Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เตือนความจำ คัดตัว 10 โมงเช้าวันนี้
‪เตือนความจำ คัดตัว...
‪เขาจะไล่ฉันออกจากห้อง
‪แท็กซี่!
‪ไม่เอาน่า!
‪มาเร็วสิ แท็กซี่
‪ขอบคุณค่ะ!
‪นี่แท็กซี่ฉันนะ
‪นี่เรื่องคอขาดบาดตายค่ะ
‪มิดทาวน์ โรงละครบรอดเฮิร์สต์ ให้ไวเลย ‪ฉันต้องไปคัดตัวสำคัญมาก
‪เต้นแรงๆ!
‪กลุ่มต่อไป
‪เต้นแรงๆ!
‪ฟาด!
‪นั่นแหละ
‪ดี จัดมา อีก!
‪เราต้องคัดออกบางคนนะ สาวๆ
‪สิบหก
‪และ 22
‪แถวหน้า ขอบคุณมาก
‪พวกคุณไม่ได้ไปต่อ
‪คอลเลตต์
‪เดี๋ยวนะ สาวๆ เดี๋ยวฉันมา
‪รูธ ซิมเมอร์อยากมาเจอพวกเธอ
‪ท่านกำลังจะเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย
‪ฉันเปียกไปทั้งตัว
‪- อะไรกัน แย่จัง ‪- ให้ตายสิ
‪เด็กเห็นแก่ตัวแบบไหน ‪ถึงทำแบบนี้กับรูธ ซิมเมอร์ได้ลงคอ
‪เด็กแบบมันไง
‪อ้อ
‪เป็นนักเต้นที่เก่งมากสินะ
‪ฉันพนันได้ว่าเธอเก่ง ท่าทางก็ดูเหมือนเก่ง
‪เหมือนทุ่มเวลาทุกชั่วโมงในทุกวัน ‪ไปกับการฝึกทักษะทุกอย่างและทุกท่วงท่า
‪เพื่อให้ออกมาไร้ที่ติ
‪แต่ยัยหนู ฝันของเธอจะไม่มีทางได้เป็นจริง
‪เพราะตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ‪และฉันยังอยู่อีกหลายปี
‪ฉันจะเอาให้แน่เลยว่า ‪ไม่มีใครจ้างเธอในโชว์ไหนทั้งนั้น
‪ไม่ว่าจะบรอดเวย์ ออฟบรอดเวย์ ‪หรือออฟออฟบรอดเวย์ไกลๆ
‪ชีวิตการแสดงของเธอมันจบแล้ว ยัยหางเครื่อง
‪- คุณซิมเมอร์คะ ฉัน... ‪- พาตัวเลือกถัดไปกลับมา คอลเลตต์
‪ฉันอธิบายได้
‪- ไม่จำเป็น ‪- จบแล้ว
‪- คุณซิมเมอร์คะ ขอให้ฉัน... ‪- ปล่อยนะ
‪ขอร้องค่ะ
‪- คือถ้าคุณ... ขอร้อง ‪- ปล่อยฉัน
‪- ให้ฉันอธิบายก่อนค่ะ คุณต้องเข้าใจ ‪- ปล่อยฉันนะ!
‪ยัยหางเครื่อง
‪สงสัยเช้านี้ของใครบางคนจะแจ่มเว่อร์
‪อะไร เดโก้ วันนี้ชีวิตฉันเลวร้ายสุดๆ
‪ฉันรู้ ฉันเห็นแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- เธอจ๋า เธอเป็นไวรัลท่วมไทม์ไลน์ฉันเลย
‪ท่วมเลยจริงๆ
‪พูดเรื่องอะไรของเธอ
‪- มันจบแล้ว ยัยหางเครื่อง ‪- โอ๊ย ตาย
‪ให้ฉันอธิบายก่อนค่ะ!
‪- ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน! ‪- ได้โปรด!
‪นั่นไม่ใช่ความผิดฉันนะ
‪- นางลื่นแล้วตกลงไปเอง ‪- ใช่ แล้วก็ขาหัก
‪ข้อมือหักด้วย
‪อุ๊ย ดูสิ มีคนรีทวีตมาอีกคนละ
‪คนเห็นคลิปนี้กี่คนแล้วเนี่ย สองสามร้อยได้มั้ย
‪เอ่อ สามหมื่นมากกว่ามั้ง
‪แต่ใครจะไปนั่งนับ
‪ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้เลย
‪นางคงไม่ได้มีอิทธิพลมากพอ ‪ที่จะทำให้อาชีพฉันจบลงจริงๆ ใช่มั้ย
‪แค่เพราะนางเป็นหนึ่งในนายทุน ‪รายใหญ่ที่สุดในบรอดเวย์น่ะ
‪ขอที
‪ฉันต้องโทรหาตัวแทน
‪หวัดดีค่ะ นี่เอพริลโทรหา...
‪เอพริลคนเดียวกับที่ผลักรูธ ซิมเมอร์ตกเวทีเหรอ
‪ค่ะ เอพริลนั้นแหละ
‪ฮัลโหล
‪โดนตัดสาย
‪ยินดีมากที่ได้เคยรู้จักเธอนะ
‪ขอให้สนุกกับการสอนออกกำลังด้วยเพลงแจ๊ส
‪ไม่สิ ต้องมีใครสักคนที่ไม่ได้กลัวนาง
‪คนที่จะเลือกใครมาเล่นก็ได้ตามใจ
‪ไม่มีหรอก ใครๆ ก็กลัวนางทั้งนั้น
‪เขาไม่กลัว
‪(เวลลี่ หว่อง ‪เวิร์กชอปเรื่องเวอร์ลี่ เกิร์ล)
‪เวลลี่ หว่องไม่กลัว
‪โอเค
‪แล้วเมื่อไม่มีตัวแทน ‪เธอคิดว่าจะโผล่ไปอยู่หน้าเวลลี่ หว่องได้ไง
‪นิโคล เธอบอกว่าให้ "ประกาศคัดตัว"
‪ฉันก็บอกเลยว่าจะหา
‪เราหาทุกที่แล้ว ก็แค่ยังไม่เจอดาวดวงนั้น
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- นิโคล ฉันแค่อยาก
‪สื่อสารให้เข้าใจ
‪ฉันกำลังหาส่วนผสมที่เฉพาะเจาะจง ‪ของความสามารถและน่ารัก
‪เข้าใจที่พูดมะ ไม่ใช่!
‪พยายามกว่านี้สิ
‪เธอยังไม่เจอแด๊นเซอร์ตัวนำของฉัน
‪- หลบ ยัยหางม้า ‪- โอ๊ย!
‪เดวิด พวกนั้นจี้ฉันเรื่องนี้จริงๆ
‪ดูเหมือนอาทิตย์หน้าเราจะต้อง ‪เคลียร์ตารางสักวันสองวัน
‪เพื่อหาแด๊นเซอร์นำ ต้องหาดาราคนนั้นให้เจอ
‪สำคัญมาก!
‪(หนังสือฟ้องขับไล่ผู้เช่า ‪เปลี่ยนล็อกประตูแล้ว)
‪ดีค่ะ พ่อ
‪อยู่นี่เอง เป็นไงบ้าง
‪ก็ไม่มีไรมาก เหมือนเดิม แค่...
‪พยายามอยู่
‪เดี๋ยวต้องได้เกิดแน่ ลูกมีความสามารถนะ ลูกพ่อ
‪นี่ลูกนั่งอยู่ที่ทางเดินเหรอ
‪ค่ะ
‪กำลังรออาหารมาส่ง
‪แล้วเรื่องอื่นๆ โอเคมั้ย
‪ต้องการอะไรรึเปล่า
‪ไม่ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪อ้าว อาหารมาแล้ว คือควรจะ...
‪ได้ โอเค
‪- แล้วโทรหาพ่อนะ ว่างเมื่อไหร่ก็โทรมา ‪- ได้ เดี๋ยวโทร
‪บาย
‪(พ่อ ‪หลอกพ่อไม่ได้หรอก กลับบ้านเถอะ)
‪ได้ข่าวแม่บ้างมั้ย
‪ไม่เลย
‪โอ๊ย เวร
‪หวังว่าแม่จะไม่ได้เห็นคลิปหนู
‪ขอให้คนที่นี่ไม่เห็นมันด้วย ไม่งั้นหนูตายแน่
‪อย่าหลงตัวเองนักเลย
‪คนแถวนี้มีเรื่องอย่างอื่นต้องใส่ใจ
‪อ้อ
‪พ่ออาจเป็นคนเดียวที่ตั้งกูเกิลให้เตือน ‪เวลามีชื่อลูกในข่าว
‪เกลียดอินเทอร์เน็ตจัง
‪(ขอต้อนรับสู่นิวโฮป วิสคอนซิน)
‪โอเค หนุ่มๆ มาเร็ว เร็วอีก เร่งฝีเท้า
‪- เชอร์เนอส์สู้ๆ ‪- ดี
‪วิ่งแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เป็นทีมฟุตบอลที่ช้าที่สุด
‪อาร์เจ เร่งฝีเท้า
‪พยายามเต็มที่แล้ว โค้ช
‪นายด้วย เจ้าหญิงผมทอง เร็ว
‪- ทีมก็ยังห่วยเหมือนเดิม ‪- อาทิตย์หน้าต้องชนะ
‪- บัซ ‪- เร่งฝีเท้าหน่อย
‪ไง แฟรงค์ เป็นไงบ้าง
‪นั่นเรียกว่าวิ่งเหรอ ไปเร็ว
‪(ศาลากลาง)
‪มีใครย้ายเข้ามาในร้านเก่าของพ่อรึยัง
‪ยัง
‪ไอ้เครือร้านขายยาเฮงซวย
‪ทำคนตัวเล็กๆ อย่างเราต้องเจ๊งหมด
‪อย่างน้อยพวกนั้นก็หางานให้พ่อทำ
‪เออ งานพาร์ตไทม์
‪แต่...
‪หนูทำพังจริงๆ แล้ว พ่อ
‪หนูเป็นคนล้มเหลว
‪โธ่ ลูกพ่อ
‪รู้มั้ยว่าทำอะไรแล้วจะรู้สึกดีขึ้น
‪กินชีส
‪ขอบคุณมาก คาเรน ฝากสวัสดีคุณแม่ด้วย
‪เอพริล!
‪- ครูบาร์บ ‪- ตายแล้ว!
‪ครูแค่มาซื้อของว่างไปเตรียมเชียร์นะเนี่ย ‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪- เชอร์เนอส์สู้ๆ! ‪- ก็คิดอยู่ว่า
‪"นั่นเอพริลรึเปล่านะ"
‪แต่ก็คิด "แหม จะเป็นเอพริลได้ไง"
‪เพราะเอพริลอยู่ที่นิวยอร์ก แต่ก็...
‪เธอมาจริงๆ ตายแล้ว!
‪เมื่อกี้ครูเพิ่งเจอนิค
‪มันตลกดีมั้ยล่ะ
‪นิคมาด้วยเหรอ
‪ต๊ายตาย
‪เหมือนสมัยก่อนเลยนะ คือว่า
‪ขาดแค่เธอสองคนผูกปากติดกัน
‪และก่อนที่เธอจะข้อความมาบอกเลิกเขา
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าครูจริงๆ
‪จำลูกครูได้ใช่มั้ย
‪จูนน่ะ
‪ครั้งสุดท้ายที่เธอเจอ ‪ลูกครูยังใส่แพมเพิร์สอยู่เลย จูนี่
‪นี่คนที่แม่พูดถึงตลอดเลยไง
‪ใช่แล้ว เชียร์ลีดเดอร์ที่เก่งที่สุดตลอดกาล ‪ของโรงเรียนมัธยม เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪และลูกศิษย์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของแม่
‪เป็นดาราบรอดเวย์เชียวนะ
‪โอ๊ย ตายๆ
‪โอ๊ย ตายๆ เธอต้องไปที่สตูดิโอ
‪แล้วไปทักทายนักเรียนหน่อย
‪ก็อยากไปนะคะ
‪เยี่ยม!
‪แต่พ่อไม่ค่อยสบาย
‪- ใครไม่สบาย ‪- ไม่นะ แฟรงค์ ไม่สบายเหรอ
‪- ใช่ ‪- คุณพระช่วย
‪งั้นเดี๋ยวจะทำแคสเซอโรลไปให้
‪คือ จะทำงั้นแหละ โอเคนะ
‪วิเศษไปเลยที่ได้เจอเธอ ครูก็แค่...
