Downloaded from YTS.MX
"คนที่อยากรู้อยากเห็น จะดีใจกับข้อสรุปของฉัน
Official YIFY movies site: YTS.MX
สำหรับคนที่ปฏิเสธฉัน ไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายสิ่งที่ถูกปฏิเสธไปแล้ว"
โดยมาริโอ เดอ อันดราเด ใน "เปาลิเซีย เดสไวราดา" ปี 1992
มีคำกล่าวภาษาโยรูบาที่พูดว่า
"ด้วยหินที่เขาขว้างวันนี้
เอชูฆ่านกเมื่อวาน"
สุภาษิตนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุด ในการสรุปสิ่งที่ผมพยายามทำ
(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
กลับบ้านซะ แล้วก็แขวนรูปผมไว้บนผนัง
ผมหวังไว้ว่าวันนึงเราจะได้ประมือกัน
ตอนที่เขามีไมค์ คำคล้องจองมีแค่ทางเดียว
เขาเยี่ยมจริงๆ
ผมจะสักชื่อเขาบนมือ
ผู้ชายคนนี้เป็นแบรนด์ของเขาเอง
เมื่อไมค์เปิดอยู่ เขาไม่เคยไปไหน
รู้สึกไม่เหมือนครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ รู้สึกเหมือนผมกลับมาอีกครั้ง
ความฝันและการต่อสู้ของผม เริ่มมานานก่อนที่จะมาที่นี่
แต่เราต้องทำวิเคราะห์ ก่อนที่ทุกอย่างจะสมเหตุสมผล
ภาพความคิดของคนดำร่วมสมัยในบราซิล
นั่นคือสิ่งที่คุณจะได้รับชม
หนึ่ง บราซิลเป็นประเทศสุดท้าย ในทวีปอเมริกาที่เลิกทาส
(13 พฤษภาคม 1888 การเลิกทาส)
(ขอประกาศให้มีการเลิกทาสในบราซิล)
สอง เมืองเซาเปาโลได้รับความมั่งคั่ง
จากช่วงที่กาแฟบูมกลางศตวรรษที่ 19
ซึ่งผลผลิตนั้นมาจากแรงงานทาส
สาม การสิ้นสุดการเป็นทาส ทำให้คนผิวดำหลายล้านคนต้องปกป้องตัวเอง
ตามด้วยนโยบาย "ฟอกสี" ที่สนับสนุนการอพยพจากยุโรป
การมองวัฒนธรรมแอฟริกัน และของชนพื้นเมืองว่าเป็นสิ่งชั่วร้าย
และไม่เพียงแค่พยายามลบล้าง ความทรงจำของการเป็นทาส
แต่การมีส่วนร่วมทุกอย่างของคนที่ไม่ใช่คนผิวขาว
ต่อการพัฒนาประเทศนี้
ตั้งแต่เริ่ม เจ้าหน้าที่จักรวรรดิพยายาม ฟอกสีเลือดคนผิวดำ
ในการพยายามที่จะลบล้างวัฒนธรรมของพวกเขา
และป้องกันไม่ให้พวกเขาได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสำคัญๆ
สี่ การเติบโตของเซาเปาโลสู่มหานคร อย่างที่เรารู้จักกันในวันนี้
ในฐานะ "ดินแดนแห่งโอกาส"…
นี่คือเซาเปาโล เมืองหลวงแห่งการทำงานหนัก
ยักษ์ที่ทำจากคอนกรีตเสริมเหล็กที่เติบโตขึ้นทุกวัน
…ซึ่งแปดเปื้อนไปด้วยการไล่ที่โดยใช้ความรุนแรง
หลายพื้นที่ได้รับการระบุตัวตนอย่างผิดๆ
โดยเฉพาะเขตที่เป็นของชนผิวดำ
งานกาล่าที่โอเปร่า เฮ้าส์!
ประชากรผิวดำส่วนใหญ่ ถูกผลักดันให้ไปอยู่นอกเมือง
ห้า คนยากจนจากแคว้นอื่นๆ ของบราซิล
ก็มาที่ "ดินแดนแห่งโอกาส" เพื่อเสี่ยงโชค
และยึดบริเวณชานเมืองเป็นที่พักอาศัย
ความหลากหลายของผู้คนและวัฒนธรรม
คือจุดเริ่มต้นของชานเมืองเซาเปาโล
หก ในช่วงยุค 70
วัฒนธรรมฮิปฮอปได้ถือกำเนิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา
แต่ส่งผลกระทบไปทั่วโลก
ด้วยดนตรีแร็ป เบรกแดนซ์และกราฟฟิตี้
คนวัยหนุ่มสาวจากชานเมือง พบหนทางที่จะได้แสดงออก
จุดนัดพบของพวกเขา
คือพื้นที่ที่พวกเขาเข้าถึงได้ง่าย ซึ่งคือใจกลางเมือง
ซึ่งระบุอย่างเฉพาะเจาะจง ก็คือสถานีรถไฟใต้ดินเซาเบนโต
เจ็ด ดนตรีของพวกเขา แพร่กระจายไปทั่วชานเมืองอื่นๆ ในบราซิล
กลายเป็นการเคลื่อนไหวที่สร้างกระแส
เรื่องการเหยียดผิวและความเหลื่อมลํ้าทางสังคม
แม้ว่าวงการบันทึกเสียงจะไม่ให้การต้อนรับนัก
แต่ผลงานของพวกเขาก็ขายได้หลายล้านแผ่น และได้กลายเป็นวิธี
เชื่อมโยงชนชั้นแรงงานกับปัญญาชน คนผิวดำชาวบราซิลได้เป็นอย่างดี
มันเชื่อมโยงกับความสำเร็จของชนชั้น แรงงานตั้งแต่นั้นมา
คนขาวไม่เข้าใจเสื้อผ้าที่ฉูดฉาด
การใส่หมวกและสีสันที่สดใส
แปด ถึงแม้เพลงแร็ป
อาจถูกเข้าใจว่าเป็นช่องทางระบายความอัดอั้น
แต่มันเป็นมากกว่านั้น
ทุกคนอยากเต้นตามเสียงนั้น
ในการพยายามค้นหาแก่นแท้ของตัวเอง
ดนตรีแร็ปได้ย่างเข้าสู่ โลกของดนตรีป็อปของบราซิล
โดยเฉพาะแซมบ้า
การรวมตัวกันครั้งนี้ทรงพลังมาก จนโลกทั้งสองเปลี่ยนไปตลอดกาล
เนื้อหาชัดเจนมาก เราไปได้ไกลกว่านี้อีก
เก้า แม้จะมีการเหยียดผิว อย่างเป็นระบบในบราซิล
แต่วัฒนธรรมใหม่ก็ได้ปลดปล่อย คนหนุ่มคนสาวทั่วประเทศ
ในด้านเศรษฐกิจด้วย
สังคมยุคดิจิทัลช่วยให้ศิลปินอิสระสามารถทำ
สิ่งที่เคยเป็นเรื่องยาก และเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีการทำมาก่อนด้วย
- ถนน… - คือเรา!
ถนนคือเรา!
สิบ การก้าวไปข้างหน้าในชีวิต เป็นมากกว่าการหาเงิน
ชื่อเสียงไม่ใช่สิ่งเดียวที่เด็กๆ เหล่านี้ปรารถนา
พวกเขาอยากเขียน ประวัติศาสตร์ของประเทศเราใหม่
อ้อ แล้วก็อีกอย่างนึง แม่ผมตั้งชื่อผมว่าเลอันโดร
แต่ทุกคนรู้จักผมในชื่อเอมิซิดา
ผมเป็นหนึ่งในเด็กๆ พวกนั้น
(โอเปร่า เฮ้าส์เมืองเซาเปาโล พฤศจิกายน ปี 2019)
เรากำลังจะขึ้นเวทีกัน
ห้าสิบปีจากนี้ เราจะมองย้อนกลับมาและคิดว่า
คืนนี้ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของคนหลายๆ คน
นี่คือวิธีที่เราพูดกับคนอย่างพวกเรา ว่าพวกเขามีสิทธิ์อยู่ที่นี่
(เพื่อความเสมอภาคทางเชื้อชาติ)
เราต้องอยู่ที่นี่ ในสภาพแวดล้อมนี้
และพื้นที่อื่นๆ ซึ่งเคยเป็นที่ซึ่งเราย่างกรายไปไม่ได้
ตลอดประวัติศาสตร์ของประเทศเรา รู้ไหม
ผู้พิพากษา หมอ ทนายรุ่นต่อไป
และประธานาธิบดีคนต่อไป
ตอนนี้นั่งอยู่ในนั้น คืนความฝันให้พวกเขากันเถอะ
โอเคมั้ย
ขอบคุณมากครับ นี่คือแก่นของอมาร์เอโล
เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว สันติภาพ!
วันนี้ฉันคิดว่าตัวเองโชคดี
ฉันยังเด็กมาก
ฉันรู้สึกปลอดภัยและแข็งแแกร่ง
และฉันคิดว่า
พระเจ้าเป็นคนบราซิลและเดินเคียงข้างฉัน
ฉันมัวทนทุกข์กับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้
หลั่งเลือดและร้องไห้มาพอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
หลั่งเลือดและร้องไห้มาพอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
ความฝันของฉันสูงส่งยิ่งกว่าโดรน
อะไรคือสิ่งที่ขับเคลื่อนฉันเหรอ ความหิวไง
เพื่อทำลายทุกอย่างดั่งพายุไซโคลน
พรุ่งนี้จะไม่เหมือนเมื่อวาน ด้วยชื่อใหม่
อีแร้งจ้องมองรอเวลาเราล้ม
เมื่อความเศร้าหายไป ฉันเป็นมากกว่าเรื่องบ้าๆ นี่
ร่างกาย จิตใจ วิญญาณสไตล์อายุรเวท
ดุจดั่งสายน้ำ ฉันไหลผ่านก้อนหินได้
ฉันเป็นนักเขียนบทละครเรื่องนี้ ทุกเรื่องราวซ่อนอยู่
กระตุ้นให้คุณก้าวออกจากโคลน ขณะที่เผาผลาญโลก
ไม่ต้องมีดราม่า ฉันแค่หาเงิน จับจ้องที่แผนของพระเจ้า
คาปูลานา คาตานะ นิพพานคือเป้าหมาย
แต่มันเป็นเกมที่ยาก งานนี้แพ้ไม่ได้ ใช่มั้ย
จากจุดที่ลมพัดผ่าน พูดกันอย่างจริงจัง
จะไม่ปล่อยมันไว้หรือให้มันหลุดมือไป
เพราะเรากำลังจะทำให้คนที่หัวเราะ ตอนเราตกต่ำต้องงงงวย
ยายผมไม่เคยไปที่นั่น เธออายุ 80 แล้ว
วันพุธจะเป็นครั้งแรกของเธอ
พ่อจะร้องเพลงให้หนูเพลงนึงรึเปล่า
- กล้องเปิดอยู่จริงๆ เหรอ - ใช่
นั่นแหละสิ่งที่ดีเกี่ยวกับงานนี้
แม่ผม ป้าผม
ลูกสาวทั้งสองคนของผม
พวกเขาจะไปที่นั่นและดู
เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงหลายคนจะไปที่นั่นวันพุธ
พวกเขาไม่เคยไปที่โอเปร่า เฮ้าส์
นั่นคือเหตุผลที่สถานที่จัดงานสำคัญ การจัดคอนเสิร์ตในสถานที่รโหฐานเป็นสิ่งสำคัญ
งานนี้ใหญ่และกำลังจะเกิดขึ้น
มันไม่ใช่เรื่องใหม่
เราต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า ผมอยากให้คนดูกลับบ้านพร้อมกับคิดว่า
"ฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้หายไปในโลกดิจิทัล"
เขาทำให้พระอาทิตย์ขึ้น
เขากลับมาแล้ว
แม่ค้าขายอาหารลงจากรถแล้วรถเมล์ก็แล่นไป
คุณมาเรียลงไปนานแล้ว
จากนั้นพระอาทิตย์ก็ขึ้น
แมงมุมทอใย ยามคํ่าคืน ในความมืดมิด
คู่รักหายใจเหนื่อยหอบนอนหลับใหล
แล้วพระอาทิตย์ก็ขึ้นพ้นขอบฟ้า
พระอาทิตย์โผล่ออกมาทีหลัง
มันคือดาวพระราชา ฉันรู้ แต่มันออกมาทีหลัง
พระอาทิตย์จะออกมาทีหลัง…
ผมจะยกตัวอย่างของลำดับขั้นตอน ตามธรรมชาติที่เห็นได้ชัด
พระอาทิตย์ขึ้นที่ถนนเซเซเฟรโด และตกที่ฟอนทาลิส
เข้าใจมั้ย
เพราะถนนเซเซเฟรโดสูงกว่า
เมื่อมองจากเนินเขา
คุณจะมองไม่เห็นรูปร่างของบ้านตอนกลางคืน
มีแต่ดวงดาวบนท้องฟ้า
และแสงไฟจากบ้านทุกหลังในชุมชน
แม่ค้าขายอาหารลงจากรถแล้วรถเมล์ก็แล่นไป
(แม็ค ธา นักร้อง)
คุณมาเรียลงไปนานแล้ว จากนั้นพระอาทิตย์ก็ขึ้น
แมงมุมทอใย ยามคํ่าคืน ในความมืดมิด
คู่รักหายใจเหนื่อยหอบนอนหลับใหล
แล้วพระอาทิตย์ก็ขึ้นพ้นขอบฟ้า
พระอาทิตย์โผล่ออกมาทีหลัง
มันคือดาวพระราชา ฉันรู้ แต่มันออกมาทีหลัง
พระอาทิตย์โผล่ออกมาทีหลัง…
(คาร์ลินโฮส์ 7 คอร์ดาส์ นักดนตรี)
จะออกเป็นซิงเกิ้ลรึเปล่า
ฉันไม่ค่อยชอบออกซิงเกิ้ลนะ
อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ นายพูดถูก
ยิ่งเพลงดีก็ยิ่งได้ออกวิทยุน้อย
เห็นด้วยเลย
ฉันจะทำสิ่งที่ฉันอยากทำ ส่วนที่เหลือก็แล้วแต่พวกเขา
ฉันชอบ…
เซกา! เซกา!
