Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Przypomnienie. Przesłuchanie dziś o 10.
Wyrzucą mnie na bruk.
Taxi!
No już.
Przyjeżdżaj.
Dziękuję!
To moja taksówka!
To sprawa życia i śmierci.
Teatr Broadhurst w centrum. Szybko. Mam ważne przesłuchanie.
Bądźcie dzikie!
Następna grupa.
Co za dzikość!
Tak trzymać!
Tak.
Tak. Oby tak dalej!
Musimy wyeliminować parę kandydatek.
Szesnastka.
I dwudziestka dwójka.
Tak.
Pierwszemu rzędowi dziękuję.
Odpadacie.
Collette.
Przepraszam na chwilę. Zaraz wracam.
Ruth Zimmer chciałaby was zobaczyć.
Zaraz przyjdzie.
Jestem przemoczona.
- Co? To okropne! - O Boże.
Jaka egoistka zrobiłaby to Ruth Zimmer?
Ona.
A więc
jesteś świetną tancerką, tak?
Na pewno. Wyglądasz na taką.
Pewnie całymi dniami szlifujesz każdą umiejętność i krok,
żeby być idealna.
Ale twoje marzenia nigdy się nie spełnią,
bo dopóki żyję, a zostało mi jeszcze sporo lat,
dopilnuję, byś nie wystąpiła w żadnym spektaklu,
czy to na Broadwayu, czy gdziekolwiek poza nim.
To koniec twojej kariery, girlasko.
- Pani Zimmer, proszę… - Pokaż mi następną.
Wyjaśnię to.
- Nie ma takiej potrzeby. - To koniec.
- Proszę, czy może pani… - Puść.
Proszę.
- Proszę. - Puść mnie.
- Wyjaśnię to. Zrozumie pani. - Puść mnie!
Girlaska.
Ktoś tu chyba miał dobry poranek.
Co, Deco? Miałam fatalny dzień.
Wiem. Widziałem.
- Co? - Kochana, pełno cię w sieci.
Pełno.
O czym ty mówisz?
- …to koniec. - O rany.
Wyjaśnię to!
- Puść mnie! - Proszę!
To nie była moja wina.
- Poślizgnęła się i spadła. - No i złamała nogę
oraz nadgarstek.
Kolejna osoba mi to wysłała.
Ile osób to widziało? Kilkaset?
Raczej z 30 tysięcy.
Ale kto by liczył?
To niemożliwe.
Chyba nie może zniszczyć mojej kariery?
Tylko dlatego, że jest szychą z Broadwayu?
Proszę cię.
Zadzwonię do mojego agenta.
Cześć, mówi April…
Ta, która zepchnęła Ruth Zimmer?
Tak. Ta April.
Halo.
Rozłączyli się.
Miło było cię znać.
Baw się dobrze, ucząc jazzercise.
Musi być ktoś, kto się jej nie boi. Kto obsadzi kogokolwiek chce.
Nie, skarbie. Wszyscy się jej boją.
Nie on.
PRZESŁUCHANIA DO ZAKRĘCONEJ DZIEWCZYNY
Nie Welly Wong.
Dobra.
Jak zamierzasz dostać się do Welly’ego Wonga bez agenta?
Każesz mi organizować przesłuchania.
Mówię ci, że je planuję.
Szukamy wszędzie. Nie znaleźliśmy jeszcze gwiazdy.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Musisz to zrozumieć.
Szukam szczególnego połączenia talentu i uroku.
Rozumiesz? Nie!
Szukaj uważniej.
Brakuje głównej tancerki.
- Z drogi! - Ojej!
Jestem pod ostrzałem, Davidzie.
Musimy zarezerwować na to czas w przyszłym tygodniu.
Musimy znaleźć gwiazdę.
Nie ma innej opcji!
POWIADOMIENIE O EKSMISJI WYMIENIONO ZAMKI
Cześć, tato.
W końcu dzwonisz. Co słychać?
Niewiele. Po prostu…
Haruję na sukces.
Osiągniesz go. Masz talent, skarbie.
Jesteś na korytarzu?
Tak.
Czekam na dostawę.
Poza tym w porządku?
Potrzebujesz czegoś?
Nie. Wszystko gra.
Jedzenie dotarło. Chyba lepiej…
Tak. Jasne.
- Zadzwoń, jak będziesz mogła. - Dobrze.
Pa.
TATO NIE OSZUKASZ MNIE. PRZYJEŻDŻAJ.
Mama się ostatnio odzywała?
Nie.
O Boże. Mam nadzieję, że nie widziała tego filmu.
Tak samo ludzie tutaj. Umarłabym.
Nie zadzieraj nosa.
Ludzie mają tutaj inne zmartwienia.
Jasne.
Pewnie tylko ja mam Google Alert na twoje nazwisko.
Nienawidzę internetu.
WITAMY W NEW HOPE
Dobra, chłopaki, ruszajcie się. Szybciej.
Nasi górą.
Zmieniamy się w drużynę żółwi. Podkręć tempo, R.J.
Staram się, trenerze.
Ty też, Złotowłosy.
Widzę, że wciąż są do bani.
- Buzz. - Tempo.
Hej, Frank. Jak leci?
To ma być bieg? Szybko.
URZĄD MIASTA
Ktoś zajął twój stary sklep?
Nie.
Głupia sieć aptek niszczy małe biznesy.
Przynajmniej dali ci pracę.
Tak, na pół etatu.
Ale…
Naprawdę dałam ciała, tato.
Jestem beznadziejna.
Och, skarbie.
Wiesz, co poprawi ci humor?
Ser.
Dziękuję, Karen. Pozdrów mamę.
April!
- Pani Barb. - O rany!
Kupowałam przekąski na zbiórkę drużyny.
- Nasi górą! - I zastanawiałam się, czy to April.
Uznałam, że to niemożliwe,
bo przecież April jest w Nowym Jorku.
Ale to jednak ty! O Boże!
Właśnie widziałam Nicka. Co za zbieg okoliczności!
Nick tu jest?
O rany.
Dosłownie jak za dawnych czasów.
Tyle że nie kleicie się do siebie i zanim zerwałaś z nim przez esemesa.
Nie wierzę, że stoisz tu przede mną.
Pamiętasz moją córeczkę,
June?
Kiedy ostatnio ją widziałaś, nosiła pieluchy. Junie.
Właśnie o niej ci mówiłam.
Najlepsza cheerleaderka w historii liceum. Nasi górą!
Nasi górą!
I największy sukces mamusi.
Jest gwiazdą na Broadwayu!
O rany.
O rany, musisz przyjść do szkoły i spotkać się z dziewczynkami!
Bardzo chętnie.
Świetnie!
Ale mój tata jest chory.
- Kto jest chory? - O nie. Frank, ty?
- Tak. - O Boże.
Zrobię ci zapiekankę.
Właśnie to zamierzam zrobić.
Tak cudownie było cię zobaczyć.
Dziewczynki będą zawiedzione, że nie mogą cię poznać.
Wiem. Straszna szkoda.
Nie zawiedźmy dziewczynek. Z chęcią się z nimi spotka.
Naprawdę? Fantastycznie!
Ojej! No dobrze. Wiesz, gdzie jest szkoła.
W takim razie widzimy się o 17,30.
- Uważaj na siebie, Frank. - Super.