‪เด็กๆ จะต้องผิดหวังมากเลย ‪ถ้าไม่ได้เจอเธอ แต่...
‪ฉันเข้าใจ น่าเสียดายมาก
‪อย่าทำให้เด็กๆ ผิดหวังเลย ‪ลูกยินดีไปเจอพวกเขา
‪จริงเหรอ โอ๊ย เยี่ยมไปเลย
‪โอ๊ย ตายละ โอเค งั้น...
‪รู้นี่ว่าสตูดิโออยู่ตรงไหน
‪เจอกันตอนห้าโมงครึ่งนะ
‪- ดูแลตัวเองด้วยนะ แฟรงค์ ‪- ดีออก
‪ช่วยเล่นบทคนป่วยหน่อยจะตายมั้ยพ่อ
‪อุ๊ยตาย แม่ลืม เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪- เชอร์เนอส์สู้ๆ! ‪- เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪(สอนเต้น)
‪มาเร็ว สาวๆ
‪เอาละ ถึงแล้ว
‪อย่าลืมอะไรนะ
‪บาย!
‪เรียนให้สนุก
‪นี่ ซาร่า อย่าลืมช่วยมิเชลผูกรองเท้านะ
‪ไม่ต้องมาบอกหรอก พี่นิค
‪แล้วเจอกัน
‪เธอต้องไม่คิดถึงขั้นบันไดพวกนั้นแน่เลย
‪ดูสิ เราเอารูปเธอติดเต็มผนังเลย
‪หนู ตอนนี้ยังไม่ต้องทำก็ได้
‪อ้จฉริยะน้อยคนนี้ทำบัญชีให้ครูอยู่
‪แต่หนูต้องทำงานกะนี้แลกชั่วโมงเรียนสัปดาห์นี้
‪ใบเสร็จมันก็อยู่ตรงนั้นแหละจ้ะ
‪มาเร็ว ช่วยครูเรียกเด็กๆ มาหน่อย
‪คืนนี้เรามีแขกพิเศษ เอางี้นะ
‪ช่วยไปเอาเก้าอี้ให้คุณเอพริลหน่อยสิจ๊ะ
‪ค่ะ ได้เลย
‪ครูรู้นะว่าสอนเธอแค่ ‪แปดปี สามเดือนกับอีก 22 วัน
‪ก่อนที่เธอจะไปเรียนจริงจังที่มิลวอกี
‪แต่คือว่า
‪ครูก็ยังคิดว่าครูมีส่วนในการช่วยเธอ
‪ให้กลายเป็นดาวดังของบรอดเวย์
‪พูดถึงเรื่องนั้น
‪ขอฝากไอเดียไว้หน่อย
‪ระหว่างที่มาเยี่ยมบ้านตอนนี้ ‪ลองมาสอนคลาสพิเศษสักครั้งมั้ย
‪หรือสามครั้งก็ได้
‪อ้อ ขอเช็กตารางก่อนนะคะ
‪เพราะครูคิดไว้ว่า
‪อาจจะปีหน้าน่ะนะ
‪จะได้ลงไอ้นี่
‪แข่งประกวดเต้น
‪ใช่!
‪- โห! ‪- ใช่มะ!
‪แล้วอันนี้มีหมวดพิเศษชื่อว่า ‪"แข่งประเภทการเต้นร่วมกับครู"
‪ซึ่งครูผู้สอน
‪จะได้แสดงพร้อมกับนักเรียนด้วย น่ารักมั้ยล่ะ
‪คือแน่นอน รอบแรกของปีนี้มันก็สุดสัปดาห์นี้แล้ว
‪และต่อให้เรามีซ้อมเพลงไว้บ้าง
‪เรายังไม่อยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าพร้อมเลย
‪พ่อรออยู่ในรถและ...
‪โอ๊ย ตายแล้ว แฟรงค์
‪ลืมไปเลย
‪- ต้องทำแคสเซอโรลให้เขาด้วย ‪- ค่ะ
‪- ต้องพาเขากลับบ้านไปพักเนอะ ‪- จริง
‪โอเค งั้น
‪เอาละ แค่ทักทายไวๆ
‪มิเชล นั่งนิ่งๆ สิ
‪ซาร่าเหรอ
‪พี่มาทำอะไรที่นี่
‪เธอดู...
‪โตขึ้นมาก
‪อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด
‪ครูอยากให้ทุกคนปรบมือต้อนรับ
‪แขกพิเศษมากๆ ส่งตรงจากบรอดเวย์
‪คุณเอพริล!
‪อ๋อ จำโค้ชบัซได้ใช่มั้ย
‪เขาเอาลูกมาฝากที่นี่ระหว่างทีมซ้อม ดิคกี้!
‪หนูจ๊ะ
‪ระหว่างที่พี่สาวเขามาเรียนเต้นน่ะ
‪เอาละ มีใครมีคำถามมั้ย
‪โอเค
‪- รูบี้ ‪- ก่อนอื่น หนูทำสร้อยมา
‪อยากให้คุณค่ะ
‪เรื่องที่สอง อยากให้คุณใส่
‪แหม ขอบคุณจ้ะ รูบี้
‪ตายแล้ว สวยมากจริงๆ
‪ซูซู
‪ตอนเริ่มเรียนเต้น คุณอายุเท่าไหร่คะ
‪หูหนวกเหรอ
‪แล้วเต้นเข้าจังหวะได้ยังไง
‪สัมผัสแรงสั่นสะเทือนเอา
‪แครี่
‪ทำยังไงถึงได้ไปเต้นในบรอดเวย์
‪ฝึกหนัก ถัดไป
‪อูน่า
‪เวลาเขาคัดตัวคนไปรับบทในละคร
‪นักเต้นที่เก่งที่สุดจะเป็นคนที่ได้บทรึเปล่า
‪ไม่ใช่
‪- ถัดไป ‪- ลูเซีย
‪- เมื่อกี้หนูจะถามอะไรนะ ‪- ถัดไป
‪- มิเชล ‪- ทำไมตอนนี้ไม่มีงานเลยล่ะ
‪อันที่จริง...
‪ฉันเพิ่งได้บท
‪ในโชว์เด่นของรูธ ซิมเมอร์
‪รูธ ซิมเมอร์นี่ใคร
‪- บทอะไรคะ ‪- เรื่องเกี่ยวกับอะไร
‪- เต้นให้ดูสักเพลงได้มั้ย ‪- อยากไปเต้นที่บรอดเวย์บ้าง
‪อยากเป็นดาราบรอดเวย์เหมือนกัน
‪- อยากไปบรอดเวย์จะแย่แล้ว ‪- โอเค
‪อยากรู้ใช่ไหมว่าจะขึ้นเวทีบรอดเวย์ต้องทำไง
‪ง่ายๆ
‪ห้ามทำพลาดต่อหน้าคนที่สำคัญเลย
‪เด็ดขาด
‪แต่ประเด็นคือ...
‪เราจะไม่มีทางรู้ว่าคนสำคัญจริงๆ มีใครบ้าง
‪เท่ากับจริงๆ ก็ทำพลาดต่อหน้าใครไม่ได้ทั้งนั้น
‪ตลอดกาล!
‪และจะไม่มีอะไรช่วยเราได้ ไม่มี
‪หมูน้อยของเธอก็ช่วยไม่ได้
‪ถ้าจัดการทำแบบนั้นได้
‪แถมเก่ง
‪ก็จะบอกว่าเธอมีสิทธิ์ได้
‪ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์ศูนย์
‪หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะไปถึงฝัน
‪มีคำถามมั้ย
‪ไม่มี เยี่ยม
‪ก็ สนุกตื่นเต้นมากนะ จริงๆ
‪ขอบคุณสำหรับคำสร้างแรงบันดาลใจ
‪แต่อยู่ในโลกแห่งความจริง
‪นั่นน่าตื่นเต้นเนอะ
‪อ้าว ดูสิพ่อเจอใคร
‪ข่าวลือเป็นเรื่องจริงสินะ
‪- เธอกลับมาแล้ว ‪- นิค
‪มาทำอะไรที่นี่
‪น้องสาวฉัน ซาร่ากับมิเชลน่ะ
‪ตอนอยู่นิวยอร์กโดนลบความทรงจำไปด้วยเหรอ
‪เปล่า ฉันรู้
‪แต่เธอน่ะ กลับมาทำอะไรที่บ้านเกิด
‪ลูกกลับมาเพราะฉันป่วย
‪ผมไม่รู้เลย
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪ขอตัวก่อนนะ
‪- ไปพักรอในรถละกัน ‪- ครับ
‪ขอบคุณค่ะ พ่อ
‪แล้ว...
‪แล้ว
‪"แล้วสบายดีไหม นิค"
‪ฉันสบายดี
‪"เป็นยังไงบ้าง" ก็ยุ่ง
‪แบบ คือว่า
‪คุณยายก็เริ่มขี้หลงขี้ลืม
‪ฉันเลยต้องดูแลน้องสาวเยอะขึ้น
‪แถมยังต้องทำงานและไปเรียน
‪แบบก็ทำอะไรที่ผู้ใหญ่ทำกัน
‪ว่าแต่ว่า พ่อเธอ
‪ยังรบเร้าให้ฉันไปซ่อมโรงนาอยู่
‪ตั้งแต่ตอนโน้นที่เราเผลอทำไฟไหม้
‪ไหนๆ ช่วงนี้ฉันก็กลับมาสักพัก
‪และเห็นๆ อยู่ว่าเราจะต้องเจอกันบ่อย
‪ฉันต้องขอบอกว่า
‪ฉันรู้ว่าฉันหักอกเธอ
‪ตอนที่ฉันจบเรื่องของเรา ‪ในแบบที่ไม่ค่อยมีน้ำใจเท่าไหร่
‪- และ... ‪- "ขอโทษนะที่เลือกส่งข้อความ
‪แต่เราต้องเลิกกันละ เอพ"
‪ไม่หรอก เห็นมะ มันเป็นคำที่มีน้ำใจมากๆ
‪ฉันแค่อยากถามให้แน่
‪เผื่อยังขุ่นเคืองกันอยู่
‪- เราจะได้... ‪- โอ๊ย เอพริล
‪ฉันพูดอะไรน่าขำเหรอ
‪เปล่า ก็แค่...
‪ฟังนะ เอพ นั่นมันสมัย ม.ปลาย
‪เป็นอดีตนานโพ้น
‪อีกอย่าง พวกเราไม่มีทางไปกันรอดอยู่แล้ว
‪จะว่าไป ฉันก็ควรไปอ่านหนังสือต่อ
‪ไว้เจอกันนะ แฟรงค์
‪โรงนามันซ่อมตัวเองไม่ได้นะ
‪เหมือนเขาตัดใจเรื่องลูกได้แล้ว
‪อย่างน้อยหน้าเขาก็ไม่สิวเห่อแล้วนะ
‪นี่อะไรน่ะ
‪ไม่รู้สิ ใบปลิวงานประกวดเต้นงี่เง่าอะไรก็ไม่รู้
‪ครูกล้าถึงขนาดขอให้หนูไปสอน
‪เชื่อเขาเลยมะ ให้ไปสอน
‪- อ้าว ก็ดีนี่ ‪- ไม่ดี
‪ไม่ดีเลย พ่อ หนู...
‪หนูไม่มานั่งสอนสิ่งที่ควรจะทำเองหรอก
‪เหมือนเอาป้ายคำว่า "ล้มเหลว" มาแขวนคอ
‪การประกวดนี่ก็ไม่ได้ดูงี่เง่าเท่าไหร่นะ
‪รอบสุดท้ายเต้นที่แอตแลนติกซิตี้ ‪กับกรรมการคนดังอะไรแบบนั้นด้วย
‪ผู้ครองรางวัลโทนี่ มาริสซ่า จาเร็ต วิโนเกอร์ ‪นั่นเพื่อนลูกไม่ใช่เหรอ
‪หนูเคยเต้นในงานการกุศลของเธอหนนึง
‪เธอไม่น่าจะจำได้ด้วยซ้ำว่าหนูเป็นใคร
‪และนักบัลเลต์นาเดีย คริสต...
‪นามสกุลยาวเป็นบ้า
‪และบิ๊กบอสบรอดเวย์ วิลลี่ หวัง
‪เวลลี่ หว่องเหรอ
‪- พ่อพูดผิดเหรอ ‪- ไม่มีทางเลย เอามานี่
‪(กรรมการคนดัง) ‪(มาริสซ่า จาเร็ต วิโนเกอร์ - เวลลี่ หว่อง)
‪ให้ตายห่าน...
