Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
W trakcie swoich podróży między majem 1973 a końcem 1979 roku
Guillermo Vilas nagrał 46 kaset, których nigdy nie odsłuchano
aż do teraz.
GŁOŚNOŚĆ
VILAS – POCZĄTKI
Moje życie to pasmo odkryć.
Zawsze szukałem sensu tego, co widziałem.
Gdy się oparzyłem, pomyślałem, że ogień jest fantastyczny.
Był gorący.
Pomyślałem: „Co, jeśli go dotknę?
Może poczuję ten żar w środku”.
Odkrywałem świat i tak dotarłem tu.
Kim jest Guillermo Vilas, który dziś zrewolucjonizował świat tenisa?
To jeden z najlepszych zawodników wszech czasów.
Miał wyjątkowy styl i wyjątkową osobowość.
Guillerma Vilasa znajdziemy na liście najważniejszych graczy
w historii tenisa.
W 1977 roku pobił rekord, wygrywając 50 meczów z rzędu.
Był liderem światowego rankingu.
Z Buenos Aires w Argentynie…
Guillermo Vilas!
NOWY CZŁONEK GALERII SŁAWY
Zawsze byłem zadowolony.
Nie możesz być szczęśliwy. Możesz tylko…
zrobić coś takiego,
co w późniejszych wspomnieniach
sprawi ci radość.
Guillermo zawsze bywał na dużych turniejach.
Widywałem go tam i spotykałem. Było to coś wyjątkowego.
Wiedziałem, że miał silny jednoręczny backhand.
Miał mocną lewą rękę
i był niewiarygodnie pracowity.
PASSA 15 ZWYCIĘSTW OBROŃCY TYTUŁU VILASA
To jeden z największych tenisistów w historii.
Pochodzi z Argentyny.
Wywarł ogromny wpływ na tenisa w Ameryce Łacińskiej.
Wszyscy latynoscy sportowcy powinni mu dziękować.
NUMER 1 – 209 TYGODNI
Jego gra, sposób myślenia,
to wszystko wpłynęło na mnie i wielu innych argentyńskich zawodników.
NUMER 3 – 1989, 1991, 1992
W młodości miałem plakat Guillerma.
Był moim bohaterem.
Najbardziej utytułowany zawodnik z Ameryki Południowej.
Ważna postać dla tenisa.
NUMER 1 – 20 TYGODNI
Należał do wspaniałego pokolenia: Borg, Guillermo, Connors,
Ilie Năstase…
VILAS TRIUMFUJE W WASZYNGTONIE
Wygrana to efekt
pracy wykonanej w ciągu całego roku,
wysiłku włożonego w to, co się robi.
Dla mnie najważniejsze jest samodoskonalenie.
Vilas miał obsesję,
by być numerem jeden na każdym etapie kariery.
DZIENNIKARZ I ANALITYK
Pierwszy w klubie Náutico Mar del Plata,
potem numer jeden w mieście,
w kraju
i w końcu domknął ten ciąg,
zostając numerem jeden na świecie.
Pamiętam, że twierdził, że jest numerem jeden.
VILAS SERCE I MISTRZ
Zasłużył na to.
Był najlepszym zawodnikiem i powinien być numerem jeden.
Vilas powtarzał to przez całe życie.
W latach 1975, 1977 i 1982
grał na najwyższym poziomie.
Był wtedy najbliżej prowadzenia w rankingu.
Nigdy nie spotkał się z przychylną reakcją władz światowego tenisa.
ATP twierdziło, że jest na drugim miejscu.
Wielokrotnie prosiłem o dokumentację.
Zawsze odmawiali.
W tamtych czasach mieli dziwne…
zasady punktacji.
ATP – STOWARZYSZENIE TENISISTÓW ZAWODOWYCH RANKING ZAWODNIKÓW
ATP nie publikowało wszystkich rankingów
z powodu braku technicznych możliwości.
ATP korzystało z systemu komputerowego.,
MATEMATYK I PROGRAMISTA
Na początku obliczenie wszystkich danych zajmowało systemowi jeden–dwa dni.
Mniejsza o komputery. To naprawdę łatwe.
Wystarczy sprawdzić, ile turniejów wygrali zawodnicy numer jeden.
Nie będzie to połowa tego, co ja wygrałem.
Wiedziałem, że to nieprawda.
Ktoś wykorzystał
najgorsze sposoby, aby mnie przekonać,
że nie jestem numerem jeden.
Mówi się, że chęć zmiany przeszłości jest irracjonalna.
Czy ktoś może pokonać własną historię?
Ludzie wierzą, że historię pisze ktoś. A ona jest pisana przez czas.
Czas da ci wszystko.
Gdy porównuje się Vilasa,
McEnroe’a i Connorsa…
Kto był numerem jeden, dwa i trzy?
Można tylko zgadywać.
On nie był Amerykaninem.
Może dlatego był trzeci.
Jestem pewien, że znajdzie się ktoś,
kto weźmie odpowiedzialność i powie: „Tak to się robi”,
i wypromuje to, bo gracz z największą liczbą zwycięstw musi być pierwszy.
Nazywam się Eduardo Puppo i jestem dziennikarzem.
Pierwszą gazetę tenisową wydałem w 1980 roku
i od tamtej pory zajmuję się tylko tym.
Relacjonowałem 300 turniejów w 20 krajach,
ponad 50 lub 60 wielkoszlemowych.
Byłem rzecznikiem prasowym wszystkich krajowych turniejów.
Napisałam Historię argentyńskiego tenisa,
pracowałem w kilku rozgłośniach,
a w 2004 roku zostałem ekspertem hiszpańskiej wersji CNN.
W czerwcu 2007 roku dowiedziałem się
o nowych roszczeniach Vilasa pod adresem ATP
i zrozumiałem, że to historyczna niesprawiedliwość,
która trwa od 30 lat i myśl ta nie dała mi spokoju.
Pół roku później
pewna informacja zmieniła bieg wydarzeń
i sprawiła, że zająłem się roszczeniami Vilasa.
NUMER JEDEN RANKINGU PO LATACH 27 GRUDNIA 2007 ROKU
Przypadek Goolagong spowodował zawirowania w historii tenisa.
LEPIEJ PÓŹNO NIŻ WCALE
Przyznali się błędów
i umieścili Australijkę na pierwszym miejscu rankingu po 31 latach
od zdobycia go w kobiecym tourze.
PIERWSZA W RANKINGU PRZEZ DWA TYGODNIE W 1976 ROKU
To mnie poruszyło, zadziałało jak rozkaz, by rozpocząć misję.
Zachęciło mnie to do przeanalizowania dawnych statystyk.
Nie wiedziałem, że moje badania będą mieć taki zasięg
ani że ja i moja rodzina poświęcimy im aż 12 lat.
ALBUMY FOTOGRAFICZNE
To są niektóre
notatniki i pamiętniki, które Guillermo prowadził.
W trakcie swojej kariery bardzo dbał…
o drobne szczegóły.
To było niesamowite.
Eduardo zaczął
odczuwać potrzebę…
Odczuwał konieczność…
ŻONA EDUARDA PUPPA
…pokazania tenisowemu światu,
ile jest winien Guillermowi Vilasowi.
Pierwszy raz widziałem Vilasa w 1974 roku
w meczu z Juliánem Ganzabalem
w finale turnieju w Buenos Aires.
Wydał mi się inny.
Długie włosy, opaska…
Nie wiem, co zdziwiło mnie bardziej:
jego gra
czy jego osobowość.
Guillermo Vilas. Wielbicielom tenisa nie muszę cię przedstawiać.
Jesteś numerem jeden, dwa czy trzy, nie pamiętam,
ale jesteś jednym z wielkich mistrzów tenisa.
W wieku sześciu lat odbijałem piłkę od ściany.
To trwało przez trzy lata.
Od ściany? Sam?
Od ściany swojego domu.
A potem zacząłem grać.
- I od razu zostałeś mistrzem? - Mistrzem ściany.
Najlepszy w szkole i mistrz ściany.
MAR DEL PLATA, ARGENTYNA 1958 ROK
Ojciec zawsze powtarzał: „Pasja daleko cię zaprowadzi.
Robienie czegoś na pół gwizdka nic ci nie da”.
Zebrałem więc wszystkie swoje pasje
i zawsze robiłem to samo.
