Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jako głównodowodzący
postanowiłem, że w żywotnym interesie naszego kraju
leży wysłanie dodatkowych 30 000 żołnierzy do Afganistanu.
KOMANDOS
Ta wojna toczy się już od ośmiu lat,
ponosimy olbrzymie koszty w zasobach oraz ludziach.
To oznacza, że prosimy was o jeszcze więcej.
Od armii, która wraz z rodzinami,
dźwiga już największe możliwe brzemię.
Joey, wystarczy.
Już napełnione.
To zdjęcia mojego taty z jego pobytu w Afganistanie.
To jego pierwsza baza.
Chyba wspominał, że to był jego namiot.
Tu salutuje jednemu z wyżej postawionych oficerów.
Tam jest jego wóz.
To mój tata, ja i Joey.
Wiem, wujku Shawn, ale to się rusza na boki.
Nie dam rady tak pisać.
Jestem Joey.
Mam siedem i pół roku.
Mój brat…
ma chyba dwanaście i pół roku.
- Mogę pouczyć się o gepardach. - Świetnie.
To zwierzęta.
Mój tata jest w Afganistanie. Walczy, żeby nasz kraj był taki jaki jest.
Wujku, wiesz, że tego nie zjem.
Mówił, że jeśli teraz tego nie zrobi,
to w nocy będą nam nad głowami latać kule.
WITAJ W DOMU BRIAN
Wujek ma się nami zaopiekować przez 14 miesięcy.
Przeprowadzka była trudna, bo musiałem zdobyć nowych przyjaciół.
Wezmę ich ze sobą i spotkamy się na lotnisku.
A potem…
Isaac jest tuż obok, pracuje nad czymś.
Isaac, to twój tata.
Jest w Atlancie.
Cześć, tato.
Dobrze.
Tak.
Mój tata przyjeżdża na dwutygodniowe wakacje.
Kiedy pojawi się w bramce, pobiegnę mu naprzeciw.
Joey, to samolot taty. Widzisz go?
Tak!
WITAJ W DOMU!
Wujku, spróbuję znaleźć tatę przez okno.
Zobacz, czy widać go przez okno.
Pomacham na wypadek, gdyby mnie zobaczył.
Tata wysiadł pierwszy. Chodź!
Podnieś to! Uśmiechnij się.
MÓJ TATUŚ JEST W AFGANISTANIE
No dalej, żołnierzu.
- To on? - Nie jest aż tak przypakowany.
Tak, nie jest aż tak przypakowany.
- Już jest. - Potrzymasz to?
Pewnie. Idźcie.
Kocham was.
Cieszycie się, że mnie widzicie?
- Co? - Tak.
Co to?
Wyglądasz tak samo.
Mam taką nadzieję.
- Rety. Tato? - Nie było mnie tylko pół roku.
Twarde jak skała.
Tak, trenowałem.
- Czuję, że jesteś twardy jak skała. - Ja też.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Dobrze być w domu. Przepraszam, jeśli nieco cuchnę.
Nie ma sprawy. To zwykły zapach żołnierza.
- Lubię to. Właśnie taki zapach. - Zwykły żołnierz?
Cześć wam.
Cześć.
Witaj w domu.
- Wszystko w porządku? - Tak. Śpiewam ulubioną piosenkę.
Joe Joe!
Joey.
Tak?
Isaac, aparat na zęby wygląda nieźle.
Słucham?
- Twój aparat na zęby dobrze wygląda. - Dziękuję.
Mam zęby rzeźnika!
Jeśli go zniszczysz, będą kłopoty.
Nie zniszczę.
Gdy tata był w Afganistanie,
czułem, jakbym dźwigał na plecach 10-kilogramowy ciężar.
A kiedy tata wrócił,
ten ciężar nagle zniknął.
Pryskaliście się już?
Łatwiej być sierżantem plutonu niż wychowywać samemu dwóch chłopców.
Gdy się rozwiodłem, ich matka wybrała inną drogę życia
i sąd nie przyznał jej opieki nad dziećmi.
Zostałem z tym sam.
Nie widziała ich od prawie dwóch i pół lat.
Miałem branie. Zżarł połowę.
- Co? - Widzisz?
Zobacz.
Nie jest zbyt duża.
Codziennie zadaję sobie pytanie, czy to dobre dla moich dzieci.
Dzięki służbie próbuję wypełnić swoje obowiązki wobec kraju.
Robię to, co każe Wuj Sam,
ale przecież dotyka to też moich chłopców.
Armia jest świetna i fajnie, że do niej należy.
Niełatwo jednak radzić sobie z myślami,
czy wróci do nas bezpiecznie…
Martwię się o niego.
Kiedy dorosnę, nie wiem, czy chcę iść w jego ślady.
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
- To sześć miesięcy, dobrze? - No dobrze.
Pomyślcie, jak się zabawimy, gdy już wrócę.
- Musisz to zrobić. - Dobra.
Im prędzej wsiądę do samolotu, tym szybciej przestaniesz płakać.
- Naprawdę? - No już.
Bądź twardy.
Rozumiesz, dlaczego tata to robi?
- Muszę lecieć. Będę tęsknić. - Kocham cię, tato.
Idźcie z babcią i dziadkiem.
Kocham was.
Głowa do góry.
Kocham cię, tato.
KUNDUZ, AFGANISTAN DZIEWIĄTY ROK TRWANIA WOJNY
Jak leci?
Mój tata chciał, żeby któreś z jego dzieci trafiło do armii.
Byłem najmłodszy, więc wybór padł na mnie.
Cieszę się ze służby,
bo jestem częścią czegoś większego.
Wiecie, czego najbardziej się lękam?
Isaac ma kolegę w szkole,
który twierdzi, że jego tata zmienił się po misji w Iraku.
Nie chcę tak skończyć.
Chcę pozostać tym fajnym tatą, który traci połowę kaucji za dom,
bo podczas bitwy airsoftowej wystrzelaliśmy w środku wszystkie naboje
albo mieliśmy za dużo walk na pistolety wodne.
Chcę być takim tatą. Jak wrócę do domu,
chcę się bawić z dziećmi, a nie wrzeszczeć na nie.
Chyba widziałem, jak jeden poleciał za drzewo.
Czasem próbuję myśleć o innych rzeczach,
bo jak myślę o tacie…
ciężko mi…
Przepraszam.
Ciężko mi…
pozostać silnym.
Chyba trafiłem!
Zabezpiecz broń.