เร็วเข้า! มาเร็วๆ!
(แบล็ค ออร์เฟียส 1959)
- นายเล่นปลุกพระอาทิตย์หน่อยสิ - ฉันเล่นไม่ได้หรอก
- ได้สิ - ฉันไม่ควรเล่น
ไร้สาระ! เล่นไปเถอะน่า
เขาทำให้พระอาทิตย์ขึ้น
ว้าว! เหมือนในหนังเลย
แล้วตอนนี้นายก็เป็นหนังแล้ว
อัลบั้มนี้เป็นเรื่องราวของความฝัน
เข้าใจที่ผมพูดนะ ผู้ชายคนนี้เข้านอน
และในฝัน ทุกคนก็กำลังช่วยกัน
มันเป็นความฝันที่สวยงาม
ที่ผู้คนเข้าใจและสนับสนุนกันและกัน
นั่นเป็นฝันของเขา
"พรินซิเปีย" คือความฝันนั้น…
ตรงๆ แบบนั้นเลยนะ
นั่นคือเหตุผลที่ช่วงเริ่มต้น ให้ความรู้สึกเปราะบาง สั่นคลอน
(แม่พระแห่งลูกประคำของชนผิวดำ)
เพลงเริ่มอย่างนุ่มนวล
คุณจะได้ยินเสียงคนเฒ่าคนแก่ จากชุมชนเก่าแก่ร้องเพลง…
มันทำให้เรานึกถึงชีวิตวัยเด็ก
เหมือนเพลงกล่อมนอนของแม่
เขาฝันถึงช่วงเวลา ที่เขาได้รับความห่วงใยและความเข้าใจ
เขาเริ่มเชื่อมโยงกับพืชอย่างต้นรูย์และกับศาสนา
สิ่งที่จะช่วยให้เขามีศรัทธา ในขณะที่โลกบอกว่าอย่ามี
ทั้งหมดที่เรามีคือกันและกัน และเราต้องต่อสู้เพื่อมัน
ทั้งหมดที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี…
เข้าใจฉันไหม นั่นแหละความหมายที่ต้องสื่อ
เรามีแค่กันและกัน
ถ้าเราไม่ร่วมใจกัน เราก็ลำบาก
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี…
จำช่วงคอรัสท่อนอื่นไม่ได้
(มาริสซอล มวาบา, อินดี้ ไนซี และนิน่า โอลิไวร่า - นักร้อง)
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี…
ระฆังของโบสถ์คาทอลิก จะส่งเสียงปลุกเราแต่เช้าตรู่…
(มาเตอุส อาเลลูเอีย นักร้อง)
ซึ่งเป็นการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์
เพราะโบสถ์คาทอลิกประณามศาสนาแคนดอมเบล้
มันเป็นบทเพลงที่งดงาม ซึ่งบอกว่าเราอยู่ด้วยกันอย่างกลมเกลียว
ไม่ใช่แยกจากกัน
ธรรมชาติมีกฎของตัวเอง แต่ศีลธรรมเป็นเรื่องของมนุษย์
และมนุษย์ก็ใช้ศีลธรรมผลักดันกันเอง
ผมอยากให้ทั้งอัลบั้มมีกลิ่นไอ
ที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง
เป็นหนึ่งเดียวกันด้วยความเป็นปุถุชน นั่นเป็นเพลงแทร็กแรก
(ฟาบิอานา คอซซ่า นักร้อง)
ตอนท้ายเพลง เพื่อนผมที่เป็นศิษยาภิบาล จะมีคำพูดสละสลวยแทรกด้วย
จริงเหรอ ยอดไปเลย
พระเยซูหมายความว่ายังไง ที่บอกว่าเราควรละทิ้งตัวเอง
จริงๆ แล้วพระองค์พูดถึงความลำพองของเรา…
(เฮนริเก้ วิเอร่า ศิษยาภิบาล)
ความลำพองใจที่สร้างขึ้นมาโดยสังคมของเรา
โดยมีความเสแสร้ง และความเปล่าเปลี่ยวเป็นสิ่งขับดัน
สวัสดี เพื่อน
- สบายดีมั้ย - สบายดี
มันเก่าแก่เป็นอมตะนิรันดร์กาล
ความรักคือจิตวิญญาณ
ซ่อนเร้น ทรงพลัง สีดำ บทกวี
เป็นไหล่ในคืนที่เงียบสงบ
ตักหนุนสบายๆ ยามเริ่มต้นวันใหม่
ลูกกอดแม่…
ฉันเริ่มทำเพลงนี้เมื่อสี่ปีก่อน
นี่น้ำตาไหลรินเลย เพื่อน
ให้ตายสิ
ใช่ อาจเป็นได้ ถ้าไม่ใช่เพราะความรัก…
ครั้งแรกที่ผมมาแอฟริกา…
เพื่อนผมชื่อชาปาพาผม
ไปพิพิธภัณฑ์ทาสแห่งชาติในแองโกลา
ที่นั่นผมเจอแอ่งน้ำ…
และข้อความบนผนังเขียนว่า
"ที่นี่เคยเป็นแอ่งนํ้าที่ใช้ ในทำพิธีศีลจุ่มคนผิวดำ"
และเพราะความคิดของชาวคริสต์ที่ผิดเพี้ยน
พวกเขาจึงเชื่อว่าพวกเขาไม่มีจิตวิญญาณ"
ผมมองไปที่เพื่อน
แล้วก็รู้เลยว่าภารกิจของผมคืออะไร
ทุกครั้งที่ผมหยิบปากกาหรือไมโครโฟน
ผมอยากกลับไปหาพี่น้องแต่ละคนแล้วหยิบยื่น
จิตวิญญาณที่พวกเขาคิดว่าไม่มีคืนให้พวกเขา
ด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกรูย์ ผมคิดถึงพระพุทธเจ้า สงบ
ผมเครียดมาก ผมเลยมองหาทางออก บางครั้งผมคิดถึงบทสวด
ลบภาพลวงตาออกไปจากสายตาเหมือนจักษุแพทย์
และผม คนที่มองไปไกลสุดสายตา เพื่อตัวเอง เพื่อเธอ เธอคือฉัน นํ้ามันหอม
ถ้าต้องศรัทธาในบางสิ่ง
ก็ต้องพึ่งสิ่งที่มองเห็น
สรุปโลกใบนี้โลก ใบเล็ก ซํ้าซาก สกปรก นรก และยาพิษ
เย็น ฤดูหนาว ฝนตกปรอยๆ ความอดกลั้นและการเสื่อมถอย
การอยู่อย่างสงบเป็นสิ่งดี ชีวิตทำให้เราเครียด
ผมพยายามอ่านจิตวิญญาณ ที่เหนือกว่าความกดดัน
ประเทศชาติที่ตกอยู่ในมือของบารับบัส
ที่ซึ่งมีปาฏิหาริย์
นี่เป็นการพิสูจน์ว่าหนังสือเป็นเรื่องเร่งด่วน ในยามที่เผชิญหน้ากับความเสียหายจากดาบ
ในหนี้สินจากโลภมาก มองข้ามความหมายของพรที่ได้รับ
ในช่วงเวลาที่สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
คือน้ำตาของเราที่ไหลริน
ผมกลับมาฆ่าเหมือนหัวใจวาย หลังจากฟื้นคืนชีพ เหมือนการคลอดลูก
ผมสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ เก็บชายธรรมดาๆ ที่ยึดถือความเป็นจริงไว้
ถ้าผมได้รับพร ผมจะแบ่งปันมัน ผมจะบุกห้องขัง ห้องนั่งเล่น ห้องนอน
จะเดินทางไปทั่วโลก และตอนนี้ผมมั่นใจ ว่าทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือ
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือ
(องก์ที่ 1 ปลูกต้นไม้)
ไม่มีอะไรสอนคนเราเรื่องเวลาได้ดีเท่าดิน
แล้วนี่ก็ไม่ใช่คำพูดของฮิปปี้นะ
เมื่อคุณปลูกเมล็ดพันธุ์
คุณก็ต้องรดน้ำ และรอประมาณ 15 วันเพื่อให้มันงอก
พอมันขึ้นแล้วคุณต้องดูแลมัน
คุณต้องระวังแมลงและสัตว์มีพิษ
มันบ้านะที่คุณพบว่า ตัวเองต้องรับมือกับแมงมุมและงู
และสุดท้ายคุณก็เข้าใจ
ว่าพวกมันจะไม่กัดคุณเพราะโมโหคุณ
สิ่งสุดท้ายที่พวกมันอยากจะทำคือกัดคุณ
แมงมุมจะไม่กัดคุณเพราะพวกเขารู้สึกอยากทำ
พวกมันกัดก็เพราะกลัว
และความกลัวจะผลักดันให้ คุณทำสิ่งที่คุณไม่อยากทำ
ระหว่างที่ผมทำอัลบั้ม การมีสวนสอนผมหลายอย่าง
ฉันเคยถูกสัมภาษณ์ก่อนขึ้นคอนเสิร์ต
และเขาก็ถามผมว่า "ทำไมถึงแสดงที่โอเปร่า เฮ้าส์"
"เพราะไม่มีขื่อไหน
สะพานไหน
ถนนเส้นไหน
ตึกสำคัญๆ ตึกไหน
ที่ไม่ได้ถูกแตะต้องด้วยมือของคนงานผิวดำ"
ตอนที่ผมพูดแบบนั้น ผมคิดถึงกำลังคน อิฐ ปูนซีเมนต์อะไรพวกนั้น
แต่นี่เป็นแค่ครึ่งเดียวของเนื้อเรื่องเท่านั้น
เพื่อให้ได้เรื่องราวทั้งหมด เราต้องย้อนเวลากลับไป
และเครื่องย้อนเวลาที่ดีที่สุด สำหรับการเดินทางครั้งนี้
คือเพลงแซมบ้า-เอนเรโดเก่าแก่ โดยเจอรัลโด ฟิลเมเกี่ยวกับเตบาส
ระหว่างที่ค้นคว้าเรื่องของเขา
คุณก็รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชื่อมาจาก เมืองในอียิปต์ที่ชื่อเธเบส
ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ตั้งแต่ยุคของฟาโรห์
เตบาสไม่เพียงแต่ก่ออิฐด้วยมือคนดำของเขา
แต่เขาเป็นส่วนสำคัญ ของการเปลี่ยนสไตล์บ้านเมือง
ของเซาเปาโลในช่วงศตวรรษที่ 18
เขาสร้างหอคอยของโบสถ์คาร์โม
และมหาวิหารเซาเปาโล
(เทบาส คนผิวดำคนแรก ที่กลายเป็นสถาปนิกในเซาเปาโล)
เขาสร้างบ่อนํ้าพุแห่งความเมตตา
แผ่นไม้ทั้งหลายที่จัตุรัสซี มีการให้เครดิตศิลปินหลายคน
(เจอรัลโด ฟิลเม นักร้องและนักแต่งเพลง)
แต่ทั้งมหาวิหารและน้ำพุแห่งความเมตตา
ไม่ได้มีการให้เครดิตเขาเลย
แต่เรารู้กันดีว่าเขาเป็นคนทำ
เขายังเป็นศิลปินที่อยู่เบื้องหลัง
ศิลาฤกษ์ในอารามเซนต์เบเนดิกต์
พื้นที่รอบๆ อาราม
คือศิลาฤกษ์ของดนตรีฮิปฮอปของเรา มันบ้ามากเลย
ไม่ว่าจะเป็นอาคารหรือการออกแบบ
ผู้คนที่ต่อสู้มาโดยตลอด
เพื่อให้ศิลปะและความสวยงาม ทำให้คอนกรีตที่จืดชืดของเมืองเรามีชีวิตชีวา
ก็คือพวกเราเอง
เราๆ ๆ
เราๆ ๆ…
เราเป็นอิสระ
รองเท้าผ้าใบสุดสวย
เครื่องประดับสุดเท่
ทุกอย่างแพรวพราว
มันกวนใจพวกเขา
คนดำมารวมตัวกันคือแหล่งรวมของสุดเท่
ถ้าขาเจ๋งตื่น คนอื่นๆ ก็ลงนรกได้เลย
รองเท้าผ้าใบสุดสวย
เครื่องประดับสุดเท่
ทุกอย่างแพรวพราว
มันกวนใจพวกเขา
คนดำมารวมตัวกันคือแหล่งรวมของสุดเท่
ถ้าเราอยู่ที่นี่ ที่โอเปร่า เฮ้าส์ คนอื่นๆ ก็ลงนรกได้เลย
รัก อิสระเสรีๆ ๆ
รัก อิสระเสรี
เรามีอิสระเสรี
ผมชอบย้อนกลับไปดู ประวัติศาสตร์เมื่อ 100 ปีก่อน
แล้วคิดว่าปี 1922 กลับตาลปัตรยังไง
ในขณะที่เราฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของอิสรภาพ
คนมีต้นกำเนิดที่ต่างออกไปในบราซิล
เรียกร้องสิทธิ์ในการฝันและเปลี่ยนแปลงที่นี่
ไม่สนใจวิญญาณของลัทธิล่าอาณานิคม ที่ยังตามหลอกหลอน
ยกตัวอย่างเช่นการเคลื่อนไหว ทางวัฒนธรรมของรากเหง้าแอฟริกัน
ทั้งในยุคใหม่และของดั้งเดิม
คือต้นตอของสิ่งที่เราเรียกว่า อัตลักษณ์ของบราซิลในปัจจุบัน
มันพุ่งตรงจากสลัมไปสู่ หัวใจของกลุ่มแนวหน้าด้านศิลปะ
ผมพูดถึงแซมบ้า
ซึ่งเคยถูกกดขี่ข่มเหงอย่างมากในบราซิล
แม้จะมีการไม่ยอมรับอย่างมาก จากชนชั้นกลางในท้องถิ่น
พิซินกินญาและดองกาแนะนำมัน ให้เมืองปารีสยุคใหม่รู้จัก
