1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,006 --> 00:00:09,843
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:28,278 --> 00:00:34,200
‎(พิตต์สเบิร์ก)

5
00:00:37,454 --> 00:00:40,749
‎ตอนนี้เราอยู่ในช่วงเวลา
‎แห่งการตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของเรา

6
00:00:40,832 --> 00:00:44,794
‎และผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อเรา
‎ที่ได้เห็นว่าอดีตของเราเป็นยังไง

7
00:00:45,378 --> 00:00:47,255
‎(ออกัสต์ วิลสัน 1945-2005)

8
00:00:47,338 --> 00:00:49,758
‎ที่เราเป็นเราทุกวันนี้ในสังคม

9
00:00:49,841 --> 00:00:52,761
‎เพราะสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

10
00:00:52,844 --> 00:00:54,220
‎(ออกัสต์ วิลสัน)

11
00:00:54,304 --> 00:00:57,140
‎(นครนิวยอร์ก)

12
00:00:57,223 --> 00:01:00,560
‎แต่เรามีชีวิตอยู่ในสังคม
‎ที่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตได้อย่างง่ายดาย

13
00:01:03,730 --> 00:01:06,608
‎และในการที่จะรู้ว่าคุณเป็นใครและควรทำอะไร

14
00:01:06,691 --> 00:01:08,651
‎คุณต้องรู้ก่อนว่าประวัติศาสตร์ของคุณคืออะไร

15
00:01:08,735 --> 00:01:10,361
‎(ออกัสต์ วิลสัน)

16
00:01:13,114 --> 00:01:16,993
‎เราขอต้อนรับพวกคุณ
‎ผู้เข้ารอบสุดท้ายประจำปี 2018

17
00:01:17,077 --> 00:01:20,205
‎ในการแข่งขันบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน

18
00:01:23,124 --> 00:01:26,086
‎มีใครกันบ้าง เรามีสมาชิกจากพิตต์สเบิร์ก
‎สมาชิกจากพิตต์สเบิร์ก

19
00:01:26,169 --> 00:01:27,921
‎พิตต์สเบิร์ก!

20
00:01:28,004 --> 00:01:31,341
‎เรามีสมาชิกจากซีแอตเทิล
‎เรามีสมาชิกจากบอสตัน

21
00:01:32,425 --> 00:01:36,262
‎แล้วแอตแลนตาล่ะ นิวยอร์ก พอร์ตแลนด์

22
00:01:36,346 --> 00:01:39,599
‎นิวเฮเวน แดลลัส ชิคาโก

23
00:01:39,682 --> 00:01:43,061
‎ลอสแอนเจลิส สุดยอด

24
00:01:45,146 --> 00:01:48,441
‎เราจัดงานนี้ในระดับประเทศมาสิบปีแล้ว

25
00:01:48,525 --> 00:01:52,112
‎เราเริ่มจัดการแข่งขันนี้
‎หลังจากคุณวิลสันเสียชีวิตได้หนึ่งปี

26
00:01:53,488 --> 00:01:59,160
‎เราเสียใจต่อการสูญเสีย
‎นักเขียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกา

27
00:02:00,662 --> 00:02:04,999
‎นี่คือรายการสารพันข่าวของสถานีวิทยุ
‎กระจายเสียงแห่งชาติโดยเด็บบี้ เอลเลียต

28
00:02:05,083 --> 00:02:08,794
‎ออกัสต์ วิลสัน นักเขียนบทละคร
‎รางวัลพูลิตเซอร์ได้เสียชีวิตในวันนี้

29
00:02:08,877 --> 00:02:12,132
‎ที่โรงพยาบาลในซีแอตเทิล เขามีอายุ 60 ปี

30
00:02:12,215 --> 00:02:14,384
‎และป่วยด้วยโรคมะเร็งตับ

31
00:02:14,467 --> 00:02:16,970
‎วิลสันเป็นที่รู้จักจากบทละครชุดสิบเรื่อง
‎ที่ยิ่งใหญ่ของเขา

32
00:02:18,429 --> 00:02:22,142
‎ที่รวมถึงละครเรื่องรั้วใดมิอาจกั้น
‎และบทเพลงแบล็ก บอตทอมของมา เรนีย์

33
00:02:22,225 --> 00:02:26,855
‎ผลงานชิ้นสุดท้ายของเขาคือเรื่องเรดิโอ กอล์ฟ
‎ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อเดือนเมษายนนี้

34
00:02:27,272 --> 00:02:29,899
‎บทละครของวิลสันเป็นเรื่องราวชีวิต...

35
00:02:29,983 --> 00:02:33,361
‎ของชาวอเมริกันผิวดำ
‎ในทุกทศวรรษของศตวรรษที่ 20

36
00:02:33,528 --> 00:02:36,865
‎รูปแบบซ้ำๆ อันเกิดจาก
‎ผลกระทบที่ยืดเยื้อของระบบทาส

37
00:02:36,990 --> 00:02:39,492
‎ที่มีผลต่อชาวอเมริกันผิวดำรุ่นต่อๆ มา

38
00:02:41,202 --> 00:02:43,705
‎(บทเรียนเปียโน)

39
00:02:45,707 --> 00:02:47,876
‎(กีตาร์เจ็ดตัว)

40
00:02:49,919 --> 00:02:52,547
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)

41
00:02:54,465 --> 00:02:56,509
‎บทละครทั้งสิบเรื่องบอกเล่าเรื่องราวเดียวกัน

42
00:02:57,552 --> 00:02:59,429
‎ที่ว่าอเมริกานั้นเป็นของคุณ

43
00:03:00,346 --> 00:03:03,266
‎หากคุณมาที่นี่ด้วยเรือทาส...

44
00:03:03,725 --> 00:03:07,896
‎หากคุณมาที่นี่เพื่อแสวงหา
‎เสรีภาพทางศาสนา เสรีภาพทางการเมือง

45
00:03:07,979 --> 00:03:11,441
‎ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด
‎อเมริกานั้นเป็นของเราทุกคน

46
00:03:11,524 --> 00:03:13,401
‎ด้วยศักดิ์และสิทธิ์ทุกประการ

47
00:03:13,484 --> 00:03:15,778
‎นี่คือวิถีของอเมริกา

48
00:03:15,862 --> 00:03:18,531
‎และพวกคุณคืออนาคตของผม

49
00:03:20,617 --> 00:03:23,953
‎สำหรับคนรุ่นใหม่ที่จะได้เข้าสู่วงการ
‎ผ่านการแข่งขันนี้

50
00:03:24,037 --> 00:03:26,164
‎มันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด มันจะเผยให้พวกเขาเห็น

51
00:03:26,247 --> 00:03:28,750
‎ถึงสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

52
00:03:29,834 --> 00:03:31,753
‎มันเป็นเรื่องราวที่ดี

53
00:03:31,836 --> 00:03:33,588
‎มันเป็นบทละครที่ดี

54
00:03:33,671 --> 00:03:37,300
‎ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างก็ชอบมันเมื่อได้รับชม

55
00:03:37,383 --> 00:03:38,551
‎และพวกเขาเข้าถึงมันได้

56
00:03:38,718 --> 00:03:41,638
‎พวกเขาเข้าถึงมันได้
‎โดยเฉพาะชาวอเมริกันผิวดำ

57
00:03:43,848 --> 00:03:47,852
‎ออกัสต์เป็นนักเขียนที่เข้าใจฉัน

58
00:03:48,269 --> 00:03:50,813
‎และฉันที่ว่าก็คือตัวฉันเอง

59
00:03:50,897 --> 00:03:53,608
‎แต่ก็หมายถึงคนที่เหมือนฉันด้วย

60
00:03:53,942 --> 00:03:55,443
‎เขาเป็นแรงบันดาลใจสำหรับฉัน

61
00:03:55,860 --> 00:03:59,322
‎สำหรับเขาแล้ว ชีวิตคือการเขียน
‎และการเขียนคือชีวิต

62
00:04:00,281 --> 00:04:02,951
‎เขากำหนดงานให้กับตัวเอง

63
00:04:03,409 --> 00:04:07,288
‎ในการเขียนบทละครสำหรับแต่ละทศวรรษ
‎ของศตวรรษที่ 20

64
00:04:09,499 --> 00:04:11,709
‎และมันไม่ได้เปิดตัวตามลำดับ

65
00:04:12,293 --> 00:04:15,880
‎มันถูกกลั่นออกมาราวกับว่า
‎เทพแห่งศิลปะบอกเล่าเรื่องราวกับเขา

66
00:04:19,550 --> 00:04:23,221
‎มันคือบทละครเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของผู้คน
‎แต่มีประวัติศาสตร์แฝงอยู่

67
00:04:23,721 --> 00:04:25,556
‎ดังนั้นเมื่อคุณได้อ่านมัน

68
00:04:25,765 --> 00:04:27,934
‎คุณจะรู้สึกว่าคุณอยู่ในช่วงนั้นของศตวรรษ

69
00:04:28,726 --> 00:04:31,104
‎(สิงหาคม ปี 1911 ที่หอพักในพิตต์สเบิร์ก)

70
00:04:31,479 --> 00:04:33,356
‎(ในปี 1957)

71
00:04:34,816 --> 00:04:38,653
‎เขาไม่ได้สนใจที่จะเขียน
‎เกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์

72
00:04:38,778 --> 00:04:40,738
‎(ตัวละคร - เมมฟิส วูลฟ์ ริซ่า ฮอลโลเวย์)

73
00:04:41,489 --> 00:04:44,325
‎ผมไม่คิดว่าเขาจะเขียนให้มี
‎เฟรเดอริก ดักกลาสอยู่บนเวที

74
00:04:44,659 --> 00:04:47,245
‎เขาเขียนถึงชายเก็บขยะ
‎ที่เคยอยู่ในทีมกีฬาของคนผิวดำ

75
00:04:47,328 --> 00:04:49,497
‎และนักเล่นทรัมเป็ตที่ไม่มีวันดัง

76
00:04:49,664 --> 00:04:51,708
‎นั่นคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่บนโลกเป็นอยู่

77
00:04:52,083 --> 00:04:53,918
‎ออกัสต์เขียนเรื่องราวของทุกคน

78
00:04:54,002 --> 00:04:55,420
‎แม่ พ่อ พี่สาว พี่ชายของเขา

79
00:04:55,503 --> 00:04:59,340
‎ทุกคนที่มีแม่ พ่อ พี่สาว พี่ชาย
‎บทละครนี้เขียนถึงคุณ

80
00:04:59,424 --> 00:05:01,884
‎ถ้าคุณมีเพื่อนรัก มันเขียนถึงคุณ

81
00:05:01,968 --> 00:05:05,471
‎ถ้ามันทำให้คุณปวดใจ มันปวดใจในทุกภาษา

82
00:05:12,520 --> 00:05:14,355
‎(การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน)

83
00:05:14,439 --> 00:05:17,066
‎(นักเรียนกว่าพันคนจาก 12 รัฐ
‎ได้ทำการแสดงบทพูดคนเดียว

84
00:05:17,150 --> 00:05:19,777
‎จากบทละคร 10 เรื่องแห่งศตวรรษ
‎ของออกัสต์ วิลสัน

85
00:05:19,861 --> 00:05:22,697
‎เพื่อโอกาสที่จะได้เข้าสู่
‎วงการละครเวทีบรอดเวย์)

86
00:05:23,656 --> 00:05:27,785
‎(หกเดือนก่อน)

87
00:05:27,869 --> 00:05:31,414
‎(ชิคาโก)

88
00:05:31,497 --> 00:05:35,126
‎(การแข่งขันรอบแรกได้เริ่มขึ้น

89
00:05:35,209 --> 00:05:39,213
‎มีนักเรียนเข้าร่วมมากกว่า 400 คน

90
00:05:39,297 --> 00:05:42,967
‎20 อันดับแรกจะได้ไปแข่งรอบสุดท้ายที่ชิคาโก)

91
00:05:55,438 --> 00:05:58,358
‎ใช้เวลานี้ในการซ้อมบทพูดคนเดียว
‎ของพวกเธอซะ

92
00:06:06,407 --> 00:06:08,576
‎ทีนี้พาเพื่อนนายออกไปคว้าผู้หญิงสักคน

93
00:06:08,659 --> 00:06:11,496
‎คิดเสียว่าเขาได้ของขวัญ
‎เพราะเธออ่อนหวานและนุ่มนวลเมื่อสัมผัส

94
00:06:20,546 --> 00:06:21,881
‎"พวกผู้ชายสร้างเด็กเหล่านี้มา

95
00:06:21,964 --> 00:06:23,841
‎แล้วหนีไป ปล่อยให้พวกเธอดูแลลูก

96
00:06:23,925 --> 00:06:27,053
‎โดยอ้างว่าพวกเขาอยากเห็นโลกกว้าง"

97
00:06:30,473 --> 00:06:31,682
‎ฉันอยากได้รับความเคารพ

98
00:06:31,766 --> 00:06:35,686
‎เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังแหยมกับคิง เฮดลีย์ที่สอง

99
00:06:50,284 --> 00:06:52,578
‎ถอดเสื้อโค้ทออกได้ตามสบาย ผ่อนคลายสักหน่อย

100
00:06:52,662 --> 00:06:54,038
‎เชิญส่งเสียงดังได้

101
00:06:54,122 --> 00:06:56,082
‎เท่าที่ต้องการ ก่อนที่จะเข้าไปข้างใน

102
00:06:56,374 --> 00:06:58,626
‎ปีที่แล้วฉันนั่งตรงนี้และตกรอบไป

103
00:06:58,751 --> 00:07:00,211
‎งั้นฉันจะนั่งตรงโน้น

104
00:07:00,503 --> 00:07:01,921
‎ผมรู้ว่ามีเด็กๆ จำนวนมาก

105
00:07:02,046 --> 00:07:05,800
‎และพวกเขาต่างก็กังวลและตื่นเต้น
‎ที่จะได้แสดงต่อหน้าพวกคุณ

106
00:07:07,677 --> 00:07:10,638
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด

107
00:07:10,888 --> 00:07:13,224
‎หมุนมาด้านหน้าอีกครั้งแล้วไปทางด้านหลัง

108
00:07:14,934 --> 00:07:18,438
‎เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด

109
00:07:18,521 --> 00:07:20,106
‎ไม่!

110
00:07:20,189 --> 00:07:21,649
‎ไม่!

111
00:07:21,732 --> 00:07:23,943
‎ฉันจะไม่รอคอยวินนี่และวินนี่ วิลเลี่ยมส์

112
00:07:24,026 --> 00:07:25,862
‎ที่วิลเลี่ยมส์เบิร์กและวิลเลี่ยมส์ทาวน์

113
00:07:25,945 --> 00:07:27,864
‎ฉันจะไม่รอคอยวินนี่...

114
00:07:28,114 --> 00:07:32,410
‎และพบว่า ยิ่งพวกเธอเหนี่ยวรั้งชายพวกนี้ไว้...

115
00:07:33,578 --> 00:07:35,997
‎มันยิ่งง่ายสำหรับหญิงอื่นที่จะมาแย่งพวกเขาไป

116
00:07:36,914 --> 00:07:40,585
‎ที่ฉันรู้คือหล่อนโตขึ้น
‎ในแง่ของความเป็นสาวเป็นแส้

117
00:07:41,419 --> 00:07:43,796
‎แค่เพราะหล่อนนอนถ่างขาให้ผู้ชายได้

118
00:07:43,880 --> 00:07:46,466
‎ไม่ได้ทำให้หล่อนเป็นสาวขึ้นหรอก
‎ฉันพยายามบอกหล่อน

119
00:07:46,549 --> 00:07:49,010
‎เธอคิดว่าฉันจะคอยคาบกระดูก
‎และกระดิกหางให้เหรอ

120
00:07:49,093 --> 00:07:50,553
‎คนผิวดำไม่ใช่หมานะ

121
00:07:58,060 --> 00:07:59,729
‎ถ้าคุณเข้มงวดกับการให้คะแนน

122
00:08:00,730 --> 00:08:02,231
‎ก็เข้มงวดเข้าไว้

123
00:08:02,315 --> 00:08:06,611
‎ถ้าคุณสายโหดหรือประเภท "ไม่ได้ ไม่ผ่าน"
‎ก็คงมันไว้อย่างนั้น

124
00:08:06,694 --> 00:08:10,448
‎พวกเธอรู้ว่าต้องทำอะไร รู้ว่าต้องทำอย่างไร

125
00:08:10,531 --> 00:08:11,949
‎ให้พวกเขาเข้าแถวเลยและ...

126
00:08:12,033 --> 00:08:13,284
‎- เข้าแถวเหรอ ได้
‎- ใช่

127
00:08:13,367 --> 00:08:14,327
‎ตามผมมา

128
00:08:23,836 --> 00:08:25,296
‎ได้เวลาแล้ว ทุกคน

129
00:08:35,181 --> 00:08:36,682
‎หวัดดีครับ ผมฟรีดอม มาร์ติน

130
00:08:36,765 --> 00:08:40,019
‎ผมจะพูดบทไบนัม วอล์คเกอร์
‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์

131
00:08:44,815 --> 00:08:47,026
‎นายจะมองมันอย่างนั้นไม่ได้

132
00:08:47,109 --> 00:08:48,694
‎นายต้องมองในภาพรวมสิ

133
00:08:50,446 --> 00:08:51,572
‎ผมแขวนไว้หลายอย่างเลย

134
00:08:51,656 --> 00:08:55,576
‎พวกของกระจุกกระจิกที่เกี่ยวกับละครเวที
‎นิตยสารเพลย์บิล

135
00:08:56,869 --> 00:08:58,829
‎ผมย้ายจากโอคลาโฮมา มาที่โรงเรียนนี้

136
00:08:58,913 --> 00:08:59,914
‎โรงเรียนศิลปะชิคาโก

137
00:08:59,997 --> 00:09:01,874
‎เพราะไม่ได้มีโอกาสด้านการแสดงมากนัก

138
00:09:01,958 --> 00:09:03,834
‎ในเมืองโบรกเกน แอร์โรว์ โอคลาโฮมา

139
00:09:03,918 --> 00:09:06,963
‎เราทำละครเวทีเรื่องแม็คเบ็ธ
‎ผมเล่นเป็นแบงโกว

140
00:09:07,046 --> 00:09:09,382
‎มีฉากที่แบงโกวกลับมาด้วยชุดที่เต็มไปด้วยเลือด

141
00:09:09,465 --> 00:09:11,092
‎และนั่นคือเสื้อที่เราใช้จริงๆ ในฉาก

142
00:09:11,175 --> 00:09:13,386
‎ผมเป็นเด็กโอคลาโฮมาที่สูงหกฟุต

143
00:09:13,469 --> 00:09:14,720
‎ผมเล่นบาสเก็ตบอล

144
00:09:14,804 --> 00:09:16,556
‎นั่นเป็นอะไรที่คนคิดว่าผมทำได้ที่นั่น

145
00:09:16,639 --> 00:09:19,350
‎นั่นคือสิ่งแรกที่ผู้คนเห็นเมื่อพวกเขาเจอผม

146
00:09:19,433 --> 00:09:22,895
‎นั่นคือฟรีดอม เขาเป็นเด็กผิวดำในชั้นเรียน

147
00:09:23,354 --> 00:09:24,897
‎ปกติแล้วผมจะถูกเรียก

148
00:09:25,314 --> 00:09:27,567
‎โดยศัพท์สแลงที่หลายคนใช้เรียกกันอย่างโอรีโอ้

149
00:09:27,650 --> 00:09:30,945
‎เป็นการที่คนผิวขาวอยู่ในร่างของคนผิวดำ
‎อะไรเทือกนี้

150
00:09:31,195 --> 00:09:33,739
‎ผมสนใจละครเวทีตอนที่อยู่ประมาณ ม.1

151
00:09:34,615 --> 00:09:37,034
‎นั่นคือภาพแนะนำตัวภาพแรกของผม

152
00:09:37,118 --> 00:09:40,079
‎สำหรับเรื่อง หรรษาราตรี
‎ละครเวทีเรื่องแรกที่ผมไปทดสอบบท

153
00:09:40,204 --> 00:09:42,248
‎บทของผมน้อยมาก มีแค่สองบรรทัด

154
00:09:42,373 --> 00:09:43,583
‎ผมถือดาบและพูดว่า...

155
00:09:43,666 --> 00:09:45,835
‎"เราจับกุมเจ้าในนามของท่านขุนนางออร์ซิโน"

156
00:09:46,127 --> 00:09:47,795
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักเชกสเปียร์

157
00:09:47,878 --> 00:09:48,963
‎และรู้ตัวว่าผมชอบมาก

158
00:09:49,171 --> 00:09:52,258
‎ก่อนหน้านั้นผมคิดว่าการแสดงคือการใช้กล้อง

159
00:09:52,341 --> 00:09:54,385
‎เดนเซล วอชิงตัน วิล สมิธ

160
00:09:54,468 --> 00:09:56,304
‎ผมไม่รู้เลยว่าโรงละครเป็นสถานที่...

161
00:09:56,387 --> 00:09:58,014
‎ที่คุณสามารถทำงานในนั้นเป็นอาชีพ

162
00:09:58,097 --> 00:10:00,474
‎ผมชอบ โอเทลโล มาก

163
00:10:00,558 --> 00:10:02,602
‎บทละครของเชกสเปียร์ที่มีตัวเอกเป็นคนผิวดำ

164
00:10:02,685 --> 00:10:05,187
‎และไม่ใช่แค่นั้น
‎เขาเป็นตัวเองที่มีความรู้ความสามารถ

165
00:10:05,688 --> 00:10:07,189
‎จำได้ว่าผมมักจะมีทีท่าแปลกๆ

166
00:10:07,273 --> 00:10:08,983
‎ครูฝึกของผมมักจะถามว่าผมเป็นอะไรไป

167
00:10:09,150 --> 00:10:11,027
‎ทำไมผมถึงโดดการฝึกเพื่อไปซ้อมบทละคร

168
00:10:11,527 --> 00:10:16,741
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึง... ไม่มีความสุข

169
00:10:16,949 --> 00:10:18,492
‎ผมมีแม่ พ่อ น้องชาย

170
00:10:18,576 --> 00:10:21,120
‎และผมมีผลการเรียนที่ดี ผมอยู่ในทีมบาสเก็ตบอล

171
00:10:21,203 --> 00:10:23,039
‎ผมเป็นผู้เล่นใหม่ในทีมบาสเก็ตบอล

172
00:10:23,122 --> 00:10:26,709
‎แต่ผมอธิบายไม่ถูก...
‎ผมคงไม่มีของพวกนี้ติดไว้ในห้อง

173
00:10:26,792 --> 00:10:28,461
‎คุณเข้าใจใช่ไหม คือมัน...