Tak!
Chyba go dorwałeś. Fajowo.
To właśnie mojego ojca…
kocham najbardziej na świecie.
Powiedział, że nic mu nie będzie i nie muszę się o niego martwić.
Mam się martwić o siebie.
Wieczorami martwię się o tatę.
Bo jest ciemno i wtedy tamci mogą się zakraść.
Mogliby wtedy…
Tęsknię za chłopakami i wiem, że wciąż o mnie myślą.
Isaac mi to mówi, gdy dzwonię. I inne ckliwości typu:
„Tato, widziałem ten sam księżyc, co ty dziewięć godzin wcześniej”.
Tęsknię za nim.
Pamiętam tylko trach, bach, ogień i zniszczenie.
WOJSKOWA KLINIKA MEDYCZNA WASZYNGTON, D.C.
- Tak lepiej? - Tak.
Może być obolała.
Dwustronny uraz podudzia Opaska x 2 nad kolanem
Robiliśmy nalot na wioskę talibów,
gdy afgański policjant został trafiony z granatnika.
Umierał.
Nie obchodziło mnie, czy był jednym z nas,
był po naszej stronie,
więc poszedłem po niego.
Nie chciałem dać się postrzelić, tylko go stamtąd wyciągnąć.
Wyszło inaczej.
Sanitariusz uratował życie nas obu.
Gdy wstajesz…
Wszystko pluska i stąd to mrowienie.
Masz zawroty głowy,
bo naczynia utrzymujące ciśnienie krwi w normie
i pompujące krew
nie funkcjonują.
Chcieli mi przekazać, że na dłuższą metę
mogę stracić czucie w nodze i wtedy mogą mi ją amputować.
Nie zabierzecie mi nogi!
To moja noga. Nie oddam jej.
Obróć się w drugą stronę.
Czy któryś z was może mną pokierować? Nie mogę trafić.
Proszę.
Dziwne. Ani razu nie płakałem.
To jakieś takie nierzeczywiste.
Trudno było uzmysłowić sobie,
że trafiła go prawdziwa kula z prawdziwej broni.
To trochę…
mną wstrząsnęło.
Dobra, tato. W drogę.
Ulżyło mi, że już go tam nie ma,
ale pewnie będzie utykał do końca życia.
Pewnie zrobi mi się trochę niedobrze
za każdym razem, gdy to zobaczę.
MÓJ TATA BOHATER
„Mój tata
jest…
amerykańskim żołnierzem.
Mój tata jest bohaterem.
Moim superbohaterem.”
Gdy postrzelono tatę,
chciałem polecieć do Afganistanu i wystrzelać tamtych.
„Postrzeliliście mojego tatę. Zabiję was”.
Wstrzymaj oddech i nie ruszaj się.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ FORT DRUM, NOWY JORK
KOSZARY 1-87 DYWIZJI PIECHOTY
WITAJ W DOMU, TATUSIU
TĘSKNIŁEM ZA TOBĄ, TATO
WITAJ W DOMU KOCHAM CIĘ
EISCH ARMIA USA
KOMANDOSI
KROCZ KU CHWALE
Ponownie dziękujemy wam za dobrze wykonaną robotę.
Tato, jak się synchronizuje piosenki z iPadem?
Wciśnij „sync”?
- Co? - Nie widzę takiej opcji.
Szukaj w prawym dolnym rogu.
O, kurka!
Tato.
Co tam, kolego?
Kapało.
Nie wysiorbie tego.
Nie…
Nie zrobi tego.
Wypij już resztę.
Śmiało, wysiorb do końca.
Musisz wziąć prysznic i przebrać się. Autobus będzie za 25 minut.
Kocham cię.
Trudno to wyjaśnić, ale ostatnio czuję się bardzo patriotycznie.
Dziwna sprawa.
Czuję, jakbym wydoroślał.
Chcę być bardziej pomocny.
Poradzę sobie.
- Co jest? - Wyglądasz jak jakaś sierota.
Próbuję wrócić do punktu wyjścia.
Mam za sobą 17 lat służby
i chcę pozostać w armii.
Nie chcę się wycofać, bo jestem ranny.
Idź.
Staram się sprawiać wrażenie szczęśliwego i twardziela,
ale pod koniec dnia praktycznie płaczę z bólu.
Boli mnie.
Dobra robota, Joey.
Uwielbiamy biwaki.
Podobnie wędkarstwo.
Jeśli nie będę w stanie robić tego, co wcześniej,
będzie to dla mnie spory cios.
Dalej!
Jestem skupiony na swoich postępach.
TRZY LATA PÓŹNIEJ 2014
LACONA, NOWY JORK
Muszę iść.
Na razie.
Kocham cię.
Ostatnie lata były ciężkie.
Nie mówię, że wszystko się posypało,
ale dużo mniej rzeczy robiliśmy razem przez jego ograniczenia.
Kiedyś tata aktywnie spędzał z nami czas.
Nie może już tego robić, co kiedyś i jest mi go żal.
Kiedy wyjechał rano,
ucieszyłem się, że nie będzie już tak cierpiał.
Bałem się też trochę, że coś pójdzie nie tak.
JOEY, 11 LAT
Po prostu pulsuje. Raz za razem.
W ciągu tych trzech lat
musiałem godzić się z bólem,
brakiem mobilności,
tyciem
i z tym, że nie mogę robić różnych rzeczy z dziećmi.
Ale to się zmieni.
MARIA DZIEWCZYNA BRIANA
SALA OPERACYJNA
- Jak tam ból? - Nie jest dobrze,
a ja nie lubię narzekać.
Zadzwoniliśmy do nich. Przyjdą cię sprawdzić.
- Czyli… - Niestety,
w tej chwili nie mogę ci już dać
więcej fentanylu.
Wybacz mój język, ale kurewsko boli.
Jakby ktoś mi właśnie obciął nogę.
Myślę, że tacie się polepszy
i będzie biegał maraton jako sześćdziesięciolatek.
Jestem z niego naprawdę dumny.
Dziękuję wam za wszystko.
WITAJ W DOMU, KIKUTKU!
WITAJ W DOMU, KAPITANIE AMERYKO
Masz, Kikutku
Na co się gapisz?
Hej, panienko, na co się gapisz?
Muszę użyć pasty, żeby to usunąć.
Lekarz mówił, że za pięć tygodni będę miał za sobą pierwszy etap.
Robię postępy. Naprzód!
