willa kosztuje?
Stracisz rozum, jak ci powiem.
Nie... To znaczy, nie wiem. Ile? Jak myślisz, ile jest warta?
Ile jest warta... Ona jest bezcenna!
Ale jej wartość pieniężna...
Bezcenna.
Tak?
Chodź.
Niektóre rzeczy w życiu są tak bezcenne, że nie można określić ich wartości.
Na przykład matczyna miłość.
W twoim przypadku, miłość żony.
Jest bezcenna... Ale czy możesz określić jej cenę?
Podobnie twoja willa... Bezcenna...
O nie, nie, nie. Czekaj no.
Wszystko dobrze, nie martw się.
- Powiedziałeś, że jest bezcenna? - Tak, absolutnie bezcenna.
Co to za problem, że spotkałam się z tym prawnikiem, Christopherem?
O co on robi takie zamieszanie... Przecież nie poszłam tam sama.
Sama? I wcale nie poszłaś sama spotkać się z Ghyaneshem?!
Odkąd przestała nakładać olej na włosy
wiadomo, o co jej chodzi. Wszystko jasne.
- Baankey, idę. - Hmm.
Nie, żeby ktoś na ciebie narzekał,
ale ostatnio zachowywałaś się bardzo beztrosko.
Nie obchodzi mnie to.
Poszłam tam, żeby odwalić robotę. To wszystko.
Dokładnie o to mi chodzi. Czemu się wtrącasz?
Czemu przeszkadzasz?
Bo nie sądzę, żebyś był w stanie zrobić to sam.
Jedyne co robisz, to bycie pieskiem Gyanesha.
Obiecał ci mieszkanie socjalne, a ty na to poszedłeś.
Ja mówię o porządnym mieszkaniu. Jak nie tutaj, to chociaż o mieszkaniu zastępczym.
Cóż, Guddo ma rację.
Dobra! To słuchajcie jej.
Ja już się nie mieszam. Nie przychodźcie do mnie po nic.
Popatrz na niego, mamo. Patrz, jaki jest zazdrosny.
Tak naprawdę to nie może znieść, że tam poszłam i...
samodzielnie zrobiłam coś pożytecznego.
Bracie, ty idź i rób swoje. Ja się tu wszystkim zajmę.
Mamą, domem i tymi dwiema.
Ty możesz iść romansować z tą swoją Fauzią.
Kto to jest ta Fauzia?
Nikt... Nie przejmuj się.
Ożenisz się z nią?
Bracie, możesz uwodzić Fauzię na tarasie.
Tak, jak Guddo... Ona uwodzi wielu chłopaków za zbiornikiem na wodę.
Guddo?
Co się stało? Żona? Nie czuje się dobrze?
Cóż, wyglądasz na zmartwionego.
W tej chwili nie można nic powiedzieć.
Nie wyjdzie z tego, prawda?
Czy...?
Nie mogę nic teraz powiedzieć.
Ta choroba... Przez nią wszystko jest...
A więc czas na...?
Nie mogę nic teraz powiedzieć.
- Powinieneś się przygotować... - Nie, w porządku... Rozumiem.
- Moja zapłata? - Zapłata?
To wszystko, co mam przy sobie. Możesz odejść.
Hej, kto go tu wpuścił?
- Nie, ty wejdź do środka. - Po co go tu wpuściłaś?
- Idź do środka, do żony. - Jak tak po prostu tu wszedłeś?
Lepiej idź do żony...
A, rozumiem.
Nie zniesiesz widoku jej bólu.
- Zabierzcie go stąd. - Przysięgam, że jesteś gorszy od diabła.
Nie nazywaj mnie tak. Powtarzam, że nie jestem diabłem, ok?
Zejdź mi z drogi.
Mów, Mirza.
Potrzebny mi całun.
- Całun? - Tak...
- Dla twojej żony? - Pokażesz mi jakiś?
Kiedy odeszła?
- Ile ten kosztuje? - 150 rupii.
A nie masz czegoś tańszego?
Mirza, wstydź się... Jak możesz się targować w takim momencie?
Masz, weź to. To wszystko, co mam.
Czemu pakujesz tyle kwiatów?
Nie ozdabiam przecież domu. Masz, weź je z powrotem.
[popołudniowe modlitwy]
Tak daleko... co?
Jej matka i ojciec... Oboje są pochowani w willi.