174
00:10:30,212 --> 00:10:31,964
‎คงไม่มีของพวกนี้ถ้าผมไม่ชอบจริงๆ

175
00:10:33,507 --> 00:10:38,012
‎มันเป็นบุญเมื่อนายมองผู้หญิงและเห็นได้

176
00:10:38,554 --> 00:10:40,181
‎แม้ผมของเธอเพียงแค่ไม่กี่เส้น

177
00:10:41,599 --> 00:10:42,808
‎ความโค้งมนของแก้มเธอ

178
00:10:45,019 --> 00:10:47,980
‎ทุกสิ่งไม่มีความหมายเท่ากับการเห็นได้เช่นนั้น

179
00:10:49,982 --> 00:10:52,860
‎มันเป็นบุญที่นายมองผู้หญิงได้อย่างนั้น

180
00:10:54,320 --> 00:10:56,197
‎- เด็กคนเมื่อกี้ใช่ไหม
‎- ใช่

181
00:10:56,322 --> 00:10:59,116
‎ฉันล่ะแบบ... เขารู้จักทำแบบนั้นได้ไงนะ

182
00:10:59,784 --> 00:11:01,118
‎นี่คือสิ่งที่ผมอยากทำ

183
00:11:01,202 --> 00:11:04,246
‎ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ นี่เป็นสถานที่ใหม่

184
00:11:04,330 --> 00:11:07,041
‎รัฐใหม่ เมืองใหม่

185
00:11:07,124 --> 00:11:08,250
‎โรงเรียนใหม่

186
00:11:09,293 --> 00:11:11,003
‎แต่ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ

187
00:11:16,133 --> 00:11:19,762
‎ฉันฝากความหวังไว้กับคุณและรอคอยที่จะเบ่งบาน

188
00:11:19,845 --> 00:11:21,722
‎คุณพยายามที่จะบอกฉัน

189
00:11:21,806 --> 00:11:22,807
‎ออกไปให้พ้น

190
00:11:37,446 --> 00:11:40,324
‎ฉันชื่อเนีย ซาร์โฟ
‎และฉันจะแสดงบทมอลลี่ คันนิ่งแฮม

191
00:11:40,408 --> 00:11:42,451
‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์

192
00:11:49,083 --> 00:11:50,668
‎ฉันไม่เชื่อผู้ชายพวกนี้เลยสักคน

193
00:11:52,461 --> 00:11:54,171
‎นี่คือเลดี้บั๊กตัวจ้อยของฉัน

194
00:11:55,589 --> 00:11:57,675
‎นี่คือตุ๊กตาสัตว์ของฉัน

195
00:11:59,552 --> 00:12:01,554
‎การใช้ห้องร่วมกับแม่ก็ดีนะคะ

196
00:12:01,637 --> 00:12:04,515
‎แต่ฉันก็อยากมีพื้นที่ของตัวเอง

197
00:12:04,598 --> 00:12:07,685
‎ฉันคงจะตกแต่งห้องทั้งหมดด้วยสีชมพู

198
00:12:07,768 --> 00:12:10,896
‎โรงเรียนประถมของฉัน
‎อยู่ในย่านที่ผู้คนส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว

199
00:12:10,980 --> 00:12:13,858
‎และเด็กคนอื่นจะเข้ามาจับผมฉัน

200
00:12:13,941 --> 00:12:17,695
‎พวกผู้ปกครองก็จ้องฉันเหมือนฉันเป็นแค่...

201
00:12:18,654 --> 00:12:19,905
‎ไม่รู้สิ วัตถุแปลกปลอมมั้ง

202
00:12:20,781 --> 00:12:22,408
‎ฉันรู้ว่าฉันเด่น

203
00:12:23,576 --> 00:12:28,539
‎แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าอะไรก็ตามที่ฉันทำจะถูกตัดสิน

204
00:12:28,622 --> 00:12:33,210
‎ไปในทางที่โหดร้ายและฉันก็กลัวอย่างมาก

205
00:12:33,461 --> 00:12:37,798
‎นี่คือตู้เสื้อผ้าของฉันและข้างในนี้
‎มีกระดานเขียนความฝันของฉัน

206
00:12:38,132 --> 00:12:42,511
‎มันมีความปรารถนาและเป้าหมายทั้งหมดของฉัน

207
00:12:42,636 --> 00:12:45,014
‎แต่คุณดูไม่ได้นะ มันสำคัญ

208
00:12:45,222 --> 00:12:49,059
‎ฉันกลายเป็นเด็กที่ขี้อายมากๆ
‎ถึงขนาดที่ว่าตอนที่อยู่โรงเรียน

209
00:12:49,143 --> 00:12:51,270
‎ฉันไม่พูดอะไรเลยสักคำจนกระทั่งกลับถึงบ้าน

210
00:12:52,104 --> 00:12:56,025
‎ฉันรู้ว่าละครเวทีเป็นสิ่งที่ฉันอยากลองมาตลอด

211
00:12:56,275 --> 00:12:59,195
‎ตอน ม.1 ฉันได้แสดงเรื่องเมาคลีลูกหมาป่า

212
00:12:59,320 --> 00:13:00,446
‎ฉันรับบทเป็นแชร์คาน

213
00:13:01,280 --> 00:13:02,990
‎อย่าขอดูวิดีโอเลยนะคะ

214
00:13:03,741 --> 00:13:06,702
‎ฉันได้ซ้อมบทและฉันก็หลงรักมันในทันที

215
00:13:07,161 --> 00:13:08,454
‎อยู่นี่รึเปล่า

216
00:13:08,662 --> 00:13:10,331
‎ฉันซ่อนมันเหรอ ฉันว่าฉันไม่ได้ซ่อนนะ

217
00:13:10,414 --> 00:13:11,624
‎อยู่นี่รึเปล่านะ

218
00:13:11,707 --> 00:13:13,125
‎เธอหามันเจอด้วย

219
00:13:14,043 --> 00:13:18,130
‎ละครเวทีสามารถเปลี่ยนฉันได้จริงๆ
‎จริงแท้แน่นอน

220
00:13:18,798 --> 00:13:22,468
‎ข้าบอกว่านางดุร้ายไม่ใช่เหรอ

221
00:13:22,551 --> 00:13:23,969
‎ใช่

222
00:13:24,053 --> 00:13:26,180
‎งั้นทำไมข้าถึงได้เป็นเจ้าป่า

223
00:13:26,263 --> 00:13:28,808
‎ทำไมมนุษย์จากนอกป่าจึงมาตามหาพวกเขา

224
00:13:29,391 --> 00:13:32,394
‎ฉันรู้สึกว่ามีคนรับฟัง ฉันรู้สึกสวยงาม

225
00:13:32,478 --> 00:13:35,397
‎ฉันรู้สึกว่าผู้คนเห็นตัวตนของฉันเป็นครั้งแรก

226
00:13:35,481 --> 00:13:39,902
‎ฉันเริ่มเข้ากับคนอื่นได้ง่าย

227
00:13:40,361 --> 00:13:41,987
‎เป็นอีกคนไปเลย

228
00:13:42,071 --> 00:13:45,115
‎ฉันไม่กลัวที่จะทำอะไรก็ตาม

229
00:13:45,241 --> 00:13:48,577
‎พวกเขาพูดว่า
‎"เนีย ไม่ยักรู้เลยว่าเธอมีพรสวรรค์นี้"

230
00:13:48,661 --> 00:13:50,329
‎และฉันก็แบบ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

231
00:13:50,746 --> 00:13:53,666
‎นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ไว้ใจใคร
‎นอกจากพระเจ้าผู้ประเสริฐ

232
00:13:53,749 --> 00:13:56,126
‎และฉันจะไม่รักใครนอกจากแม่ของฉัน

233
00:13:58,462 --> 00:13:59,630
‎ขอบคุณค่ะ

234
00:13:59,797 --> 00:14:03,592
‎วันหนึ่งฉันกลับมาที่บ้าน
‎และตระหนักว่านี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ

235
00:14:03,676 --> 00:14:05,970
‎ไปตลอดชีวิตของฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันอยากเป็น

236
00:14:06,053 --> 00:14:07,596
‎ฉันอยากอยู่บนเวที ฉันอยากแสดง

237
00:14:07,721 --> 00:14:10,391
‎นี่คือภาพหน้าจอของฉัน

238
00:14:10,599 --> 00:14:13,227
‎เหมือนสิ่งที่คอยย้ำเตือนว่าฉันอยากไปเรียนที่ไหน

239
00:14:13,644 --> 00:14:15,896
‎และไม่ว่ายังไง ฉันจะทำมันให้สำเร็จ

240
00:14:16,522 --> 00:14:17,815
‎เราจะได้รู้กัน

241
00:14:18,065 --> 00:14:19,316
‎เธอแสดงรึยัง

242
00:14:19,441 --> 00:14:20,484
‎ฉันสนุกกับมัน

243
00:14:20,860 --> 00:14:23,571
‎- ฉันก็สนุก
‎- งั้นเหรอ เธอแสดงดีมากๆ

244
00:14:23,779 --> 00:14:27,241
‎มันยากเพราะแสงไฟ มันส่องหน้าเราเลย

245
00:14:27,366 --> 00:14:28,951
‎บทพูดเลยหลุดลอยออกไป

246
00:14:29,034 --> 00:14:30,953
‎เรารู้ว่าจะพูดอะไรแต่มันนึกไม่ออก

247
00:14:31,203 --> 00:14:33,122
‎ฉันหยุดไป แล้วฉันเลยเริ่มใหม่

248
00:14:33,205 --> 00:14:36,375
‎อย่าร้องไห้ อย่าแสดงด้านที่อ่อนแอ
‎จิตใจเธอเข้มแข็ง

249
00:14:42,131 --> 00:14:43,340
‎โคดี้

250
00:14:49,013 --> 00:14:54,393
‎หวัดดีครับ ผมชื่อโคดี้ เมอร์ริดิธ
‎ผมจะแสดงบทคิง เฮดลีย์ที่สอง

251
00:14:56,145 --> 00:14:57,563
‎ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน

252
00:14:58,397 --> 00:15:00,357
‎เขากรีดมันด้วยใบมีดโกนและฉันตะลึงงัน

253
00:15:02,776 --> 00:15:06,488
‎พวกนายต้องดูโคดี้นะ
‎พวกนายต้องดูโคดี้แสดงเดี่ยว

254
00:15:11,118 --> 00:15:12,453
‎โอพระเจ้า

255
00:15:13,579 --> 00:15:16,707
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งคุณเกิดเบื่อขึ้นมา

256
00:15:17,374 --> 00:15:19,001
‎ผมเกิดมาในบ้านแฟลต

257
00:15:19,710 --> 00:15:20,961
‎มีการยิงกันทุกคืน

258
00:15:21,045 --> 00:15:22,588
‎มันมีชื่อเรียกว่าอิ๊กกี้ส์

259
00:15:23,756 --> 00:15:26,550
‎และไม่มีใครอยากอาศัยอยู่ในที่ที่เรียกว่าอิ๊กกี้ส์

260
00:15:26,634 --> 00:15:28,218
‎ฉันมีรางวัลแขวนไว้บนนี้

261
00:15:28,302 --> 00:15:30,220
‎นายว่าฉันเรื่องนี้ไม่ได้หรอก

262
00:15:30,304 --> 00:15:34,141
‎ฉันมีรางวัลนะโว้ย เอกสารแห่งความสำเร็จ

263
00:15:34,224 --> 00:15:36,435
‎เกียรติบัตรจากสมาคมเกียรติยศแห่งชาติ

264
00:15:36,518 --> 00:15:38,520
‎นี่อะไร เกียรติบัตรจากองค์กรวันโกล

265
00:15:38,604 --> 00:15:40,648
‎เกรดเอทั้งหมด ไม่ต้องห่วงเลย

266
00:15:40,731 --> 00:15:42,232
‎รายงาน เอกสารทั้งหมดทั้งมวล

267
00:15:42,524 --> 00:15:44,068
‎พ่อผมไม่ได้อยู่ด้วย

268
00:15:44,151 --> 00:15:47,279
‎และไม่มีพี่น้องของผมคนไหนที่มีพ่ออยู่ด้วย

269
00:15:47,696 --> 00:15:50,616
‎ผมอยู่ในกล่องที่รายล้อมไปด้วยคนที่...

270
00:15:50,783 --> 00:15:54,161
‎ชอบใช้กำลัง ไม่เอาไหน

271
00:15:54,828 --> 00:15:58,207
‎หรือหาเงินจากเรื่องผิดกฎหมายและอะไรแบบนั้น

272
00:15:58,707 --> 00:16:00,501
‎ผมอยากเข้าใจว่า...

273
00:16:02,419 --> 00:16:04,672
‎ทำไมผมถึงเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป

274
00:16:05,631 --> 00:16:07,675
‎ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้มาในราคา 25 ดอลลาร์

275
00:16:07,758 --> 00:16:11,887
‎ฉันทำข้อสอบฝึกหัด
‎ที่อยู่ส่วนหลังของหนังสือเสร็จทั้งหมดแล้ว

276
00:16:11,971 --> 00:16:15,808
‎ผมโตขึ้นมาโดยเห็นพี่ๆ ของผมทำเรื่องผิดพลาด

277
00:16:15,891 --> 00:16:17,434
‎และผมไม่อาจลงเอยแบบนั้น

278
00:16:17,518 --> 00:16:19,812
‎ผมจึงบอกตัวเองว่า
‎ "เอาล่ะ ฉันต้องเรียนรู้จากมัน"

279
00:16:19,895 --> 00:16:22,272
‎ในคราวนั้น ฉันหลบหนีข้อหาไปไม่ได้

280
00:16:22,356 --> 00:16:23,899
‎แต่ฉันฉลาดขึ้น

281
00:16:24,525 --> 00:16:26,443
‎ในคราวหน้า มันจะเป็นการป้องกันตัว

282
00:16:27,069 --> 00:16:29,363
‎ในคราวต่อไป ฉันจะไม่ต้องรับโทษใดๆ

283
00:16:30,239 --> 00:16:31,365
‎ขอบคุณครับ

284
00:16:32,574 --> 00:16:34,284
‎ผมไม่ได้มีต้นทุนมากนัก

285
00:16:34,368 --> 00:16:38,247
‎ในการผลักดันตัวเองให้เป็นนักแสดงชั้นเยี่ยม

286
00:16:38,372 --> 00:16:41,792
‎ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยฝึกการออกเสียงมาก่อน

287
00:16:41,959 --> 00:16:45,170
‎เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด

288
00:16:45,254 --> 00:16:48,424
‎แล้วก็... เช้าฟาดผัดฟัก

289
00:16:48,507 --> 00:16:49,967
‎เช้าฟาดผัดฟัก...

290
00:16:51,510 --> 00:16:54,179
‎แต่ถ้ามีคนทำได้ดีกว่าคุณ

291
00:16:54,263 --> 00:16:57,307
‎หรือมีคนที่มีข้อได้เปรียบเหนือคุณ

292
00:16:57,391 --> 00:17:00,102
‎คุณต้องทำให้ตัวเองอยู่ในระดับเดียวกันนั้นให้ได้

293
00:17:05,023 --> 00:17:09,319
‎มีบางอย่างที่น่าสนใจ เพราะเขาแบบว่า...

294
00:17:09,403 --> 00:17:12,071
‎เขาดูเพ่งสมาธิ

295
00:17:12,156 --> 00:17:14,157
‎เพ่งสมาธิแต่...

296
00:17:15,159 --> 00:17:17,828
‎ข่มอารมณ์มากแต่ในลักษณะที่น่าเชื่อได้

297
00:17:17,911 --> 00:17:21,123
‎- เขาแสดงได้น่าเชื่อในแบบชวนขนลุก
‎- แต่น่าเชื่อถือ ใช่ ชวนขนลุก

298
00:17:21,415 --> 00:17:23,125
‎มันไม่ใช่เฮดลีย์แบบดั้งเดิม

299
00:17:23,250 --> 00:17:26,170
‎แต่ผมคิดว่า "เดี๋ยวนะ นั่นน่ากลัวกว่าอีก"

300
00:17:26,377 --> 00:17:28,547
‎ซึ่งการเปลี่ยนพลังงานนั้นมันได้ผลดีจริงๆ

301
00:17:28,630 --> 00:17:31,300
‎- การเปลี่ยนที่เขาทำในตอนท้าย ใช่
‎- ในตอนท้าย

302
00:17:31,383 --> 00:17:33,260
‎- มันคือชายบ้าคนนั้น
‎- ใช่

303
00:17:35,804 --> 00:17:38,390
‎นั่นน่าจะเป็นการแสดงที่ดีที่สุดของผม

304
00:17:38,474 --> 00:17:39,933
‎- เท่าที่เคยมี
‎- ดีมาก

305
00:17:40,017 --> 00:17:43,103
‎เขาผนึกกับตัวละครในแบบที่...

306
00:17:43,187 --> 00:17:47,816
‎ใกล้เคียงกับชีวิตจริง
‎โดยเฉพาะถ้าคุณอาศัยอยู่ในชุมชนในชิคาโก

307
00:17:49,234 --> 00:17:52,488
‎นี่คือสิบอันดับแรกของเรา

308
00:17:52,571 --> 00:17:55,282
‎ด้านบน เริ่มจากตรงนี้ซึ่งเป็นคะแนนสูงสุด

309
00:17:56,784 --> 00:17:59,328
‎คำกล่าวนั้น  "จงกล้าหาญ เป็นนักปฏิวัติ
‎มองโลกในแง่ดี"

310
00:17:59,411 --> 00:18:01,747
‎มาจากสุนทรพจน์วันรับปริญญา
‎ของโรงเรียนจูลลีอาร์ด

311
00:18:01,830 --> 00:18:04,458
‎ของนักแสดงที่ชื่อสตีเฟ่น แมคคินลีย์ เฮนเดอร์สัน

312
00:18:04,541 --> 00:18:06,085
‎เขากล่าวสุนทรพจน์ที่น่าทึ่งนี้

313
00:18:06,168 --> 00:18:08,587
‎จำได้ว่าผมดูมันจากยูทูปและมันโดนใจผม

314
00:18:08,670 --> 00:18:11,840
‎เขากล่าวมันเพื่อให้พวกเราศิลปินรุ่นใหม่
‎ออกไปเปลี่ยนแปลงโลก

315
00:18:11,924 --> 00:18:16,178
‎เราต้องมีความความกล้าหาญ เป็นนักปฏิวัติ
‎มองโลกในแง่ดีอย่างแรงกล้า

316
00:18:16,261 --> 00:18:18,514
‎ปกติแล้วเราจะไม่แตะสิบอันดับแรก

317
00:18:18,597 --> 00:18:21,225
‎ถ้าพวกเขาอยู่ในสิบอันดับแรกได้

318
00:18:21,308 --> 00:18:23,060
‎พวกเขาเจ๋งจริง

319
00:18:23,143 --> 00:18:26,313
‎ปีที่แล้วฉันเข้าไปถึงรอบสุดท้ายแต่ฉันไม่ชนะ

320
00:18:26,396 --> 00:18:28,357
‎และฉันบอกตัวเองว่า

321
00:18:28,440 --> 00:18:30,526
‎ปีหน้าเราต้องได้อันดับหนึ่งแน่นอน

322
00:18:30,609 --> 00:18:33,153
‎- ไม่แย้ง ผมโอเคกับผลลัพธ์นี้
‎- ใช่

323
00:18:33,237 --> 00:18:37,574
‎ดี เอาล่ะ เก็บสิบอันดับแรกไปได้
‎เราจะได้มาดูอันดับด้านล่าง

324
00:18:38,408 --> 00:18:40,702
‎เด็กผู้ชายที่เราเพิ่งเห็นอยู่ที่ไหน

325
00:18:41,495 --> 00:18:44,123
‎- เขาได้อยู่ใน...
‎- 153

326
00:18:44,206 --> 00:18:47,084
‎ไม่ ไม่  เขาได้คะแนนต่ำกว่า 162

327
00:18:47,167 --> 00:18:49,962
‎ใช่ ผมว่าคะแนนมันเบี่ยงเบนเล็กน้อย

328
00:18:50,045 --> 00:18:51,672
‎ผมรู้สึกว่ากำลังเสียเปรียบ

329
00:18:51,755 --> 00:18:54,508
‎แต่ผมจะพยายาม จะพยายามเสมอ

330
00:18:54,591 --> 00:18:55,968
‎ผมจะไม่หยุดพยายาม

331
00:18:56,051 --> 00:19:00,139
‎จนกว่าคุณจะยอมรับ
‎ว่าผมอยู่ในระดับเดียวกันหรือเหนือกว่านั้น

332
00:19:00,222 --> 00:19:01,932
‎เขามีครูฝึกรึเปล่า

333
00:19:02,015 --> 00:19:03,809
‎หรือเขามาคนเดียว

334
00:19:03,892 --> 00:19:06,770
‎ไม่ เขาเรียนมาหกสัปดาห์

335
00:19:07,479 --> 00:19:08,939
‎ก็หกครั้ง

336
00:19:09,064 --> 00:19:12,359
‎เขาทำได้ดีถึงเพียงนั้น โดยที่ไม่มีครูฝึก

337
00:19:12,568 --> 00:19:13,777
‎ใช่

338
00:19:13,902 --> 00:19:16,572
‎เขาเรียนบทพูดคนเดียวแค่หกสัปดาห์

339
00:19:16,655 --> 00:19:18,866
‎แค่หกวัน

340
00:19:18,949 --> 00:19:22,619
‎ผมคิดว่าเด็กคนนี้มีศักยภาพ

341
00:19:29,126 --> 00:19:34,840
‎(ลอสแอนเจลิส)

342
00:19:36,216 --> 00:19:40,762
‎ครั้งแรกที่ผมมาโรงเรียนนี้
‎การได้เห็นสนามทั้งหมด

343
00:19:41,221 --> 00:19:43,265
‎ผมรู้สึกว้าว

344
00:19:43,348 --> 00:19:45,559
‎ผมโตมาในย่านเซาท์ เซนทรัล ลอสแอนเจลิส

345
00:19:45,642 --> 00:19:47,477
‎ในละแวกชุมชมที่ผมเติบโต

346
00:19:47,561 --> 00:19:49,104
‎ผู้คนไม่พูดถึงละครเวทีเท่าไหร่

347
00:19:49,188 --> 00:19:52,274
‎และพวกเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูละครเวที

348
00:19:52,357 --> 00:19:57,487
‎แต่ผมเด็กมากและผมรู้ว่า
‎การแสดงมีความหมายต่อผม

349
00:19:57,571 --> 00:20:02,409
‎เรามักจะไปที่บริษัทคัดเลือกนักแสดง

350
00:20:02,492 --> 00:20:04,119
‎ที่ประกาศข่าวผ่านทางวิทยุ

351
00:20:04,203 --> 00:20:06,622
‎หรืออะไรแบบนี้ และมีหลายครั้ง
‎ที่มันเป็นการหลอกลวง

352
00:20:07,539 --> 00:20:10,709
‎เพราะพวกเขาต้องการจะ...
‎หลายครั้งที่พวกเขาเรียกเก็บเงิน

353
00:20:10,792 --> 00:20:13,378
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่มี

354
00:20:13,462 --> 00:20:15,505
‎ผมโตมาท่ามกลางภาพยนตร์และทีวี

355
00:20:15,589 --> 00:20:17,299
‎และผมอยากเป็นนักแสดงโทรทัศน์

356
00:20:17,382 --> 00:20:20,344
‎ผมคิดว่ามันเป็นเพราะบรรทัดฐานที่ผมเติบโตมา

357
00:20:20,427 --> 00:20:22,721
‎และมันมีละครเวทีที่เป็นละครเวทีของเด็ก

358
00:20:27,267 --> 00:20:28,894
‎ผมไม่ชอบละครเวที

359
00:20:28,977 --> 00:20:30,812
‎ตอนม. 2 ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า

360
00:20:30,896 --> 00:20:32,856
‎ในปีต่อมาผมจะอยากเล่นละครเวที

361
00:20:32,940 --> 00:20:34,900
‎- ผมไม่เคยซ้อมกับดนตรีเลยครับ
‎- โอเค

362
00:20:34,983 --> 00:20:36,777
‎- งั้นลุยเลย
‎- และ... ก็ได้ครับ

363
00:20:39,947 --> 00:20:44,743
‎เสียงที่ไพเราะที่สุดที่ข้าเคยได้ยิน

364
00:20:45,661 --> 00:20:48,747
‎- มา... มาเรีย
‎- มาเรีย

365
00:20:48,872 --> 00:20:53,794
‎มาเรีย มาเรีย มาเรีย

366
00:20:55,128 --> 00:20:58,966
‎การแสดงที่โรงเรียนได้เปิดโลกทัศน์ของผม

367
00:20:59,049 --> 00:21:01,301
‎ผมตระหนักได้ว่าสิ่งสำคัญคือการเล่าเรื่อง

368
00:21:01,385 --> 00:21:03,470
‎มาเรีย!