Nie mogłeś udawać chorego?
Ups. Nasi górą!
Nasi górą!
TANIEC
Chodźcie, dziewczyny.
No to dojechaliśmy.
Macie wszystko?
Pa!
Udanych zajęć.
Sarah, pomóż Michelle z butami, dobrze?
Nie musisz mi mówić.
Na razie.
Pewnie nie tęskniłaś za tymi schodami.
Powiesiliśmy twoje zdjęcie.
Skarbie, nie zajmuj się tym teraz.
Zdolniacha. Prowadzi mi księgi.
Ale jestem pani dłużna za zajęcia.
Rachunki mogą poczekać.
Pomóż mi zebrać dziewczynki.
Odwiedził nas dziś specjalny gość.
Przyniesiesz proszę krzesło dla pani April?
Tak. Robi się.
Uczyłam cię tylko osiem lat, trzy miesiące i 22 dni,
zanim nie wyjechałaś szkolić się w Milwaukee,
ale, sama rozumiesz,
lubię myśleć, że przyczyniłam się do tego,
że zostałaś sensacją na Broadwayu.
À propos,
podsunę ci pomysł: skoro przyjechałaś, może poprowadzisz zajęcia z mistrzynią?
Na przykład trzy?
Zastanowię się.
Bo myślałam o tym,
że może w przyszłym roku
wystartujemy w tym.
Turniej tańca.
Tak!
- O rany! - Tak!
W tym jest specjalna kategoria, która nazywa się „Taniec z Mistrzem”.
Nauczyciel
występuje z uczniami! Czyż to nie urocze?
Pierwsza runda eliminacji jest w ten weekend
i choć trenowałyśmy parę układów,
daleko nam do poziomu, który pozwalałby na start.
Mój tata czeka w aucie…
O rety, Frank!
Zapomniałam.
- Mam zrobić zapiekankę. - Tak.
- Połóżmy go do łóżka. - Tak.
Dobrze. W takim razie zaczynajmy nasz szybki…
Michelle, uspokój się.
Sarah?
Co ty tu robisz?
Wyglądasz na znacznie…
starszą.
O mój Boże.
Powitajcie proszę
specjalnego gościa prosto z Broadwayu,
panią April!
Pamiętasz trenera Buzza? Zostawia tu syna na czas treningu. Dicky!
Kochanie.
W trakcie zajęć jego siostry.
Dobrze. Są jakieś pytania?
Dobrze.
- Ruby. - Po pierwsze, zrobiłam to
i chcę to pani dać.
Po drugie, chcę, żeby to pani założyła.
Dziękuję, Ruby.
O Boże, jakie to śliczne.
Zuzu.
Ile miała pani lat, kiedy zaczęła tańczyć?
Jest głucha?
Jak tańczy do rytmu?
Czuję wibracje.
Kari.
Jak dostała się pani na Broadway?
Ciężką pracą. Następne.
Oona.
Kiedy wybiera się tancerki do występu,
najbardziej uzdolniona zawsze dostaje rolę?
Nie.
- Następne. - Lucia.
- Co to ja miałam powiedzieć? - Następne.
- Michelle. - Czemu teraz pani nie tańczy?
Właściwie to…
Niedawno dostałam rolę
w dużym spektaklu Ruth Zimmer.
Kto to jest?
- Jaka rola? - Jaki spektakl?
- Jaki taniec? - Chcę być na Broadwayu.
Też chcę być gwiazdą!
Nie mogę się doczekać, aż ja tam będę.
Wiecie, jak dostać się na Broadway?
To proste.
Nigdy nie popełniajcie błędu przed kimś ważnym.
Przenigdy.
Rzecz w tym, że nigdy nie wiecie, kto jest ważny.
Więc nie możecie popełnić błędu przed nikim.
Przenigdy!
I nic wam nie pomoże. Nic.
Nawet twoja świnka.
Jeśli wam się to uda,
a przy tym macie talent,
powiedziałabym, że macie pewne
zero, przecinek, zero, zero, zero, zero
jeden procent szansy na sukces.
Jakieś pytania?
Nie?
Świetnie.
To było emocjonujące.
Dziękujemy za te inspirujące,
a przy tym realistyczne słowa.
To było ekscytujące.
Patrz, kogo spotkałem.
Plotki są prawdziwe.
- Wróciłaś. - Nick.
Co ty tu robisz?
Moje siostry, Sarah i Michelle.
Skasowali ci w Nowym Jorku pamięć?
Nie, pamiętam.
Ale co ty robisz w rodzinnym mieście?
Wróciła, bo jestem chory.
Nie wiedziałem.
Ja też nie.
Pójdę już.
- Odpocznę w aucie. - Dobrze.
Dzięki, tato.
No to…
„Jak się masz, Nick?”
Świetnie. „Co u ciebie?” Jestem zajęty.
No wiesz,
babcia ma kłopoty z pamięcią,
więc zajmuję się siostrami,
a poza tym pracuję i się uczę.
Sama rozumiesz, jak to dorosły.
Swoją drogą, twój tata
wciąż mi przypomina,
że mam naprawić stodołę, którą kiedyś przypadkiem podpaliliśmy.
Skoro wróciłam na trochę
i na pewno będziemy często na siebie wpadać,
chciałam powiedzieć, że…
wiem, że cię zraniłam,
kiedy zerwałam z tobą w niezbyt przemyślany sposób…
„Wybacz, że robię to przez esemesa,
ale musimy się rozstać. Ape”.
Brzmiało, jakbyś to przemyślała.
Chcę się tylko upewnić,
że jeśli żywisz jakąś urazę,
- którą możemy… - Och, April.
Coś cię rozśmieszyło?
Nie, po prostu…
Słuchaj, Ape, to było w liceum.
To już historia.
Poza tym i tak byśmy ze sobą nie zostali.
Tak czy siak, muszę wracać do nauki.
Na razie, Frank.
Stodoła sama się nie naprawi.
Chyba zdążył się odkochać.
Przynajmniej ma lepszą cerę.
Co to jest?
Nie wiem. Broszura jakiegoś głupiego turnieju tańca.
Naprawdę mnie poprosiła, żebym uczyła.
Dasz wiarę? Uczyła.
- To miłe. - Nie.
To nie jest miłe, tato.
Nie będę uczyć tego, co powinnam robić sama.
To równoznaczne z porażką.
Ten turniej nie wygląda na głupi.
Finały są w Atlantic City z jury pełnym szych.
Laureatka nagrody Tony, Marissa Jaret Winokur. Znacie się.
Tańczyłam kiedyś na jej spektaklu. Wątpię, żeby mnie kojarzyła.
I ta baletnica, Nadya Khrist…
Okropnie długie nazwisko.
I fisza z Broadwayu, Willy Wang.
Welly Wong?
- Tak napisali. - Nie wierzę. Pokaż.
NASI SŁAWNI JURORZY
A niech to…
I cios.
Dwa, trzy, nad głową, pięć.
Zrobię to.
Pod jednym warunkiem.
Jedziemy aż do Atlantic City.
A ja przygotuję zabójczy Taniec z Mistrzem.
ELIMINACJE HRABSTWA
Witajcie w pierwszym dniu turnieju Tańcz, Tańcz, Tańcz,
Tańcz i jeszcze raz Tańcz.