A ty chcesz pochować żonę tutaj?
Im dalej jest od willi tym lepiej.
Zmieści się tutaj.
Jeśli zostanie w willi nawet po śmierci,
co po co to wszystko?
Będziesz musiał zapłacić.
Ty przygotuj miejsce, a ja ją tu przywiozę.
Wtedy ci zapłacę. Ruszaj się.
Pięknie pani wygląda. Chodź, szybko.
Dziękuję, wreszcie się widzimy.
Chodźmy tędy.
O, sęp wrócił?
Dokąd to?
Choroba naprawdę ją wymęczyła... Zabieram ją na spacer.
W drodze powrotnej zajdziemy też do lekarza.
Muszę złapać rikszę.
- Chodź szybciej. Złapiesz po drodze. - Tak, tak.
[dźwięk silnika rikszy]
[podekscytowane dziecięce krzyki]
Chodźmy.
[dzieci wiwatują]
[odgłos papierów]
[dźwięk silnika]
Twojej żonie naprawdę na tobie zależy.
Kupiła ci twoje ulubione słodycze. Weź trochę.
Zjedz i idź już spać.
- Oto plany budynku. - Plany.
To piętnastopiętrowy budynek ... 12 pięter tutaj i 3 po tej stronie.
Wszystkie będą blisko siebie?
Tak, obok siebie, ale wysokie na 12 pięter!
Mirza tu jest! Co mam robić?
- Siadaj, siedź tu. - Mam sobie pójść?
Zostałaś wyznaczona, moja droga.
Wejdź, Mirzo. Dołącz do nas.
Ona? Przecież to Guddo.
Czemu ją tu wezwałeś?
Jest ekspertką od języka prawnego.
Zatrudniłem ją jako swoją asystentkę. Chodź, siadaj.
Spójrz na to... W porządku?
Bardzo dobrze.
Prawidłowo. Siadaj.
Jest bardzo pomocna.
Rozwiązaliśmy tę sprawę.
Słuchaj, Guddo, to nie Mirza jest tu czarnym charakterem.
Mirzo, to nie lokatorzy są twoimi wrogami.
To ten przebiegły, wścibski archeolog Gyanesh.
A gdzie tu logika?
Co masz na myśli?
Jeśli ta sprawa trafi do sądu,
to uzyskanie wyroku zajmie przynajmniej 6 do 8 miesięcy.
A im dłużej się to będzie ciągnąć, tym dłużej możemy zostać w domu, prawda?
Oj Guddo, powinnaś wiedzieć lepiej.
Gyanesh jest prywatnie zainteresowany tą willą.
To dlatego tak goni za tą sprawą.
Wystarczy, że dostanie jakiś porządny dowód w swoje łapy,
a potem wystarczą ze 2 miesiące i wszyscy zostaniecie wyrzuceni.
- Tylko 2 miesiące? - Tak.
Och!
A więc, Mirzo, mam pytanie.
Zanim Gyanesh zrobi swój ruch,
zostaje tylko jedno wyjście.
Sprzedaj willę.
- Hmm, teraz już rozumiem. - Co?
Jeśli sprzedamy dom, będziemy mieć coś w ręku.
A jeśli rząd go przejmie, to zostaniemy z niczym.
Dokładnie!
Załapałaś!
Znasz tego budowniczego, pana Mun Mun?
Okazał duże zainteresowanie waszą willą... Znam go osobiście.
Załatwimy wszystko w tydzień lub dwa.
Sam z nim rozmawiałem. To bardzo słynny konstruktor.
Gyanesh... Ten oszust nie ma przy nim żadnych szans.
Zrozumiałeś?
Masz już wszystkie dokumenty, czy przyszedłeś tu bez celu?
A co z pieniędzmi, kiedy je dostaniemy?
Możesz najpierw załatwić papiery?
To nie jest pchli targ, my tu nie sprzedajemy bibelotów.
- Guddo? - Sekundę.
Słuchaj, Mirzo. Twoja sytuacja jest niewiele lepsza od byle żebraka.
Proszę bez wyzwisk.
W grę wchodzą miliony.
Musimy mieć dobrą kartę przetargową. Mówię to wyraźnie.
Ok... ok.
Dziękuję.
Guddo, zajmij się proszę tymi duplikatami.
[mamrotanie]
Witam, witam... Tak... Sinha, ty gnojku, czemu to zajmuje tyle czasu?