369
00:21:03,553 --> 00:21:07,766
‎พูดให้ดังเหมือนดนตรีที่บรรเลง

370
00:21:07,849 --> 00:21:12,854
‎พูดให้นุ่มนวลเหมือนบทสวดมนต์

371
00:21:12,938 --> 00:21:15,607
‎ผมไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับออกัสต์ วิลสันมากนัก

372
00:21:15,691 --> 00:21:18,443
‎แต่ผมมีเพื่อนที่เคยเข้าร่วมการแข่งขัน

373
00:21:18,527 --> 00:21:21,697
‎และมันน่าทึ่งมาก

374
00:21:22,364 --> 00:21:25,659
‎ผมจึงบอกตัวเองว่าปีต่อไปผมต้องลงแข่ง
‎ผมต้องทำให้ได้

375
00:21:26,451 --> 00:21:30,289
‎การแสดงบทละครของออกัสต์ วิลสันนั้น
‎แม้ว่าผมจะไม่ใช่ชาวอเมริกันผิวดำ

376
00:21:30,372 --> 00:21:36,253
‎หรือพยายามที่จะเป็น หรืออะไรอย่างนั้น

377
00:21:36,336 --> 00:21:38,922
‎ผมรู้สึกราวกับว่าเขาเขียนมัน

378
00:21:39,006 --> 00:21:42,342
‎ให้กับทุกคนที่ไม่ใช่คนผิวดำด้วย

379
00:21:43,802 --> 00:21:46,763
‎ผมเห็นเช่นนั้นมาตลอด

380
00:21:46,847 --> 00:21:50,559
‎ผมเป็นชาวเม็กซิโก เชื้อสายฮิสแปนิก

381
00:21:50,642 --> 00:21:52,060
‎เรียนที่โรงเรียนศิลปะ

382
00:21:52,144 --> 00:21:53,562
‎ชอบละครเวที แม้ผู้คนจะบอกว่า

383
00:21:53,645 --> 00:21:56,440
‎โอกาสที่จะทำสำเร็จมีแค่เจ็ดเปอร์เซ็นต์

384
00:21:56,523 --> 00:21:59,484
‎ผมยังคงมุ่งมั่นที่จะเป็นในสิ่งที่ผมอยากจะเป็น

385
00:22:00,235 --> 00:22:04,114
‎คุณได้รับโอกาสน้อยมากในชีวิตนี้
‎ที่จะได้แสดงตัวตนออกมา

386
00:22:05,115 --> 00:22:08,201
‎ชีวิตคือการสวมหน้ากาก

387
00:22:08,285 --> 00:22:12,497
‎คุณมีหัวโขนมากมายที่ต้องสวมใส่

388
00:22:12,581 --> 00:22:16,501
‎และมีตัวตนที่แท้จริงของคุณซ่อนอยู่ในนั้น

389
00:22:17,502 --> 00:22:21,006
‎ถ้าไม่มีใครยอมให้คุณได้แสดงมันออกมา

390
00:22:21,089 --> 00:22:24,634
‎ถ้าไม่มีใครเปิดทางให้คุณ มันจะปะทุอยู่ภายใน

391
00:22:25,177 --> 00:22:28,513
‎(แอตแลนตา)

392
00:22:35,020 --> 00:22:37,898
‎ผมมาจากเมืองเล็กๆ ที่ชื่อเชอร์รี่วิลล์
‎รัฐนอร์ทแคโรไลนา

393
00:22:39,232 --> 00:22:41,401
‎ที่นั่นมีจำนวนวัวมากกว่าคนซะอีก

394
00:22:42,444 --> 00:22:44,279
‎มันเล็กมากๆ เลยล่ะครับ

395
00:22:44,363 --> 00:22:47,866
‎ไม่มีอะไรจะดีไปกว่า
‎กลิ่นของระบบรถสาธารณะอีกแล้ว

396
00:22:49,034 --> 00:22:51,203
‎พ่อแท้ๆ ของผมอาศัยอยู่ที่แอตแลนตา

397
00:22:51,286 --> 00:22:54,081
‎เขาบอกว่า "แอรอน ที่นี่มีโอกาสเยอะกว่ามาก

398
00:22:54,164 --> 00:22:56,875
‎ลูกต้องมาที่นี่และเคี่ยวเข็ญตัวเอง"

399
00:22:57,042 --> 00:23:00,295
‎ผมมาที่นี่และเริ่มเข้าร่วมคลับ
‎ที่เรียกว่าโทสต์มาสเตอร์

400
00:23:00,420 --> 00:23:01,463
‎มันเกี่ยวกับการพูด

401
00:23:01,755 --> 00:23:04,925
‎พ่อพยายามเตรียมพร้อมให้ผมเป็นนักการเมือง

402
00:23:05,008 --> 00:23:06,468
‎ให้ผมพร้อมสำหรับการนั้น

403
00:23:06,551 --> 00:23:09,763
‎จากนั้นเขาก็บอกว่า
‎"โรงเรียนของลูกมีหลักสูตรการแสดง

404
00:23:09,846 --> 00:23:11,390
‎พ่อว่ามันดีต่อลูกนะ"

405
00:23:11,473 --> 00:23:14,935
‎ผมก็แบบ "ไม่รู้สิ... ผมชอบกีฬา"

406
00:23:15,018 --> 00:23:20,148
‎นี่เป็นทางลัดของผม ผม
‎จะโยนกระเป๋าออกทางช่องนี้

407
00:23:24,444 --> 00:23:25,946
‎ลอดผ่านไป

408
00:23:26,029 --> 00:23:27,948
‎และเดินข้ามทางรถไฟ

409
00:23:28,698 --> 00:23:30,575
‎จากนั้นผมก็แบบ "ก็ได้ ผมจะลองดู"

410
00:23:30,659 --> 00:23:33,286
‎ผมไปที่ห้องเรียนและพวกเขาเล่นโยคะกัน

411
00:23:33,370 --> 00:23:36,331
‎แล้วผมก็แบบ "โว้ อะไรเนี่ย"

412
00:23:36,415 --> 00:23:39,209
‎และครูของผมเลยอธิบายว่า "เธอต้องเป็นอิสระ

413
00:23:39,292 --> 00:23:41,628
‎แสร้งเป็นใครก็ได้ที่เธออยากเป็น"

414
00:23:41,711 --> 00:23:44,256
‎และผมก็แบบว่า "โอ้ จริงเหรอ"

415
00:23:44,339 --> 00:23:47,342
‎นั่งเงียบงันอยู่ที่ท่าเรือมืดทึมทึบ

416
00:23:47,426 --> 00:23:50,345
‎คุมขังในคุกที่เคล้าด้วยความโสโครกชั่วชีวิต

417
00:23:50,429 --> 00:23:54,307
‎ตั้งแต่นั้นมาผมก็สนใจมันอย่างมาก คุณคงเห็นได้

418
00:23:54,724 --> 00:23:59,563
‎การได้รำลึกถึงความรักที่แสนหวานของเจ้า
‎นำมาซึ่งความสุข

419
00:23:59,938 --> 00:24:06,069
‎ฉะนั้น ข้าจะไม่เปลี่ยนชีวิตข้ากับฝ่าบาท

420
00:24:08,447 --> 00:24:10,699
‎จากนั้นพวกเขาบอกผมว่ามีการแข่งออกัสต์ วิลสัน

421
00:24:10,782 --> 00:24:13,452
‎ผมพูดว่า "เจ๋ง! ผมเอาด้วย ลุยเลย"

422
00:24:13,535 --> 00:24:16,455
‎ผมพบบทพูดคนเดียวที่ผมคิดว่ามันฟังดู

423
00:24:16,538 --> 00:24:18,665
‎ใกล้เคียงกับผู้คนในบ้านเกิดของผม

424
00:24:18,748 --> 00:24:21,793
‎ที่ผมแบบว่า "ใช่เลย นี่คือฉัน"
‎เมื่อผมแสดงมันให้ครอบครัวดู

425
00:24:21,877 --> 00:24:23,503
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ชอบเลย"

426
00:24:23,587 --> 00:24:25,881
‎ผมก็ถามว่า "อะไรกัน ทำไมล่ะ"

427
00:24:25,964 --> 00:24:27,674
‎พวกเขาบอกว่า "เพราะเธอแสดงมัน"

428
00:24:27,757 --> 00:24:29,176
‎มันทำให้ผมผิดหวังมากๆ

429
00:24:29,259 --> 00:24:32,762
‎ผมก็แบบว่า "โอเค ผมควรเปลี่ยนมันเหรอ
‎ผมควรทำยังไง"

430
00:24:32,846 --> 00:24:35,140
‎ผมไปหาครู แล้วก็ถามเธอว่า

431
00:24:35,223 --> 00:24:37,851
‎"ทีนี้ผมควรใช้วิธีไหน"

432
00:24:37,934 --> 00:24:40,437
‎ครูบอกว่า "เธอพูดเรื่องอะไร
‎มันยอดเยี่ยมแล้ว"

433
00:24:40,520 --> 00:24:41,771
‎ผมก็เลย "โอเค"

434
00:24:41,855 --> 00:24:43,940
‎พ่อแม่ผม พวกเขาจะ...

435
00:24:44,024 --> 00:24:46,026
‎พวกเขาไม่ได้พาผมไปในทิศทางที่ถูกต้อง

436
00:24:46,109 --> 00:24:48,361
‎ดังนั้นผมต้องเชื่อในตัวตนที่แท้จริงของผม

437
00:24:49,362 --> 00:24:50,489
‎มันเข้มข้น

438
00:24:53,074 --> 00:24:55,785
‎ผมรักงานนี้ ผมรักที่จะทำสิ่งนี้

439
00:24:56,870 --> 00:24:58,663
‎พวกเขาไม่ชอบมัน

440
00:25:00,499 --> 00:25:02,834
‎ลอเรน แฮนส์เบอร์รี่กล่าวว่า
‎ "คุณต้องจองหองมากพอ

441
00:25:02,918 --> 00:25:04,753
‎ที่จะคิดว่าตัวเองเป็นศิลปิน"

442
00:25:04,836 --> 00:25:07,672
‎มันเป็นความจริง เพราะมันต้องใช้พลังอย่างมาก

443
00:25:07,756 --> 00:25:11,343
‎ที่จะคิดว่าคุณทำอะไรที่สร้างสรรค์
‎และสร้างความแตกต่างได้

444
00:25:12,260 --> 00:25:16,139
‎(ฮุสตัน)

445
00:25:24,523 --> 00:25:25,690
‎แสงแดดในฮุสตัน

446
00:25:27,150 --> 00:25:29,861
‎แม่คือบุคคลต้นแบบคนแรกของฉัน

447
00:25:29,945 --> 00:25:33,949
‎ทุกอย่างที่ฉันเป็นวันนี้ ก็เพราะแม่ทั้งนั้น

448
00:25:35,200 --> 00:25:37,994
‎อรุณสวัสดิ์ ขอบคุณมากค่ะ

449
00:25:39,454 --> 00:25:41,248
‎เธอคือแม่เลี้ยงเดี่ยว

450
00:25:41,331 --> 00:25:43,041
‎และตอนที่ฉันเป็นเด็ก

451
00:25:43,124 --> 00:25:47,128
‎ฉัน น้องสาวและพี่ชายของฉัน
‎ต่างเรียนโรงเรียนเอกชน

452
00:25:47,212 --> 00:25:49,589
‎มันเป็นชีวิตที่ยอดเยี่ยม
‎แม่ทำงานกับบริษัทที่มีชื่อเสียง

453
00:25:49,673 --> 00:25:51,132
‎จากนั้นเธอก็ตรวจพบเนื้องอก

454
00:25:53,009 --> 00:25:57,013
‎และเธอลาออกจากบริษัทเพราะว่ามันเป็น...

455
00:25:57,097 --> 00:25:59,724
‎หมอบอกว่ามันเป็นเนื้องอกที่เกิดจากความเครียด

456
00:25:59,808 --> 00:26:01,810
‎พระผู้เป็นเจ้า เราขอขอบคุณ

457
00:26:02,811 --> 00:26:05,772
‎ขอบคุณที่ทรงยินยอมให้เรา...

458
00:26:06,731 --> 00:26:08,775
‎จากนั้นก็เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยในปี 2008

459
00:26:09,442 --> 00:26:11,403
‎และแม่ต้องดูแลเราสามคน

460
00:26:11,486 --> 00:26:15,574
‎เราต้องย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์ที่เล็กลง

461
00:26:16,491 --> 00:26:18,243
‎แม้แต่เงินที่จะใช้หยอดเหรียญซักผ้า

462
00:26:19,160 --> 00:26:21,121
‎ก็แทบจะไม่มี

463
00:26:21,246 --> 00:26:24,583
‎และรักของแม่ไม่เคยกลวง

464
00:26:24,708 --> 00:26:25,959
‎เต็มไปด้วยความรักอยู่เสมอ

465
00:26:27,627 --> 00:26:29,879
‎พวกคุณผ่านอะไรมาที่...

466
00:26:30,755 --> 00:26:32,549
‎ฉันบอกแม่ว่า "แม่ หนูอยากเรียนเต้น"

467
00:26:32,632 --> 00:26:35,343
‎และแม่ไม่มีเงินพอ แต่ท่านพาฉันมาที่โบสถ์

468
00:26:35,427 --> 00:26:38,763
‎และฉันได้เต้นรำนมัสการ
‎นั่นทำให้ฉันได้เรียนเต้นท่าพีรูเว็ท

469
00:26:38,847 --> 00:26:41,266
‎ท่านทำให้มันเป็นไปได้เสมอ

470
00:26:41,349 --> 00:26:42,851
‎- เป็นไงบ้างครับ
‎- ดีจ๊ะ

471
00:26:42,934 --> 00:26:44,728
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ
‎- สุดยอดคุณแม่

472
00:26:46,313 --> 00:26:48,898
‎ฉันเข้าเรียนม. ปลาย
‎ที่โรงเรียนการแสดงและทัศนศิลป์

473
00:26:48,982 --> 00:26:52,902
‎และตอนม. 3 ฉันเริ่มหลงรักละครเวที

474
00:26:52,986 --> 00:26:55,739
‎และสนุกกับการแสดงและละครเพลง

475
00:26:55,822 --> 00:26:57,741
‎ละครเวทีทำให้ฉันประหลาดใจ

476
00:26:58,742 --> 00:27:01,328
‎วันหนึ่ง ฉันได้รู้ว่ามีการแข่งขัน

477
00:27:01,411 --> 00:27:03,872
‎ฉันไปเจอบทละครเรื่อง บทเรียนเปียโน

478
00:27:03,955 --> 00:27:06,166
‎และฉันก็ตกหลุมรักเบอร์นิซ

479
00:27:06,875 --> 00:27:08,793
‎แค่มีมารีธาก็เพียงพอแล้ว

480
00:27:08,877 --> 00:27:12,047
‎ฉันมีคนให้รักและดูแล

481
00:27:12,881 --> 00:27:17,385
‎เธอเป็นเสาหลักของครอบครัว
‎เธอทำให้ฉันนึกถึงแม่ของฉัน

482
00:27:17,469 --> 00:27:21,139
‎นั่นเป็นคุณสมบัติที่ฉันต้องการ
‎ได้เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากๆ

483
00:27:21,222 --> 00:27:24,893
‎ได้เติบโตเป็นคนที่รู้จักตัวเองในฐานะหญิงสาว

484
00:27:25,685 --> 00:27:29,856
‎และสิ่งนี้คงดึงดูดฉัน

485
00:27:34,778 --> 00:27:36,738
‎มันคือการที่คุณเป็นส่วนหนึ่งบนโลก

486
00:27:36,821 --> 00:27:39,699
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่าพวกเขาได้รับ
‎จากบทละครของออกัสต์ วิลสัน

487
00:27:39,783 --> 00:27:43,161
‎คุณคู่ควร คุณเป็นส่วนหนึ่ง

488
00:27:43,244 --> 00:27:46,414
‎คุณส่งเสริมมันได้ คุณโอเค

489
00:27:47,332 --> 00:27:49,501
‎เข้าใจไหม คุณโอเค

490
00:27:50,669 --> 00:27:54,172
‎(ชิคาโก)

491
00:27:58,134 --> 00:28:02,347
‎(เซาท์ไซด์ โรงเรียนมัธยมเพอร์สเปคทีฟส์)

492
00:28:02,430 --> 00:28:05,100
‎(จอห์น เมอร์ฟี่ ครูวิชาภาษาอังกฤษ)

493
00:28:06,726 --> 00:28:09,020
‎- อรุณสวัสดิ์
‎- อรุณสวัสดิ์โคดี้

494
00:28:10,063 --> 00:28:12,982
‎คุณรู้ไหมว่าทำไมทีมถ่ายทำถึงมาที่นี่

495
00:28:13,066 --> 00:28:14,567
‎- ไม่ครับ
‎- มานี่สิ

496
00:28:14,693 --> 00:28:15,944
‎อรุณสวัสดิ์

497
00:28:17,946 --> 00:28:19,030
‎มานี่สิ

498
00:28:20,990 --> 00:28:23,535
‎"ยินดีด้วย เรามีความยินดีอย่างยิ่ง
‎ที่จะแจ้งให้คุณทราบ

499
00:28:23,618 --> 00:28:25,954
‎ว่าคุณผ่านเข้ารอบการแข่งขันชิงชนะเลิศ

500
00:28:26,079 --> 00:28:27,455
‎บทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน

501
00:28:27,789 --> 00:28:30,625
‎ปีนี้มีการขยายเวลาฝึกสอนส่วนตัวฟรีหนึ่งชั่วโมง"

502
00:28:31,167 --> 00:28:32,877
‎เราจะอีเมลหาพวกเขาวันนี้

503
00:28:33,002 --> 00:28:34,504
‎จากนั้นคุณจะมีสิทธิ์

504
00:28:35,213 --> 00:28:39,134
‎เข้ารับการฝึกสอนส่วนตัวหนึ่งชั่วโมง

505
00:28:40,385 --> 00:28:42,929
‎เพื่อให้การแสดงบทพูดคนเดียวของคุณ
‎ดียิ่งขึ้นก่อนเข้าชิง

506
00:28:45,598 --> 00:28:47,308
‎- ก็ดีแล้ว
‎- ผมแค่พร้อมแล้ว

507
00:28:47,600 --> 00:28:50,770
‎ดี ดีแล้ว นั่นเป็นปฏิกิริยา
‎ที่ดีที่สุดของคุณแล้วใช่ไหม

508
00:28:50,854 --> 00:28:53,231
‎คุณพร้อมแล้ว พร้อมลุย

509
00:28:53,314 --> 00:28:56,735
‎มันบ้ามาก มันบ้ามาก

510
00:28:59,362 --> 00:29:02,907
‎ไง ทุกอย่างเรียบร้อย
‎ฉันผ่านเข้ารอบชิงที่ชิคาโก

511
00:29:02,991 --> 00:29:04,409
‎ยินดีด้วย

512
00:29:04,492 --> 00:29:05,368
‎จริงหรอ

513
00:29:08,621 --> 00:29:10,623
‎คิดว่าพวกเขามาถ่ายทำเพราะฉันตกรอบเหรอ

514
00:29:12,250 --> 00:29:14,836
‎ในโรงเรียนและพื้นที่โดยรอบ

515
00:29:14,919 --> 00:29:19,841
‎เป็นคนผิวดำ 99 เปอร์เซ็นต์
‎เป็นผู้ยากจน 96 เปอร์เซ็นต์

516
00:29:19,924 --> 00:29:21,259
‎หวัดดีครับ คุณมาสคาร่า

517
00:29:21,342 --> 00:29:24,763
‎- ไง โคดี้ วันนี้สบายดีไหม
‎- ดีครับ ผมมีตากล้องส่วนตัวด้วย

518
00:29:26,222 --> 00:29:27,849
‎เราไม่มีชมรมมากนัก

519
00:29:27,932 --> 00:29:31,644
‎เราไม่มีชมรมการละคร ดนตรี ศิลปะ

520
00:29:32,270 --> 00:29:37,317
‎เขาเป็นหนึ่งในนักเรียนสองคน
‎ที่ไม่ได้มาจากสถาบันศิลปะและเข้ารอบ

521
00:29:37,484 --> 00:29:40,236
‎เราไม่มีหลักสูตรละครเวทีด้วยซ้ำ
‎นี่คือชั้นเรียนภาษาอังกฤษ

522
00:29:40,320 --> 00:29:43,364
‎เรามีความคิดที่ตรงกันว่า

523
00:29:43,448 --> 00:29:47,327
‎บทพูดคนเดียวของโคดี้
‎เป็นภาพสะท้อนให้เห็นว่ายุค 1980

524
00:29:47,410 --> 00:29:51,456
‎และนโยบายของเรแกนผนวกกับการระบาด
‎ของยาเสพติดส่งผลต่อใจกลางเมืองยังไง

525
00:29:53,750 --> 00:29:57,170
‎สิ่งที่ผมทำอยู่คือ
‎สร้างโลกของชาวอเมริกันผิวดำ

526
00:29:57,253 --> 00:29:59,422
‎สร้างสภาพแวดล้อมและแสดงให้เห็น

527
00:30:00,340 --> 00:30:03,134
‎ว่ามันมีการสนับสนุนซึ่งกันได้

528
00:30:03,218 --> 00:30:08,681
‎ดังนั้นเมื่อคุณออกจากบ้าน
‎คุณไม่ได้ออกไปเผชิญโลกเพียงลำพัง

529
00:30:08,973 --> 00:30:11,601
‎คุณมีความเป็นผู้เป็นคนและมีวิถีชีวิต...

