Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Oceany są siłą napędową naszej planety.
Mój dziadek, Jacques Cousteau, zainspirował świat
swoimi eksploracjami, dzieląc się tajemnicami
jednego z najważniejszych ziemskich siedlisk.
Idąc w jego ślady, grupa filmowców z wytwórni Disneynature
podjęła się zadania pogłębienia wiedzy o tym ukrytym świecie…
i o jednych z jego najbardziej uroczych mieszkańców.
Dla producentów filmów przyrodniczych ocean jest największym wyzwaniem.
Nie wybacza błędów.
A chwile spędzone pod falami są ulotne.
Ludzie wkraczają bowiem do świata, w którym nie są panami.
Muszą okazać szacunek jego mieszkańcom.
Nie!
Ich misją jest…
ujawnienie, jak wygląda życie w świecie delfinów.
Operator filmowy Roger Horrocks przygotowuje się
na Morzu Czerwonym do uchwycenia naszych głównych bohaterów.
Butlonosów.
Filmował on delfiny na całym świecie,
ale tutaj będzie to robić po raz pierwszy.
Kluczem do sukcesu jest naukowiec Angela Ziltener.
DELFINOLOG
Prowadząc tu badania od ponad dekady,
stała się wirtualnym strażnikiem delfinów z Morza Czerwonego.
Z pewnością delfiny są jednymi z…
OPERATOR KAMERY
...najbardziej charyzmatycznych zwierząt zamieszkujących ocean.
Są ssakami, ludzie czują z nimi więź.
Są bardzo… Posiadają świadomość przynależną ssakom.
Jest między nami pokrewieństwo.
Będąc bardzo doświadczonym nurkiem, Roger z pewnością ma tężyznę fizyczną,
by nadążyć pod wodą za delfinami.
Filmowanie delfinów jest wyczerpujące,
ponieważ są one w ciągłym ruchu.
Największym wyzwaniem jest nadążanie za nimi
w pogoni za chwilami czystej, pięknej interakcji.
Obecność Angeli była nieoceniona,
gdyż spędziła tu ona bardzo dużo czasu.
Jej znajomość delfinów ogromnie nam pomogła.
Angela jest jednym z nielicznych naukowców na świecie,
którzy badają je, nurkując z butlą.
Pozwoliło jej to poznać ponad 200 osobników.
A im pozwoliło to poznać ją.
By zrozumieć zwierzęta, trzeba stać się jednym z nich.
Nie mówię o staniu się zwierzęciem,
ale o byciu zaakceptowanym w grupie.
Pozwoli to obserwować wszystkie osobniki
i dostrzec, że każdy delfin jest inny.
Każdy z nich ma własną osobowość. Jak ludzie.
Stado zna Angelę,
ale czy delfiny zaakceptują naszego dziwnego nowego operatora?
Dosłownie od samego początku wiedziałem,
że była to świetna okazja.
Delfiny bardzo chciały wejść w interakcję,
nie tylko ze sobą, ale także ze mną, operatorem kamery.
To była wielka radość.
Dzikie zwierzęta chciały, bym je filmował.
To było niesamowite.
Im dłużej kręciliśmy, tym bardziej rozumieliśmy, jak one działają jako grupa.
Jedno, co było dla mnie bardzo wyraźne,
to stopień interakcji pomiędzy delfinami.
Zadziwiające, jak bardzo polegają na zmyśle dotyku.
Delfiny ocierają się płetwami,
dotykają się, wzajemnie czyszczą.
Na początku myślałem, że jest to okazywanie uczuć,
ale tak naprawdę było to nawiązywanie relacji.
Są emocjonalne, wysoce inteligentne, bardzo podobne do nas.
Roger nie musiał długo czekać, by zaobserwować kolejny przykład
ich figlarnej inteligencji.
Nadpłynęła grupa podrostków, które zaczęły się popisywać.
Pamiętam to uczucie, gdy zrozumiałem, że to unikalne zachowanie,
którego mogę już więcej nie zobaczyć.
Trzepią płetwą ogonową o piasek,
odsłaniając kawałek koralowca.
I proszę, nowa zabawka.
Niewiele zwierząt spędza tyle czasu na zabawie,
ale to, co postrzegamy jako zabawę,
może także być formą treningu umiejętności polowania.
Po nich dosłownie widać tę ich inteligencję i figlarność.
Jest to niesamowity wgląd w to, jakimi są inteligentnymi zwierzętami.
Sądzę, że one to robią, bo to uwielbiają,
cieszą się umiejętnościami i wyzwaniem.