‪ชกค่ะ
‪เอ้าสอง เอ้าสาม ชูขึ้นเหนือหัว เอ้าห้า
‪- ฉันจะสอน ‪- หก...
‪มีข้อแม้ข้อเดียว
‪เราต้องไปให้ถึงรอบที่แอตแลนติกซิตี้
‪และฉันจะเป็นคนคิดท่าเต้นปังๆ ‪ในการแข่งเต้นร่วมกับครู
‪(รอบคัดเลือกระดับเคาน์ตี้)
‪ขอต้อนรับสู่วันแรกของการประกวด ‪แด๊นซ์ แด๊นซ์ แด๊นซ์ แด๊นซ์
‪แข่งเต้นแด๊นซ์ฤดูกาลนี้
‪พวกเราตื่นเต้นมากที่ทุกคนมากัน
‪ผมคือเบิร์ต ดาเวนพอร์ท พิธีกรในวันนี้
‪ขอเตือนอีกทีว่ารอบชิงชนะเลิศระดับชาติ ‪จะจัดในอีกสามเดือนที่แอตแลนติกซิตี้
‪กรรมการรอบชิงชนะเลิศ ‪คือคนสำคัญแห่งวงการละครเวที เวลลี่ หว่อง
‪ดาวเด่นบรอดเวย์ มาริสซ่า จาเร็ต วิโนเกอร์
‪และดาวบัลเลต์คนดัง ‪นาเดีย คริสทอซเอสเวนสกาย่า
‪วันนี้มีสตูดิโอสอนเต้นสี่แห่ง ‪มาแข่งประกวดกันในหลายรุ่น
‪จะมีสามทีมที่ได้เข้ารอบถัดไป
‪ขอให้ผู้เข้าประกวดทุกทีมโชคดี
‪เยี่ยม!
‪เต้นให้พวกนี้เห็น!
‪(กรรมการ)
‪วอเพกา
‪แสดงออกถึงอารมณ์วัยรุ่นเซ็งได้ดีมาก
‪คือว่า...
‪ต่อไป หมายเลข 31
‪รุ่นอายุไม่เกินแปดขวบ
‪เต้นทีมใหญ่
‪จากเมืองดิวอี วิสคอนซิน
‪ทีมดิวอีแด๊นซ์เด็มออลซิสเทม
‪พ่อแม่รู้รึเปล่าเนี่ยว่าลูกเต้นแบบนี้
‪เอาเลยลูก เอาให้แม่ภูมิใจ เด้าเลย
‪เหมือนจะรู้นะ
‪หมายเลข 14 รุ่นอายุ 10 ถึง 13 ปี เต้นแจ๊ส
‪ผู้ครองตำแหน่งแชมป์ของรัฐต่อเนื่องมาห้าปีซ้อน
‪รอยัลตันคอนเซอร์วาทอรี!
‪เขาทำงั้นได้ไงอะ
‪ไลน์เต้นชัดมากเลย
‪โห ชอบสุดๆ โทษที
‪รอยัลตันกินขาด!
‪- รอยัลตัน! ‪- สุดยอด!
‪- โอ๊ย เราตายแน่ ‪- ว้าว รอยัลตัน
‪- ครองเวทีไปเลย ‪- เห็นมั้ยว่าเต้นดีแค่ไหน
‪หลีกให้คนเก่งย่ะ
‪ต่อไป หมายเลข 44
‪อายุ 10 ถึง 13 ปี แจ๊ส
‪นี่ มาเร็ว ฟังนะ
‪อย่าก้มหน้ามองพื้นและเต้นให้เข้าจังหวะ ‪เข้าใจมะ
‪ยัยกัดเล็บ ยิ้มหน่อย ให้ตายเถอะ
‪หนูไม่อยากขึ้นเวที
‪หนูไม่ชอบการต้องอับอายขายหน้า
‪ใช่ เทียบกับพวกนั้นแล้ว เราห่วยมาก
‪คืองี้
‪พวกเธอกลัว
‪นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ขึ้นเวที
‪แถมเพิ่งซ้อมมาได้ห้าวัน ฉันเข้าใจนะ แต่...
‪เราแค่ต้องเป็นที่สาม ‪เพื่อได้เข้าประกวดรอบต่อไป
‪มันคงไม่ยากขนาดนั้นหรอก ‪เพราะงั้นเลิกบ่นแล้วขึ้นเวทีไปซะ
‪นั่นเรียกว่าปลุกใจเหรอ
‪เลิกป๊อดแล้วเต้นแบบที่พวกเธอกับครูบาร์บซ้อมมา
‪นี่เป็นแด๊นเซอร์หรือเป็นเด็กตัวเล็กๆ
‪เราเป็นเด็กตัวเล็กๆ
‪ขอเสียงปรบมือให้หน้าใหม่ที่เข้าแข่งครั้งแรก ‪นิวโฮป
‪นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ
‪อี๋!
‪บาร์บ ปล่อยไว้งั้น ไม่เป็นไร
‪- หยุดเลย ‪- แทบรอไม่ไหว ทุกคนซ้อมมาหนักมาก
‪โชคดีนะ ลูเซีย
‪หนูทำได้ อูน่า!
‪ตั้งสตินะ ลูก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นึกแล้วว่าน่าจะดูตอนซ้อมหน่อย
‪เอาละนะ
‪- แครี่ ‪- มาแล้วๆ
‪เล่นใหญ่อีก
‪ล้อเล่นรึเปล่า
‪หยุด!
‪หลบ
‪นิวโฮปหมดหวัง
‪รอให้ถึงรอบเต้นร่วมกับครูเถอะ
‪หนูไม่เป็นไรค่ะ แม่
‪เป๊ะเว่อร์
‪(อันดับสี่)
‪คุณเป็นแด๊นเซอร์ที่เก่งมากค่ะ ครูเอพริล ‪ไร้ที่ติเลยจริงๆ
‪แต่คุณพลาดประเด็นของรอบนี้ไปเลย
‪มันคือการแสดงของนักเรียน ‪เพื่อให้เห็นสิ่งที่คุณสอนพวกเขา
‪ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะชิงความสนใจไปจากเด็ก
‪ต้องอย่างนั้น
‪แถวนี้มีข่าวดีได้บ้างซะที
‪เก่งมาก ครูเอพริล
‪เยี่ยมเลย ครูเอพริล
‪(ยินดีด้วยกับแด๊นเซอร์ของครูเอพริล) ‪(ได้ที่สี่ - เก่งสุดๆ)
‪ล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ย
‪โอ๊ย ตายแล้ว!
‪โอเค พวกนั้นโทรหาเธอยัง
‪ใคร
‪กองประกวดเต้นแดนซ์ แดนซ์ แดนซ์ แดนซ์
‪ทีมดิวอีแดนซ์เด็มออล
‪เอาเด็กสิบขวบมาลงแข่งในระดับไม่เกินแปดขวบ
‪- และฉันควรสนใจเพราะ... ‪- ควรสนใจเพราะ
‪พวกนั้นโดนตัดสิทธิ์
‪ซึ่งแปลว่า
‪เราได้เป็นที่สาม
‪- เรา... เราได้เป็นที่สาม ‪- เราได้เป็นที่สาม
‪- ใช่ เราได้เป็นที่สาม! ‪- เราได้เป็นที่สาม!
‪เราได้เป็นที่สาม!
‪ซึ่งแปลว่าเราจะได้แข่งรอบต่อไป
‪โอเค
‪ทุกคน ฟังทางนี้
‪นี่ไม่ใช่การซ้อม
‪แด๊นเซอร์ของนิวโฮปได้กลับเข้าแข่งขันต่อแล้ว!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ
‪โอ๊ย ครูคงตายตาหลับ
‪ถ้าเราได้ไปถึงรอบระดับชาติ ‪แล้วครูได้เจอมาริสซ่า จาเร็ต วิโนเกอร์
‪ครูดูเขาเล่นแฮร์สเปรย์ทั้งสิบรอบ
‪โอ๊ย ผมสวยมาก อยากจะซุกหน้าเข้าไป
‪ให้ร้องเพลงกล่อม
‪แครี่ แม่เซ็นใบอนุญาตให้ไปแข่งรึยัง
‪หรือจะให้ครูไปที่ร้านทำผมของแม่
‪อย่า ไม่ต้อง อย่าไปค่ะ ได้มาแล้ว
‪เยี่ยม
‪ดีครับ โค้ชให้ผมมาส่งดิคกี้ นี่ครับ
‪โอเค
‪หวัดดีจ้ะ ดิคกี้
‪- ดีฮะ ‪- วันนี้เป็นไงบ้าง
‪ดี
‪เหรอ
‪แล้วสนุกมั้ย
‪ได้พักรึเปล่า
‪ได้
‪อ้าว ขอบใจจ้ะ
‪โอเค สาวๆ ฟังนะ ไม่รู้ยังไง แต่เราได้แข่งต่อ
‪แต่ขอร้อง อย่าหลอกตัวเอง
‪ยังต้องฝึกกันอีกเยอะ
‪เราแค่ได้ที่สามไปเรื่อยๆ ก็จะได้แข่งต่อ
‪แล้วจะทำได้ยังไง
‪อธิบายได้ไหมคะว่าเข้ารอบต่อไปได้ยังไง
‪หรืออีกอย่างคือ เราจะเก็บแต้มได้ยังไง
‪รูบี้จ๊ะ คะแนนจะให้โดยเฉลี่ยแต่ละเพลง
‪เท่ากับมีเต้นกลุ่ม เต้นเดี่ยว...
‪แค่ทำตามที่ฉันพูดทุกอย่าง เราก็จะได้เข้ารอบ
‪เข้าใจนะ
‪ทีนี้ ก่อนจะเริ่ม มีกฎเบื้องต้นสามข้อ
‪กฎข้อแรก ต้องมีสมาธิ
‪เห็นๆ อยู่ว่าไม่เคยมีใครสอนเรื่องนั้นเลย ‪อย่าถือนะคะ ครูบาร์บ
‪ไม่ถือ
‪ดังนั้นจากนี้ไป
‪ใครก็ตามที่พูดโดยไม่ได้รับอนุญาต
‪ต้องวิดพื้นไป 20 ที
‪แหง โอเค
‪โอเค
‪ไม่ได้พูดเล่น
‪กฎข้อที่สอง
‪ความทุ่มเท
‪แด๊นเซอร์ที่เทคนิคไม่ดีก็ไร้ค่า
‪ดังนั้นตอนนี้
‪พวกเธอไร้ค่า
‪กฎข้อที่สาม
‪ทำ...
‪ตาม...
‪สิ่ง...
‪ที่...
‪ฉันบอก
‪เข้าใจนะ
‪- เข้าใจนะ ‪- ค่ะ
‪- ค่ะ ครูเอพริล ‪- ฮะ ครูเอพริล
‪ทุกคนไปจับบาร์
‪ค่ะ ครูเอพริล
‪แม่จ๋า หนูลืมแล้วว่ากฎข้อหนึ่งคืออะไร
‪ห้ามพูด!
‪อุ๊ย ลืม
‪ลงไปวิดพื้น 20 ที เดี๋ยวนี้
‪ค่ะ ครูเอพริล
‪หนึ่ง
‪- สอง สาม ‪- เหลือสองอาทิตย์ก่อนแข่งระดับเคาน์ตี้
‪- สี่ ‪- สองอาทิตย์ สอง
‪ไม่มีเวลาที่จะปั้นให้พวกเธอเข้ารูปเข้ารอย
‪ดังนั้น
‪จากนี้ไป
‪นอกจากหลับ
‪หรือไปโรงเรียน
‪ทุกคนจะต้องมาอยู่ที่นี่
‪ซ้อม
‪ทั้งวันและทุกวัน
‪สิบเจ็ด
‪- สิบแปด ‪- วางมือซ้ายบนบาร์
‪- ยี่สิบ ‪- ครูบาร์บ นับจังหวะค่ะ
‪ก้าวข้างแล้วไปหน้า
‪ก้าวข้างแล้วถอย ก้าวข้างแล้วหน้า
‪- ไปต่อ ข้าง ‪- จังหวะ
‪อีกรอบ
‪น่าจะให้พักสักหน่อยไหม
‪- ได้พักห้านาทีไปแล้วตอนสามทุ่ม ‪- โอเค
‪สัมผัสจังหวะสิ
‪นี่ไม่มีซิงก์โคเพชันเลย
‪งั้นจะให้สิงโตกินขนมชั้นที่ไหนคะ
‪เธอ วิดพื้น
‪เดี๋ยวนี้
‪ค่ะ ครูเอพริล
‪เริ่มจากตรง กลีสซาดปิเก้ ตั้งแต่ต้น
‪เร็วสิ
‪โอเค เร็วเข้าๆ ทุกคนพร้อมนะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪ห้า หก เริ่ม!