530
00:30:11,768 --> 00:30:15,855
‎ที่ไม่เหมือนใครและเป็นลักษณะเฉพาะของคุณ
‎ในฐานะคนอเมริกันผิวดำ

531
00:30:17,148 --> 00:30:19,901
‎(กีตาร์เจ็ดตัว)

532
00:30:20,068 --> 00:30:22,654
‎มีความรู้สึกบางอย่าง

533
00:30:22,862 --> 00:30:25,073
‎เหมือนคำพูดนั้นหยั่งรากอยู่ในตัวฉัน

534
00:30:26,282 --> 00:30:31,329
‎โดยเฉพาะวิธีการใช้คำของเขา
‎ศัพท์แสงที่เขาใช้

535
00:30:31,412 --> 00:30:34,082
‎การไหลลื่นของภาษา จังหวะของภาษา

536
00:30:34,249 --> 00:30:36,125
‎มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก

537
00:30:37,460 --> 00:30:40,088
‎มันฟังดูเหมือนคำพูดที่ผู้ชาย
‎ที่อยู่ตรงร้านหัวมุมถนน

538
00:30:40,171 --> 00:30:41,631
‎ใช้พูดอยู่ตลอด

539
00:30:41,714 --> 00:30:43,883
‎มันฟังดูคล้ายคำพูดของพ่อเลี้ยงผมด้วย

540
00:30:43,967 --> 00:30:46,135
‎ผมเลยคิดว่า "ฉันต้องทำมัน มันสนุกดี"

541
00:30:46,219 --> 00:30:49,597
‎ไบนัมทำให้ผมประทับใจ เขาเข้าใจในทุกสิ่ง

542
00:30:49,681 --> 00:30:51,224
‎ผมอยากเดินตามรอยเท้า

543
00:30:51,307 --> 00:30:53,226
‎คนที่เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้

544
00:30:54,269 --> 00:30:57,021
‎ผมเขียนบทสนทนาไม่ได้
‎เหตุผลที่ผมเขียนบทสนทนาไม่ได้เพราะ

545
00:30:57,105 --> 00:31:00,483
‎ผมไม่เห็นความงามในวิธีการพูดคุยของคนผิวดำ

546
00:31:00,567 --> 00:31:05,113
‎ผมรู้สึกว่าผมต้องเปลี่ยนมัน
‎เพื่อให้มีความเป็นศิลปะ

547
00:31:05,196 --> 00:31:08,700
‎และผมถามเพื่อนที่เป็นนักเขียนบทละครว่า
‎"จะทำให้ตัวละครพูดได้ยังไง"

548
00:31:08,783 --> 00:31:11,661
‎เขาบอกว่า "ไม่ต้อง แค่ฟังพวกเขาก็พอ"

549
00:31:11,744 --> 00:31:13,955
‎ผมคิดว่าเขาแค่พูดให้ดูดีไปงั้น

550
00:31:14,038 --> 00:31:17,667
‎และหลังจากนั้นห้าหรือหกปี ผมก็เริ่มฟัง

551
00:31:17,750 --> 00:31:19,794
‎และเข้าใจสิ่งที่เขาบอก

552
00:31:19,878 --> 00:31:22,088
‎ถ้าคุณฟัง คุณจะได้ยิน

553
00:31:22,171 --> 00:31:26,467
‎แต่คุณต้องรู้คุณค่าของสิ่งที่คุณได้ยินซะก่อนนะ

554
00:31:26,551 --> 00:31:30,638
‎(เธอเกิดมาก็เสียสไตรค์ไปสองครั้ง
‎ก่อนที่จะมายืนบนแท่นซะอีก)

555
00:31:30,722 --> 00:31:34,142
‎(เธอต้องตั้งใจตีให้ดี
‎สังเกตลูกโค้งจากมุมด้านในอยู่เสมอ)

556
00:31:34,225 --> 00:31:35,059
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)

557
00:31:35,143 --> 00:31:38,396
‎(ทอนย่า : มันคือชีวิตฉันด้วย
‎นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เห็น)

558
00:31:38,479 --> 00:31:39,314
‎(คิง เฮดลีย์)

559
00:31:39,397 --> 00:31:42,609
‎(คิง : ชีวิตเธอคือชีวิตฉัน
‎นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เห็น)

560
00:31:42,692 --> 00:31:45,111
‎(ไบนัม : ตอนนี้ผมเห็นคุณแล้ว คุณลูมิส

561
00:31:45,236 --> 00:31:47,447
‎(การมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์)

562
00:31:47,614 --> 00:31:49,616
‎ลืมว่ามันร้องยังไง)

563
00:31:50,366 --> 00:31:51,826
‎(เมมฟิส : เสรีภาพนั้นหนักอึ้ง)

564
00:31:51,910 --> 00:31:52,744
‎(รถไฟคู่ขนาน)

565
00:31:52,827 --> 00:31:55,830
‎นายต้องแบกเสรีภาพไว้บนบ่า

566
00:31:55,914 --> 00:31:59,250
‎ใช้บ่าแบกมันไว้
‎และหวังว่าหลังของนายจะรับไหว)

567
00:31:59,334 --> 00:32:02,962
‎ออกัสต์ วิลสันคือบลูส์ เขาคือเพลงเศร้า

568
00:32:03,046 --> 00:32:07,091
‎ดังนั้นสิ่งที่คุณต้องทำคือฟังเพลงเศร้านั้น

569
00:32:08,176 --> 00:32:10,136
‎บทละครของเชกสเปียร์จะเป็นแบบ...

570
00:32:12,263 --> 00:32:13,765
‎และออกัสต์ วิลสันจะเป็นแบบ...

571
00:32:16,392 --> 00:32:20,021
‎มันเป็นท่วงทำนองการพูดที่คุณได้ยินที่บ้าน

572
00:32:20,104 --> 00:32:21,773
‎เขาพูดกับพวกเรา

573
00:32:21,856 --> 00:32:24,484
‎เขาพูดกับผม ผมคิดว่า "โอ้ นั่นป้าผมเลย"

574
00:32:24,567 --> 00:32:25,985
‎(มอลลี่ : ฉันไม่ไว้ใจชายพวกนี้

575
00:32:27,362 --> 00:32:30,573
‎เพราะตัวละครใกล้เคียงกับพวกเขามาก

576
00:32:30,657 --> 00:32:33,242
‎มันง่ายที่จะแสดงเป็นตัวละครนั้น

577
00:32:33,326 --> 00:32:39,290
‎บางครั้งคุณต้องใช้การแสดงท่าทาง
‎เพื่อสื่อจินตนาการหรือความเป็นคุณ

578
00:32:39,374 --> 00:32:44,462
‎มอลลี่คือสาวในยุคเก่า

579
00:32:46,673 --> 00:32:48,299
‎คุณรู้จักเพลงนี้ไหม

580
00:32:48,383 --> 00:32:50,218
‎เธอเป็นสาวหุ่นสะบึ้ม

581
00:32:50,301 --> 00:32:53,304
‎เพลงนี้แหละ มันเหมือนเพลงประจำตัวของมอลลี่

582
00:32:53,388 --> 00:32:55,181
‎มอลลี่เป็นสาวสวย

583
00:32:55,264 --> 00:32:57,809
‎ผมจำได้ว่าอ่านบทตอนที่เขากำลังจะไปเอารูป

584
00:32:57,892 --> 00:32:59,435
‎(คิง เฮดลีย์)

585
00:32:59,560 --> 00:33:01,229
‎และเจ้าของร้านบอกว่าเขารับรูปไม่ได้

586
00:33:01,354 --> 00:33:02,605
‎ถึงแม้เขาจะมีใบรับรูป

587
00:33:02,689 --> 00:33:03,773
‎เขาโกรธมากในเรื่องนั้น

588
00:33:03,856 --> 00:33:06,526
‎เขารู้สึกว่าโลกไม่ควรซับซ้อน

589
00:33:06,609 --> 00:33:10,571
‎ทุกอย่างที่พวกเขาระบุไว้ ก็ควรจะเป็นตามนั้น

590
00:33:10,655 --> 00:33:15,743
‎และผมรู้สึกเหมือนกันกับเขาในเรื่องนี้

591
00:33:15,827 --> 00:33:19,205
‎(คิง เฮดลีย์ที่สอง ออกัสต์ วิลสัน)

592
00:33:22,083 --> 00:33:24,585
‎ช่วงเวลาไหนที่คุณบอกกับตัวเองว่า

593
00:33:24,669 --> 00:33:25,920
‎"ตอนนี้ฉันคือนักเขียนบท"

594
00:33:26,004 --> 00:33:27,505
‎ผมเขียนบทละครเรื่องจิตนีย์ขึ้นมา

595
00:33:27,588 --> 00:33:29,716
‎ซึ่งผมส่งมันไปที่ศูนย์ละครเวทียูจีน โอนีล

596
00:33:29,799 --> 00:33:31,676
‎มันมีการประชุมนักเขียนบทละครแห่งชาติ

597
00:33:31,759 --> 00:33:33,011
‎และพวกเขาส่งมันกลับมา

598
00:33:33,136 --> 00:33:34,345
‎(โรงละครอาเธเนียม)

599
00:33:34,929 --> 00:33:36,472
‎จิตนีย์เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

600
00:33:36,597 --> 00:33:40,601
‎จิตนีย์เป็นเหมือนแท็กซี่เถื่อน
‎ซึ่งเกิดจากสถานีรถแท็กซี่เถื่อน

601
00:33:40,685 --> 00:33:42,937
‎ในพิตต์เบิร์กในยุค 70 ซึ่งเรารื้อ...

602
00:33:43,062 --> 00:33:45,982
‎จากอาคารที่เคยเป็นสถานีรถแท็กซี่มาก่อน

603
00:33:46,190 --> 00:33:48,151
‎จากนั้นหนึ่งในบทละครของคุณได้รับการยอมรับ

604
00:33:48,276 --> 00:33:50,862
‎- เรื่องอะไร
‎- เพลงแบล็ก บอตทอมของมา เรนีย์

605
00:33:50,987 --> 00:33:52,989
‎และการประชุมนักเขียนบทละครแห่งชาติโอนีล

606
00:33:53,114 --> 00:33:55,199
‎มีโครงการทดลองเล่นบทละครใหม่ในช่วงฤดูร้อน

607
00:33:55,283 --> 00:33:57,618
‎- ใช่ครับ มัน...
‎- มันเป็นหนึ่งในเรื่องที่เป็นที่รู้จัก

608
00:33:57,702 --> 00:34:00,913
‎และมันเป็นโอกาสที่คุณได้เข้าใจว่า
‎อะไรใช้ได้ผลและไม่ได้ผล

609
00:34:00,997 --> 00:34:03,624
‎ใช่ครับ ผมไปถึงจุดนั้นและผมคิดว่า...

610
00:34:03,708 --> 00:34:06,878
‎"ผมเป็นนักเขียนบทละคร
‎เพราะผมได้ร่วมงานกับพวกเขา"

611
00:34:06,961 --> 00:34:10,380
‎(ศูนย์ละครเวทียูจีน โอนีล
‎จุดศูนย์กลางละครเวทีแห่งชาติอเมริกา)

612
00:34:10,465 --> 00:34:12,800
‎ที่ศูนย์โอนีล จะมีการอ่านบทละครที่ส่งเข้ามา

613
00:34:12,884 --> 00:34:14,052
‎โดยไม่มีการแบ่งแยก

614
00:34:14,135 --> 00:34:16,429
‎คุณจะไม่รู้ชื่อผู้เขียนหรือมีอคติใดๆ กับบทละคร

615
00:34:17,889 --> 00:34:20,766
‎คุณแค่ต้องเลือกเรื่องราวที่จับใจคุณ

616
00:34:21,684 --> 00:34:24,478
‎นักเขียนบทละครเป็นอาชีพที่สันโดษในหลายแง่มุม

617
00:34:24,562 --> 00:34:29,192
‎และการอยู่ในสถานที่ที่มีกลุ่มนักเขียนเก่งๆ
‎จำนวนแปด สิบหรือสิบสองคน

618
00:34:29,275 --> 00:34:31,944
‎ที่รู้ว่าความโดดเดี่ยวนั้นมันยากแค่ไหน

619
00:34:32,027 --> 00:34:35,864
‎ได้แบ่งปันเรื่องราวของคุณกับทั้งโลก
‎ซึ่งผมคิดว่ามันสำคัญมาก

620
00:34:35,947 --> 00:34:38,743
‎ผมรู้ว่าออกัสต์รู้ซึ้งถึงคุณค่า
‎ที่ได้ค้นพบคนแบบเดียวกับเขา

621
00:34:39,619 --> 00:34:41,746
‎ออกัสต์มีละครเวทีกับเราหกเรื่อง

622
00:34:41,829 --> 00:34:45,208
‎เราไม่เปิดให้มีการวิจารณ์ใดๆ
‎เพราะมันเป็นผลงานในช่วงพัฒนา

623
00:34:45,291 --> 00:34:47,418
‎เราต้องการปกป้องนักเขียนและผลงานเอาไว้

624
00:34:47,502 --> 00:34:51,714
‎แต่แน่นอนว่าเรายังคงเชิญ
‎บุคคลในวงการมาชมผลงาน

625
00:34:52,507 --> 00:34:54,842
‎นำไปสู่การวิจารณ์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์

626
00:34:54,926 --> 00:34:56,469
‎เกี่ยวกับการห้ามวิจารณ์ของเรา

627
00:34:56,552 --> 00:34:59,263
‎โดยเขียนชื่นชมเกี่ยวกับนักเขียนหน้าใหม่

628
00:35:00,056 --> 00:35:02,850
‎ของศูนย์โอนีลและการเปิดตัวออกัสต์

629
00:35:02,975 --> 00:35:07,522
‎(ศูนย์โอนีลได้ค้นพบนักเขียนบทละคร
‎ผู้ไม่ธรรมดา)

630
00:35:07,605 --> 00:35:12,026
‎(วิลสันเปล่งประกาย
‎ด้วยพลังขับเคลื่อนด้านละครเวทีของเขา)

631
00:35:12,110 --> 00:35:13,778
‎(เรื่องราวของมา เรนีย์)

632
00:35:13,861 --> 00:35:15,279
‎(นักเขียนบทละครเด่นด้วยดนตรี)

633
00:35:16,489 --> 00:35:19,534
‎และรางวัลโทนี่อวอร์ด
‎สาขาบทละครยอดเยี่ยมคือ รั้วใดมิอาจกั้น

634
00:35:19,659 --> 00:35:22,161
‎(บทละครยอดเยี่ยม รั้วใดมิอาจกั้น
‎ผู้เขียน ออกัสต์ วิลสัน)

635
00:35:22,870 --> 00:35:25,123
‎รางวัลนี้สำหรับซากิน่า ลูกสาวของผม
‎ครอบครัวผม

636
00:35:25,206 --> 00:35:26,749
‎และผู้ที่เหมือนทรอย แมกซ์สันทุกคน

637
00:35:30,461 --> 00:35:33,548
‎เขาได้รับรางวัลเกียรติยศจำนวนมากได้แก่
‎รางวัลนักวิจารณ์แห่งนิวยอร์ก

638
00:35:33,631 --> 00:35:36,843
‎ดราม่าเดสก์ อวอร์ด โทนี่อวอร์ด
‎และรางวัลพูลิตเซอร์สองรางวัล

639
00:35:36,926 --> 00:35:40,680
‎ซึ่งทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักเขียนบทละคร
‎ที่โดดเด่นที่สุดของอเมริกา

640
00:35:46,352 --> 00:35:48,479
‎เขายิ่งใหญ่ในวงการ
‎นักเขียนบทละครของอเมริกา

641
00:35:48,646 --> 00:35:51,107
‎มันเป็นบทละครที่จะถูกนำไปแสดงเหมือน...

642
00:35:51,190 --> 00:35:53,568
‎การแสดงบทละครของเชกสเปียร์ทั่วโลก

643
00:35:53,693 --> 00:35:57,029
‎แกอาศัยอยู่ในบ้านฉัน
‎แกนอนบนที่นอนหมอนมุ้งของฉัน

644
00:35:57,363 --> 00:36:00,658
‎แกมีข้าวกินอิ่มท้องเพราะแกเป็นลูกของฉัน

645
00:36:00,867 --> 00:36:03,369
‎แกเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน
‎ไม่ใช่เพราะฉันชอบแก

646
00:36:03,703 --> 00:36:07,415
‎แต่มันเป็นบุญที่นายมองผู้หญิงเป็น

647
00:36:07,748 --> 00:36:11,127
‎และได้เห็นเส้นผมของเธอแม้เพียงไม่กี่เส้น

648
00:36:11,419 --> 00:36:13,671
‎แค่เพราะเธอนอนถ่างขาให้ผู้ชายได้...

649
00:36:13,754 --> 00:36:15,756
‎ไม่ได้ทำให้เธอเป็นผู้หญิงหรอกนะ ฉันบอกเธอ

650
00:36:15,923 --> 00:36:18,050
‎เธอเป็นเด็ก เธอไม่รู้จักชีวิตหรอก

651
00:36:18,134 --> 00:36:20,636
‎เธอต้องรู้อะไรบ้าง ใครจะสอนเธอ
‎ฉันจะจัดการเอง

652
00:36:20,720 --> 00:36:23,723
‎ความจริงที่ว่าตัวละคร
‎และเรื่องราวที่ออกัสต์เขียนขึ้นมา

653
00:36:23,806 --> 00:36:26,475
‎ช่วยให้นักแสดงที่แสดงบทนั้น
‎ทำให้เสียงเหล่านี้มีพลัง

654
00:36:28,102 --> 00:36:31,022
‎(รางวัลโทนี่ 1987 นักแสดงชายยอดเยี่ยม
‎เจมส์ เอิร์ล โจนส์)

655
00:36:31,105 --> 00:36:33,900
‎(รางวัลโทนี่ 1992 นักแสดงยอดเยี่ยม
‎ลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น)

656
00:36:33,983 --> 00:36:36,402
‎(รางวัลโทนี่ 2001 นักแสดงยอดเยี่ยม
‎วิโอลา เดวิส)

657
00:36:36,485 --> 00:36:39,655
‎(รางวัลโทนี่ 2010 นักแสดงยอดเยี่ยม
‎เดนเซล วอชิงตัน รั้วใดมิอาจกั้น)

658
00:36:39,780 --> 00:36:40,990
‎(จิตนีย์)

659
00:36:41,824 --> 00:36:44,118
‎จากนั้นนักแสดงรุ่นใหม่ผู้มีความมุ่งมันก็เห็น

660
00:36:44,202 --> 00:36:45,995
‎ว่ามันเป็นไปได้ที่จะเข้าสู่วงการละครเวที

661
00:36:46,078 --> 00:36:47,747
‎เพื่อให้เรื่องราวของพวกเขามีคุณค่า

662
00:36:53,336 --> 00:36:56,005
‎มันน่าทึ่งมาก โอพระเจ้า

663
00:36:56,214 --> 00:36:59,634
‎ผมอยากบอกว่าผมได้อะไรเยอะมาก
‎และมันเป็นแรงบันดาลใจให้กับผม

664
00:36:59,717 --> 00:37:00,551
‎ดี ดี

665
00:37:00,760 --> 00:37:01,886
‎ออกัสต์ทำสำเร็จ

666
00:37:01,969 --> 00:37:04,096
‎อ่านบทละครทั้งหมดของเขาด้วยล่ะ

667
00:37:04,180 --> 00:37:06,057
‎- ครับ
‎- เขาเขียนไว้สิบเรื่อง

668
00:37:06,140 --> 00:37:08,684
‎เขาเป็นนักเขียนบทละคร
‎ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของประเทศ

669
00:37:10,144 --> 00:37:13,940
‎ใช่ ไม่มีใครทำได้ เทนเนสซีก็ทำได้ไม่ถึง

670
00:37:14,315 --> 00:37:16,817
‎ไม่มีช่วงที่กร่อยเลย...

671
00:37:16,901 --> 00:37:19,445
‎เราละสายตาไม่ได้เลย

672
00:37:19,528 --> 00:37:21,239
‎- ดีใจที่นายสนุกกับมันนะ
‎- ผมสนุกมาก

673
00:37:21,322 --> 00:37:22,865
‎- นายมาแข่งด้วยรึเปล่า
‎- ครับ

674
00:37:23,032 --> 00:37:25,993
‎ผมเข้ารอบสุดท้าย
‎หวังว่าจะได้รางวัลระดับประเทศ

675
00:37:26,077 --> 00:37:27,870
‎- เรื่องไหน
‎- คิง เฮดลีย์ที่สองครับ

676
00:37:27,954 --> 00:37:28,871
‎- เยี่ยม
‎- ครับ

677
00:37:28,955 --> 00:37:30,748
‎ผมชอบมันมาก เป็นเรื่องที่ผมอยากดู

678
00:37:30,831 --> 00:37:34,502
‎มันเป็นบทละครและพูดคนเดียวที่บทยาวมาก

679
00:37:34,585 --> 00:37:36,045
‎นายทำได้ แค่สนุกไปกับมัน

680
00:37:36,128 --> 00:37:38,714
‎การแสดงเป็นเรื่องยอดเยี่ยม
‎แค่อย่าให้คนดูจับได้

681
00:37:38,798 --> 00:37:40,258
‎- เข้าใจไหม
‎- ชอบจัง

682
00:37:40,591 --> 00:37:44,053
‎ใช่ นายมีบทพูดแล้ว
‎จงตั้งผลลัพธ์สุดท้ายไว้ในใจ

683
00:37:44,679 --> 00:37:47,014
‎คุณหมายความว่ายังไง ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม

684
00:37:47,556 --> 00:37:49,976
‎ได้สิ นายต้องรู้ว่าตอบจบของมันจะเป็นยังไง

685
00:37:50,059 --> 00:37:51,894
‎นายต้องรู้ว่านายต้องการผลลัพธ์แบบไหน

686
00:37:51,978 --> 00:37:53,938
‎นายต้องเริ่มตรงนั้น

687
00:37:54,021 --> 00:37:56,357
‎ผู้ชมไม่รู้หรอก
‎เพราะนายเป็นผู้นำเสนอให้กับพวกเขา

688
00:37:56,440 --> 00:37:58,609
‎แต่นายต้องตั้งผลลัพธ์ในใจตั้งแต่ต้น

689
00:37:58,693 --> 00:38:01,237
‎- ผมจะได้ควบคุมการแสดงได้ใช่ไหม
‎- นั่นคือวิธีการแสดง

690
00:38:01,320 --> 00:38:02,697
‎มันเยี่ยมมากครับ ขอบคุณ

691
00:38:02,780 --> 00:38:05,700
‎ตอนนี้ผมได้มุมมองการแสดงใหม่แล้ว ขอบคุณมาก

692
00:38:05,783 --> 00:38:07,201
‎- นายเข้าใจใช่ไหม
‎- แน่นอน

693
00:38:09,078 --> 00:38:12,415
‎นักแสดงใช้ชีวิตต่างออกไป

694
00:38:12,498 --> 00:38:14,542
‎เพราะเราต้องเป็นนักสังเกต

695
00:38:14,625 --> 00:38:18,254
‎ฉักมักจะพูดเสมอว่าเราเป็นนักสังเกต
‎และหัวขโมย

696
00:38:18,337 --> 00:38:22,925
‎คุณต้องเห็นในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ตลอดเวลา

697
00:38:23,009 --> 00:38:27,263
‎การที่มีคนคอตก เมื่อคุณพูดอะไรบางอย่างกับเขา

698
00:38:27,346 --> 00:38:29,765
‎และคุณคิดว่า "ทำไมพวกเขาทำอย่างนั้น

699
00:38:30,808 --> 00:38:32,810
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาในอดีตเหรอ

700
00:38:32,893 --> 00:38:35,688
‎พวกเขาเจ็บปวดเหรอ
‎พวกเขาไม่ชอบฉันเหรอ"

701
00:38:37,273 --> 00:38:39,275
‎ฉันต้องสังเกตแม่ของฉัน

702
00:38:39,358 --> 00:38:43,779
‎ฉันต้องสังเกตผู้หญิงผิวดำทุกคนที่ฉันเห็น

703
00:38:43,863 --> 00:38:46,824
‎ไม่ว่าจะตอนอยู่บนรถเมล์ รถไฟ เดินอยู่ตามถนน

704
00:38:46,907 --> 00:38:48,617
‎เขานั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์

705
00:38:48,701 --> 00:38:51,120
‎แต่ดูสิว่าเขากินอะไรอยู่และเขากินมันยังไง

706
00:38:52,288 --> 00:38:54,248
‎คุณเห็นวิธีการยิ้มของเขาไหม

707
00:38:54,332 --> 00:38:55,791
‎คุณเห็นหน้าที่บึ้งของเขารึเปล่า

708
00:38:55,875 --> 00:38:58,336
‎ผมอาจเดินเข้าไปในร้านสตาร์บัค

709
00:38:58,419 --> 00:39:01,672
‎และสังเกตความแตกต่าง
‎ของผู้คนที่อยู่ในนั้น

710
00:39:01,756 --> 00:39:04,091
‎มีคนที่ถูกสัมภาษณ์อยู่ด้านนี้

711
00:39:04,175 --> 00:39:06,677
‎มีคนที่กำลังคุยกับแม่ของเขา
‎นั่นอาจจะเป็นข่าวร้าย

