Downloaded from YTS.MX
14% VAN DE BEVOLKING IN HET VERENIGD KONINKRIJK
Official YIFY movies site: YTS.MX
HOORT BIJ EEN ETNISCHE MINDERHEIDSGROEP
13% VAN DE AMERIKAANSE BEVOLKING IS AFRO-AMERIKAANS
Rugby is een gevaarlijk sport.
Het is veel zwaarder dan American Football.
Het is een tackle-sport. Dat weet ik wel.
Je moet elkaar tackelen.
Ik zie de afgelopen jaren in het park steeds meer mensen het spelen.
Het is een sport die iedereen wel leuk vindt.
DE NFL BESTAAT VOOR 70% UIT AFRO-AMERIKANEN
HET GALLAGHER RUGBY PREMIERSHIP BESTAAT
VOOR ONDER DE 10% UIT ZWARTEN EN MINDERHEDEN
Ik heb altijd gedacht dat sport mensen bij elkaar brengt.
Je speelt met mensen van over de hele wereld.
Ik heb gelukkig de kans gehad om rugby te spelen...
en ik weet niet hoe m'n leven eruit zou zien zonder rugby.
Dan zou 't heel anders zijn.
Dat is monsterlijk. -Wat een klap.
Waar kwam dat vandaan?
Want dat is sensationeel.
Delfino schopt hem over het veld.
Wat een geweldig spel.
Hij geeft gas en rent naar de hoek.
Mooi geëindigd.
De bal gaat naar Obano. Obano rent door die eerste tackle.
Nog vijf minuten te gaan.
Dat is Genge, die vol op de tegenstanders afstormt.
Hij heeft de drive, maar hoe zit het met de pass?
Watson gaat ervoor.
Wat een kwaliteit.
Anthony Watson.
Hij gaat nog steeds door.
Een goede poging.
Itoje.
Mijn hemel.
Maro Itoje komt uit het niets.
Je moet toegeven dat ze dat echt hebben verdiend.
Gaat hij het halen?
Hij gaat voor de hoek.
Wat een score.
Lieve hemel.
EEN SPORT VOOR IEDEREEN
Rugby is in principe niet echt een sport voor Nigerianen.
Rugby was heel vreemd voor me.
De eerste elf jaar van m'n leven was ik niet echt geïnteresseerd in rugby.
Eigenlijk helemaal niet.
Ik heb heel lang niet geweten hoe je moest rugbyen.
Ik kende de regels niet en ik kende het spel niet echt.
Op school werd er gewoon gezegd:
Dit moet je gaan doen, want je bent een flinke jongen.
Toen ik naar die eerste school ging...
zeiden ze: Geef Beno de bal en laat hem maar eens scoren.
Dat was het. Zo ging het van m'n elfde tot m'n zestiende.
Ik wist niet hoe ik moest spelen.
Op m'n tweede school heb ik wel een beetje geleerd hoe je rugby speelt.
Ik weet nog dat ze op m'n zeventiende zeiden:
Benz, je hoort die jongen te zijn.
Weet je, je bent... Je weet niet hoe je moet rugbyen.
Ik heb die hele zomer alleen maar Zuid-Afrika tegen Engeland gekeken.
Volgens mij was dat de tour van 2012. Dat gebeurde er volgens mij.
Best gek, want een van m'n beste vrienden, JJ, had toen z'n debuut...
en in die tijd wist ik natuurlijk niets van rugby.
Ik moest leren wat goed was en wat je in rugby moest doen.
Het is best raar dat ik niet wist hoe ik rugby moest spelen.
Ik kende de fijne kneepjes van het spel niet.
Want dat is nu eigenlijk het onderdeel waar ik het meest van geniet.
De tactiek en dingen die mensen niet echt begrijpen.
Dat vind ik het mooiste aan het spel...
en het is raar dat ik daar op dat moment helemaal niets van wist.
Ik had geen idee bij rugby. Het was natuurlijk allemaal heel nieuw voor me.
En mijn school was erg gericht op het academische.
Ik was daar voor m'n schoolwerk...
met name voor m'n 11-plus examens.
Ik was daar om te studeren, dus ik...
Er was geen voorbeeld van iemand die professioneel was gaan spelen...
in die moderne tijd.
EDGWARE TOWN CENTRE WELKOM
Ik ben geboren en getogen in Noord-Londen.
Ik heb in m'n jeugd in Cricklewood gewoond...
waarna we naar Edgware in Noord-Londen zijn verhuisd.
Ik ben Maro Itoje.
Ik speel rugby voor Saracens en voor de Britse en Ierse Lions.
Ik vergeet de Lions altijd.
Ik moet ze altijd noemen, hè? Ik moet ze noemen.
Soms slapen ze, dan moet ik het ze vertellen.
M'n ouders zijn allebei trotse Nigerianen.
Ze vinden respect heel erg belangrijk...
net als cultuur, discipline, et cetera.
Dus ik heb al die dingen meegekregen...
en m'n broer en zus ook.
Onze ouders gaven ons alles om succes te hebben in het leven...
en zorgden ervoor dat we dankbaar waren.
Ze vonden het belangrijk om actief te zijn en gezond te leven...
maar voor ons lag de nadruk vooral op onze opleiding.
Ik moest goede cijfers halen.
Er lag vroeger veel druk op m'n schoolwerk.
M'n moeder wilde 't beste voor mij en m'n zus.
Mijn vader ontbrak, dus de nadruk lag op een goede opleiding...
en zo hard mogelijk werken, zodat je alles kon bereiken.
Hallo, ik ben Biyi Alo. Ik ben een tight-head prop bij de Wasps.
Ik ben geboren in Paddington, dus in West-Londen.
Ik ben opgegroeid in Noordwest-Londen met m'n moeder en m'n zus.
We zijn veel verhuisd, zoals van Kingsbury naar Edgware...
en ik ben opgegroeid in Edgware.
Ik speelde voetbal tot m'n elfde.
Ik speelde elke dag na school en op school tijdens de pauze.
Ik vond het leuk om voor mijn basisschool te spelen.
Toen ben ik begonnen in het amateurvoetbal.