และนั่นคือวิธีที่โออิโต บาตูตัส สร้างประวัติศาสตร์
เราคือบาตูตัส บาตูตัส บาตูตัส
(พิซินกินญา หัวหน้าวง)
เรามาจากบราซิล ทุกอย่างเรียบร้อยดี
เราคือบาตูตัส บาตูตัส บาตูตัส
เราให้ทุกคนเต้นแซมบ้า
รู้มั้ยว่าอะไรที่บ้ามาก
ปีเดียวกับที่ดนตรีแซมบ้าพิชิตโลก
มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในโลกศิลปะ
และจุดศูนย์กลางของมันก็คือที่ที่ผมจะแสดง
สัปดาห์ศิลปะสมัยใหม่ปี 1922
ความคิดเรื่องศิลปะแถวๆ นี้ ต้องสั่นคลอนไปตลอดกาล
ศิลปินแซมบ้าซึ่งหัวทันสมัยและกลุ่มคนสมัยใหม่
คนที่อยากได้แซมบ้า ในงานศิลปะของเรามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แหกคอกจากความคิดแบบเดิมๆ
ในแบบที่จะมีความกึกก้องตลอดไป
แม้ว่าพวกเขาจะเป็น กลุ่มนักดนตรีผิวขาวฝีมือดีซะส่วนใหญ่
กลุ่มคนสมัยใหม่ได้นำศิลปะบราซิล และสีสันของบราซิลกลับมาอีกครั้ง
และสัปดาห์ศิลปะสมัยใหม่ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้น
สีเขียวและสีเหลืองไม่ได้ถูกลืม
มันถูกทำให้เป็นอมตะ ในภาพเขียนชื่อเดอะ เยลโล่ แมน
โดยอานิต้า มัลแฟตติ
สำหรับศิลปินแซมบ้าซึ่งส่วนใหญ่ เป็นผู้ชายและผู้หญิงที่ยากจน
เกือบทุกคนเป็นคนผิวดำหรือลูกครึ่ง
พวกเขาเชื่อถือสิ่งที่มาชาโด เดแอสซิส คงจะเรียกว่า "บราซิลที่แท้จริง"
ทั้งสองการเคลื่อนไหว มุ่งไปด้วยแรงศรัทธาในศิลปะของพวกเขา
พวกเขาบอกว่า "เรามีแค่เรา"
ฉันฝากแทมบูรีนไว้กับเพื่อนๆ
พวกเขาถามผมว่าเคยเจอ มาริโอ เดแอนดราเดรึเปล่า
ผมเคยได้รับเกียรติ…
(อิสมาเอล ซิลวา นักร้อง)
เป็นเพื่อนของเขา…
และเขาเคยอ้างคำพูดผมด้วย
คุณไม่เคยสนใจผม
สำหรับผม คุณไม่มีค่าแล้ว
ดีซา ฟาลาร์คือชื่อ
ที่อิสมาเอล ซิลวา, บิเด, บรันกูราและคนอื่นๆ ตั้งให้
สิ่งที่กลายเป็นพื้นฐาน สำหรับโรงเรียนสอนเต้นแซมบ้า
ทำไมถึงชื่อ "โรงเรียนแซมบ้า"
ในละแวกนี้ เรามีโรงเรียนฝึกสอนครู
ที่คุณสามารถเป็นครูได้
ดังนั้นย่านเอสตาซิโอ เดซา
จึงแพร่ข่าวว่า
ย่านนี้เป็นโรงเรียนสอนแซมบ้า
เอสตาชิโอ เด ซาเป็น รร.สอนแซมบ้า
บิเดเป็นคนสร้างกลองซูร์โด และทำให้มันเป็นหัวใจของเครื่องเคาะ
รวมทั้งแทมโบริมด้วย
(เมสเตร มาร์ซัล นักร้อง)
เราไม่แน่ใจว่าใครประดิษฐ์แทมโบริม บิเดหรืออิสมาเอล ซิลวา
แต่คนสมัยก่อนบอกว่าเป็นบิเด
เขาสร้างกลองซูร์โดโดยใช้กระป๋องเนย
และกระดาษจากถุงปูน
เขาเอาถุงซิเมนต์แล้วเอากระดาษชุบนํ้า
วางไว้บนกระป๋องเนยขนาด 20 กิโล
แล้วรัดด้วยลวด
ชุบกระดาษให้เปียกเสร็จแล้วก็เอาไปอังไฟ
แค่ทำให้เสียงดีขึ้น
แล้วเขาก็ไปที่จัตุรัสเอสตาซิโอ
บิเดไปที่นั่นกับดีซ่า ฟาลาร์
เขาเลยได้เครดิตว่าเป็นคนประดิษฐ์กลองซูร์โด
พวกเขาเรียกหาฉัน
ฉันอยู่นี่ไง มีอะไรเหรอ
พวกเขาเรียกหาฉัน
ฉันอยู่นี่ไง มีอะไรเหรอ
ฉันมาจากที่นั่น
ตอนฉันยังเด็ก
ฉันมาจากที่นั่น ตอนฉันยังเด็ก…
- ฉันสนใจแต่แซมบ้า - พูดอีกทีก็ได้นะ
- พูดอีกทีได้เลย - ลองอีกครั้งนะ
เราไว้ใจชาวแซมบ้าเท่านั้น
- มีแต่ชาวแซมบ้าเท่านั้นที่ไว้ใจได้ - และเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้
แซมบ้าคือบราซิลที่ดีที่สุด
และไม่มีทางที่ประเทศเราจะชนะได้
ถ้าไม่ให้ความสำคัญต่อแซมบ้า
ฉันคือแซมบ้า…
วงของเรา ออซ เซเต โมเดอร์นอส โด แซมบ้า แสดงในเม็กซิโก
(ออริจิไนส์ โด แซมบ้า)
ซึ่งมีชื่อเป็นภาษาสเปนว่า ลอส เซียเต้ ดิอาโบลส์ เดลา บาทูคาด้า
ฉันคือแซมบ้า…
(เฮเตอร์ โดส ปราเซเรซ)
(เคลเมนตินา เด เจซูส)
ผมเป็นชาวริโอ เด จาเนโร…
(เนลสัน คาวาคินโญ)
(รีอาเชโอ)
ฉันคือคนที่แจกจ่ายความสุขให้คนนับล้าน…
(คลารา นูเนส)
จากโจเวลินาเปโรลา เนกรา ไปจนถึง แจ็กสัน โด ปันเดโร
รวมทั้งวิลสัน บาติสตา
แล้วก็ยังมี แจร์ ร็อดริเกซ
รวมทั้งศิลปินแซมบ้าอีกหลายคน
ฮิปฮอปมีอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ก่อนที่เราจะมีตัวตนซะอีก
ผลไม้รสหวานปนขมที่เราเรียกว่าแร็ป
เติบโตจากต้นไม้ใหญ่
ถ้าคุณดูรากของมันอย่างละเอียด
ุคุณจะพบแซมบ้าที่นั่น
ฉันคือแซมบ้า…
แซมบ้าเป็นดนตรีที่หลุดโลก
มันสามารถไปถึงที่ที่มนุษย์ไปถึงไม่ได้
ตัวอย่างเช่น ในปี 1997
เพลงแซมบ้าชื่อ "โอ คอยซินญา เทา โบนิติญา โด ไพ"
ถูกเลือกให้เป็นเพลงที่ใช้ปลุกของ โซจอร์เนอร์ โรเวอร์ในการออกสำรวจอวกาศ
ก่อนนักบินอวกาศคนไหนๆ
เพลงแซมบ้าแตะพื้นดาวอังคารก่อนใคร
เจ้าคือสุดที่รักของพ่อ
(จอร์เจ อาราเกา เบธ คาร์วัลโญ)
ศิลปินแซมบ้าเป็นผู้บุกเบิกที่มีความคิดลํ้ายุคเสมอ
แม้จะเป็นดนตรีที่หนักแน่น แต่พวกเขาก็เล่นแบบนุ่มนวลได้
ตัวอย่างเช่นเปียโน และเสียงร้องของจอห์นนี่ อัลฟ์
คุณก็รู้ดีว่าผมเป็นคนดี…
ทอม โจบิมเรียกเขาว่า "เจนิอัลฟ์"
และเขาได้รับการยกย่องว่า เป็นบิดาที่แท้จริงของบอสซาโนวา
เขามีอิทธิพลต่อนักดนตรีเช่น เอลิส เรจิน่าและวิลสัน ซิมอน่อล
เสียงนุ่มๆ
เข้าใจมั้ย
ฉันมองมันว่าเป็นหนังนะ นาเว่
วิธีที่อัลบั้มนี้ถูกทำออกมา
- มันบอกเล่าเรื่องราว - ใช่
ฉันเพิ่งเข้าใจว่า "พรินซิเปีย" เป็นเรื่องราวความฝันของผู้ชายคนนึง
- รู้มั้ย… - ให้ตายเถอะ…
เพลงที่เดเมี่ยนฟังตอนตื่นนอน คือ "ออร์เดม เนเชอรัล ดาส คอยซัส"
ซึ่งเหมือนเป็นการกล่าวอรุณสวัสดิ์
เขาเตรียมตัวออกไปทำงานแต่เช้าตรู่
จู่ๆ ตอนที่เขากำลังจะออกไปทำงาน
เมียเขาก็วิ่งมารํ่าลาที่ประตูรั้วด้วยเพลง "เพเกนาส อาเลเกรียส ดา วิดา อะดัลตา"
จริงเหรอ เพื่อน
เราต้องระวังระหว่างที่ห้อยโหนบนชิงช้าสูง
แม้ว่าความสิ้นหวังในยุคปัจจุบัน จะส่งผลกระทบต่อเรา
ถ้า "ไลค์" คือการเรียกร้อง ความเกลียดชังในกรณีนี้
ข้อความของสามัญสำนึกนั้นเรียบง่าย
(มาร์กอส วัลเล่ นักแต่งเพลง)
ถ้าเราร่วมมือกันก็จะทำได้ เราจะมีจำนวนมากกว่าพวกนั้น
เราแค่ต้องยึดกันไว้ให้เหนียวแน่น
"เพเกนาส อาเลเกรียส ดา วิดา อะดัลตา" มีความลับแฝงอยู่
และโอกา เมนดอนซ่าก็เป็นคนแรกที่พบมัน
เขายิ้มแล้วก็พูดว่า "เพลงนี้ต้องเหยาะซอส
ที่แนวแร็ปไม่ค่อยมีหน่อย เป็นแนวแซมบ้าร็อค"
บ้านเกิดของแซมบ้าแนวนี้ คือมุมเล็ก ๆ ของแอฟริกา
ในเมืองบ้าๆ ที่ชื่อเซาเปาโล ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่า นอร์ธไซด์
ผมระบุแบบเจาะจงเกินไปเหรอ ไม่เลยนะ
นี่คือจุดเริ่มต้นของการบันทึกเสียง ดนตรีแซมบ้าและแร็ปที่ผสมผสานกัน
อย่างเป็นทางการคือวงเดอะ บราเธอส์ แร็ป
ดา กอร์ โด พาโกเด เป็นคนแนะนำ
เพลงแร็ปของคนรุ่นต่อไป
เพราะฉันแต่งเพลงแร็ปนี่ ซึ่งมันแปลกๆ
เพราะมีกลองแทมบูรีนและคอร์ดของคาวาคินโญ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศิลปินคนอื่นๆ พยายามใช้ซอสนี้
อย่าง อาตาลิบา อี เฟอร์มา, แร็ปปิน ฮูด
มาร์เซโล ดีทู, ควินโต อันดาร์ เรซิโอเนส์ เอ็มซี และอีกหลายกลุ่ม
พวกเขาค่อยๆ ลดอิทธิพล ของความเป็นอเมริกันลง
เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นไปไม่ได้ ที่จะซาบซึ้งกับความหลากหลายของบราซิล
โดยไม่ผสมผสานอิทธิพลของท้องถิ่นเข้าไป
(มาร์เซโล่ ดี2)
ผมเป็นคนทะเยอทะยาน ผมว่าเราก้าวขึ้นมาอีกขั้นแล้ว
(มาเรีย ริต้า จีโอจี)
เมื่อการเคลื่อนไหวนี้เติบโตเต็มที่
ก็มีการขอร้องให้เดินผ่าน งานที่ผสมผสานหลายๆ สไตล์
เพื่อเปิดทางให้เพลงแนวใหม่
ภาษาศิลปะใหม่…
(แร็ปปิน ฮูด)
ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเรียกว่า "นีโอ-แซมบ้า" ในเพลง อมาร์เอโล่
"อัลโวราดา โน มอร์โร" โดย คาร์โทล่า
"ซอนโฮ เม" โดยโดนา อีโวเน ลาร่า
"บันเดียรา ดา เฟ" ของลูอิซ คาร์ลอส ดา วิลา
หรือแม้แต่เพลง "เทรม ดาส ออนเซ" อันโด่งดังของอาโดนีรัน บาร์โบซ่า
ก็เป็นงานแนวนี้ที่ชัดเจน ทำหน้าที่เป็น เอกสารทางประวัติศาสตร์ที่เชื่อถือได้
เหมือนกับเพลงดังหลายๆ เพลง ของแร็ปเปอร์รุ่นต่อๆ มา
แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง
นั่นคือเหตุผลที่จะมีคนสืบสานรออยู่เสมอ
และแม้แต่เนื้อร้องที่ไม่ติดหู
ก็สะท้อนความจริงในจิตวิญญาณของแต่ละตัวบุคคล
รู้มั้ยว่าผมคิดว่าอะไรที่สวยงาม เกี่ยวกับศิลปินแซมบ้า
พวกเขาไม่เคยลืมความสุขเล็กๆ ของวัยผู้ใหญ่
ฉันจะ… เผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพื่อเธอ
เผชิญหน้ากับทุกศึก
เพื่อความสุขเล็กๆ ของวัยผู้ใหญ่
ฉันจะ…
ฉันจะ… อยู่แนวหน้าเหมือนนักรบ
ต่อให้ฉันต้องรับมือกับโลกทั้งใบ
หรือวิ่งมาราธอนแล้วชนะ
ตะโกนออกมาว่า "นี่สำหรับเธอนะ ที่รัก!"