712
00:39:06,761 --> 00:39:09,847
‎มีบาริสต้าที่ไม่ชอบงานของเธอ

713
00:39:09,930 --> 00:39:14,185
‎ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ ฟังบทสนทนา
‎และการใช้ชีวิตของพวกเขา

714
00:39:14,268 --> 00:39:16,854
‎พอเข้าใจไหม และมันทำให้ผมคิด

715
00:39:16,937 --> 00:39:20,900
‎คุณสังเกตความสุดขั้วของมนุษยชาติ

716
00:39:20,983 --> 00:39:24,070
‎และมันตลกดีที่ออกัสต์ วิลสันก็ทำแบบเดียวกัน

717
00:39:24,153 --> 00:39:27,239
‎เขาจะไปที่ร้านกาแฟและจดบันทึก

718
00:39:27,323 --> 00:39:30,159
‎และเขียนสิ่งที่ผู้คนรอบๆ ตัวเขาพูด

719
00:39:30,242 --> 00:39:31,786
‎ผมถามถึงวิธีการเขียนของเขา

720
00:39:31,869 --> 00:39:34,330
‎และเขาบอกว่าเขาจะปิดประตู

721
00:39:34,413 --> 00:39:37,208
‎ปิดผาม่านและทุกๆ อย่าง

722
00:39:37,291 --> 00:39:41,045
‎แล้วตัวละครจะเข้ามาในห้อง
‎และบอกเขาว่าต้องเขียนอะไร

723
00:39:42,713 --> 00:39:44,632
‎ผมเริ่มเขียนบทละครของยุค 80

724
00:39:44,715 --> 00:39:46,967
‎ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับชาวอเมริกันผิวดำ

725
00:39:47,051 --> 00:39:49,011
‎เด็กหนุ่มที่มีปืนในปี 1984

726
00:39:49,095 --> 00:39:52,223
‎ผมเริ่มเขียนตัวละครที่มีรอยแผลเป็นบนหน้า

727
00:39:52,306 --> 00:39:54,725
‎โดยทั่วไปผมจะเริ่มด้วยบทสนทนาสักบรรทัด

728
00:39:54,809 --> 00:39:58,396
‎บรรทัดที่ผมเริ่มผมมันเป็นฉากที่อยู่ในคุก

729
00:39:58,479 --> 00:40:00,189
‎เขาถาม "นายได้แผลเป็นมาจากไหน"

730
00:40:00,272 --> 00:40:02,900
‎ไม่ใช่ "ได้มายังไง" แต่เป็น "ได้มาจากไหน"

731
00:40:02,983 --> 00:40:05,277
‎แบบว่าเดินบนถนนแล้วได้มันมาเหรอ

732
00:40:05,361 --> 00:40:06,737
‎หรือ "นายไปได้มาจากไหน"

733
00:40:06,821 --> 00:40:08,489
‎เขาอาจคิดว่าเขาอยากมีเหมือนกัน

734
00:40:08,572 --> 00:40:09,907
‎ผมเลยหัวเราะ

735
00:40:09,990 --> 00:40:13,077
‎และหยิบใบมีดโกนออกมา
‎และตวัดไปที่หน้าของเขา

736
00:40:13,160 --> 00:40:14,412
‎และพูดว่า "ตอนนี้นายมีแล้ว"

737
00:40:16,455 --> 00:40:18,207
‎ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน

738
00:40:18,999 --> 00:40:21,252
‎เขากรีดหน้าฉันด้วยใบมีดโกนและฉันตกตะลึง

739
00:40:21,335 --> 00:40:23,838
‎มันเหมือนมีคนเปิดไฟจ้า

740
00:40:23,921 --> 00:40:27,216
‎ทุกอย่างนิ่งงันและฉันเห็นเขายิ้ม

741
00:40:28,008 --> 00:40:29,176
‎ฉันนึกอะไรออก

742
00:40:30,803 --> 00:40:34,515
‎ฉันอยากให้นายพูดบทให้ดีและเสียงดังมาที่ฉัน

743
00:40:35,015 --> 00:40:37,017
‎จากจุดที่นายยืน

744
00:40:40,563 --> 00:40:42,148
‎เพอร์เนลทำให้ฉันฆ่าเขา

745
00:40:43,566 --> 00:40:45,443
‎เพอร์เนลเรียกฉันว่าไอ้มืด

746
00:40:45,526 --> 00:40:47,945
‎ฉันบอกว่า "ฉันชื่อคิง"

747
00:40:48,737 --> 00:40:50,364
‎ดี ดี ดี

748
00:40:50,448 --> 00:40:52,908
‎แล้วนายได้มันมายังไง

749
00:40:53,492 --> 00:40:56,245
‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน
‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน

750
00:40:57,538 --> 00:40:59,790
‎แล้ว บูม! นายโดนกรีด

751
00:41:02,209 --> 00:41:05,546
‎แล้วนายคิดว่าความรู้สึกนึกคิดของเขาเป็นยังไง
‎เป็นไปอย่างช้าๆ ไหม

752
00:41:05,629 --> 00:41:09,800
‎หรือเป็นขั้นเป็นตอนหรือเป็นไปอย่างรวดเร็ว

753
00:41:09,884 --> 00:41:12,052
‎จังหวะเป็นยังไง

754
00:41:12,136 --> 00:41:13,596
‎มันดูกระแทก

755
00:41:13,679 --> 00:41:15,097
‎- ใช่
‎- หวดอย่างแรง

756
00:41:15,181 --> 00:41:18,225
‎ใช่ แล้วจากนั้นเขาก็อะไร

757
00:41:18,309 --> 00:41:20,478
‎เขาคิดอะไรบางอย่างใช่ไหม

758
00:41:20,561 --> 00:41:22,438
‎- ดี มาเริ่มอีกที
‎- ครับ

759
00:41:23,397 --> 00:41:28,777
‎ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก
‎ฉันก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างร้อนๆ บนหน้า

760
00:41:28,861 --> 00:41:30,321
‎- ดี
‎- ความร้อนผ่าว

761
00:41:30,404 --> 00:41:32,239
‎จากนั้นก็มีบางอย่างที่เปียกและอุ่น

762
00:41:32,323 --> 00:41:34,283
‎- ดี
‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน

763
00:41:34,366 --> 00:41:37,369
‎- ดี
‎- เขากรีดหน้าฉันด้วยใบมีดโกนและฉันตะลึงงัน

764
00:41:37,453 --> 00:41:39,497
‎- ใช่แล้ว
‎- ฉันบอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไร

765
00:41:40,498 --> 00:41:43,334
‎ไม่เป็นไร คิงยังคงอยู่"

766
00:41:43,417 --> 00:41:46,545
‎ประกาศออกไปชัดๆ แก่คนทั้งโลก

767
00:41:46,629 --> 00:41:47,880
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร

768
00:41:47,963 --> 00:41:50,216
‎คิงยังคงอยู่"

769
00:41:50,299 --> 00:41:53,802
‎- ว่าไงนะ
‎- คิงยังคงอยู่

770
00:42:00,726 --> 00:42:02,978
‎หวังว่าผมจะได้ไปนิวยอร์ก

771
00:42:03,062 --> 00:42:05,439
‎เพราะผมไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน

772
00:42:05,523 --> 00:42:10,277
‎หวังว่านี่จะเป็นโอกาสแรกของผม
‎ที่จะได้ขึ้นเครื่องบิน

773
00:42:10,361 --> 00:42:12,363
‎ผมอยากจะชนะการแข่งขันนี้มาก

774
00:42:12,446 --> 00:42:15,991
‎ผมอยากแสดงให้ทุกคนเห็นจริงๆ
‎ว่าผมมีคุณสมบัติ

775
00:42:18,160 --> 00:42:19,537
‎(โรงเรียนศิลปะชิคาโก)

776
00:42:20,871 --> 00:42:22,248
‎ถึงผมจะมั่นใจอย่างมาก

777
00:42:22,331 --> 00:42:24,124
‎ว่านี่คือสิ่งที่ผมอยากทำและผมอยากอยู่ที่นี่

778
00:42:24,208 --> 00:42:26,585
‎มันก็ยังเป็นการตัดสินใจที่ยากยิ่งที่จะเดินทางนี้

779
00:42:26,669 --> 00:42:31,006
‎เพราะผมรู้ว่า... พ่อและพี่ชายของผม

780
00:42:31,090 --> 00:42:34,510
‎พวกเขาจะไม่เข้าใจผมไปอีกสี่ปี

781
00:42:34,593 --> 00:42:35,886
‎กางแขนแบบนี้

782
00:42:37,555 --> 00:42:39,390
‎โอเค ก้มหน้า พร้อมนะ

783
00:42:39,473 --> 00:42:41,517
‎ด้วยเหตุนี้จึงมีความรู้สึกเร่งด่วนในตัวของผม

784
00:42:41,600 --> 00:42:44,186
‎ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง มันควรเกิดขึ้นโดยเร็ว

785
00:42:44,270 --> 00:42:46,605
‎จะต้องมีเหตุผลในการที่ผมจะทิ้งมันไป

786
00:42:46,689 --> 00:42:48,524
‎ผมไม่ได้มาที่นี่โดยไม่มีเหตุผล

787
00:42:49,900 --> 00:42:52,444
‎ฉันอยากชนะจริงๆ

788
00:42:53,696 --> 00:42:56,282
‎ฉันอยากเล่นละครบรอดเวย์ ฉันอยากทำมันมาก

789
00:42:56,365 --> 00:42:57,825
‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

790
00:42:57,908 --> 00:42:59,910
‎หากฉันสนใจมันแล้ว ฉันจะทำมันให้ได้

791
00:43:00,619 --> 00:43:03,455
‎ฉันต้องการมากกว่านี้

792
00:43:04,790 --> 00:43:08,794
‎พ่อแม่แท้ๆ ของผมไม่สนับสนุนความฝันของผม
‎ในการเป็นนักแสดง

793
00:43:08,877 --> 00:43:12,006
‎พวกเขาไม่เห็นว่าความบันเทิง
‎เป็นหนทางสู่ความสำเร็จ

794
00:43:12,089 --> 00:43:14,842
‎ดังนั้นผมจึงต้องออกจากบ้านพ่อแม่แท้ๆ ของผม

795
00:43:14,925 --> 00:43:15,884
‎พวกเขาให้ผมออกมา

796
00:43:16,135 --> 00:43:20,347
‎เมียของเขาคือผู้ที่ผลักดันให้เขาไปถึงจุดสูงสุดนี้

797
00:43:22,016 --> 00:43:25,144
‎บางครั้งผมรู้สึกว่าผมต้องทำมัน
‎เพราะพวกเขาบอกว่าผมทำไม่ได้

798
00:43:25,227 --> 00:43:30,524
‎แต่ความทะเยอทะยานของผมก็เกิดขึ้น
‎เพราะผมอยากทำมันด้วย

799
00:43:31,358 --> 00:43:32,901
‎เพราะผมรักมัน

800
00:43:33,611 --> 00:43:35,654
‎- รู้สึกยังไงบ้าง
‎- ดีครับ

801
00:43:35,738 --> 00:43:38,157
‎- คิดอะไรอยู่
‎- ผมไม่รู้เลย

802
00:43:39,366 --> 00:43:41,994
‎กลัวอะไรไหมหรือรู้สึกค่อนข้างดี

803
00:43:43,829 --> 00:43:45,831
‎ทุกอย่างเลย ผมกลัวทุกอย่าง

804
00:43:45,914 --> 00:43:49,585
‎เมื่ออยู่บนเวที มันตื่นเต้นมาก

805
00:43:50,586 --> 00:43:53,797
‎ผมลุ้นมาก ครอบครัวของผมลุ้นตัวโก่ง

806
00:43:54,923 --> 00:43:55,841
‎เพื่อที่จะได้ไปต่อ

807
00:43:57,217 --> 00:44:03,140
‎ฉันอยากแสดง เพื่อส่งผลต่อผู้คน
‎สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น

808
00:44:03,932 --> 00:44:06,185
‎และมุมมองที่ฉันสามารถดึงออกมาได้

809
00:44:06,268 --> 00:44:09,772
‎ทำให้ฉันมีคุณค่ามากขึ้น
‎ในฐานะคนๆ หนึ่งและศิลปิน

810
00:44:12,900 --> 00:44:15,986
‎เกิดมายากจนข้นแค้น

811
00:44:16,070 --> 00:44:19,490
‎โตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่
‎เป็นครอบครัวผิวดำเพียงครอบครัวเดียว

812
00:44:19,573 --> 00:44:23,118
‎ที่อยู่ในเซนทรัล ฟอลส์และรู้สึกเหมือนไร้ตัวตน

813
00:44:23,869 --> 00:44:25,746
‎โตขึ้นมาในความไม่ปกติ

814
00:44:26,622 --> 00:44:28,666
‎การแสดงยื่นมือให้ฉัน

815
00:44:30,084 --> 00:44:31,585
‎เหมือนมันช่วยฉัน

816
00:44:32,795 --> 00:44:34,171
‎มันช่วยฉันไว้

817
00:44:37,549 --> 00:44:40,177
‎(รอบชิงแชมป์ระดับภูมิภาค)

818
00:44:40,260 --> 00:44:43,055
‎(ในแต่ละเมือง
‎นักเรียน 20 อันดับแรกจะแข่งกัน

819
00:44:43,138 --> 00:44:46,183
‎ผู้ชนะ 2 อันดับแรกจะได้เข้าแข่งรอบสุดท้าย
‎ระดับประเทศที่บรอดเวย์)

820
00:44:47,142 --> 00:44:49,978
‎(ชิคาโก)

821
00:44:51,438 --> 00:44:52,690
‎เฮ้

822
00:44:54,858 --> 00:44:56,944
‎มันแปลกๆ ที่มาคนเดียว

823
00:44:58,195 --> 00:44:59,822
‎ผมจะเป็นตัวแทนที่ดีของโรงเรียน

824
00:45:00,781 --> 00:45:01,865
‎โอพระเจ้า

825
00:45:01,949 --> 00:45:03,742
‎มันใหญ่มาก

826
00:45:05,077 --> 00:45:06,995
‎(พอร์ตแลนด์)

827
00:45:08,288 --> 00:45:12,209
‎จำไว้ว่า พวกเธอเป็นผู้ที่มอบบางอย่างให้ผู้ชม

828
00:45:12,292 --> 00:45:13,961
‎มันเป็นสิ่งที่น่าสรรเสริญ

829
00:45:14,044 --> 00:45:15,671
‎- ในแต่ละวัน...
‎- ในแต่ละวัน...

830
00:45:15,754 --> 00:45:17,548
‎- เราจะดึขึ้นเรื่อยๆ
‎- เราจะดึขึ้นเรื่อยๆ

831
00:45:17,965 --> 00:45:20,134
‎- จนไม่มีผู้ใดเอาชนะได้
‎- จนไม่มีผู้ใดเอาชนะได้

832
00:45:20,217 --> 00:45:22,136
‎- ไม่มีใครเอาชนะได้
‎- ไม่มีใครเอาชนะได้

833
00:45:22,219 --> 00:45:23,470
‎- เอเมน
‎- เอเมน

834
00:45:23,554 --> 00:45:25,139
‎หนึ่ง สอง สาม!

835
00:45:25,264 --> 00:45:27,391
‎ออกัสต์ วิลสัน!

836
00:45:30,060 --> 00:45:33,689
‎พระเจ้า ข้าขอภาวนาให้ท่าน
‎ช่วยปัดเป่าความเครียด...

837
00:45:34,273 --> 00:45:36,233
‎ให้วันนี้เราสนุกและมีความสุขด้วยเถิด

838
00:45:36,316 --> 00:45:37,484
‎- เอเมน
‎- เอเมน

839
00:45:41,530 --> 00:45:43,824
‎ฉันทิ้งเธอไว้กับแม่เธอเพื่อความปลอดภัย

840
00:45:43,907 --> 00:45:46,452
‎- นิวยอร์กไม่เหมือนใคร
‎- นิวยอร์กไม่เหมือนใคร

841
00:45:46,618 --> 00:45:48,495
‎คุณรู้ว่าคุณต้องการนิวยอร์กที่ไม่เหมือนใคร

842
00:45:48,579 --> 00:45:50,372
‎คุณรู้ว่าคุณต้องการนิวยอร์กที่ไม่เหมือนใคร

843
00:45:53,584 --> 00:45:56,170
‎(นิวยอร์ก)

844
00:45:57,045 --> 00:45:59,840
‎(ลอสแอนเจลิส)

845
00:46:03,343 --> 00:46:05,179
‎(การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน)

846
00:46:07,222 --> 00:46:08,766
‎เริ่มเลย ได้เวลาแล้ว

847
00:46:09,391 --> 00:46:13,854
‎ขอต้อนรับสู่การแข่งบทพูดคนเดียว
‎ของออกัสต์ วิลสันประจำปี 2018

848
00:46:14,730 --> 00:46:18,108
‎วันนี้เรามาเพื่อสรรเสริญออกัสต์ วิลสัน
‎และผลงานของเขา

849
00:46:19,193 --> 00:46:22,029
‎นักแสดงเหล่านี้จะตีความบทบาท
‎จากบทละครเหล่านี้

850
00:46:22,112 --> 00:46:25,657
‎ในแบบที่จะสะท้อนวิธีการ
‎ที่เหมาะสมของพวกเขากับตัวละคร

851
00:46:25,741 --> 00:46:27,034
‎เธอจะทำได้ดี อยากกอดไหม

852
00:46:27,117 --> 00:46:28,869
‎- อยากสิ ฉันกังวล
‎- เธอจะทำได้ดี

853
00:46:28,952 --> 00:46:31,413
‎ไม่ใช่เพราะบทละครหรอก
‎แต่เป็นผู้คนที่ทำให้ฉันประหม่า

854
00:46:31,497 --> 00:46:36,502
‎ผมขอเสียงเชียร์ให้กับนักเรียนหน่อยครับ

855
00:46:39,171 --> 00:46:41,048
‎ฟังดูเหมือนเสียงคนเยอะมาก

856
00:46:41,131 --> 00:46:43,801
‎และขอแจ้งให้คุณรู้ว่า สองในสามของผู้ชนะ

857
00:46:43,884 --> 00:46:48,722
‎จะได้ไปแสดงที่โรงละครออกัสต์ วิลสัน
‎ในบรอดเวย์

858
00:46:48,806 --> 00:46:52,351
‎ที่การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน
‎ระดับประเทศในนครนิวยอร์ก

859
00:46:55,771 --> 00:46:56,605
‎ทุกคนพร้อมนะ

860
00:46:57,314 --> 00:47:03,529
‎ผู้เข้ารอบชิง 20 คนในการแข่งบทพูดคนเดียว
‎ของออกัสต์ วิลสันแห่งชิคาโก ประจำปี 2018

861
00:47:04,446 --> 00:47:05,280
‎เชิญเข้ามาได้

862
00:47:20,504 --> 00:47:23,257
‎คนแรกของเราคือฟรีดอม

863
00:47:27,886 --> 00:47:29,638
‎สวัสดีครับ ผมชื่อฟรีดอม มาร์ติน

864
00:47:29,721 --> 00:47:33,100
‎ผมจะแสดงบทไบนัม วอร์คเกอร์
‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์

865
00:47:36,895 --> 00:47:40,232
‎เธอพยายามบอกฉันว่า
‎ผู้หญิงทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย

866
00:47:41,024 --> 00:47:42,609
‎แต่เธอไม่เป็นไรงั้นสิ

867
00:47:43,485 --> 00:47:47,865
‎เธอเดินไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีฉัน โดยไม่มีผู้หญิง

868
00:47:48,657 --> 00:47:50,242
‎และเธอยังคงเป็นผู้ชาย

869
00:47:53,370 --> 00:47:56,540
‎มันเป็นบุญที่นายรู้จักการมองผู้หญิง

870
00:47:56,623 --> 00:47:59,167
‎และเห็นได้แม้เพียงผมไม่กี่เส้น

871
00:48:00,419 --> 00:48:01,837
‎หรือแก้มที่โค้งมนของเธอ

872
00:48:03,672 --> 00:48:06,258
‎มีทุกอย่างที่สมควรจะมี

873
00:48:11,597 --> 00:48:15,267
‎คณะลูกขุนเป็นชายผิวขาวเก้าคน
‎และหญิงผิวขาวสามคน

874
00:48:15,475 --> 00:48:17,102
‎พวกเขาตัดสินว่าฉันผิด

875
00:48:17,227 --> 00:48:18,478
‎พวกเขาไม่มองฉันด้วยซ้ำ

876
00:48:18,645 --> 00:48:21,106
‎ฉันบอกให้พวกเขามองฉัน มองที่แผลเป็นนี้

877
00:48:23,650 --> 00:48:26,320
‎ฉันไม่เคยเจอผู้ชายที่ไม่มีเจตนาร้ายต่อผู้อื่น

878
00:48:27,571 --> 00:48:30,073
‎พวกผู้ชายสร้างเด็กพวกนี้ขึ้นมา

879
00:48:30,157 --> 00:48:32,910
‎แล้วจากนั้นก็หนีไปปล่อยให้พวกเธอดูแลเด็กพวกนี้

880
00:48:37,039 --> 00:48:38,498
‎แฟนของสาวคนนี้

881
00:48:38,624 --> 00:48:43,211
‎ดึงมีดยาวเป็นฟุตออกมาอย่างช้าๆ

882
00:48:44,296 --> 00:48:47,174
‎หมอใช้เวลาสี่ชั่วโมง

883
00:48:47,257 --> 00:48:50,594
‎เย็บแผลให้ฉัน 112 เข็ม

884
00:48:50,677 --> 00:48:51,887
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร

885
00:48:52,930 --> 00:48:55,098
‎คิงยังคงอยู่"

886
00:49:00,020 --> 00:49:00,854
‎ขอบคุณครับ

887
00:49:08,153 --> 00:49:10,781
‎เราจะขอให้ผู้ชมยังคงนั่งอยู่กับที่

888
00:49:10,864 --> 00:49:13,575
‎ในขณะที่คณะกรรมการของเรากำลังหารือกัน

889
00:49:14,576 --> 00:49:15,786
‎เขายอดเยี่ยม

890
00:49:15,869 --> 00:49:17,579
‎ใช่ เขาทำได้ดี

891
00:49:17,663 --> 00:49:19,873
‎เขามีความชัดเจนมากจริงๆ

892
00:49:19,957 --> 00:49:22,793
‎นี่คือโครงการที่พยายามผลักดัน

893
00:49:22,876 --> 00:49:26,004
‎ให้มีบทละครของออกัสต์ วิลสัน
‎สอนในโรงเรียนรัฐบาล

894
00:49:26,088 --> 00:49:27,214
‎พวกเขาอ่านเชกสเปียร์ได้

895
00:49:27,297 --> 00:49:29,967
‎พวกเขาก็ควรอ่านออกัสต์ วิลสัน
‎ในโรงเรียนได้ จริงไหม

896
00:49:30,050 --> 00:49:33,804
‎งั้นมาตกลงกันที่อันดับหนึ่งและสองก่อนดีไหม

897
00:49:34,429 --> 00:49:36,348
‎ผมต้องการมอบ

898
00:49:36,431 --> 00:49:40,310
‎ชุดบทละครเวทีแห่งศตวรรษของออกัสต์ วิลสัน
‎ให้กับโรงเรียนของคุณ

899
00:49:40,394 --> 00:49:43,230
‎เพื่อที่นักเรียนคนอื่นๆ จะได้เข้าถึงผลงานเหล่านี้

900
00:49:44,523 --> 00:49:46,650
‎ผมเห็นด้วยกับสองคนที่ได้อันดับหนึ่งและสอง

901
00:49:56,868 --> 00:49:58,912
‎- พวกคุณพร้อมไหม
‎- พร้อม!