‪- และ... ‪- แว่นหลุด
‪ใช้จมูกเท้า หยุด!
‪ขอโทษ รูบี้
‪ยัยลูกตา ต้องให้เอาเทปกาวพันไว้กับหน้าเลยมั้ย
‪ยัยนิ้ว
‪ไหนบอกว่าสัมผัสจังหวะได้
‪งั้นทำไมเต้นไม่เคยทัน
‪และ...
‪- ยัยแกละ ‪- รู...
‪เธอนี่ไม่ได้รู้สี่รู้แปดเลยว่าทำอะไรอยู่
‪เลิกทำฉันเสียเวลาแล้วไปเรียนท่าเลย
‪ไปสิ!
‪ที่เหลือ จิกเท้าให้ได้สูงที่สุด แขม่วไว้ อีกรอบ
‪อีกรอบเหรอ
‪เร็ว
‪โอเค ทุกคนพร้อมนะ
‪พร้อมนะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เริ่ม!
‪- กระโดด ‪- หยุด!
‪โอเค หยุด
‪ทุกคนพร้อมมั้ย
‪เราพร้อมแล้ว
‪ประจำที่
‪ตั้งแถวตรงสองแถว
‪โอเค ทุกคนตั้งใจหน่อย พร้อมนะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เริ่ม!
‪โผขึ้น!
‪- ทรงตัวบนขา ‪- เริ่มและโผ!
‪- ทรงตัวบนขา ทรงตัวบนขาสิ! ‪- เริ่มและ...
‪ได้ยินที่ฉันตะโกนบอกมั้ยเนี่ย
‪ได้ยินก็ทำสิ
‪มีปัญหาอะไร
‪อาจเป็นเพราะเราไม่รู้เลยว่าพี่ตะโกนอะไร
‪ถ้าไม่ยืนอยู่บนขา เราก็ล้มก้นจ้ำเบ้า!
‪โอเค
‪ตกลง งั้นครูว่าเธอ
‪- ลองพักแล้วอธิ... ‪- เออ
‪เอาเป็นลองสอนดีๆ ‪แทนที่จะปล่อยให้เราไม่รู้เรื่อง
‪ยืนเหวอซื่อบื้อแกว่งตุ้มผึ่งลมกันอยู่แบบนี้
‪เธอคิดว่าเธอทำได้ดีกว่านี้เหรอ
‪ก็พี่เป็นครูที่ห่วยแตก ยังไงก็แย่กว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪ออกจากห้องเรียนฉันไป
‪ไล่สิ
‪ออกไป
‪จากห้องเรียน
‪ของฉัน
‪พี่นั่นแหละ ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน
‪พอกันที
‪โชคดีนะ ครูบาร์บ
‪- พวกนี้หวังไม่ได้จริงๆ ‪- นึกแล้วว่าไม่ทนอยู่หรอก
‪มีอย่างอื่นจะพูดอีกมั้ย
‪ไม่ต้องอาย ยัยกัดเล็บ
‪สีเทียนผมอยู่ไหน
‪นี่หล่อน หวังว่าโทรมาขอโทษนะยะ
‪เรื่องอะไร
‪อ้าว เธอเอง โทษที ฉันนึกว่าเธอคือมาร์จาร์
‪- ใคร ‪- มาริสซ่า จาเร็ต วิโนเกอร์
‪เปล่า ฉันเต้นในงานกุศลของนาง ‪เพื่อบรอดเวย์แคร์ส
‪เออ แต่ฉันให้นังแมวขโมยนั่น ‪ยืมรองเท้าลูบูตองของเก่า
‪ใส่ไปงานเลี้ยงอาหารกลางวัน ‪ผู้ชนะรางวัลโทนี่
‪แล้วนางอ้างว่าคืนมาแล้ว
‪เดี๋ยว เธอโทรหาฉันทำไม นึกว่าโดนเนรเทศ
‪ไปที่... ไอดาโฮใช่มะ
‪วิสคอนซิน
‪เล่าสั้นๆ ก็คือ
‪จู่ๆ ก็มีโอกาสสุดเลิศปรากฏขึ้น
‪ให้ฉันได้เต้นต่อหน้าเวลลี่ หว่อง และ...
‪- พอแล้ว หนูเลิก ‪- เดี๋ยวนะ
‪หนูเลิก
‪หนูแย่ขนาดนั้นจริงๆ เหรอ
‪ใช่
‪หนูก็แค่อยากเก่งอะไรสักอย่าง
‪- หนูจะไปหาอย่างอื่นทำ ‪- ฉันจะแค่...
‪ปิดประตูละกัน
‪ขอบคุณค่ะ ครูเอพริล
‪ยังอยู่ในสายมั้ย
‪สัญชาตญาณความเป็นแม่ของหล่อนนี่ ‪สูงทะลุชาร์ต
‪โอเค
‪การ "ทรงตัวบนขา" ก็คล้ายๆ กับ
‪ความแตกต่างระหว่างกล้วยกับแครอท
‪เห็นมั้ย อันนี้งอ
‪ก็ตั้งไม่ได้
‪แต่...
‪ถ้าทำตรงๆ
‪เดี๋ยว ทำไมครูเขาไม่พูดแบบนั้นล่ะคะ
‪แหม ก็อย่างว่า
‪ครูเอพริลเป็นคนตลก
‪คืองี้ เธออยากเพอร์เฟกต์ตลอดเวลา
‪และ...
‪เธอก็อายุประมาณพวกหนูนี่แหละ
‪ตอนที่ตัดสินใจว่าจะต้องเป็นแด๊นเซอร์ที่สุดยอด
‪ก็เลยเริ่มกดดันตัวเองหนักขึ้น หนักขึ้น จน...
‪ลืมไปว่าคนอื่นๆ ไม่ได้เพอร์เฟกต์เหมือนเธอ
‪เพราะงั้นเราต้องอดทนกับเธอให้มากๆ
‪- โอเคนะ ‪- ได้
‪จะบอกความลับให้เอามั้ย
‪บางทีครูก็รู้สึกเหมือนเป็นกล้วย
‪แล้วหนูล่ะ เป็นกล้วยหรือเป็นแครอท
‪เป็นแครอท
‪แม่ภูมิใจมากจ้ะ เก่งมาก
‪ไม่ต้องหยุดหรอก
‪ยังไงก็ต้องกลับบ้าน
‪ถ้ารักษาจุดศูนย์ถ่วงกลางตัวได้...
‪ทรงตัวไว้ให้ดี ก็จะควบคุมร่างกายได้ดีขึ้นนะ
‪เยี่ยม ขอบคุณ
‪และถ้ามีอะไรที่เธออยากจะคุย
‪แบบที่คุยกับนิคหรือคุณยายไม่ได้
‪- พี่เคยผ่านมันมาหมดแล้ว เพราะงั้น... ‪- ได้ ฉันไปได้ยัง
‪ฟังนะ ซาร่า พี่แค่พยายามจะพบเธอครึ่งทาง
‪นี่ไม่ใช่ห้องเรียน เท่ากับฉันไม่ต้องฟังอะไรที่พี่พูด
‪เธอมีปัญหาอะไรน่ะ
‪เธอเป็นอะไรไป เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้
‪ก่อนอะไร
‪ก่อนพี่จะจากไปหรือก่อนแม่ฉันตาย
‪อย่า อย่าเอาเรื่องนั้นมาอ้าง
‪- พี่ก็ต้องโตมาโดยไม่มีแม่ ‪- แม่ตายรึเปล่าล่ะ
‪เปล่า แม่ฉันเลือกจากไปเอง
‪อยากลงรายละเอียดมั้ยล่ะ
‪ก็ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นสิถ้างั้น
‪ว่าไงนะ
‪พี่จากไปโดยไม่บอกลาด้วยซ้ำ
‪ซาร่า คนเราก็ต้องใช้ชีวิตของตัวเอง
‪ทำใจให้ชินซะ
‪อีกอย่าง ตอนนั้นพี่ไม่ได้เป็นแฟนกับเธอสักหน่อย
‪อ้อ เพราะไม่งั้นอย่างน้อยก็ยังได้ข้อความสินะ
‪แต่ใครมันจะสนยัยน้องสาวโง่ๆ ล่ะ
‪ต้องมีคนเข้าไปคัดตัวก่อนฉันแล้วเป็นพันคน
‪ฉันกำลังรอเข้าคัดตัวในโชว์ใหม่ ‪ของเวลลี่ หว่อง "เวอร์ลี่ เกิร์ล"
‪และเกือบจะถึงหัวแถวแล้ว!
‪หวังว่าเขาจะให้เข้ารอบ
‪ไง
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- หามือถือ
‪ก็อยู่ในมือไง
‪ใช่ เพราะเจอแล้วไง
‪เห็นๆ อยู่
‪แล้วเธอล่ะ มาทำอะไรที่นี่
‪ก็ไม่มีอะไร
‪เมื่อกี้เดินอยู่ที่ถนน ‪ตอนเห็นคุณยายขับรถฉันผ่านไป
‪หวัดดีฮะ ยาย!
‪นิคกี้!
‪ที่จริงยายไม่ได้รับอนุญาตให้ขับรถแล้วนะ
‪แต่ยายชอบม้าหมุนนี้มาก
‪ก็เลย...
‪ซาร่าเล่าว่าเมื่อคืนซ้อมกันสนุกมาก
‪โห ใช่ หัวเราะกันเกรียว
‪ฉันก็พยายามจะช่วยน้อง แต่เหมือนพูดกับกำแพง
‪ฟังดูไม่น่าจะใช่นะ
‪- จริงเหรอ ‪- ที่เธอบอกว่าพยายามจะช่วยใคร
‪ขำตายละ
‪น้องจะไม่ปูพรมต้อนรับแค่เพราะเธอกลับมา
‪รู้นี่ว่าเธอเป็นเหตุผลที่ทำให้น้องเริ่มเต้น
‪ตอนนั้นเธอเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจน้องแล้วก็ ฟุ่บ
‪ถ้าเธออยากช่วยจริงๆ
‪ลองพยายามนึกหน่อยว่ามันเป็นยังไง ‪ตอนที่เธอเจอเรื่องแบบเดียวกัน
‪แบบว่า
‪สมัยที่เธอชอบอารมณ์บูดและใส่เสื้อลายสกอต
‪ไม่เคยมีช่วงนั้นซะหน่อย
‪- ภาพมันโกหกไม่ได้นะ ‪- ไม่มี
‪- ฉันไม่มีความทรงจำเรื่องนั้นเลย ‪- โอเค
‪การซ้อมบางทีก็หนักหน่วง
‪เป็นส่วนหนึ่งของงาน
‪รูบี้ถึงได้ลาออกไง
‪เราไปต่อกัน
‪เจ๊ ตัวเองสอนได้ครั้งเดียวก็เดินออก
‪เราเป็นแค่เด็ก
‪เราเรียนได้ไม่เร็วเท่าพวกมืออาชีพ
‪แล้วไหนว่ามีกฎข้อที่สอง
‪ความทุ่มเท
‪ก็จริง
‪ถ้าพวกเธอสัญญาว่าจะทำอย่างที่ฉันบอก
‪และเลิกกวนโมโหกัน
‪ฉันสัญญาว่าจะทุ่มเทให้เต็มที่
‪และพาทีมนี้ไปให้ถึงที่สุด
‪ตกลงมั้ย
‪เอ่อ พวกเธอว่าไงกัน
‪ก็คือ...