ฉันจะ… เผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพื่อเธอ
เผชิญหน้ากับทุกศึก
เพื่อความสุขเล็กๆ ของวัยผู้ใหญ่
ฉันจะ…
ฉันจะ… อยู่แนวหน้าเหมือนนักรบ
ต่อให้ฉันต้องรับมือกับโลกทั้งใบ
หรือวิ่งมาราธอนแล้วชนะ
ตะโกนออกมาว่า "นี่สำหรับเธอนะ ที่รัก!"
- ฉันชอบนะ - ฉันก็เหมือนกัน
- โอ้โห… - เพราะมาก
- ไม่ต้องคิดมากเลย
- เยี่ยมมาก - มันฟังดูดีเลยนะ
- เจ๋งใช่มั้ย - เด็ดมาก
- ดีจริงๆ - กดปุ่มบันทึกเลย
รีบบันทึกไว้เลยนะ ให้ตายสิ
นึกออกมั้ยว่าถ้ามันหายไปจะเป็นยังไง
- ไปกันเลยไหม - หนึ่ง สอง สาม แล้วก็…
เริ่มเลย!
ตั้งใจเล่นลูกแซกหน่อย
เข้าใจมั้ย
(ห้ามการมองโลกแง่ลบ)
บางครั้งผมรู้สึกเหมือนนักถ่ายภาพ แต่ไม่ใช่นักถ่ายภาพธรรมดาๆ
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชาย ในบทกวีของมาโนเอล เด บาร์รอส
ที่บอกว่าตัวเองเป็น "นักถ่ายภาพสิ่งที่มองไม่เห็น"
สำหรับผม การเขียนเหมือนเป็นพร ที่ให้ผมเดินทางข้ามเวลาได้
ตอนนี้ผมอยู่ตรงนี้
แต่ฉันก็สามารถกลับไปในอดีตและไปอนาคต
และแบ่งปันความรู้สึกตอนที่อยู่ที่นั่นได้
ผมเรียนรู้จากการดูแม่ทำงานกับดิน
หลังจากที่ผมได้อ่านว่ามันมีความหมายยังไง สำหรับแมนเดล่าที่ได้มีสวนอยู่ในคุก
ผมรู้สึกตื้นตันที่ได้รับรู้ว่าความคิดดีๆ หลายอย่าง
อาจจะถูกห่อหุ้มไว้ในเมล็ดพันธุ์
เป็นเพราะจาซิร่า แม่ของผม กับเนลสัน แมมนเดล่า
ที่สอนให้ผมเคารพกาลเวลา และเชื่อมต่อกับวงจรชีวิต
การยึดถือแนวคิดนี้มานานหลายปี
ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์พร้อม
ไม่มีอะไรในโลกจะสวยไปกว่านี้
จากก้นบึ้งของหัวใจฉัน
จากมุมที่ลึกที่สุดของตัวตนฉัน
แด่โลกที่ผุพังใบนี้
งานเขียนของฉันเหมือนจดหมายรัก
เด็กๆ เสียงหัวเราะ หน้าต่าง
การเกี้ยวพาราสี เปียผม ผ้าฝ้ายสีเหลือง
สีแดงของกระเบื้องหลังคา เสียงปะทุของเปลวไฟ
ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในภาพวาด
ความหวังวาดตัวมันเองด้วยสีน้ำ
เสียงเจื้อยแจ้วของวิทยุ ทีวีและละครน้ำเน่า
เสียงหึ่งๆ ของผึ้ง เสียงร้องของแกะ
ดังอยู่ในหู และชีวิตก็ดำเนินต่อไป
บนหินปูพื้น คนงานที่ตรากตรำ
คนขับรถใจร้อนคือจุดเริ่มของทุกอย่าง
ลมสงบลงสำหรับทุกเสียงที่แปลกใหม่
เครื่องเล่นแผ่นเสียงเล่นเพลงคลาสสิกเพราะๆ
มหานครที่น่าอึดอัด
พวกเขาคือคนตายในสุสานที่ไม่เคยแตะต้องกัน
แต่พวกเขาชนกับความฝันของใครบางคน
ฆาตกรวันอาทิตย์
หยุดทุกสิ่งที่สวยงาม
ทุกคนที่รู้สึกเหมือนกันก็เป็นเพื่อนฉัน
นี่เป็นคำจากก้นบึ้งของหัวใจฉัน
จากมุมที่ลึกที่สุดของตัวตนฉัน
แด่โลกที่ผุพังใบนี้
งานเขียนของฉันเหมือนจดหมายรัก
จากก้นบึ้งของหัวใจฉัน
นี่เป็นคำจากก้นบึ้งของหัวใจฉัน
จากมุมที่ลึกที่สุดของตัวตนฉัน
แด่โลกที่ผุพังใบนี้…
ผมชอบไปเดินในร้านแผ่นเสียงมือสองอยู่เสมอ
ผมจะตามหาแผ่นเสียงหลายชั่วโมง ด้วยเงินน้อยนิดที่ผมมี
จะผิดพลาดไม่ได้โดยเด็ดขาด
ผมอ่านรายละเอียดด้านหลังปกแผ่นเสียง
จนได้วิธีการที่เรียบง่ายแต่ได้ผลดี
ถ้ามีชื่อของคนคนนึงอยู่ ผมก็จะซื้อแผ่นเสียงโดยไม่ต้องกังวล
ชื่อของเขากลายเป็นตรารับประกัน เขาเป็นเทวดาผู้พิทักษ์ดนตรีชั้นดีในสายตาผม
ผมเลยเริ่มรวบรวมผลงาน ของนักดนตรีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้
วันนึงผมไปดูเพื่อนๆ ผมเล่น ที่เทศกาลบราซิลินไทม์
ที่ดีเจแร็ปกับมือกลองเล่นด้วยกัน
มีแต่พวกฝีมือจัดจ้านทั้งนั้น
ทุกท่านครับ…
ผมมีความยินดีและรู้สึกเป็นเกียรติ…
และมันคือความฝันของผมที่จะแนะนำให้คุณรู้จัก
หนึ่งในมือกลองที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์บราซิล
วิลสัน ดาส เนเวส!
(วิลสัน ดาส เนเวส มือกลองและนักแต่งเพลง)
ผมดูเขาจากแถวๆ ด้านหน้า แล้วก็ไม่หันไปมองคนอื่นเลย
ผมจ้องมองแต่ชายหัวล้านแสดงฝีมือ
ดูทะมัดทะแมงขณะที่เขาตีกลอง
หลายปีต่อมา ผมได้รับเชิญไปร่วมงาน
ที่ผมสามารถเลือกศิลปินคนไหนก็ได้ มาร่วมบันทึกเสียงด้วย
ศิลปินคนไหนก็ได้เลยนะ แต่ผมมีอยู่ในใจแล้ว
ผมนึกถึงชื่อบนปกแผ่นเสียงทันที
แต่ผมจะเสนออะไรให้
คนที่เคยอัดเสียงกับมือระดับพระกาฬ ของวงการดนตรีบราซิลมาแล้ว
ฉันต้องใช้ลูกไม้ ฉันแต่งเพลงที่มีวลี
จากเพลงที่เขาเคยบันทึกเสียงในอดีต เพื่อเป็นการยกย่องเขา
และนั่นก็ทำให้ผมได้เผชิญหน้า กับสุดยอดนักดนตรีแบบตัวเป็นๆ
และเราไม่เคยแยกจากกันอีกเลย
ผมช่างโชคดีจริงๆ!
ขอขอบคุณคุณวิลสัน สำหรับเพลงในตำนานของคุณ
เลนินญ่าอยากให้ฉันฟังเพลงนี้ แต่ฉันฟังแค่ตอนที่อัดเสียงเท่านั้น
(เซกา พาโกดินโญ่ นักร้อง)
วันรุ่งขึ้นฉันก็ลืมแล้ว
- จำไม่ได้ว่าเมื่อวานกินอะไรไป - จำวิลสัน ดาส เนเวสได้ไหม
วิลสันเพื่อนฉัน จำได้สิ
เราเดินสายทัวร์และทำงานด้วยกัน
- นายแต่งทำนองเพลงเหรอ - ใช่
ให้ตายสิ!
- งั้นก็ต้องลองฟังหน่อยแล้ว - ไม่ต้องห่วง
ฉันต้องฟังหน่อยแล้ว
เป็นเวลานานแล้วที่เราต่อสู้ เพื่อให้ศิลปะแขนงนี้เป็นที่ยอมรับ
เราสร้างมันขึ้นมาในช่วงหลายๆ ปีที่ผ่านมา
น่าจะสิบปีมาแล้วนะ เข้าใจมั้ย
ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา อาจจะก่อนหน้านั้นนิดหน่อยด้วย
เราไม่มีอะไรต้องพิสูจน์ให้ใครเห็น
แต่แน่นอนว่าศิลปะของเรา มีวิวัฒนาการตลอดเวลา
เราสามารถพัฒนารูปแบบของการนำเสนอ
และกำหนดโครงสร้างของดนตรีแร็ปบราซิลได้
เมื่อมีเพื่อนคุณ ก็มีทุกอย่าง
ผมสงสารพวกหน้าโง่ที่มายุ่งกับเรานะ
ผมมีความคิดนี้มาห้าปีแล้ว
ก่อนที่มันจะแย่ขนาดนี้ซะอีก
ผมรู้ว่าเราต้องการยึดอะไรสักอย่างเอาไว้
มีค่านิยมบางอย่างที่ต้องสะสาง
อย่างเช่นความสำคัญของการเชื่อมั่น
เพลงนี้ทำฉันพังพินาศแน่
มันเหมือนเวลาไต่เขา ถ้าเชือกยาวไม่พอก็ตาย
(อาวูอาแฟชั่นโชว์ ปี 2017)
น่ากลัว แม้ความมืดมนจะรออยู่ข้างหน้า
ให้ตายสิ เกือบลืมไปแน่ะ
ผมออกแบบเสื้อผ้าเป็นครั้งคราวด้วยนะ แล้วเราก็จัดแฟชั่นโชว์
ตอนนั้นดึกแล้ว และผมก็กำลัง เตรียมของบางอย่างสำหรับงานแฟชั่นโชว์อยู่
งานรอบที่แล้วน่าทึ่งมาก
เราจัดงานเพื่อให้เกียรติดนตรีแซมบ้า
บนรันเวย์ที่สำคัญที่สุดในบราซิล
เรานำเสนอแม่ของผม คุณจาซิร่า
ฟาบิอานา คอซซา และวิลสัน ดาส เนเวส
ทุกท่านครับ วิลสัน ดาส เนเวส แซมบ้ามาร่วมกันเราด้วย!
ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม ที่ได้นำเสนอบุคคลที่คุณชื่นชมด้วยดอกไม้
ในขณะที่พวกเขายังดมมันได้
คืนนั้นมีคนโทรเข้ามาตอนที่ผมทำงานอยู่
เมียผมเอาโทรศัพท์มาให้ผม พร้อมกับใบหน้าที่เครียด
ผมรับสายและเพื่อนผม ที่ชื่อมาร์กาเรตก็บอกข่าวเศร้า
นักดนตรีที่รักของเรา วิลสัน ดาส เนเวส
ได้จากเราไปแล้ว
ผมร้องไห้อยู่หลายวัน
แต่ความเศร้าอยู่กับผมได้ไม่นาน ก็ถูกแทนที่ด้วยความทรงจำตลกๆ
ฉันจำได้ว่าเขาพูดว่า
"มีแต่คนชั่วเท่านั้นที่ตาย ไอ้หนู!"