Tata zdał sobie sprawę, że moje sportowe wyczyny
i zabawy na ulicy,
bo tam wtedy uprawiało się sport, były skomplikowane.
Dlatego zachęcił mnie do gry w tenisa.
Zabrał mnie do Villa Gesell na turniej tenisowy.
Powiedział: „Oni tu grają, mówią po angielsku.
Później wyjeżdżają do Europy”.
Kłamał. Oni byli z Mar del Plata.
Ja byłem zachwycony.
Następnego dnia tata zabrał mnie, żeby kupić rakietę.
Wtedy zacząłem grać.
Kiedy miałem sześć lat,
grałem w garażu.
Zacząłem w wieku sześciu lat. Grałem w garażu.
Co wieczór przez trzy godziny. Na suficie wisiała lampa.
Często ją zbijałem i mama powiedziała:
„Wolno ci zbijać jedną dziennie”.
Grałem więc, dopóki nie zbiłem lampy.
Średnio przez dwie, trzy godziny.
BUENOS AIRES, ARGENTYNA
Tutaj mamy…
Tak…
Ułożone po kolei.
Pierwsza rakieta, jakiej używał.
To Sarina
firmy Sportlandia. Oryginał.
Potem Goldwing…
firmy Dunlop.
Ta druga jest bardziej profesjonalna.
Potem przerzucił się na Blue Flash,
odpowiedniejszą do zawodowego grania.
Podczas swojego śledztwa zamierzałem zrekonstruować 280 tygodni
między sierpniem 1973 roku,
kiedy opublikowano pierwszy oficjalny ranking ATP,
a grudniem 1978 roku.
Nie był to przypadkowy okres.
Jako dziennikarz uważam, że w tamtym czasie
Vilas miał największą szansę być numerem jeden na świecie.
Skontaktowałem się z byłymi dyrektorami turniejów,
dawnymi prezesami ATP,
bibliotekami Roland Garros, Wimbledonu, USTA, Galerii Sław w Newport,
z dziennikarzami,
agencjami i archiwami prasowymi…
Zasięgnąłem opinii ponad 100 poważnych źródeł.
Członkowie rodziny, przyjaciele, znajomi, dziennikarze
pomagali mi wprowadzać tysiące wyników.
W sezonie odbywało się 80-90 turniejów.
Wszystko zgodnie z tym, co odbywało się na kortach,
bez żadnych przekłamań.
Zawsze byłam po stronie Eduarda.
Wykonywałam wszystko, o co mnie prosił,
bo śledztwa mnie pasjonują i jestem dosyć uparta.
Jestem zadowolona z tej pracy.
Stawką tego przedsięwzięcia była prawda.
PROJEKT V CZĘŚĆ I
Tak narodził się Projekt V.
Tak go nazwałem od nazwiska Vilasa,
żeby zachować go w tajemnicy.
POUFNE
To bardzo ważne być numerem jeden.
Kiedy ktoś pyta:
„Czym się zajmowałeś?”, mówisz: „Grałem w tenisa”.
- „Dobrze ci szło?” - „Byłem numerem jeden na świecie”.
Ludzie są pod wrażeniem.
Gdy mówisz: „Wygrałem Rolland Garros”,
nie ma to takiego wydźwięku.
KLUB NÁUTICO MAR DEL PLATA, ARGENTYNA, 1960
Ojciec zwrócił uwagę,
że większość zawodników na turnieju Ciudad República
była uczniami Locícera.
O swoim trenerze wypowiadali się z miłością.
Kiedy miałem osiem i pół roku,
Locícero tu zamieszkał,
założył szkołę tenisa i zaczęliśmy grać.
Trener spytał: „Chcesz być mistrzem czy tenisistą?
Mistrzem klubu czy Argentyny?”.
„Czy jest coś jeszcze?”
„Mistrz turnieju, mistrz Wielkiego Szlema…”
„Mogę zostać mistrzem Argentyny?”
„Tak, jeśli będziesz robił to, co ci każę”.
Mistrz musi mieć dwie cechy:
talent i powołanie.
Powinien pracować z kompetentnym zawodowcem,
który nabył wiedzę
w trzech dziedzinach istotnych dla dobrego nauczyciela.
Po pierwsze, ciało, po drugie, technika, a po trzecie, serw.
Niedostatki w którejkolwiek z tych materii
uniemożliwiają odniesienie sukcesu.
Pytałem trenera, ilu zawodników jest w tenisowym tourze.
Odpowiedział: „Może 60 lub 70”.
Na całym świecie! Zdałem sobie sprawę, że to trudny sport.
A co, jeśli powiem, że tenis nie jest trudny?
Nie zrobisz postępów, jeśli tego nie rozumiesz.
Gdy zrozumiesz muzykę, przestaje być trudna.
Do, re, mi, fa, sol, la.
Wtedy możesz grać tanga, ranczery i wszystkie inne utwory.
Możesz też to zapisać.
Tak samo jest z tenisem.
Są cztery elementy drive’a i cztery backhandu.
Po roku powiedział, że nie muszę mu płacić.
„Chcę mieć treningi codziennie”.
„Będziesz trenował codziennie, ale nie będziesz musiał płacić”.
Wiedział, że zostanę tenisistą.
LOCÍCERO I JEGO UCZEŃ: VILAS
GUILLERMO VILAS: NADZIEJA TENISA
Matka zawsze bała się, że zostanę tenisistą.
„A jeśli nasz syn zostanie tenisistą?”
„W tenisie nie ma pieniędzy,
zrozumie, że nie może mieć tego, co my,
i wtedy zrezygnuje”.
Matka zadzwoniła do partnerów,
ważnych ludzi, prawników.
Spotkali się ze mną,
aby mnie przekonać, że będę nieszczęśliwy.
„Będę nieszczęśliwy, robiąc to, co wy”. Spotkanie było krótkie.
- Byłem już mistrzem Argentyny. - Tak? Już?
I Ameryki Południowej.
Byłem w drużynie mistrzów Ameryki Południowej.
W wieku 15 lat wygrałem turniej Orange Bowl.
MIAMI, USA ORANGE BOWL, 1968 ROK
Do dziś wszyscy jeżdżą na Orange Bowl.
Bez tego trudno o sukces.
Kiedy spytałem,
kto jest tam najlepszy, usłyszałem: „Connors”.
- „Który to?” - „Ten tam z mamą”.
Patrzyłem, jak gra. Miał rakietę Wilson T2000.
Rakietę Wilson T2000
opracował Lacoste w 1940 roku.
Connorsowi się spodobała, bo nie ma siły.
To zawodnik słaby fizycznie,
a ta rakieta dodawała mocy.
Tylko on nią grał.
Analizowałem go przez tydzień, chodziłem na każdy trening.
Gdy z nim zagrałem, wygrałem.
Nie musiałem zbytnio się wysilać.
Grałem bardzo dobrze. Robiłem wszystko, co musiałem.
Nigdy mnie nie obserwował, bo był lepszy ode mnie.
Wygrałam 6-4, 7-5.
Kiedy uścisnął mi dłoń, był wściekły, nie patrzył na mnie.
A potem odszedł. Zniknął.
Widzieliśmy, kim będą
moi przyszli rywale.
Jest teraz w Mar del Plata.
Dotarł tu wczoraj wieczorem.
Spotkaliśmy się oczywiście tutaj,
w klubie Náutico, jego drugim domu.
Który mecz uważasz za najlepszy? Który dał ci najwięcej satysfakcji?
Zwycięstwo turnieju Orange Bowl.
Wygrywałem tam co roku w deblu i singlu.
To najważniejszy tytuł dla tenisisty.
Jedziesz do Punta del Este?
Postaram się, ale jestem zmęczony podróżami.
Nie odpoczywałem od lipca. Grałem codziennie, podróżowałem do Europy.
Jestem wykończony.
Przydałby się odpoczynek, bo ten rok będzie bardziej intensywny.
Gram w Pucharze Davisa i innych turniejach.
I musisz się uczyć.
Tak, jestem w ostatniej klasie i przygotowuję się do egzaminu na studia.
Eduardo zadzwonił i powiedział:
„Przeprowadziłem analizę.
Vilas powinien być pierwszy, gdyby ranking był poprawny”.
Odparłem: „Super. 1977”.
A on mówi: „Nie. To był 1975”.