Wujku, zostało kilka formalności.
Nie musisz się nimi martwić. Gyanesh, powiedz wujkowi.
Wujku, chodzi o to, że cegły, z których zbudowana jest willa,
nie są tak nieskazitelnie antyczne, jak w starej Imambarze.
Ale mogę powiedzieć, że to typowa budowla Brytyjska lub Francuska.
Pasuje idealnie... Na jakieś 20%.
No to załatwione. Idź i przygotuj raport.
Jeszcze jedno, wujku.
Rośnie tam stary mangowiec. Jesteśmy w kontakcie z leśnictwem,
określamy wiek tego drzewa. Jaki to gatunek?
Nawet mangowiec może poświadczyć historyczne znaczenie tej willi.
To po co w takim razie tak to roztrząsamy, Sinha?
Słuchajcie, nie jestem teraz w żadnej partii,
więc media nie zwrócą na mnie uwagi.
Uwińmy się z tym szybko.
- Jaka dziś data? - 29.
Świetnie. Załatwmy to do 15 sierpnia, zabezpieczmy ten budynek...
I za rok powinien nadawać się do zamieszkania.
Wujku, planujesz zamieszkać w tym domu?
Kim jest ten koleś? I czemu nazywa mnie wujkiem?
Ta willa ma wielu lokatorów, wujku... To jeden z nich.
Dobra.
Dajcie mu jakieś miejsce w domu dla służby,
którą zbudujemy za willą.
- Dobra. - Ok.
Do zobaczenia.
[mamrotanie]
Zleć szybko badania tej cegły w laboratorium.
Dobra, rozumiem.
Nie zamierzam mieszkać w domku dla służby.
Słuchaj no, po prostu bierz co ci dają,
bo inaczej skończysz z niczym.
To się nazywa mieszkanie socjalne!
- Szef jest zajęty. - Teraz może pan wejść.
Ok.
- Od strony północnej i południowej... oba są jednakowe.
Lepiej, żeby tym razem to nie była jakaś krzywa akcja jak ostatnio.
Nie, skąd... Tym razem mamy wszystkie papiery.
A to kopia, tu na zewnątrz.
Potrzebujesz pomocy... w porwaniu?
Nie, nie.
- Potrzeba ci jakiś zbirów? - Nie, nie trzeba...
Znasz panią domu, nie pożyje już zbyt długo.
A ten Mirza to półgłówek. Ten, co siedzi na zewnątrz.
Mirza siedzi na zewnątrz?
Co z tobą? Wstawaj i usiądź po ludzku.
Kiedy dobijemy targu?
Za dwa, maksymalnie 3 dni.
Lepiej za dwa dni.
Dwa dni... Brzmi wykonalnie.
Co z moją prowizją?
Zamknij się... Prowizja, też mi coś.
Pan Mun Mun może sobie być wielkim budowniczym,
ale ja też swoje umiem. Powiedziałem mu jasno, „Mirza to mój najbliższy kumpel,
nie wkręcę go w byle co."
Zapytał mnie, co ma zrobić?
Powiedziałem mu, żeby szybko zorganizował zaliczkę.
"Teraz?" zapytał.
On mnie naprawdę bardzo szanuje.
Powiedziałem, że nie musi się spieszyć.
„W chwili, gdy Mirza wręczy ci dokumenty, ty dasz mu zaliczkę"
To teraz załatw oryginały tak szybko, jak możesz.
Ja załatwię buldożer.
Teraz? Ale dokąd my pójdziemy?
Nie teraz, zaraz, pani Guddo. Najpierw dostaniemy zaliczkę.
- Ile ja dostanę? - 5% udziału.
Ile to będzie?
500 tysięcy rupii.
Przygotuj papiery.
Ja zajmę się swoją częścią.
No dalej, Guddo.
Mirza, zapomniałeś swoich dokumentów.
Jeden... dziesięć... Sto... Tysiąc... Sto tysięcy.
Pięćset tysięcy!
To jest pięćset tysięcy?
Mirza, wszystko w porządku?
Hmm? Jeden...
Odwieźć cię do domu?
Dziesięć... Sto...
Pięćset tysięcy!
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz
Pięćset tysięcy!
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz
Nieważne, czy to będzie mieszkanie socjalne czy willa...
Zostaniemy razem, gdziekolwiek pójdziemy.
Czy kiedykolwiek myślałeś
o tym marnym ciele?