ซึ่งวิลสันก็พูดถูกเหมือนเคย
ไม่กี่เดือนต่อมา ผมก็ดึงเทปที่เขาเคยส่งมาให้ออกมา
แล้วก็ฟังได้โดยไม่ร้องไห้
ผมฟังทุกเพลงของเขาโดยไม่ได้หยุด
ทิอาโก จาเมเลากับผมไปที่สตูดิโอ แล้วก็พยายามเรียบเรียงเสียงประสานมัน
พออยู่ในสตูดิโอ
มีบางช่วงที่เหมือนความฝัน ตอนที่เราหาคอร์ดอยู่เป็นเวลานาน
แล้วพอผมตื่นจากภวังค์ เราก็ได้วงกลมที่สมบูรณ์
เสียงเพลงของเขาดังไปทั่วสตูดิโอ
และผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าเขาอยู่กับเรา
ผมยิ้มขณะที่คิดว่า
"เมื่อคุณมีเพื่อน คุณก็มีทุกอย่าง"
เมื่อมีเพื่อน คุณก็มีทุกอย่าง
ถ้าคุณตกบ่อนํ้า เขาก็ช่วยคุณจากก้นบ่อ
ความรู้สึกสุดแสนน่าทึ่ง จนความเครียดทั้งหลายก็หายเป็นปลิดทิ้ง
มันเป็นที่ที่ปลอดภัย ยามที่อะไรๆ บ้าคลั่งเกินไป
เมื่อมีเพื่อน คุณมีทุกอย่าง
เมื่อกระสุนบินปลิวว่อน พวกเขาจะกลายเป็นเกราะกำบัง
พร้อมสำหรับทุกอย่างจริงๆ พร้อมทุกเมื่อ
เป็นไหล่ให้ซบหลังวันสิ้นโลก
เป็นพี่เป็นน้องเหมือนคลานตามกันออกมา
เป็นสิ่งที่หาได้ยากในโลกนี้
ฉันเจอความลำบากมากมาย
แต่ฉันกลับมาแล้ว และฉันจะเดินหน้าต่อ
มันศิลปะบาโรก โรโคโคที่มีอเลฮาดิญโญเป็นใหญ่
ของขวัญจากพระเจ้า เสียงหัวเราะมากมาย
เหมือนในคำสอน
ฉันเคยถามอ็อกซาลากับพระแม่มารีย์
นี่ ตอนนี้คุณอยู่ชั้นไหน สักวันจะได้แวะไปหา
นี่เป็นเนื้อร้องท่อนโปรดของผม
คุณวิลสันตายไปแล้ว
ผมเลยถามว่า "ตอนนี้คุณอยู่ชั้นไหน"
ส่วนที่ผมชอบจนถึงตอนนี้…
เจอเรื่องพวกนี้แล้วทำให้ผมคิดถึง ออสวาลด์ เด อันดราเด
ซึ่งเป็นคนหัวสมัยใหม่อีกคน
ในแอนโตโพฟาติก มานิเฟสโต ของเขา ก็บอกไว้แบบนั้น
"คนอื่นๆ ก็คือคนที่ฉันสนใจ"
ถึงอย่างไรการเป็นอยู่ของเรา ก็ไม่มีความหมายถ้าไม่มีคนอื่น
แซมบ้ารู้เรื่องนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ
(องก์ที่สอง รดนํ้า)
ไฮเม เด อัลเมดา เป็นกัปตันทีมฟลาเมงโก
แชมป์ห้าสมัยกับทีมของเขา
ในระหว่างการฝึกครั้งนึงของเขา
ครอบครัวของไฮเมได้ข้อเสนอ จากหนึ่งในผู้จัดการของสโมสร
เขาอยากให้น้องสาวของไฮเม ไปทำงานเป็นแม่บ้านที่บ้านของเขา
หลายปีต่อมาในระหว่างการสัมภาษณ์
เด็กผู้หญิงจะเล่าเรื่องแบบนี้
"เราเพิ่งเสียพ่อไป
ฉันเป็นพี่เลี้ยงดูแลลูกให้ผู้หญิงรวยๆ อยู่พักนึง
เด็กผิวดำเริ่มทำงานตั้งแต่ยังเด็กๆ
ผู้จัดการของทีมฟลาเมงโก เสนองานให้ฉันทำที่บ้านเขา
ให้ฉันเป็นแม่บ้าน ซึ่งก็กลายเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน
ฉันสู้ขัดขืนจนพวกเขาต้องพาฉันกลับมา"
เด็กคนนั้นเติบโตแล้ว
เธอเรียนคณะปรัชญาและประวัติศาสตร์
เธอกลายเป็นคนมีความคิดแตกฉาน
และเป็นข้อมูลอ้างอิง สำหรับคนเก่งๆ ในยุคของเราหลายคน
ผ่านความคิดอันงดงามและทรงพลังของเธอ
เธอชื่อเลเลีย กอนซาเลซ
ชาวอียิปต์เป็นคนดำ
ดังนั้นอารยธรรมอียิปต์
อารยธรรมแรกที่เกิดขึ้นบนโลก
ถ่ายทอดความรู้ทั้งหมด
กับสิ่งที่เรียกว่าอารยธรรมตะวันตก
(ชาวปานามา… การบุกรุกของอเมริกา…)
ฉันรู้สึกอึดอัดใจเสมอเพราะ…
(แองเจล่า เดวิส นักปรัชญาและนักเคลื่อนไหว)
ฉันรู้สึกว่า
ฉันถูกทำให้กลายเป็นตัวแทนคตินิยมสิทธิสตรี
แล้วทำไมในเมื่อคุณอยู่ในบราซิล
ถึงต้องมองไปที่สหรัฐอเมริกา
ฉันไม่เข้าใจ
ฉันคิดว่าฉันได้เรียนรู้จากเลเลีย กอนซาเลซ
มากกว่าที่พวกคุณจะได้เรียนรู้จากฉันอีก
สำหรับเลเลีย กอนซาเลซ
การมีส่วนร่วมหลักๆ ของคนผิวดำ
สร้างวัฒนธรรมบราซิลขึ้นมา
ผลก็คือ แถวนี้เราไม่พูดภาษาโปรตุเกส
เราพูดภาษาท้องถิ่นของเรา
หลายคนเชื่อว่าเลเลียเป็นผู้บุกเบิก การศึกษาด้านอำนาจทับซ้อน
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เอกลักษณ์ทางสังคมคาบเกี่ยวกัน
และเกี่ยวพันกับการกดขี่ทางโครงสร้าง
(การกดขี่ทางเชื้อชาติ เซ็กส์ และชนชั้น)
ทฤษฎีที่เพิ่งเป็นที่นิยมในสังคมเรา
มาร่วมกันต่อสู้เถอะ สหาย!
เพื่อให้การแสวงหาประโยชน์ และการกดขี่ในประเทศของเราจะได้หมดไป
บราซิลไม่ใช่ประชาธิปไตยทางเชื้อชาติ
ก่อนที่มันจะกลายเป็น ประชาธิปไตยทางเชื้อชาติที่แท้จริง
ประเทศของเราต้องเป็น ประชาธิปไตยอย่างมีประสิทธิภาพก่อน
การกดขี่ผู้หญิงผิวดำนั้นยากยิ่งกว่า…
(ต่อต้านการแสวงหาประโยชน์กับหญิงผิวดำ)
เพราะมันมีประเด็นของการเลือกปฏิบัติ ทางเพศ ชนชั้นและเชื้อชาติร่วมอยู่ด้วย
พวกเขาถูกเลือกปฏิบัติมากกว่าสามเท่า
ในประวัติศาสตร์เกือบ 450 ปี
เมืองเซาเปาโลมีผู้หญิงผิวดำแค่สองคน
ที่เคยได้รับเลือกเข้าสภา
ผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกคือธีโอโดซินา ริเบโร
และคนที่สองก็เป็นศิลปินแซมบ้า…
(เลซี บรันเดา นักร้องและนักแต่งเพลง)
ซึ่งได้แสดงคอนเสิร์ต ในโอเปร่า เฮ้าส์เมื่อปี 1975
และเป็นเจ้าแม่แห่งแร็ป ชื่อเลซี บรันเดา
ผู้นำคนใหม่กำลังก้าวขึ้นสู่
เขาปาอู ดา บันเดียรา
ผู้นำคนใหม่กำลังก้าวขึ้นสู่
เขาปาอู ดา บันเดียรา
ปรบมือกันหน่อย!
ตามที่ผมมอง ความสำเร็จของเลซีเป็นที่ชื้นชม…
(ผู้หญิง คนดำและการรักร่วมเพศ)
พอๆ กับตอนที่เธอกลายเป็น นักแต่งเพลงผู้หญิงคนแรกของมังเกรา
ปฏิกิริยาตอนแรกก็เป็นอย่างที่คาดเอาไว้
ผู้หญิงคนนึงอยากเข้าร่วม กับนักแต่งเพลงมังเกราแบบดั้งเดิม
ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเคยพยายามมาก่อน
ตอนที่ฉันทำ ฉันก็อธิบายสิ่งที่อยากจะบอก
แล้วก็สามารถโน้มน้าวสุภาพบุรุษเหล่านั้นได้
แคนดิอาเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมศิลปะเพื่อสันทนาการ สำหรับคนผิวดำชื่อโรงเรียนแซมบ้าคิลอมโบ
มันไม่ใช่แค่โรงเรียนสอนแซมบ้า
อย่างที่ชื่อโรงเรียนเกริ่นไว้
คิลอมโบยืนหยัดเพื่ออิสรภาพ ในช่วงหลายปีที่เป็นผู้นำ
ทั้งในแง่ร้อยแก้วอย่างเช่น "อาโอ โปโว เอ็ม ฟอร์มา เด อาร์เต"
และในรูปแบบร้อยแก้ว โดยการสนับสนุนผู้มีสติปัญญา
อย่างเช่น เอลตัน เมดิโรส, เปาลินโญ ดา วิโอลา,
วิลสัน โมเรรา และเน โลเปส
มันเป็นโรงเรียนวัฒนธรรมป็อปอย่างแท้จริง
ศาสตราจารย์เลเลีย กอนซาเลซ ก็เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนี้
เลเลียชวนแคนดิอาให้นั่งในรถเก่าๆ ของเธอ
เพื่อร่วมทริปสำคัญไปเซาเปาโล
แคนดิอาสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว
เขาเลยไม่ได้ไปด้วย
รถเก่าๆ ของเธอทำให้เธอผิดหวัง และพังระหว่างทางด้วย
(สนามบิน)
แต่นั่นไม่ได้ทำให้เลเลีย กอนซาเลซมาที่นี่
เพื่อเป็นตัวแทนของแคนดิอาและคิลอมโบ
จุดหมายของเธอคือบันไดหน้าตึกนี้
เธอเข้าร่วมการประท้วงขององค์กร
ที่จะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ของเราเป็นครั้งแรก
มันคือรากฐานของยูไนเต็ด แบล็ก มูฟเม้นต์
(เพื่อความเสมอภาคทางเชื้อชาติ)
แต่ยังมีอะไรมากกว่านั้น
สี่สิบปีก่อนการชุมนุม
หน้าโอเปร่า เฮ้าส์ในปี 1938
งานฉลองครบรอบ 50 ปีของการเลิกทาส
ซึ่งจัดโดยสมาชิกที่เหลือ ของกลุ่มบราซิลเลี่ยน แบล็ก ฟรอนต์
ได้มีการวางแผนให้จัดบริเวณโอเปร่า เฮ้าส์
แต่สุดท้ายก็ไม่มีการจัด
ทั้งที่มีความพยายามอย่างเต็มที่
โดยมาริโอ เด อันดราเด หัวหน้าฝ่ายวัฒนธรรมประจำเทศบาลในตอนนั้น
ซึ่งเป็นคนหัวสมัยใหม่คนโปรดของเรา
ความจริงที่ว่าเราได้อยู่ในที่แห่งนี้
ซึ่งบรรพบุรุษของเราเคยได้รับการปฏิเสธ
ก็ต้องขอบคุณหยาดเหงื่อและสายเลือด ของผู้คนรุ่นก่อนหน้าเรา
ในยุคเผด็จการทหารรุ่งเรือง มีผู้คนมากมาย
ที่กล้าหาญพอที่จะลุกขึ้นสู้
ต่อต้านรัฐของบราซิล และการเหยียดเชื้อชาติที่ทารุณโหดร้าย
และพูดว่าประเทศนี้ต้องยอมรับ
คนผิวดำที่มีตำแหน่งผู้นำในสังคมบราซิล
คนที่มาที่นี่วันนี้
บางคนเคยอยู่ที่บันได หน้าโอเปร่า เฮ้าส์เมื่อปี 1978
เพื่อต่อสู้กับการเหยียดผิว
นี่เป็นช่วงเวลาที่วิเศษสำหรับผมเพราะคุณอยู่ที่นี่
เพราะการที่เรามาที่นี่ คือความสำเร็จทางประวัติศาสตร์
ผมอยากขอให้พวกเขายืนขึ้น…
พี่น้องของเราจากยูบีเอ็ม
บนบันไดด้านหน้านี้
จากตรงนี้ในเซาเปาโลไปจนถึงบราซิล
ยูไนเต็ด แบล็ก มูฟเม้นต์จะยืนหยัดต่อสู้ต่อไป
ขอบคุณมากครับ
ปราศจากความฝัน ปราศจากการดิ้นรน
สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ก็เป็นไปไม่ได้
ผมขออุทิศเพลงต่อไปให้พวกเขา
ผิวลูอันดาของฉัน ล็อบบี้อรูดันดา
เหมือนทีชัลลา วาคันดา พิษงูแบล็กแมมบา
แถบลูกปืนมากมาย ที่นี่มีกฎอะไร
คืนนี้จะเห็นเลือดมากกว่าที่โรงแรมรวันดา
ยุคนี้เริ่มต้นอย่างป่าเถื่อน
เสือดำออกเพ่นพ่าน โชว์กรงเล็บ
ฉันใช้คํ่าคืนเป็นการอำพราง
ฉันเป็นผู้ล้างแค้น ล้างแค้นให้ผู้คนที่ถูกฟาดฟัน
นายทำรัฐประหาร ฉันก่อวินาศกรรม
ลึกลับดั่งเทพเจ้านับพันองค์ในวิหารแพนธิออน
กล้าหาญ ฉันฆ่าผู้ตั้งรกราก จนพบจุดจบดุจสิงโตซาโว
ฉันลุยลึก แบบหยุดไม่อยู่ โหดยิ่งกว่า
ปuศาจ กะโหลก ไวเบรเนียม ฉันสับนายเละเป็นเสี่ยงๆ