Ja na to: „Co?”.
Dla entuzjastów tenisa liczył się rok 1977.
W 1977 roku Villas miał wyjątkowy sezon.
Dlatego nikt nie zwracał uwagi na inne lata.
Gdy analizowałem rok 1975,
zauważyłem, że Connors był na pierwszym miejscu z niewielką przewagą.
Miał 0,19 punktu więcej niż Villas.
Średnia wynosiła 42,72
wobec 42,52.
Ta różnica była tak mała,
że skupiłem się tylko na punktach Vilasa i Connorsa.
To bardzo ważne dla całej dyscypliny,
żeby ranking był poprawny.
Zawodnicy tego chcieli i zazwyczaj tak jest.
Ale numer jeden był sprawą sporną.
Dodawałem, odejmowałem i dzieliłem.
Zrozumiałem, że popełniam okropny błąd.
Nie można było tego robić
w oderwaniu od reszty,
biorąc pod uwagę tylko punkty Vilasa i Connorsa,
tak jak planowałem.
Zrozumiałem, że muszę odtworzyć ranking
od chwili jego powstania,
czyli od sierpnia 1973 roku.
Przeżyłem załamanie nerwowe,
ponieważ wiele rzeczy okazało się teraz bezużytecznych.
W wielu kwestiach musiałem zacząć od zera.
Nasz dom niemal przestał być domem.
Był zawalony dokumentami, książkami, czasopismami…
Stał się magazynem wypełnionym dowodami.
Nie mogliśmy zapraszać znajomych, bo brakowało miejsca.
To było miejsce,
w którym spędzałem godziny, dni i noce.
Czasem budziłem się w nocy,
żeby coś zapisać w notatniku.
Przychodziłem tu,
żeby to zanotować.
Czasem dzieci przychodziły i pytały:
„Co tu robisz tak późno?”.
Dla Eduarda najważniejszy stał się ranking Vilasa.
Wiele razy się z nim kłóciłam.
Było mi trudno, bo widziałam…
że tracę to, co cenię najbardziej:
nasze małżeństwo i rodzinę.
Prowadziłem obliczenia na tyle,
na ile pozwalała mi moja wiedza matematyczna.
Aż do chwili, kiedy mnie to zmęczyło i podarłem wszystko na kawałki.
To był koniec.
W te notatki
włożyłem wiele godzin pracy,
a niektóre z nich były zupełnie bezużyteczne.
Będziesz tym, kim masz być albo nikim.
Takie podejście było wtedy bardzo silne.
Mówiło się, że świat jest w błędzie. I tak było.
POKÓJ Z BEATLESAMI MIŁOŚĆ NA CAŁE ŻYCIE
Wojna się skończyła i tańczyliśmy
do muzyki Glenna Millera.
Nagle pojawił się Elvis,
który proponował coś zupełnie innego.
Moim Elvisem był El Flaco Spinetta.
Poszedłem na jego koncert. Było dużo ludzi. Mieli długie włosy.
Pojawił się El Flaco Spinetta
z Davidem Lebónem, przebranym za kobietę.
W Mar del Plata było to coś zdumiewającego.
Koncert był dla mnie szokiem.
Pojawił się ruch hipisów.
Podobała mi się część…
tej ideologii. Wolność od zobowiązań.
I przekonanie, że w życiu nie chodzi tylko o naukę, pracę
i bezpieczne podążanie drogą rodziców.
Trzeba ryzykować i stawiać na pasję.
Czasem pasja
daje wolność,
ale nie pieniądze.
Pamiętam Woodstock.
To naprawdę zmieniło świat.
Bardziej poświęciłem się swoim pasjom, bo zrozumiałem, że to jedyne rozwiązanie.
KOCH I VILAS PIERWSZY MECZ
Pojechałem grać w Houston.
W sklepie muzycznym powiedziałem: „Jestem z Argentyny.
Masz coś progresywnego?”.
On na to: „Tak, proszę”.
I to był Hendrix.
Słuchałem Hendrixa w drodze z Houston do Miami
i do Buenos Aires non stop.
To był obłęd.
Szaleństwo.
WYJĄTKOWY WYSTĘP W PARYŻU
Wszyscy kibice w naszym kraju
poznają pojęcia do dziś nieznane.
Passing shot, drive, backhand, Wielki Szlem, topspin,
a wszystko dzięki nowej gwieździe argentyńskiego tenisa,
Guillermowi Vilasowi.
FINAŁ VILAS – BORG
Nowa nadzieja światowego tenisa rozbudziła nasze oczekiwania.
Jak daleko zajdzie?
Czy zagra w turnieju Masters w Melbourne?
Vilas popularyzuje tenis w Argentynie.
MELBOURNE, AUSTRALIA
Guillermo grał tak, jak się spodziewałem.
W Melbourne pokazał…
TRENER I DORADCA
…że po zmęczeniu z Buenos Aires nie ma śladu.
Trener zrobił dziwny trening. Nigdy nie robiłem czegoś takiego.
Obudził mnie o 4.00 rano.
Kazał mi ćwiczyć na pochyłej powierzchni.
Wprowadzał nieznane elementy,
łączył różne ćwiczenia.
Wyglądało to dziwnie, ale dzięki temu byłem w świetnej formie.
FINAŁ VILAS VS. NASTASE
Năstase rządził na turnieju Masters, ale ja grałem niczym automat,
tak jak uczył mnie trener.
I się zmęczyłem.
Twarda wymiana z obu stron.
W pewnej chwili
zacząłem grać
z większą swobodą.
Podejmowałem właściwe decyzje.
Guillermo Vilas wygrywa turniej Masters 1974.
Pokonał Rumuna Ilie Năstase,
który triumfował w trzech poprzednich edycjach turnieju.
Kilka miesięcy temu
ktoś podszedł do mnie i zapytał, co myślę o trawie.
Odpowiedziałem, że trawa jest dla krów.
Teraz myślę, że część jest dla krów, a część dla tenisa.
Trudno było zracjonalizować to, co się stało. Zajęło mi to trzy lata.
Sukces osiąga się dzięki pewnej metodzie,
powtarzalności.
Ale czasem powtórzenia są tak od siebie oddalone,
że trudno znaleźć schemat.
Kiedy go już znalazłem,
przyszedł rok 1977.
Przez trzy lata się uczyłem.
Byłem całkowicie załamany.
Moja cierpliwa żona
postanowiła poszukać wybitnego umysłu,
matematyka, który znał również historię tenisa.
Zacząłem myśleć, gdzie znaleźć ludzi kompletnie szalonych
na punkcie jednego tematu, czyli rankingu,
i to nie tego bieżącego, ale tego z czasów prehistorycznych.
Pomyślałam:
„Eduardo szukał już w książkach, w archiwach prasowych,
pytał dyrektorów turniejów… Kto jeszcze? Kibice”.
Na zagranicznych blogach szukałam ludzi,
którzy dyskutowali o rankingu.
Wydawali mi się wyjątkowi,
całkowicie pochłonięci tematem,
bo na pisaniu bloga się nie zarabia.
Gdy kliknęłam na jeden z nich,
znalazłam pewnego Słowaka.
Skontaktowałam się z nim.
Powiedziałam do Eduarda: „To człowiek podobny do ciebie”.
Dotarła do Słowaka, który nie był gotowy na to wyzwanie,
ale skierował mnie do pewnego Rumuna,
Mariana Ciulpana.
Na początku byłem sceptyczny,
bo kontaktowaliśmy się przez internet.
Używaliśmy awatarów, a nie prawdziwych nazwisk.
Ale wydawało mi się, że warto,
bo miało to związek z moim projektem.
Analizowałem dawne rankingi.
Argentyńczyk do spółki z Rumunem mieli analizować ranking Vilasa.
A Vilas, Argentyńczyk,
osiągnął sukces dzięki Felipe Locícero
i Rumunowi, Ionowi Tiriacowi.
Gdy się ze mną skontaktował,
uzupełnienie historii wydało mi się słusznym działaniem.
WITAM, PANIE PUPPO. WIDZĘ, ŻE JUŻ TO PAN MA.
CIEKAWE.
PROSZĘ MI PRZESŁAĆ DANE.
Próbowałem wyjaśnić Eduardo, co oznacza odtworzenie ówczesnego rankingu.