Mędrcy głosili nauki,
których nigdy nie rozumiałeś
Start, stop, start, stop
W rytm oddechów
A kiedy to się skończy, jakie będą twoje zyski i straty?
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz
Przyjacielu...
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz
Niech Baankey mówi.
To pierwszy akt własności,
a to drugi, po podniesieniu czynszu.
- Tu są pokwitowania. - Ok.
Pokażmy mu te wszystkie dokumenty.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
- Papiery gotowe? - Kiedy oni tu przyjdą?
Przyjdą, ok?
[dźwięk silnika samochodu]
O, proszę bardzo.
- Tędy, proszę pana. - Sir, mogę wywiesić tablicę?
Dopiero jak skończę czytać zawiadomienie.
Nie mogę się doczekać tej części mojej pracy...
- Jeden z policjantów niech idzie ze mną. - Dobrze.
Proszę tędy...
Oni już tu są, Baankey.
Tędy, proszę pana.
Mamo, już tu są...
[niewyraźne mamrotanie]
- Widzi pan to miejsce? - Witam.
Zakładam, że wszyscy już tu są... Chodźmy.
Jesteśmy tu wszyscy, zwarci i gotowi.
Chodź, idziemy.
„Mirza Chunnan Nawab", to ty...?
Jakbyś nie znał mojego imienia.
Daj mi to zawiadomienie.
Teraz uważajcie.
To oficjalne zawiadomienie.
Po zastosowaniu i ukończeniu wielu naukowych badań,
my, to znaczy departament archeologii, doszliśmy do wniosku,
że ta stuletnia willa
stanowi nie tylko zagrożenie dla jej mieszkańców,
ale jest też obiektem o znacznym znaczeniu historycznym.
Mając na uwadze jej możliwy wkład społeczny i kulturowy,
niniejszym nakazujemy wszystkim lokatorom opuszczenie posiadłości.
- Tak postanowiono. - Co on mówi, Baankey?
Mamy odejść? Dokąd pójdziemy?
[płacz]
A co z naszymi prawami?
Poczekajcie, zapytam... Czekajcie... Możecie się zamknąć? Ja mówię!
Panie Shukla, to po to obszedłem z panem całe miasto?
Tak nam się pan odpłaca?
Co z mieszkaniami, które pan nam obiecywał?
To była tylko część twojego podstępnego planu?
Dajcie mi oficjalne zawiadomienie i wywieście tabliczkę.
Nie interesuje mnie ta scena.
Scena?
Robimy scenę?
Co pan do cholery mówi?
Zamknijcie się wszyscy.
Zobowiązał się pan załatwić nam mieszkanie zastępcze.
Czemu nie ma o tym mowy w tym powiadomieniu?
Czemu tego nie ma? Chcemy mieć to na piśmie.
Jak to sobie wyobrażasz, gdzie my się podziejemy? I co z Mirzą?
Czemu on miałby się stąd ruszać? To właściciel.
Rozumiem... On jest właścicielem, więc zostaje. A nas wyrzucacie.
Jesteśmy tylko głupimi psami, które poleciały za kością, którą nam pokazałeś.
Udusiłabym cię teraz.
Nie możesz odmówić nam tych mieszkań socjalnych.
Odłóż ten kij.
Mieszkania socjalne podchodzą pod inny departament, nie mój.
Ale nigdy o tym nie wspomniałeś.
Przecież nie wyrzucamy was od razu.
Dwa miesiące to dość czasu.
Nie wystarczy na znalezienie nowego lokum!
Nie, nie... Te szkodniki nie mogą już dłużej zajmować mojego domu.
Wy też się wynoście.
Sprzedałem już tę willę budowniczemu Mun Mun, więc idźcie sobie.
Christopher w tym pomógł. Teraz rozumiesz?
Dostaniemy mieszkanie.
Jak mogłeś ją sprzedać? To totalna bzdura.
Mów, co chcesz, ale ten dom jest sprzedany.
[dźwięk klaksonu]
Witam pana.
Dokładnie zbadaliśmy tę nieruchomość, mamy prawo...
Hej, odsuń się. Zrób przejście, pan Mun Mun przyjechał.
- Tędy, sir. - Dobra robota, Christopher.
- Tu będzie nasz ogród. - Ok.
- I trzypiętrowy parking. - Wspaniale.