902
00:49:58,996 --> 00:50:01,790
‎ผู้ชนะอันดับสองที่จะได้ไปแข่งที่นครนิวยอร์ก

903
00:50:01,873 --> 00:50:03,667
‎และได้รับเงินรางวัล 250 ดอลลาร์คือ

904
00:50:03,750 --> 00:50:06,044
‎เจอราโด นาวาร์โร!

905
00:50:09,172 --> 00:50:12,676
‎และผู้ชนะอันดับหนึ่งของเรา

906
00:50:13,301 --> 00:50:14,428
‎แอรอน กาย

907
00:50:16,972 --> 00:50:19,641
‎ผู้ชนะอันดับหนึ่ง

908
00:50:19,725 --> 00:50:24,229
‎การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน
‎ระดับภูมิภาคแห่งรัฐชิคาโก ปี 2018

909
00:50:27,190 --> 00:50:28,942
‎เนีย ซาร์โฟ

910
00:50:39,703 --> 00:50:40,871
‎นั่นลูกผมเอง

911
00:50:40,954 --> 00:50:43,915
‎(เจอราโดได้อันดับสองของลอสแอนเจลิส)

912
00:50:43,999 --> 00:50:46,918
‎(เนียได้อันดับหนึ่งของชิคาโก)

913
00:50:48,253 --> 00:50:51,590
‎ฉันประหลาดใจมาก
‎ฉันหวังว่าพวกเขาจะไม่ได้ทำพลาด

914
00:50:52,799 --> 00:50:54,760
‎ฉันหวังว่าในกระดาษใบนั้นจะมีชื่อฉันอยู่จริงๆ

915
00:50:54,843 --> 00:50:55,761
‎มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

916
00:50:55,844 --> 00:50:57,929
‎(แอรอนได้อันดับหนึ่งของแอตแลนตา)

917
00:50:58,013 --> 00:51:00,807
‎ครอบครัวของผมไม่เคยคาดคิด
‎ว่าผมจะชนะการแข่งขัน

918
00:51:00,891 --> 00:51:03,226
‎ผมก็แบบ "เอ่อ ผมชนะ"

919
00:51:03,310 --> 00:51:06,354
‎เข้าใจไหมครับ
‎ผมแบบว่า "ทีนี้พูดได้รึยังว่าผมเป็นนักแสดง"

920
00:51:06,438 --> 00:51:08,482
‎"ทีนี้พวกคุณจะว่ายังไง"

921
00:51:08,565 --> 00:51:13,070
‎และคำตอบของพวกเขาก็คือ
‎"นี่อาจเป็นเรื่องบังเอิญ"

922
00:51:13,153 --> 00:51:14,780
‎พวกเขาบอกว่า "แกโชคดี"

923
00:51:14,863 --> 00:51:16,782
‎นั่นมันยิ่งตอกย้ำผม

924
00:51:16,865 --> 00:51:19,034
‎และผมก็ตอบ "โอเค ผมโชคดี"

925
00:51:21,912 --> 00:51:24,456
‎เนียสมควรได้ที่หนึ่งด้วยบทพูดนั้น

926
00:51:25,082 --> 00:51:26,958
‎แต่มันก็ยังคงยาก

927
00:51:29,086 --> 00:51:31,088
‎ทุกครั้งที่ผมลงแข่งบทพูดของออกัสต์ วิลสัน

928
00:51:31,171 --> 00:51:33,632
‎ผมได้เรียนรู้มากยิ่งขึ้นเกี่ยวกับตัวเอง

929
00:51:33,799 --> 00:51:35,801
‎ผมรู้สึกว่าประสบการณ์ในฐานะชายผิวดำของผม

930
00:51:35,884 --> 00:51:41,890
‎นั้นแตกต่างจากประสบการ์ของชายผิวดำคนอื่นๆ

931
00:51:43,350 --> 00:51:45,519
‎ผมคิดว่าออกัสต์ วิลสันตั้งใจจะบอกว่า

932
00:51:45,602 --> 00:51:48,480
‎นี่ก็คือคนผิวดำ ไม่ว่าพวกเขาจะผ่านอะไรมา

933
00:51:48,563 --> 00:51:50,440
‎ซึ่งเป็นคำพูดที่เปลี่ยนชีวิต

934
00:51:53,693 --> 00:51:57,280
‎เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกสบายใจกับตัวเอง

935
00:51:57,364 --> 00:51:58,573
‎แค่รู้สึกสบายใจ

936
00:52:01,034 --> 00:52:02,035
‎ใช่ แค่รู้สึกสบายใจ

937
00:52:02,869 --> 00:52:04,204
‎ฟรีดอม ปีหน้ามาอีกไหม

938
00:52:04,287 --> 00:52:05,831
‎มาแน่นอน

939
00:52:08,959 --> 00:52:12,379
‎ทุกคนบอกว่าผมทำได้ดี แต่ผมน่าจะทำได้ดีกว่านี้

940
00:52:13,046 --> 00:52:15,966
‎มีคนที่มีพรสวรรค์มากมายในห้องนั้น
‎ผมเห็นได้เลย

941
00:52:16,049 --> 00:52:19,010
‎พวกเขาถูกขัดเกลามาแล้ว มัน...

942
00:52:20,178 --> 00:52:23,557
‎คุณจะเห็นได้ถึงความพยายามที่พวกเขาใส่เข้าไป

943
00:52:23,640 --> 00:52:25,308
‎และพรสวรรค์ ทั้งคู่เลย

944
00:52:25,392 --> 00:52:28,478
‎ดังนั้นมันไม่ใช่แค่ห้อง
‎สำหรับคนที่มีแค่พรสวรรค์ล้วนๆ

945
00:52:28,562 --> 00:52:32,399
‎หลายครั้งที่ผมได้ยินคนบอกว่า
‎ผมมี "พรสวรรค์ล้วนๆ"

946
00:52:32,482 --> 00:52:35,068
‎แต่ก็นะ มันอย่างเดียว

947
00:52:35,152 --> 00:52:37,779
‎ไม่มีใครต้องการพรสวรรค์อย่างเดียวหรอก

948
00:52:39,322 --> 00:52:40,991
‎มันสำคัญว่าคุณเผชิญความล้มเหลวยังไง

949
00:52:41,074 --> 00:52:42,742
‎คุณจะยอมแพ้เมื่อเจอความผิดหวัง

950
00:52:42,826 --> 00:52:45,162
‎หรือคุณจะยังอยู่ในเส้นทางนั้น
‎เมื่อเจอความผิดหวัง

951
00:52:45,245 --> 00:52:46,329
‎หรือพยายามต่อไป

952
00:52:48,123 --> 00:52:50,667
‎มีคนรอบข้างผมหลายคนเดินเส้นทางที่ผิด

953
00:52:50,750 --> 00:52:52,210
‎โดยเฉพาะพี่ชายของผม

954
00:52:52,878 --> 00:52:54,671
‎ผมเสียพี่ชายของผมไปเมื่อเดือนตุลาคม

955
00:52:59,801 --> 00:53:03,597
‎มันเกิดจากความรุนแรง
‎ที่ผู้คนคิดว่าเราเป็นอย่างนั้น

956
00:53:04,931 --> 00:53:09,394
‎ผมนับถือออกัสต์ วิลสันที่นำเสนอแง่มุมชีวิต
‎ของชาวอเมริกันผิวดำ

957
00:53:09,477 --> 00:53:10,896
‎เพราะบางครั้งมันก็ยาก

958
00:53:10,979 --> 00:53:13,064
‎บางครั้งสิ่งต่างๆ ในชีวิตก็ไม่เป็นไปอย่างที่คุณคิด

959
00:53:13,148 --> 00:53:14,900
‎บางอย่างไม่เป็นอย่างที่มันดูเป็นเช่นนั้น

960
00:53:15,525 --> 00:53:18,278
‎และผมดีใจที่เขาตีแผ่
‎เรื่องของชายผิวดำที่พยายามหา...

961
00:53:18,361 --> 00:53:22,032
‎ตัวตนของเขาภายในสิ่งที่เขาถูกมอบให้

962
00:53:22,616 --> 00:53:25,202
‎ดังนั้นผมจึงดีใจมาก รู้สึกซาบซึ้งมาก

963
00:53:37,839 --> 00:53:40,217
‎(สามเดือนต่อมา)

964
00:53:42,010 --> 00:53:44,054
‎(ทางเข้าเฉพาะคนพิเศษ)

965
00:53:45,263 --> 00:53:48,892
‎วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 17 ปีของผม

966
00:53:50,977 --> 00:53:52,979
‎พ่อผมสร้างเวทีเล็กๆ ที่หลังบ้าน

967
00:53:53,063 --> 00:53:55,482
‎เราจะได้มีการร้องเพลง

968
00:53:55,565 --> 00:53:56,441
‎และบทพูดคนเดียว

969
00:53:57,025 --> 00:53:58,068
‎นี่คือเตียงนอนของผม

970
00:53:58,693 --> 00:54:00,904
‎และนี่คือเตียงของน้องชายสองคนของผม

971
00:54:03,156 --> 00:54:04,824
‎ผมรอที่จะมีห้องของตัวเองอยู่

972
00:54:05,909 --> 00:54:07,619
‎ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้หรอก

973
00:54:07,702 --> 00:54:09,829
‎นี่คือกระเป๋าเดินทางสำหรับการแข่งที่นิวยอร์ก

974
00:54:11,331 --> 00:54:16,503
‎เสื้อตัวนี้อยู่ในตู้ที่บ้านยายผม

975
00:54:17,671 --> 00:54:20,924
‎มันเป็นของตาผมที่เสียไปเมื่อสองสามปีก่อน

976
00:54:21,007 --> 00:54:22,842
‎เขาเป็นที่รักของเรามาก

977
00:54:24,135 --> 00:54:25,303
‎นี่คือภาพของเขา

978
00:54:28,306 --> 00:54:30,016
‎- สุขสันต์วันเกิดจ้ะ
‎- ขอบคุณครับ

979
00:54:30,767 --> 00:54:31,726
‎ขอบคุณ

980
00:54:34,145 --> 00:54:36,898
‎นี่เป็นของขวัญจากลุงพอนโช

981
00:54:37,983 --> 00:54:39,859
‎เธอยังคงคิดถึงฉัน

982
00:54:41,569 --> 00:54:43,363
‎ผมมีเข็มกลัดคิง เฮดลีย์

983
00:54:44,489 --> 00:54:46,324
‎ที่ผมอยากสวมมันตอนที่อยู่บนเวที

984
00:54:46,408 --> 00:54:48,410
‎ผู้ชนะระดับภาคทุกคนถ่ายรูปกัน

985
00:54:48,493 --> 00:54:50,328
‎และพวกเขาติดเข็มกลัดนี้

986
00:54:50,996 --> 00:54:53,206
‎ผมเลยคิดว่ามันคงเจ๋งดีที่จะ...

987
00:54:53,290 --> 00:54:55,583
‎มีมันในกระเป๋าตรงนี้

988
00:54:55,667 --> 00:54:56,835
‎มีคิง เฮดลีย์

989
00:54:56,918 --> 00:54:58,670
‎เหมือนผู้ชนะระดับภาคคนอื่นๆ

990
00:54:58,753 --> 00:55:01,339
‎ผมจะได้นำมันขึ้นไปบนเวทีกับผม

991
00:55:01,423 --> 00:55:03,383
‎เพราะมันสร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างมาก

992
00:55:03,466 --> 00:55:06,553
‎และได้พาตาของผมขึ้นไปด้วย

993
00:55:08,722 --> 00:55:11,057
‎ผู้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผม

994
00:55:11,683 --> 00:55:15,228
‎ดังนั้นมันจะถูกใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทาง

995
00:55:15,312 --> 00:55:18,982
‎เขาคงจะภูมิใจมากที่ผมได้ไปนิวยอร์ก

996
00:55:19,065 --> 00:55:20,942
‎(นิวยอร์ก)

997
00:55:27,324 --> 00:55:28,408
‎เราทำสำเร็จ

998
00:55:28,491 --> 00:55:33,496
‎มาไกลขนาดนี้ ฉันล่ะแบบ "ว้าน นี่มันตลกชะมัด"

999
00:55:33,621 --> 00:55:35,457
‎ที่ได้มาเห็นมันกับตา

1000
00:55:36,875 --> 00:55:40,253
‎โอพระเจ้า ฉันจะเป็นลม

1001
00:55:41,546 --> 00:55:42,839
‎- ไง
‎- สบายดีไหม

1002
00:55:42,922 --> 00:55:45,842
‎- ต้องการให้ช่วยไหม
‎- ขอบคุณค่ะ

1003
00:55:46,843 --> 00:55:49,971
‎เขามีสำเนียงนิวยอร์กด้วย เจ๋งชะมัด

1004
00:55:52,724 --> 00:55:56,436
‎หากคุณอยู่นอกห้องหลังเคอร์ฟิว
‎คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้แข่งขัน

1005
00:55:57,437 --> 00:55:59,105
‎- เราไม่ต้องการอย่างนั้น
‎- ไม่เลย

1006
00:55:59,814 --> 00:56:02,442
‎มันเร็วไปไหมถ้าฉันถามว่า
‎พวกเธอแสดงบทพูดอะไรกัน

1007
00:56:02,525 --> 00:56:04,444
‎ฉันแสดงบทของเรน่า จากเรื่องจิตนีย์

1008
00:56:05,904 --> 00:56:08,156
‎ฉันแสดงบทของบอย วิลลี่
‎จากเรื่องบทเรียนเปียโน

1009
00:56:08,239 --> 00:56:10,992
‎ฉันแสดงบทคัทเลอร์
‎จากเรื่องเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์

1010
00:56:11,076 --> 00:56:13,453
‎คืนนี้เราจะได้ดูละครเวที
‎เรื่องวันซ์ ออน ดิส ไอส์แลนด์

1011
00:56:13,536 --> 00:56:16,998
‎ได้ทักทายเฮลีย์ คิลกอร์กันเล็กน้อย

1012
00:56:17,082 --> 00:56:21,086
‎เธอเป็นผู้เข้าแข่งขัน
‎บทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน

1013
00:56:21,169 --> 00:56:24,422
‎เธอไม่ชนะ แต่เธอได้เป็นส่วนหนึ่ง ก็นี่แหละจ้ะ

1014
00:56:24,506 --> 00:56:28,093
‎ฉันตื่นเต้นกับละครบรอดเวย์
‎ฉันตื่นเต้นที่จะได้ชมการแสดง

1015
00:56:28,176 --> 00:56:30,387
‎ฉันอยากดูเรื่องชิลเดรน ออฟ เลสเซอร์ ก็อด

1016
00:56:30,470 --> 00:56:32,597
‎ใช่ ฉันด้วย โทษนะฉันชอบแตะตัว

1017
00:56:32,680 --> 00:56:34,933
‎- แต่ใช่ ฉันด้วย
‎- ไม่เป็นไร ฉันชอบกอด

1018
00:56:35,016 --> 00:56:35,850
‎ฉันด้วย

1019
00:56:37,560 --> 00:56:39,979
‎- ฉันชอบกอด
‎- ฉันชอบกอดมาก

1020
00:56:48,405 --> 00:56:50,198
‎ฉันแค่อยากขอบคุณพวกคุณ

1021
00:56:50,281 --> 00:56:53,493
‎และทุกคนที่อยู่เบื้องหลังการจัดการแข่งขันครั้งนี้

1022
00:56:53,576 --> 00:56:56,037
‎เพราะอย่างที่ฉันบอกกับโค้ชของฉัน

1023
00:56:56,121 --> 00:56:59,666
‎ฉันไม่เคยคิดว่าคนอย่างฉัน
‎เด็กจากห้องแฟลตในเซาท์ บอสตัน

1024
00:56:59,749 --> 00:57:02,669
‎จะมีโอกาสได้มาแสดงบนเวทีบรอดเวย์

1025
00:57:02,752 --> 00:57:03,962
‎ขอบคุณค่ะ

1026
00:57:04,045 --> 00:57:05,422
‎ขอบคุณ

1027
00:57:06,214 --> 00:57:08,007
‎จงเจาะลึกว่าคุณเป็นใคร

1028
00:57:08,091 --> 00:57:10,051
‎ผมเป็นเด็กบ้านนอกจากแทลลาแฮสซี ฟลอริดา

1029
00:57:10,176 --> 00:57:11,010
‎นั่นคือผม

1030
00:57:11,094 --> 00:57:15,223
‎และยิ่งผมขุดลึกลงไปมากเท่าไหร่
‎และยอมรับและยินดีในสิ่งนั้น

1031
00:57:15,306 --> 00:57:17,308
‎ผมจะใช้ชีวิตตามโชคชะตาของผม

1032
00:57:17,392 --> 00:57:19,769
‎คุณต้องพูดว่า "ผมมาจากซีแอตเทิล
‎ผมมาจากที่นั่น

1033
00:57:19,853 --> 00:57:21,104
‎ผมกำลังทำสิ่งที่ผมรัก"

1034
00:57:21,187 --> 00:57:24,023
‎จงเป็นตัวคุณ นั่นเพียงพอแล้ว

1035
00:57:24,732 --> 00:57:27,360
‎เมื่อผมมองคุณ ผมอยากร้องไห้

1036
00:57:27,444 --> 00:57:29,988
‎ผมอยากร้องไห้เพราะเมื่อผมบอกคุณว่า
‎ตอนที่เราเริ่มมัน

1037
00:57:30,071 --> 00:57:33,700
‎มีโรงเรียนเข้าร่วมโรงเรียนเดียว
‎และเราทำสำเร็จเพราะเราจะเสียออกัสต์

1038
00:57:33,783 --> 00:57:36,953
‎เขามีเวลาอยู่แค่ห้าเดือนแล้วเขาก็เสียชีวิต

1039
00:57:37,036 --> 00:57:42,333
‎และเขามอบทุกอย่างที่เขามี
‎ในฐานะผู้ชายและศิลปินให้แก่อเมริกา

1040
00:57:42,500 --> 00:57:47,338
‎นั่นคือเป้าหมายทั้งหมดของโครงการนี้
‎และผมดีใจที่พวกคุณมาที่นี่

1041
00:57:47,422 --> 00:57:51,384
‎ดังนั้นใช้เวลาทำความรู้จักกับผู้คน
‎อย่าเอาแต่คุยกับกลุ่มของคุณเอง

1042
00:57:51,468 --> 00:57:54,721
‎จงสนุกกับช่วงเวลานี้ สนุกกับการพบปะผู้คน

1043
00:57:54,804 --> 00:57:57,640
‎สนุกกับการถามคำถามกันและกัน

1044
00:57:57,724 --> 00:57:59,851
‎พูดคุยเรื่องออกัสต์ วิลสัน เรื่องชีวิต

1045
00:58:00,852 --> 00:58:01,853
‎มาสนุกกันเถอะ

1046
00:58:10,945 --> 00:58:14,657
‎การช้อปปิ้งในนิวยอร์กดูหรูหรามาก
‎โดยเฉพาะสำหรับคนที่มาจากชิคาโก

1047
00:58:16,451 --> 00:58:18,620
‎เธอดัง แต่คอร์ทนีย์ดีกว่า

1048
00:58:18,703 --> 00:58:21,331
‎เอาจริงๆ แล้ว โคลอี้...

1049
00:58:22,332 --> 00:58:23,625
‎ฉันชอบโคลอี้ที่สุด

1050
00:58:25,752 --> 00:58:28,713
‎(ละครเพลง วันซ์ ออน ดิส ไอส์แลนด์)

1051
00:58:34,219 --> 00:58:36,638
‎- มันดีมาก
‎- ดีมาก

1052
00:58:40,225 --> 00:58:44,020
‎พวกเธอมีคำถามไหม มันดูเป็นทางการจัง
‎ฉันไม่ได้ถือตัวแบบนั้นเลย

1053
00:58:44,103 --> 00:58:45,647
‎คุณใช้บทพูดคนเดียวบทไหนตอนที่แข่ง

1054
00:58:45,730 --> 00:58:46,981
‎ฉันแข่งสองครั้ง

1055
00:58:47,065 --> 00:58:50,026
‎ฉันชนะระดับภูมิภาคครั้งหนึ่ง
‎และครั้งที่สองที่ได้เข้ารอบ

1056
00:58:50,109 --> 00:58:53,404
‎ครั้งแรกฉันแสดงบทมา เรนีย์
‎จากเรื่องเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์

1057
00:58:53,488 --> 00:58:56,866
‎และจากนั้นก็แสดงเป็นโรส
‎จากเรื่องรั้วใดมิอาจกั้นเป็นครั้งที่สอง

1058
00:58:56,950 --> 00:58:58,743
‎- คุณอายุเท่าไหร่
‎- ฉัน 19

1059
00:59:01,412 --> 00:59:05,291
‎อะไรคือคำแนะนำที่ดีที่สุด
‎ที่คุณพอบอกกับเพื่อนนักแสดงรุ่นเยาว์ได้

1060
00:59:05,375 --> 00:59:08,127
‎เป็นตัวของตัวเองเสมอ แค่เป็นตัวเอง

1061
00:59:08,211 --> 00:59:10,797
‎เพราะเธอเป็นคนอื่นไม่ได้ เข้าใจใช่ไหม

1062
00:59:11,422 --> 00:59:16,135
‎สำหรับพวกเธอทุกคนที่มาได้ไกลถึงขนาดนี้
‎หลังจากที่พยายามอย่างหนัก

1063
00:59:16,219 --> 00:59:17,929
‎เป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก

1064
00:59:18,012 --> 00:59:20,306
‎ขอให้สนุกนะ โชคดีทุกคน

1065
00:59:27,647 --> 00:59:28,940
‎เธอแสดงบทอะไร

1066
00:59:29,023 --> 00:59:30,984
‎- คิงเฮดลีย์ที่สองครับ
‎- คิง เฮดลีย์เหรอ

1067
00:59:31,067 --> 00:59:33,528
‎- ตัวละครนี้ก็ยากทีเดียวนะ
‎- ครับ

1068
00:59:57,385 --> 00:59:58,720
‎(ออกัสต์ วิลสัน)

1069
00:59:58,803 --> 01:00:02,307
‎(หนึ่งวันก่อนวันแข่งรอบตัดสิน)

1070
01:00:04,559 --> 01:00:05,476
‎หวัดดีทุกคน

1071
01:00:05,560 --> 01:00:07,812
‎นี่เป็นก้าวแรกที่พวกเธอได้แสดงในบรอดเวย์

1072
01:00:08,605 --> 01:00:09,522
‎ที่นี่แหละ

1073
01:00:10,189 --> 01:00:13,901
‎ออกัสต์มีบทละครหนึ่งเรื่องที่ถูกแสดง
‎ในโรงละครนี้ ซึ่งก็คือคิง เฮดลีย์ที่สอง

1074
01:00:14,110 --> 01:00:16,279
‎และเมื่อเขาเริ่มป่วย

1075
01:00:16,362 --> 01:00:18,364
‎เราก็ดำเนินการ ไม่ใช่แค่ความพยายามที่จะ

1076
01:00:18,448 --> 01:00:20,366
‎หาวิธีที่ดีที่สุดในการเปลี่ยนชื่อโรงละครนี้

1077
01:00:20,450 --> 01:00:23,161
‎ซึ่งจบด้วยการใช้ไฟนีออน
‎รูปลายเซ็นของออกัสต์ที่ด้านหน้า