ว่องไวดุจยูเซน โบลท์ หนึ่งหมื่นโวลต์
เสียงปรบมือจากบรรพบุรุษ ฟังทา-เนฮิซิแบบไม่มีโค้ช
ความจำยาวนาน โกรธแค่สั้นๆ ฉันเป็นแบบนี้
มีข่าวลือว่าฉันกลับมาเหมือนปืนกล
มุ่งมั่น เฉียบคมและเยือกเย็น
ถ้าเรื่องมันวุ่นวาย เราก็ถอยร่น
- ดั่งเสือดำ - ฉันกลับมาแล้ว
ดั่งเสือดำ
มุ่งมั่น เฉียบคมและเยือกเย็น
ถ้าเรื่องมันวุ่นวาย เราก็ถอยร่น
- ดั่งเสือดำ - ฉันกลับมาแล้ว
ดั่งเสือดำ
ดอร่า มิลาเจอยู่บนหลังคาของฉัน
โผล่มาที่ฐานแบบนิกกี้ มินาจ มันเป็นแค่ภาพลวงตา
เครื่องบินเจ็ท บินสูงบนฟ้า
คุณสป็อกช่างสุดยอด กรีนแลนเทิร์น ฉันก็สุดปลื้ม
ทะเลแดงแห่งใหม่ คือการข้ามครั้งใหม่
เพื่อให้คนเห็นราชาในกระจก ที่ปากกาฉันสร้างสรรค์
ถนนวูแทง ซูเปอร์แมน เทคโนโลยีลํ้ายุค
เป็นสัญลักษณ์เหมือนไกด์ในคํ่าคืนหนาวเหน็บ
ฉันจะขยี้พวกที่ล้อเลียนวัฒนธรรมคนดำ
เพื่อนซี้คาสปารอฟและเขียนเช็ค
ฉันยืนหยัดต่อต้านนายทาส อินดี้บนเส้นทางของฉันเอง
ฉันเฉียบแหลม รอคอยเวลาของฉัน ไม่ทำตัวงี่เง่า
ถ้าคุณมาแบบสแตน ลี เหมือนสไปก์ ลี แนวบรูซ ลี
ผมจะพาบราซิลไปแบบเมาริซิโอ คูบรัสลีย์
อย่างโซแลงก์ในเพลง อะ ซีท แอ็ท เดอะ เทเบิล ผิวดำหรือผิวเข้ม
ถ้าไม่แน่ใจก็โทรหาเจ้าหญิงสิ
รู้จักตัวเอง พึ่งพาตัวเอง กระแสแห่งเวลา
เหมือนตัวอย่าง ดั่งเช่นพระพุทธเจ้า
ความรักที่เติมเต็มหนังสือได้เป็นพันเล่ม เหมือนกาโบหรือเนรูด้า
ใครก็ตามที่แต่งงานกับพายุ ไม่สนเรื่องร่ม เข้าใจมั้ย
มุ่งมั่น เฉียบคมและเยือกเย็น
ถ้าเรื่องมันวุ่นวาย เราก็ถอยร่น
คืนนี้จะอยู่ในใจเราทุกคนตลอดไป
จริงๆ นะ
เพื่อเตือนเราว่าอิสรภาพไม่ได้อยู่ถาวร
เราต้องต่อสู้เพื่อมันเสมอ
และเราจะสู้เพื่อมันต่อไป
เหมือนรถแทรกเตอร์ หลีกทางเราซะ
มุ่งมั่น เฉียบคมและเยือกเย็น
ถ้าเรื่องมันวุ่นวาย เราก็ถอยร่น
- ดั่งเสือดำ - ฉันกลับมาแล้ว
ดั่งเสือดำ
พลังของสัญลักษณ์
หนุ่มสาวพวกนั้นทำอะไรกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันคือการปกครองแบบเผด็จการ
ในประเทศที่ฆ่าคนผิวดำได้โดยไม่กระพริบตา
วันรุ่งขึ้น พวกเขาอาจติดคุกหรือถึงตาย
แต่พวกเขาก้าวข้ามความกลัว
และยืนอยู่บนบันไดข้างหน้า เพื่อสร้างสัญลักษณ์การต่อสู้อันทรงพลัง
และการรวมตัวต่อต้านการเหยียดผิว
(วันแห่งการเรียกร้องเพื่อคนผิวดำ)
ในสายตาของทหาร การต่อต้านการเหยียดผิวเกี่ยวพันกับคอมมิวนิสต์
ซีโมนาลต้องไปที่กรมตำรวจ เพราะเขายกย่องมาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์
ถ้าได้รับอนุญาต ผมอยากจะร้องเพลงนี้
ผมขออุทิศให้ลูกชายของผม…
หวังว่าในอนาคต
เขาจะไม่ต้องเผชิญกับปัญหาที่ผมเคยเจอ…
และบางครั้งก็ยังต้องเผชิญอยู่
ทั้งๆ ที่ผมก็เป็นตัวของผมเอง
ใช่แล้ว ฉันผิวสีเข้ม
เพื่อนพ้องผิวสีเดียวกัน
สิ่งที่อยากขอ คือขอให้ต่อสู้
สู้ต่ออีกหน่อย
สงครามใกล้จะจบแล้ว
สำหรับคนดำทุกคนที่จากไป
คนดำอีกคนจะมา
เพื่อต่อสู้และหลั่งเลือดหรืออาจจะไม่
เสียงเพลงมันกึกก้องไปไกลนะเพื่อน
จงฟังเสียงนี้
จงสู้เพื่อเรา
การต่อสู้เพื่อคนผิวดำ…
แต่มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นจากเรื่องนั้น
มันทำให้ผมรำคาญนะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหม่
ตั้งแต่ตอนที่ชาวแอฟริกันเริ่มถูกลักพาตัว
และถูกพาไปปล่อยในถิ่นที่พวกเขาไม่รู้จัก
พวกเขาต้องจัดรูปแบบ องค์กรโดยรวมของพวกเขาใหม่
ตัวอย่างเช่นกลุ่มภราดรภาพทางศาสนา ในศตวรรษที่ 17
คนผิวดำมีการรวมกลุ่มกัน ระดมทุนกันนิดหน่อย
ซื้ออิสรภาพให้กันและกัน
นั่นคือวิธีที่พวกเขาทำ
พวกเขาค่อยๆ สร้างชุมชนเพื่อสวัสดิการร่วมกัน
อริสโตแครตาเป็นสโมสรที่สร้างโดยคนผิวดำ
แต่มันไม่ได้เลือกปฏิบัติเหมือนสโมสรคนขาว
ซึ่งไม่อนุญาตให้คนดำมีส่วนร่วม
ใครก็ตามที่อยู่ในสถานที่นั้นก็สนุกได้
คุณเลยเอาสิ่งที่กลุ่มภราดรภาพทางศาสนาทำ
เอาสิ่งที่อริสโตแครตาทำมาใช้
แล้วมันพาเราไปไหนเหรอ ไปสู่รุ่นพ่อแม่ของเราไง
- เคยมาที่นี่มั้ย - ครั้งแรก
งานนี้เป็นเรื่องแล้วสิ
- ครั้งแรก - นายไม่เคยมาเลยเหรอ
ไม่เคยแม้แต่มาถ่ายรูปด้วยซํ้า
(เจ ซานติอาโก นักร้อง)
- ไม่เคยมาเที่ยวเลยเหรอ - ไม่เคย
ได้เลย…
จากนี้ไป มันเป็นของเรา
ฉันเป็นเด็กบราซิลผิวเข้ม เข้าใจมั้ย
แล้วเราก็ต้องพยายามพูดยํ้ากันต่อไป
เพื่อให้รุ่นต่อๆ ไปลุยหนักขึ้น
เวลาคนดำถูกเรียกว่าลิง คนจะมองพวกเขาเพื่อดูปฏิกิริยา
แต่เราควรถามคนขาวว่า
"นี่ผ่านมา 500 ปีแล้ว คุณยังทำแบบนั้นอยู่อีกเหรอ"
ฉันไม่ใช่เป้าของพวกเหยียดผิว แต่เป็นฝันร้ายของพวกเขา
ฉันรอดเงื้อมมือมัจจุราชมาได้ ตอนนี้รู้แล้วว่าจะมุ่งหน้าไปทางไหน
นี่ไม่ใช่โชคช่วย ฉันอยู่ที่ที่อยากอยู่มาตลอด
ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น
- อย่าว่าแต่ตำรวจเลย - ช่างหัวมัน
เงินในกระเป๋าฉัน หัวใจหยุดเต้น
ช่วงก่อนมีโชว์
ก่อนจะคุยโว
ฉันอยู่กับเพื่อนซี้ ก่อนจะมีคนฮือฮาและอิจฉา
ฉันรอดเงื้อมมือมัจจุราชมาได้ ตอนนี้รู้แล้วว่าจะมุ่งหน้าไปทางไหน
- นี่ไม่ใช่โชคช่วย - โอเค
ความแค้นไม่รู้จบ
ฉันทำให้ศรัทธาดังกึกก้องเหมือนอยู่ในโบสถ์
ศักดิ์สิทธิ์อย่างโทราห์ ร้ายกาจดุจงูเห่า
ปลาฉลามที่กระหายหาความรู้จากโลกตะวันออก
เพลงของฉันทำให้ มหาสมุทรแอตแลนติกเป็นอนุภาคควอนตัม
- หาฉันให้เจอในทุกๆ พายุ - เสียงของบรรพบุรุษ
ความกล้าหาญไม่อาจวัดได้ในยามสงบ
- สไตล์พระเยซู 2.0 - พับผ่าสิ พระเยซู 2.0
ฉันเดินบนน้ำแห่งความเศร้าที่หลงลืม เดินไปจากกฎที่คอยบังคับ
ฉันเคยไม่มีค่าอะไร วันนี้ไม่มีที่สิ้นสุด
รู้สึกเหมือนสิ่งประดิษฐ์ที่ว่างเปล่า
ไม่อวดดี แค่ดูดี
ดูสิว่าเพลงเปลี่ยนท้องถนนไปยังไง
จากฐานอิสระไปจนถึงจังหวะในแฟ้ม โลกรับมือเราไม่ได้
คนระดับฉันบินด้วยความเร็วแสง ปิงปอง
เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ใจฉันกำลังฉลอง
หยินกับหยางปรับสมดุล
เหมือนคนทำหนัง ฉันมองหาช่องว่าง ฉันโดดเด่นกว่าปาร์ตี้
เล็งไปที่หัว แล้วเล่นงานแบบคิมจอง
ฉันตัดสินใจว่านายจะรับมือกับราชา
หรือคิงคอง
เหมือนทองแอซเท็ก ฉันมาจากชีวิตที่แห้งแล้ง ทุกอย่างเหมือนทะเลทรายซาฮาร่า
ความอุดมสมบูรณ์คือเป้า ดั่งเมกกะ
ฉันคือโทมัส ซันการา ฉันเผชิญหน้าและสร้างใหม่
เหมือนทารกที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในจิ๋ม
ส่วนผสมของวิวารา เชวารา เลบารา
ปากกาฉันกับ "ประวัติศาสตร์สีขาว"
และโลกก็ตะโกนว่าอย่าหยุดๆ
เลิกเล่นละครได้แล้ว
บอกเลยนะ หยุดซะ แล้วไตร่ตรองให้ดี
ฉันเดินหน้าต่อ ขอลุย พวกเขาเรียกมันว่าแนวคิด
ฉันเอาหัตถ์พระศิวะมาด้วย
นี่คือพระเจ้าที่พูดผ่านเพื่อนๆ ของฉัน
ฉันเล็งและฆ่าพวกบ้าเหยียดผิว
มีแต่คนทางเหนือที่รอดมือมัจจุราช รู้ว่าไม่ใช่โชค แต่เป็นมือของเอชู
ฉันใส่สูทเพื่อกวนโอ๊ยพวกเขาเล่น
ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือจะมาโค่นล้ม
ทุกอย่างคือนรก ฉันเลยพลิกมันกลับ
เป้าหมายคือนิรันดร์ ไม่มีวันสิ้นสุด
(องก์ที่ 3 เก็บเกี่ยว)
รู้นะว่าเมื่อไหร่ที่แม่หรือป้าๆ ในหมู่บ้าน
เวลาผู้หญิงผิวดำบอกเราว่า
"แกเป็นคนดำเพราะฉะนั้นต้องทำให้ ดีกว่าคนอื่นสิบเท่าเพื่อให้คนเห็นว่าเท่าเทียม"
ฉันคิดว่าเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นนะ เราต้องเรียนให้หนักขึ้นสิบเท่า
เพราะสังคมนี้ก็เหมือนพิ้นที่ที่เต็มไปด้วยทุ่นระเบิด ซึ่งชีวิตเป็นสิ่งไร้ค่า
เวลาเราตาย คนก็รู้สึกเศร้า เป็นระยะเวลาที่สั้นกว่า รู้รึเปล่า
ถ้านายทำพลาดซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน
คนอื่นก็จะให้อภัยยากกว่าถ้านายผิวดำ
(บราซิล)
เมื่อศิลปินดังๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจ จากแนวอนาคตนิยมฝรั่งเศส
เปิดตัวลัทธิสมัยใหม่ในประเทศเรา
ปัญญาชนคนดำในฝรั่งเศส
มีส่วนร่วมอย่างมาก ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ด้วยคำที่มีห้าตัวอักษรซึ่งบางครั้งก็ใช้เป็นการดูถูก
และบางครั้งก็เพื่อแสดงความรัก
แต่จุดประสงค์หลักของมัน คือการแสดงความภาคภูมิใจ
คำนั้นก็คือ "นิโกร"
และอุดมการณ์ทุกอย่าง ที่มันสื่อออกมาในรูปแบบต่างๆ
เนกริทูดหรือ "ความเป็นคนดำ" ซึ่งคุณเขียนเป็นตัวหนาได้เลย
(ไอเม เซไซรี)
ที่นี่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยน โศกนาฏกรรมให้เป็นพลัง
อย่างเร่งด่วนพอๆ กัน
หนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของความฝันนี้ คืออับดิอัส โด นาสซิเมนโต
โดยเฉพาะตอนที่เขาก่อตั้ง โรงละครทดลองของคนผิวดำ
ซึ่งเปิดโอกาสใหม่ๆ
ในการทำให้วัฒนธรรมและคุณค่า ของสังคมคนบราซิลผิวดำเข้มเข็งขึ้น
ครั้งนึงตอนที่เขาอยู่ต่างประเทศ อับดิอัสได้ไปดูละคร