On zrozumiał i zaczął dostarczać mi dane, których potrzebowałem.
Przekazałem mu wiele danych
i informacji o turniejach.
Był to bardzo poważny projekt,
ambitny pod względem objętości.
Gdy coś znalazłem, informowałem Eduarda.
On oceniał to ze swojej perspektywy.
Przekazywałem mu liczby, a on wracał z pytaniem:
„Co to znaczy? Znalazłem tę drabinkę.
Czy ten turniej nie powinien być w rankingu?”.
Dokumentacja w latach 70., kiedy ATP zaczęło używać komputerów,
nie była regularna.
Były różne rankingi i metody ich obliczania.
Eduardo skupiał się na latach 70.
To okres największej aktywności Vilasa.
Chciał udowodnić, że był numerem jeden.
Borg i Panatta proszeni na kort centralny.
Nie Panatta! Vilas!
Borg i Vilas proszeni na kort centralny.
Guillermo Vilas, Argentyna.
Rolland Garros to…
FINAŁ VILAS VS. BORG
…najważniejszy turniej na mączce.
To duży turniej.
Wygrałem rok wcześniej, więc chciałem obronić tytuł.
Zwłaszcza że w finale grałem z najlepszym zawodnikiem.
Na początku bardzo się denerwowałem,
ponieważ poprzednio go pokonałem i wygrałem Masters Cup.
Bo wiedziałem, że mogę wygrać,
i ponieważ, jak mówiłem, nie byłem wybitnym zawodnikiem.
Wiedzieliśmy, jakie zagrania wychodzą nam najsłabiej,
a jakie najlepiej.
Bardzo dobrze znaliśmy swoje style gry.
Przypominało to partię szachów,
kiedy z Guillermo stanęliśmy na korcie.
Z Borgiem się przyjaźniliśmy, podróżowaliśmy razem.
Pewnego razu spotkałem go w hotelu.
Powiedział: „Mogę cię o coś zapytać?
Twój drive jest do bani,
a ja fatalnie gram backhand”.
Wymieniliśmy się wiedzą.
Byliśmy przyjaciółmi. On z Ameryki Południowej, ja ze Szwecji.
Ale dzięki naszym osobowościom znaleźliśmy wspólny język.
Pamiętam, że co wieczór chodziliśmy do sklepu
i kupowaliśmy dużo jogurtu,
bo obaj go lubiliśmy.
Kupowaliśmy 20 jogurtów i jedliśmy, oglądając telewizję.
Graliśmy razem w debla.
Z Borgiem zakładaliśmy się,
kto rozerwie rakietę rywala,
kto rozerwie więcej rakiet.
Celowaliśmy w klatki piersiowe.
Wtedy nikt nie rozumiał, jak grać top spina.
Często wspólnie trenowaliśmy i spędzaliśmy razem dużo czasu.
To był nasz problem.
Obaj robiliśmy to samo.
Ale pracowaliśmy nad innymi elementami gry.
Choć on pracował nad tym samym,
nad czym ja musiałem popracować.
Wygranie tego meczu z Guillermo było dla mnie ważne,
ponieważ w tamtym czasie na mączce byliśmy najlepsi na świecie.
SYDNEY, AUSTRALIA
Przydało się moje doświadczenie z inżynierii oprogramowania.
Stworzyłem system, który obliczał to wszystko automatycznie.
Do projektu wykorzystałem MATLAB.
Pracuje bardzo szybko.
I potrafi rozwiązać złożone zadania matematyczne.
Z Ciulpanem obliczenia szły znacznie szybciej.
Między sierpniem 1973 roku
a grudniem 1978 roku
według bazy danych ATP
opublikowano oficjalnie 128 rankingów
na 280 możliwych w tym okresie.
Zatem zgodnie z oficjalnymi wytycznymi
152 tygodnie pozostawałaby nieliczone.
Ale było inaczej.
W 1975 roku
13 tygodni objętych rankingiem przyznano Jimmy’emu Connorsowi.
15 GRUDNIA 1975 ROKU
Podobnie jak 39 nieopublikowanych tygodni.
Przyznali mu wszystkie 52 tygodnie w roku
bez prowadzenia jakichkolwiek obliczeń.
Zasłużył na to.
Zapowiedział, że to zrobi i słowa dotrzymał.
Otrzymałem
wiadomość wideo od Guillerma Vilasa.
Był…
podekscytowany moim projektem
i chciał, żeby sprawiedliwości stało się zadość.
To było motywujące.
Marian, jak się masz?
To ja, Guillermo Vilas.
Wiem, że wykonujesz świetną robotę.
Polegam na tobie.
Wiem, że jesteś zmęczony. Przykro mi z tego powodu.
Ale taka sytuacja nie jest normalna
i tylko tacy jak ty mogą pomóc komuś takiemu jak ja.
Proszę, nie rezygnuj.
Zobaczymy się, gdy skończysz i to uczcimy.
Dziękuję ci.
Vilas przyznał, że w 1975 roku grał bardzo dobrze.
Po Wimbledonie
wygrał ponad 30 meczów z rzędu,
i czuł, że jest bardzo blisko Connorsa.
Dla średniej punktowej
jego serie meczów bez porażki
były bardzo ważne.
Według ATP przewaga Connorsa
była niemal zerowa.
Miał 0,198 punktu więcej od Argentyńczyka.
Wtedy pojawiły się pierwsze zarzuty Vilasa pod adresem ATP.
Co tydzień pytał ludzi odpowiedzialnych za układanie rankingu,
czy awansował.
Odpowiedź zawsze była taka sama:
„Nie, wciąż jesteś drugi”.
I nigdy nie awansował,
nawet gdy wygrywał co tydzień.
Wiedziałem, że jestem pierwszy.
Jak to możliwe, że po takim czasie nie przekroczyłem tej granicy
i choć przez jeden dzień nie byłem
numerem jeden.
Byłem jednym z członków komisji ds. rankingu.
Nie mówię, że z nikim nie rozmawiał. Wiem jedynie…
że mnie nie skarżył się, że nie jest numerem jeden.
W 1975 roku
Connors grał w turnieju na Bermudach,
który ma kategorię E.
To 40 punktów różnicy między tym, co stracił w 1974 roku,
a tym, ile zyskał w 1975 roku.
To 40 punktów mniej spowodowało spadek jego średniej.
Mimo że Vilas przegrał niesamowity półfinał
na US Open w 1975 roku
z Hiszpanem Manuelem Orantesem,
ten występ
stał się początkiem przełomu, na który czekał.
Tak jak mówiłem,
na podstawie oficjalnego rankingu z 8 września
obliczyliśmy ranking z 22 września, tak jak powinien był wyglądać,
gdyby go wtedy ogłosili.
W poniedziałek 22 września 1975 roku,
według naszych obliczeń,
Guillermo Vilas został liderem światowego rankingu
pierwszy raz w życiu.
Gdy odkryliśmy, że średnia z 1975 roku
w oficjalnych rankingach była niepoprawna
i że brakowało notowania, w którym Guillermo byłby numerem jeden,
Eduardo był zaskoczony.
Tutaj awansuje
i utrzymuje pozycję przez pięć tygodni,
do 27 października 1975 roku, kiedy Connors odzyskuje pierwsze miejsce.
Utrzymuje je przez 10 tygodni, a potem Vilas znów go wyprzedza,
w tygodniach od 5 i 12 stycznia 1976 roku.
W sumie na szczycie rankingu był przez siedem tygodni.
Connors zasłużenie był numerem jeden. To śledztwo tego nie kwestionuje.
On i Vilas zostali podporządkowani temu, jak pisano oficjalną historię.
Żaden z nich nie był za to odpowiedzialny.
Zmieni pan styl gry Guillerma Vilasa?
Uważam, że Guillermo musi zmienić swój styl.
Powinien być bardziej agresywny, aktywny. Miejmy nadzieję, że to wykorzysta.
To trudny etap przejściowy,
ale też szansa, żeby utrzymać wysoki poziom.
Mam nadzieję, że się uda,
a my podziękujemy panu za to, że Guillermo został numerem jeden.
- To nasz cel. - Dzięki.
Tiriac kilka razy oferował współpracę.
Ponieważ zawsze dobrze mi się z nim grało, zgodziłem się na miesiąc próbny.
Przez ten miesiąc wygrałem trzy turnieje z rzędu.