Dwukilowa ryba właśnie przepłynęła obok łodzi.
Moje poczucie własnej wartości
wiąże się z moją fizycznością, co mogę, a czego nie.
Pewnie trzeba było ją od razu amputować,
ale musiałem spróbować.
W tej chwili mam dwóch wspaniałych chłopców i Marię.
- Co to jest? - Malina.
- To dwie malinowe gałki. - Dobre, co?
Nie szukałam związku.
Nie uważałam, że jestem na niego gotowa.
Chciałam tylko poznać ludzi,
ale Bóg miał chyba inne…
inne plany dla mnie.
Między nami od razu zaiskrzyło.
Czy to dziwne? Wystarczy z nim pogadać.
Ruszcie tyłki.
Joey, wstawaj.
To spora zmiana. Byłem sam z chłopakami,
a doszła ona ze swoją trójką dzieci.
Tylko jedno z nich jest z nami. Drugie ma 18 lat i mieszka z ojcem,
a dwudziestoletnia córka usamodzielniła się.
- Zakładasz to do szkoły? - Tak.
Nie możesz, bo w tym spałeś!
Joey i Jordan są w tym samym wieku i są całkowitymi przeciwieństwami,
ale chyba zaczynają się ze sobą dogadywać.
Tylko nie zróbcie sobie krzywdy.
Tacy są chłopcy.
Chwila! Nie możesz…
Tu była twoja ręka, a to jest pod dziwnym kątem.
- Tu jest. - Co cię tak śmieszy?
Założyłam wtedy buty.
No tak.
Joey cholernie szybko przywiązał się do Marii.
Jeszcze szybciej niż ja.
Chciałem zobaczyć, co z tego wyniknie.
- Jakby co, spadaj na mnie. - Uważaj.
Dam radę.
Trening czyni mistrza.
Dziwnie mi się patrzy na koślawego tatę.
Na początek zrób kwadrat.
Teraz przekątne.
- Przekątne? - Tak, połóż w poprzek rogów.
Isaac naprawdę chce pomagać swojemu tacie.
Nie chce robić rzeczy ze mną,
tylko za mnie.
Joey z kolei uwielbia robić coś ze swoim tatą.
Joey jest bardziej podobny do mnie, bo twardo stąpa po ziemi.
Z kolei Isaac chce, by jego tata był z niego dumny.
Było super. Wszystko gra?
WETERAN Z AFGANISTANU
Jasne.
Czyli niektóre z tych bólów z czasem przeminą?
Doceniam to.
Trochę mnie uspokoiłeś.
Fajowo.
Dobrze, dziękuję.
Dobra. Na razie.
WSZYSCY DALI Z SIEBIE CZĘŚĆ CZĘŚĆ DAŁA Z SIEBIE WSZYSTKO
Bardzo chciałbym dalej być w wojsku.
Posiadałem pewną moc.
Miałem autorytet i tożsamość.
A teraz…
kim niby jestem?
Czemu nie wypożyczyli ci gokarta?
Po co? Nie potrzebuję go.
Pamiętaj, co mówiłem. Obejdź wszystkie sklepy,
- a na koniec wybierz, co chcesz zobaczyć. - Naprawdę?
No i proszę.
Joey.
Fajnie.
Jeszcze jedno. Zrób to jeszcze raz.
Isaac, jeśli chcesz się iść zabawić…
Wiem, że próbujesz być oddany ojcu,
ale nie ma problemu, żebyś poszedł się zabawić.
- Dziękujemy za służbę. - Doceniam to.
- Byłem w 101. Pułku Lotniczym. - Super. Ja w piechocie w Fort Drum.
- Fort Drum? - Tak.
- Mogę o coś zapytać? - Tak.
Było to warte utraty nogi?
Pewnie.
To się stało podczas starcia.
Wpadliśmy w zasadzkę.
- Będziesz mieć protezę? - Za trzy tygodnie.
Odciąłem ją półtora tygodnia temu
i czuję już mniej bólu niż
gdy miałem nogę z raną postrzałową.
Protetyka poczyniła znaczne postępy.
Protezę robią w Syracuse.
Dziękujemy.
Dziękuję. Doceniam to.
Mam wrażenie, że jest im mnie żal.
Usiądziemy?
Nie, twoja kolej.
- Moja? - Tak, idź.
Idź.
Wejdź, jeśli chcesz zrobić sobie z nią zdjęcia.
No nie wiem.
Boże, nic ci nie jest? Co ty robisz?
Od dawna chciałem to zrobić.
O Boże! Właśnie teraz?
Właśnie teraz.
O Boże.
Zostaniesz moją żoną?
Tak!
Dobrze wyglądam?
Przestań gadać.
Jeszcze jedno!
- Poważnie. Czy dobrze wyglądam? - Tak.
Makijaż mi się nie rozmazał? Dobra.
Mam nadzieję, że złowię rybę. Zapiszczę jak dziewczynka.
- Co? - Chcę złowić rybę.
Co to ma być?
- Złowiłem większą. - To nie fair!
Niezła zdobycz, skarbie.
Już trzecia.
Nieźle.
- Mam jedną. - Złowiłaś coś! Dobrze!
Udało się! Mogę ją pocałować?
Pa, kolego.
Spójrz na tego przystojniaka.
Dobry Boże.
Zrobiłam ci zdjęcie.
To zabrzmi dziwnie, ale wciąż martwię się, że stracę tatę.
Wszystko może się zdarzyć.
Przez to czasami targają mną emocje. Zdarza mi się leżeć w łóżku
gotowy do snu i zaczynam myśleć, co byłoby najgorszą rzeczą na świecie.
Też nie mam kiedy o tym myśleć…
Staram się więc za bardzo o takich rzeczach nie myśleć.
DZIESIĘĆ TYGODNI PO AMPUTACJI SZPITAL KLINICZNY DLA WETERANÓW W SYRACUSE
WRZESIEŃ 2014 ROKU
Czy coś się zmieniło z raną?
- Zaczynam się wkurzać. - Tak?
Dlaczego?
Dlatego że…
wysuszyłem ją, robię wszystko, co mi kazał,
a mimo to jest bez zmian.
Czasami gojenie się opóźnia.
Ale cierpienie psychiczne jest tu i teraz.
To normalne,
więc każdy przechodzi przez to samo.
Tak, tu wciąż jest problem.
- Co jeszcze mogę zrobić? - Musi się zagoić.
Robisz to, co należy,
ale po prostu musi się zagoić.