Bardzo się cieszymy z tak licznej publiczności.
Nazywam się Burt Davenport.
Przypomnę, że finały krajowe odbędą się za trzy miesiące w Atlantic City.
W jury zasiądą teatralny fenomen, Welly Wong,
gwiazda Broadwayu, Marissa Jaret Winokur,
i primabalerina Nadya Khristorozhdestvenskaya.
Dziś w różnych kategoriach konkurują cztery studia,
z czego trzy przejdą do następnej rundy.
Życzę powodzenia wszystkim uczestnikom.
Świetnie!
Pokażcie, jak to się robi!
JURORKA
Waupaca.
Cóż za wyraz młodzieńczego buntu.
Ja nie mogę.
Następny wystąpi numer 31.
Lat osiem i mniej.
Duża grupa taneczna.
Z Dewey w stanie Wisconsin,
Słoneczny System Taneczny.
Rodzice wiedzą, że tak tańczą?
Śmiało, córeczko! Jestem z ciebie dumna. Tańcuj.
Na to wygląda.
Numer 14. Od 10 do 13 roku życia. Jazz.
Nasi pięciokrotni mistrzowie stanu.
Konserwatorium Royalton!
Jak oni to robią?
Są bardzo zgrani.
Cudowni… Przepraszam.
Royalton rządzi!
- Royalton! - Tak!
- Już po nas. - O rety, Royalton, zarządziliście.
Widziałaś, jakie to dobre?
Przejście dla talentów.
Następny wystąpi numer 42.
Wiek od 10 do 13 lat. Jazz.
Hej. Słuchajcie mnie.
Patrzcie przed siebie i trzymajcie rytm. Jasne?
Nerwuska. Uśmiechnij się, do licha.
Nie chcę tam iść.
Czuję odrazę do upokorzenia.
W porównaniu z nimi jesteśmy do bani.
Słuchajcie.
Boicie się.
To wasz pierwszy występ.
No i miałyście tylko pięć dni. Rozumiem to, ale…
Wystarczy trzecie miejsce, żeby przejść dalej.
To nie takie trudne. Zaciśnijcie zęby i jazda.
To twój doping?
Nie pękajcie, tylko wykonajcie przećwiczony układ.
Jesteście tancerkami czy dziećmi?
Dziećmi.
Brawa dla debiutujących uczestniczek z New Hope.
Szkoła tańca New Hope.
Ohyda!
Zostaw to, Barb. Jest dobrze.
Nie mogę się doczekać. Tak ciężko ćwiczyłyście.
Powodzenia, Lucio.
Dasz radę, Oono!
Skup się, skarbie.
Co się dzieje?
Powinnam była tego dopilnować.
Zaczynamy.
- Kari. - Już idę.
Wyżej.
To jakiś żart?
Przestań!
Posuń się.
New Hope to beznadzieja.
Czekajcie tylko na Taniec z Mistrzem.
Jestem cała.
Bezbłędnie.
CZWARTE MIEJSCE
Jest pani świetną tancerką. Doskonałą. Naprawdę.
Ale nie zrozumiała pani,
że szło o pokazanie, czego je pani nauczyła,
a nie o zwrócenie uwagi na siebie.
Zuch dziewczyna.
Najwyższa pora na jakieś dobre wieści.
Dobra robota, pani April.
Brawo, pani April!
GRATKI DLA TANCEREK PANI APRIL CZWARTE MIEJSCE – BRAWO!
Normalnie nie wierzę.
O rany!
Dobra. Dzwonili do ciebie?
Kto?
Organizatorzy turnieju tańca.
Słoneczny System Taneczny
wystawił dziesięciolatkę w kategorii poniżej ośmiu lat.
- A to ważne, bo… - To ważne,
bo są zdyskwalifikowane.
A to oznacza,
że zajęłyśmy trzecie miejsce.
- Trzecie miejsce. - Właśnie tak.
Tak. Trzecie miejsce!
Trzecie miejsce!
Przechodzimy do kolejnej rundy!
No dobrze.
Proszę o uwagę.
To nie jest próbny alarm.
Tancerki z New Hope wracają do gry!
Nasi górą!
Nasi górą.
O rany, normalnie padnę trupem,
jeśli dotrzemy do finału i poznam Marissę Jaret Winokur.
Uwielbiam Lakier do włosów.
Chcę tulić te jej piękne włosy i słuchać, jak…
O, cześć. Kari, przyniosłaś pozwolenie na turniej?
- Mogę pójść do salonu mamy… - Nie trzeba. Mam je.
Świetnie.
Trener prosił, żebym podrzucił Dicky’ego.
Dobrze.
Cześć, Dicky.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze.
Tak?
Dobrze się bawiłeś? Miałeś w szkole przerwę?
Tak.
Dzięki.
Słuchajcie. Jakimś cudem wciąż jesteśmy w grze.
Ale nie oszukujmy się.
Przed nami dużo pracy.
Trzecie miejsce wystarczy.
Jak to osiągniemy?
Jak przechodzi się do kolejnych rund? Jak zbiera się punkty?
To średnia ważona wyników z występów grupowych, solowych…
Róbcie to, co mówię, a damy radę.
Jasne?
Zanim zaczniemy, poznajcie trzy podstawowe zasady.
Pierwsza to koncentracja.
Nikt was jej nie nauczył. Bez urazy, pani Barb.
Nie ma sprawy.
Dlatego od teraz
jeśli ktoś odezwie się bez pozwolenia,
musi zrobić 20 pompek.
Tak, jasne.
Pewnie.
Nie żartuję.
Zasada numer dwa.
Zaangażowanie.
Tancerka bez techniki jest nikim.
Dlatego teraz
jesteście nikim.
Zasada numer trzy.
Róbcie…
dokładnie…
to…
co…
mówię.
Jasne?
- Jasne? - Tak.
- Tak, pani April. - Tak, pani April.
Wszystkie do drążka.
Tak, pani April.
Zapomniałam pierwszą zasadę.
Nie gadać!
A tak.
Na podłogę i 20 pompek. Już.
Tak, pani April.
Raz…
Do finałów hrabstwa dwa tygodnie.
Tylko dwa tygodnie.
Niewiele czasu, żeby was wyćwiczyć.
Dlatego
od teraz,
poza spaniem
i szkołą,
cały czas spędzacie tu,
trenując,
w świątek, piątek i niedzielę.
Lewa dłoń na drążku.
Liczymy powtórzenia.
Na bok i do przodu.
Na bok i do tyłu. Na bok i do przodu.
- Dalej. Na bok. - Rytm.
Jeszcze raz.
Może mała przerwa?
- Pięć minut o 21. - Dobrze.
Poczujcie rytm.
Nie ma tu żadnej synkopy.
A co syn może kopać?
Ty. Pompki.
Już.
Tak, pani April.
Zacznijmy od glissade piqué.
Dzisiaj.
Szybko. Wszystkie gotowe?
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć i skok!
Moje okulary!
Przestańcie!
Przepraszam, Ruby.
Oczasta. Mam ci przykleić okulary do twarzy?
Palczasta.
Podobno czujesz rytm.
To czemu nie nadążasz?
A…
Ogoniasta.
Nie masz pojęcia, co robić.
Naucz się najpierw kroków.
Już!
Reszta wchodzi na półpalce. Właściwa pozycja. Już.