Powiedziałem, że chcę go zatrudnić.
Spytał: „Dlaczego?”.
Odparłem, że przestałem się rozwijać.
„Ale wygrałeś to i tamto”.
„Tak, ale…
z tobą jest łatwiej”.
Vilas przyszedł z ośmioma parami butów.
Miał osiem koszulek,
i trenował od sześciu do ośmiu godzin dziennie.
Tiriac zapytał mnie,
jak się czuję, pracując z najlepszym trenerem na świecie.
Odparłem: „Ale przecież wiesz,
że masz zawodnika, który potrafi wykonać każde uderzenie.
Dzięki swojej technice mogę zagrać wszystko, każdym stylem,
na dowolnej nawierzchni.
Podkręcę każdą piłkę z każdej pozycji. I mogę grać godzinami, nie męcząc się”.
Najpierw sprawdził, ile godzin jestem w stanie grać.
Graliśmy osiem godzin, aż przestał.
Mogłem grać dalej, ale powiedział, że wystarczy.
Szanuję wszystko, czego dokonał,
ponieważ…
jego siła,
praca i poświęcenie…
były czymś absolutnie wyjątkowym.
Od razu dotarłem do finału Australian Open.
Aut.
Roscoe wraca.
Piłka meczowa.
Tak jest!
Gem, set i tytuł dla Tannera.
6-3, 6-3, 6-3.
Spójrzcie na twarze Vilasa i Tannera. Widać na nich wszystko.
Przegrałem z Tannerem.
Guillermo Vilas.
Poważny Guillermo Vilas
wyszedł na kort centralny
na finał mężczyzn.
Graliśmy wszystkie turnieje. Szło mi fatalnie.
NICEA PORAŻKA W FINALE
MONTE CARLO PORAŻKA W PÓŁFINALE
Czasem trzeba sięgnąć dna,
żebyś zrozumiał,
że potrzebujesz pomocy.
Potem poleciałem na Hawaje.
Zawsze chciałem tam pojechać, ale sam.
HAWAJE, STANY ZJEDNOCZONE 1977 ROK
Poszedłem na pustynię, biegałem, wspiąłem się na górę.
Oglądałem zachód słońca, a gdy się skończył,
odwróciłem się i zobaczyłem, że po jednej stronie góry jest jasno,
a po drugiej nie.
Panowała ciemność.
Były tam kojoty.
Wyły.
Przestraszyłem się.
Zostałem tam dziesięć dni.
Tiriac mnie odwiedził.
Gdy zobaczył, że źle się czuję,
powiedział: „Zajmę się tobą. Będzie ciężko”.
Guillermo był zawodnikiem,
który poświęcał…
30 godzin tygodniowo,
aby opanować jedno uderzenie.
Zajmował się wszystkim: treningami, grafikami…
O niczym nie myślałem.
Wciąż coś poprawiał.
Wcześniej pisałem wiersze,
często oglądałem filmy, czytałem książki…
On to wszystko zabrał.
Zaczął mnie przycinać jak stare drzewo.
Byłem mu posłuszny.
I przyniosło to efekty.
Opracował bardzo restrykcyjną dietę.
Głodowałem.
Z głodu śniłem o jedzeniu.
Vilas…
kosztował mnie 365 dni rocznie
przez dziesięć lat.
BUENOS AIRES, ARGENTYNA GRUDZIEŃ 2013 ROKU
Choć trudno w to uwierzyć, Vilas dowiedział się o śledztwie ostatni.
Sześć lat po jego rozpoczęciu,
gdy byliśmy pewni swoich wyników,
postanowiłem go powiadomić.
BUENOS AIRES 26 GRUDNIA 2013 ROKU
„Mam dobrą wiadomość dotyczącą twojego rankingu”, powiedziałem.
Spojrzał na to z niedowierzaniem,
lewą ręką poprawił włosy,
spojrzał na mnie, zamówił kolejną kawę,
wciąż mówił o pogodzie, upale…
W ogóle nie zareagował.
48 GODZIN PÓŹNIEJ VILAS ZADZWONIŁ DO PUPPA
Powiedział: „Przepraszam za brak reakcji, ale byłem wzruszony,
miałem mętlik w głowie.
Trzeci raz poczułem silny cios od tenisowego świata.
Pierwszy miał miejsce, gdy wygrałem Masters jako nieznany gracz.
Potem gdy wygrałem drugi raz Australian Open.
Pierwszy raz widziałem, jak mój ojciec płacze.
A trzeci teraz”.
Na koniec powiedział coś,
co mnie kompletnie rozbroiło.
Powiedział:
„Zdajesz sobie sprawę,
co ta kartka papieru dla mnie znaczy?”.
To był pierwszy pozytywny bodziec
ze strony Vilasa.
Poczułem też strach, ponieważ…
mogłoby to wywołać groźną sytuację,
gdyby nie skończyło się dobrze.
Vilas nie prosił mnie, żebym zrobił z niego numer jeden.
Angażowałem go…
do tej walki,
równoległej do jego własnych starań,
która była znacznie bardziej agresywna.
Żałowałem, że dałem mu tę kopertę.
PARYŻ, FRANCJA 1977 ROK
Grałem już w finałach na Roland Garros.
W tamtym czasie
miałem na koncie zwycięstwa w 35-40 turniejach.
Nie byłem amatorem.
Tiriac zrozumiał,
że do finału można się dostać, trenując dwa razy ciężej.
Tu Vilas trenował w 1977 roku.
La Faisanderie.
Trenował tu w maju i czerwcu 1977 roku.
Szukał spokojnego miejsca. Odciął się niemal od wszystkiego.
Tu się zatrzymali.
Vilas spał pod drzewami.
To bardzo ładne miejsce.
Miejsce polowań na bażanty.
Jest oddalone od centrum…
Paryża. To piękne miejsce.
Tiriac wszystko załatwiał. Podporządkowałem się.
Bo gdy ja podejmowałem decyzję, sprawy się komplikowało.
Stosowałem się do jego planu.
Robiłem to, co mi kazał. Trenowałem i wszystko powtarzałem
w ten sam sposób.
W nic się nie angażowałem.
Codziennie pisałem w dzienniku, aż poczułem odprężenie.
W nocy nie mogłem spać.
FINAŁ VILAS VS. GOTTFRIED
Myślałem o kolejnym gemie, a gdy odezwał się sędzia,
zrozumiałem, że to koniec.
Wiedziałem, że to meczbol, ale grałem.
Gdy jeden punkt się kończy, zaczyna się kolejny.
Dlatego opuściłem ręce, nie uniosłem ich.
I odwróciłem się do Tiriaca.
To są automatyczne zachowania.
Jeśli wyciągniesz rekina z wody, będzie robił tak.
Jest poza wodą, nic nie złapie. Ale kłapie tak na wszelki wypadek.
Byłem po trosze rekinem.
BUENOS AIRES 4 GRUDNIA 2014 ROKU
Punktem wyjścia tej opowieści jest czwartek, 4 grudnia 2014 roku.
Pamiętam, która była godzina.
Była 14.56 czasu argentyńskiego
oraz 12.56
w miejscu docelowym, w Pontevedra Beach w USA.
W tamtej właśnie chwili wysłałem
wszystkie dokumenty bezpośrednio do prezesa ATP.
Email zawierał link i hasło, dające dostęp
do 1232 plików zaszyfrowanych w sieci
i 1119 stron
akt ze śledztwa.
Kiedy stworzono system punktowy,
wydawało się, że wszystko jest jasne.
Matematyka nie podlega dyskusji.
Chyba że dane są niepoprawne, co właśnie miało miejsce.
PROJEKT V
Dzięki śledztwu na wszystkie wątpliwości,
błędy techniczne i statyczne ATP
mieliśmy prawdziwe dowody,
zeskanowane, namacalne.
Potrzebowałbym lat i wielu asystentów,
aby zapoznać się z pracą jego zespołu.
Ale wierzę mu.
Eduardo to szanowana postać w naszych kręgach.
Nie walczyłby o to, gdyby nie był przekonany o swojej racji.
Byłem sam. Lubię samotność.
Doskonale się bawiłem.
Grałem, szedłem do pokoju, zamawiałem jedzenie, a potem zasypiałem.
Na więcej nie miałem siły.