‪ฉันก็อยากแข่งต่อ
‪- เหมือนกัน ‪- เหมือนกัน
‪แต่ไม่อยากเรียนกับนาง
‪- เหมือนกัน ‪- เหมือนกัน
‪งั้นเหรอ
‪แต่นางเป็นคนเดียวที่เก่งพอจะพาเราไปได้
‪งั้นถือว่าตกลงมั้ย
‪ตกลง
‪โอเค
‪งั้นเริ่มที่จับบาร์เลย
‪เพราะเรามีอะไรต้องฝึกอีกเยอะในสองอาทิตย์
‪ตำแหน่งที่หนึ่ง
‪ตำแหน่งที่ห้า
‪นั่นไง นั่นคือการทำพอร์เดอบราส์ที่ดี เห็นไหม
‪- หนูไม่เห็นอะไรเลย ‪- วิดพื้น 20
‪ตำแหน่งที่สี่
‪เอาใหม่
‪ก้าวแล้วเตะ แล้วเตะ
‪เตะข้าง เตะหลัง ก้าวเตะ หน้า
‪โอเค ฟังนะ คืนนี้เจอกันนะ เป็นเด็กดีล่ะ
‪- ข้าง ‪- บายฮะ พ่อ
‪- ซูซู พ่อรักลูกนะ ‪- โค้ชคะ
‪- ที่นี่ไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็กฟรีนะ ‪- ได้ๆ
‪ตำแหน่งที่หนึ่ง
‪ตำแหน่งที่ห้า
‪- ตำแหน่งที่สี่ ‪- ตำแหน่งที่สี่
‪อีกรอบ
‪อะไรเนี่ย
‪แขนย้วยเป็นเส้นมาม่า แบบนี้ก็
‪โบกมือลาการแข่งระดับชาติเลย ‪โบกมือลา บาย
‪หมุน
‪แว่นหนู!
‪ต้องหาจุดเพ่งสายตา ไม่งั้นจะเวียนหัว
‪อีกรอบ
‪เตรียมพร้อม
‪พิรูเอต
‪หมุน
‪ยัยนิ้ว ซาร่า
‪เพราะแบบนี้ไงเธอถึงต้องอยู่แถวหลัง
‪ต้องให้บอกอีกกี่รอบ ทุกคนต้องซ้อมที่บ้านด้วย
‪เอาใหม่ เตรียมพร้อม
‪ยังไม่ได้ลูก โอเคนะ ใกล้ละ
‪นับสาม สี่ หมุนหัว
‪คอนแทร็ก พาส์เดอบูร์เร
‪ห้า หก พร้อม หมุนไป หนึ่ง
‪สองก้าว และสอง
‪และสาม สะโพก!
‪คอนแทร็ก พาส์เดอบูร์เร
‪ไหวมั้ย สวยมาก
‪หวัดดีจ้ะ ลูก
‪ทำอะไรมืดๆ
‪เปล่าค่ะ แค่ทำการบ้าน
‪เปิดไฟสิ
‪แล้วรีบเข้านอนได้แล้ว
‪(นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ)
‪การหาจุดมองจะช่วยให้ไม่เวียนหัว
‪มองตรงหน้า
‪พร้อมนะ ทุกคน
‪ไปเลย
‪มองหน้าแดง
‪มองหน้าแดง!
‪อีกรอบ
‪หน้าเขียว
‪หน้าเขียว!
‪หน้าฟ้า!
‪หน้าม่วง!
‪เขียว!
‪ฟ้า!
‪แดง!
‪สอง สาม สี่และห้า
‪- หก เจ็ด แปดและหนึ่ง ‪- เราเป็นกล้วยหรือเป็นแครอท
‪สาม สี่ ห้าและหก
‪- เจ็ด แปด ‪- ยัยไหล่
‪ไม่ใช่แค่การทำท่า ต้องทำให้คนเชื่อให้ได้
‪- เจ็ด แปด ‪- หยุด
‪ยัยไหล่ กลับไปด้านหลัง
‪ได้ยินแล้วนี่
‪ยัยนิ้ว
‪มาอยู่แถวหน้า
‪เยส!
‪ต้องอย่างนั้นสิ นั่นแหละลูกพ่อ
‪วิดพื้น 20 ค่ะ โค้ช
‪- ขอโทษครับ ครูเอพริล ผมจะ... ‪- เอาเป็น 40 เลย
‪ได้ ขอโทษ โอเค
‪สอง สาม
‪เอาใหม่!
‪นับห้า หก เจ็ด แปด
‪มือเท้าเอว แล้วไปเลย
‪และหนึ่ง สอง สาม
‪สี่ ห้าและหก เจ็ด แปด
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
‪เจ็ด เตะแล้วหมอบ!
‪นั่น...
‪ไม่ห่วย
‪เราไม่ห่วย!
‪- ลูกไม่ห่วย! ‪- เยี่ยม!
‪เด็กไม่ห่วย
‪โอเค พอแล้ว กลับไปเริ่มใหม่
‪เราไม่ห่วย!
‪ก็ยังห่วยอยู่นิดหน่อย
‪ไม่เป็นไรนะ โอเค
‪โอเค
‪เอ่อ...
‪คือว่า แบบนี้ยังไงก็เต้นไม่ได้
‪ทำยังไงกันดี
‪เลิกเรียนเนอะ
‪เห็นๆ อยู่
‪ไปเล่นกัน
‪ไปเลย!
‪- เดี๋ยว จะไปไหนกัน ‪- ทุกคนจะไป...
‪เราไม่ห่วย!
‪ดีจ้ะ
‪เปล่าๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...
‪ไม่เป็นไร
‪แค่จะมาดูว่าต้องไปซื้ออะไรที่ร้านขายอุปกรณ์
‪พอดีว่างเลยคิดว่าจะมาซ่อมโรงนา
‪พ่อเธอจะได้เลิกด่า
‪สมัยเรียน ม.ปลายใครจะคิดว่า ‪สุดท้ายเธอจะ...
‪มีประโยชน์
‪ใช่มั้ยล่ะ
‪คือฉันก็ไม่ได้นึกภาพชีวิตตัวเองไว้แบบนี้หรอก
‪จริง
‪พวกเดียวกันขอต้อนรับ
‪โอ๊ย อย่ามา
‪เธอเป็นแด๊นเซอร์ที่บรอดเวย์
‪ฉันว่าชีวิตเธอก็ออกมาเป็นอย่างที่เธอคิดไว้เป๊ะ
‪คืองี้นะ นิค
‪ต่อให้ชีวิตของเธอไม่ได้เป็นอย่างที่วาดฝันไว้
‪ฉันก็ชื่นชมสิ่งที่เธอทำจริงๆ
‪ทิ้งชีวิตตัวเองมาดูแลน้อง
‪ฉันไม่ได้ "ทิ้ง" ชีวิตตัวเองนะ
‪เราก็ทำเรื่องที่จำเป็นต้องทำ
‪ทำสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
‪ไม่ ฉันเข้าใจ
‪นั่นแหละนิสัยเธอ
‪- ฉันแค่จะบอกว่าฉัน... ‪- ไม่ต้อง ฉันรู้ มันไม่...
‪นี่ไม่เหมือนกับ
‪แผนการใหญ่ที่เราคิดกันไว้
‪หนีไปอยู่นิวยอร์กด้วยกัน
‪ไม่ใช่
‪ไม่เลย
‪งี้นะ เอพ
‪หลังจาก
‪ข้อความนั่น
‪ฉันไปนิวยอร์ก
‪และ... ฉันก็เห็นเธอ
‪อะไรนะ
‪เธอเดินออกมาจากการซ้อมบนถนนสาย 46
‪และฉันไม่เคยเห็นเธอมีความสุขขนาดนั้น
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้
‪ว่าฉันต้องปล่อยเธอไป
‪คือว่าเรา...
‪มีเหตุผลเป็นล้านที่ยังไงเราก็ไปกันไม่รอด
‪ใช่ ไม่หรอก
‪แต่...
‪ถ้าได้ลองก็พนันว่าคงสนุก
‪ฉันควรจะรีบลงมือทำงานได้แล้ว
‪ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
‪โอเค ทุกคน ยันขาเอาไว้นะ ดันเข้าไป!
‪ฟังนะ สาวๆ
‪โค้ชบัซยอมแบ่งสนามให้เราซ้อม
‪เพราะเราไม่มีเงินซ่อมสตูดิโอ
‪แต่นั่นก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่า ‪เราต้องแข่งรอบเคาน์ตี้สุดสัปดาห์นี้
‪เพราะงั้น...
‪- เธอเอาแต่จ้องอาร์เจ ‪- เปล่าซะหน่อย
‪- จ้องจริง ‪- เปล่า
‪ลูเซีย ซาร่า อูน่า
‪วิดพื้น เดี๋ยวนี้
‪- ค่ะ ครูเอพริล ‪- ค่ะ ครูเอพริล
‪ไม่จริงอะ
‪ครูเรียกทุกคนด้วยชื่อจริงๆ แล้ว
‪แล้วเรียกถูกด้วย!
‪แล้วไง ฉันก็หัดจำชื่อคนได้สองสามชื่อ
‪ซูซู วิดพื้น
‪ยี่สิบ
‪เธอด้วย แครี่
‪แต่เพื่อนขอให้หนูแปล
‪บวกเป็น 40
‪วิ่งในล้อ เร็วเข้า! ให้ไว ถอดหมวก
‪เร็วเข้า ไอ้พวกโง่ เร็ว ไม่ได้มีเวลาทั้งวัน
‪อาร์เจขยับเท้าไม่ได้เรื่องเลย
‪อะไรล่ะ คิดว่าทำได้ดีกว่าเหรอ
‪อย่างกับพวกนั้นจะทำได้ดีกว่า
‪เป็นแค่แด๊นเซอร์
‪โอเค พวกหนุ่มๆ ลองแบบนี้ไหวมั้ยล่ะ
‪ก็ พวกนี้ไม่ได้ใส่เกราะ
‪โอเค
‪ตองป์เลเว
‪ทำให้ดูเป็นขวัญตาเลย สาวๆ
‪พวกคุณเห็นมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- ต้องส่งไปเรียนบัลเลต์มั้ย ‪- พวก ไม่เอา
‪เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪ไปนะคะ แม่
‪เดี๋ยว จะไปไหนแต่เช้า
‪บอกแล้วไง
‪อูน่ากับหนูจะไปท่องหนังสือทั้งวัน ‪เตรียมสอบเรขาคณิต
‪อ้อ แม่ลืม
‪แต่คืนนี้แม่ต้องเข้าเวร
‪- ที่รอยัลตันสเต็กเฮาส์ ‪- หนูรู้ มีกุญแจบ้านค่ะ บายค่ะแม่
‪- รักนะ ‪- รักเหมือนกัน
‪อ้าว รูบี้กลับมาแล้ว
‪- รูบี้มา! ‪- รูบี้ หนู มาทำอะไรตรงนี้
‪หนูไปด้วยได้มั้ยคะ
‪ไม่เต้นก็ได้ ไปดูเฉยๆ
‪แม่บอกว่าไปได้
‪โอ๊ย แน่นอน เราอยากให้หนูกลับมา
‪พร้อมนะ ครูอยากให้ช่วยอะไรเยอะเลย ‪จะช่วยครูใช่มั้ย
‪- โอเค นั่งเลย ‪- รูบี้ มาข้างหลังนี่ รูบี้
‪- ดีจ้ะ รูบี้ ‪- หวัดดี ซาร่า
‪ครบแล้ว ไปกันเลย
‪- โอเค ล้อหมุนได้ ‪- ทุกคนนั่งให้ดี ขอบใจจ้ะ
‪หวัดดี แพตตี้
‪ลืมอะไรรึเปล่า
‪ท่องหนังสือกับอูน่าทั้งวันเหรอ
‪(เรขาคณิต)
‪- แม่ หนู... ‪- ลงจากรถ เดี๋ยวนี้ สาวน้อย
‪ขอโทษนะคะ แต่เป็นไปไม่ได้
‪ฟังนะ ฉันไม่อยากมีเรื่อง
‪ฉันแค่จะรับลูกกลับ
‪แครี่ หยิบของ
‪- แพตตี้ ขอร้อง ‪- ไม่ได้ บาร์บ
‪ฉันไม่ชอบที่เธอข้ามหัวฉัน
‪ฉัน... ขอโทษ แต่ฉัน...
‪- ฉันนึกว่าเธอรู้ ‪- อ้อ ฉันไม่รู้
‪มาเร็ว แครี่
‪แครี่ หนูจ๊ะ
‪หนูต้องกลับไปกับแม่จ้ะ
‪ไปกันเร็ว! เดี๋ยวนี้!
‪ไม่ค่ะ แม่
‪หนูไม่ไป
‪เราคุยกันแล้ว
‪แม่พยายามทำทุกอย่างเต็มที่ระหว่างที่พ่อไปรบ
‪แต่ตอนนี้เราจ่ายค่าเรียนเต้นไม่ไหว
‪และเราไม่รับของบริจาคจากใคร
‪ทีนี้ มาเลย แม่จะไปทำงานสาย
‪ไม่ใช่การบริจาค
‪หนูหาทางออกได้แล้ว
‪หนูทำข้อตกลงกับครูบาร์บและทำงานที่โรงเรียน
‪หนูทำงานแลกกับการได้เรียน
‪และหนูก็ฝึกจนได้เข้าร่วมการประกวด
‪เพราะงั้นหนูจะอยู่ต่อ
‪ก็ได้
‪แต่กลับบ้านแล้วเราต้องคุยกันยาว
‪นี่
‪ทำงั้นได้ต้องใจกล้านะ
‪ทีนี้...