Nie można tego pośpieszać
i zakładać protezę, gdy nacięcie nie jest w pełni zagojone.
Świetnie.
Wrócę w marcu.
Aż tyle to nie potrwa.
To samo mówiono mi miesiąc temu.
Miał wystarczyć tydzień. A potem kolejny.
Jak długo
mogę być zmotywowanym?
Już czwarty raz z rzędu mówicie mi, że „za tydzień”.
- Dlaczego… - Mówiliśmy…
To nie wy codziennie wpadacie w futrynę,
wściekając się na dziewczynę i dzieci.
Krzyczę na was. Czy też przez was…
- Brian. - Nawet was nie znam. Jestem wkurzony.
Postawiłeś sobie nierealne oczekiwania.
- Ja tak nie robię. - Myślisz, że można amputować nogę
i być w pełni wyleczonym.
Ewidentnie mnie nie znasz.
Joey, zmyj naczynia.
Zrób to, żebyś potem miał wolne.
Do bani z tym.
Idzie ci super, Joey.
Właśnie zamiotłam to miejsce.
Jak ty to robisz, że tak szybko jest tu bałagan?
Nie wiem, czy to dlatego, że się nudzi,
bo nie może się ruszać.
Może to zespół stresu pourazowego, ale gdy jesteśmy w domu…
Pewnie się ze mną nie zgodzi,
ale przez 90% czasu
gra w głupie gry komputerowe.
Nie angażuje się w życie rodzinne.
Same skarpetki nie do pary.
- Mam to gdzieś. - Chwileczkę. Proszę, masz.
- No daj spokój. - Po prostu wrzuć je razem.
To jedna i ta sama marka.
Ta jest do pary.
Ja piorę w domu. Z dala od mojego kosza.
Z dala od mojego kosza.
- Chwileczkę. Chwycę tylko moją… - Joey.
Z dala od mojego kosza.
Czasem czuję się winny,
bo nie jestem już zdolny do służby.
Stałem się ciężarem
dla związku weteranów i wojska, bo teraz muszą
leczyć mnie i dbać o moje zdrowie.
Biorę teraz od nich zasiłki.
Po prostu „zaniemogłem”.
Teraz już nie mogę robić wszystkiego, więc mówię, że „zaniemogłem”.
WIADOMOŚĆ Z OSTATNIEJ CHWILI DWA AMERYKAŃSKIE NALOTY UDERZYŁY…
Isaac, zrób, co musisz i wypad do szkoły.
Zawsze czekacie na ostatnią chwilę. Nie zawiozę was.
Od czasu operacji i powrotu do zdrowia sytuacja jest stresująca.
Ostatnio jest bardziej nerwowy.
Zanim go postrzelono, nie miewał depresji.
Teraz boję się, że…
w wieku 65 czy 70 lat dalej będzie siedział na tym krześle
w depresji.
DEPARTAMENT DO SPRAW WETERANÓW GŁÓWNE WEJŚCIE
Spróbuj klikać.
Jedno kliknięcie.
Wiesz, co robić?
Tak.
- Okej. - Dobrze.
Przejdź się trochę tam i z powrotem.
Będziesz chodzić samodzielnie, także po schodach.
Gdy to robisz,
używaj obu kul.
Jeszcze nie przywykłem do obrotów.
Ten pojazd wymaga dużych łuków, żeby skręcić w prawo.
Nie mogę wyciągnąć nogi.
Wal się, odśnieżarko.
Dawaj, Joey!
Wstawaj!
Dajesz.
Musisz nim rzucić.
W górę!
Nie na plecy, Joey.
Wyślizgnij się!
Dajesz, Joey.
Wykręć się.
Wykręć w moją stronę.
W moją…
Wstawaj!
Nie dawaj się.
Walcz twardo i mądrze.
Musisz sobie wbić do głowy nieco agresji.
To nie są wielkie zawody.
Posłuchaj mnie.
Te dzieci zaczynają traktować to poważnie, więc musisz twardo walczyć.
Nie można tam
- …kicać sobie i tańczyć. - Wiem.
Mój tata był zapaśnikiem.
Teraz ja jestem.
Mój tato był naprawdę dobrym zapaśnikiem.
W ostatnim roku szkoły miał chyba 26 zwycięstw i trzy porażki.
Ale teraz nie może mi pomóc i pokazać chwyty.
Joey nie ma dość zaciekłości. Mówię mu, że może się wkurzyć.
Ma być kontrolowany chaos.
- Tak. - Wiesz?
Nie rozumiem tego. Nie chwytają…
- Nie mają tego… - Właśnie.
- Tylko to robiłem od szóstego roku życia. - Serio?
Nie mogę wejść na matę, bo się boję o nogę.
Musisz dać popalić temu w niebieskim.
Walcz zaciekle. Nie kładź się na plecy.
Jak bardzo tego chcesz?
Zejdź z pleców!
Co on robi?
Chyba żartujesz?
Dlaczego płacze?
Dasz radę.
Wścieknij się!
Joey, przestań płakać.
Dlaczego on płacze? Nie podoba mi się to.
Idź się przebrać.
Nic ci nie jest?
Chcesz wygrać?
Ale musisz się bardziej starać.
Jestem z ciebie dumny.
Spojrzę na to kolano w drodze do domu.
Dobrze?
Chodźmy.
Czasem, gdy siedzę w łóżku, myślę o tym,
jak dobrym zapaśnikiem mógłbym być, gdyby go nie postrzelono.
SIERŻANT BRIAN EISCH ZASŁUŻONY PODOFICER
PODOFICER ROKU SIERŻANT BRIAN L. EISCH 2008
Znowu zostawiliście łopaty.
Co tam robią moje szczypce do rur?
Nie wiem.
Nie używałeś mojego klucza do rur?
Rozwalałem nim lód.
Ma wrócić do garażu.
Kiedy zaczniecie dbać o rzeczy?
Nie przejechaliśmy nawet stu metrów, a mój klucz leży na ziemi,
łopaty do śniegu wciąż są na podwórku i rękawicę wywiało na drogę.
Zacznijcie dbać o graty.
Nie wiedziałem, gdzie odłożyć.
Nie chcę wyjść na mięczaka, ale wiele przeszedłem.
To na pewno szczytny cel, żeby poświęcić się
dla kraju.
Ale nie jestem pewien, czy było to
warte ran, które będzie miał do końca życia.