Ik wilde daar wel serieus mee verder.
Op de middelbare school...
werd ik toegelaten tot een vrij goed gymnasium...
dat erom bekend stond dat ze 's winters rugby speelden...
en cricket in de zomer.
Helaas kwam m'n voetbaldroom daar tot een einde.
Ik wist echt zeker dat ik voetballer zou worden.
Ik was dol op voetbal.
Het was echt niet normaal hoe leuk ik dat vond.
Dat was m'n hele leven.
Hé, hoe is het?
Ik ben Beno Obano, en ik speel rugby voor Bath.
Toen ik klein was schreef ik naar elke voetbalclub in Londen.
Ik schreef Charlton, Tottenham, Crystal Palace, Fulham.
Ik schreef: Neem me aan, ik kan voetballen.
Alleen Fulham reageerde, dus dat siert Fulham wel.
Ik ben toen na school naar een try-out gegaan.
Ik was een jaar of acht. Acht of negen jaar oud.
Ik ging naar een try-out in Brixton op kunstgras...
en daar heb ik eventjes gespeeld.
Ik dacht dat ik het goed had gedaan. Dat dacht ik echt.
Een paar dagen later had ik een voicemail waarin ze zeiden:
Ja, hij moet een beetje afvallen. Hij is een beetje zwaar.
En dat was het moment dat m'n voetbaldroom uiteen spatte.
Ik speelde voor Dulwich Hamlet.
Daarna ben ik nog op proef geweest bij Charlton...
toen ik een jaar of dertien was, maar dat liep ook op niets uit.
Ik had gewoon pech, hè?
Gelukkig stuurden ze me naar een goede katholieke school.
M'n moeder is katholiek en ze wilden dat we naar een katholieke school gingen.
Dus ze stuurde ons naar een school die helemaal in Zuidwest-Londen stond.
We moesten heel lang reizen om er te komen.
Iedereen in de buurt vond het raar dat ik zo ver weg op school zat...
maar het kwam goed.
Het beste dat die school voor me heeft gedaan, al was ik geen fan, was:
Ze speelden er rugby.
Dus die school heeft van mij een rugbyspeler gemaakt.
Dat is nu een soort familiesport geworden, kun je wel zeggen.
Beno is m'n neef. Hij werd drie dagen eerder geboren.
Hij is ouder dan ik.
Beno en ik hebben veel overeenkomsten...
maar we zijn ook heel verschillend.
Maro en ik zijn in Londen opgegroeid, maar wel in verschillende wijken.
Hij komt uit Zuid-Londen en ik uit Noord-Londen.
Dezelfde opvoeding, maar toch een beetje anders...
omdat we in andere wijken woonden en andere dingen deden.
Hij is klein en gedrongen.
Ik ben lang en knap.
Ik kan basketballen, maar hij niet.
We hebben een heel hechte band met elkaar.
Hij is m'n neef, maar hij is ook een van m'n beste vrienden.
Ik werd geboren in het King's College ziekenhuis.
We woonden in Peckham, Southampton toen we nog heel jong waren.
Toen zijn we even verderop gaan wonen aan Lordship Lane...
en we woonden in Oost-Dulwich, waar ik ben opgegroeid.
Ja, ik ben een eerste generatie Nigeriaan.
Allebei m'n ouders zijn in Nigeria geboren.
Toen zijn ze hierheen gekomen en daarna werd ik geboren.
Ze keken niet echt naar rugby.
Ik denk dat m'n moeder het eerst eng vond dat ik rugby speelde.
Ik zei altijd: Ik ben de grootste op het veld,
dus het komt wel goed.
Maar ja, gaandeweg zijn ze van rugby gaan houden.
En het gekke is dat ze het nu helemaal geweldig vinden.
Ze schreeuwen alsof ze weten waar ze het over hebben.
Ze hebben geen flauw idee, dus...
Maar nu is het gaaf. Dit is wat wij doen.
Ik weet nog dat ik vroeger altijd naar rugbyspelers keek...
en dan zag ik meestal geen rugbyspelers die op mij leken.
Ik keek uit naar spelers als Ugo Monye...
en Topsy Ojo, want die leken een beetje op me.
Er was niets waardoor ik kon zeggen:
Oké, ik wil net als hij worden, of ik wil hem worden.
Het was meer dat ik het leuk vond...
en ik keek het per dag en sessie aan en dan zag ik wel wat er gebeurde.
Ik denk niet dat ik rugby als een carrière zag...
tot ik een jaar of zestien was.
Van m'n elfde tot m'n zestiende speelde ik gewoon...
omdat het cool was als je dat deed en omdat het leuk was.
Ik ontmoette nieuwe mensen en begaf me in andere kringen.
Pas op m'n zestiende kende ik wat jongens...
die wat jaren ouder waren dan ik.
Zij kregen een contract en gingen professioneel spelen.
Toen besefte ik dat dat mogelijk was als ik er vol voor zou gaan.
Ik denk altijd dat roem het moeilijkste is om te bereiken in het leven.
Roem is in wezen een eervolle prestatie.
Veel mensen gaan door het leven zonder iets eervols te presteren.
Daarom hou ik van sport en roem...
want het geeft je de kans om die roem te bereiken...
en om iets te bereiken dat bijna ongrijpbaar is.
In Amerika gebruiken ze sport om hun situatie te veranderen.
Ze gebruiken sport als betaalmiddel.
In het Verenigd Koninkrijk doen we dat niet echt.
We doen dat wel in het voetbal, maar over het algemeen genomen niet.
Als iemand van een minderheidsgroep...
gebruiken we sport niet echt...
als een manier om de omstandigheden van iedereen om ons heen te veranderen.
Ik denk dat we sport meer moeten gebruiken in onze sociale omgeving.
Thuis zijn er zoveel mensen die hard werken.
Er is een mythe dat hard werken gelijk is aan succes en rijkdom...
maar eigenlijk heb je een plan nodig om hard te kunnen werken.
Mensen zijn zich niet bewust van de kansen die ze hebben.
Daarom kunnen ze geen plan maken om hard te werken, als je me begrijpt.