Mój rytm snu był zaburzony,
ale kiedy jest się bardzo zmęczonym, rezygnuje się z towarzystwa ludzi.
Ale myśleć się nie przestaje.
Możesz myśleć o najpiękniejszych rzeczach pod słońcem.
To były bardzo przyjemne doświadczenia.
Przyjemność sprawiały mi zwykłe rzeczy, na przykład lody.
Gdy jesteś zmęczony, myślisz o najprostszych sprawach.
Na przykład:
„Mam nadzieję, że łóżko jest świeże. Włączę klimatyzację”.
Można pomyśleć, że to bzdury,
ale w tych chwilach wydają się niezbędne.
WIMBLEDON 3. RUNDA – MARTIN VS. VILAS 6-2, 6-4, 6-2
KITZBÜHEL, ZWYCIĘZCA VILAS VS. KODES 5-7, 6-2, 4-6, 6-3, 6-2
LOUISEVILLE, ZWYCIĘZCA VILAS VS. DIBBS, 1-6, 6-0, 6-1
SOUTH ORANGE, ZWYCIĘZCA VILAS VS. TANNER, 6-4, 6-2
Przyjechałem do Gstaad i Thomaz Koch powiedział:
„Jutro musisz zobaczyć Krishnamurtiego, hinduskiego filozofa”.
Padało, więc poszedłem.
Usiłujemy,
dzięki tym dyskusjom i rozmowom,
sprawdzić, czy nie da się doprowadzić do radykalnej transformacji umysłu”.
Wróciłem z całkowicie odmienionym umysłem.
Nagle cała ta radość…
Poczułem spokój, jakby to były bardzo ważne sprawy.
Jakbyśmy zależeli bardziej od harmonii niż od niepokoju.
To odmieniło moje życie.
Piszemy w odpowiedzi na pański email dotyczący rankingów ATP.
Dziękujemy.
Na odpowiedź ATP czekaliśmy dwa miesiące.
Było odmowna.
OBLICZENIA RĘCZNE 100% DOKŁADNOŚCI
Eduardo na pewno jest bardziej sfrustrowany niż ja.
Pracował nad tym wiele lat przede mną.
Według władz
nie dysponowali pełnymi danymi z lat 70.
i nie potrafili wyjaśnić, skąd wzięły się nieścisłości.
Dostali konkretne liczby,
które pokazują prawdę i wciąż zaprzeczali.
To nadzwyczaj irytujące.
Ta odmowa sprawiła,
że włączyliśmy Guillerma Vilasa do naszego zespołu.
Vilas wysłał maila
do prezesa Kermode’a,
w którym napisał, że spodziewa się
zrozumienia trudnego i niesprawiedliwego położenia,
w jakim postawiło go ATP.
I że może skorzystać z możliwości,
jako członek założyciel ATP,
podjęcia kroków prawnych.
Kermode odpowiedział tego samego dnia,
ale przedstawił to samo stanowisko, co wcześniej.
Vilas również nie otrzymał
sensowniejszych wyjaśnień.
NOWY JORK, USA LIPIEC 1977 ROKU
Kontynuuję nagrania, które zacząłem jakiś czas temu.
Przed czterema dniami.
Trudno rozmawia się z dyktafonem.
Wydaje się, że nie ma w tym emocji.
U mnie wszystko dobrze.
Bardzo za wami tęsknię.
Czuję, że jesteście blisko.
Nie mogę się doczekać powrotu do Argentyny
i spotkania z wami.
Mam nadzieję, że dobrze zagram.
Zamierzam być w formie
i wygrać.
Tego chcę.
We wczorajszych ciemnościach po awarii zasilania
zakłóceniu uległ również tak zwany porządek społeczny.
MILIONY POGRĄŻONE W CIEMNOŚCI. AWARIA ZASILANIA W NOWYM JORKU
Vilas obserwował rzeczywistość poza światem tenisa.
Wiele razy mi mówił,
że gdy przybył do Nowego Jorku w 1977 roku,
czuł dziwną atmosferę.
Zamieszki, pożary,
kłopoty finansowe, okropna fala upałów,
do tego sprawa Syna Sama,
który został schwytany tuż przed US Open w Forest Hills.
Człowiek, którego policja uważa za Syna Sama,
który zabił sześć i ranił siedem osób w ciągu ostatnich 13 miesięcy,
został zatrzymany w Nowym Jorku.
Policjantom powiedział: „Okej, macie mnie”.
Atmosfera była ciężka i Vilas to czuł.
Bałem się, bo byłem zmęczony. Wygrałem wiele turniejów.
W Kitzbüehl, Waszyngtonie, Louisville.
Wygrałem Columbus,
Ohio, South Orange,
Westchester.
Nie przegrałem ani razu.
I w końcu przyszedł US Open.
Witajcie na turnieju US Open 1977
w Forest Hills w Nowym Jorku.
FINAŁ VILAS VS. CONNORS
Przed tym finałem
rozgrzewałem go
przez półtorej godziny.
na bocznym korcie.
Kiedy wyszedłem, byłem spocony.
Co za emocje!
Tiriac miał swoją taktykę, a ja swoją.
Zastosowałem swoją i początkowo nie szło mi za dobrze.
W pierwszym secie nie istniał.
Wygląda, jakby medytował.
Zdobył cztery lub pięć punktów
spektakularnymi wolejami.
W pewnym momencie zobaczyłem piłkę
i poszedłem prosto w otwartą część kortu.
Piłka w korcie.
Co za uderzenie!
W tenisie są zawodnicy,
którzy boją się przegrać.
Vilas nie bał się przegrać.
On niemal bał się wygrać.
Najtrudniejsze nie jest wygranie, ale przekonanie przeciwnika, że przegra.
Zobaczmy, co wskaże sędzia liniowy.
Vilas wygrywa! Vilas mistrzem Forest Hills.
Argentyńczyka otoczył tłum fotoreporterów i innych osób.
Co za chaos.
Vilas zostaje mistrzem US Open i numerem jeden na świecie!
Wtedy narodziła się tradycja, że po meczu finałowym
ludzie wchodzą na kort.
Na Roland Garros też weszli, ale było tam 20 osób.
Tu było 100 000.
Ostatniego dnia, 11 września 1977 roku,
wieczorem, gdy dotarł do hotelu
po wygraniu finału z Jimmym Connorsem,
wziął swój pamiętnik.
Opowiadał, że go otworzył. Została tam tylko jedna pusta strona
do zapisania.
Oto ona.
Napisał…
że wygrał
i dodał: „Brawo, Guillermo! Twój przyjaciel od 25 lat”.
Był wtedy swoim własnym przyjacielem.
Dzień przed Roland Garros w 2015 roku
skontaktował się ze mną amerykański dziennikarz Christopher Clarey
z New York Timesa,
bo Kermode go poinformował,
że ATP nie uzna pierwszego miejsca Vilasa.
To mnie wyprowadziło z równowagi. Dotąd wszystko było poufne.
W Internecie artykuł opublikowano 25 maja,
a w wersji drukowanej New York Timesa dzień później.
Tytuł mnie zszokował.
WIELE LAT PÓŹNIEJ GUILLERMO VILAS WCIĄŻ NIE JEST TYM JEDNYM
Eduardo zgłosił się do mnie ze swoimi badaniami i historią…
parę miesięcy przed moim artykułem w New York Timesie.
To bardzo ciekawy i złożony przypadek.
To był długi artykuł, w którym Kermode
prezentował swój punkt widzenia i zapewniał,
że jest w stu procentach pewien lub tak pewien, jak to tylko możliwe,
że historii nie da się napisać jeszcze raz.
Z punktu widzenia ATP
obawiali się, że jeśli otworzą tę furtkę i przyznają Vilasowi pozycję lidera,
ktoś inny zacznie twierdzić,
że powinien być czwarty w 1979 roku albo dziesiąty.
VILAS NUMEREM JEDEN W 1975
W świecie tenisa odbiło się to szerokim echem.
Nie zamierzaliśmy ujawniać wyników śledztwa,
ale ten wypadek medialny okazał się o tyle dobry,
że otworzył temat na przyszłość.
SŁABE ARGUMENTY ATP
To wyjątkowy przypadek. Wcześniej była sprawa Evonne Goolagong
i przypuszczam, że ATP mogło postąpić w ten sam sposób.
Nie widziałem wszystkich dokumentów. Jest ich pewnie mnóstwo.