MOŻLIWOŚCI ROZWOJU DLA UCZNIÓW
POTRZEBUJĘ CIĘ
Po liceum
chcę iść na studia i zostać policjantem.
Gdy byłem młodszy, ciągnęło mnie tylko do armii.
Mundur i misje zagraniczne.
Po zastanowieniu się wolałbym być blisko rodziny.
Może kiedyś będę mieć dzieci i nie chciałbym, żeby przeżyły to, co ja.
Jestem pewien, że najbardziej pragnęłyby, żeby ich ojciec był częściej obecny.
Jeśli to wszystko przyniosło szkody moim dzieciom,
to nic o tym nie wiem.
Nie wiem albo nie chcę wiedzieć.
Moi chłopcy są silni psychicznie.
Jeśli dzieciak będzie się gapił, przywalę mu w lewe oko.
Dlaczego na mnie patrzysz?
Rety.
ODWAGA
„Tajemnicą wolności jest odwaga”.
Podoba mi się życie w wojsku,
dlatego chciałbym dołączyć do armii.
Uwielbiam to życie.
Pewnie nawet nie skończę szkoły i wstąpię w wieku 17 lat.
Chcę podróżować i strzelać.
Robić fajne rzeczy.
Zobaczyć różne ciekawe sprawy.
Na przykład, wziąć udział w fajnej wojnie.
Mogą mnie postrzelić w bitwie.
Nie podobałoby mi się to,
ale będę wiedział, że zrobiłem coś dobrego.
Bałbym się tego, że stanie mu się krzywda,
a może nawet zginie na służbie.
Ale jeśli chce wyjechać i walczyć,
niech tak będzie.
Niech to zrobi.
Raczej nie kręci mnie myśl o utracie kogoś z rodziny.
W ten sposób?
Widzę cię.
Kurka!
Mam go!
Każdy rodzic chce dobrze dla swoich dzieci.
Nie mieszkamy w bogatej okolicy.
Nie ma dobrze płatnych miejsc pracy.
Zamykają nawet elektrownię atomową, więc pracy tylko ubywa.
OGRANICZENIE PRĘDKOŚCI DO 50
ZAKŁAD FRYZJERSKI
Isaac myśli,
że ukończy studia kryminalistyczne i zostanie gliną.
Nic z tego nie będzie. Nie chcę pozbawiać go złudzeń,
ale ma za słabe oceny, żeby dostać się na studia.
Gdy dostaję wiadomość ze szkoły,
żeby pomóc synowi w pracy domowej,
nie mam pojęcia,
jak się robi to, czego uczą teraz w szkole.
Zero pojęcia.
Widzę go tylko w jednym miejscu.
Powinien dołączyć do armii.
Chyba żaden rodzic nie pragnie, by jego dziecko wstąpiło do armii.
Ale w wojsku, jeśli wykonujesz zadania, otrzymasz awans.
Joey, Jordan, co dziś robiliście w szkole?
Marshall ze mną graliśmy w pickleballa…
Ja i Marshall.
Tato, kiedy wyjeżdżasz?
Dokąd?
- Tam, gdzie masz się udać. - Tamtego ranka.
Sprawdzam tylko, czy nie wyjeżdżasz przed moimi urodzinami.
Wiesz, co dobrego stanie się szóstego marca?
Co takiego?
Jeśli w ciągu roku od tego dnia nie pójdzie do wojska
albo na studia, będzie płacił 400 miesięcznie.
Wie o tym?
Wie. Jaka jest zasada, Isaac?
Gdy skończysz 18 lat?
- Armia lub studia. Idę na studia. - Lepiej do wojska.
Wszyscy we mnie wątpią, a ja na pewno idę na studia.
To fakt.
On we mnie nie wierzy.
Coś czuję, że za półtora roku podpiszę dokumenty rekrutacyjne.
Idę na studia.
Założymy się?
Pewnie.
- Skończysz studia? - Uścisk dłoni.
- No, nie wiem. - Czterysta dolców.
Tak.
- Zgadzam się z twoim tatą. - Wkurza mnie, że tak myślicie.
- Mówię poważnie. - Nie wątpię w twoją mądrość.
Po prostu wątpię, że to zrealizujesz.
Zrobię to.
Sam trochę chciałem iść na studia. Nie miałem dostatecznie dobrych ocen.
Po szkole trafiłem do Gwardii Narodowej. Pracowałem w Walmarcie,
a mój tata stwierdził, że to nie praca na resztę życia.
Tak trafiłem do armii. Bardzo młodo.
KASA KINA
Poprosimy bilety na Snajpera na 18.30.
W jakim wieku są dzieci?
Są w wieku 16, 12 i 11 lat. Plus wojskowy.
Pięć biletów to razem 42.50 $.
Widzisz ten pojazd? Kiedyś takim jeździłem. Fajna sprawa.
Zawsze będę myśleć o tamtym dniu.
Myślę o…
chłopakach z plutonu, o tym, jak sobie radzili i teraz robią.
Wieczorami kłębią się myśli w głowie.
Poradzę sobie z tym.
Po swojemu.
OSIEM MIESIĘCY PO AMPUTACJI
PRZYMIERZALNIA #2
Musisz sam rozgryźć, jak to najlepiej robić.
Trzeba tu ściągnąć w dół,
gdy próbujesz to założyć.
Niełatwa sprawa, co?
- Dasz radę. - Coś wymyślę.
Właśnie.
- Mogę w czymś pomóc? - Pewnie.
Mam to pociągnąć, Brian?
- Woli to zrobić sam. - Czy ty krzywo na mnie spojrzałeś?
- Tak, spode łba. - Dlaczego?
Chcę spróbować sam.
Wystarczyło powiedzieć.
O Boże! Czy ty to widzisz?
Nie pamiętam już, jak się biega. Od lat tego nie robiłem.
W porządku.
Jestem taka podekscytowana.
- Obróć się trochę w bok. - Tak?
Podoba mi się.
To naprawdę wygodne. Dobra robota.
- To dobrze. - Tak.
Będę dziwnie wyglądać biegnąc.
Bylebym mógł biegać.
No dobra.
Jestem szczęśliwy.
Kocham cię.
- Brian! - Tam jest ślisko.
Brian. O rany!
Musimy dojść do betonu.
Od czegoś trzeba zacząć.
Mam śnieg na nowych butach.
Pamiętaj, żeby zejść z drogi, gdy jedzie samochód.
- Dobra. - Do dzieła.
- Gotowy? - Nie wiem, zaraz ci powiem.