Ze moeten zich bewust zijn van kansen om die kans ook te kunnen grijpen...
maar ze zijn zich daar niet bewust van.
Ik denk dat rugby een van die kansen is.
Daarom denk ik dat er een probleem is met het imago van rugby.
Daarom is het belangrijk dat mensen zoals Genge deze sport spelen...
zodat die dat imago kunnen veranderen.
Niemand die ik ken wist dat rugby een professionele sport is.
Letterlijk niemand.
Ik ben Ellis Genge.
Ik speel voor de Leicester Tigers en voor Engeland.
Ik kom uit Knowle West en Bristol. Ik groeide op aan Andover Road.
Dat is vlak bij de rotonde als je daar bekend bent.
Het is een drukke buurt.
Ik kan het niet beschrijven. Je zou er zelf moeten wonen...
als je de buurt echt wil begrijpen, maar het was een kleurrijke buurt.
M'n vader is wit. Hij is dol op voetbal.
Dus dat is één kant van m'n familie.
Aan de andere kant heb je m'n moeder, van gemengde afkomst en klein.
Dus ik heb een gemengde achtergrond.
Je zou die twee eigenlijk niet bij elkaar zetten...
helemaal niet in het gebied en de tijd waarin ze bij elkaar kwamen.
Opgroeien was een beetje vreemd. Ik begreep niet helemaal wat er gebeurde.
Helemaal niet als we door de buurt liepen.
M'n zus en ik speelden niet vaak buiten.
We hingen een beetje rond in de achtertuin.
Ik denk dat m'n ouders bang waren dat er iets zou gebeuren...
als we te ver weg gingen.
De buurt was wel een echte gemeenschap.
Het was niet zo dat we ontvoerd zouden worden.
Maar binnenblijven was makkelijker, daar was het veilig en zo.
Knowle was best heftig. Ik ging naar de Knowle Park Junior School.
Er waren weinig kinderen met een etnische achtergrond.
Maar ik vertelde mensen dat ik wit was...
en een tintje had omdat ik net van vakantie terug was.
Ik kwam er mee weg, omdat mijn huid niet heel donker is.
En dat m'n zus wit was maakte het ook veel makkelijker.
Voor de zonnebank waren we wel wat jong.
Sommige mensen hadden het door.
Het waren gekke dingen. Mensen die me poepjongen noemden.
Dat was niet eens heel racistisch.
Het was denk ik meer onwetendheid...
die hoort bij zo jong zijn en gewoon plagen.
Het is de cultuur waarin je opgroeit.
Er waren niet veel zwarte families, dus dat was best een zware tijd.
Ik kan er nu met een lach op terugkijken.
Je wordt er sterker van.
M'n vader was gefocust op voetbal.
Hij nam me mee naar wedstrijden van de Rovers.
En er was toen veel geweld in het voetbal...
dus daar ben ik mee opgegroeid.
Hij hield me weg bij alle gevechten...
want ik was een jaar of zes, zeven.
Ik dacht tot ik een jaar of tien was alleen maar aan voetbal...
en toen nam iemand me mee naar cricket.
Ik vond cricket echt afschuwelijk. Ik heb gebokst, deed aan karate.
Ik heb alles wel geprobeerd. Er waren veel sportclubs in m'n buurt.
Ik heb nooit een tekort aan sport gehad.
Het was meer dat ik steeds wat anders ging doen.
Uiteindelijk groeide ik uit tot een groot rugbyfan.
Ik zou rugby bovenal omschrijven als een heel erg leuke sport.
Het is leuk, maar ook heel confronterend.
Je hebt de grote confrontatie tussen jouw team en het andere team.
En de individuele confrontatie.
Rugby is een harde sport. Het is heel fysiek.
Het is een sport voor alle vormen en maten:
Lang, dun, klein of een beetje gedrongen.
Rugby heeft plek voor iedereen.
Het is makkelijker dan voetbal, snap je wat ik bedoel?
Iedereen kan rugby spelen, elk type persoon. Maar bij voetbal...
ben ik na 90 minuten afgepeigerd. Snap je?
Maar ik kan rugby spelen, dus dat is veel toegankelijker
dan de meeste mensen denken of weten.
Waarom ik er verliefd op werd? Geen idee.
Het kameraadschap en zo.
Het is een echte teamsport.
En dat zeg ik niet zomaar...
want zo zit ik niet in elkaar.
Ik hoorde ergens bij...
en dat was de eerste keer dat ik dat gevoel echt had.
De grondslag van het rugby is gebaseerd op respect.
Beide teams zijn 80 minuten bezig om schade bij elkaar aan te richten...
maar na de wedstrijd laten we dat allemaal achter ons.
Rugby betekent veel voor me. Ik weet niet of dat onbewust is gebeurd.
Ik ben opgegroeid zonder vader en ik had geen broer.
Misschien komt het daardoor.
Ik ben graag met de jongens. We moedigen elkaar graag aan.
Het is een heel fijne omgeving.
Zelfs met een aantal van de coaches kan ik me voorstellen dat een vader...
zo met z'n zoon om zou gaan.
Ik zie dat ze ons willen pushen...
en ze tonen echt liefde in die omgeving. Iedereen wil het beste uit elkaar halen.
En dan moet je ook hard werken en je gaat heel ver...
met iemand die je elke dag ziet.
Dan is er nog het plezier en de avondjes uit.
Je ziet hoe blij ze zijn met hun gezin.
Je leeft met elkaar mee en dat doe je allemaal samen...
dus je maakt alles samen mee.
En dat is iets wat ik heel waardevol vind aan rugby.
Dat heb ik nergens anders.
Het is stoer. Je kunt je niet verstoppen.
Het is een heel mannelijke sport, dus veel van de waarden...
hebben betrekking op hoe je jezelf wil uiten als man.
Dus je wil sterk zijn, je wil zorgzaam en gedreven zijn.
Ik denk dat tegenslag iemands ware aard blootlegt.
En in sport kom je aardig wat tegenslag tegen.
Met name in rugby is dat er best veel.
Dus je groeit als persoon als je sport en als je rugby speelt.