- Naprawdę świetnie się spisałeś tym razem. - Dziękuję.
- Możemy tu postawić co najmniej 25 pięter. - Czekaj, czekaj.
Nie możesz tu nic budować.
Ta willa zostaje zajęta.
- Oni są z departamentu archeologii. - W porządku, możecie ją na razie zająć...
...dopóki nie wjadą tu nasze dźwigi i buldożery. Wtedy odbierzemy ją z powrotem.
- Panie Sinha... - Wy nie rozumiecie.
Nie możecie tu nic zbudować ani teraz, ani w przyszłości.
Zamkniemy bramy.
Tak, to dobry pomysł.
Christopher, jak już zamkną te bramy, zabierz im klucze.
Tak jest, sir.
Tak, mamo, wezmę groszek.
[dźwięk aparatu fotograficznego]
Zrób zdjęcie na pamiątkę.
- Ja jestem Mirza! - Klik!
Co się dzieje?!
Odsuń się.
- Co tu się dzieje? - Kim on jest?
- Obecnym najemcą... - Najemcą?
Niech księgowy da mu trochę gotówki.
Dobrze.
Daj im kilka zwitków.
O tak... zasłużyliśmy na to.
- Proszę ustawić się w linii. - Po prostu ich przekup...
To jest nasze, a nie jałmużna.
Czemu im płacisz, te pieniądze są moje.
Są nasze.
[niewyraźne krzyki]
Patrz na tę hienę, kradnącą moje pieniądze.
Ja sprzedałem willę... To moje pieniądze...
Jak to twoje?!
Pani domu odeszła.
Odeszła.
Pani odeszła!
Co, co się z nią stało?
Pani nie żyje?
Kto teraz będzie panią domu?
Pani Fatima, właścicielka tego domu...
Nie żyje. I co teraz?
To się musiało kiedyś stać.
Teraz? Dokumenty tego domu?
Wszystko musi być w porządku.
Weźmiemy je teraz.
[odgłosy szybkich kroków]
Pani domu odeszła... Co znaczy...?
To znaczy, że odeszła, na zawsze.
Kiedy?
3 dni temu, w środku nocy.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Mówię ci teraz. Spełniam jej życzenie.
Spójrz...
Co się stało, Baankey?
Mów, co się dzieje!
Odeszła.
To jej testament?
Tak... jej ostatnia wola.
Drogi Mirzo.
Kiedy dostaniesz ten list, mnie już nie będzie. Będę daleko stąd...
razem z oryginałami dokumentów.
Sprzedałam ten dom Abdulowi Rehmanowi za sumę jednej rupii.
I od teraz należy do niego.
Sprzedała willę... To znaczy...?
Pani Fatima nie umarła, tylko uciekła.
Co...?
Pani Fatima uciekła, nie umarła.
Co się stało, Baankey?
O co chodzi z panią domu?
Pani żyje, uciekła ze swoim dawnym kochankiem.
- Uciekła? - Naprawdę?
Z Abdulem Rehmanem...
[westchnięcie kobiety]
Pani domu?!
Panie Mishra! Niech ktoś pomoże...
Uciekła... W tym wieku?
Co teraz, Shukla? Dokąd my pójdziemy?
Napijmy się herbaty.
Herbaty?
- Christopher. - Sir!
Jedna rupia! A pan oferuje górę pieniędzy.
- Chcę tego Abdula Rehmana. - Tak jest, sir.
Od początku wiedziałam.
I dobrze jej. Wilki takie, jak ty, zasługują na takie traktowanie.
Zrujnowany... na zawsze!
Tego dnia, kiedy wypytywałeś o moją rodzinę,
przypomniałeś mi, jak wielką Abdul Rehman darzył mnie miłością.
Zawsze wiedziałam o twoich niecnych zamiarach,
ale tamtego dnia upewniłam się, że chcesz zagarnąć własność mojego dziadka
i czekasz tylko na moją śmierć.
Złamałam Abdulowi Rehmanowi serce i wyszłam za ciebie,
przez miłość, jaką darzyłam ten dom,
w którym się urodziłam.
Z jednej strony on chciał, żebym to wszystko zostawiła i wyjechała z nim do Londynu...
A z drugiej strony byłeś ty, gotowy być moim mężem w tym domu.
Ta willa była moją słabością.
Zaufałam więc tobie. Mój błąd.