Robią to dla czystej przyjemności.
Badania Angeli ujawniły kolejny aspekt życia delfinów,
rzadko obserwowany na wolności:
sen.
Ta grupa jest tak odprężona w jej obecności,
że ucinają sobie drzemkę, gdy patrzy,
a Roger filmuje.
Delfiny śpią z aktywną tylko połową mózgu.
Musi ona pamiętać o wynurzeniu w celu nabrania powietrza
i o wypatrywaniu ewentualnego niebezpieczeństwa.
W wyniku posiadania tak aktywnych mózgów,
dziko żyjące delfiny, jak my,
potrzebują wiele snu.
Wykonują piękne, zsynchronizowane ruchy,
gdy wypływają na powierzchnię i nurkują.
To jest takie usypiające, takie wolne.
Naprawdę przepiękny widok.
Na swój sposób było to poetyckie.
Dzięki Angeli, Roger i zespół
zaczynają czuć, jak to jest
być wolno żyjącym delfinem.
Będą potrzebować tej wiedzy w dalszej części swojej wyprawy.
Prawdziwym zaszczytem było
mieć taki dostęp
do tych zwierząt na ich warunkach, ponieważ to one wybrały, że z tobą będą.
Nie można ich do tego zmusić i sądzę,
że ze wszystkich miejsc, w jakich nurkowałem,
te były najbardziej przyjazne.
Było to coś, czego nigdy nie zapomnę.
Roger sprawił, że filmowanie delfinów zdaje się łatwe,
ale czy operator Didier Noirot będzie miał tyle samo szczęścia na Hawajach,
filmując kolejnych bohaterów naszej opowieści?
Długopłetwce oceaniczne.
Hawaje są dobrym miejscem na filmowanie humbaków…
OPERATOR KAMERY
…z powodu populacji wielorybów.
Tam na pewno da się zobaczyć wieloryby.
Krystalicznie czysta woda, idealne miejsce do filmowania wielorybów.
W tym także miejscu, każdego roku, samice wydają na świat młode.
Nakręcenie samicy z młodym jest pierwszym zadaniem zespołu.
Płyną na pokładzie statku Luckey Strike…
którego szyper Tad Luckey…
…i zespół naukowców pod wodzą profesora Joego Mobleya…
BADACZ PŁETWALI
…niemal gwarantują znalezienie takich rodzin.
To zawsze jest wielkie wyzwanie.
Nigdy nie wiadomo, co się trafi.
Te wieloryby są tak trudne.
Dla producenta jest to bardzo podchwytliwe.
Odnalezienie wieloryba na Hawajach nie jest takie trudne,
ale szyper Tad musi znaleźć odpowiedniego wieloryba,
co jest znacznie trudniejsze.
By znaleźć odpowiedniego do zdjęć wieloryba,
w szczególności mamę z młodym, niczego nie oczekuję.
To znaczy, że nigdy nie wiem, co uda mi się uchwycić.
Jako członek pierwotnej wyprawy Jacquesa Cousteau,
Didier ma ponad 30-letnie doświadczenie w filmowaniu wielorybów.
Mam 200.
Ale każda okazja jest zawsze nieprzewidywalna.
No chodź.
To matka z młodym…
ale czy zaakceptuje ona Didiera równie łatwo jak delfiny Rogera?
Możesz spróbować.
Płyń.
Trudność w filmowaniu matki z młodym
polega na cichym podpłynięciu najbliżej, jak się da.
Używa aparatu oddechowego bez bąbli powietrza, by cicho się zbliżyć.
Wieloryby, które nie akceptują obecności Didiera, są zostawiane w spokoju.
Zespół musi znaleźć przyjaznego wieloryba,
który czuje się komfortowo w obecności nurka.
Właśnie odpłynęły.
Byliśmy gotowi płynąć, ale teraz są już daleko.
Próby zdobycia zdjęć kolejnej mamy z młodym…
kończą się tak samo.
Gdy widzi się matkę z młodym, jest ona zawsze bardzo czujna.
Chroni swoje młode, więc każda nieznana rzecz, jak ja,
jest alarmująca.
Próba druga spełzła na niczym.
Kolejna para odpływa.
- Matka z młodym odpłynęli. - Nie masz nic?
Naprzód.
Didier zapoznaje się zbyt dobrze
z tyłami wielorybich mam.
Trzeba wciąż próbować
znaleźć nowego wieloryba, który pozwoli ci się do siebie zbliżyć.
Po długim, nieudanym dniu,
Didier podejmuje ostatnią próbę.
Tak przy okazji, to dziewiąte podejście.
Szczęśliwe zrządzenie losu.
Didier znalazł figlarnego młodzieńca, do którego może się zbliżyć.
Nie można od razu płynąć do matki z młodym pod brzuchem.
Wpierw trzeba zaprzyjaźnić się z młodym.
Jeśli młode jest koło ciebie i się nie boi,
wieloryb będzie wiedział, nawet jeśli śpi tam na dole,
że ktoś tam jest,
ale wie, że młode nie ma nic przeciwko temu,
więc może to tolerować.
Gdy młode nurkuje pod matkę, by odpocząć,
Didier po cichu płynie za nim.
Nadszedł właściwy czas, bo wieloryb może odpłynąć
i stracę ją na dobre.
Postanowiłem płynąć bardzo wolno,
nie wydając żadnych dźwięków.
Matka bacznie go obserwuje,
ale zdaje się być zadowolona z jego obecności.
W końcu sukces.
Nurkowie jak Didier są jedynie skromnymi gośćmi w tym ogromnym podmorskim świecie,
ale nawet najpotężniejsze stworzenia
czasem pozwolą się do siebie zbliżyć.
Po tygodniach wytrwałości
zespołowi w końcu udało się nagrać matkę z młodym.
Obowiązkiem matki jest ochrona młodego, podczas gdy ono szybko rośnie,
zanim nadejdzie czas dalekiej migracji na wody Arktyki.
Gdy podróżują pomiędzy miejscami odpoczynku,
matka zachęca swoje młode, by wynurzało się raz za razem.
To może wyglądać na zabawę w rozpryskiwanie wody,
ale jest to kluczowe zachowanie młodych w budowaniu siły i rozwoju mięśni,
które także rozwija ich zdolność wstrzymywania powietrza.
Bliska więź pomiędzy mamą wielorybem a jej młodym
pozwoliła naszym filmowcom na pierwszy wgląd
w społeczeństwo humbaków.
Płytkie wody przybrzeżne są idealnym schronieniem
dla młodego, by urosło zdrowe i silne.
Z dala od zagrożeń głębszych, otwartych wód.
Ale to także tutaj zostanie ono wkrótce przedstawione
większej społeczności wielorybów,
złożonemu społeczeństwu,
które nasz zespół dopiero zaczyna rozumieć.
By w pełni zrozumieć świat delfinów,
filmowcy muszą udać się
do samego serca ich oceanicznego domu.
Do podwalin całej naszej historii.
Delikatnie zrównoważony ekosystem,
który jest schronieniem dla milionów niesamowitych aktorów drugoplanowych.
Chodzi o rafę koralową.
Uchwycenie misterności tego podwodnego świata
wymaga niesamowitych umiejętności w operowaniu kamerą
i wyjątkowego oka do precyzji i szczegółów.
Operator kamery Doug Anderson…
…jest do tego idealnym kandydatem.
Chcieliśmy uczynić oglądanie rafy doświadczeniem
jak najbardziej wciągającym.
Próbowaliśmy więc różnych technik,
tyle, ile udało się nam wymyślić,
by uzyskać jak najbardziej czarujące zdjęcia.
Użyliśmy podwodnego skutera
wyglądającego jak torpeda z dołączoną śrubą napędową,
by uzyskać wrażenie delfina prześlizgującego się nad rafą.
Użyliśmy wysięgnika z zamontowaną na jego końcu kamerą,
co pozwoliło na robienie bardzo stabilnych zdjęć
nad rafą koralową i uchwycenie
charakteru poszczególnych gatunków, które chcieliśmy pokazać
na ekranie.
Ze wszystkich podwodnych środowisk na naszej planecie
to rafy koralowe są najbardziej zróżnicowane.
Jestem zachwycony kolorami, życiem i pięknem, które mam przed sobą.
Zapierające dech w piersi.
Intensywne doświadczenie życiowe.
Lubię myśleć o rafie jak o mieście.
Koralowce są budynkami.
Te budynki zapewniają domy i siedliska dla niezliczonych zwierząt.
Wszystkie żyjące tam zwierzęta są dla siebie nawzajem
równie istotne.
Ale na rafie żyją też gatunki,
które spełniają bardzo ważne funkcje.
Doug chce znaleźć właśnie je,
by ukazać istotne więzi w tej społeczności.
Te przystojne diabły są tego idealnym przykładem.
Papugoryby.
Są tu miejscowymi ogrodnikami.
Oczyszczają rafę z martwych koralowców pokrytych algami.