Znowu?
Dzisiaj.
Wszystkie gotowe?
Gotowe?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, skok!
- I do góry! - Stop!
Zatrzymajcie się.
Wszystkie gotowe?
Gotowe.
Na pozycje.
Dwie proste linie.
Pośpieszcie się. Gotowe?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, już!
I do góry!
- Na nodze. - Skok. I do góry!
Na nodze. Oprzyjcie ciężar na nodze!
Słyszycie, jak do was krzyczę?
To zróbcie to.
W czym problem?
Może w tym, że nie rozumiemy, co krzyczysz.
Skoro nie noga, to chyba tyłek?
Dobrze.
W porządku. Może po prostu
- wyjaśnisz… - Właśnie.
Może spróbujesz nas czegoś nauczyć,
zamiast robić z nas idiotki.
Potrafiłabyś lepiej?
Uczysz do dupy, więc na pewno nie gorzej.
Wynocha z moich zajęć.
Zmuś mnie.
Wynocha
z moich
zajęć.
Nie będziesz mi rozkazywać!
Mam dość.
Powodzenia.
- Są do bani. - Wiedziałam, że spękasz.
Chcesz coś dodać?
Nie wstydź się.
Gdzie moja kredka?
Dzwonisz, żeby przeprosić?
Za co?
To ty? Wybacz. Myślałem, że Mar Jar.
- Kto? - Marissa Jaret Winokur.
Tańczyłam na jej spektaklu.
Pożyczyłem tej złodziejce stylowe szpilki
na obiad dla laureatów nagrody Tony
i twierdzi, że je oddała.
Po co dzwonisz? Nie zostałaś wygnana
do… Idaho?
Wisconsin.
Mówiąc w skrócie,
pojawiła się niesamowita okazja,
żeby zatańczyć przed Wellym Wongiem. No i…
- Mam dość. Rzucam to. - Poczekaj.
Rzucam to.
Naprawdę jestem taka kiepska?
Tak.
Chcę być tylko w czymś dobra.
- Znajdę coś innego. - W takim razie…
zamknę drzwi.
Dziękuję, pani April.
Jesteś tam?
Twój instynkt macierzyński zapiera dech w piersiach.
Dobrze.
Opieranie ciężaru na nodze przypomina trochę
różnicę między bananem a marchewką.
Widzicie? Krzywe rzeczy
nie utrzymują równowagi.
Ale…
proste rzeczy…
Chwila. Czemu tak nie powiedziała?
Musicie coś zrozumieć.
Pani April taka jest.
Zawsze chce być idealna,
no i…
Była w mniej więcej w waszym wieku,
kiedy postanowiła, że musi zostać wspaniałą tancerką.
Zaczęła trenować coraz ostrzej i ostrzej, no i…
zapomniała, że inni ludzie nie są tak idealni jak ona.
Dlatego musimy mieć do niej dużo cierpliwości.
- Dobrze? - Spoko.
Zdradzić wam sekret?
Czasem czuję się jak banan.
A wy? Jesteście bananem czy marchewką?
Marchewką.
Jestem z was dumna. Świetnie.
- Nie musisz przestawać. - I tak idę do domu.
Jeśli utrzymasz prosto tułów, będziesz mieć większą kontrolę nad ciałem.
Super, dzięki.
Jeśli będziesz chciała pogadać o czymś,
o czym nie możesz gadać z Nickiem lub babcią…
Jasne. Mogę już iść?
Sarah, próbuję wyjść ci naprzeciw.
Tutaj nie muszę cię słuchać.
O co ci chodzi?
Co ci się stało? Nie byłaś taka.
Kiedy? Przed twoim odejściem czy śmiercią mamy?
Nie wykręcaj się tym.
- Też dorastałam bez mamy. - Umarła?
Nie. Zostawiła mnie z własnego wyboru.
Chcesz o tym pogadać?
Jaka matka, taka córka.
Słucham?
Odeszłaś bez pożegnania.
Sarah, każdy ma swoje życie.
Przywyknij do tego.
Poza tym to nie z tobą chodziłam.
Wtedy chociaż dostałabym esemesa. Ale kogo obchodzi głupia młodsza siostra?
Przede mną przesłuchano już z tysiąc osób.
Czekam na przesłuchanie do „Zakręconej dziewczyny”.
Jestem prawie na czele kolejki!
Oby oddzwonili!
Hej.
- Co tam robisz? - Szukam telefonu.
Masz go w ręce.
Tak, bo już go znalazłam.
Jak widać.
A ty co tu robisz?
Nic takiego.
Pracowałem i zobaczyłem, jak babcia jedzie moim autem.
Hej, babciu!
Nicky!
Oficjalnie nie może już prowadzić,
ale uwielbia tę karuzelę.
Słuchaj…
Sarah mówiła, że wczoraj były fajne zajęcia.
O tak. Można było boki zrywać.
Próbuję jej pomóc, ale trafiam na ścianę.
Coś mi tu nie gra.
- Naprawdę? - Próbujesz komuś pomóc?
Bardzo śmieszne.
Nie powita cię z otwartymi ramionami tylko dlatego, że wróciłaś.
To przez ciebie zaczęła tańczyć.
Byłaś jej liną ratunkową, a potem… ciach.
Jeśli chcesz jej pomóc,
spróbuj sobie przypomnieć, jaka byłaś w jej wieku.
No wiesz,
kiedy miałaś fochy i nosiłaś flanelę.
Nigdy tak nie było.
- Zdjęcia nie kłamią. - Nie.
- Nie przypominam sobie. - Dobrze.
Próby mogą być intensywne.
To część tej pracy.
Dlatego Ruby odeszła.
Kontynuujemy.
Kobieto, zrezygnowałaś po jednych zajęciach.
Jesteśmy dziećmi.
Uczymy się wolniej niż zawodowcy.
I co z zasadą numer dwa?
Zaangażowaniem?
Macie rację.
Jeśli obiecacie mnie słuchać
i ograniczyć humory,
ja obiecuję dotrzymać słowa
i doprowadzić to do końca.
Umowa stoi?
Co chcecie zrobić?
Chcę…
brać udział w turnieju.
- Ja też. - Ja też.
Ale nie chcę tego robić z nią.
- Ja też. - Ja też.
No tak.
Ale tylko ona może nam w tym pomóc.
No to umowa stoi?
Stoi.
Dobrze.
Zacznijmy od drążka,
bo czekają nas dwa tygodnie harówki.
Pierwsza pozycja.
Piąta pozycja.
Właśnie tak. Ładne port de bras. Widzicie?
- Niczego nie widzę. - Dwadzieścia.
Czwarta pozycja.
Jeszcze raz.
Battement. Jeszcze raz.
Na bok. Do tyłu. Battement. Do przodu.
Dobra. Widzimy się wieczorem, tak? Bądź grzeczny.
- Na bok. - Pa.
- Kocham cię. - Trenerze.
To nie darmowe przedszkole.
Pierwsza pozycja.
Piąta pozycja.
- Czwarta pozycja. - Czwarta pozycja.
Jeszcze raz.
Co to ma być?
Wiotkie ramiona.
Równie dobrze możecie pomachać finałom krajowym. Pa, pa.
Obrót.
Moje okulary!
Skupcie wzrok, by nie mieć zawrotów głowy.