Je weet eigenlijk niet hoe je reageert...
in een bepaalde situatie totdat je je echt in die situatie bevindt.
Want ik heb veel mensen zien wankelen terwijl ze in die situatie zaten...
terwijl anderen opbloeiden.
Daarom moet je dat soort dingen ervaren...
om te weten hoe je zult reageren.
Of het nou een blessure is, selectie, kritiek, de media of wat dan ook...
Ik denk dat er een moment komt waarop je moet beslissen wie je wilt zijn.
Iedereen heeft een idee van wie ze willen zijn...
maar er komt een punt waarop je die persoon moet worden.
Dat is wat rugby teweegbrengt.
Dat is een van de beste dingen die rugby voor me heeft gedaan.
We wonen in een lastige tijd.
Mijn generatie is wat gevoeliger...
door toedoen van onze ouders, tot uiting komend in de 'cancel culture'.
Het betekent dat er nu veel mensen zijn...
die hun eigen gevoelens vooropstellen.
Als gevolg van al die mensen die hun eigen gevoelens vooropstellen...
komen wij in situaties waarin mensen hun gevoelens aan ons willen uiten.
En door die gevoelens willen ze dat de wereld sympathie voor ze heeft.
Terwijl als je op hoog niveau presteert...
en op hoog niveau sport dat gewoon niet het geval is.
Je moet het doen zoals het hoort.
Niemand geeft om je gevoelens.
Ik vind zelf dat het een persoon veel veerkrachtiger maakt.
Je kweekt eelt op je ziel...
en daar wordt je mentaal sterker van.
Dat is een van de dingen waarin ik tijdens m'n carrière ben gegroeid.
Ik denk dat rugby...
Het is prima om jezelf te uiten...
maar wel binnen de perken van het team.
En als je een achtergrond hebt...
die anders is dan die van de rest...
dan uit je jezelf natuurlijk een beetje anders dan de rest.
Er wordt een hoop geaccepteerd...
maar er zijn momenten waarop je je op glad ijs begeeft.
Als je jong en zwart bent en uit Londen komt...
praat je anders en luister je naar andere muziek.
Vaak worden dat soort jongens gezien als onstuimig...
maar dat zijn ze helemaal niet. Dat is gewoon wie ze zijn.
Als je naar hun woonplaats komt, ben jij waarschijnlijk degene die opvalt.
Snap je wat ik bedoel? Het is gewoon...
Het is iets heel geks, wat hier in deze omgeving gebeurt.
Er is zeker weten een type voor rugby. Dat weet ik wel zeker.
TYPE
EEN BEPAALDE STIJL, VORM OF KARAKTER.
Er is altijd een type, overal. Er zijn altijd regels die je moet volgen.
Dat is een wet in deze wereld. Zo is het nou eenmaal.
Ik denk wel dat er een geschiedenis was...
waarin je een bepaald persoon moest zijn, dat gevoel had ik.
Je moet je wel op een bepaalde manier gedragen...
als je in zulke omgevingen bent.
Wat mensen zeggen dat je moet zijn...
houdt geen direct verband met rugby. Het is gewoon nooit eerder gezien.
Dus je bent niet per definitie sterk genoeg...
om dicht bij jezelf te blijven als je in zo'n omgeving bent.
Dat zou je moeten zijn en ik had dat graag willen zijn.
Maar je ziet jongens die succesvoller zijn dan jij...
en groter, sterker en rijker.
En je denkt: Ik ben niet sterk genoeg om gewoon mezelf te zijn in deze situatie.
Het is bijna zo...
dat je pas jezelf kunt zijn als je je sporen hebt verdiend.
Ik vind wel dat je je sporen moet verdienen...
maar vind niet dat je iemand moet zijn die je niet bent.
Ik ben Anthony Watson. Ik speel voor Bath en Engeland.
Ik wilde zeggen dat ik in '94 geboren ben.
Mijn god.
Ik ben in Ashford geboren. M'n moeder is Nigeriaans, m'n vader Engels.
Ik heb een broer die drie jaar ouder is...
en hij had tot dat moment in Nigeria gewoond.
Toen ik was geboren, verhuisden we terug naar Nigeria.
Ik woonde in de stad Warri in Nigeria...
tot ik een jaar of twee was.
Toen werd m'n broertje geboren en verhuisden we terug naar Engeland.
Ik vind dat het spel nog steeds niet eerlijk is...
als het gaat om de manier waarop ze mensen van kleur zien.
Het is heel lastig. Het is geen makkelijke situatie, want...
Helemaal voor de spelers van kleur...
want ik heb het gevoel dat er een bepaald vooroordeel is.
Ze krijgen niet 't voordeel van de twijfel en dat krijgen witte spelers wel.
Ze hebben een bepaalde houding en doen dingen op een bepaalde manier.
En het is niet van invloed op de manier waarop ze trainen...
maar ze beginnen met een achterstand door de vooroordelen die er zijn.
Het is een complexe geschiedenis...
maar het is het resultaat van menselijke vooroordelen...
en de manier waarop zwarte sporters in de media komen.
Ik denk dat mensen als wij dat stereotype doorbreken.
De stereotype rugbyspeler.
Maar dat hoeft niet per se een negatief iets te zijn.
Ik denk dat het heel positief is...
want in het land waar we wonen en de wereld waarop we wonen...
zijn er veel mensen als wij.
Als die geen mensen zoals zijzelf in het prof rugby zien...
die grote prestaties behalen zoals de jongens die hebben behaald...
dan zullen ze denken: O, ik pas daar niet bij.
Vertegenwoordiging is belangrijk...
maar het tekort daaraan is niet het grootste probleem.
Volgens mij is het grootste probleem het beeld van de sport.
Het beeld wat men heeft is dat het een elitesport is.
Maar dat is raar, want als je rugby gaat spelen op het basisniveau...
dan is het niet duurder dan voetbal.
En het heeft geen countryclubs zoals bij tennis of golf...
maar wordt toch gezien als elitair.
En dat is vooral omdat het op privéscholen wordt gespeeld...
en niet op openbare scholen.