Zakładałem, że punkty ATP, bez względu na zasady ich przyznawania,
są poprawne, bo to matematyka. Nie ma miejsca na błąd.
Ale 20 lat później dowiedziałem się,
gdy pan Puppo rozpoczął śledztwo w imieniu Vilasa,
że mogli popełnić błąd w obliczeniach.
Sprawa jest otwarta.
Nie pamiętam, żeby ktoś mówił:
„To okropne, Guillermo powinien być numerem jeden”.
Nigdy tego nie słyszałem.
Wszyscy muszą uświadomić sobie podstawową sprawę.
Kiedy sportowcy osiągają jakiś wynik,
należy on do nich na zawsze.
Nikt nie może manipulować ich osiągnięciem
ani mówić im, co mają z nim zrobić.
Ani ATP, ani ITF, ani dziennikarze, ani nawet sami sportowcy.
To niezbywalne prawo.
W maju 2015 roku Vilas upoważnił nas
do zatrudnienia adwokata, który dałby nam prawny ogląd sytuacji.
Pan Adrián Sautu de la Riestra
stał się naszym przedstawicielem w kontaktach z ATP.
Na początku zaproponowaliśmy ATP mediacje,
których celem miało być wydanie oświadczenia,
że Guillermo był numerem jeden światowego rankingu.
Jasno deklarowaliśmy,
że nie domaga się on zadośćuczynienia finansowego.
Jakim cudem nie był numerem jeden?
Nikt tego nie rozgryzł.
Niektórzy ludzie,
którzy zmieniali historię…
Ważne, kto pisze historię, a nie kto ją czyta.
W mojej książce
Guillermo w tamtych latach był numerem jeden.
NOWY JORK, USA STYCZEŃ 1978 ROKU
W świecie tenisa w latach 70. wyczekiwanym momentem było
ukazanie się posezonowego wydania wpływowego czasopisma World Tenis.
Na okładce umieszczano tenisistę, który, zdaniem dziennikarzy,
był numerem jeden w danym roku.
Aby wyłonić najlepszego gracza w 1977 roku,
redaktorzy czekali
do finału Masters w styczniu 1978 roku, w którym grali Borg i Connors.
NOWY JORK STYCZEŃ 1978 ROKU
W tamtym roku Connors wygrał dziewięć turniejów.
Borg wygrał siedem.
A ja wygrałem 14.
Wygrali po jednym dużym turnieju.
Ja wygrałem dwa i byłem w finale trzeciego.
Byłem dwa razy lepszy.
Ale moja pozycja zależała od tamtego wyniku.
Connors nie miał szans.
Potrzebowałem jego wygranej.
Nie chciałem iść na mecz. To było dla mnie za trudne.
Więc zrobiłem coś nietypowego.
Pojechałem do Woodstock.
WOODSTOCK, USA STYCZEŃ 1978 ROKU
Tam po raz pierwszy zetknąłem się z wolnością na koncercie.
W Woodstock poczułem wolność.
Zobaczyłem to miejsce i powiedziałem:
„Jeśli wygra ten drugi…
być może…
będę musiał zbudować szałas i zamieszkać tu.
Będę wściekły”.
Wzdłuż linii.
Udany return.
Jest przy siatce.
Wróciłem w nocy.
Było późno. Mieszkałem w Plaza Hotel.
Wszedłem powoli.
W środku spotkałem Donalda Della.
Spytał…
„Oglądałeś mecz?”.
Odparłem: „Nie.
Kto wygrał?”.
Powiedział:
„Connors”.
Ja na to…
„Jak było?”.
Próbowałam się nie uśmiechać. Spytałem, jak mu poszło.
Poszedłem do pokoju,
zamknąłem się…
I tam zostałem, gapiąc się w sufit.
Nazajutrz poszedłem kupić bilet. Wsiadłem do samolotu…
W samolocie podszedł kapitan, który był moim znajomym.
Powiedział: „Guillermo…
Tiriac ci to przesyła”.
VILAS NUMEREM JEDEN
To było czasopismo World Tenis.
Byłem numerem jeden.
REDAKTORZY WORLD TENNIS WYŁONILI NAJLEPSZYCH TENISISTÓW
Wszyscy robiliśmy tę sesję zdjęciową.
Ja, Borg…
Jeden z nas musiał pojawić się na okładce.
Czekali na to.
Gdy to zobaczyłem,
zamówiłem szampana
i tamtego dnia dużo wypiłem.
Zasłużyłem na to.
BUENOS AIRES CZERWIEC 2015
Pewnego ranka w czerwcu 2015 roku powiedział:
„Bracie, musisz napisać książkę o moim życiu
i chcę ci przekazać swoje rzeczy.
Cały sprzęt, który trzymam od dzieciństwa.
Chcę ci go dać.
Są tam rzeczy od moich rodziców, sprzęt tenisowy, muzyczny…
Nie chcę, żeby to zginęło.
Potrzebuję kogoś, komu ufam, i pomyślałem o tobie”.
Dodał: „Wiesz, na czym mi zależy.
Chcę, by to zostało w Argentynie. Tu moja historia się zaczęła
i tu powinna się skończyć”.
Robienie spisu wszystkich rzeczy,
które Guillermo miał, które trzymał, było…
wyczerpujące.
Było tam mnóstwo rzeczy.
W każdej kartce papieru,
w koszulce, w której wygrał Roland Garros,
w każdej rzeczy…
czuć było część jego historii, jakby opowiadał o wszystkim.
To było…
bardzo wzruszające.
Ten notatnik jest pełen uwag na temat strategii.
Oto plan kortu.
Uważał, że kort ma duszę,
jak wszystko.
Wyjaśnia tu swoją koncepcję duszy kortu
i którędy wchodzić i schodzić z kortu tenisowego.
Nie chce wyjaśniać tego szczegółowo,
bo to jedna z jego tajemnic.
Vilas powiedział: „Zrób coś dla mnie.
Trzymaj notatniki w bezpiecznym miejscu.
Nie chcę, żeby się zgubiły.
To część mojej historii,
którą pisałem dzień po dniu.
Zostawiam je tobie. Wiem, że się nimi zajmiesz.
Jeśli coś mi się stanie, będziesz wiedział, co zrobić”.
Spojrzał na mnie swoimi przekrwionymi oczami.
Objął mnie
i w ten sposób zawarliśmy ten duchowy kontrakt.
To było dla mnie duże przeżycie.
Kiedy upał cię powala, a rytm podrywa
i nastaje lato,
dzięki nam się rozchmurzysz i zaznasz ochłody.
Radio Music.
Swój pierwszy turniej Masters
wygrałem bez trenera.
Z Belfonte.
Zabrałem więc Belfonte, by sprawdzić, czy historia się powtórzy.
I zaprosiłem ojca.
„Tato,
jedźmy do Australii, ale musisz robić to, co każę.
Musisz wszędzie chodzić ze mną.
Sam nie możesz nic robić.
Musimy być zespołem, nadawać na tych samych falach”.
I tak zrobił.
FINAŁ VILAS VS. SADRI AUSTRALIAN OPEN, 1979 ROK
Piłka meczowa dla Vilasa.
Wygrał.
Ojciec szczęśliwy.
Guillermo Vilas też.
Wygrałem bez trenera,
a mój ojciec widział, jak zdobyłem Wielkiego Szlema.
Nikt nie przyszedł, bo się denerwowali.
Guillermo Vilas,
triumfator Australian Open.
Ojciec się rozpłakał, gdy dali mi puchar.
Rzadko płakał.
Ale wtedy to się zdarzyło.
Już na trybunach zaczął płakać.
DRUGI TRIUMF NA AUSTRALIAN OPEN
Mieszkaliśmy w hotelu Hilton. Powiedział:
„To już nie Hilton. Teraz to Alcatraz Hilton”.
I dodał: „Masz przyjemne życie, ale za nic bym takiego nie chciał.
Nie chcę przeżywać tego, co wycierpiałem przez te dwa tygodnie.
Nie zazdroszczę ci.
Świetnie, że sport stał się twoją pasją.
Ale nie warto żyć całe życie jak niewolnik.
Tak głęboko w tym siedzisz,
że nigdy się od tego nie uwolnisz.
Życzę ci szczęścia, ale nie będę już oglądał twojej gry”.