‪อย่าอ้วกใส่ฉันละกัน
‪ทุกคนพร้อมนะ
‪- ค่ะ ครูเอพริล ‪- ดี ไปกันเลย!
‪ออกรถเลย กอร์ดี้
‪(รอบชิงระดับเคาน์ตี้)
‪ดูเธอสิ ซ่อมโรงนา
‪ทำผม
‪นิค ควัน ไฟไหม้
‪- กลิ่นอะไรแปลกๆ ‪- ไม่มีอะไร หลับไปเถอะ มิเชล
‪โอเค
‪ต่อไปถึงรุ่นของเราแล้ว
‪ตื่นได้แล้ว เจ้าขี้เซา
‪เอาจ้ะ เวลาของอร่อย
‪- ดื่มให้แม่ชื่นใจ ‪- บาร์บ นั่นอะไรน่ะ
‪กาแฟไอซ์มอคค่าเพิ่มช็อตเอสเพรสโซ
‪เพิ่มช็อตเอสเพรสโซ
‪ใช่
‪ไม่ต้องห่วง มียาแก้แพ้ ‪ไว้ให้กินตอนขึ้นรถกลับบ้าน
‪พวกนี้จะหลับไม่รู้เรื่อง
‪เป็นยาของผู้ใหญ่ แต่จะหักแค่ครึ่งเดียว
‪ตอนนี้ โปรดปรบมือต้อนรับ ‪รอบนักเต้นจิ๋วอายุต่ำกว่าหกขวบ
‪นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ เต้นแจ๊สกลุ่ม
‪นิวโฮป!
‪เต้นสิ
‪กระโดด
‪ทนดูไม่ได้
‪ดิคกี้! นั่นลูกผม!
‪ดิคกี้!
‪คุณพระช่วย!
‪(รอบชิงระดับเขต)
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪(นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ)
‪(รอบชิงระดับภาค)
‪(ขอให้ชนะระดับรัฐ!)
‪(รอบชิงระดับรัฐ)
‪เสร็จแล้ว เป็นไง
‪- พอรับได้ ‪- นี่
‪ได้ข่าวว่าอยากให้มืออาชีพมาช่วย
‪พวกเราผู้หญิงทำงานก็ต้องช่วยกันไว้
‪อ้าว ถึงรอบเต้นร่วมกับครูแล้ว
‪เยี่ยม ไปกันเลย
‪ดี
‪- ไอ้ขี้แพ้! ‪- ดูไอ้พวกนี้
‪เฮ้ย อย่าลืมว่าเราเหยียบทีมนายเละ ‪ในระดับรัฐเจ็ดปีซ้อน
‪เลิกอยู่ในอดีตซะที
‪หนุ่มๆ ของเราเตะตูดพวกนายในสาม ‪มาตลอดสิบปีที่ผ่านมา
‪ตอนนี้สาวๆ ก็เก่งกันอยู่บนเวที
‪สาวของพวกนายแยกท่าทริปเปิลไทม์ยังไม่ออก
‪ต่อให้สาวของเรา ‪ขึ้นไปเต้นบนหน้าจิ๋วน่าสงสารก็เถอะ
‪ว่ายังไงนะ
‪เอาเหรอ
‪กรองด์แบตมองต์ของลูกสาวนาย ‪ขึ้นได้ไม่ถึง 90 องศาด้วยซ้ำ
‪ลูกสาวนายเต้นเทิร์นเอาต์ไม่ได้
‪ลูกนายไม่มีรัศมีดารา
‪ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้
‪ลองสิ
‪ต่อจากนี้คือนิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ
‪แข่งประเภทการเต้นร่วมกับครู
‪นำโดยดาวเด่นบรอดเวย์ เอพริล ดิบรีน่า
‪พวกเขาไต่อันดับอย่างรวดเร็ว ‪จนเป็นตัวเต็งในวันนี้
‪โคตรขี้แพ้ อ่อนเนอะ
‪มานั่นแล้ว
‪ฉันจะดูให้แน่ใจว่า ‪จะไม่มีใครจ้างเธอในโชว์ไหนทั้งนั้น
‪- ‪ไม่ว่าจะในบรอดเวย์ ออฟบรอดเวย์ ‪- ครูเอพริล เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ชีวิตการแสดงของเธอมันจบแล้ว ยัยหางเครื่อง
‪- คุณซิมเมอร์คะ ฉัน... ‪- ปล่อยนะ
‪- ได้โปรด! ‪- ปล่อยฉัน ปล่อยสิ!
‪- ขอละ ปล่อยฉัน! ‪- หนูไม่เข้าใจ
‪รู้สึกว่ายัยครูบรอดเวย์คนดังของเธอ
‪ก็ไม่ได้เด่นดังอะไรขนาดนั้น
‪เดินต่อกันเลย มาเร็ว
‪ขอให้ขาหักนะ ยัยหางเครื่อง
‪ข้อมือหักและล้มตกเวทีด้วย
‪ยุค 70 โทรมา ถามว่าเมื่อไหร่จะคืนกระโปรง
‪- ปล่อยนะ! ‪- ได้โปรด!
‪ยัยหางเครื่อง
‪ไม่นะ ไม่ อย่านะ
‪มาเร็วค่ะ
‪เชอร์เนอส์!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪และตอนนี้ จังหวะที่ทุกคนรอคอย
‪รางวัลชนะเลิศแดนซ์ แดนซ์ แดนซ์ แดนซ์
‪ในการประกวดระดับรัฐวิสคอนซิน
‪ทั้งสามสตูดิโอก็เต้นได้อย่างไร้ที่ติ
‪เต้นกันขาดใจและปล่อยของทุกอย่างบนเวที
‪กรรมการมีคำตัดสินเป็นเอกฉันท์
‪พวกเขาดูทั้ง...
‪พวกเราไม่มีทางได้เข้ารอบแน่
‪เราแค่ต้องได้อันดับสาม
‪แค่นั้นทำได้อยู่แล้ว
‪ใช่ อูน่าทำให้ตอนที่ล้ม ‪ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของท่าเต้น
‪นี่
‪มีคลิปบ้าๆ นั่นแล้วไงใครแคร์
‪สามสตูดิโอที่จะเข้ารอบไปแข่ง ‪ระดับชาติที่แอตแลนติกซิตี้
‪และได้เต้นต่อหน้าเวลลี่ หว่องผู้ยิ่งใหญ่คือ
‪ขอให้เราได้เป็นที่สาม ขอเถอะ
‪โรงเรียนที่ได้อันดับสาม ถ้วยโกลด์
‪มิลวอกีส์บอทเทิลแคปแด๊นซ์สตูดิโอ!
‪ขอเสียงปรบมือ
‪ให้ดังๆ สมกับเป็นแดนซ์ แดนซ์ แดนซ์ แดนซ์
‪และตอนนี้ อันดับสอง ถ้วยรางวัลไฮโกลด์
‪นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ!
‪ไม่ได้ยินผมเหรอครับ
‪นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ!
‪เราได้ที่สอง!
‪เราได้เข้ารอบระดับชาติแล้ว!
‪ตายแล้ว!
‪กองเชียร์แน่นมาก!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪เราจะได้แข่งรอบระดับชาติ!
‪เราจะได้แข่งรอบระดับชาติ...
‪เราจะได้แข่งรอบระดับชาติ
‪ไม่รู้สินะ เอพ ท่ายกปลาดาวมันยาก ‪แน่ใจเหรอว่าดิคกี้ทำไหว
‪ต้องไหว เราต้องยกระดับท่าในระดับชาติ
‪- โอเค ‪- โอเค นิค
‪เกร็งศอกไว้มั่นๆ และอย่าทำให้...
‪ซี่โครงเล็กๆ ของเขาต้องหักแน่
‪ไม่หรอก กระดูกเด็กอ่อนเหมือนยาง
‪แค่จะงอนิดหน่อย
‪เธอมี...
‪ใยแมงมุมติดผม
‪นี่เป็นแผนของเธอด้วยรึเปล่า
‪ทำให้ฉันโงหัวไม่ขึ้นเพราะเธอ
‪เอพ ไม่เอาน่ะ แค่เล่นมุกขำๆ
‪- แบบ เพราะเรา "ล้ม" ‪- รู้ ฉันเข้าใจ
‪เอพริล เอพริล!
‪- เรากำลังซ้อม... ‪- เราแค่...
‪- เออ ‪- ท่ายกปลาดาว
‪- เพื่อการแข่ง... ‪- เด็กๆ
‪นั่นแหละ โอเค
‪ฉันเพิ่งคิดได้ตอนตีสอง 47 นาทีเป๊ะๆ ‪ว่าเราเดือดร้อนหนักละ
‪เราต้องหาตั๋วเครื่องบินไปแอตแลนติกซิตี้ ‪ให้คน 30 คน
‪แล้วยังมีค่าอาหารค่าโรงแรม เงินก้อนโตเลย!
‪เราจะระดมทุนขนาดนั้นได้ยังไง
‪นั่นต้องจัดจับฉลาก อบขนมขาย ‪และล้างรถกันหนักเลยนะ
‪แล้วชุดอีกล่ะ
‪เธอรู้รึเปล่า
‪- ว่ามาตรฐานของการแข่งระดับชาติสูงแค่ไหน ‪- สูงมาก
‪เขาอยากให้วิบวับ ‪ต้องเป็นงานศิลป์อลังการระดับดาวล้านดวง
‪ฉันว่าเรื่องนั้นฉันช่วยได้
‪ขอบคุณค่ะ เยี่ยมเลย
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪- ใครมาเนี่ย ‪- กระโปรงสวยจริง
‪มีใครเรียกหางานศิลป์ชุดใหญ่ไฟกะพริบคะ
‪มาแล้วจ้า
‪ดีจ้า พ่อแม่พี่น้อง
‪โอเค
‪โอเค ต้องการอะไรวิ้งๆ
‪ที่บ้านใครมีบีแดซเซิลบ้าง
‪ขอให้หมดเลยจ้ะ
‪เพราะชุดไปงานพรอมโทรมๆ นี่ ‪ต้องใช้กากเพชรกันทั้งโรงงาน
‪- อันนี้ให้วางไหน ‪- ดีจ้ะ
‪อ๋อ เอาไปกองรวมกันตรงโน้น
‪- ขอบใจนะ อาร์เจ ‪- ขอบใจจ้ะ
‪- ขอบคุณ คริสโตเฟอร์ ‪- นี่
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪- ให้ช่วยอะไรมั้ย ‪- เอาสิ
‪ได้
‪- ฉันชื่ออาร์เจนะ ‪- ฉันเรเชล
‪ไม่ได้มาจากแถวนี้
‪นี่เป็นกล่องสุดท้ายที่จะย้ายไปที่โรงนา
‪นั่นเป็นการเต้นโชว์ครั้งแรกหลังจากที่แม่จากไป
‪โอ๊ย หนู จริงด้วย
‪จำได้แล้ว
‪- ครูบาร์บคะ ถามอะไรหน่อยได้มั้ย ‪- ได้สิ
‪ครูมีความสุขรึเปล่า
‪ฉันก็ชอบชีวิตของตัวเองนะ
‪ฉันเลือกชีวิตนี้เอง
‪ฉันรักการสอน
‪แล้วก็รักการเป็นเจ้าของกิจการตัวเอง
‪และ...
‪ฉันรัก
‪การอยู่ในเมืองที่ถ้าฉันรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว
‪รู้ตัวอีกทีก็มีคนทำแคสเซอโรลมาวางไว้หน้าบ้าน
‪แต่ครูทำมากกว่าแค่...
‪ทำแคสเซอโรลให้เรา ตอนที่แม่จากไป
‪อ๋อ ก็มัน...
‪ฉันว่าฉันไม่เคยบอกครูเลย ‪ว่ามันช่วยเรามากแค่ไหน
‪แต่เธอ
‪ก็ช่วยเด็กพวกนี้ได้เยอะมาก
‪ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
‪ครูบาร์บคะ ขอถามอะไรอีกเรื่องได้มั้ย
‪คิดยังไงถึงดัดผมแบบนี้เนี่ย
‪สมัยนั้นน่าจะทำโลกร้อนไปเยอะเลยล่ะ
‪(นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ)
‪ขอบคุณ
‪หายเร็วๆ นะ แฟรงค์
‪สี่สิบสี่ 45 46
‪สี่สิบเจ็ด 48 49 50
‪ห้าสิบเอ็ด 52 53
‪ห้าสิบสี่ 55 56
‪- ยอมแล้ว ‪- ห้าสิบเจ็ด!