Het gaat dus om het imago, niet om hoe duur het is.
Ik durf wel te zeggen dat rugby nog steeds een klasseprobleem heeft.
Het beste voorbeeld wat ik nu kan bedenken...
is de manier waarop Genge antwoordde bij de Six Nations.
Voordat je daar geïnterviewd wordt...
krijg je te horen wat je niet mag zeggen en niet mag doen.
Praat zo en zeg dat maar niet. Dan denk ik: wil jij 't interview doen?
Hier is hij dan: Ellis Genge.
Hij geniet van een biertje. Dat heeft hij verdiend.
Ja, hij dronk een biertje en dat is niet vreemd voor Genge.
Ik sta een biertje te drinken na een rugbywedstrijd.
Ik ben net een uur lang helemaal afgemaakt.
Mensen zeiden dat hij heel onprofessioneel reageerde.
Geen idee. Ik weet het niet meer.
Dat was zo'n 20 minuten geleden.
Het is een waas, gaat best snel, hè?
Hij was echt helemaal zichzelf.
Hij sprak zoals hij dat normaal ook zou doen.
Je hebt een hoop sukkels die zeggen wat in ze opkomt...
maar waar hebben ze het eigenlijk over?
Ik laat wat van mezelf zien en word gelijk afgeslacht.
Voor mij was dat een grote... Ik werd niet wakker geschud...
maar er gingen in m'n hoofd wel alarmbellen af.
Ik snap niet dat mensen het zo erg vinden...
dat hij een vraag beantwoordde zoals hij dat wilde doen.
We hebben Schotland verslagen in de...
Ik wilde schelden, sorry. In de regen.
En nu spreekt iedereen vol lof over ons. Het zal wel, hè?
Op naar de volgende klus en er volgt vast meer kritiek.
Het is fijn om te winnen. Meer heb ik eigenlijk niet te zeggen.
Er is sprake van een grote afstand in de relatie...
tussen de media en de rugbyspelers.
Het is als de kip en het ei.
Wie komt er als eerste?
Want de spelers gaan zich niet openstellen voor de media...
en het risico lopen dat er een raar verhaal opgeschreven wordt.
En de media wil ook niet meewerken tot je ze iets geeft om over te schrijven.
Bij rugby hoort een bepaald beeld over hoe je je moet opstellen.
Je moet bepaalde aspecten van jezelf verbergen...
en dan moet je zeggen: Laat dit niet zien...
want dat helpt je niet in je rugbycarrière.
Fans en zo kunnen nooit zien wie hun rolmodellen echt zijn...
en dat is best jammer, eigenlijk.
De hoeveelheid rugbyspelers die zulke druk voelen...
om in die mal te passen en niet zichzelf te zijn, is...
Het is niet makkelijk.
Ik hou van muziek.
Ik maak geen excuus dat ik door rugby geen muziek kan maken...
maar je eerste prioriteit is: ik moet een goede rugbyspeler zijn.
Je denkt niet: kan ik dat deel van mezelf hier ook zijn?
Je denkt: Oké, ik moet indruk maken op deze mensen...
en ik wil niet dat ze denken dat ik dit niet serieus neem.
Dus ik heb heel lang niets met muziek gedaan.
Ik heb altijd een passie voor muziek gehad...
maar ik deed er niets mee.
BIYI ARTIEST
Ik was heel nerveus.
Ik dacht: ik ben een rugbyspeler. Ik sta vooraan.
Ik hoor niet gevoelig te zijn...
en over m'n gevoelens te praten in een liedje of zo.
Dat verandert nu.
En sinds ik m'n muziek uitbreng...
ben ik verrast hoeveel mensen het leuk vinden.
Mensen waarvan ik dacht dat het typische rugbyspelers waren...
en dat ze verder geen hobby's hadden.
Zij hebben me privéberichten gestuurd.
Ze vragen waar de nieuwe muziek blijft.
En ik vind dat zo verfrissend. Er is zoveel...
De rugbywereld wachtte er op dat mensen hun persoonlijkheid gingen laten zien.
Dat mensen zichzelf zouden zijn.
Maar niemand deed dat.
Iedereen keek maar om zich heen en dacht:
Moeten we dit doen?
Het verandert en we zijn op het punt...
dat onze teamgenoten meer van ons willen weten.
En het helpt op het veld als je weet wie er naast je staat.
M'n muziek staat rugby niet in de weg.
Maar ik probeer me in beide te blijven ontwikkelen.
Je moet in jezelf geloven. Daar komt het op neer.
In jezelf geloven en jezelf zijn.
Niets is zo erg als het lijkt.
Soms denk je dat de hele wereld over je oordeelt.
Maar zet je dan die stap, dan besef je dat het helemaal niet zo was.
Dus men begint te beseffen...
dat je jezelf kunt zijn en dan geen slechte rugbyer bent.
Je kunt succesvol zijn en toch meer in je hebben.
Ik denk dat iedereen aan dat idee went.
Het probleem bij rugby is dat er een tekort aan vraag is.
En we moeten ons afvragen waarom dat zo is.
Het komt niet door het product. Het product is goed.
Ik denk dat het tekort komt...
doordat mensen niets van de sport weten.
Of mensen met een achtergrond zoals ik die niets van de sport weten.
Rugby is altijd een elitesport geweest...
en is pas een jaar of 20 een professionele sport.
Het heeft zich in die tijd nog niet echt ontwikkeld.
Natuurlijk verdien je er meer mee omdat de markt ervoor gegroeid is.
Maar de sport wordt nog steeds door dezelfde mensen gespeeld.
Ik denk dat rugby in de basis een elitaire sport was.
Als je naar de jaren 90 kijkt...
dan zie je dat de sport voornamelijk op privéscholen werd gespeeld.
Om toegelaten te worden op zo'n school heb je diepe zakken nodig.
En dat is een obstakel voor mensen uit andere gemeenschappen...
mensen met een andere afkomst.
Dus op die manier is de sport niet inclusief.
Dat is het beeld wat men van ons heeft.
Ze zien ons nog als jongens in nette broeken...
met overhemd en stropdas. Zo zien ze ons.
Zo is het in ieder geval wel in Bristol.
Ik kwam terug van een toernooi met Engeland...
en mensen vroegen me wat voor werk ik deed.
En ik zei dat ik rugby speelde.
Dan vroegen ze: 'En doordeweeks dan?'
Dan zei ik: 'Nee, ik speel rugby.' 'En 's avonds?'
'Van zeven tot negen, maar wat...'
En dan zei ik: 'Nee, dat is wat ik doe. Het is verdomme een baan.'
Met het verstrijken van de tijd is het beter geworden.
Maar we zitten nog steeds in een tijd waarin...
de beste privéscholen vaak de beste rugbyteams hebben.
En veel van die spelers zijn later professioneel gaan spelen...
voor Engeland en zo.
Dus ik denk wel dat er iets in zit...
dat we muren moeten doorbreken...
en rugby toegankelijker moeten maken...
toegankelijk voor meer gemeenschappen.
We gaan denk ik wel de goede kant op...
maar er kan meer gedaan worden...
om rugby nog toegankelijker te maken voor iedereen.
M'n vrienden zeggen altijd dingen als:
Rugby is wel chic, hè? Een elitaire sport.
En dan zeg ik: 'Ja, dat is wel zo, maar het is ook zo dat...
chique mensen leuk zijn.'
De helft van m'n beste vrienden zijn chic en hebben het voor elkaar.
Dat maakt je geen slecht persoon.
Toen ik zestien was, had ik het geluk om een studiebeurs te krijgen...
voor een privéschool om rugby te spelen.
Mensen zijn negatief over privéscholen.
Maar voor mij...
was Dulwich een van de beste dingen die me had kunnen gebeuren.
Niet alleen voor het rugby, maar ook voor de mensen die ik daar heb ontmoet.
Ik weet nog dat ik naar de kapper ging en dan was iedereen daar blij.
M'n vriend Bodai daar riep altijd: 'Met hem gaat het goed.'
Ze waren blij dat ik naar die school kon.
Iedereen die ik kende was heel blij voor me.
Zelfs m'n vrienden waren heel erg blij voor me...
dat ik naar die school kon.
Ik weet het niet. Veel mensen zijn negatief over privéscholen...
maar ik heb een positieve ervaring en ik zeg niet dat het moet stoppen.
Ik wil alleen zeggen...
dat rugby niet alleen op privéscholen moet worden gespeeld.
Laat het overal gespeeld worden.
Toen ik hier net aangekomen was...
Op m'n eerste dag was dat, toen hielp jouw moeder me.
Ja.
Vriend. -Ze gaf je een spiegel.
Ja, ze hielp me en dat vond ik echt heel aardig.
Je was al beroemd.
Ik dacht: goh, de mensen hier zijn aardig.
Ik dacht: oké.
Jaren ervoor al, al in de achtste. Je was hier altijd hier.
Ik vond het niet erg.
Verloor je de wedstrijd? -Ja.
Ja. -Dat weet ik nog wel.
We hadden het erover...
dat het net dieren waren die los mochten rennen.
Dieren.
Dus jij hebt van jongs af aan gespeeld?
We probeerden het gewoon. Zo doen we dat.
Hoe we leven.
Wat kun jij je nog herinneren?
Ik weet nog dat 't in eerste instantie...
een cultuurshock was.
Dat kan ik me nog heel goed herinneren.
Ja, Minty kwam erbij toen hij elf was.
Dus je kunt je wel voorstellen dat als je van Peckham komt...
en dan naar Dulwich College gaat, dat dat gek was.
Het was een cultuurshock. Een enorme cultuurshock.
Je krijgt een beetje last van het oplichterssyndroom.
Weet je, je kijkt om je heen...
en je hebt niets met alle geschiedenis...
en de middenklasse.
Ja. -Die rijkdom.
Je bent er niet aan gewend om jezelf in een bepaalde omgeving te zien.
Ik schoof aan bij bevoorrechte mensen en raakte aan de praat...
en die zeiden: 'Maar...
kunnen mensen uit jouw buurt niet gewoon...
goed hun best doen op school, dan een baan krijgen en heel hard werken?
Een goede baan hebben en kinderen krijgen?
Zo werkt het niet.
Dat is de realiteit. -Precies.
Zwart. -Ze snappen het niet.
Als je wordt geboren in Barnes...
en je ouders gingen naar een privéschool...
en jij gaat ook naar die school, dan volg je de status quo.
Dan doe je niks speciaals. -Ja.
Je verandert niets. -Ze krijgen bepaalde informatie binnen.
De moeilijkheidsgraad...
en de tegenwerking is gewoon veel minder.
Ja, precies.
Je doet iets wat nog nooit gedaan is.
Ja.
En mensen weten niet hoe het is om dat te doen.
Ze zitten in hun eigen bubbel vol met voorrecht en onbegrip.
Het heeft best lang geduurd voordat ik dat begreep...
en zag dat er een probleem was binnen rugby...
als het gaat om mensen van kleur en klasseproblemen. Ik moest...
mensen als Beno, Genge en Sinck en hun problemen leren kennen.
De dingen die ze te verduren kregen en ik niet...
omdat ik naar een privéschool ging...
en geluk heb gehad in mijn jeugd.
Toen ik met hen sprak, werden m'n ogen geopend.
Ik realiseerde me dat er nou eenmaal dingen zijn...
waar je een standpunt over in moet nemen omdat het groter is dan jij.
Het niet alleen voor jou van belang, maar ook voor hen die doorbreken...
en voor de volgende generatie rugbyspelers.
Om er zeker van te zijn dat de dingen die wij...
niet ons per se, ik wil niet doen...
alsof het een zware strijd was, want dat was het niet.
Maar dat ze zich niet belemmerd voelen, zodat ze gewoon...
Zodat de sport inclusiever kan zijn.
Rugby heeft een geschiedenis van voorrecht...
en daarom is het nou eenmaal zo dat het...
binnen de gemeenschap van bevoorrechte mensen is gebleven.
En daardoor wordt het niet gespeeld in gemeenschappen als de mijne.
Ik had het geluk dat er rugby werd gespeeld op mijn school...
en zo had ik dat voordeel op school.
Daardoor heb ik nu nog steeds voordeel.
Maar ik denk dat meer mensen die kans moeten krijgen.
Het wordt langzaam steeds beter.
Het is nog lang niet perfect...
en we zijn nog lang niet waar we in deze tijd zouden moeten zijn.
Helemaal als je naar andere sporten kijkt, maar we gaan wel vooruit.
Als je naar het rugbyteam van Engeland in 2003 kijkt...
zat er in dat team maar een persoon van kleur.
Dat was Jason Robinson en hij was een fantastische speler.
Als je naar de rugbyteams van Engeland kijkt, in 2020 of 2019...
dan zie je dat ongeveer een derde van het team uit mensen van kleur bestaat.
Die niet te omschrijven zijn als Angelsaksisch of Kaukasisch.
En we komen nu op een punt...
dat rugby steeds meer een afspiegeling van de samenleving is...
waaruit Engeland bestaat.
Rugby is in de essentie...
en in de simpelste vorm, een spel voor iedereen.
Rugby wordt neergezet...
als een sport die niet voor iedereen is, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb nog steeds het gevoel dat mensen worden geweigerd...
omdat ze zich gedragen op een manier...
die niet bij rugby hoort.
Niet per se dat rugby-type, maar ook de rugbywaarden en zo.
Mensen worden makkelijk weggestuurd.
En als je eenmaal een reputatie hebt, achtervolgt die je overal.
Als je een bepaalde houding hebt...
blijft die heel lang aan je plakken.
Het is moeilijk, omdat je spelers moet aanmoedigen zichzelf te zijn...
maar je moet er ook op letten dat zij zich bewust zijn...
van de gevolgen wanneer ze iets doen wat niet bij de rugby-waarden valt...
of niet binnen de rugbycultuur.
Er is geen makkelijk antwoord.
Maar er zijn veel spelers die zijn weggestuurd...
terwijl ze geweldige spelers hadden kunnen zijn.
Of jongens die nog in de sport zitten, maar nog beter hadden kunnen zijn.
Maar hun reputatie heeft ze overstegen omdat ze de rugbynormen niet volgden...
en dat is hun ondergang geweest, denk ik.
Ik denk dat rugby best een sport voor iedereen kan zijn.
Maar als we het hebben over hoe rugby zich op andere gemeenschappen richt...
dan denk ik dat het beter kan.
Dit is het topje van de ijsberg wat betreft talent...
en wat betreft de gemeenschappen waar rugby zich hard kan maken...
en meer invloed kan hebben.
Ik denk dat als rugby dat zou doen...
dat het spel en de sport daar dan voordeel van hebben...
omdat er betere en meer diverse spelers zullen zijn.
Spelers die allemaal verschillende achtergronden hebben...
waardoor het een betere afspiegeling is van het land waarin we wonen.
Als de mensen die rugby spelen een meer diverse groep zijn...
Ik zie gewoon niet in wat het nadeel daarvan is.
Ik kan niet inzien wie er dan zou verliezen.
Het is goed voor de sport en goed voor de mensen die de sport spelen.
Ik kan gewoon niet zien wie de verliezer zou zijn.
Iedereen kan rugbyen. Maar mensen weten of ze het leuk vinden...
op het moment dat ze eraan blootgesteld worden.
Maatschappelijke programma's waarbij ze gemeenschappen in gaan...
zelfs als het ongemakkelijk is of als men niet voor rugby open lijkt te staan.
Ze spelen het nu nog niet en dus vinden ze het nog gek.
We moeten naar die scholen, openbare scholen en wijken.
Je krijgt een groep spelers...
die rugby nooit hadden gezien als een mogelijkheid.
Als spelers zich open opstellen richting andere mensen...
dan krijgen de kinderen uit de wijken waar zij vandaan komen...
die wellicht minder kansen hebben in het leven...
iemand om naar op te kijken.
Al is het maar één jongetje dat nu in een appartement in Noord-Londen zit...
en zegt: 'Ik wil rugbyspeler worden. Ik kan op hem lijken.' Snap je?
Of het er nou één is, of twee of 10.000...
we zijn rolmodellen en of we het nou geloven of niet...
mensen kijken naar ons op.
Er zijn mensen die zeggen: O, die rugbyspeler...
die jongen die rugby speelt, lijkt op mij.
Ik zie het in m'n berichten.
Mensen taggen hun neefjes. Jonge, zwarte jongens die rugby spelen.
Ze zeggen: 'Je speelt net als hij.'
Het is verfrissend om te zien en dat wil ik aanmoedigen.
Als ik wat deuren kan openen...
zodat andere mensen ook kans maken op een carrière...
en überhaupt weten dat het dat is.
Als ik klaar ben zal ik blij zijn. Maar er is nog veel te doen.
Hoe meer we in rugby persoonlijkheden onderdrukken...
en mensen door laten gaan zoals dat nu gaat...
met het zich gedragen als robots en de saaie manier van interviewen...
We worden op die manier een soort van verkocht aan de media.
Het wordt niet juist neergezet...
voor de middenklasse en zo willen ze er geen onderdeel van uitmaken.
Er zijn al voorbeelden van hoe je rugby op basisniveau kunt spelen.
En hoe mensen met agressie- en familieproblemen...
hun rust vonden in rugby.
Ze hebben een uitlaat gevonden. Een fijne, confronterende uitlaat...
waarmee ze niet in de problemen komen.
Het brengt hun gezin niet in de problemen.
Het is allemaal positief.
Je groeit als persoon en als speler...
je wordt gezonder en je lacht meer door rugby.
Rugby is een manier om je leven te veranderen.
Ik denk dat er niet genoeg mensen aan blootgesteld worden.
Niet eens alleen in dit land, man.
Rugby kan ontzettend groot worden.
Er is veel mogelijk.
We kunnen dat nog niet zien, want zo ver zijn we nog niet.
Dit land kan de bron van verandering zijn, want in andere landen...
heeft rugby ook dat imago...
waarbij alleen bevoorrechte mensen rugby spelen.