ซึ่งตัวแสดงหลักรับบทโดยคนขาวที่ทาหน้าสีดำ
ทันทีที่เห็น เขาก็ตัดสินใจ สร้างคณะละครเพื่อคนผิวดำ
เพื่อต่อสู้กับการเหยียดผิว
ผมจำได้…
ว่ามีคนหลายคน…
ที่มาให้คำแนะนำ…
(อับดิอัส นาสซิเมนโต นักแสดงและนักเคลื่อนไหว)
ว่าอย่าทำแบบนี้
แนะนำว่าผมไม่ใช้คำว่า "คนดำ" ในชื่อ
เพราะนั่นจะทำให้เกิดความคิดริเริ่มของผม
ล้มเหลวก่อนที่มันจะสำเร็จ
ก่อนที่มันจะเริ่มด้วยซํ้า
ในแง่มุมนั้น
ผม…
ยืนกรานอย่างหนักแน่น…
ว่ามันต้องเป็นโรงละครของคนดำ
โรงละครของคนผิวดำ
นักแสดง ศิลปินเก่งๆ กวี นักประพันธ์ นักเขียนบท
อาจารย์และนักการเมือง
เขาเคยผลิตละครข้างในเรือนจำคารันดิรูด้วย
โดยให้นักโทษเป็นนักแสดง
อับดิอัส โด นาสซิเมนโต เป็นทุกอย่างที่ผมเกริ่นไว้
โดยที่ไม่ได้ละทิ้งงานด้านการเคลื่อนไหว เพื่อสิทธิมนุษยชนของคนผิวดำเลย
ในงานศิลปะของเขา เขาอุทิศให้กับคนอย่าง ลูอิส กาม่า
กวีผู้รณรงค์ให้เลิกทาสและทนาย
นักอนาคตศาสตร์ตัวจริง
ซึ่งน่าจะเรียกได้ว่าเป็นรุ่นบุกเบิกของเนกริทูด
หลายทศวรรษก่อนที่คำนี้จะมาถึงประเทศเรา
เหมือนที่แคนดิอา กับเลเลีย กอนซาเลซทำกับคิลอมโบ
อับดิอัสใช้ศิลปะเพื่อเชิดชูวัฒนธรรมของเรา
เพื่อผลักดันให้มันเป็นมากกว่าแค่ความบันเทิง
และเปลี่ยนมันให้เป็น เครื่องมือทางการเมืองที่ทรงพลัง
โรงละครทดลองของคนผิวดำ ยังได้แนะนำให้โลกรู้จักกับ
นักแสดงคุณภาพดีที่ชื่อรูธ เด ซูซาด้วย
เมื่อฉันคิดถึง รูธ เด ซูซา…
(เลเลีย กอนซาเลซ ศาสตราจารย์และนักเคลื่อนไหว)
ฉันก็ตระหนักว่าถ้าพรสวรรค์ของเธอ ถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่
ในฐานะนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมอย่างที่เธอเป็น
เธอจะกลายเป็นนักแสดงหญิง
ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการทีวีบราซิลอย่างแน่นอน
เพราะแม้ว่าตอนนี้เธอออกทีวีซะเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอก็เล่นหนังด้วย
รูธ เด ซูซาเป็นสตรีผิวดำหมายเลขหนึ่ง ของวงการละครเวทีบราซิล
นักแสดงหญิงผิวดำคนแรกที่ได้รับบทนำ ทางทีวีของบราซิล
สตรีผิวดำหมายเลขหนึ่งของวงการภาพยนตร์
เธอได้ทุนและเรียนที่ฮาวเวิร์ดและฮาร์วาร์ด
เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวบราซิลคนแรก ที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลสิงโตทองคำ
ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส
ถ้านั่นไม่ใช่ลํ้ายุค ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว
เราไม่มีเงินจะสร้าง ดิ เอ็มเพอเรอร์ โจนส์ ละครเรื่องแรกของฉัน
(รูธ เด ซูซา นักแสดง)
เราไม่มีเงินและไม่มีสถานที่จัด
และฉันก็พูดโดยไม่ลังเลเลยว่า "ไปขอใช้โอเปร่า เฮ้าส์กันเถอะ"
ฉันคิดว่ามันสวยมาก
เราเลยไปหานายกเทศมนตรี และเขาก็บอกให้วันที่ 25 พฤษภาคม…
วันที่ 8 พฤษภาคมสิ วันสงครามหยุด
วันที่สงครามยุติ
ฉันประทับใจมาก มีการจุดพลุอยู่ข้างนอกด้วย
ฉันเลยบอกว่าพวกเขากำลังฉลอง บทบาทแรกของฉัน
ด้วยศรัทธาของผู้เล่นที่นั่งดูสถานการณ์
จากม้านั่งตัวสำรอง
เป้าหมายที่เราต้องการมากที่สุด…
(ลาริสซ่า ลูซ นักร้อง)
บอลบนเสา
เดิมทีเพลง "อิสมาเลีย" เขียนเอาไว้ เพื่อให้นักแสดงผู้ยิ่งใหญ่สองคนของเรา
ซึ่งคือ รูธ เด โซซา และเฟอร์นันดา มอนเตเนโกรร้องเพลงคู่
แต่น่าเศร้าที่รูธ เด โซซาจากเราไป ขณะที่เราไปทัวร์คอนเสิร์ตในยุโรป
ไม่กี่อาทิตย์ก่อนเราจะเริ่มบันทึกเสียง
แม้แต่ความฝันของเราก็ไม่ไร้อุปสรรค…
มีพิธีฝังศพรูธ เด โซซาในริโอ เด จาเนโรวันนี้
เธอเป็นนักแสดงผิวดำคนแรกที่ขึ้นแสดงบนเวที
ของริโอ เด จาเนโร โอเปร่า เฮ้าส์
ความสุขของคนขาวสมบูรณ์แล้ว
ความสุขของคนดำ
แทบจบสิ้น…
ไม่มีใครเดินเข้ามาในสตูดิโอ แล้วพูดว่า "ตกลงเราจะทำแบบนี้นะ"
เข้าใจมั้ย มันเป็นกระบวนการลองผิดลองถูก
ผมกับนาเว่ทำงานด้วยกันมา 12 ปีแล้ว
นายแต่งจังหวะนั้นแล้ว
(นาเว่ โปรดิวเซอร์)
ตอนแรกมันก็เยี่ยมแล้วนะ งานฉันเสร็จไปแล้วครึ่งนึง
นายถ่อมตัวเกินไปแล้ว ตอนนี้ฟังแน่นขึ้นเยอะเลย
เพราะนายแยกจังหวัะออก แล้วก็แทรกอีกจังหวะเข้าไป
หลังจากผ่านไป 12 ปี ในที่สุดเราก็มีเทคนิคและเงินทุน
ที่จะสามารถพูดได้ว่า "มาร์ลอนจะเล่นทรอมโบนตรงส่วนนี้"
และมันก็เป็นความรู้สึกที่บ้าสุดๆ ที่อยู่ๆ มาร์คอส วัลลี่ก็มาร่วมงานด้วย
แล้วเราก็พูดอีกว่า "ให้ตายสิ เฟอร์นันดา มอนเตเนโกร ก็แวะมาด้วย"
เธอเล่นบทเอาเออร์ เลดี้ ในหนังเรื่อง อะ ด็อกส์ วิล
สวัสดี ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
- เป็นไงบ้าง - จุ๊บๆ สองรอบเลย
ผลงานการแสดงอย่างยอดเยี่ยม ของคุณฟอร์นันดาในเรื่อง "อิสมาเลีย"
ทำให้เราอุ่นใจแม้ต้องเผชิญ กับสถานการณ์เลวร้าย
ซึ่งบางครั้งเราก็คิดว่ามันเป็นชะตาของเรา
ผมชอบกลอนบทนี้ มันลุ่มลึกและยิ่งใหญ่มาก
ผมเลือกที่จะอัดมันตอนนี้…
เพราะผมคิดว่ามันสื่อถึงยุคสมัยของเราได้ดี
ถูกต้องเลย ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
ถ้าคุณเสียสติอยู่บนหอคอยคุณก็ไม่ได้ฝันไป
- ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก… - ฉันก็เช่นกัน รู้ไว้นะ
หวังว่ามันจะสวยงามเหมือนอย่างที่แต่งเอาไว้
เหมือนที่เขียนเอาไว้เลย
ประเทศสุดยํ่าแย่ เหมือนที่สื่ออยากเห็น
มีแต่ความล้มเหลว
แล้วยังมาเรียกร้องขอเหรียญรางวัล ทั้งๆ ที่เป็นนักวิ่งกระดูกหัก
ถูกลอบแทงหลัง แถมถูกขนาบด้วยกฎระเบียบ
แต่เราทำให้ตัวเองชินชา และคิดว่าสักวันทุกอย่างจะดีเอง
คิดว่าปริญญาคือใบเบิกทาง และสีผิวของฉันไม่ใช่เครื่องแบบ
#แบล็กไลฟ์แมตเตอร์ สุดยอด
แต่หลังจากกระสุน 80 นัด
ในที่สุดคุณก็เห็นความแตกต่าง ระหว่างผิวขาวกับผิวสีที่เป็นเป้าหมาย
- และมือปืนก็สวมเครื่องแบบ - อีกแล้ว
- ผู้กล่าวหาไม่ได้อยู่ใตรงนั้นด้วยซ้ำ - อาฆาตแค้น
ศพคนผิวดำก็เหมือนเพลงฮิตติดชารต์บิลบอร์ด
ทุกคนเห็นได้ แต่ก็ไม่มีใครทำอะไร
ฉันมองเข้าไปในกระจก อิคารัสจ้องมองกลับมา
ระวังนะ อย่าบินใกล้ดวงอาทิตย์เกินไป
พวกเขาทนอิสรภาพของคุณไม่ได้
ลองนึกภาพ คุณเป็นอีแร้งยิ่งใหญ่ แต่กลับอยากเห็นคุณเป็นขี้ยา
เพียงเพื่อจะได้พูดว่า "ว่าแล้ว!" สุดท้ายแล้วเราทุกคน…
อิสมาเลีย อิสมาเลีย
เอื้อมมือขึ้นฟ้า แต่ลงเอยอยู่บนพื้นดิน
คนดำทุกคนคืออิสมาเลีย อิสมาเลีย
- อิสมาเลีย - อิสมาเลีย
- อิสมาเลีย อิสมาเลีย
เอื้อมมือขึ้นฟ้า แต่ลงเอยอยู่บนพื้นดิน
ก่อนอื่นลักพาตัวพวกเขา
ปล้นพวกเขา โกหกเรื่องพวกเขา
ปฏิเสธพระเจ้าของพวกเขา รุกราน แบ่งแยกพวกเขา
ถ้าหนึ่งในความฝันพวกนั้นกล้าวิ่งก็หยุดมันซะ
ปล่อยให้เถียงกันไปด้วยกระสุนที่ทะลุตัวพวกเขา
โชคไม่ดีที่ในที่ที่แดดแผดเผามากกว่า
คำว่า "ทำให้สำเร็จ" ยังหมายถึง การเอาเด็กอีกคนใส่โลงศพ
อยากเป็นดารา ก็ต้องเป็นเหรียญรางวัลให้คนสารเลว
เกิดอะไรขึ้นกับคนสีผิวเดียวกัน ที่ฆ่าบรรพบุรุษของพวกเขา
เงินเดือนงวดแรก ชุดตำรวจสองชุด
เด็กผิวดำสามคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ผิวสีเดียวกับสี่คน
ห้าชีวิตกระจัดกระจาย เด็กเหรียญทองและเหรียญทองแดง
เสียงปืน เสียงปืน เสียงปืน เด็กคนนั้นถูกยิง 111 นัด
- แล้วมือปืนก็ใส่เครื่องแบบ - อิสมาเลีย
คนที่ชี้นิ้วไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ
การสลายกลุ่มคนดำพร้อมๆ กับ มุมมองที่เฉียบคมของคน
ที่มีทุกอย่างยกเว้นสีในโลกที่สีสำคัญที่สุด
ตอนที่อิสมาเลียโกรธ
เธอขึ้นไปบนหอคอยเพื่อฝัน
เธอเห็นดวงจันทร์บนท้องฟ้า
พระจันทร์อีกดวงในทะเล
ในความฝันที่เธอหลงทาง
เธออาบแสงจันทร์
เธออยากปีนขึ้นสวรรค์
เธออยากไต่ลงทะเล
ในความเพ้อฝันของเธอ
ในหอคอย เธอเริ่มร้องเพลง
เธอใกล้ถึงสวรรค์แล้ว
เธออยู่ไกลจากทะเล
และในฐานะนางฟ้า เธอยืดหยัด
ติดปีกโผยบิน
เธออยากได้ดวงจันทร์จากท้องฟ้า
เธออยากได้พระจันทร์จากท้องทะเล
ปีกที่พระเจ้ามอบให้เธอ
มันแผ่กระพือ
วิญญาณของเธอขึ้นสวรรค์
ร่างของเธอตกลงไปในทะเล
ศิลปินจากเนินเขาถูกข่มเหงทุกวิถีทาง
รัฐบาลบราซิลรีบเพิ่มกฎหมาย
ที่ปิดกั้นความมั่งคั่งทางวัฒนธรรมของพวกเรา
ผ่านเครื่องมือทางกฎหมาย ที่เรียกว่ากฎหมายเวแกรนซี
ซึ่งบังคับใช้อยู่หลายปี เพื่อจองจำศิลปินแซมบ้าและคาโปเอรา
และเพื่อจัดการกับลัทธิแคนดอมเบล้และอุมบันดา
ในสมัยนั้น ผมเคยถูกจับ เพราะถือแทมโบริมอยู่ในมือ
ไม่ได้เล่นอยู่ด้วยนะ แต่ก็ถูกจับ
จำได้มั้ยว่าช่วงยุคไหน
ตอนนั้นปี 41
ตอนนั้น ผบ.ตร. ไม่อนุญาตให้ใช้ เครื่องดนตรีที่มีเหล็กยึด
เขาบอกว่าคนนิโกรเอาไปใช้เป็นอาวุธได้
และกฎหมายเวแกรนซีนี้
ก็มีการเอาไปใช้เพื่อจับกุมผู้ค้าประเวณี และข่มเหงสาวประเภทสอง
และกฎหมายนี้ก็ยังมีการบังคับใช้อยู่
(ฝ่ายบริหารประท้วงต่อต้าน ผบ.ตร.)
ฉันจะเป็นคนพเนจร ฉันจะเป็นคนพเนจร
(การคุมขังพลเมืองที่ไม่มีงานทำ คือการข่มเหงรังแก)
(กฎหมายเวแกรนซี: ความเชื่อผิดๆ เรื่องสมรรถภาพตำรวจ)
(การถ่ายมิวสิควิดีโอ "อมาริโล" ริโอ เด จาเนโร 2019)
- คนจรจัดเดินไปมาไม่ได้ - นี่คุณอยู่ในบ้านเรา
นึกภาพสิว่าถ้าเราเตรียมตัวถ่ายมิวสิกวิดีโอ
แล้วเอมิซิดาก็ตกอยู่ท่ามกลาง ห่ากระสุนจะเป็นยังไง
งานนี้ยุ่งแน่ๆ
เธอสูงจังเลย
ผมคิดว่าเราเอาการต่อสู้ หลายๆ ประเด็นของเรามารวมกันนะ
(มาจูร์ - นักร้อง ปาโบล วิตตาร์ - นักร้อง)
สิ่งที่ผมคิดว่าเราทำกันอยู่
คือการกำจัดหมอก
ที่ทำให้เราเห็นการต่อสู้ของเราแยกกัน
คุณจะสู้เพื่ออิสรภาพแบบขอไปทีไม่ได้
ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณคิดทบทวนเรื่องเพศ
เรื่องชนชั้นและเรื่องเชื้อชาติ
มีสองวิธีที่คุณทำได้
วิธีแรกคือแบบปากว่าตาขยิบ คุณคิดถึงแต่ตัวเอง
อีกวิธีนึงคือ "ถ้าเราอยากได้อะไร เราก็อยากให้ทุกคนได้สิ่งเดียวกัน"
- ฉันร้องตรงนี้ด้วยเหรอ - ใช่
คุณกับผม
เมื่อเรามารวมตัวกัน จะสังเกตได้ว่าเรามีเรื่องราวที่คล้ายๆ กัน
แล้วก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องตลก ที่เราเคลื่อนไหวแบบแยกกัน
ฉันอยากร้องเนื้อเพลง ของเอมิซิดาท่อนนึงสองรอบ
ฉันว่ามันเยี่ยมมาก
ท่อนนี้ ดูสิ
เขาท้าทายฉันเหมือนฉันเป็นมือใหม่ ฉันเป็นนักร้องเพลงแร็ปนะ
ฉันเคยไปร่วมงานที่ชื่อครีเอเตอส์ เฮาส์
เขาทำบางอย่างกับเพลงนี้ที่…
ทำให้ผมขนลุก
เขาพาสาวประเภทสองมา…
(เวโรนิก้า วาเลนติโน่ นักร้อง)
เดินและร้องเพลง แล้วเธอก็จัดแบบเต็มๆ เลย
เธอเดินบนแคทวอล์คคนเดียวพร้อมกับร้องเพลง
เธอจะหยุดและมองทุกคนพร้อมกับพูดซํ้าๆ ว่า…
ปีที่แล้วฉันตาย!
แต่ไม่ใช่ปีนี้!
มันสะกิดใจผมมาก!
ผมเริ่มฟังเพลงของเบลคิออร์ซํ้าไปซํ้ามา และพูดว่า "เราไม่เคยคิดเรื่องนี้ได้ยังไง"
เหมือนกับปริซึมที่แยกแสงสีขาว ออกเป็นหลาย ๆ สี
ในอมาร์เอโล ผมก็อยากแยกความลำเอียง ออกเป็นความเป็นไปได้ที่หลากหลาย
นี่คือวิธีที่เราจะบอกพี่น้องที่อยู่ตามท้องถนน
ว่าพวกเขายอมแพ้ไม่ได้
มันใช้พลังแห่งความรัก
ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนทำได้
เพื่อสร้างความเชื่อมโยงนี้
เหมือนประตูมิติได้เปิดออก
และพวกนักร้องแร็ปรุ่นก่อนหน้าผมพูดเอาไว้ว่า
"ไอ้น้อง ลุยเลย
ชีวิตมีความหมายก็ต่อเมื่อเราเชื่อมโยงกัน เมื่อเรามารวมตัวกัน"
และความรู้สึกของการร้องเพลง กับมาจูร์และปาโบล
คือการรวมตัวกันของโลกทั้งใบรอบๆ ตัวเรา
ฟีลา คูติบอกว่าดนตรีเป็นอาวุธ
และการทำลายโซ่ตรวน แห่งความเกลียดชังและความแค้น
เป็นสิ่งที่เราทำเมื่อเรา ร่วมร้องเพลงนี้กับเบลคิออร์
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
ฉันเป็นสายพันธุ์หายาก ส่องสว่างในความมืด
ไม่เหมือนใคร ผลผลิตของท้องถิ่น
ใส่ฮู้ด มาจากยอดเขา ฉันกับเหล่าพี่น้อง
อาวุธอยู่ในกระเป๋า จิตใจพร้อมลุย
มีแต่พระเจ้ากับฉันที่รู้ว่าเป็นยังไง ที่ไม่มีอะไร ที่ถูกขับไล่
ผ่าโลกนี้ด้วยบทเพลง แต่ก็คิดจะเฉือนข้อมือตัวเอง
ชีวิตของเราวัดจากความมั่งคั่ง เราเป็นพวกไร้ค่า
มันไม่ใช่การโจมตี แต่มีคนขอความช่วยเหลือเมื่อเช้านี้
ให้ตายสิ ความแค้นเป็นเหมือนเนื้องอก มันทำให้รากเหง้าเป็นพิษ
ที่ที่ผู้ชมอยากมีแต่ความสุข
ทุกคนเฝ้าเพ้อฝัน
แต่กระแสใหม่คือความซึมเศร้า ปลอมตัวเป็นทริปเที่ยวพักผ่อน
ยายฉันเคยบอกว่า มันง่ายมากที่จะเกลียดปีศาจ
แต่ที่ยากคือการอยู่ในนรก
สิ่งที่เรารู้คือ
อาณาจักรเก่าๆ ที่เน่าเฟะไม่เคยสนใจใยดีใคร
แล้วก็อยากให้คุณล้มหายตายจาก
ตอบโต้
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
ขอฉันพูดให้ดังกว่าแผลเป็นของฉัน
มันก็แค่เครื่องประดับ ไม่ควรจะมีอยู่ด้วยซํ้า
ขอฉันพูดให้ดังกว่าแผลเป็นของฉัน
ความเจ็บปวดมากมายที่ทำลายเสียงของเรา คุณรู้มั้ยว่าเราเหลืออะไร
ก็แค่เป้าที่เดินบนถนน
ขอฉันพูดให้ดังกว่าแผลเป็นของฉัน
ฉันอยากมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่เอาตัวรอดไปวันๆ
ถ้าการมีชีวิตอยู่คือการเอาตัวรอด ฉันก็ถูกปล้นช่วงเวลาดีๆ ของฉันไป
อย่างน้อยก็ขอฉันพูดให้ดังกว่าแผลเป็นของฉัน
อาชญากรรมที่เลวร้ายที่สุด คือการให้ความชอกช้ำเป็นสิ่งกำหนดตัวตน
ทำแบบนั้นก็เท่ากับมอบถ้วยรางวัลให้ศัตรู และปิดปากตัวเอง
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
เลือดไหลพอแล้ว ร้องไห้พอแล้ว
ยกมือขึ้นหน่อย ทุกคน! เร็วเข้า!
พอเลือดออกร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
พอเลือดออกร้องไห้พอแล้ว
ปีที่แล้วฉันตาย แต่ไม่ใช่ปีนี้
(เชื่อในพลังของตัวเอง)
ทุกคนครับ…
ปาโบล วิตตาร์และมาจูร์
ลาโบราโตริโอ แฟนตาสมาคือความฝันโดยรวม
ซึ่งมันเกิดขึ้นก่อนที่เราจะเป็นตัวเป็นตนอีก
วิลสัน ดาส เนเวสเคยบอกเราว่า
"เราหักครึ่งบุหรี่หนึ่งมวนได้ แต่หักทั้งซองไม่ได้"
ซึ่งเขาต้องการสื่อว่า
"ผนึกกำลังกันไว้แล้วนายจะเข้มแข็ง"
คำพูดแบบนั้นทำให้เรายืนหยัดต่อสู้อย่างเข้มแข็ง
(พี่น้อง, นักลงทุน และผู้ร่วมงานที่ลาโบราโตริโอ แฟนตาสมา)
แล้วเมื่อเรายืนหยัดอย่างแข็งแกร่งขึ้น เราก็สู้กับปีศาจร่างยักษ์ได้
แต่มีรายละเอียดเล็กน้อย
เล็กนิดเดียวเลย
พูดให้ชัดๆ
ก็คือรายละเอียดเล็กๆ ที่กำลัง จะสร้างความเสียหายที่ยิ่งใหญ่มหาศาล
มีการยืนยันผู้เสียชีวิตเพราะโควิดเป็นครั้งแรก…
มีผู้เสียชีวิต 10,000 ราย…
ในบราซิล มีผู้เสียชีวิตกว่า 60,000 คน…
เรื่องนี้ทำให้คนงานที่มีความเสี่ยงสูง
แต่ไม่ได้ถูกสั่งให้กลับบ้าน ในช่วงเวลาที่ต้องมีการทิ้งระยะห่างทางสังคม
อรุณสวัสดิ์ เพื่อน เป็นไงบ้าง
ฉันไม่มีข่าวดีนะ
สถานการณ์ในบราซิลแย่ลงนะ ได้ข่าวมั้ย
ฉันเลยคิดว่าเราต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมด
ฉันยังไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
แต่เราเริ่มยกเลิกคอนเสิร์ตแล้ว
แล้วก็ได้รับคำขอร้องให้ยกเลิกด้วย
(อย่าลืมล้างมือ)
แล้วเราก็จะไม่ไปร่วมทัวร์ยุโรปของดริกด้วย
และตอนนี้มันมาถึงที่นี่แล้ว
เพราะจำนวนคนติดที่นั่นเพิ่มขึ้นเร็วมาก
มาดูกันว่าอีกสองสามวันจะเป็นยังไง
แต่ฉันอยากจะบอกให้นายรู้ไว้ ว่าสถานการณ์ไม่ดีนะ
แค่นั้นแหละ แล้วเจอกันนะเพื่อน
นี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นจริง
เหยื่อรายแรกของโคโรนาไวรัส ในบราซิลคือแม่บ้าน
เธอติดไวรัสจากนายจ้าง
นั่นคือสัญลักษณ์บ่งบอกความเป็นจริง
คนจนติดเชื้อง่ายกว่า
และช่องว่างทางสังคม ทำให้มันเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่จนที่สุด
ซึ่งส่วนมากเป็นคนผิวสี
ที่จะฟื้นจากโรคนี้ นั่นคือสิ่งที่ทำให้รู้สึกสิ้นหวัง
สำหรับคนโยรูบาโบราณแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว
เรามีโรคระบาดที่เกิดจากไวรัส
นั่นทำให้คนจำนวนมากทั่วโลกติดเชื้อ
ทำให้เกิดความกลัวและความไม่มั่นใจ
และทุกคนก็ขังตัวเองไว้ในบ้าน
รู้สึกไม่แน่ใจในกันและกันและเรื่องอนาคต
เมื่อคุณคิดอย่างรอบคอบ เกี่ยวกับธรรมชาติของสิ่งต่างๆ
คุณจะสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆได้
เพราะไม่ว่าทางใดก็ทางนึง ธรรมชาติจะหมุนเวียนเป็นวัฏจักร
มันหมุนไปเหมือนแผ่นเสียง บนเครื่องเล่นแผ่นเสียง
เราเดินทางผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน
จนลืมเรื่องสำคัญที่ต้องพูด
เมื่อหนึ่งศตวรรษก่อน
โลกกำลังเริ่มปราบไข้หวัดใหญ่สเปนได้
และโรงหนังก็ตัดสินใจจ้าง นักดนตรีแปดคนมาเล่นในล็อบบี้
เพื่อช่วยให้ผู้คนเลิกกลัวแล้วก็เข้ามาข้างใน
นักดนตรีทั้งแปดคนนี้คือโออิโต บาตูตัสของเรา
ซึ่งต่อมาได้ทำให้คนรู้จักไปทั่วโลก
มันวิเศษมั้ยล่ะที่คิดว่าในช่วงเวลาแบบนั้น
แซมบ้าเป็นสิ่งปลดเปลื้องความสิ้นหวัง
ทูตแห่งการชุมนุม
รอยยิ้มและการกอดกัน
และนั่นคือเหตุผลที่ผมชอบคำพูดที่ว่า
"ด้วยหินที่เขาขว้างวันนี้
เอชูฆ่านกเมื่อวาน"
ทุกโอกาสที่เรามีเพื่อแก้ไขความแตกแยกของอดีต
ยังมีอยู่ในปัจจุบัน
และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม มันถึงเป็นเรื่องของเมื่อวาน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมะดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
ทั้งหมดๆ ๆ ๆ ที่เรามีคือกันและกัน
ทั้งหมะดๆ ๆ ๆ ที่เรามี
มันเป็นสัญลักษณ์ว่า ศตวรรษที่ 21 เป็นเรื่องของอะไร
ซึ่งเป็นช่วงเวลาปัจจุบัน
เมื่อเราให้ผู้หญิงผิวดำมีทัศนวิสัย ความแข็งแกร่งและกำลังใจมากขึ้น
เราก็แสดงให้เห็นถึงวันที่เบ่งบาน
จากสิ่งที่รูธ เด โซซาปลูกฝังไว้ เมื่อหลายสิบปีก่อน
คำบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