Jeszcze raz.
Przygotować się.
Piruet.
I obrót.
Obrót.
Palczasta. Sarah.
Dlatego właśnie jesteś z tyłu.
Ile razy mam to powtarzać? Musicie ćwiczyć w domu.
Jeszcze raz. Przygotować się.
Nie, skarbie. Jesteś blisko.
Trzy, cztery, obrót głową,
wygięcie, pas de bourrée.
Pięć, sześć, gotowi, obrót, raz.
Krok drugi i dwa.
I trzy. Bioderko!
Wygięcie, pas de bourrée.
W porządku? Pięknie.
Cześć, skarbie.
Co robisz po ciemku?
Nic. Tylko zadanie domowe.
Włącz światło.
I zaraz do łóżka.
SZKOŁA TAŃCA
Skupcie wzrok, żeby zapobiec zawrotom głowy.
Skupcie wzrok na twarzach.
Gotowe?
Zaczynamy.
Czerwona twarz.
Czerwona twarz!
Jeszcze raz.
Zielona twarz.
Zielona twarz!
Niebieska twarz!
Fioletowa twarz!
Zielona!
Niebieska!
Czerwona!
Dwa, trzy, cztery i pięć, sześć, siedem.
Jesteśmy bananami czy marchewkami?
Trzy, cztery, pięć i sześć. Siedem, osiem.
Ramioniasta, nie chodzi tylko o ruchy. Włóż w to serce.
- Siedem, osiem. - Stop.
Ramioniasta, idź do tyłu.
Słyszałaś.
Palczasta.
Idź do przodu.
Tak!
I tak ma być. Moja córeczka.
Dwadzieścia pompek.
- Przepraszam, pani April… - Albo 40.
Dobrze. Przepraszam.
Dwa. Trzy.
Jeszcze raz!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Ręce na biodra, zaczynamy.
I raz, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, góra, dół!
To…
nie było do bani.
Nie jesteśmy do bani!
- Nie są do bani! - Tak!
Nie są do bani.
Dobra. Od początku.
Nie jesteśmy do bani!
Wciąż trochę jesteście.
Już dobrze.
No dobrze.
No więc…
Nie możemy tutaj tańczyć.
No i co teraz zrobimy?
Koniec zajęć.
Oczywiście.
Chodźmy.
Chodźmy!
- Dokąd pędzicie? - Gdzie was niesie?
Do parku!
Nie jesteśmy do bani!
Cześć.
Nie chciałem…
Nie szkodzi.
Muszę sprawdzić, jakich narzędzi potrzebuję.
Chcę naprawić stodołę, żeby twój tata dał mi spokój.
Kto by pomyślał w liceum, że zostaniesz taką…
złotą rączką.
Prawda?
Nie tak wyobrażałem sobie swoje życie.
Tak.
Witaj w klubie.
Proszę cię.
Tańczysz na Broadwayu. Twoje życie potoczyło się właśnie tak, jak chciałaś.
Wiesz co, Nick?
Nawet jeśli inaczej to sobie wyobrażałeś,
naprawdę cię podziwiam.
Rzuciłeś życie dla opieki nad siostrami.
Nie rzuciłem życia.
Po prostu robię to, co muszę i co uważam za właściwe.
Tak, wiem.
Taki właśnie jesteś.
- Chodzi mi o to… - Wiem. To nie…
To nie jest raczej…
nasz wielki plan.
Wspólna ucieczka do Nowego Jorku.
Nie.
Nie jest.
Wiesz, Ape…
po…
esemesie…
pojechałem tam.
I widziałem cię.
Co?
Wychodziłaś z próby na 46. ulicy.
Wyglądałaś na wniebowziętą.
Wtedy zrozumiałem.
Muszę dać ci odejść.
Wiesz…
nie wyszłoby nam z miliona powodów.
Tak. Wiem.
Ale…
fajnie byłoby spróbować.
Powinienem się chyba zbierać.
Jasne. Ja też.
Dobra, panowie, pracujcie nogami. Pchajcie!
Słuchajcie.
Trener Buzz dzieli się z nami boiskiem, bo nie stać nas na remont.
To nie zmienia faktu, że finały hrabstwa są w ten weekend.
Więc…
- Gapisz się na R.J. - Wcale nie.
- Tak. - Nie.
Lucia, Sarah, Oona.
Pompki, już.
Tak, pani April.
No nie wierzę!
Zwróciła się pani do nich po imieniu.
Bez pomyłki!
Nauczyłam się paru imion.
Zuzu, na ziemię.
Dwadzieścia.
Ty też, Kari.
Ale kazała mi tłumaczyć.
To zrób 40.
Bieg przez opony. Już! Zdejmijcie kaski.
Szybko, matołki! Nie mam całego dnia.
R.J. ma dwie lewe nogi.
Myślisz, że wam poszłoby lepiej?
Już to widzę.
To tylko tancerki.
Dobra. Spróbujcie tak, chłopcy.
One nie mają ochraniaczy, więc…
Dobra.
Temps levé.
Pokażcie im, dziewczyny.
Widzicie to, chłopaki?
- Mam was zapisać na balet? - W życiu!
Mówiłeś coś?
Pa, mamo.
Chwila, dokąd idziesz tak wcześnie?
Mówiłam ci. Oona i ja uczymy się przez cały dzień na test z geometrii.
Racja. Zapomniałam.
Wieczorem mam zmianę
- w Royalton Steakhouse. - Wiem. Mam klucze. Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Hej, Ruby wróciła.
- To Ruby! - Co tu robisz?
Mogę jechać z wami?
Nie żeby tańczyć, tylko oglądać.
Mama się zgodziła.
O Boże, będzie nam bardzo miło.
Gotowa? Potrzebuję pomocy. Pomożesz mi?
- Dobra. Usiądź. - Tutaj, Ruby.
- Cześć, Ruby. - Cześć, Sarah.
Mamy komplet. Jedziemy.
- No to ruszamy. - Proszę usiąść. Dziękuję.
Cześć, Patty.
Zapomniałaś czegoś.
Uczysz się z Oooną, tak?
GEOMETRIA
- Mamo… - Wysiadaj. Natychmiast.
Przepraszam, ale to niemożliwe.
Nie chcę żadnych kłopotów.
Przyszłam po córkę.
Bierz swoje rzeczy.
- Patty, proszę. - Nie, Barb.
Nie podoba mi się, że to ukrywałaś.
Przepraszam,
- ale myślałam, że wiesz. - Nie wiedziałam.
Chodź, Kari.
Kari, skarbie.
Musisz iść z mamą.
Idziemy! Już!
Nie, mamo.
Nie idę.
Rozmawiałyśmy o tym.
Robię, co mogę, kiedy tata jest na misji,
ale nie stać nas teraz na tańce.
A nie przyjmujemy jałmużny.
A teraz chodź. Spóźnię się do pracy.
To nie jałmużna.
Znalazłam sposób.
Umówiłam się z panią Barb na pracę w szkole.
Zapracowałam na zajęcia.
I zapracowałam na udział w turnieju.
Dlatego zostaję.
Dobrze.
Ale porozmawiamy o tym w domu.
Hej.
To było odważne.
Tylko…
nie zwymiotuj na mnie.
Wszyscy gotowi?
- Tak, pani April. - Jedziemy!