Ik denk dat er nog zat mensen zijn...
die atletischer en talentvoller zijn dan ik...
maar die de sport nog nooit hebben gespeeld.
En ik denk dat als meer mensen het spelen...
dat de resultaten dan door het dak zouden schieten.
Als je daaraan meedoet en andere mensen ook rugby gaan spelen.
Als je achtergrond niet meer van invloed is...
op de sport die je doet, gaat het de goede kant op.
Dan gaat het goed, we hebben geen idee wat er mogelijk is.
Ik denk dat iedereen zou schrikken van het aantal gedreven kinderen...
die helemaal voor een sport willen gaan.
Kinderen die hun leven willen veranderen.
Sommigen willen gewoon goede vrienden maken.
Deze sport is een goede manier om dat te doen.
Ik denk dat het land het top zou vinden.
Als spelers zich openstellen en zichzelf zijn...
zoveel als dat mogelijk is, dan helpt dat.
Jongens als Genge, Beno en Sinck hebben al een goede start gemaakt.
Ze moedigen mensen van allerlei achtergronden aan...
om zichzelf te zijn en ze geven zelf het goede voorbeeld.
Hoe meer succes ik had in de sport...
hoe meer bewustzijn ik creëerde.
Ik wil niet opscheppen of zo...
maar zo heb ik mensen in mijn omgeving bewuster gemaakt van rugby.
M'n vrienden volgen het en ze komen naar de wedstrijden en zo.
Ze komen als een soort familie en staan in de box.
Het is goed voor die regio, zeker.
Hopelijk komen er meer.
Als ik eerlijk ben...
wil ik herinnerd worden als een winnaar.
Maar ik begrijp...
dat ik meer moet zijn dan alleen een rugbyspeler.
Ik wil gezien worden als een speler die alles aan de sport heeft gegeven.
En daarnaast ook nog zichzelf was. Ik wil als goed persoon gezien worden.
Ik weet niet waar ik om herinnerd wil worden.
Ik denk dat als ik er mee ga stoppen...
dan wil ik dat mensen...
in een tijd waarin mensen niet altijd zichzelf waren in rugby...
dat mensen dan denken: Verdomme, ja...
Dat was Ellis Genge. Hij was altijd zichzelf.
Dat was de puurste, echtste versie van hem.
Als mensen dat denken, dan ben ik gelukkig.
Dat wil ik bereiken in m'n carrière.
Ik wil herinnerd worden als een betrouwbaar iemand.
Ik zei dat ik een geweldige rugbyspeler wilde worden.
Dus daar moeten we het interview eindigen, hè?
We moeten weer aan het werk.
Ja, ik wil herinnerd worden als betrouwbaar.
Hopelijk kan ik op mijn 35e...
met pensioen. Dan ben ik gelukkig, toch?
Als ik over een jaar of 15, 20 terugkijk...
en een nieuwe lichting professionele rugbyspelers...
of andere mensen zie...
Als zij zeggen dat ik iets voor ze heb betekent in hun leven...
en ze anders of beter leven...
is dat het laatste wat ik had kunnen doen, wat mij betreft.
3% VAN ENGELANDS WINNENDE TEAM IN 2003
HAD EEN ZWARTE OF ETNISCHE ACHTERGROND
IN HET ENGELSE TEAM DAT IN 2019 VOOR DE WERELDTITEL SPEELDE
HAD 35% EEN ZWARTE OF ETNISCHE ACHTERGROND
Een, twee drie.
Dit is een van de belangrijkste dingen die ik wilde zeggen:
Man, als iedereen wist hoeveel geld we konden verdienen met rugby...
dan denk ik dat we het iets serieuzer hadden genomen.
Snap je wat ik bedoel?
Dan was je naar die trainingsdagen gegaan.
Dan was je er serieuzer ingegaan, als je dat had geweten.
Benzo zou z'n eigen huis hebben, snap je?
Echt waar.
Dat bedoel ik. Het is gewoon zo.
Er zijn een aantal mensen uit onze eigen jeugd...
die rugby hebben gespeeld.
En zij zitten nu in situaties waar ze niet in hadden gezeten...
als ze het hadden geweten.
Ze waren heel goed. -Verdomd goed.
Ze hadden het dan serieuzer genomen.
Sommige mensen weten het misschien niet.
Maar als iedereen iets doet, dan volg je ze gewoon.
Iedereen doet het...
en jij gaat erachter aan en denkt dan: O, kijk.
Toch? Dat is wel wat mij is gebeurd.
Ik wilde geen rugbyer worden, daar was ik niet mee bezig.
Ineens kreeg ik een contract...
en dacht ik: O, daar is geld.
Rugby spelen, dat deed ik gratis.
Ik kan dit en o, er is nog meer.
Dat kan ik me nog herinneren.
Ik had een gesprek en jij zei...
dat je zo dankbaar was en geluk had dat je hiervoor betaald werd.
Ja, man.
Je kon het niet geloven.
Ik kreeg betaald voor iets waar anderen voor moesten betalen om het te doen.
Ik krijg betaald en anderen moeten betalen.
Echt. -Begrijp je wat ik bedoel?
En ik dacht: wacht, hoeveel meer mensen gaan dit nog doen?
Laten we iedereen uitnodigen.
Iedereen moet komen. Doe maar met ons mee, man.
Ik ben Beno Obano.
Ik ben superster, regisseur, producer.
Nee, dit is niet goed.
Nog een keer, sorry.
Nee, nee, nee. Ik ben niet... Nee.
Mooi. Ik wilde ook naar hem staren.
Het antwoord is waarschijnlijk ja.
Ik ben weer bij hetzelfde uitgekomen.
Mijn hemel.
Het duurt eeuwig, geloof me.
Stel je voor...
Echt niet.
Wat een herrie, man. Mensen proberen hier te leven.
Wat heb ik zelf eigenlijk gedaan?
Ik weet niet of ik het antwoord weet op...
Shit. Wat was de vraag? Sorry.
Want dat is hetzelfde voor jou.
Kunnen we?
We zijn klaar, B.