Mogę stawiać kroki.
Stąd wygląda to dobrze.
Brian?
Zaczynam biec i…
Zaczynam biec,
uderzam tu
i wytrącam się z rytmu.
Walę wszędzie na boki. Jasna cholera.
No dobra.
Wracamy do domu.
Czuję się jak niezdara.
Nie tego oczekiwałem podczas pierwszego biegu.
To spory krok dla ciebie.
Pobiegłem!
Zima jest dość nudna.
Mieszkam na wsi, więc gdy spadnie śnieg, nie ma wiele do roboty.
Pojawiła się okazja i Maria mnie do tego namówiła.
Chyba zna mnie lepiej niż ja sam.
Uznała, że potrzebuję hobby, zajęcia na zimę, a to coś dla mnie.
Jestem właścicielem firmy Tricky Phish i wytwarzam przynęty miękkie.
WETERAN II WOJNY ŚWIATOWEJ SŁUŻYŁEM Z DUMĄ
Najważniejszą rzeczą w życiu
jest rodzina.
Nie ma w niej dziur, rys czy pęknięć. Jest po prostu silna.
Pragnę szczęścia mojej rodziny i żeby wszystko miała.
BRIAN I MARIA 30 MAJA 2015 ROKU
Rety.
Czuję się dobrze.
Muszę założyć podkoszulkę?
Chciałem założyć skarpetkę, ale to bez znaczenia.
Tak, załóż podkoszulek,
bo będziesz się pocił i będzie widać przez koszulę.
Byłem już żonaty.
Ale trzeba przekonać się w praktyce.
Gdy żeniłem się pierwszy raz, myślałem, że robię to z właściwych powodów.
Ale będąc teraz w tym związku, widzę, że byłem wtedy w błędzie.
To powinno wyglądać tak.
Kiedyś nazywałem ją „Maria”,
ale zacząłem mówić „mama”, gdy zrozumiałem, że z nami zostaje.
Przepraszam.
Obiecuję ci wierność i miłość.
Jeśli będziesz kochać wędkarstwo i moją drużynę futbolową.
Obiecuję, że zaakceptuję cię takim, jakim jesteś,
ze wszystkimi twoimi wadami i brakami.
Jest ich wiele, ale kocham cię.
Składam tę przysięgę nie tylko tobie, ale również Isaacowi i Joeyowi.
Chcę być matką dla twoich chłopców
i kochać ich tak samo mocno jak Alannę, Brandona i Jordana.
Mocą nadaną mi przez stan Nowego Jorku
ogłaszam was mężem i żoną.
Jesteś gotowa na to?
- Żebyś wiedział. - Możecie się pocałować.
A teraz, panie i panowie,
powitajcie państwa Eischów!
Tak!
Witam w rodzinie i mam nadzieję, że podoba ci się nowe nazwisko.
Rozkwasisz mi ciasto na twarzy?
- Skądże. - Obiecujesz?
Jak widzicie,
zrobiliśmy z tego wydarzenie rodzinne.
Mój drużba to też mój pierworodny syn.
Isaac… Wybacz sentymentalność,
zapomnijcie o tym.
Codziennie mi imponujesz.
Wyszedłeś cało z wielu ciężkich chwil.
Znosiłeś moją dupkowatość,
mój surowy sposób bycia i widzę, że wyrastasz na wspaniałego młodzieńca.
Czasem zastanawiam się, co jeszcze popsujesz.
Zaliczyłeś już mój czterokołowiec, moją kosiarkę i odśnieżarkę,
a do tego wjechałeś tyłem w nowiutkiego Dodge'a Jasona.
Kocham cię niezmiennie.
Czas na Joego.
Zwanego też śmierdzielem.
Joey to mój uparty geniusz
i mój młodszy syn.
To przez niego siwieją mi już włosy na brodzie
i mam nadciśnienie.
Masz cechy,
przez które czasami mam ochotę cię udusić.
Wiem, że w przyszłości
te cechy uczynią cię kiedyś liderem.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ LIPIEC 2015 ROKU
NIEZŁY ZE MNIE GOŚĆ!
Wczesnym popołudniem dwunastoletni Joey Eisch
został potrącony na rowerze przez furgonetkę.
Został zabrany do szpitala i tam zmarł.
Policja wciąż sprawdza, jak do tego doszło.
DOM POGRZEBOWY
To trumny dla młodszych od 120 do 165 centymetrów.
Rozmiary co 15 centymetrów.
Ta będzie dobra.
- Był takim patriotą… - Na mój obraz i podobieństwo.
…był taki „amerykański”.
- Chciał iść do wojska jak jego tata. - O tym marzył.
Takie miał marzenie.
Mówił, że nie musi się starać w szkole,
bo idzie do wojska.
Ja na to: „Nieprawda”.
Musimy ustalić,
gdzie odbędzie się msza.
Ale porozmawiamy o tym za chwilę.
Najpierw zakończmy to, a potem zajmiemy się mszą.
Joey pozostawił
ojca, Briana…
Wiem.
MOJA KOLEJ
SALA GIMNASTYCZNA
Zebraliśmy się tutaj,
żeby uczcić życie pięknego dziecka,
Joego Eischa, stworzonego z miłości na Boże podobieństwo.
Zagościł na krótką chwilę w tej kochającej się rodzinie.
Kochamy cię.
Trzy, dwa, jeden…
Kochamy cię, Joey!
- Kocham cię. - Pokój z tobą!
Tęsknię za tobą. Kocham cię, najlepszy przyjacielu.
Kocham cię, mistrzu. Za wcześnie. Grzej miejsce dla taty.
Kocham i tęsknię. Tata!
Od miejsca gdzie leżą kwiaty,
trzy czwarte drogi od wzgórza, znaleziono ciało.
Kwiaty leżą tam, gdzie zderzył się z autem.
Tu upadł rower.
A jego ciało było… tutaj.
Czuję się rozbity.
Po tym, co stało się z Joeyem płakałem całą noc w szpitalu.
Byłem przy nim, dopóki serce mu nie stanęło.
Nawet już tego nie ukrywam. Po prostu się wyłączam.
Isaac, wiesz, że już prawie południe?
No i?
Chyba czas wstawać. Pomożesz mi.
Muszę skończyć dziś pokój.
Jutro minie trzy tygodnie od wypadku Joego.
Nie rozumiem tego, ale mam potrzebę
pomalować każdy pokój w tym domu.