Ruszaj, Gordy.
FINAŁY HRABSTWA
No proszę. Naprawiasz stodoły,
naprawiasz fryzury…
Nick, dym. Pali się.
- Co tak dziwnie pachnie? - Nic. Śpij dalej.
Dobrze.
Nasza kategoria jest następna.
Czas wstawać, śpiochy.
Proszę bardzo. Czas na pyszności.
- Wypij ładnie. - Co to jest?
Mrożona mokka z dodatkowym espresso.
Z dodatkowym espresso.
Tak.
Spokojnie. Mam leki na alergię na powrót.
Zwalą je z nóg. Są dla dorosłych, ale podzielę je na pół.
Proszę o brawa dla kategorii poniżej szóstego roku życia.
Szkoła tańca New Hope, grupa jazzowa.
New Hope!
Tańczcie.
Skaczcie.
Nie mogę na to patrzeć.
Dicky! To mój syn!
Dicky!
O rety!
FINAŁY OKRĘGOWE
Pięć, sześć, siedem, osiem.
SZKOŁA TAŃCA NEW HOPE
FINAŁY REJONOWE
PODBIJCIE STAN!
FINAŁY STANOWE
I co o tym myślisz?
- Może być. - Hej.
Podobno potrzebujecie pomocy.
Pracujące dziewczyny muszą trzymać się razem.
Zaraz będzie Taniec z Mistrzem.
Świetnie. Chodźmy.
Super.
- Frajerzy! - Co za ciołki.
Pamiętajcie, że przez siedem lat pod rząd łoiliśmy wam skórę.
Przestań żyć przeszłością. Nasi chłopcy od dekady kopią wam tyłki.
Teraz zrobią to nasze dziewczynki.
Nie rozpoznałyby potrójnego taktu, nawet gdyby zatańczyć im go przed nosem.
Co powiedziałeś?
Tak?
Grand battements twojej córki nie osiągają nawet 90 stopni.
- Twoja nie umie się wykręcić. - Twoja nie ma osobowości scenicznej.
Odszczekaj to.
Zmuś mnie.
Przed nami występ szkoły tańca New Hope
w kategorii Taniec z Mistrzem
wspólnie z gwiazdą Broadwayu, April Dibriną.
Szkoła szybko awansowała, docierając do dzisiejszych finałów.
Co za ofiara losu. Żałosne.
Idą.
Dopilnuję, byś nie wystąpiła w żadnym spektaklu,
- czy to na Broadwayu… - Pani April, co się dzieje?
To koniec twojej kariery, girlasko.
- Pani Zimmer, proszę… - Puść.
- Proszę! - Puść mnie!
- Proszę! - Nie rozumiem.
Wasza sławna nauczycielka chyba wcale nie jest taka sławna.
Chodźcie. Idziemy.
Połamania nóg, girlasko.
I nadgarstka. No i nie zapomnij upaść.
Spódniczki to macie chyba po babci.
- Puść! - Proszę!
Girlaska.
Nie. Proszę.
Proszę wstać.
Nasi górą!
A teraz chwila, na którą wszyscy czekali:
ogłoszenie zwycięzców stanowych finałów
turnieju Tańcz, Tańcz, Tańcz, Tańcz i jeszcze raz Tańcz.
Wszystkie trzy szkoły świetnie się spisały.
Włożyły w taniec całe swoje serca i zostawiły je na scenie.
Werdykt jurorek jest jednogłośny.
Biorą pod uwagę zarówno…
Nie mamy szans na awans.
Wystarczy trzecie miejsce.
To w naszym zasięgu.
Tak. Dzięki Oonie upadek wyglądał na część tańca.
Hej.
Kogo obchodzi to głupie nagranie?
Trzy szkoły, które awansują do finałów krajowych w Atlantic City,
żeby zatańczyć przed jedynym w swoim rodzaju Wellym Wongiem, to…
Proszę, obyśmy byli trzeci. Błagam.
Puchar za trzecie miejsce otrzymuje…
Szkoła tańca Kapsel z Milwaukee!
Zasłużyli na duże brawa
od publiczności naszego turnieju.
Puchar za drugie miejsce powędruje do…
szkoły tańca New Hope!
Być może nie usłyszeliście.
Szkoła tańca New Hope!
Zajęliśmy drugie miejsce!
Jedziemy na finały krajowe!
O Boże!
Co za publiczność!
Nasi górą!
Jedziemy na finały krajowe!
Jedziemy na finały krajowe.
To dość trudne. Jesteś pewna, że Dicky da radę?
Musi. Na finały trzeba się postarać.
- Dobra. - Usztywnij łokcie i dopilnuj, żeby…
Jego maleńkie żebra się zgniotą.
Nie. Dziecięce kości są jak guma.
Tylko trochę się zegną.
Masz…
pajęczynę we włosach.
Taki miałaś plan?
Żebym się w tobie zabujał.
Ape, no weź, to był głupi żart.
- Bo się rozbujaliśmy, łapiesz? - Tak.
April!
- Pracowaliśmy nad… - My tylko…
- Tak. - Nad podniesieniem.
- Na turniej. - Dla dzieci.
Tak? Dobrze.
Dokładnie o 2,47 w nocy dotarło do mnie, że mamy duży problem.
Musimy polecieć w 30 osób do Atlantic City.
Plus jedzenie i hotel. To fortuna!
Jak zbierzemy te pieniądze?
Już jest dużo loterii, kiermaszów ciast i myjni!
Co z kostiumami?
Masz pojęcie,
- jak wysoko jest poprzeczka? - O tak.
Oczekują blasku i rozbuchanych dzieł sztuki.
Chyba mogę w tym pomóc.
Dziękuję, świetnie.
Kurka wodna.
- Kto to? - Ma ekstra kieckę.
Ktoś tu potrzebuje rozbuchanych dzieł sztuki?
Jestem tutaj.
Czołem, chłopaki.
Dobrze.
Potrzebujemy więcej błyskotek.
Czy ktoś ma zszywacz do ubrań?
Wezmę wszystkie.
Te stare sukienki na bal szkolny trzeba mocno upiększyć.
- Gdzie mamy to położyć? - Cześć!
Wiecie co? Na tamtą stertę.
- Dzięki, R.J. - Dzięki.
Proszę.
- Cześć. - Cześć.
- Potrzebujesz pomocy? - Jasne.
Super.
- Jestem R.J. - A ja Rachel.
Nie jesteś stąd.
To ostatnie pudła na przeprowadzkę do stodoły.
To był pierwszy recital po odejściu mamy.
O rety, skarbie. Faktycznie.
Teraz to pamiętam.
- Mogę panią o coś spytać? - Oczywiście.
Jest pani szczęśliwa?
Kocham swoje życie.
Wybrałam je.
Kocham uczyć
i kocham prowadzić własny biznes.
No i…
kocham
mieszkać w mieście, w którym jeśli czuję się źle,
zaraz znajduję na ganku zapiekankę.
Zrobiła pani dla nas dużo więcej…
niż parę zapiekanek po odejściu mamy.
No cóż…
Chyba nigdy nie przyznałam, jak dużo to znaczyło.
Za to ty…
dużo znaczysz dla tych dzieci.
Czy wiesz o tym, czy nie.
Mogę zadać jeszcze jedno pytanie?
Co to za trwała?
Wyrządziła dużą szkodę warstwie ozonowej.
SZKOŁA TAŃCA NEW HOPE
Dziękuję.
Zdrowia, Frank.
44, 45, 46,
47, 48, 49, 50,
51, 52, 53,
54, 55, 56…
- Wygrałaś. - Pięćdziesiąt siedem!
- Brawo, June! - Dobra robota!
Proszę wszystkich o uwagę.
Po pierwsze witam w nowej siedzibie.
Po drugie… udało się nam.
Przez długi czas będziemy jeść chleb z dżemem,
ale zebraliśmy pieniądze!
Atlantic City, nadchodzimy!
Nasi górą!
No dobrze.
Jeszcze tam nie dotarliśmy. Przed nami wciąż dużo pracy.
Dziś wieczorem po zajęciach otwartych
przećwiczymy wszystkie tańce od A do Z.
Jasne? Super.
Ale przedtem musimy się upewnić, że idealnie wykonamy podniesienie.
Mali tancerze, na środek.
- Gotowy? Podnoś. - Dalej, Dicky.
Utrzymaj. Właśnie tak. Użyj mięśni.
Spróbujmy jeszcze raz. Na trzy.
Raz, dwa, trzy!
I podniesienie!
Właśnie tak. Idealnie.
Spróbuj znowu. I…
Nie. Dobrze, podnoś.
Stań pod nią i…
Jesteś cały?
Tak.
Może…
spróbujemy pokazać to wam na kimś większym.
Są tu zawodnicy futbolowi.
Potrzebuję Sarah…
i R.J.
- Mnie? - Chodź.
Dalej. Użyj swoich mięśni.
No idź, Sarah.
To twoja szansa.
- Nie boisz się, prawda? - Masz okazję.
Bułka z masłem. No dobrze.
Dobrze. Wiecie, co robić?
Możecie zaczynać.
Idealnie. Trzymaj tułów, wyciągnij palce. R.J., usztywnij łokcie. O tak. Wytrzymaj.
Udało się. Idealnie.
Dobrze. Sarah, utrzymaj tułów.
Wytrzymaj. Delikatnie ją opuść.
Delikatnie. Napnij mięśnie.
Wytrzymaj.
- Wypadło ci to z kanapki? - Hej!
Przestań.
Możesz przestać?
Sarah!
Sarah, zaczekaj.
Sarah!
Chodź tu.
FINAŁY KRAJOWE
PIERWSZA RUNDA
…obejrzymy podłogę w sali…
Musimy też sprawdzić Royalton…
O Boże. Przepraszam.
Hej, chyba cię znam.
M.J.W. To naprawdę pani.
Jest pani piękna.
Wiem, skąd cię znam. April, prawda?
Tańczyłaś na moim spektaklu.
Jesteś świetną technicznie tancerką.
Marisso.
To ty?
Czyżby to ta piskliwa,
mała złodziejka butów?
Oscar de la Renta Socjalna.
Gdzie są moje szpilki?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wielki Bracie, nie jesteś aż tak dobrą aktorką.
Chyba nie wiesz,
że zdobyłam nagrodę Tony dla najlepszej aktorki
- w musicalu. - O Boże.
O Boże. Co mówiłaś?
Odpuść już, skarbie.
Nie przestajesz rzucać nam w twarz
tej przykurzonej nowinki.
Mówiłeś coś o rzucaniu?
Zatrzymam to jako zastaw.
- Musimy już chyba iść. - Tak?
Dopiero się rozkręcam.
Spoko. Ten but i tak należy do RuPaula!
RuPaula też okradłaś?
Przed nami mistrzowie stanu Wisconsin,
Konserwatorium Royalton.
Royalton górą!
Dzisiejsza rywalizacja była zacięta.
- Ściągamy bluzy. - Chodź tu.
Pomogę ci.
…pokazują nam, co potrafią!
Co się stało?
O Boże, kochanie.
Pani April prosiła, żebyście za dużo nie ćwiczyli podnoszenia.
Dicky, chłopie.
Czemu nie mówiłeś?
Ukrywał to.
Bałem się, że nie pozwolisz mi tańczyć.
To co robimy?
- Powiemy im, że nie możemy, czy… - Nie.
Dam radę.
Wymyślę, co mogą zrobić zamiast podniesienia.
Przed nami szkoła tańca New Hope.
Dobrze. Wszyscy na miejsca. Idziemy.
Czekajcie. Zróbcie pozę zamiast podniesienia.
Zróbcie pozę zamiast podniesienia.
Pójdzie im świetnie.
Idzie dobrze.
Tak!
Dicky, nie!
O nie.
Nie podnoś jej, Nicky.
- Nie. - Nie rób tego.
- Co oni robią? - Nie wiem.
Nie!
- New Hope rządzi! - New Hope!
O Boże!
Moja córka jest bestią!
Za chwilę New Hope pokaże układ tańca współczesnego
wspólnie z nauczycielką, April Dibriną.
Zobaczmy, czy zrobią wrażenie na Wellym Wongu.
Ape? Jesteś tam?
Hej.
Już pora. Dziewczynki czekają, a pani Barb zaraz wydali kamień nerkowy.
Hej. Wszystko gra?
A jeśli to zawalę?
Mówisz poważnie.
Masz za sobą tyle zawodowych występów,
a denerwujesz się tym?
Nick, tańczyłam w zespole.
Nikt na mnie nie patrzył.
A teraz wszyscy na mnie liczą.
Dziewczynki, tata, miasto.
Nie mogę ich zawieść.
Jak mogłabyś kogokolwiek zawieść?
April.
Zrobiłaś dla nich coś niesamowitego.
Pamiętasz, jak powiedziałeś,
że przyjechałeś do Nowego Jorku po tamtym esemesie?
Tak.
Szkoda, że cię nie zobaczyłam.
A teraz New Hope w Tańcu z Mistrzem!
Jesteśmy rodziną.
Na zawsze.
Jesteśmy rodziną.
Na zawsze.
Jesteśmy w finale!
Udało się! Daliśmy czadu!
Spodobał im się Taniec z Mistrzem. Udało się!
Udało się wam!
- Tak jak cię uczyłem. - Właśnie.
Rozwaliliście system!
- Tak! - Tak było!
Tak właśnie było!
April! Muszę wracać, żeby załatwić pilną sprawę,
ale mogę cię na chwilę porwać?
Mam dla ciebie propozycję.
Tak, oczywiście.
Dołączę do was potem.
Dobrze, chodźmy do garderoby. Przekażę wam uwagi.
Lepiej nie mogło się ułożyć, prawda?
April. Hej.
Szukałam cię.
Dokąd idziesz?
Wracam…
do Nowego Jorku.
Co?
Welly Wong dał mi rolę w swoim spektaklu.
Główną.
Muszę już zaczynać próby.
Welly’ego wezwano z powrotem.
A co z finałami?
Są jutro.
- Powiem mu, że zaraz przyjdziesz. - Dobrze. Dzięki.
Po prostu nas olejesz?
- Ale to był twój pomysł. Dałaś słowo. - Wiem.
Ale co mam zrobić?
Sarah, marzyłam o tym przez całe życie.
Jadę.
Taki miałaś plan, prawda?
Wykorzystać głupie dziewczynki,
żeby wrócić na Broadway.
Wiedziałam od początku. Jesteś podłą egoistką.
Myślisz tylko o sobie.
Znowu mnie zostawiasz.
Powodzenia jutro.
April…
April, zaczekaj! April!
Zaczekaj!
Proszę.
Proszę, nie jedź.
Nie potrzebujesz mnie.
Będziesz świetna.
- Obiecuję. - Proszę.
- Przepraszam. - Nie, proszę.
Hej! April!
April!
Tak mam zrobić? Dobrze. Gotowa? Raz, dwa, trzy!
- Hura, Świnka! - Hej.
Sarah?
Proszę wszystkich o uwagę. Andrew, Michael, drogie panie.
Zgadnijcie, kto to. Nasza Zakręcona Dziewczyna, April.
Powitajmy ją ciepło.
Dzięki.
Nie ma za co, kochana.
Dobranoc.
Halo.
Dobrze robię, prawda?
Skarbie, harowałaś na to od dawna.
W końcu spełnia się moje marzenie.
Idealny spektakl.
Idealna rola.
Myślałam, że…
będę szczęśliwsza.
Tak. Na tym polega problem z perfekcjonistami.
Nic nie jest dość dobre.
Wciąż sobie powtarzam,
że jestem tancerką.
Właśnie to powinnam robić.
Kto tak twierdzi?
Słuchaj swojego instynktu.
A jeśli w głębi duszy myślisz,
że dzięki sukcesowi na Broadwayu nagle odzyskasz mamę,
możesz o tym zapomnieć.
Nie możesz zrobić nic, by ją odzyskać.
Bo to nie twoja wina, że odeszła.
Po prostu odeszła.
Cokolwiek postanowisz,
powinno być w zgodzie z tym, kim jesteś.
Chodzi o to…
że zawsze chciałam to robić.
Inaczej byłabym głupia.
Powiedziałem „kim jesteś”, a nie „co robisz”.
Z dziewięciu małych powodów
to nie byłoby takie głupie.
WIADOMOŚĆ DNIA
Słuchajcie.
Zaczynamy za pięć minut.
Od drugiego aktu.
Panie Wong.
Przepraszam, panie Wong, ale muszę wrócić na turniej.
Jeśli da pan moją rolę komuś innemu, zrozumiem, choć tego nie chcę,
bo potrzebuje pan kogoś, kto dotrzymuje słowa.
I właśnie dlatego muszę jechać, bo…
dałam słowo dziewięciorgu dzieciom.
Liczy na mnie całe miasto.
Dlatego muszę iść.
Co do…?
Kiedy występują?
Zaraz po obiedzie,
- ale nie mogę ich znaleźć. - Jadę.
- Nie zdążysz! - Przygotuj ich. Zdążę. Obiecuję!
Ruby,
- znajdź ich. - Robi się.
Nie mógł ci pożyczyć limuzyny?
Przyznaj. Kochasz mnie.
- Wisisz mi za paliwo. - Do Atlantic City!
Nazywam się Burt Davenport. Rozpoczynamy drugi dzień turnieju!
- Zaraz wystąpi numer 44. - O rany.
- Duży układ grupowy. - O rany.
Szkoła tańca New Hope.
- Gra? - Gra.
- Na razie! - Leć! Zdążysz!
- Końcowe odliczanie… - Przepraszam.
…dla szkoły tańca New Hope.
O rany!
O Boże.
- Odliczają nam. - Dobra.
Dobra.
Powinni być… O nie.
- Gdzie oni są? - Nie wiem. Spanikowałam.
Kazałam Ruby ich znaleźć, ale nie powiedziałam konkretnie,
gdzie mają przyjść.
Przygotujcie się.
Szybko, odliczają nam.
Co ona tu robi?
Ciekawe, kto tym razem jest na widowni.
Co z twoją świetną fuchą?
Pewnie ją zwolnili.
Znowu.
Macie prawo mnie nienawidzić, ale zapracowaliście na to.
Zasługujecie, by tu być.
Nie rezygnujcie tylko dlatego, że chcecie się zemścić.
Na początku widziałam w was same wady.
Potem zrozumiałam, że właśnie dzięki nim jesteście efektowne.
Dzięki tym pięknym dziwactwom i niedoskonałościom.
Przepraszam, że wyjechałam.
Trochę mi zajęło…
uświadomienie sobie…
że zostaliśmy rodziną.
Co się pani stało?
Dlaczego pani nie krzyczy?
Chcę, żebyście wiedzieli, jak bardzo jestem z was dumna.
Zostaliście najwspanialszymi tancerzami.
Boję się pani.
Michelle…
Szkoła tańca New Hope ma ostatnią minutę, żeby wejść na scenę,
inaczej zostanie zdyskwalifikowana.
Brzydzę się. Obrzydza mnie
to żałosne użalanie się nad sobą.
Nie tego was nauczyłam.
Zachowajcie się jak duże dziewczynki. Ty też, Dicky. Wchodźcie na tę scenę,
bo pożałujcie.
Liczę do pięciu. Raz.
Myśleliście, że byłam ostra?
Dopiero się rozkręcałam.
- Dwa! - Bluzy. Dobra.
Dajcie mi swoje bluzy!
No właśnie. Trzy!
Ruchy.
Dalej. Do dzieła.
Przejście dla talentów.
Odsuńcie się. Nadchodzi dzikość.
Skopcie im tyłki, bo ja skopię wasze!
Zdążyłeś.
Tak trzymaj, córeczko!
O rany! Co za czadowy układ!
Chyba go tam nie ma.
Ponoć uciekł, gdy usłyszał, że wróciłaś.
„Wybacz, że robię to przez esemesa”.
ODWRÓĆ SIĘ
ZAKRĘCONA DZIEWCZYNA W ROLI GŁÓWNEJ APRIL DIBRINA
- Cześć, skarbie. - Barb.
Co ci mówiłam?
Trzymaj to z dala od twarzy,
bo widzę każdy twój por.
Mam złe wieści.
Dach stodoły przecieka.
O wiele bardziej niż w szkole.
- Prosiłam Nicka o naprawę… - Chwileczkę.
Powiedziałem, że powinniśmy go wymienić.
Tak czy siak, odwołaliśmy zajęcia. Pa.
Chwila. Nie tak się umawialiśmy.
Uczę przez FaceTime’a. Robią, co każę.
Przylatuję co niedzielę. Robią, co każę.
- Tak, ale… - Nie obchodzi mnie,
czy wody jest tyle, że muszą pływać.
Mają przyjść.
Wiem. Za rok musimy pokonać Royalton.
Pozbieram je wszystkie
i wtedy zadzwonię.
Dobrze.
Pa.
Proszę wejść. Witam, panie Wong.
Mam parę uwag. Nieco poprawek.
Ale…
nie było do bani.
Dziękuję.
Byłbym zapomniał.
Ponoć ktoś czeka na ciebie pod sceną.
Co wy tu robicie?
Prosiłaś, żeby wszystkich zebrać.
Jak was było na to stać?
To rozmowa na potem.
Zadzwonię.
Naucz się słuchać. Mówiłem, że zadzwonię.
To co teraz będziemy robić?
Mamy imprezę z okazji premiery.
DLA AKTORÓW
Gotowi?
Dicky!
Dobranoc, Nowy Jorku!
Napisy: Marzena Falkowska