‪- จูนเก่งมาก! ‪- ดีมาก!
‪โอเค ทุกคน
‪ก่อนอื่น ขอต้อนรับสู่บ้านใหม่ของเรา
‪เรื่องที่สอง เราทำได้แล้ว
‪พวกเราต้องทนกินแต่แซนด์วิชเนยถั่วกับแยม ‪กันไปอีกนานมาก
‪แต่เราระดมทุนได้แล้ว!
‪แอตแลนติกซิตี้ เราไปแน่!
‪เชอร์เนอส์สู้ๆ!
‪เชอร์เนอส์!
‪โอเค
‪ตอนนี้ยังไม่ได้ไปและยังต้องฝึกอีกเยอะ
‪เพราะงั้น คืนนี้หลังจากเรียนเทคนิคทั่วไป
‪เราจะซ้อมเต้นทุกเพลงตั้งแต่ต้นจนจบ
‪เข้าใจนะ ดี
‪แต่ก่อนจะทำงั้น
‪เราต้องแน่ใจว่าทำท่ายกปลาดาวได้ เพราะงั้น
‪แด๊นเซอร์น้อย มาตรงกลางเลย
‪- พร้อมนะ ยก ‪- สู้เขา ดิคกี้
‪เกร็งไว้ นั่นแหละ ใช้กล้าม
‪ลองใหม่ นับสามนะ
‪หนึ่ง สอง สาม!
‪ยกปลาดาว!
‪ได้แล้ว เพอร์เฟกต์
‪จับเธอขึ้น แล้ว...
‪ไม่ได้ โอเค ยก
‪ดันไว้ด้านล่าง แล้ว...
‪ไหวมั้ยจ๊ะ
‪ฮะ
‪เอาเป็น...
‪ให้เด็กโตกว่าหน่อยลองดีกว่า
‪เด็กๆ จะได้ดูว่าทำยังไง ‪ตรงนี้มีนักกีฬาฟุตบอลอยู่ เพราะงั้น...
‪ซาร่าออกมา...
‪กับอาร์เจ
‪- ผมเหรอ ‪- ไปเร็ว
‪มาเร็ว ยืมกล้ามมาใช้หน่อย
‪มาเร็ว ซาร่า เอาเลย
‪- เอาเลย ‪- มีโอกาสแล้ว
‪- ไม่ได้กลัวใช่มั้ย ทำได้นะ ‪- มีโอกาสแล้ว
‪ง่ายนิดเดียว โอเค งั้น
‪โอเค รู้นะว่าต้องทำไง
‪พร้อมก็เริ่มเลย
‪เพอร์เฟกต์มาก ซาร่า ‪เกร็งลำตัวไว้ กดปลายเท้า
‪อาร์เจ เกร็งข้อศอกไว้ นั่นแหละ อย่าปล่อย
‪นั่นแหละ เพอร์เฟกต์
‪โอเค ซาร่า เกร็งลำตัวไว้
‪อย่าผ่อนนะ ค่อยๆ ปล่อยลงมาให้เป็นปลา
‪ค่อยๆ ฮึบท้องเอาไว้ ฮึบ...
‪อย่าผ่อน
‪อย่าผ่อน อย่า...
‪- ไส้ปลิ้นจากแซนด์วิชเหรอ ‪- นี่!
‪พอได้แล้ว
‪หยุดได้รึยัง
‪ซาร่า!
‪ซาร่า รอด้วย
‪ซาร่า!
‪มานี่เลย
‪(รอบชิงระดับชาติ)
‪(รอบแรก)
‪ไปที่ห้องบอลรูมแล้วดูลาดเลา ให้แน่...
‪แล้วอย่าลืมว่าต้องไปแอบส่องรอยัลตัน...
‪คุณพระช่วย ขอโทษค่ะ ฉัน...
‪ไม่นะ เอ๊ะ "ฉันรู้จักเธอ" ใช่มั้ย
‪คุณคือเอ็มเจดับเบิลยู ใช่คุณจริงๆ
‪คุณสวยมาก
‪ฉันรู้แล้วว่ารู้จักเธอจากไหน
‪เอพริลใช่มั้ย
‪เธอมาเต้นให้งานการกุศลบรอดเวย์แคร์สของฉัน
‪เธอเป็นแด๊นเซอร์ที่เก่งมาก เทคนิคดีสุดๆ
‪มาริสซ่า
‪หล่อน
‪แหม ดีใจอยากจะกรี๊ด
‪นังโจรขโมยรองเท้า
‪ออสการ์ เดอ "ชั้นต่ำ" จ้า
‪ส้นสูงฉันอยู่ไหนยะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
‪บิ๊กบราเธอร์ เล่นละครไม่เก่งขนาดนั้นหรอกนะ
‪จะบอกให้นะ
‪ฉันได้รางวัลโทนี่อะวอร์ด ‪สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม
‪- ในละครเพลง ‪- โอ๊ยคุณพระ
‪แอบหาว เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪เลิกพูดได้แล้ว แม่คุณ
‪ร้องเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมา คนฟังเบื่อหมดแล้ว
‪ข่าวเก่าไปนานแล้วจ้า
‪แบบนี้ยังเก่าอีกมั้ยล่ะ
‪ขอเก็บไว้เป็นค่าเสียหาย
‪- โอเค ฉันว่าเราไปกันดีกว่า ‪- เหรอ
‪- จริง ‪- เพิ่งอุ่นเครื่องเอง
‪ก็ได้ รองเท้าข้างนั้นเป็นของรูพอลอยู่ดี
‪ขโมยจากรูพอลด้วยเหรอยะ
‪ทีมต่อไป แชมป์จากรัฐวิสคอนซิน
‪รอยัลตันแด๊นซ์คอนเซอร์วาทอรี
‪รอยัลตันสู้!
‪การแข่งขันเช้านี้ดุเดือดมากครับ
‪- ถอดแจ็คเก็ตได้ ‪- โอเค เพื่อน มานี่
‪พ่อช่วย
‪และแสดงความสามารถให้เราเห็น
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โอ๊ย ตาย หนูเอ๊ย
‪ครูเอพริลสั่งแล้วไงว่าไม่ให้สองคนนี้ ‪ซ้อมท่ายกปลาดาวมากไป
‪ดิคกี้ ลูก
‪ทำไมไม่บอกพ่อ
‪เขาตั้งใจซ่อน
‪ผมกลัวว่าพ่อจะไม่ให้เต้น
‪แล้วเอาไงดี
‪- บอกเขาว่าขึ้นเวทีไม่ได้หรือว่า... ‪- ไม่ต้อง
‪ผมทำได้
‪ฉันแค่ต้องคิดท่าใหม่มาแทนท่าปลาดาว
‪ทีมต่อไป นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ
‪โอเค ทุกคนประจำที่ เร็วเข้า
‪เดี๋ยวๆ เต๊ะท่าโพสแทนที่จะยกปลาดาว โอเคนะ
‪เต๊ะท่าโพสแทนการยก
‪ต้องทำได้สิ
‪ไปได้สวยๆ
‪เยส!
‪ดิคกี้ อย่านะ!
‪อย่านะ
‪อย่าทำท่ายกปลาดาว ดิคกี้ อย่าทำ
‪- อย่า ‪- อย่าทำเชียว
‪- เขาจะทำอะไรกัน ‪- ไม่รู้
‪อย่า
‪- นิวโฮปสุดยอด! ‪- นิวโฮป!
‪ให้ตาย!
‪ลูกสาวฉันร้ายมาก!
‪ต่อจากนี้คือทีมนิวโฮป ‪กับการเต้นแนวคอนเทมโพลารี
‪นำโดยครูผู้ฝึกสอน เอพริล ดิบรีน่า
‪มาดูกันว่าจะทำให้เวลลี่ หว่องแห่งบรอดเวย์ ‪ประทับใจได้หรือไม่
‪เอพ อยู่ในนั้นรึเปล่า
‪ไง
‪เกือบได้เวลาแล้ว สาวๆ รออยู่
‪และครูบาร์บทำหน้าเหมือนนิ่วที่ไตจะหลุด
‪นี่ เธอโอเคมั้ย
‪ถ้าฉันทำพังล่ะ
‪เธอพูดจริง
‪เดี๋ยว เต้นหน้าคนดูที่จ่ายเงินมาตั้งเยอะ
‪แต่มาตื่นเวทีเรื่องนี้เนี่ยนะ
‪นิค ฉันเป็นแค่หางเครื่อง
‪ไม่มีใครมองฉันด้วยซ้ำ
‪แต่ตอนนี้ทุกคนคาดหวังกับฉัน
‪ทั้งเด็กๆ พ่อฉัน เมืองนี้
‪และฉันทำให้พวกเขาผิดหวังไม่ได้
‪นี่ เธอจะทำให้ใครผิดหวังได้ไง
‪เอพริล
‪สิ่งที่เธอทำไว้ให้ทุกคนมันยอดมาก
‪รู้มั้ยตอนที่เธอบอกฉันว่าเธอไป
‪นิวยอร์กหลังจากที่ฉันส่งข้อความไปน่ะ
‪อ้อ
‪ฉันน่าจะเจอเธอในวันนั้นจริงๆ
‪ถัดไป การแข่งประเภท ‪การเต้นร่วมครูของนิวโฮป
‪เราครอบครัวเดียวกัน
‪ตลอดไป
‪เราครอบครัวเดียวกัน
‪ตลอดไป
‪เราได้เข้ารอบสุดท้าย!
‪ทำได้แล้ว! ทำได้ดีมาก!
‪กรรมการชอบการเต้นร่วมกับครูมาก ‪เราเข้ารอบ!
‪ทำได้แล้ว!
‪- เหมือนที่พ่อสอนไว้ ‪- เหมือนที่พ่อสอนไว้
‪สองคนนี้เอาซะอยู่หมัด!
‪- จริง ‪- จริงด้วย
‪เยี่ยมมากจริงๆ
‪เอพริล ผมต้องกลับไปจัดการเรื่องฉุกเฉิน
‪แต่ขอเวลาคุยด้วยเดี๋ยวได้มั้ย
‪ผมมีข้อเสนอมาให้
‪ได้สิคะ
‪เดี๋ยวตามไปนะคะ
‪โอเค ครูจะไปคุยในห้องแต่งตัว ทุกคนมาเร็ว
‪เรื่องนี้คงไม่มีทางจบสวยกว่านี้แล้วใช่มั้ย
‪เอพริล นี่
‪หนูมาตามหาพี่
‪พี่จะไปไหน
‪พี่...
‪พี่จะกลับไปนิวยอร์ก
‪อะไรนะ
‪เวลลี่ หว่องเสนอบทในโชว์ใหม่ให้
‪บทนำด้วย
‪พี่ต้องเริ่มซ้อมเดี๋ยวนี้เลย
‪เวลลี่โดนเรียกตัวกลับไปแล้ว
‪แล้วรอบชิงชนะเลิศล่ะ
‪พรุ่งนี้แล้วนะ
‪ฉันจะบอกรถให้ว่าเดี๋ยวเธอออกไป
‪ได้ ขอบใจ
‪พี่จะทิ้งเราง่ายๆ เหรอ
‪แต่เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความคิดพี่นะ ‪พี่รับปากว่าจะทุ่มเท
‪พี่รู้ แต่จะให้พี่ทำยังไง
‪ซาร่า นี่คือความฝันทั้งชีวิตของพี่
‪เพราะงั้นพี่จะไป
‪นี่คือแผนของพี่มาตลอดเลยสินะ
‪พี่แค่อยากหลอกใช้พวกเด็กโง่ๆ
‪เพื่อจะได้คลานซมซานกลับไปบรอดเวย์
‪นึกแล้วเชียว นึกมาตลอด ‪พี่ก็แค่คนใจร้ายเห็นแก่ตัว
‪โอเค พี่ไม่สนใจใครนอกจากตัวเอง
‪พี่จะทิ้งหนูอีกแล้ว
‪พรุ่งนี้โชคดีนะ
‪เอพริล
‪เอพริล! เดี๋ยว เอพริล!
‪เดี๋ยวสิ!