Jakbym chciała go zmienić.
Nie sądzę, by nasza rodzina wróciła do tego, co było kiedyś.
Kiedyś odzyskamy…
jakiś stopień normalności.
Ale on na zawsze pozostanie w naszych myślach.
NASZ UKOCHANY SYN - ŚP. JOEY EISCH 22 GRUDNIA 2002 - 24 LIPCA 2015
To cię pewnie zmartwi. Już się niczym nie przejmuję.
Jeśli coś mi się stanie, szybciej do niego trafię.
Mam nadzieję, że to cię nie uraziło.
To dość samolubne.
Przepraszam.
ZA CHWILĘ POWRÓT DO SZKOŁY
Wstałeś?
Twój autobus przyjedzie za 20 minut.
Musisz tam czekać. Na wszelki wypadek.
Hurra! Ostatni rok.
Uśmiech.
To twój ostatni pierwszy dzień w szkole!
Tak. Właśnie to powiedzieli.
Kocham cię.
Pa.
KU PAMIĘCI JOSEPHA EISCHA
Isaac, umyłeś ręce?
Tak.
- Wcale nie. - Umyłem. Chcesz się o to pokłócić?
Nie w szkole, tylko w ciągu ostatnich trzech minut.
Niełatwo dorównać ojcu, który tyle zrobił w życiu.
Szczerze wierzę,
że gdyby Joey był wciąż z nami, byłby największym sukcesem mojego taty.
BIURO KARIER SIŁ ZBROJNYCH
Podpisz i dostaniesz wymarzoną pracę.
Jest twoja, jeśli tylko ją chcesz.
Proszę. Podpisz się.
- Wystarczy podpis? - Tak.
Oddałem wam życie.
W gruncie rzeczy.
Kiedyś byłem zdeterminowany studiować, a teraz chcę iść do armii.
Joey pragnął to zrobić, a ja poczułem, że powinienem go zastąpić.
Proszę podnieść prawą rękę. Powtarzaj za mną.
Ja, proszę podać imię i nazwisko…
Ja, Isaac James Eisch…
…uroczyście przysięgam…
wspierać i bronić…
Konstytucji Stanów Zjednoczonych…
przed wrogami w kraju i za granicą…
i że będę wykonywać rozkazy…
prezydenta Stanów Zjednoczonych…
i moich przełożonych.
Tak mi dopomóż Bóg.
Gratulacje.
Jestem z niego bardzo dumny.
O ile wiem, to już czwarte pokolenie z rzędu,
które dołączyło do armii.
Dobra robota.
- Mario. - Ja też chcę.
- Miałaś nie płakać. Przestań. - Nie, nie płaczę.
POTRZYMAJ MÓJ PUCHAR, A JA POCAŁUJĘ TWOJĄ DZIEWCZYNĘ
Ubierzesz się tutaj?
Jadę do niej w dżinsach i koszulce. Smoking będzie na tylnym siedzeniu.
A co z kolacją?
Będą żeberka na balu. Czy jakkolwiek to się zwie.
Tam zjesz?
Tak, to przez te żeberka bilety były po 50 $.
Zarąbiście.
Prawda?
Nie zgub ich.
O mój Boże. Ale jesteście uroczy!
Jak ją namówiłeś do pozowania?
- Bawcie się dobrze. - Pa.
ARMIA USA
Isaac James Eisch.
- Wszystko gra? - Nie.
Przedstawiam wam rocznik 2016.
GRATULACJE, ISAAC SILNI Z ARMIĄ
Czemu wszystko zostawiłeś na ostatnią chwilę?
- Mam je tutaj. - Jest lista rzeczy.
Pakuje się rzeczy, by tego nie robić na dziesięć minut przed czasem.
- Dziesięć minut i wybywam na… - Należało to zrobić wczoraj.
Mówił, że połowa tych rzeczy jest zbędna…
To niech zmienią cholerną listę.
Tam pisze, że to minimalne wymagania.
Gdzie „torba przyszłego żołnierza”?
„Przedmioty muszą zmieścić się do torby przyszłego żołnierza”.
To takie cholernie trudne.
Szlag.
Mam nadzieję, że coś wyniesiesz
z tego mojego ciągłego trucia ci tyłka.
Nie jadę na wojnę, tylko nauczyć się walczyć.
Uznałem, że tu się pożegnam… Pamiętaj, co mówiłem.
Teraz popłacz sobie do woli, ale gdy tylko stąd ruszysz, przestań.
Czas dorosnąć.
Robisz to tylko dla siebie i dla Joego.
Jasne?
Tak.
Ostatni raz cię…
Kocham was.
Postępuj słusznie.
W porządku?
Tak. Jestem z niego dumny.
Nic mu nie będzie.
To wciąż mój syn.
- Pewnie, że tak. Przecież… - No wiem.
Jest moim pierworodnym.
Aż tak łatwo się nie przejmuję.
Po prostu… No nie wiem.
To dlatego, że opuścił dom.
Cieszę się jego szczęściem.
Zaczyna nowy…
Chodziło o to, żeby dzieci…
Przecież nie chcesz, żeby mieszkały z tobą do końca życia.
Wychowuje się je, żeby opuściły gniazdo.
I myślę, że mu się to udało.
Odniósł sukces.
Prawda?
PODSTAWOWE SZKOLENIE BOJOWE FORT JACKSON, KAROLINA POŁUDNIOWA
Nie wiem, na co patrzę, ale…
- Pęcherzyk ciążowy to ten mały… - A żółtkowy
to ta druga kropka?
Pęcherzyk żółtkowy mocno prześwituje. Tu jest.
Dobrze.
Za wcześnie, żeby zobaczyć bicie serca? Wiem, że nie możesz mi powiedzieć…
- Widać je! - O rety!
O Boże.
Hurra!
- Szczęśliwa? - Tak.
Bałam się, że nic tam nie ma.
Mały Eisch.
SILNI Z ARMIĄ
Hej, Isaac. Co słychać? Wybacz. Szeregowy Eisch.
Mamy nowinę!
Dalej, mamo.
Mamy już wyniki.
Dziecko jest zdrowe.
Nie ma zespołu Downa czy chromio… Jak to było?
- Nie ma problemów. - Czyli dziecko jest zdrowe.
Dowiedzieliśmy się, że to będzie…
- Jaxon. - …chłopak.
- Nie ma dziewczynki. - Będzie kolejny braciszek.
- Teraz zrób pompki. - Kochamy cię i tęsknimy.