1078
01:00:24,537 --> 01:00:27,999
‎แต่ยังคำนึงถึงว่าจะใช้โรงละครนี้อย่างไร
‎เพื่อให้เกียรติตำนานของเขาด้วย

1079
01:00:28,082 --> 01:00:30,960
‎และนั่นนำไปสู่การสร้าง
‎ห้องที่พวกคุณนั่งอยู่ในตอนนี้

1080
01:00:31,044 --> 01:00:34,088
‎ซึ่งเป็นการสรรเสริญบทละครทั้งสิบเรื่องของเขา

1081
01:00:34,172 --> 01:00:38,926
‎คุณสามารถเดินไปรอบๆ
‎เพื่อชมสิ่งที่น่าจดจำต่างๆ ของผลงานเหล่านั้น

1082
01:00:40,053 --> 01:00:42,472
‎(เพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์)

1083
01:00:43,056 --> 01:00:44,307
‎นั่นวูปี้ โกลด์เบิร์กเหรอ

1084
01:00:44,390 --> 01:00:45,808
‎ใช่ นั่นวูปี้

1085
01:00:49,103 --> 01:00:50,521
‎เด็กๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันนี้

1086
01:00:51,314 --> 01:00:55,985
‎หลายๆ คนต่างตกใจ ที่ยังมีเสียงนี้ปรากฏ

1087
01:00:56,319 --> 01:00:57,779
‎พวกเขาไม่รู้

1088
01:00:57,862 --> 01:01:00,823
‎ว่ามีใครบางคนเขียนบทละคร
‎ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พวกเขาจดจำ

1089
01:01:00,907 --> 01:01:02,533
‎เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่สำคัญต่อพวกเขา

1090
01:01:02,617 --> 01:01:05,119
‎และสำหรับพวกเขาหลายคน มันคือประวัติศาสตร์

1091
01:01:05,161 --> 01:01:06,788
‎(มรดกตกทอดของครอบครัวอเมริกัน)

1092
01:01:06,871 --> 01:01:08,122
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)

1093
01:01:08,206 --> 01:01:11,084
‎โลกปัจจุบันของคนอายุ 17 ปี

1094
01:01:11,167 --> 01:01:13,211
‎ไม่ใช่โลกของเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์

1095
01:01:13,294 --> 01:01:15,088
‎หรือการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์

1096
01:01:15,296 --> 01:01:17,298
‎แต่ประเด็นก็คือ มันเป็นปัจจุบันมาก

1097
01:01:19,050 --> 01:01:23,137
‎ออกัสต์พูดถึงการลงโทษครั้งใหญ่
‎ของชายผิวดำและหญิงผิวดำ

1098
01:01:23,221 --> 01:01:24,555
‎การทารุณของตำรวจ

1099
01:01:24,639 --> 01:01:29,477
‎ในทุกๆ วัน ทุกคนยังต้องต่อรองยอมความ
‎ในทุกเรื่องของการดำรงอยู่

1100
01:01:29,560 --> 01:01:33,731
‎เนื่องจากโครงสร้างที่ใหญ่
‎ของการเหยียดเชื้อชาติ

1101
01:01:35,358 --> 01:01:38,903
‎บทละครนี้ถูกเขียนไว้นานแล้ว
‎แต่มันยังคงเกิดขึ้นอยู่

1102
01:01:38,986 --> 01:01:41,072
‎เราต้องทำอะไรสักอย่าง

1103
01:01:43,241 --> 01:01:46,953
‎เขาเข้าใจว่าการเป็นผู้หญิงมันเป็นยังไง

1104
01:01:47,036 --> 01:01:48,496
‎(เบรกกิ้ง แบริเออร์)

1105
01:01:48,579 --> 01:01:51,290
‎การถูกกีดกัน

1106
01:01:51,416 --> 01:01:56,713
‎การถูกดูแคลน ไม่ให้มีปากเสียง ไม่ให้เกียรติ
‎กลายเป็นเรื่องปกติเมื่อเวลาผ่านไป

1107
01:02:00,299 --> 01:02:03,720
‎ชีวิตของผู้หญิงผิวดำนั้น

1108
01:02:05,054 --> 01:02:11,561
‎ต้องดิ้นรนเพื่อแค่ให้คนมองเห็นและเป็นที่ยอมรับ

1109
01:02:12,061 --> 01:02:14,230
‎แน่นอนว่ามันทำให้คุณพยายามหนักขึ้น

1110
01:02:16,190 --> 01:02:19,819
‎มันเหมือนยิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป
‎สิ่งต่างๆ ยิ่งเหมือนเดิม

1111
01:02:22,572 --> 01:02:25,575
‎นักเขียนบทละครที่เขียนบทละคร

1112
01:02:25,658 --> 01:02:27,994
‎สำหรับแต่ละทศวรรษในศตวรรษที่ 20

1113
01:02:28,828 --> 01:02:32,290
‎ต้องการให้คุณรู้บางอย่าง
‎เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และศิลปะ

1114
01:02:33,416 --> 01:02:37,044
‎และหากพวกเขาหาเสียง

1115
01:02:37,962 --> 01:02:40,965
‎ในยุค 10 ยุค 30 ยุค 20 ยุค 40

1116
01:02:42,091 --> 01:02:43,718
‎ที่จุดประกายให้พวกเขาได้

1117
01:02:43,801 --> 01:02:47,221
‎และมันมอบความเข้าใจบางอย่างให้กับพวกเขา

1118
01:02:47,805 --> 01:02:51,893
‎เกี่ยวกับธรรมชาติที่มีความเป็นสากล
‎และอมตะของจิตวิญญาณมนุษย์

1119
01:02:52,560 --> 01:02:55,104
‎ถ้าคุณเข้าใจที่มาของตัวเอง

1120
01:02:55,188 --> 01:02:57,940
‎คุณก็มีโอกาสที่ดีกว่าในการก้าวสู่เป้าหมาย

1121
01:03:01,402 --> 01:03:04,322
‎มันคือความยืดหยุ่นของจิตวิญญาณมนุษย์

1122
01:03:04,405 --> 01:03:08,326
‎ถึงจะมีปัญหาถาโถมเข้ามา
‎ในการเป็นคนผิวดำในอเมริกา

1123
01:03:10,203 --> 01:03:13,831
‎ความสามารถในการร้องเพลง
‎เพลงที่มีจิตวิญญาณ

1124
01:03:13,915 --> 01:03:18,252
‎ความสามารถในการซึมซับก็ไม่ได้ถูกทำลายไป

1125
01:03:20,755 --> 01:03:22,840
‎ผู้คนค้นพบเพลงของพวกเขาได้ยังไง

1126
01:03:22,924 --> 01:03:25,218
‎ผมคิดว่าพวกเขามีมันอยู่แล้ว

1127
01:03:26,260 --> 01:03:30,556
‎พวกเขาแค่ต้องเข้าใจมัน
‎และจากนั้นก็เรียนรู้ที่จะร้องมัน

1128
01:03:41,984 --> 01:03:44,987
‎(วันแข่งขัน)

1129
01:03:45,404 --> 01:03:46,614
‎- ไง
‎- หวัดดี

1130
01:03:46,697 --> 01:03:47,698
‎ไง

1131
01:03:47,949 --> 01:03:52,119
‎ฉันไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ที่จะมีการแข่งขันคืนนี้

1132
01:03:52,203 --> 01:03:54,747
‎ฉันไม่ควรพูดว่า "เดี๋ยวนี้" เหรอคะ

1133
01:03:54,831 --> 01:03:55,957
‎- ไม่
‎- โอเค

1134
01:03:56,040 --> 01:03:57,416
‎ใช้คำให้ถูกต้อง

1135
01:03:57,500 --> 01:03:58,459
‎- ค่ะ
‎- โอเค

1136
01:03:58,543 --> 01:04:03,506
‎เธอพูดว่า "ผู้ชายพวกนี้ ยิ่งรั้งไว้มากเท่าไหร่"

1137
01:04:04,298 --> 01:04:05,967
‎- ไม่ใช่ "เหล่านี้" "พวกนี้"
‎- ค่ะ

1138
01:04:06,050 --> 01:04:07,885
‎เธอยังสามารถสื่อสารกับฉันในแบบเดียวกับ

1139
01:04:07,969 --> 01:04:09,512
‎ที่เธอพยายามสื่อสารกับผู้ชม

1140
01:04:09,595 --> 01:04:12,014
‎โดยที่ไม่ทำลายจังหวะของประโยค

1141
01:04:12,098 --> 01:04:13,558
‎- เธอเข้าใจชัดไหม
‎- ครับ

1142
01:04:23,067 --> 01:04:24,610
‎พวกเธอจะได้แสดงในบรอดเวย์

1143
01:04:35,079 --> 01:04:37,164
‎(สำหรับกรรมการ)

1144
01:04:39,208 --> 01:04:42,044
‎(ประวัติศาสตร์เกิดขึ้นในแมนแฮตตัน)

1145
01:05:07,069 --> 01:05:11,073
‎เราขอต้อนรับคุณเข้าสู่ปีที่ 10 ของ

1146
01:05:11,157 --> 01:05:13,576
‎การแข่งขันบทพูดคนเดียว
‎ของออกัสต์ วิลสันระดับประเทศ

1147
01:05:13,659 --> 01:05:15,870
‎สิบปีแล้ว สิบปี

1148
01:05:16,913 --> 01:05:18,706
‎ตรงนี้เป็นจุดคั่นแถว

1149
01:05:18,789 --> 01:05:21,792
‎พวกเธอแค่ต้องรอในแถวจนกว่าเราจะพร้อม

1150
01:05:21,876 --> 01:05:26,088
‎เราภูมิใจอย่างมาก
‎ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์นี้

1151
01:05:26,172 --> 01:05:29,550
‎ที่โรงละครออกัสต์ วิลสันในบรอดเวย์

1152
01:05:32,303 --> 01:05:35,514
‎เยาวชนในวันนี้จะถูกตัดสิน
‎จากการแสดงลักษณะตัวละคร

1153
01:05:36,349 --> 01:05:42,897
‎สมาธิ พลัง ความเข้าใจในบท
‎และความถูกต้องของบทละคร

1154
01:05:43,522 --> 01:05:45,066
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย

1155
01:05:46,233 --> 01:05:48,611
‎ผู้เข้ารอบสุดท้าย

1156
01:05:48,945 --> 01:05:52,239
‎ของการแข่งบทพูดคนเดียว
‎ของออกัสต์ วิลสันประจำปี 2018

1157
01:05:52,657 --> 01:05:53,783
‎พวกเขาอยู่นี่แล้ว!

1158
01:06:07,213 --> 01:06:08,297
‎เริ่มเลย

1159
01:06:08,381 --> 01:06:09,590
‎เอาล่ะ

1160
01:06:09,674 --> 01:06:14,220
‎พลทหารของวิลสันคนแรกของเรา
‎ที่จะขึ้นแสดงคือแคลลี่ ฮอลลีย์

1161
01:06:25,940 --> 01:06:28,776
‎เอฟวรี่ ฉันไม่พร้อมที่จะแต่งงานตอนนี้

1162
01:06:29,944 --> 01:06:32,655
‎ฉันไม่เคยบอกว่าอยากลงเอยกับใครอีก

1163
01:06:32,738 --> 01:06:35,908
‎ฉันยังมีความเป็นผู้หญิงอยู่ในตัวเยอะ

1164
01:06:37,410 --> 01:06:39,495
‎แค่ดูแลมารีธาก็ยุ่งพอแล้ว

1165
01:06:39,578 --> 01:06:42,915
‎ฉันมีคนมากมายให้รักและดูแล

1166
01:06:45,167 --> 01:06:48,546
‎เธอจะบอกว่าผู้หญิงทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย

1167
01:06:49,213 --> 01:06:50,715
‎แต่เธอไม่เป็นไรสินะ

1168
01:06:51,799 --> 01:06:56,095
‎เธอเดินออกไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีฉัน
‎โดยไม่มีผู้หญิง

1169
01:06:56,929 --> 01:06:58,723
‎และเธอก็ยังคงเป็นผู้ชาย

1170
01:07:00,224 --> 01:07:01,142
‎ไม่เป็นไร

1171
01:07:01,559 --> 01:07:08,357
‎ไม่มีใครถามเธอหรอกว่า
‎"เอฟวรี่ มีใครรักเธอรึเปล่า"

1172
01:07:08,482 --> 01:07:09,942
‎สำหรับเธอน่ะ ไม่เป็นไรหรอกนะ

1173
01:07:10,735 --> 01:07:14,655
‎แต่ทุกคนจะเป็นห่วงเบอร์นีซ

1174
01:07:15,573 --> 01:07:18,367
‎"เบอร์นีซจะดูแลตัวเองยังไงนะ"

1175
01:07:19,201 --> 01:07:22,329
‎"เธอจะเลี้ยงลูกได้ยังไงโดยไม่มีผู้ชาย"

1176
01:07:23,414 --> 01:07:26,167
‎สงสัยว่า "เธอจะทำยังไง"

1177
01:07:27,752 --> 01:07:30,296
‎"เธอจะอยู่อย่างนั้นได้ยังไง"

1178
01:07:31,422 --> 01:07:34,800
‎ทุกคนมีคำถามทุกด้านเรื่องเบอร์นีซ

1179
01:07:34,884 --> 01:07:36,761
‎ทุกคนพูดกรอกหูฉันเสมอ

1180
01:07:36,844 --> 01:07:40,222
‎ว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย

1181
01:07:43,017 --> 01:07:45,311
‎ฉันมองหน้าแกที่งานศพของแม่แก

1182
01:07:47,146 --> 01:07:51,567
‎มองแกที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร หน้าบึ้งตึง

1183
01:07:53,069 --> 01:07:55,571
‎และตอนนี้แกยังมาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยฉัน

1184
01:07:55,654 --> 01:07:58,282
‎เพราะฉันไม่ต่อยนายแรนด์ให้หน้าหงาย

1185
01:08:00,701 --> 01:08:02,244
‎แกอยากรู้ไหมว่าทำไม

1186
01:08:02,369 --> 01:08:03,496
‎ฉันจะบอกให้

1187
01:08:05,372 --> 01:08:08,042
‎เพราะฉันไม่ใช่ไอ้ดำขี้แยของแก

1188
01:08:09,210 --> 01:08:12,546
‎วอลเตอร์ เคลลี่สอดมือเข้ามาใต้ชุดของฉัน

1189
01:08:12,713 --> 01:08:16,258
‎และเขาแตะฉันตรงนั้น
‎ฉันบอกให้เขาหยุดแต่เขาแค่หัวเราะ

1190
01:08:16,884 --> 01:08:19,261
‎เขาดื่มเหล้าจากขวดแก้ว

1191
01:08:19,345 --> 01:08:22,014
‎ฉันคว้าขวดมาและทุบมันไปที่เปิดประตูรถ

1192
01:08:22,098 --> 01:08:25,309
‎มันบาดมือฉันหนักทีเดียว
‎แต่ฉันจ่อขวดแก้วไว้ที่คอของเขา

1193
01:08:25,392 --> 01:08:28,229
‎ฉันบอกเขาว่าฉันจะให้เขาได้ลิ้มรสเลือดของฉัน

1194
01:08:28,312 --> 01:08:30,397
‎เพราะถ้าเขาไม่เอามือออกจากชุดของฉัน

1195
01:08:30,481 --> 01:08:32,274
‎ฉันจะลิ้มรสเลือดของเขา

1196
01:08:32,566 --> 01:08:34,984
‎ครั้งหนึ่งมีการแข่งขันเกิดขึ้น

1197
01:08:35,069 --> 01:08:39,198
‎ในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อโบลิงโบรก
‎อยู่ห่างจากเมืองเบคอนไปราวๆ ร้อยไมล์

1198
01:08:39,490 --> 01:08:40,741
‎เราไปเล่นดนตรีให้กับงานนี้

1199
01:08:40,825 --> 01:08:43,702
‎และพวกเขามีรางวัล 20 ดอลลาร์
‎ให้แก่ผู้ที่เต้นรำได้ดีที่สุด

1200
01:08:43,786 --> 01:08:46,412
‎สโลว์แดร้กลงแข่งด้วย

1201
01:08:46,580 --> 01:08:49,166
‎เขาเดินลงจากแท่นนักดนตรี

1202
01:08:49,250 --> 01:08:52,127
‎คว้าผู้หญิงไปคนหนึ่งและโอบเธอไว้

1203
01:08:52,211 --> 01:08:56,966
‎ตัวติดกันเป็นตังเม กว่าจะแงะตัวจากกันได้

1204
01:08:57,216 --> 01:09:00,594
‎เจ้านี่พาผู้หญิงส่งเสียง โห่ร้อง

1205
01:09:00,719 --> 01:09:03,305
‎ทุกคนต่างก็พากันหยุดดู

1206
01:09:04,890 --> 01:09:06,100
‎แล้วก็มีชายคนหนึ่งเข้ามา

1207
01:09:07,309 --> 01:09:08,894
‎เป็นเพื่อนชายของแม่สาวคนนี้

1208
01:09:09,060 --> 01:09:13,357
‎เขาดึงมีดยาวเป็นฟุตออกมาอย่างช้าๆ

1209
01:09:13,439 --> 01:09:14,859
‎จำได้รึเปล่าสโลว์แดร้ก

1210
01:09:16,068 --> 01:09:17,569
‎ผู้คนต่างพากันเดินหนี

1211
01:09:17,653 --> 01:09:22,198
‎ผลุบซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ คิดว่างานนี้มีสู้กันแหงๆ

1212
01:09:22,283 --> 01:09:25,286
‎สโลว์แดร้กมองผ่านไหล่ของหญิงสาว

1213
01:09:25,411 --> 01:09:26,912
‎ไปที่ชายคนนั้นและพูดว่า

1214
01:09:28,663 --> 01:09:31,584
‎"นี่ ถ้านายเลิกอวดครวญและรอสักหน่อย

1215
01:09:31,750 --> 01:09:33,919
‎นายจะเห็นว่าฉันกำลังช่วยนาย

1216
01:09:34,086 --> 01:09:39,841
‎ฉันกำลังช่วยให้แม่สาวคนนี้ได้เงินรางวัล
‎เธอจะได้ซื้อนาฬิกาทองให้นาย

1217
01:09:40,801 --> 01:09:42,886
‎เขาเป็นผู้จัดการของฉันมาหกปีแล้ว

1218
01:09:43,053 --> 01:09:44,805
‎เรื่องการดูแลกันน่ะเหรอ

1219
01:09:44,889 --> 01:09:46,765
‎ครั้งเดียวที่เขาพาฉันมาที่นี่

1220
01:09:46,932 --> 01:09:48,767
‎ก็เพื่อมาร้องเพลงให้เพื่อนของเขา

1221
01:09:49,810 --> 01:09:52,563
‎ถ้าเธอผิวดำ และทำเงินได้

1222
01:09:53,479 --> 01:09:54,982
‎เธอถึงจะมีประโยชน์กับพวกเขา

1223
01:09:55,608 --> 01:09:58,944
‎ไม่งั้นเธอก็เป็นแค่หมาในซอย

1224
01:10:01,030 --> 01:10:04,992
‎ฉันไม่ได้เลี้ยงลูกมาเพื่อให้ใครมายิงเขา

1225
01:10:07,369 --> 01:10:10,414
‎ให้เขาโดนเพื่อนยิง

1226
01:10:12,458 --> 01:10:15,669
‎ให้เขาโดนตำรวจยิง

1227
01:10:18,214 --> 01:10:22,343
‎ทำไมฉันต้องอยากสร้างชีวิตขึ้นมา
‎บนโลกที่ไม่เคารพชีวิตกัน

1228
01:10:24,803 --> 01:10:27,932
‎ฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่ฉันทำและจะไม่มีวันเสียใจ

1229
01:10:28,515 --> 01:10:31,393
‎ฉันจะดูมันเป็นบทเรียนเพราะฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้อง

1230
01:10:31,602 --> 01:10:32,895
‎ตลอดไป

1231
01:10:33,103 --> 01:10:34,939
‎มันจะไม่เป็นอย่างอื่น

1232
01:10:35,022 --> 01:10:38,943
‎ตอนนี้เราอาจจะเห็นไม่ตรงกัน
‎แต่ฉันรู้ว่าอะไรที่ถูกต้องสำหรับฉัน

1233
01:10:39,068 --> 01:10:41,320
‎ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ

1234
01:10:41,403 --> 01:10:44,907
‎ฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับฉัน
‎ฉันจะเสียใจเพื่ออะไร

1235
01:10:44,990 --> 01:10:47,451
‎ผู้คนถามว่า "นายไม่เสียใจเหรอที่ฆ่าเพอร์เนล"

1236
01:10:47,534 --> 01:10:49,119
‎ฉันไม่เสียใจหรอกที่ฉันฆ่าเพอร์เนล

1237
01:10:49,328 --> 01:10:51,747
‎ไอ้มืดนั่นสมควรตาย เขากรีดหน้าฉัน

1238
01:10:52,623 --> 01:10:54,708
‎ฉันบอกผู้พิพากษา "ไม่ผิด"

1239
01:10:55,501 --> 01:10:56,752
‎พวกเขาคิดว่าฉันล้อเล่น

1240
01:10:57,586 --> 01:11:00,256
‎ฉับตอบ "ไอ้ชาติชั่วนั่นกรีดหน้าฉัน

1241
01:11:00,339 --> 01:11:03,342
‎แล้วฉันจะผิดในโทษฐานที่ฆ่ามันได้ยังไง
‎มันคือสามัญสำนึก

1242
01:11:05,052 --> 01:11:06,679
‎ฉันไม่สนหรอกว่ากฎหมายจะว่ายังไง

1243
01:11:06,762 --> 01:11:09,682
‎กฎหมายไม่เข้าใจเรื่องนี้ ไม่เลย

1244
01:11:10,349 --> 01:11:13,769
‎พวกเขาต้องการจับฉันขังคุก
‎ไหนล่ะความเข้าใจ

1245
01:11:13,852 --> 01:11:16,647
‎ถ้าโจรงัดบ้านชายผิวขาว ขโมยทีวีของเขา

1246
01:11:16,730 --> 01:11:19,400
‎และชายผิวขาวยิงเขาตาย
‎พวกเขาไม่ถือว่าเป็นเรื่องผิด

1247
01:11:19,483 --> 01:11:20,985
‎กฎหมายเข้าใจเรื่องนั้น

1248
01:11:21,568 --> 01:11:24,405
‎พวกเขาจะปลอบเขา
‎และบอกให้เขากลับบ้านไปวะ

1249
01:11:25,531 --> 01:11:26,740
‎เข้าใจที่ฉันพูดไหม

1250
01:11:27,366 --> 01:11:29,326
‎คณะลูกขุนกลับมาและบอกว่าฉันผิด

1251
01:11:29,410 --> 01:11:33,080
‎มีการถามทีละคน พวกเขาทุกคนบอกว่าผิดจริง

1252
01:11:33,163 --> 01:11:37,001
‎มีชายผิวขาวเก้าคน หญิงผิวขาวสามคน

1253
01:11:37,084 --> 01:11:38,294
‎พวกเขาบอกว่าผิดจริง

1254
01:11:38,377 --> 01:11:40,129
‎พวกเขาไม่มองฉันด้วยซ้ำ

1255
01:11:40,212 --> 01:11:42,840
‎ฉันบอกพวกเขาให้มองฉัน มองแผลเป็นนี่

1256
01:11:42,923 --> 01:11:44,842
‎ฉันเข้าไปใกล้ๆ เพื่อให้พวกเขาเห็นแผลเป็น

1257
01:11:44,925 --> 01:11:46,468
‎ผู้พิพากษาโกรธมาก

1258
01:11:46,552 --> 01:11:49,388
‎พวกเขาให้เจ้าหน้าที่หกคนมายืนล้อมฉัน

1259
01:11:49,471 --> 01:11:51,223
‎บอกว่าฉันจะทำร้ายคณะลูกขุน

1260
01:11:51,307 --> 01:11:53,851
‎ฉันแค่เข้าไปใกล้ เพื่อให้พวกเขาเห็นหน้าฉัน

1261
01:11:53,934 --> 01:11:55,769
‎พวกเขาพยายามวิ่งหนีออกไปที่ประตู

1262
01:11:58,480 --> 01:12:01,942
‎พวกเขาจับฉันไปขังเดี่ยว

1263
01:12:02,568 --> 01:12:04,028
‎บอกว่าฉันคุมไม่อยู่

1264
01:12:07,406 --> 01:12:09,950
‎ฉันไม่เชื่อผู้ชายคนไหนทั้งนั้น

1265
01:12:10,576 --> 01:12:12,995
‎ไม่ว่าแจ็คหรือใครหน้าไหน

1266
01:12:13,120 --> 01:12:15,622
‎ผู้ชายพวกนี้ไม่มีความรับผิดชอบ

1267
01:12:16,457 --> 01:12:17,624
‎พวกเขารอ

1268
01:12:18,042 --> 01:12:22,379
‎จนกว่าจะหาผู้หญิงได้และผูกมัดเธอไว้กับเขา

1269
01:12:22,463 --> 01:12:25,174
‎จากนั้นพวกเขาก็เที่ยวหาผู้หญิงอีกคน

1270
01:12:25,424 --> 01:12:27,801
‎อย่างฉันน่ะเหรอ ไม่สนใจพวกเขาหรอ

1271
01:12:28,594 --> 01:12:30,512
‎ถ้าถามฉัน ผู้ชายก็เหมือนๆ กันทุกคน

1272
01:12:31,263 --> 01:12:34,183
‎ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนไม่คิดร้ายกับคนอื่น

1273
01:12:36,060 --> 01:12:38,562
‎ผู้ชายพวกนี้สร้างเด็กๆ เหล่านี้ขึ้นมา

1274
01:12:39,229 --> 01:12:42,149
‎จากนั้นก็หนีไป ปล่อยให้เธอดูแลพวกเด็กๆ

1275
01:12:42,232 --> 01:12:45,235
‎อ้างว่าอยากออกไปเห็นโลกกว้าง

1276
01:12:45,319 --> 01:12:47,363
‎แน่ใจได้เลยว่าฉันไม่มีลูกหรอก

1277
01:12:49,031 --> 01:12:50,741
‎แม่ฉันสอนมาดี

1278
01:12:52,159 --> 01:12:55,329
‎มอลลี่ คันนิ่งแฮมจะไม่ยอดโดนผูกมัดด้วยลูก

1279
01:12:57,331 --> 01:13:00,584
‎ครั้งหนึ่งฉันเคยมีผู้ชายที่ฉันคิดว่าฉันรักเขา

1280
01:13:01,210 --> 01:13:04,088
‎วันหนึ่งฉันกลับมาบ้านและพบว่าเขากำลังเก็บของ

1281
01:13:05,130 --> 01:13:09,635
‎เขาบอกฉันว่าแม้แต่เพื่อนที่รักกันที่สุด
‎ยังต้องพรากจาก

1282
01:13:10,719 --> 01:13:13,889
‎เขาบอกฉันว่าเขาจะส่งของขวัญมาให้ฉัน

1283
01:13:14,765 --> 01:13:16,517
‎ฉันมองเขาจากหน้าต่าง

1284
01:13:17,101 --> 01:13:20,104
‎ตอนที่เขาขนหีบออกไปที่สถานีรถไฟ

1285
01:13:20,729 --> 01:13:22,439
‎ฉันพูดว่าถ้าเขาส่งของขวัญมา

1286
01:13:22,523 --> 01:13:24,108
‎ฉันคงไม่อยู่รับมันหรอก

1287
01:13:26,068 --> 01:13:27,111
‎ฉันค้นพบว่า

1288
01:13:27,903 --> 01:13:30,781
‎ยิ่งเธอพยายามเหนี่ยวรั้งชายพวกนี้เอาไว้

1289
01:13:31,448 --> 01:13:34,660
‎ก็ยิ่งง่ายที่หญิงอื่นจะมาแย่งเขาไป

1290
01:13:36,787 --> 01:13:38,122
‎มอลลี่ได้รับบทเรียนแล้ว

1291
01:13:40,791 --> 01:13:41,834
‎และนั่นจึงเป็นเหตุผล

1292
01:13:42,459 --> 01:13:44,586
‎ที่ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากพระเจ้าเบื้องบน

1293
01:13:44,670 --> 01:13:47,005
‎และฉันไม่รักใครนอกจากแม่ของฉัน

1294
01:13:49,091 --> 01:13:50,008
‎ขอบคุณค่ะ

1295
01:14:15,409 --> 01:14:16,577
‎คนรุ่นใหม่เหล่านี้

1296
01:14:16,660 --> 01:14:19,163
‎เส้นทางที่พวกเขาเดินอยู่นั้นศักดิ์สิทธิ์

1297
01:14:19,830 --> 01:14:24,126
‎ออกัสต์สละชีวิตของเขา
‎ให้กับบทพูดบนกระดาษเหล่านี้

1298
01:14:24,710 --> 01:14:29,006
‎เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งในปี 2005

1299
01:14:29,631 --> 01:14:31,758
‎มันเป็นทางเลือกที่น่ากลัวที่คุณต้องเลือก

1300
01:14:31,884 --> 01:14:36,054
‎เมื่อคุณป่วยในระยะสุดท้าย ว่าจะยืดอายุ

1301
01:14:36,221 --> 01:14:39,808
‎หรือไม่รับยาหรือไม่เข้ารับการฉายแสง

1302
01:14:39,892 --> 01:14:45,105
‎และใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวดแต่ดูเป็นปกติที่สุด

1303
01:14:45,397 --> 01:14:46,899
‎และเขาเลือกอย่างหลัง

1304
01:14:49,693 --> 01:14:52,362
‎ในตอนนั้น เขาและผู้ช่วยของเขา

1305
01:14:52,446 --> 01:14:55,949
‎ทำงานไม่หยุดเพื่อเขียนบท
‎เรื่องเรดิโอกอล์ฟให้เสร็จ

1306
01:14:56,033 --> 01:14:59,161
‎และเขาเขียนมันจบพอดี เกือบไม่จบ

1307
01:14:59,703 --> 01:15:03,874
‎(ออกัสต์ วิลสัน นักเขียนบทละคร
‎ของคนอเมริกันผิวดำเสียชีวิตในวัย 60 ปี)

1308
01:15:03,957 --> 01:15:07,753
‎เมื่อนักแสดงรุ่นเยาว์
‎แสดงหนึ่งในบทละครเหล่านั้น

1309
01:15:07,836 --> 01:15:10,964
‎มันเหมือนกับการหยิบไม้คฑาที่เขาทิ้งเอาไว้ให้

1310
01:15:11,048 --> 01:15:13,634
‎เพื่อให้คนรุ่นใหม่ทั้งหมด

1311
01:15:13,717 --> 01:15:17,179
‎รับเอาสามัญสำนึกที่เขาส่งต่อให้

1312
01:15:18,805 --> 01:15:23,143
‎ทุกคนจะได้รับชุดบทละครทั้งสิบเรื่อง

1313
01:15:26,021 --> 01:15:30,150
‎ถ้าคุณไม่ใช่สมาชิกของวัฒนธรรมหรือสังคมนั้น

1314
01:15:31,026 --> 01:15:32,986
‎ให้คิดว่าคุณมาเพื่อจะทำความเข้าใจ

1315
01:15:33,070 --> 01:15:36,532
‎วัฒนธรรมหรือสังคมอื่นที่แตกต่างจากคุณ

1316
01:15:36,615 --> 01:15:38,367
‎ในวิถีที่ลึกซึ้งและสะเทือนอารมณ์

1317
01:15:38,450 --> 01:15:42,162
‎ผ่านกลุ่มคนที่คุณรักและเชื่อ

1318
01:15:42,246 --> 01:15:45,457
‎และผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่มีค่า
‎ที่ใครก็ตามพอจะทำได้

1319
01:15:45,541 --> 01:15:49,044
‎ในการพยายามสร้างสังคมข้ามวัฒนธรรม

1320
01:15:49,127 --> 01:15:52,172
‎เพราะออกัสต์มอบเสียงไว้ให้คนเหล่านี้

1321
01:15:52,839 --> 01:15:55,467
‎คนหนุ่มสาวเหล่านี้สามารถค้นพบเสียงของตัวเอง

1322
01:15:56,385 --> 01:16:01,473
‎มันไม่สำคัญว่าพวกเขาเหล่านี้
‎จะได้เป็นนักแสดงหรือผู้กำกับ

1323
01:16:01,557 --> 01:16:05,519
‎สิ่งสำคัญก็คือการได้รู้ว่าพวกเขา
‎สามารถเป็นอะไรก็ได้ที่พวกเขาอยากเป็น

1324
01:16:05,602 --> 01:16:08,230
‎พวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ

1325
01:16:08,313 --> 01:16:10,357
‎ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ จริงไหม

1326
01:16:10,440 --> 01:16:14,861
‎บางคนอาจได้เป็นหมอ ทนายความ นักแสดง

1327
01:16:14,945 --> 01:16:18,657
‎ผมไม่รู้ว่าการหาผู้ชนะเป็นสิ่งที่จำเป็นรึเปล่า

1328
01:16:18,740 --> 01:16:21,868
‎แค่ได้ขึ้นไปบนนั้น... ก่อนอื่น แค่ได้ขึ้นไปบนเวที

1329
01:16:21,952 --> 01:16:25,372
‎เพื่อยืนบนนั้นและแสดง
‎ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

1330
01:16:25,956 --> 01:16:29,918
‎ฉันแน่ใจว่านักแสดงรุ่นเยาว์

1331
01:16:30,002 --> 01:16:32,087
‎ที่ได้ขึ้นไปบนเวที

1332
01:16:32,170 --> 01:16:34,464
‎และถึงแม้พวกเขาจะไม่อยากเป็นนักแสดง

1333
01:16:34,548 --> 01:16:38,051
‎แต่เพราะออกัสต์ วิลสัน และบทพูดเหล่านั้น

1334
01:16:38,135 --> 01:16:41,430
‎พวกเขาอาจได้รับแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต

1335
01:16:41,513 --> 01:16:43,307
‎และการเยียวยาที่ยิ่งใหญ่

1336
01:16:43,390 --> 01:16:47,477
‎และอาจมีศิลปินเกิดขึ้นเพราะสิ่งนี้

1337
01:16:47,561 --> 01:16:51,565
‎คนที่พูดได้ว่า "นี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ"

1338
01:16:52,190 --> 01:16:56,403
‎ในโลกที่บางครั้งก็ขาดความเมตตา

1339
01:16:58,780 --> 01:17:01,074
‎ฉันคิดว่ามันเป็นเกียรติที่อยากเป็นศิลปิน

1340
01:17:01,700 --> 01:17:03,285
‎คณะกรรมการได้แจ้งผมว่า

1341
01:17:03,368 --> 01:17:07,247
‎นี่เป็นการตัดสินที่ยากที่สุด
‎ที่พวกเขาเคยทำมาตลอดสิบปี

1342
01:17:12,377 --> 01:17:13,629
‎เอาล่ะ

1343
01:17:16,882 --> 01:17:17,799
‎อันดับสาม

1344
01:17:18,425 --> 01:17:21,762
‎เงินรางวัล 1,000 ดอลลาร์
‎สำหรับเทสลิน จูเนียร์

1345
01:17:35,692 --> 01:17:37,944
‎อันดับสอง เงินรางวัล 2,000 ดอลลาร์

1346
01:17:40,030 --> 01:17:41,531
‎เนีย ซาร์โฟ

1347
01:17:53,752 --> 01:17:56,922
‎อันดับหนึ่ง เงินรางวัลสามพันดอลลาร์

1348
01:18:03,011 --> 01:18:04,846
‎เจอราร์โด นาวาร์โร

1349
01:18:20,153 --> 01:18:23,699
‎ขอบคุณที่มากันนะครับ เจอกันปีต่อไป

1350
01:18:41,216 --> 01:18:42,426
‎วิเศษมาก

1351
01:18:44,261 --> 01:18:45,470
‎ผมดีใจมาก

1352
01:18:45,554 --> 01:18:46,638
‎- มันเจ๋ง
‎- ใช่

1353
01:18:48,348 --> 01:18:53,019
‎บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกขอบคุณประสบการณ์นี้มาก

1354
01:18:53,103 --> 01:18:57,524
‎สิ่งสำคัญคือการเดินทาง ไม่ใช่จุดหมายปลายทาง

1355
01:18:58,108 --> 01:19:02,446
‎และฉันก็ยังต้องทำความเข้าใจ
‎สิ่งต่างๆ สำหรับตัวเอง

1356
01:19:04,906 --> 01:19:10,746
‎แต่ฉันพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นแล้วว่า
‎ฉันสามารถทำอะไรได้มากมาย

1357
01:19:12,914 --> 01:19:16,501
‎ถ้าคุณมีความกล้าหาญและความทรหดอยู่ในตัว

1358
01:19:17,043 --> 01:19:18,754
‎คุณก็สามารถทำได้ทุกอย่าง

1359
01:19:20,130 --> 01:19:24,176
‎เมื่อคุณไม่มี ก็จงหามาเพิ่มอยู่เสมอ กระหายมัน

1360
01:19:24,801 --> 01:19:26,219
‎นึกออกไหม และผมรู้

1361
01:19:26,303 --> 01:19:28,388
‎ผมรู้อยู่เสมอว่าผมเป็นได้มากกว่านั้น

1362
01:19:29,389 --> 01:19:31,558
‎มีบางสิ่งรอคอยผมอยู่ ผมรู้

1363
01:19:34,519 --> 01:19:36,605
‎เพราะบทละครของเขา

1364
01:19:36,688 --> 01:19:40,150
‎ฉันจึงรู้จักตัวเองดีขึ้น

1365
01:19:40,692 --> 01:19:43,945
‎ฉันรู้จักบรรพบุรุษของฉันมากขึ้น

1366
01:19:44,029 --> 01:19:47,699
‎มันช่วยให้ฉันพัฒนาในฐานะคนๆ หนึ่ง
‎ในฐานะผู้หญิงชาวอเมริกันผิวดำ

1367
01:19:47,991 --> 01:19:49,576
‎และจากนั้น ในฐานะศิลปินละครเวที

1368
01:19:49,701 --> 01:19:54,831
‎ฉันรู้สึกเข้าใจมากขึ้นว่าฉันเป็นใคร
‎และเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะนำเสนอ

1369
01:19:55,665 --> 01:19:57,250
‎ฉันซาบซึ้งกับโอกาสนี้

1370
01:19:58,210 --> 01:19:59,753
‎ออกัสต์ให้โอกาสฉัน

1371
01:19:59,920 --> 01:20:02,130
‎ได้ออกมาเผชิญกับมันเป็นครั้งแรก

1372
01:20:02,631 --> 01:20:03,965
‎และแสดงให้ฉันเห็นว่า

1373
01:20:05,091 --> 01:20:06,510
‎มันคุ้มค่าที่ได้เห็น

1374
01:20:07,344 --> 01:20:08,345
‎มันคุ้มค่าที่ได้เห็น

1375
01:20:11,890 --> 01:20:14,851
‎แน่นอนว่าชัยชนะเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คาดหวัง

1376
01:20:15,519 --> 01:20:17,521
‎แต่ผมคิดว่ามันบ่งบอกได้ถึงผลงานเขาด้วย

1377
01:20:17,604 --> 01:20:19,314
‎ที่เขียนขึ้นเพื่อทุกคน

1378
01:20:19,397 --> 01:20:21,233
‎และมันเป็นเสียงให้กับคนที่ไม่ถูกเหลียวแล

1379
01:20:23,109 --> 01:20:24,903
‎ผมได้คุยกับหมู่เพื่อนๆ

1380
01:20:24,986 --> 01:20:27,531
‎เรื่องของการแสดงที่ตกหล่น

1381
01:20:27,614 --> 01:20:30,992
‎และเราคิดว่านั่นเพราะเราคือความเปลี่ยนแปลง

1382
01:20:31,368 --> 01:20:32,911
‎เราต้องเป็นความเปลี่ยนแปลง

1383
01:20:35,747 --> 01:20:38,917
‎แค่ได้รู้ว่ามีคนใส่ใจ นั่นเป็นงานของเรา

1384
01:20:39,543 --> 01:20:41,962
‎เราต้องทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา
‎ให้กำลังใจพวกเขา

1385
01:20:42,045 --> 01:20:45,966
‎และยกระดับพวกเขา สร้างพวกเขา
‎และให้โอกาสพวกเขาได้แข่งขัน

1386
01:20:46,049 --> 01:20:48,885
‎ไม่ใช่ทุกคนที่จะก้าวสู่อันดับสูงสุด

1387
01:20:48,969 --> 01:20:51,972
‎แล้วคำจำกัดความของอันดับสูงสุดคืออะไร

1388
01:20:54,015 --> 01:20:57,686
‎คุณต้องจดจำขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งก็คือใจความสำคัญ

1389
01:20:59,479 --> 01:21:02,899
‎และใจความสำคัญนั้นเป็นสิ่งที่สูงส่งกว่ารางวัล

1390
01:21:03,567 --> 01:21:05,110
‎มันคือมรดก

1391
01:21:05,902 --> 01:21:09,531
‎สิ่งนั้นที่คุณทิ้งเอาไว้เมื่อคุณตายจาก

1392
01:21:12,701 --> 01:21:15,120
‎รางวัลไม่ได้ให้อะไรกับคุณ

1393
01:21:15,203 --> 01:21:17,747
‎เพราะทันทีที่คุณมีรางวัลในมือ

1394
01:21:17,831 --> 01:21:20,959
‎คำสามพยางค์นี้จะหลอกหลอนคุณไปตลอดชีวิต

1395
01:21:21,585 --> 01:21:24,880
‎และคำสามพยางค์นั้นคือ "แล้วไงต่อ"

1396
01:21:27,132 --> 01:21:28,174
‎แล้วไงต่อ

1397
01:21:34,890 --> 01:21:37,934
‎(หกเดือนต่อมา)

1398
01:21:49,404 --> 01:21:53,825
‎ผมยืนอยู่ตรงนี้ ตามรอยเท้าของปู่ผม

1399
01:21:54,868 --> 01:21:56,453
‎มันเป็นรองเท้าที่ใหญ่

1400
01:21:57,871 --> 01:22:00,707
‎มันเป็นรอยเท้าของผู้ชายทุกรุ่น

1401
01:22:01,291 --> 01:22:05,086
‎ผู้ทิ้งชีวิตที่น่ากลัวอย่างไม่อาจบรรยายได้ที่ภาคใต้

1402
01:22:06,004 --> 01:22:12,636
‎มายังภาคเหนือ หางานทำ
‎และวิธีดำเนินชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี

1403
01:22:13,011 --> 01:22:15,555
‎และสิ่งใดก็ตามที่หัวใจสามารถเรียกร้องได้

1404
01:22:16,514 --> 01:22:20,518
‎พวกเขามาจากไร่ฝ้ายในจอร์เจีย

1405
01:22:21,227 --> 01:22:23,188
‎และอาร์คันซอและมิสซิสซิปปี

1406
01:22:23,855 --> 01:22:26,399
‎จากงานล่ามโซ่ในแอละแบมา

1407
01:22:27,400 --> 01:22:30,111
‎จากไร่อ้อยในลุยเซียน่า

1408
01:22:30,737 --> 01:22:36,493
‎และในกรณีของปู่ผม
‎มาจากไร่บุหรี่ในนอร์ทแคโรไลนา

1409
01:22:37,494 --> 01:22:41,915
‎พวกเขามาพร้อมกับคัมภีร์ไบเบิ้ลและกีตาร์

1410
01:22:42,540 --> 01:22:46,211
‎เหล่าชายที่ถูกหมายหัวมองหาหนทางที่จะตบตี

1411
01:22:46,294 --> 01:22:49,047
‎และขัดเกลาส่วนที่ปรับได้ง่ายในตัวพวกเขา

1412
01:22:49,130 --> 01:22:55,804
‎ให้เป็นตัวตนใหม่ในฐานะผู้เป็นอิสระ
‎ที่มีคุณค่าอย่างชัดเจนและแท้จริง

1413
01:22:56,888 --> 01:23:01,142
‎พวกเขามาพร้อมกับรูปแบบและวิถีชีวิต

1414
01:23:01,226 --> 01:23:05,063
‎ที่สอดคล้องกับอารมณ์และความรู้สึกของพวกเขา

1415
01:23:06,147 --> 01:23:12,237
‎และด้านมารยาทและวิธีการ
‎ของการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม

1416
01:23:12,904 --> 01:23:14,656
‎คือศิลปะที่ผมทำอยู่

1417
01:23:16,700 --> 01:23:17,826
‎ผมขอขอบคุณพวกคุณ

1418
01:23:18,702 --> 01:23:20,286
‎ปูของผมขอบคุณพวกคุณ

1419
01:23:20,996 --> 01:23:23,039
‎ที่ให้เกียรติผม ให้เกียรติพวกเขา

1420
01:23:23,748 --> 01:23:26,793
‎และด้วยเหตุนี้ คุณได้ให้เกียรติตัวเองด้วย

1421
01:23:28,294 --> 01:23:29,921
‎ปีนี้ เธอจะแสดงบทอะไร

1422
01:23:30,005 --> 01:23:31,172
‎นี่คือบทที่ผมเสนอ

1423
01:23:31,881 --> 01:23:36,761
‎รถไฟคู่ขนาน เมมฟิส องค์ที่หนึ่ง ฉากที่สอง

1424
01:23:50,400 --> 01:23:56,656
‎(เนียเรียนคณะการแสดง
‎ที่มหาวิทยาลัยเซาท์เทิร์น แคลิฟอร์เนีย)

1425
01:23:58,700 --> 01:24:04,622
‎(ฟรีดอมเรียนคณะการแสดง
‎ที่โรงเรียนจูลลีอาร์ด)

1426
01:24:06,249 --> 01:24:13,173
‎(เจอราร์โดเรียนเอกการแสดง
‎ที่มหาวิทยาลัยคาร์เนกี้ เมลลอนในพิตต์สเบิร์ก)

1427
01:24:15,258 --> 01:24:21,598
‎(แคลลี่เป็นนักเรียนการละคร
‎ที่โรงเรียนศิลปะทิสช์ เอ็นวายยู)

1428
01:24:23,183 --> 01:24:27,896
‎(อารอนเป็นศิลปินของเบนท์ลีย์ เรคอร์ด
‎และกำลังทำอัลบั้มเพลง)

1429
01:24:29,814 --> 01:24:34,444
‎(โคดี้ได้เป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์
‎ในวันรับประกาศนียบัตรจบการศึกษา

1430
01:24:34,527 --> 01:24:37,781
‎และเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก)

1431
01:29:32,116 --> 01:29:37,121
‎(คำบรรยายโดย เบญจพร มาตย์สุริย์)