‪ขอร้อง
‪อย่าไปเลยนะ
‪- ขอร้อง ‪- พวกเธอไม่ต้องมีพี่
‪เธอจะเต้นได้ดีมากๆ
‪- สัญญา ‪- ขอร้อง
‪- ขอโทษนะ ‪- อย่าเลย อย่า...
‪อ้าว! เอพริล!
‪เอพริล!
‪จะให้ครู อ๋อ นี่เหรอ ‪โอเค พร้อมนะ หนึ่ง สอง สาม!
‪- เย้! น้องหมู! ‪- เอ่อ
‪ซาร่า
‪ทุกคน ฟังทางนี้หน่อย แอนดรูว์ ไมเคิล ทุกคน
‪เดาสิว่านี่ใคร
‪นี่คือเอพริล เวอร์ลี่ เกิร์ลของเรา
‪ช่วยปรบมือต้อนรับเธอให้ดีด้วย
‪(เอพริล)
‪ขอบใจนะ
‪ยินดีจ้ะ แม่คุณ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ฮัลโหล
‪หนูทำเรื่องที่ถูกใช่มั้ยพ่อ
‪เอ่อ ลูกพ่อ ลูกพยายามทำเรื่องนี้มานานมาก
‪ในที่สุดก็ทำตามฝันได้
‪มันเป็นโชว์ที่เพอร์เฟกต์
‪บทที่เพอร์เฟกต์
‪ไม่รู้สิ หนูแค่...
‪นึกว่าตัวเองจะมีความสุขมากกว่านี้
‪อ้อ
‪นั่นแหละปัญหาของการเป็นเพอร์เฟกต์ชันนิสต์
‪ไม่เคยมีอะไรดีพอ
‪หนูคอยบอกตัวเองว่า
‪หนูเป็นแด๊นเซอร์
‪นี่คือสิ่งที่หนูควรทำ
‪ใครว่า
‪ลูกทำสิ่งที่ใจสั่งให้ทำ
‪และถ้ามีส่วนไหนของใจที่คิดว่า
‪การดังระเบิดในบรอดเวย์จะทำให้แม่กลับมา
‪ก็ลืมไปได้เลย
‪ไม่ว่าจะทำอะไรแม่ก็ไม่กลับมา
‪เพราะตอนที่แม่จากไป ‪มันไม่ใช่ความผิดของลูกตั้งแต่แรก
‪แม่ก็แค่จากไปเฉยๆ
‪เพราะงั้น ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไง
‪แค่เอาให้แน่ใจว่าลูกรู้สึกดีกับตัวของตัวเอง
‪คือว่า...
‪นี่คือสิ่งที่หนูอยากเป็น
‪ถ้าไม่ทำคงโง่มาก
‪พ่อไม่ได้บอกว่า "สิ่งที่ลูกเป็น" ‪แต่ "ตัวของลูก"
‪แล้วพ่อก็คิดหาเหตุผลเล็กๆ ได้เก้าข้อ
‪ที่ว่าทำไมมันถึงจะไม่ได้โง่ขนาดนั้น
‪(เพลย์บิล) ‪(ข่าวใหญ่วันนี้)
‪นี่ ทุกคน
‪อีกห้านาทีเราจะเริ่มซ้อมฉากกัน
‪เริ่มจากองก์ที่สอง
‪คุณหว่องคะ
‪คุณหว่องคะ ขอโทษค่ะ คุณหว่อง
‪แต่ฉันต้องกลับไปประกวดก่อน
‪ถ้านั่นแปลว่าคุณต้องยกบทของฉันให้คนอื่น
‪ฉันจะเข้าใจ ฉันก็ไม่อยากให้คุณทำงั้น
‪เพราะฉันคิดว่าคุณต้องการ ‪คนที่ทุ่มเททำตามคำสัญญา
‪แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันต้องไป ‪เพราะว่า...
‪ฉันมีเด็กเล็กๆ เก้าคนที่ฉันรับปากว่าจะทุ่มเทให้
‪มีเมืองทั้งเมืองที่หวังพึ่งฉันอยู่
‪ฉันเลยต้องไป
‪อะไรเนี่ย...
‪จะขึ้นเวทีกี่โมง
‪เป็นกลุ่มแรกหลังพักเที่ยง
‪- แต่หาเด็กๆ ไม่เจอ ‪- โอเค ฉันกำลังกลับไป
‪- ยังไงก็ไม่ทันหรอก! ‪- เตรียมเด็กให้พร้อม ฉันไปแน่ สัญญา!
‪รูบี้
‪- ไปหาคนอื่นมา ‪- ได้เลย
‪ไม่คิดจะขอยืมลีมูซีนเขาหน่อยเหรอ
‪ยอมรับเถอะน่า เธอรักฉัน
‪- เธอต้องจ่ายค่าน้ำมันให้ฉันนะ ‪- ไปแอตแลนติกซิตี้!
‪สวัสดีครับ ผมเบิร์ต ดาเวนพอร์ท ‪และเรามาต่อกัน
‪ที่การแข่งขันวันที่สอง
‪- ต่อไป หมายเลข 44 ‪- โอ๊ย ตาย
‪- การเต้นทีมใหญ่ ‪- โอ๊ย ตายแล้ว
‪นิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ
‪- โอเคนะ ‪ - โอเค
‪- ไปเลย ได้! ‪- ไปเลย วิ่ง! ทันแน่ ไป!
‪- นี่นับถอยหลังครั้งสุดท้าย ‪- ขอโทษค่ะ ขอทาง
‪เรียกนิวโฮปแด๊นซ์สตูดิโอ
‪โอ๊ย ตายแล้ว!
‪คุณพระช่วย!
‪- โดนนับถอยหลังแล้ว ‪- โอเค
‪โอเค
‪พวกเด็กๆ ควร... ไม่นะ
‪- อยู่ไหนกัน ‪- ไม่รู้
‪ไม่รู้ ฉันสติแตก ‪เลยบอกรูบี้ว่า "ไปหาตัวมา"
‪แต่ฉันไม่... ไม่ได้พูดเฉพาะเจาะจง
‪ว่าให้มาทางปีกซ้ายของเวทีแล้ว...
‪มาเร็ว ทุกคน เตรียมตัว
‪เร็วเข้า นับถอยหลังครั้งสุดท้ายแล้ว
‪นางมาทำอะไรที่นี่
‪นั่นสิ อยากรู้ว่าวันนี้ใครดูอยู่อีก
‪งานสุดยอดไปไหนแล้วล่ะ
‪อ๋อ สงสัยโดนไล่ออก
‪อีกรอบ
‪ฟังนะ ทุกคนมีสิทธิ์จะเกลียดฉัน ‪แต่พวกเธอควรได้ขึ้นเวที
‪พวกเธอคู่ควรกับการอยู่ที่นี่
‪เพราะงั้นอย่าถอนตัว ‪แค่เพราะอยากจะแก้แค้นฉันเลย
‪ตอนที่ฉันเพิ่งเจอพวกเธอ ฉันเห็นแต่ข้อบกพร่อง
‪แต่แล้วฉันก็พบว่านั่นแหละ ‪คือสิ่งที่ทำให้พวกเธอแสนวิเศษ
‪ทุกคนมีเอกลักษณ์และความไม่เพอร์เฟกต์ ‪เฉพาะตัวของแต่ละคน
‪และฉันขอโทษจริงๆ ที่ฉันไป
‪มันแค่... ต้องใช้เวลาพักหนึ่ง
‪กว่าจะรู้ว่า...
‪เรากลายเป็นครอบครัวกัน
‪ครูเป็นอะไรน่ะ
‪ทำไมถึงไม่ตะโกนด่าพวกเรา
‪ฉันอยากให้รู้ว่าฉันภูมิใจในตัวพวกเธอแค่ไหน
‪พวกเธอกลายเป็นนักเต้นที่งดงามที่สุดไปแล้ว
‪พูดงี้หนูกลัวนะ
‪- มิเชล ฉัน... ‪- นิวโฮป
‪แด๊นซ์สตูดิโอ ประกาศเรียกครั้งสุดท้าย ‪ให้เวลาขึ้นเวทีหนึ่งนาที
‪ไม่อย่างนั้นถือว่าสละสิทธิ์
‪รับไม่ได้ รับไม่ได้เลยจริงๆ
‪กับความเหยาะแหยะสมเพชตัวเองเนี่ย
‪ฉันไม่ได้ฝึกให้พวกเธอออกมาเป็นแบบนี้นะ
‪เพราะงั้นก็ช่วยทำตัวเป็นสาวที่มีความรับผิดชอบ
‪นายด้วย ดิคกี้ ขึ้นเวทีไปซะ
‪ไม่อย่างนั้น...
‪มีเวลาให้นับถึงห้า หนึ่ง
‪โห นึกว่าก่อนหน้านี้ฉันโหดแล้วเหรอ
‪ไม่เลย ฉันเพิ่งเริ่มย่ะ
‪- สอง! ‪- แจ็กเก็ต โอเค
‪เอาแจ็กเก็ตมา แจ็กเก็ต
‪เออ ต้องอย่างนั้น สาม!
‪ไปเร็ว
‪มาเร็ว ไปเต้นกัน
‪หลีกทางให้คนเก่ง
‪หลบหน่อยแม่จะเดิน
‪เต้นให้สะบัด ไม่งั้นจะโดนเตะ!
‪มาจนได้
‪เต้นเลยลูก!
‪โห เป็นเพลงที่เจ็บมาก!
‪คิดว่าเขาไม่ได้อยู่ในคนดูนะ
‪กอร์ดี้บอกว่าเขาออกไปเลย ‪ตอนได้ยินว่าเธอกลับมา
‪"ขอโทษนะที่ต้องส่งข้อความมา"
‪(หันกลับมาสิ)
‪(เวอร์ลี่ เกิร์ล โดย เวลลี่ หว่อง ‪นำแสดงโดย เอพริล ดิบรีน่า)
‪- ไง ที่รัก ‪- บาร์บ
‪นี่ครู ฉันบอกว่าไง
‪- ต้องถือให้ห่างจากหน้าหน่อย ‪- โทษที
‪- ไม่งั้นจะเห็นทุกรูขุมขน ‪- โอเค ก็...
‪ฟังนะ มีข่าวร้ายนิดหน่อย
‪หลังคาโรงนารั่ว
‪คือมันแย่กว่าที่สตูดิโออีก
‪ฉันขอให้นิคมาซ่อมให้แล้วแต่...
‪นี่ๆ เดี๋ยวนะ
‪โอเค ขอแก้ตัว ‪ฉันบอกว่าต้องเปลี่ยนใหม่เลย ไม่ใช่ซ่อม
‪เอ่อ นั่นแหละ เท่ากับยกเลิกสอน โอเค บาย
‪เดี๋ยว ไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนั้นนี่
‪ฉันจะสอนทุกคนทางเฟซไทม์ ‪ทุกคนต้องทำตามที่ฉันบอก
‪ฉันบินกลับไปทุกวันอาทิตย์ ‪ทุกคนต้องทำตามที่ฉันบอก
‪- โอเค แต่... ‪- และที่ฉันจะบอกก็คือ
‪ฉันไม่สนถ้าน้ำจะท่วมเป็นเมตรจนต้องว่ายน้ำ
‪เด็กก็ต้องมาเรียน
‪ฉันรู้ ปีหน้าเราต้องเอาชนะรอยัลตันให้ได้
‪งั้นฉันจะรวบรวมทุกคนมาแล้ว
‪เด็กมาแล้วจะเรียกละกัน
‪โอเค
‪บาย
‪เชิญค่ะ อ้าว คุณหว่อง หวัดดีค่ะ
‪ผมมีเรื่องอยากคุย ต้องปรับอะไรนิดหน่อย
‪แต่...
‪มันก็ไม่ห่วย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ก่อนจะลืม
‪เขาบอกว่ามีคนรอคุณอยู่ในโรงละคร
‪มาทำอะไรกันที่นี่
‪อ้าว ก็เธอบอกให้เรียกทุกคนมา
‪นี่จ่ายกันไหวได้ยังไงเนี่ย
‪นั่นเป็นเรื่องที่เอาไว้คุยกันทีหลัง
‪อาทิตย์หน้าผมจะโทรไป
‪ช่วยพัฒนาทักษะการฟังหน่อย ‪บอกว่าอาทิตย์หน้าจะโทรไป
‪แล้วเราจะทำอะไรกันต่อ
‪เราจะมีปาร์ตี้เต้นคืนเปิดตัวกัน
‪(ทางเข้านักแสดง)
‪พร้อมนะ
‪ดิคกี้!
‪ราตรีสวัสดิ์ นิวยอร์ก!
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม