Downloaded from YTS.MX
„Wnikliwi docenią moje wnioski.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tym, którzy je odrzucili, nie ma sensu ich tłumaczyć.”
Mário de Andrade, Paulicéia Desvairada, 1992 rok.
Pewne jorubskie przysłowie mówi:
„Eshu rzucił dziś kamień,
którym wczoraj zabił ptaka”.
To przysłowie podsumowuje wszystkie moje dotychczasowe działania.
Idź do domu Powieś moje zdjęcie na ścianie
Chciałbym skopać mu tyłek
Kiedy jest przy mikrofonie Jego rymy są najlepsze
On wymiata
Wytatuuję sobie jego imię na dłoni
Ten koleś jest swoją własną marką
Dopóki ma mikrofon Nie zniknie
Czuję się, jakbym już tu kiedyś był.
Jakby moje marzenia i problemy istniały od dawna.
Ale zacznijmy od początku.
Współczesne myślenie czarnych Brazylijczyków.
Od teraz właśnie to będziecie oglądać.
Po pierwsze, Brazylia była ostatnim krajem w Ameryce, który zniósł niewolnictwo.
KONIEC NIEWOLNICTWA W BRAZYLII
Po drugie, São Paulo wzbogaciło się
dzięki produkcji kawy w XIX wieku,
która wzrosła dzięki niewolnikom.
Po trzecie, koniec niewolnictwa oznaczał, że czarni ludzie byli zdani na siebie.
Następnie wprowadzono „wybielające” ustawy zachęcające imigrację z Europy,
które demonizowały afrykańskie kultury.
Miały one na celu wymazanie pamięci o niewolnictwie,
jak i wkładu czarnych ludzi
w rozwój tego kraju.
Władze cesarskie od zawsze próbowały „wybielić” czarną krew,
aby zneutralizować kulturę czarnych ludzi
i powstrzymać ich przed zajęciem ważnych stanowisk.
Po czwarte to, że São Paulo jest nam dzisiaj znane
jako miejsce pełne możliwości…
To São Paulo, stolica ciężkiej pracy,
gigant z żelbetu, który z każdym dniem się rozwija.
…zawdzięczamy brutalnemu procesowi gentryfikacji.
Wiele miejsc na tym ucierpiało, głównie dzielnice czarnych społeczności.
Gala w Operze Miejskiej.
Czarni ludzie zostali wygnani na przedmieścia.
Po piąte, biedni ludzie z innych części Brazylii
przyjechali do tej krainy możliwości,
i również osiedlili przedmieścia.
Kosmopolityczne i wielokulturowe, tak narodziły się przedmieścia São Paulo.
Po szóste, w latach 70.,
kultura hip-hopowa powstała w Stanach Zjednoczonych,
ale miała wpływ na cały świat.
Dzięki rapowi, breakdance’owi i graffiti,
młodzi ludzie z przedmieść znaleźli sposób, aby się wyrazić.
Spotykali się w miejscu łatwo dla nich dostępnym,
historycznym centrum miasta,
a konkretnie przy stacji metra São Bento.
Po siódme, ich muzyka rozprzestrzeniła się na przedmieścia Brazylii,
z czego powstał ruch,
który przyciągał uwagę na rasizm i nierówności społeczne.
Przemysł muzyczny był lekceważący,
jednak mimo to sprzedano miliony płyt, co stało się narzędziem
do zjednania klasy robotniczej z czarnymi intelektualistami w Brazylii.
Rap przyczynił się do każdego osiągnięcia klasy robotniczej.
Biali nie rozumieją ekstrawaganckich strojów,
czapek i żywych kolorów.
Po ósme, choć muzyka rap
jest uznawana za platformę do narzekania,
to nie jest jej jedyny cel.
Każdy chce zatańczyć do tych dźwięków.
W poszukiwaniu swojej istoty,
muzyka rap zyskała popularność w Brazylii, a zwłaszcza samba.
Dzięki temu te dwa światy zostały na zawsze odmienione.
Jasne więc było, że mogliśmy osiągnąć jeszcze więcej.
Po dziewiąte, pomimo rasizmu w Brazylii,
ta nowa kultura wyzwoliła młodzież, również pod względem ekonomicznym.
Rozwój cyfrowy umożliwił niezależnym artystom
dokonania rzadkich i niespotykanych czynów.
- Jesteśmy… - Ulicą!
Jesteśmy ulicą!
Po dziesiąte, życie nie polegało tylko na zarabianiu.
Sława nie była dla dzieciaków jedynym celem.
Chcieli zmienić historię naszego kraju.
I jeszcze coś. Mama nazywa mnie Leandro.
Ale ludzie znają mnie pod pseudonimem Emicida.
I jestem jednym z tych dzieciaków.
OPERA MIEJSKA W SÃO PAULO, LISTOPAD, 2019 ROK
Zaraz wchodzimy na scenę.
Za 50 lat spojrzymy wstecz i pomyślimy,
że ta noc odmieniła życia wielu ludzi.
W ten sposób pokazujemy, że ci ludzie tu należą.
Musimy być obecni w miejscach,
do których nas nie dopuszczali
przez te wszystkie lata.
Kolejne pokolenie sędziów, lekarzy
prawników, a także następnych prezydentów,
siedzi właśnie tam. Przywróćmy im prawo do marzeń.
Dobrze?
Dziękuję.
Na tym polega AmarElo.
Jesteśmy w tym razem. Pokój!
Teraz uważam się za szczęściarza
Poza tym, że jestem młody
Czuję się bezpieczny i silny
Wyobrażam sobie
Że Bóg jest Brazylijczykiem I idzie obok mnie
Muszę przestać cierpieć za to Co się wydarzyło
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłem Ale w tym roku żyję
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłem Ale w tym roku żyję
Moje sny latają wyżej niż drony
Co mnie napędza? Głód
Żeby siać zniszczenie jak cyklon
Jutro nie może wyglądać jak wczoraj
Sęp czeka, aż upadniemy
Kiedy żal znika Jestem wart wiele
Ciało, umysł, dusza, niczym ajurweda
Jak woda, mogę płynąć przez skały
Jestem dramaturgiem Ukrytych dramatów
Wzywam cię, żebyś wyszedł z błota Walcz ze światem
Bez melodramatów, chcę pieniędzy Widzę boski plan
Capulana, katana, nirwana to cel
Gra jest ustawiona Ale i tak nie przegramy
Tam, gdzie wiatr zmienia kierunek Rodzi się prawda
Nie odpuszczę
Pokonamy tych, którzy z nas kpili
Babcia nigdy tam nie była. Ma 80 lat.
W środę będzie tam pierwszy raz.
Zagrasz dla mnie piosenkę?
- Nagrywasz? - Tak.
W tym rzecz.
Moja mama, moje ciotki,
obie córki,
doświadczą tego zupełnie inaczej.
Wielu chłopców i dziewcząt, którzy będą tam w środę,
nigdy nie byli w Operze Miejskiej.
Dlatego miejsce koncertu jest tak istotne.
To ważne wydarzenie.
To nie jest nic nowego.
Musimy to uczcić. Chcę, żeby pomyśleli:
„Nie pozwolę, żeby pamięć o tym zaniknęła”.
Sprawił, że wyszło słońce!
Powrócił!
Pani ze stołówki wychodzi Autobus odjeżdża
Panny Marii już tu nie ma
Dopiero wtedy wschodzi słońce
Pająki snują pajęczyny W nocy, w ciemności
Kochankowie w objęciach Morfeusza
A słońce wychodzi później
Wiem, to królewska gwiazda Ale wyjdzie później
Słońce wychodzi później
Oto dosłowny przykład porządku rzeczy.
Słońce wschodzi na alei Sezefredo, a zachodzi na Fontalis.
Rozumiesz?
Bo aleja Sezefredo jest na wzgórzu.
Patrząc z góry,
nie widać kształtów domów w nocy.
Na niebie widać tylko gwiazdy
i światła z okolicznych domów.
Pani ze stołówki wychodzi Autobus odjeżdża
Panny Marii już tu nie ma Dopiero wtedy wschodzi słońce
Pająki snują pajęczyny W nocy, w ciemności
Kochankowie w objęciach Morfeusza
Słońce wychodzi później
Wiem, to królewska gwiazda Ale wyjdzie później
Słońce wychodzi później
MUZYK
To będzie singiel?
Nie wierzę w single.
Rób swoje, masz rację.
Im lepszy kawałek, tym rzadziej puszczają go w radiu.
Dokładnie.
Zrobię to, na co mam ochotę. Reszta jest w ich rękach.
Lubię…
Zeca, Zeca!
Pośpiesz się! Szybko!
CZARNY ORFEUSZ
- Zagraj, by wyszło słońce. - Nie mogę.
- Możesz! - Nie powinienem.
No zagraj!
Sprawił, że wyszło słońce!
Wow! Jak w filmie.
Teraz ty jesteś filmem.
Ten album opiera się na marzeniu.
Koleś zasypia
i śni, że wszyscy sobie pomagają.
To piękny sen,
w którym ludzie się rozumieją i wspierają.
To jego sen.
„Principia” to właśnie ten sen…
Dosłownie.
Dlatego początek jest taki chwiejny.
Zaczyna się delikatnie.
W tle słychać śpiewające starsze panie z sąsiedztwa.
Wracają wspomnienia z dzieciństwa.
To niczym kołysanka mamy.
Chłopak śni o czasach, kiedy ktoś się nim opiekował.
Czuje więź z roślinami, z rutą, z religią,
z tym, co doda mu otuchy w kiepskich chwilach.
Mamy tylko siebie i musimy o to walczyć.
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko, mamy tylko
Rozumiesz?
Mamy tylko siebie.
Jeśli teraz się poddamy, to po nas.
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Nie pamiętam refrenu!
PIOSENKARKI
Mamy tylko siebie
Mamy tylko, mamy tylko
Dzwon kościoła katolickiego budził nas o świecie.
PIOSENKARZ
To wprowadziło zmiany,
gdyż kościół katolicki potępił religię candomblé.
To było piękne przesłanie, że musimy żyć w zgodzie,
że jesteśmy jednością.
Natura ma swoje zasady, ale moralność to sprawa ludzka.
Ludzie wykorzystują moralność, aby się od siebie oddalić.
Chciałem, żeby cały album sprawił,
że znów poczujemy się jednością.
To pierwsza piosenka.
Pod koniec pastor wypowiedział piękne słowa.
To cudownie.
Kiedy Jezus mówił, że powinniśmy się wyrzec samych siebie,
chodziło mu o nasze wielkie ego.
Ego, które jest produktem naszego społeczeństwa.
Napędzane mylnymi pozorami i samotnością.
Witaj, przyjacielu.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest stara jak wieczność
Miłość to duchowość
Ukryta, silna, czarna, poezja
Ramię w cichą noc
Przytulne kolano na dobry początek dnia
Synu, przytul matkę…
Pracę nad tą piosenką zacząłem cztery lata temu.
Aż chce mi się płakać.
Cholera.
Gdyby nie miłość…
Kiedy pierwszy raz odwiedziłem Afrykę,
Chapa, mój przyjaciel, zabrał mnie
do Narodowego Muzeum Niewolnictwa w Angoli.
Była tam miednica,
a na ścianie widniał napis:
„W tej miednicy chrzczono czarnych ludzi.
Niedorzeczne chrześcijańskie przekonanie sprawiło,
że uwierzyli, że nie mieli duszy”.
Spojrzałem na kumpla
i zrozumiałem swoją misję.
Za każdym razem, gdy piszę czy rapuję,
chcę oddać duszę moim braciom i siostrom,
którzy uwierzyli, że jej nie mieli.
Przy słodkim zapachu ruty Myślę o Buddzie
Jestem spięty, szukam pomocy Czasem myślę o psalmie
Oczyść moją wizję złudzeń Niczym okulista
Mam szerokie horyzonty Dla siebie, dla ciebie, ubuntu, balsam
Jeśli muszę w coś wierzyć
To wierzę w to, co widzę
Ten świat to małe, brudne piekło Trucizna
Zima, nocna mżawka Stłumienie i regresja
Spokój to luksus Życie nas stresuje
Staram się czytać ludzkie dusze
Narody wpadają w ręce Barabasza
Gdzie jest cud
Książki są niezbędne Bo szabla sieje zniszczenie
Po uszy w długach Ignorując znaczenie błogosławieństw
W czasach, w których wolne Są jedynie nasze łzy
Wróciłem, by zabić jak zawał serca Po zmartwychwstaniu, po porodzie
Naprawiłem się, mam dość Jestem zwykłym facetem w tych realiach
Dzielę się swoimi błogosławieństwami Włamuję się do celi, salonów, sypialni
Podróżowałem po świecie i wiem Że wszyscy jesteśmy jednością
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko, mamy tylko
AKT PIERWSZY: SADZENIE
Nic nie nauczy cię szacunku do czasu tak, jak ogrodnictwo.
To nie jest jakaś hipisowska gadka.
Gdy zasadzisz ziarno,
musisz je podlewać i czekać około 15 dni, aż wykiełkuje.
Kiedy wykiełkuje, musisz się tą rośliną opiekować.
Uważać na szkodniki i jadowite zwierzęta.
Walcząc z pająkami i wężami
zaczynasz rozumieć,
że nie ukąszą cię ot tak, na złość.
Nie chcą cię ukąsić.
Pająki nie kąsają, bo mają taką ochotę.
Robią to, bo się boją.
Strach zmusi cię do robienia rzeczy, których wcale nie chcesz robić.
Gdy pracowałem nad albumem, ogrodnictwo wiele mnie nauczyło.
Przed koncertem udzieliłem wywiadu.
Zostałem zapytany, dlaczego wybrałem tę operę.
Bo nie ma żadnych belek,
mostów,
ulicy,
żadnego ważnego budynku,
przy którym nie pracowali czarni ludzie.
Miałem na myśli robotników, cegły, cement, i tak dalej.
Ale to tylko część historii.
Żeby poznać ją w całości, musimy cofnąć się w czasie.
Najlepszym wehikułem czasu
jest piosenka samba-enredo Geralda Filme o Tebasie.
Czytając o nim informacje zrozumiesz,
dlaczego został nazwany po Thebes, dzielnicy w Egipcie
z czasów faraonów.
Tebas nie tylko układał cegły swoimi czarnymi dłońmi,
ale odegrał kluczową rolę w stylistycznej odbudowie
São Paulo w XVIII wieku.
To on zbudował wieże Kościoła Karmelitów
i starej katedry w São Paulo.
TEBAS, PIERWSZY CZARNY ARCHITEKT W SÃO PAULO
To on zbudował Fontannę Miłosierdzia.
Wszystkie płyty na placu Da Sé są przypisane ich twórcom.
Żadne z prac Tebasa
nie są mu przypisane.
A wiemy, że je zbudował.
Stworzył on też
kamień węgielny klasztoru św. Benedykta.
Na terenie wokół klasztoru
narodził się nasz hip-hop, co jest niesamowite.
Przez budownictwo i projektowanie walczyliśmy,
aby sztuka i piękno
ożywiły to betonowe miasto.
My, my
Jesteśmy wolni
Zajebiste tenisówki
Fajne błyskotki
Wszystko migocze
I to im przeszkadza
Czarni ludzie wiedzą, co dobre
Jeśli getto się obudzi Reszta niech spada
Zajebiste tenisówki
Fajne błyskotki
Wszystko migocze
I to im przeszkadza
Czarni ludzie wiedzą, co dobre
Skoro jesteśmy w Operze Miejskiej Niech reszta spada
Miłość Wolna, wolna, wolna
Miłość, wolna
Jesteśmy wolni
Cofnijmy się o 100 lat.
W roku 1922 wszystko się zmieniło.
Świętowaliśmy stulecie niepodległości.
Ludzie o różnym pochodzeniu, urodzeni w Brazylii,
odzyskali prawo, by marzyć i wprowadzić zmiany.
Porzucili ducha kolonializmu, który ich prześladował.
Na przykład ruch kulturowy afrykańskich korzeni,
ten aktualny i oryginalny,
był prekursorem tego, co dziś nazywamy brasilidade.
Z faweli, prosto w serce artystycznej awangardy.
Mówię o sambie,
która była w Brazylii potępiana.
Mimo silnej dezaprobaty miejscowej burżuazji,
Pixinguinha i Donga wprowadzili ją do nowoczesnego Paryża.
I tak Oito Batutas zapisali się w historii.
Batutas to my
DYRYGENT
Jesteśmy z Brazylii Wszystko jest dobrze
Batutas to my
Wszyscy tańczą do naszej samby
Świetne jest to,
że kiedy samba podbiła świat, nastąpiła zmiana w naszej sztuce.
Centrum tej zmiany była scena, na której zaraz wystąpię.
Tydzień sztuki współczesnej w 1922 roku.
Pojęcie o sztuce zmieniło się na zawsze.
Artyści samby, którzy byli nowoczesnymi modernistami,
pragnąc więcej samby w naszej sztuce,
nieświadomie porzucili tradycyjne pomysły,
co miało długotrwałe skutki.
Chociaż była to elita złożona głównie z białych mężczyzn,
moderniści odzyskali sztukę brazylijską,
a Tydzień Sztuki Współczesnej był tylko początkiem.
Nie zapomniano o brazylijskiej zieleni i żółci.
Kolory te zostały uwiecznione na obrazie Żółty człowiek
Anity Malfatti.
Artyści samby, czyli głownie biedni ludzie,
w większości czarni lub Mulaci,
według Machado de Assisa reprezentowali prawdziwą Brazylię.
Oba te ruchy uwierzyły w swoją sztukę.
Uznali, że tylko to im zostało.
Oddałem swój tamburyn przyjaciołom
Pytali, czy poznałem Mária de Andrade.
Miałem zaszczyt
być jego przyjacielem.
Nawet kiedyś zacytował moje słowa.
Nie zwracasz na mnie uwagi
W moich oczach straciłeś na wartości…
Deixa Falar to nazwa nadana
przez Ismaela Silvę, Bide, Brancury’ego i innych temu,
co z czasem stało się podstawą szkół samby.
Skąd nazwa „szkoła samby”?
W sąsiedztwie mieliśmy uczelnię dla nauczycieli.
Można w niej było zyskać kwalifikacje nauczycielskie.
Dzielnica Estácio de Sá
sama oznajmiła,
że jest ona szkołą samby. Estácio de Sá stało się szkołą samby.
Bide wynalazł bęben surdo, który był używany w perkusji
i tamburynie.
Nie wiemy, czy tamburyn stworzył Bide czy Ismael Silva.
Wielu twierdzi, że był to Bide.
Zbudował bęben surdo, używając puszki z masła
i papierowego worka cementu.
Zwilżył worek,
nałożył go na 20-kilogramową puszkę,
przymocował drutem,
i ogrzał go płomieniem,
żeby poprawić jakość dźwięku.
Potem poszedł na plac Estácio.
Bide był tam z Deixa Falar
i uznano, że to jego wynalazek.
Wezwali mnie
Jestem, o co chodzi?
Wezwali mnie
Jestem, o co chodzi?
Przyjechałam stamtąd
Kiedy byłam mała
Przyjechałam stamtąd Kiedy byłam mała
- O to chodzi w sambie! - Powtórz to.
- Powtórz to! - Spróbujmy jeszcze raz.
Ufamy tylko artystom samby.
- Tylko oni są godni zaufania. - Im można ufać.
Samba to Brazylia w najlepszym wydaniu. Nasz kraj kiepsko skończy,
jeśli porzuci sambę.
Jestem sambą
Nasz zespół, Os Sete Modernos do Samba, wystąpił w Meksyku.
Po hiszpańsku nazywamy się Los Siete Diablos de la Batucada.
Jestem sambą
Pochodzę z Rio de Janeiro
Raduję miliony serc
Od Joveliny Pérola Negra po Jacksona do Pandeiro,
jak i Wilsona Batisty, i oczywiście Jair Rodrigues,
i wielu innych artystów samby,
hip-hop był obecny w Brazylii przed naszym istnieniem.
Rap to gorzko-słodki owoc,
który powstał z wielkiego drzewa.
Jeśli przyjrzysz się korzeniom,
znajdziesz tam sambę.
Jestem sambą
Samba jest czymś nie z tego świata.
Dociera do nieodkrytych dotąd miejsc.
Na przykład w 1997 roku
piosenka „Ô Coisinha Tão Bonitinha do Pai”
została wybrana, by obudzić Sojournera podczas misji kosmicznej.
Nasza samba dotarła na Marsa,
zanim dotarł tam człowiek.
Czyż nie jesteś ślicznotką tatusia?
Twórcy samby zawsze byli awangardowymi pionierami.
Pomimo swoich zmagań, robili to z lekkością.
Przykładem jest muzyka i głos Johnny’ego Alfa.
Znasz mnie Jestem dobrym człowiekiem
Tom Jobim nazywał go „GeniAlf”.
Wielu uważa go za prawdziwego ojca bossa novy.
Inspirował takich muzyków jak Elisa Regina i Wilsona Simonala.
Miękki głos.
Dobrze?
Teraz myślę o tym jak o filmie.
Sposób, w jaki ten album jest napisany…
- Opowiada historię. - Racja.
„Principia” mnie poruszyła.
O śnie tego chłopaka.
- Rozumiesz? - Kurczę…
I piosenka Damiena, kiedy się budzi. „A Ordem Natural das Coisas.”
Jest takim powitaniem.
Wstaje wcześnie rano.
Nagle, gdy wychodzi do pracy,
żona biegnie do bramy, by się pożegnać. „Pequenas Alegrias da Vida Adulta.”
Serio?
Na trapezie musimy uważać
Nawet jeśli borykamy się Z problemami dzisiejszych czasów
Jeśli „polubienie” To nawoływanie do nienawiści
Wystarczy zdrowy rozsądek
KOMPOZYTOR
Trzymajmy się razem, a będzie dobrze. Będzie nas więcej.
Trzymajmy się razem.
W „Pequenas Alegrias da Vida Adulta” tkwi pewien sekret.
Odkrył go mój kumpel, Oga Mendonça.
Uśmiechnął się i powiedział: „Piosenkę trzeba doprawić,
sam rap nie wystarcza, samba-rock”.
Ten typ samby narodził się w afrykańskiej części São Paulo,
nazywanej częścią północną.
Czy jestem prowincjonalny? Absolutnie nie.
To tu powstało pierwsze nagranie łączące sambę z rapem,
dzięki The Brothers Rap.
Da Cor do Pagode je połączył
Tworząc rap następnej generacji
Napisałem ten dziwny kawałek
Z tamburynem i cavaquinho…
Przez lata inni artyści próbowali ich imitować.
Athaliba e a Firma, Rappin Hood,
Marcelo D2, Quinto Andar, Racionais MC's i wielu innych.
Stopniowo wymazali tą amerykańskość udowadniając,
że nie da się docenić brazylijskiej mieszanki narodów,
nie będąc pod wpływem tutejszego ducha.
Jestem ambitny, uważam, że czas wznieść poprzeczkę.
Cały ruch dorośleje,
więc czas porzucić mieszankę styli
i zrobić miejsce dla nowego gatunku,
nowego artystycznego języka…
W AmarElo nazwałem go „neo-sambą”.
„Alvorada no Morro” Cartoli,
„Sonho Meu” Dony Ivone Lary, „Bandeira da Fé” Luiza Carlosa da Vili,
czy nawet słynne „Trem das Onze” ukochanego Adonirana Barbosy,
są historycznymi dokumentami,
wpływowymi równie jak przyszłe kawałki raperów,
ale w innym kontekście.
Dlatego zawsze będą mieć fanów.
Zwrotki, nawet te bezceremonialne, ukazują prawdziwą duszę człowieka.
W artystach samby doceniam to,
że nie zapominają o przyjemnościach dorosłości.
Zrobię dla niej wszystko
Stawię czoła wszystkiemu
Dla małych radości dorosłości
Tak zrobię
Będę wojownikiem
Nawet, jeśli muszę pokonać całą planetę
Albo wygrać maraton
Powiem: „To dla ciebie, skarbie!”
Zrobię dla niej wszystko
Stawię czoła wszystkiemu
Dla małych radości dorosłości
Tak zrobię
Będę wojownikiem
Nawet, jeśli muszę pokonać całą planetę
Albo wygrać maraton
Powiem: „To dla ciebie, skarbie!”
- Podoba mi się. - Mi też.
- No… - Brzmi pięknie!
- Pięknie! - To było oczywiste.
- Świetnie. - Bardzo rytmiczne.
- Super, co? - Zajebiste.
- Naprawdę niezłe. - Ziom,
- zapisz to! - Wyobraź sobie, że się nie zapisało!
- Zaczynamy? - Raz, dwa, trzy…
Startujemy.
Wczuj się w tę grzechotkę.
Jasne?
Czasami czuje się jak fotograf, ale nie taki zwykły.
Czuję się jak ten koleś z wiersza Manoela de Barrosa,
który nazywa siebie „fotografem niewidzialnego”.
Dla mnie pisanie jest jak podróżowanie w czasie.
Mogę być tu i teraz,
ale mogę też odwiedzić przeszłość i przyszłość,
i podzielić się swoimi odczuciami.
Nauczyłem się tego od mamy, która uprawiała ogrodnictwo.
Przeczytałem też, jak ważny dla Mandeli był ogród w więzieniu.
Poruszył mnie fakt, że tyle wspaniałych myśli
może być zawartych w jednym ziarenku.
Moja mama, Jacira, i Nelson Mandela,
nauczyli mnie jak szanować czas i połączyć się z cyklem życiowym.
Ćwiczyłem to przez lata,
dzięki czemu poczułem się spełnionym człowiekiem.
Nie ma nic piękniejszego
Prosto z serca
Z najgłębszego jego zakątka
Do tego zepsutego świata
Moje rymy są listem miłosnym
Dzieciaki, śmiech, okna
Flirtowanie, warkocze, żółta bawełna
Czerwone dachówki Trzaski iskier
Sprawiają, że czujesz się jak w obrazie
Nadzieja maluje się akwarelami
Biały szum w radiu i telewizji
Ślad pszczół Szmer owiec
W twoich uszach A życie toczy się dalej
Na bruku Dzielny robotnik
Porywczy kierowca Tak to się zaczyna
Wiatr spowalnia Z każdym nowym eklektycznym dźwiękiem
Gramofony grają klasyczne piosenki Piękny absurd
Duszące metropolie
To nekropolie Które nigdy się nie dotykają
Więc zderzają się z czyimś marzeniem
Niedzielni zabójcy Wstrzymują każdą piękną rzecz
Jeśli też to czujesz To jesteś moim przyjacielem
To idzie prosto z serca
Z najgłębszego jego zakątka
Do tego zepsutego świata
Moje rymy są listem miłosnym
Prosto z serca
Z najgłębszego jego zakątka
Do tego zepsutego świata
Spędziłem sporo czasu w sklepach z używanymi płytami.
Godzinami szukałem płyt, chociaż miałem mało pieniędzy.
Nie mogłem się pomylić. Czytałem ich parametry,
aż znalazłem prostą, ale skuteczną metodę.
Pewne nazwiska sprawiały, że mogłem kupować bez obaw.
Jego imię było jednym z nich. Był moim aniołem stróżem dobrej muzyki.
Zacząłem kolekcjonować płyty tego wspaniałego muzyka.
Pewnego dnia poszedłem z kumplami na festiwal Brasilintime,
gdzie występowali rapowi didżeje i znani perkusiści.
Tylko ci najlepsi.
Panie i panowie…
Mam zaszczyt…
przedstawić wam
jednego z najlepszych perkusistów w historii Brazylii.
Oto Wilson das Neves!
Oglądałem ten występ z góry i nie mogłem oderwać od niego wzroku.
Widziałem tylko,
jak ostro wymiatał na tej perkusji.
Wiele lat później zaproszono mnie do projektu,
i mogłem wybrać, z kim chciałem współpracować.
Z kim tylko zechciałem. Podjąłem decyzję.
Od razu przypomniałem sobie o nazwisku na okładkach.
Ale co mogłem zaoferować komuś,
kto grał już z tytanami brazylijskiej muzyki?
Musiałem oszukać. Napisałem piosenkę składającą się wyłącznie z fraz
z jego piosenek. To był hołd.
W ten sposób go poznałem.
I już nigdy się nie rozstaliśmy.
Jestem szczęściarzem!
Dziękuję, panie Wilson Za tę świętą muzykę
Leninha kazał mi posłuchać tej piosenki. Zazwyczaj tego nie robię.
Następnego dnia już ich nie pamiętam.
- Nie pamiętam, co wczoraj jadłem! - A pamiętasz Wilsona das Nevesa?
Mojego kumpla Wilsona, jasne.
Razem podróżowaliśmy i pracowaliśmy.
- On napisał tę melodię? - Tak.
Ja pierdolę!
- Powinienem posłuchać. - Nie szkodzi.
Powinienem był posłuchać.
Długo walczyliśmy, by przetrwać jako forma sztuki.
Budowaliśmy ją
przez ostatnie dziesięć lat, rozumiesz?
Przez ostatnią dekadę
nie musieliśmy nic nikomu udowadniać.
Ale nasza sztuka wciąż ewoluuje.
Stworzyliśmy formę ekspresji,
która definiuje kształty brazylijskiego rapu.
Jeśli masz przyjaciela Masz wszystko
Współczuję głupcom, którzy z nami zadzierają.
Od pięciu lat nad tym rozmyślam.
Jeszcze zanim tak się pogorszyło,
zrozumiałem, że musimy się czegoś trzymać.
Są pewne wartości, które trzeba ustalić,
na przykład istotę wiary.
To będzie zajebiste!
To jak zjazd na linie Bez liny zginiesz
POKAZ MODY AVUÁ, 2017
Wyluzowany Nawet z ciemnością za rogiem
Cholera, prawie zapomniałem!
Od czasu do czasu projektuję ubrania i organizujemy pokazy mody.
Było późno, a ja kończyłem kilka ubrań na nasz kolejny pokaz.
Ostatnia kolekcja była świetna.
Złożyliśmy hołd sambie.
Na najważniejszym wybiegu w Brazylii
wystąpiła moja mama, pani Jacira,
Fabiana Cozza i Wilson das Neves.
Panie i panowie, Wilson das Neves. Człowiek-samba!
Co za wspaniałe uczucie, gdy możesz oddać hołd idolom,
kiedy jeszcze żyją.
Tej nocy kiedy zadzwonił telefon, wciąż pracowałem.
Żona podała mi telefon z poważnym wyrazem twarzy.
Odebrałem, a moja przyjaciółka, Margarete, przekazała mi smutną wiadomość.
Nasz ukochany mistrz, Wilson das Neves,
opuścił ten świat.
Płakałem całymi dniami.
Ale mój smutek zawsze przerywało jakieś zabawne wspomnienie.
Pamiętam, jak mówił:
„Tylko dranie umierają, synu!”.
I Wilson jak zwykle miał rację.
Kilka miesięcy później wyciągnąłem kasetę, którą mi wysłał.
Udało mi się ją odsłuchać bez płaczu.
Słuchałem jego piosenek cały czas.
Razem z Thiagiem Jamelão udaliśmy się do studia, by je doszlifować.
Podczas pracy w studiu,
nadszedł pewien moment, czuliśmy się, jakbyśmy śnili,
a po przebudzeniu, wszystko było gotowe.
Jego muzyka wypełniła studio, i poczułem jego obecność.
Uśmiechnąłem się i pomyślałem:
„Jeśli masz przyjaciela, masz wszystko”.
Jeśli masz przyjaciela Masz wszystko
Jeśli studnia cię pochłonie On cię z niej wyciągnie
To uczucie jest tak wspaniałe Że problemy stają się błahe
To bezpieczne miejsce Kiedy problemy cię przerastają
Jeśli masz przyjaciela Masz wszystko
Lecą pociski A oni zamieniają się w tarczę
Gotowi na wszystko, o każdej porze
Będą cię wspierać po Armagedonie
Bracia jak Gil i Caetano
To rzadko spotykane w tym szalonym świecie
Mam wiele złych doświadczeń
Ale przebrnąłem I będę brnął dalej
To jak barokowy styl rokoko Którego Aleijadinho był królem
Dar od bogów Kupa śmiechu
Jak na katechezie
Spytałem Obatala i Najświętszą Pannę
Na którym piętrze mieszkają Bo chcę ich kiedyś odwiedzić
To moje ulubione wersy.
Pan Wilson zmarł.
Więc pytam, na którym piętrze mieszka.
Moja ulubiona część…
To doświadczenie przypomina mi o Oswaldzie de Andrade,
to kolejny modernista.
W Anthropophagic Manifesto napisał:
„Interesują mnie tylko inni ludzie”.
Wszak nasze życie nie ma sensu bez innych ludzi.
Samba o tym wiedziała.
AKT DRUGI: PODLEWANIE
Jaime de Almeida, kapitan drużyny Flamengo,
z którą zwyciężył pięć razy.
Podczas treningu,
jego rodzina dostała propozycję od jednego z menedżerów klubu,
by jedna z jego młodszych sióstr pracowała jako służba w jego domu.
Wiele lat później,
tak ta mała dziewczynka opisała to w wywiadzie:
„Dopiero co straciliśmy ojca.
Byłam nianią dzieci z bogatych rodzin.
Czarne dzieci zaczynają pracę w młodym wieku.
Menedżer Flamengo zaoferował mi pracę w swoim domu.
Miałam być jego służącą.
Buntowałam się, aż w końcu mnie zwrócili”.
Ta mała dziewczynka dorosła.
Studiowała filozofię i historię,
po czym stała się znaną filozofką
i istotną postacią naszych czasów,
dzięki swoim pięknym i wpływowym pomysłom.
Nazywała się Lélia Gonzalez.
Egipcjanie byli czarni.
Cywilizacja egipska
była pierwszą cywilizacją na Ziemi.
Egipcjanie przekazali całą wiedzę
tak zwanej zachodniej cywilizacji.
Jest mi z tym niezręcznie…
FILOZOFKA I AKTYWISTKA
Czuję się zmuszona
do reprezentacji czarnego feminizmu.
Dlaczego tu, w Brazylii,
spoglądacie na Stany Zjednoczone?
Nie rozumiem.
Od Lélii Gonzalez nauczyłam się więcej,
niż wy nauczycie się ode mnie.
Według Lélii Gonzalez,
wkład czarnych ludzi
stworzył całą brazylijską kulturę.
Dlatego nie mówimy po portugalsku.
Mamy swój własny język.
Wiele osób uważa, że Lélia jest pionierem w dziedzinie intersekcjonalności,
czyli badaniu zjawiska krzyżowania tożsamości społecznych,
i jego wpływu na opresję społeczną.
Ta teoria dopiero niedawno stała się popularna w naszym społeczeństwie.
Musimy razem walczyć,
aby opresja społeczna w naszym kraju
dobiegła końca.
Brazylia nie jest krajem demokracji rasowej.
Zanim to będzie możliwe,
Brazylia musi być prawdziwym krajem demokratycznym.
Opresja społeczna wobec czarnych kobiet jest jeszcze silniejsza,
bo składa się na to dyskryminacja z powodu płci, klasy społecznej i rasy.
Są trzykrotnie bardziej dyskryminowane.
Przez ostatnie 450 lat,
tylko dwie czarne kobiety zostały wybrane do sejmu
w São Paulo.
Pierwszą z nich była Theodosina Ribeiro.
Drugą była artystka samby,
która w 1975 roku
wystąpiła w Operze Miejskiej.
Matka chrzestna rapu, Leci Brandão.
Mamy nowego przywódcę
Na Pau da Bandeira Hill
Mamy nowego przywódcę
Na Pau da Bandeira Hill
Klaszczemy!
To osiągnięcie było równie odważne,
jak bycie pierwszą kompozytorką w Mangueirze.
Pierwsza reakcja była dość przewidywalna.
Dziewczyna chciała zostać kompozytorką w Mangueirze.
Żadna kobieta do tej pory tego nie próbowała.
Mi udało się przekonać
tych wytwornych panów.
Candeia był założycielem Szkoły Sztuki i Samby Czarnych Ludzi Quilombo.
To nie była zwykła szkoła samby.
Jak sama nazwa wskazuje,
Quilombo walczyło o wolność,
zarówno w poezji, jak w „Ao Povo em Forma de Arte”,
jak i w prozie, wysławiając organicznych intelektualistów,
jak Eltona Medeiros, Paulinha da Violę,
Wilsona Moreirę i Nei Lope.
Była to prawdziwa szkoła kultury popularnej.
Profesor Lélia Gonzalez była w niej nauczycielką.
Lélia zaprosiła Candeia,
aby ten towarzyszył jej w ważnej podróży do São Paulo.
Candeia był schorowany,
więc musiał odmówić.
Samochód Lélii zepsuł się po drodze.
LOTNISKO
Jednak to jej nie zatrzymało
w reprezentowaniu Candeia i Quilombo.
Celem podróży były schody tego budynku.
Dołączyła do pierwszej manifestacji organizacji,
która zmieniła naszą historię.
Organizacją tą był Zjednoczony Ruch Czarnych.
RÓWNOŚĆ RASOWA
Ale to nie koniec.
Czterdzieści lat przed tą manifestacją,
w 1938 roku
członkowie Brazylijskiego Czarnego Frontu zorganizowali celebrację
z okazji 50. rocznicy obalenia niewolnictwa,
która również miała się odbyć przed operą.
Niestety nigdy do tego nie doszło,
pomimo wysiłków
kierownika departamentu kultury, Mária de Andradego,
naszego ulubionego modernisty.
Jesteśmy w miejscu,
do którego nie wpuszczano naszych przodków.
To zasługa wylanego przez nich potu i krwi.
Podczas dyktatury wojskowej,
ludzie nie bali się stawić czoła Brazylii
i jej brutalnemu rasizmowi.
Głosili, że ten kraj musi zaakceptować
główną rolę czarnych ludzi w naszym społeczeństwie.
Niektórzy z was tutaj obecnych
brali udział w tych protestach w 1978 roku,
walcząc z rasizmem.
To dla mnie wyjątkowy moment, bo tu jesteście.
Nasza obecność w tym miejscu to historyczne osiągnięcie.
Proszę, wstańcie.
Nasi krewni ze Zjednoczonego Ruchu Czarnych.
Z tych schodów,
z São Paulo na całą Brazylię.
Walka Zjednoczonego Ruchu Czarnych dalej trwa.
Bardzo wam dziękuję.
Bez waszych marzeń i wysiłków,
to nie byłoby możliwe.
Dedykuję im następną piosenkę.
Moja luandzka skóra Lobby aruandy
Jak T'challa, Wakanda Jad mamby czarnej
Pełno bandolierów Czy są tu jakieś zasady?
Dziś poleje się więcej krwi Niż w Hotelu Ruanda
Ta era jest szalona
Pantera na wolności Pokazała swoje pazury
Noc jest moim kamuflażem
Ból to moja zemsta Za tych, którzy upadli
Ty jesteś puczystą, a ja sabotażem
Mistycznie Tysiące orisz w panteonie
Dzielnie zabijam osadników Wykańczam ich jak lew z Tsavo
Nie waham się Nie zatrzymuj mnie, bo będzie gorzej
Potwór, czaszka, Vibranium Potnę cię na 12 kawałków
Błysk jak Usain Bolt 10 000 woltów
Moi przodkowie mi dopingują Ta-Nehisi bez trenera
Mam dobrą pamięć I jestem wybuchowy
Plotki głoszą Że powróciłem jak AK
Jestem zdeterminowany, wrażliwy, spokojny
Gdy nastaną ciężkie czasy Poradzimy sobie
- Jak czarna pantera - Powróciłem
Jak czarna pantera
Jestem zdeterminowany, wrażliwy, spokojny
Gdy nastaną ciężkie czasy Poradzimy sobie
- Jak czarna pantera - Powróciłem
Jak czarna pantera
Na moim dachu jest Dora Milaje
Wskoczyła na bazę Niczym Nicki Minaj, to miraż
Samolot Mirage lata wysoko
Spock wymiata, Green Lantern, nie ruszam się
Nowe przejście Przez nowe Morze Czerwone
Aby każdy dostrzegł w sobie króla Stworzonego przez mój rap
Ulica Wu-Tang Superman, więcej technologii
Symboliczny jak przewodnik W chłodne noce
Zmiażdżę tych Którzy szydzą z czarnej kultury
Kasparow wznosi toast i wypisuje czeki
Sprzeciwiam się właścicielom niewolników Jestem niezależny
Bystry, szanuj moje wyczucie, Nie bądź niegrzeczny
Jeśli przyjdziesz jak Stan Lee, Spike Lee, Bruce Lee
Podbijam Brazylię W stylu Mauriciego Kubrusly’ego
Jak Solange w A Seat at the Table Czarna czy ciemnoskóra?
W razie wątpliwości Nazywaj ją księżniczką
Samoświadomość, samopomoc Czas płynie
Jak sample, jak Budda
Miłość, która wypełniłaby tysiące książek Jak Gabo czy Neruda
Ten, który poślubił burzę Nie używa parasolki
Jestem zdeterminowany, wrażliwy, spokojny
Gdy nastaną ciężkie czasy Poradzimy sobie
Ta noc na zawsze pozostanie w naszych sercach.
Naprawdę.
Żeby przypomnieć nam, że wolność nie trwa wiecznie.
To ciągła walka,
i nigdy się nie poddamy.
Jak traktor. Z drogi!
Jestem zdeterminowany, wrażliwy, spokojny
Gdy nastaną ciężkie czasy Poradzimy sobie
- Jak czarna pantera - Powróciłem
Jak czarna pantera
Potęga znaku.
Co oni zrobili?
Nie wiedzieli, co mogło się stać. Panowała dyktatura.
W kraju, który zabija czarnych bez mrugnięcia okiem.
Następnego dnia mogli być aresztowani, a nawet zamordowani.
Ale stawili czoła swoim lękom
i protestowali, tworząc potężny symbol
jedności w walce z rasizmem.
Według wojska, ruch anty-rasistowski był połączony z komunizmem.
Sam Simonal miał problemy za oddanie hołdu Martinowi Lutherowi King Jr.
Pozwólcie, że zaśpiewam piosenkę.
Dedykuję ją mojemu synowi…
Z nadzieją, że w przyszłości
nie będzie miał problemów,
z którymi sam wciąż się borykam.
Pomimo tego, kim jestem.
Tak, mam ciemną skórę
Mój czarny bracie
Proszę, żebyś walczył
Powalcz jeszcze trochę
Bitwa niedługo dobiegnie końca
Tylu, ilu czarnych ludzi zginęło
Tylu też przybędzie
By walczyć i przelać krew A może nie
Piosenka może pomóc
Posłuchaj mojego głosu
Walcz o nas
Najczarniejsza walka…
Ale wiele z tego wynikło.
Wkurza mnie to, bo to nic nowego.
Odkąd Afrykańczycy zaczęli być porywani i porzucani na nieznanych im ziemiach,
musieli przemyśleć swoją organizację zbiorową.
Na przykład bractwa religijne z XVII wieku.
Czarni się organizowali, zbierali pieniądze,
wykupili swoją wolność,
i tak to im się udało.
Powoli budowali społeczność dla wzajemnego dobra.
Aristocrata był klubem założonym przez czarnych ludzi.
Ale w przeciwieństwie do białych klubów, nie było tam dyskryminacji.
Białe kluby nie wpuszczały czarnych.
A tam każdy mógł się dobrze bawić.
Więc bractwa religijne
robiły to, co klub Aristocrata,
i to doprowadziło do pokolenia naszych rodziców.
- Byłeś tu kiedyś? - To mój pierwszy raz.
Cholera, to się dzieje naprawdę.
- Pierwszy raz. - Nigdy tu nie byłeś?
Nie, nawet nie zrobiłem zdjęć.
- Kurczę, nawet jako turysta? - Nie.
To miejsce jest już nasze.
Jestem czarnym Brazylijczykiem.
Musimy to powtarzać.
Żeby każde pokolenie było silniejsze.
Kiedy ktoś nazwie czarnego małpą, ludzie czekają na jego reakcję.
Ale powinniśmy zapytać białego:
„Minęło 500 lat, a ty wciąż to robisz?”.
Nie jestem ofiarą rasistów. Jestem ich koszmarem.
Oszukałem śmierć Wiem, dokąd zmierzam
To nie przypadek Zawsze tego pragnąłem
Nikomu nie ufam
- Tym bardziej nie policji - Jebać policję
Pieniądze w kieszeni Mój puls się zatrzymał
Tuż przed koncertem
Na długo przed uderzeniem
Moi kumple byli przy mnie Przed sławą i zazdrością
Oszukałem śmierć Wiem, dokąd zmierzam
- To nie kwestia farta - Tak jest
Niekończące się żale
Wzbudzam wiarę Jak katedra
Święty jak Tora Zabójczy jak kobra
Rekin spragniony orientalnej wiedzy
Atlantyk rozleciał się na cząsteczki
Znajdziesz mnie w każdej burzy Głosy przodków
Odwagi nie da się zmierzyć W czasach pokoju
- Jestem drugim Jezusem - Cholera
Chodzę po morzu zapomnianego żalu Z dala od zasad, które mi narzucili
Byłem nikim Teraz nie mam granic
Niczym wynalezienie zera
Nie jestem zarozumiały Jestem przekonujący
Zobacz, co rap zrobił z ulicami
Bity w folderach Świat nas nie znosi
Moja kasta lata z prędkością światła Ping-pong
Koniec pieprzenia Mój umysł rasta się raduje
Yin i yang odzyskały równowagę
Jak filmowiec, szukam luki, Przyćmiewam imprezę
Celuj w głowę W stylu Kima Dzonga
Ja decyduję, Czy masz do czynienia z królem
Czy Kongiem
Jak złoto Azteków, pochodzę z pustyni Niczym z Sahary
Dostatek to cel Jak Mekka
Thomas Sankara to ja Stawiam czoło i odnawiam
Jak noworodek owinięty w cipkę
Mieszanka Vivary, Guevary, Lebary Mój długopis podważa białą historię
A świat krzyczy Nie przestawaj
Dość tych fetyszów
Po prostu przestań Spójrz z perspektywy
Wygrywam, A oni nazywają to konceptem
Przynoszę rękę Sziwy
To Bóg przemawia przez moich kumpli A ja celuję i zabijam Klu
Ci, którzy oszukali śmierć na północy To nie fart, a pomoc Eszu
Założę garnitur Żeby ich skołować
Podporządkowanie czy sabotaż?
Było jak w piekle, Wprowadziłem zmiany
Celem jest wieczność…
AKT 3: ZBIÓR ŻNIWA
Nasze mamy
i czarne staruszki w sąsiedztwie mawiały:
„Jesteś czarny, więc musisz być dziesięć razy lepszy, żeby być równym”.
To wciąż prawda. Musimy się uczyć dziesięć razy lepiej,
bo to pole minowe, na którym twoje życie jest bezwartościowe.
Smutek z powodu twojej śmierci jest krótszy.
Jeśli się potkniesz, co się zdarza,
ludzie będą mniej wyrozumiali, bo jesteś czarny.
Kiedy wpływowi artyści zainspirowali się francuskim futuryzmem
i wprowadzili do Brazylii modernizm,
czarni intelektualiści z Francji
mieli ogromny wkład w historię ludzkości
odnośnie pięcioliterowego słowa, które czasem jest obrazą,
a czasem komplementem.
Ale jego głównym celem jest wyrażanie dumy.
Słowo „negro".
I całą ideologię otaczającą różne wersje tego słowa.
Négritude, czyli „czarność”. Możesz to napisać pogrubieniem.
Tutaj potrzeba zmiany tragedii w władzę
była bardzo pilna.
Przykładem tego był Abdias do Nascimento.
Otworzył on Eksperymentalny Teatr Czarnych Ludzi,
który stworzył nowe możliwości
umocnienia afro-brazylijskiej kultury i wartości.
Abdias zobaczył przedstawienie za granicą,
w którym główną rolę grał biały człowiek pomalowany na czarno.
Właśnie wtedy postanowił stworzyć teatr dla czarnych ludzi,
by walczyć z rasizmem.
Pamiętam…
Ilość osób…
która doradziła mi…
AKTOR I AKTYWISTA
…abym tego nie robił.
Żebym nie użył słowa „czarnych” w nazwie,
bo to mogło sprowokować
porażkę już na starcie,
zanim w ogóle zaczęliśmy.
Pod tym względem
byłem…
absolutnie nieugięty.
To musiał być Czarny Teatr.
Teatr Czarnej Społeczności.
Aktor, wybitny artysta, poeta, pisarz, dramaturg,
profesor i polityk.
Produkował spektakle teatralne w więzieniu w Carandiru,
w których wystąpili więźniowie.
Abdias do Nascimento
nie poddał się w walce o prawa czarnych ludzi.
W swojej sztuce oddawał hołd ludziom takim jak Luís Gama,
który był poetą, prawnikiem i abolicjonistą.
Prawdziwym futurystą,
który mógł być uważany za prekursora négritude,
wiele dekad zanim to słowo dotarło do naszego kraju.
Tak jak Candeia i Lélia Gonzalez z Quilombo,
Abdias użył sztuki, by wysławić naszą kulturę,
by nie była uznawana za zwykłą rozrywkę, lecz uczynić z niej narzędzie polityczne.
Eksperymentalny Teatr Czarnych Ludzi przedstawił światu
wielką gwiazdę, Ruth de Souzę.
Kiedy myślę o Ruth de Souzie,
zdaję sobie sprawę, że gdyby jej talent byłby w pełni wykorzystany,
a była wspaniałą aktorką,
z pewnością byłaby uznana
za najlepszą aktorkę w brazylijskiej telewizji.
Występuje głównie w telewizji, ale grywała też w filmach.
De Souza była pierwszą czarną kobietą brazylijskiego teatru,
pierwszą czarną aktorką w głównej roli w brazylijskiej telewizji,
pierwszą czarną kobietą kina.
Dostała stypendium i studiowała na Howardzie i Harvardzie.
Była pierwszą brazylijską aktorką, która została nominowana do Złotego Lwa
na Festiwalu Filmowym w Wenecji.
To dopiero awangarda!
Nie mieliśmy pieniędzy, by wyprodukować The Emperor Jones,
mój pierwszy spektakl.
Nie mieliśmy pieniędzy ani miejsca.
Bez wahania powiedziałam: „Zwróćmy się do opery”.
To było coś pięknego.
Poszliśmy do burmistrza i dostaliśmy datę 25 maja…
A nie, 8 maja. Koniec wojny.
Tego dnia wojna się skończyła.
To było wzruszające. Na zewnątrz były fajerwerki.
Pomyślałam, że świętują moją pierwszą rolę.
Wierzyli w nas ci Którzy nas oglądali
Z ławki rezerwowych
Najważniejszy dla nas gol
Piłka trafiła w słupek
„Ismália” miała połączyć dwóch gigantów naszego teatru,
Ruth de Souzę i Fernandę Montenegro jako duet.
Niestety pani Ruth de Souza zmarła podczas naszej trasy po Europie,
kilka tygodni przed planowanym nagraniem.
Nawet nasze marzenia Nie są wolne od przeszkód
Aktorka Ruth de Souza została pochowana w Rio de Janeiro.
Była pierwszą czarną aktorką, która wystąpiła na scenie
opery w Rio de Janeiro.
Biali są szczęśliwi
Czarni
Nie do końca
Nikt nie postanowił, że tak właśnie zrobimy.
To był eksperymentalny proces.
Nave pracuje ze mną już 12 lat.
Poprawiłeś ten bit.
PRODUCENT MUZYCZNY
Nie musiałem się sporo wysilić.
Jesteś skromny. Brzmi o wiele lepiej.
Wplątałeś ten drugi bit.
Po 12 latach, w końcu mamy środki techniczne i finansowe,
by powiedzieć: „Marlon zagra na puzonie”.
Wyszło tak świetnie, że dołączył Marcos Valle.
Nagle sobie uświadamiasz, że jesteś w obecności Fernandy Montenegro,
która grała Matkę Boską w A Dog's Wil, a teraz jest tutaj.
Witaj. Miło cię widzieć.
- Jak się masz? - Cześć.
Występ pani Fernandy w „Ismálii”
przynosi nam ukojenie,
kiedy myślimy, że taki już nasz los.
Uwielbiam ten wiersz. Jest poruszający.
Nagrywam to teraz,
bo sądzę, że opowiada o naszych czasach.
To prawda, tak właśnie jest.
Jeśli oszalałeś w wieży, nie masz marzeń.
- To dla mnie zaszczyt… - Dla mnie również.
Miejmy nadzieję, że występ będzie tak wspaniały…
Jak sam tekst.
Pieprzony kraj Mediom się to podoba
Zawiedli nas
Żądają medali Od biegaczy ze złamaniami
Nóż w plecy Poćwiartowany przez zapłaty i normy
Wmawiamy sobie Że pewnego dnia wszystko będzie dobrze
Że moje świadectwo mnie wyzwoli A mój kolor to nie mundur
#BlackLivesMatter, brawo
Ale po 80 kulach
W końcu widzisz różnicę Między jasną skórą a naszą
- Strzelec miał na sobie mundur - Jeszcze raz
- Oskarżycieli nie było na miejscu - Małoduszni
Zwłoki czarnego człowieka Są jak nowy przebój
Wszyscy je widzą Ale nikogo to nie obchodzi
Spojrzałem w lustro Zobaczyłem Ikara
Uważaj Nie lataj zbyt blisko słońca
Oni nie chcą twojej wolności
Wyobraź sobie, że jesteś królem Sępy myślą, że jesteś ćpunem
By powiedzieć: „A nie mówiłem?” Wszyscy jesteśmy
Ismálią
Ismália
W drodze do nieba Wylądowałem na ziemi
Każdy czarny człowiek Jest Ismálią
Ismálią
W drodze do nieba Wylądowałem na ziemi
Najpierw ich porwałeś
Okradłeś Okłamałeś
Wyrzekłeś się ich Boga Podzieliłeś ich
Złap to marzenie Zanim ucieknie
Niech kłócą się z pociskami Które ich ranią
Niestety tam Gdzie słońce świeci mocniej
Morderstwo oznacza kolejną trumnę dziecka
Chciał być gwiazdą Stał się medalem jakiegoś debila
Który ma ten sam kolor skóry Co mordercy jego przodków
Pierwsza wypłata Dwa mundury policyjne
Trójka czarnych dzieciaków Na tylnym siedzeniu
Pięć zmarnowanych żyć Złoci i brązowi chłopcy
Strzały, a ten mały chłopiec Został postrzelony 111 razy
- A strzelec miał na sobie mundur - Ismália
Ci, którzy wydali wyrok Nawet nie byli na miejscu
Czarni ludzie znikają Razem z wizją tych
Którzy nie mają koloru A w tym świecie kolor jest najważniejszy
Gdy Ismália oszalała
Wyszła na wieżę, by pomarzyć
Zobaczyła jeden księżyc na niebie A drugi w morzu
Zgubiła się we śnie
W którym kąpała się w świetle księżyca
Chciała wspiąć się do nieba
Chciała zejść do morza
W tym swoim szaleństwie
W wieży zaczęła śpiewać
Była blisko nieba
Była z dala od morza
Wisiała jak anioł
Miała skrzydła
Chciała księżyc z nieba
Chciała księżyc z morza
Skrzydła, które dał jej Bóg
Trzepotały
Jej dusza wspięła się do nieba
Jej ciało zeszło do morza
Artyści ze wzgórz byli prześladowani.
Brazylijskie państwo wprowadziło nowe przepisy,
co było skutecznym sposobem na wymazanie bogactwa kulturowego naszych ludzi,
poprzez ustawę o zwalczaniu włóczęgostwa.
Na jej podstawie, przez wiele lat aresztowano artystów samby i capoeiry,
oraz zwalczano candomblé i umbandę.
Aresztowano mnie, bo trzymałem tamburyn.
Nawet na nim nie grałem, i mnie aresztowano.
W której to było dekadzie?
To było w 1941 roku.
Policja zakazała posiadania tych instrumentów.
Stwierdzili, że czarni ludzie mogliby ich użyć jako broni.
Ta ustawa zezwalała również
na aresztowanie prostytutek i osób transseksualnych.
Ustawa ta wciąż obowiązuje.
Będę włóczęgą
ARESZTOWANIE BEZROBOTNYCH JEST ZNIEWAŻAJĄCE
FAŁSZYWE PRZEKONANIE O WYDAJNOŚCI POLICJI
NAGRANIA DO TELEDYSKU AMARELO
- Mieszkańcy faweli nie chodzą po ulicach. - Jesteś u nas.
Wyobraź sobie, że nagrywamy tu teledysk,
a Emicida zostaje postrzelony. Wszystko by się spieprzyło.
Jesteś taka wysoka!
Mamy wspólny cel.
Dążymy do tego,
aby ludzie zrozumieli,
że walczymy o to samo. By walczyć o wolność, musimy się zjednoczyć.
Analizując kwestie płci,
klasy społecznej i rasy,
mamy dwie opcje.
Pierwsza to martwienie się tylko o siebie. Hipokryzja.
Druga opcja to walka o równe prawa dla wszystkich.
- Ja śpiewam tutaj? - Tak.
Ty i ja.
Zauważyliśmy, że mamy bardzo podobne doświadczenia.
Niedorzecznym byłoby podjąć tę walkę oddzielnie.
Chcę powtórzyć wers Emicida.
Brzmi ostro.
Tutaj, spójrz.
Podważa moje zdolności. Jestem raperką, dobra?
Byłem na imprezie o nazwie „Dom Twórców.”
Ta piosenka była tak zajebista, że ciarki mi przeszły po plecach.
Poprosił transseksualną kobietę,
aby zaśpiewała. Wyszło zajebiście.
Wyszła na wybieg sama i zaśpiewała.
Zatrzymała się, spojrzała na widownię…
W zeszłym roku umarłam
Ale w tym roku żyję
To wywarło na mnie wrażenie.
Zacząłem słuchać Belchiora.
Nie mogłem uwierzyć, że nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Tak jak pryzmat rozszczepia światło białe na różne barwy,
tak w AmarElo chciałbym zrobić to samo z dyskryminacją na różne możliwości.
W ten sposób pokazujemy naszym braciom i siostrom,
że nie mogą się poddać.
To wykorzystywanie potęgi miłości,
do czego wszyscy jesteśmy zdolni,
aby nas połączyć.
Jakby otworzył się portal,
i wszyscy gangsterzy wrócili i powiedzieli:
„Ziomek, rób swoje.
Życie ma sens tylko wtedy, gdy jesteśmy razem”.
Dzięki występowi z Majurem i Pabllo poczułem,
że cały świat gromadzi się wokół nas.
Fela Kuti powiedział, że muzyka to broń.
Śpiewając razem z Belchoirem,
walczymy z nienawiścią i gniewem.
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Jestem rzadkim gatunkiem Świecę w ciemności
Jedyny w swoim rodzaju Prosto z ulic
Z samego szczytu wzgórza Ja i moi kumple
Mam broń w kieszeni Jestem podły
Tylko Bóg i ja wiemy Jak to jest nic nie mieć
Wypuszczam te rymy A chciałem podciąć sobie żyły
Nasze życie definiuje nasze bogactwo Jesteśmy bezwartościowi
To był mój krzyk o pomoc
Gniew jest niczym nowotwór Zatruwa korzenie
Publiczność chce poczuć się dobrze
Wszyscy mają głowy w chmurach
Depresja to trend Tuszowany wyjazdami na wakacje
Moja babcia mawiała Że łatwo jest nienawidzić diabła
Życie w piekle nie jest łatwe
Wiemy
Że to zgniłe imperium Nigdy nie traktowało cię poważnie
Chce, żebyś zginął
Walcz
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Mój głos jest ważniejszy od moich blizn
To tylko akcesoria Które nie powinny istnieć
Mój głos jest ważniejszy od moich blizn
Ból pozbawia nas głosu Co nam zostało?
Jesteśmy chodzącym celem ataku
Mój głos jest ważniejszy od moich blizn
Chcę żyć, a nie tylko przeżyć
Jeśli na tym polega życie Skradziono mi moje dobre dni
Mój głos jest ważniejszy od moich blizn
Nie pozwolę, by moje traumy Mnie definiowały
W ten sposób dajemy naszym wrogom trofeum I milczymy
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Dość już krwi i łez
Razem, ręce do góry!
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
Dość już krwi i łez
W zeszłym roku umarłam Ale w tym roku żyję
UWIERZ W AXÉ
Opero miejska…
Oto Pabllo Vittar i Majur!
Laboratório Fantasma to wspólne marzenie.
Marzenie, które istnieje od dawna.
Wilson das Neves powiedział nam kiedyś:
„Papierosa możesz złamać na pół, ale nie całą paczkę”.
Miał na myśli,
że jesteśmy silniejsi, kiedy trzymamy się razem.
To utrwala naszą ideę.
Musimy być dzielni i walczyć z potworami.
Ale jest taki drobny szczegół.
Bardzo drobny.
Mówiąc dokładniej,
mikroskopijny szczegół, który może zrobić wiele krzywdy.
Pierwsza śmiertelna ofiara koronawirusa…
10 000 zakażonych osób umarło…
W Brazylii zginęło ponad 60 000 osób…
Ludzie, którzy wciąż chodzą do pracy
są zagrożeni.
Hej, co słychać?
Nie mam dobrych wieści.
W Brazylii jest coraz gorzej.
Potrzebujemy całkowitej zmiany planów.
Jeszcze nie wiem, jak to będzie,
ale już zaczęliśmy odwoływać koncerty.
MYJ RĘCE
Nie jedziemy w trasę koncertową Dirka po Europie.
Wirus już tu dotarł,
a liczba zachorowań wzrasta bardzo szybko.
Zobaczymy, jak będą wyglądały kolejne dni,
ale chciałem z tobą pogadać, bo sprawa wygląda źle.
To tyle. Na razie.
Oto coś bardzo reprezentatywnego.
Pierwszą ofiarą koronawirusa w Brazylii była gosposia.
Zaraziła się od pracodawcy.
To symboliczne.
Biedni łatwiej się zarażają,
a przepaść społeczna nie pozwala biednym,
którzy często nie są biali,
aby wyzdrowieli. Tracę nadzieję.
Dla starożytnych Jorubów, to nic nowego.
Historia lubi się powtarzać.
Panuje pandemia wywołana wirusem,
który zaraża masę ludzi na całej planecie,
szerzy strach i napięcie,
zamykając nas w swoich domach.
Czujemy się niepewnie wobec siebie nawzajem i naszej przyszłości.
Analizując tą sytuację,
można przewidzieć pewne rzeczy,
ponieważ taki jest cykl natury.
Obraca się jak płyta winylowa na gramofonie.
Cofnęliśmy się o tyle w czasie,
że zapomniałem o czymś ważnym.
Dokładnie sto lat temu,
świat rozpoczął walkę z grypą hiszpanką.
Zatrudniono ośmiu muzyków, by grali w lobby w kinie,
zachęcając ludzi do wejścia do środka.
Ci muzycy to byli nasi Oito Batutas,
którzy wkrótce podbili świat.
To niesamowite, że w takim momencie
samba łagodziła rozpacz,
będąc ambasadorem zgromadzeń,
uśmiechów i uścisków.
Dlatego uwielbiam powiedzenie:
„Eshu rzucił dziś kamień,
którym wczoraj zabił ptaka”.
Każda szansa, by naprawić błędy przeszłości,
tkwi w teraźniejszości.
Dlatego, przyjacielu, to wszystko za wczoraj.
Mamy tylko Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
Mamy tylko siebie
Mamy tylko
W XXI wieku
liczy się tu i teraz.
Symbolem tego jest fakt, że czarne kobiety mają więcej wsparcia i siły.
Oto owoce drzewa,
które posadziła Ruth de Souza wiele lat temu.