Ufam, że ci tam dobrze. Kocham cię. Pa.
Będę szczery. Niewiele wiem o wojnie w Afganistanie.
Nie wiem, co ją wywołało i czy Al-Kaida ma tam główną bazę.
Nie śledzę polityki. Nie rozumiem, dlaczego toczą się wojny.
Wiem tylko, że kocham swój kraj.
UKOŃCZENIE PODSTAWOWYCH SZKOLEŃ BOJOWYCH
Parę rzeczy, zanim was znów połączymy.
Wasi żołnierze przeszli przemianę
zarówno psychiczną, jak i fizyczną.
Żałuję tylko, że nie ma tu mojego brata.
On czuwa nad tobą.
Jesteście gotowi zobaczyć swoich żołnierzy?
Czas założyć buty
To idealny dzień na śmierć
Zetrzyj krew z oczu
Nigdy nas nie złamiecie
Do ostatniego tchnienia Będziemy walczyć, aż zginiemy
Jesteśmy żołnierzami
Kompania, spocznij.
Miłego rodzinnego dnia.
Proszę uważać, gdy podchodzicie do żołnierzy.
Bądźcie zwarci i silni. Tu zaczyna się zwycięstwo.
Miłego dnia.
Możesz ruszać głową, Davis.
Mieliśmy spocząć.
Moja głowa pewnie się nawet nie rusza…
Eisch, wystąp!
Tato, musisz przyjść do mnie.
- To było niesamowite! - Prawda?
Boże, Isaac. No popatrz.
- Tak ma leżeć? - Wygląda nieźle.
ZBYT UROCZY NA REKRUTA
- Kupię jedną. - Ty wybrałeś fajną.
- Podoba mi się ta. - Mnie ta.
Kupimy parę?
Podoba mi się. Ładna.
- Chcesz taką? - Te dwie są fajne.
To nie jest nawet amerykańskie.
Chcesz „Sierżanta Śliniaka”?
- Tak. - Czyli bierzemy?
Dziękuję.
Sprawdź imię i nazwisko, datę urodzin. Jest dobrze?
- Tak? - Mam idealną piosenkę
- na jego narodziny. - Nie.
- Pozwól mi. - Nie.
I co?
Czad!
To się dzieje.
- Zrobię to. - Nie!
Puszczę to, jak tylko się urodzi.
Proszę.
Czy to nie idealne?
Cześć, Jaxon, tu tata.
Hej, kolego. Może szybki FaceTime?
- Przywitaj się z braciszkiem. - Ale uroczy!
Jaki on słodki.
Widziałem wszystko. Było zarąbiście.
Jaxon, nie płacz.
Wracaj na zajęcia. Wyślę ci zdjęcia.
Chciałem ci go pokazać.
- Pa. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Dobrze.
Jaki on słodki…
Prawda?
- Zadowolona? - Tak.
Cześć, Jaxon.
Spójrz na jego mały, guzikowaty nos!
Witamy na świecie.
Dobry chłopczyk.
Poznajesz mój głos?
Zabezpiecz mu głowę łokciem.
Teraz nim obróć.
Proszę.
Jaxon Joseph.
Drugie imię ma po Joeyu.
Sprowadził nas z bardzo mrocznego miejsca.
To prezent. Myślę, że Joey chce nam powiedzieć, że mamy być szczęśliwi.
DWA LATA PÓŹNIEJ 2019
FORT BRAGG, KAROLINA PÓŁNOCNA
Wiem, że armia to świetna kariera,
ale jest inaczej niż to sobie wyobrażałem, gdy byłem szczylem.
Szczerze mówiąc, od roku zmagam się…
z lekką depresją.
Nie wiem, skąd to się bierze. Może to dlatego, że matka mnie zostawiła,
może przez ranę taty albo przez jego służbę. Nie wiem.
Może chodzi o Joego. Tak już jest.
Trudno mi się otworzyć przed tatą, bo mnie nie rozumie,
Chyba lepiej sobie radzi z takimi rzeczami…
Chyba dalej mamy dobrą więź, ale…
Powtarzam mu, że nie musi codziennie dzwonić.
Teraz przestał to robić, a ja myślę sobie, że szkoda, że nie dzwoni.
Kurwa!
Hej, kolego! Jak ci minął dzień?
Dobra, wsiadajmy do wozu.
Wsiadajmy.
Właśnie.
Jax, myślisz, że mama jest w domu?
Chcesz do niej wpaść?
To super!
Jedną z najtrudniejszych rzeczy w byciu chłopcem jest bycie twardym.
Chcę, żeby mój maluszek wyrósł na twardziela.
Chcę, żeby służył w armii.
To chodź.
Chodźmy po mamę.
Minęło pięć lat od amputacji.
Idziemy po mamę.
Trudno mi się ogląda jak inni z amputacją biegają maratony,
a ja muszę usiąść po jednym okrążeniu wokół supermarketu,
bo już nie daję rady.
Nie dajcie się zwieść Brianowi. Źle z nim.
Jest zły.
Jest zły, że nasz syn nie żyje. Że „zaniemógł”.
Że nie może swobodnie chodzić.
Nie czuje się dostatecznie męski.
Nie wiem, jak mam mu pomóc.
Wojna w Afganistanie trwa już 18 lat.
Od 2001 roku.
Rok temu w wiadomościach pokazali plac miejski, gdzie kiedyś patrolowałem.
Jacyś źli ludzie przejęli ten sektor.
Mocno mnie to zabolało.
Jaki był tego sens?
Zawsze się zastanawiasz, czy zmieniłbyś coś, inaczej postąpił.
Było, minęło. To teraz historia.
Trzeba iść do przodu.
Nic więcej nie zrobisz.
Trzeba wypełniać dni bardziej szczęściem niż smutkiem.
Dobra robota.
- Eisch. - Dobry.
Dobry.
Zapomniałeś się ogolić.
To jest przekrzywione. Buty wyglądają dobrze.
Wiem, że tata jest dumny, że wstąpiłem do armii,
ale czasem czuję, że go zawodzę,
bo nie mam jego osiągnięć.
To już dwa i pół roku służby.
I co osiągnąłem?
Jestem szeregowym żołnierzem.
Ale kiedyś chcę iść na wojnę.
Tak mnie wychowano.
PAMIĘCI JOSEPHA EISCHA 22 GRUDNIA 2002 - 24 LIPCA 2015
Napisy: Przemysław Stępień