I nigdy więcej nie oglądał.
BUENOS AIRES, ARGENTYNA GRUDZIEŃ, 2016 ROK
Chodziłem do domu Vilasa, żeby pracować nad książką.
Pewnego dnia bez uprzedzenia odwiedził nas adwokat.
Wpadł tylko na 15 minut.
Jego informacje były obiecujące.
W grudniu 2016 roku
odbyłem kilka rozmów z prawnikami z kręgu ATP.
Byliśmy na dobrej drodze, aby uznać Vilasa za numer jeden.
Wydawało się, że jesteśmy bardzo blisko.
Poszedłem poinformować Guillerma.
Adwokat wyszedł i zostaliśmy sami.
A potem przeżyłem najcięższą chwilę,
kiedy pierwszy raz w życiu poczuł, że pierwsze miejsce w rankingu
może być czymś realnym i że jego walka wreszcie się skończy.
Przez zrządzenie losu
kamera, którą ustawiłem na stole, żeby nagrać jego poprawki do książki,
wszystko zarejestrowała.
Komu chciałbyś zadedykować…
Szczerze mówiąc…
Praca, którą wykonałeś…
Pamiętasz, jak kiedyś się denerwowałem? I ty też?
Ty zrozumiałeś…
Wiesz…
Zdenerwowałem się…
a ty zapytałeś: „Dlaczego się wściekasz na mnie?”.
Nie wściekałem się na ciebie, tylko na tę sytuację.
To ta sytuacja…
Zawsze tak było.
Już dobrze.
Sukinsyny.
Już po wszystkim.
Nie łam się, stary.
Dziękuję.
To dzięki tej ręce.
Dziękuję.
- Tej z tatuażem twojego brata. - Tutaj.
- Kocham cię. - Dziękuję.
Dziękuję za pomoc.
Nagrało się.
Mam nadzieję, że nie zniknie.
Nie.
Guillermo, jego żona Phiang i ich dzieci wyjechali z Argentyny
19 grudnia 2016 roku.
9 maja 2018 roku rada ATP po raz trzeci wydała opinię negatywną
i zamknęła sprawę.
Po tej odmowie
podjęliśmy szereg kroków prawnych
w różnych częściach świata.
PARYŻ, FRANCJA 2019 ROK
Cześć, Phiang.
Dobrze, a ty?
Tak?
Pięknie.
Tak, muszę pogadać z Williamem.
Dziękuję. Pa.
Williamie, co słychać?
Dobrze.
Tak, jestem w Paryżu.
Tak.
Po pierwsze, chcę ci powiedzieć o rakietach.
Już je mam. Jest ich dużo.
Tak, jadę do Monako
za dwa dni
więc w końcu się spotkamy.
Pozdrów wszystkich.
Cześć, Williamie.
Pa.
Na początku 2017 roku,
gdy rodzina Vilasów mieszkała w Monako,
dalej redagowaliśmy jego książkę przez telefon.
Podczas każdej rozmowy zauważałem, że coś się zmienia.
Guillermo z coraz większą trudnością przypominał sobie szczegóły.
„Jestem tenisistą”, powiedział.
„Nie mogę się poddać”.
Takiej odpowiedzi oczekiwałem.
MONAKO 2019 ROK
- Puppo? - To ja.
Puppo!
Wspaniale, że przyjechałeś.
Cudownie.
Jak się masz?
- Dobrze. - Naprawdę?
Cieszę się, że cię widzę.
Tak, dziękuję.
Tę na pewno znasz. Jack Kramer.
- Tak. - Z autografem.
„Dla Guillerma,
Jack Kramer”.
Spójrz.
Podpis.
Słaby naciąg.
Idealna.
Ciężka?
Nie, ta nie jest ciężka.
Nie jest ciężka dla twojej ręki.
W tamtym czasie…
- Byliśmy młodsi. - I w dobrej formie.
Tak.
To prawda.
Twoja.
Twoja!
Guillermo Vilas.
Rok 1982.
Guillermo Vilas i Jimmy Connors, 1981 rok.
- Ten finał został zawieszony. - Tak.
Oczekiwanie było
emocjonalnie skomplikowane,
przede wszystkim ze względu na naszą przyjaźń,
od chwili kiedy zamiast relacji między dziennikarzem a tenisistą
pojawiły się relacje dziennikarza, tenisisty i przyjaciela.
Jesteśmy sami. To oczywiste. Kto chciałby przyjść w takim deszczu?
- Ja. - Tak, my.
- Lubię wodę. - Jest pięknie.
To nie tak, że on wybrał mnie, a ja jego.
To życie zbliżyło nas do siebie.
Możliwość bycia z nim tak blisko
jest czymś niepojętym.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Jestem za to wdzięczny.
- Guillermo Vilas? - Zgadza się.
Jestem Argentyńczykiem. Tak się cieszę.
Mój syn ma tak samo na imię.
Martin Guillermo. Drugie imię na pańską cześć.
Niesamowite.
Nadzwyczajne, prawda?
Nadał synowi imię na twoją cześć.
Nigdy nie zapomnę słów,
które Vilas wypowiedział…
Nie wiem gdzie.
Kiedy dziękował mi za to, co zrobiłem.
Gdy przyznał, że ufałem
w jego osiągnięcia i w walkę, która nie była moja.
Kiedy podziękował mi za to, że mu towarzyszyłem…
w ostatnim kroku, jaki wykonał jak tenisista…
który, według niego, był najważniejszy ze wszystkich.
Dla mnie najbardziej wzruszające było to,
kiedy powiedział…
że jestem cudem w jego życiu.
Był moim bohaterem.
Wiele razy widziałem, jak gra z Björnem Borgiem.
Podobało mi się to, jak się prezentuje na korcie.
Dziękuję, że poprosiliście, żebym opowiedział o swoim idolu.
Guillermo był bardzo ważny na początku mojej kariery.
Jako tenisista był jednym z największych.
Wszyscy będą pamiętali Guillerma.
Wygrał cztery Wielkie Szlemy.
Wygrał też wiele turniejów w Europie na mączce.
Jest wielkim mistrzem.
Kiedy byłem młody, pamiętam,
jak mi powiedział:
„Każdy wie, jak biegać na boki,
ale bieganie w przód i w tył jest znacznie bardziej skomplikowane.
Musisz stawiać przeciwnika w sytuacji,
w której nie czuje się komfortowo”.
Guillermo był jednym z tych, którzy odcisnęli piętno
na następnym pokoleniu tenisistów, jeśli chodzi o etykę zawodową.
Niesamowity wojownik, nigdy się nie męczył.
Powinien był być numerem jeden.
Ale wtedy ranking był inny. Nie nagradzał dużej liczby występów.
Wszyscy znamy jego pojedynki na korcie.
Były dla niego wszystkim, więc uznanie go za numer jeden…
byłoby dla niego bardzo ważne.
Guillermo na to zasłużył. Wygrał cztery Wielkie Szlemy.
Przez kilka lat dominował na kortach ceglastych.
Wygrał wtedy najwięcej turniejów.
Każdemu należy się uznanie, jeśli na to zasłużył.
Sprawa powinna zostać zbadana
i jestem pewien, że ATP zmieni rankingi,
jeśli będą na to dowody.
Guillermo zasłużył, żeby być numerem jeden.
To był jego rok. Nic dodać, nic ująć.
Powinien być numerem jeden.
Vilas rozegrał ostatni mecz w 1992 roku. Zdobył 62 tytuły na pięciu kontynentach.
Był w pierwszej dziesiątce przez 9 lat z rzędu.
Zdobył najwięcej oficjalnych tytułów w roku (16 w 1977).
Ożenił się z Phiangphathu Khumueang i ma czworo dzieci.
Po 45 latach ATP wciąż nie uznaje siedmiu tygodni,
kiedy Vilas było numerem jeden, mimo dowodów.
W trakcie sześciu lat negocjacji ATP nie przedstawiło żadnych dowodów.
Vilas i Puppo będą walczyć, aż prawda zostanie uznana.
DEDYKOWANE WILLIEMU Z MIŁOŚCIĄ I PODZIWEM
To jedna z szalonych rzeczy, jakimi się ostatnio zajmowałem.
PAMIĘCI JUANA CARLOSA BELFONTE (1939 - 2020)
Napisy: Przemysław Rak