Przez cały czas wiedziałam, że to ty jesteś odpowiedzialny za te wszystkie małe kradzieże.
Nigdy nie ingerowałam, bo dbałeś o nasze wydatki domowe.
[niewyraźne rozmowy]
[odgłosy węszenia]
Odsuń się.
Biorę butlę z gazem.
Zabieramy ją do auta.
Weź jeszcze to.
Ja to wezmę, postaw to tu...
Chodźmy.
[odgłos silnika odjeżdżającej rikszy]
Zawsze wyobrażałam sobie, że to ty odziedziczysz po mnie ten dom,
ale gdy zdałam sobie sprawę, że chcesz go sprzedać,
postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce
i sama go sprzedałam.
Niech Bóg zawsze będzie z tobą...
Proszę niczego nie dotykać, wszystko jest sprzedane.
W głębi duszy nie jesteś zły,
ale nigdy nie wiadomo, kiedy twój wewnętrzny diabeł wygra.
Zatem wszystkie czynności prawne będą prowadzone przez mojego prawnika,
którego pewnie widziałeś wcześniej jako mojego lekarza.
Teraz jestem spokojna, że moja willa zostanie taka, jak jest... Nienaruszona.
Możemy? Muszę założyć kłódki...
Jako mały dowód wdzięczności za to, co zrobiłeś dla tej willi,
zostawiam ci twój ulubiony fotel
i moje dwupokojowe mieszkanie w dzielnicy Hussain Ganj.
Daj mi znać, czy wyślesz mi papiery rozwodowe, czy ja mam to zrobić.
Niech ci Bóg błogosławi. Twoja Fatto.
[odgłosy ruchliwej ulicy]
[drzwi się otwierają]
[odgłos burzy i deszczu]
[poranne modlitwy]
[odgłosy mielenia mąki]
- Zaraz wrócę... - Pewnie.
Przepraszam, macie organiczną mąkę?
Wygląda na to, że ten sprzedawca nigdy nie słyszał słowa „organiczny".
Chodźmy do marketu...
Beznadzieja!
[wieczorne modlitwy]
[przejeżdżający wóz]
Mirza, zawieziesz nas do marketu?
- Zawieziesz? - Pewnie, siadajcie.
[niewyraźne odgłosy powitań]
Ale schudłeś!
Bardzo dziękuję.
Jak się masz?
To własność prywatna, gdzie ty się wybierasz?
Co się tam dzieje w środku?
Pamiętasz tą staruszkę, która tu mieszkała? Panią Fatimę?
To jej przyjęcie urodzinowe.
Jest tutaj.
Spójrz na tych wszystkich VIPów, którzy przyjechali.
Jak chcesz coś zobaczyć, to stań za bramą.
Teraz już odejdź.
Wszystkiego najlepszego!
[pękają balony]
To już koniec, Mirzo. Idź do domu.
[odgłos zamykanej bramy]
Zaczyna się bitwa, linie już wyznaczone, obie kipią gniewem.
Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje.
Chwytanie za szyję, Nelsony i haki
Kłótnie o ciastka i cukierki, Wystarczy byle powód
Gulabo walczy, a i Sitabo nie próżnuje
[odgłos klaksonów]
Za ile sprzedałeś ten fotel?
250 rupii...
[dzwony w świątyni]
Twoja żona była 15 lat starsza od ciebie, prawda?
Co ty w niej widziałeś?
Willę!
Widziałem tylko willę.
A co do diabła ona widziała w tobie?
Młodość.
Ten jarmark zwany życiem trwa zaledwie chwilę
Wszystko przychodzi i odchodzi W życiu trzeba iść naprzód
Słodkie, miłe słowa są miodem na nasze serca
I odciskają się na nim jak niezmywalny tusz
Wszystko przychodzi i odchodzi W życiu trzeba iść naprzód
Kochanie, z prochu powstaliśmy i w proch się obrócimy
Wszystko przychodzi i odchodzi W życiu trzeba iść naprzód
W powietrzu krąży wiele historii
pełnych niewinności i przebiegłości
Pełnych kolorów poranka i wieczoru,
pełnych modlitw, wezwań do modlitwy i intencji
Tutaj każdy dom jest otwarty dla wszystkich gości
Taką mamy filozofię życia
Wszystko przychodzi i odchodzi W życiu trzeba iść naprzód
Wszystko przychodzi i odchodzi
W życiu trzeba iść naprzód