Ostatnimi czasy, gdy oceany się ociepliły,
rafy koralowe zaczęły blednąć i umierać.
Rafy zamieszkane przez papugoryby są szybko czyszczone,
a nowe koralowce mogą się rozrastać, co utrzymuje rafę przy życiu.
Rafy, które utraciły swoje papugoryby, rzadko odżywają.
Papugoryby w znacznym stopniu utrzymują rafę w dobrym stanie,
ale Doug odkrywa kolejną ważną rybę.
Nieprawdopodobnego pracoholika, wargatka sanitarnika.
Na rafie czasem staje się to oczywiste,
jak kontrolowane i złożone
są relacje pomiędzy poszczególnymi zwierzętami.
Taką chwilą na pewno jest obserwowanie wargatka przy pracy.
Wykonują niezwykle ważną pracę,
jaką jest oczyszczanie z pasożytów, martwej skóry,
łusek i wszystkiego innego.
Wchodzą papugorybom prosto do pysków i skrzeli.
Wiecznie są bardzo zapracowane.
Obserwowanie ich to świetna zabawa.
Wykonują taki zabawny taniec, by rozreklamować swój interes.
Wszyscy przypływają do ich stanowisk czyszczących.
Słodkie małe rybki.
A także duże drapieżniki.
Zapiera to dech w piersi, gdy obserwuje się wargatka
wpływającego do paszczy półmetrowego drapieżnika.
To niepisane prawo rafy koralowej,
że wargatka sanitarnika się nie rusza.
To jeden z tych cudownych przykładów
złożoności relacji między gatunkami na rafie koralowej.
Podczas gdy Doug kontynuuje badanie wzajemnych połączeń
pomiędzy rybami a rafą,
Roger na Morzu Czerwonym zaraz odkryje,
że delfiny mają podobne zależności.
Angela odkryła niezwykłe połączenie,
jakie delfiny mają z tutejszym koralowcem.
Byłem bardzo podekscytowany tym unikalnym zachowaniem,
o którym opowiadała Angela,
i bardzo chciałem je zarejestrować.
Angela zabrała Rogera w wyjątkowe miejsce,
które delfiny lubią codziennie odwiedzać…
i z którego czerpią ogromne korzyści.
Skupiłem się na odczuciu operatora,
który wie o tym wyjątkowym zachowaniu,
na uczuciu cudownej presji, by je sfilmować.
Ciężko wypracowana akceptacja pozwoliła Angeli
płynąć za nimi, co pozwoliło dokonać tego niezwykłego odkrycia.
Znajduje się tu pewien rodzaj koralowca, gorgonie.
Delfiny bardzo lubią ocierać się o nie całym ciałem,
gdyż ten koralowiec jest dość miękki.
Takie ocieranie zdaje się być
bardzo istotnym aspektem ich dnia codziennego.
Cudownie było zobaczyć, jak ustawiają się w kolejkę.
Są bardzo delikatne. Nikt nie wpycha się na siłę.
Są kurtuazyjne i pozwalają na podpływanie jeden za drugim.
Potem zawracają i robią to ponownie.
To także wspaniały stadny rytuał.
Wiemy, że rożne rodzaje koralowców
zawierają substancje antybakteryjne.
To możliwe, że delfiny używają koralowca
jako lekarstwa, na przykład,
w celu zapobiegania chorobom skóry.
Ciężko jest to udowodnić,
ponieważ mogą to robić dla przyjemności,
ale musimy się dowiedzieć,
czy jest to świadome działanie samolecznicze.
Przełomowe obserwacje Angeli
poszerzyły nasze zrozumienie,
lecz także postawiły ważne nowe pytania
o zachowanie delfinów.
Hipoteza, którą bada Angela…
Jeśli zostanie udowodniona,
podkreśli niesamowitą współzależność
pomiędzy tymi ssakami a rafami koralowymi.
Nie tylko przypływają tu dla odpoczynku, zabawy
i poczucia bezpieczeństwa,
ale także po to, by się leczyć.
Angela ma nadzieję ujawnić więcej o życiu delfinów,
byśmy mogli chronić je i ich dom na rafie
przez bardzo długi czas.
Jednakże rafa koralowa nie zawsze zapewnia
bezpieczne schronienie dla swych mieszkańców,
o czym Doug za chwilę się przekona.
Mamy oczywiście tę jaskrawość, kolory, całe to piękno.
Jest to jasna strona rafy,
ale na rafie istnieją także zaułki.
Ciemne miejsca.
Miejsca, w których…
wizualnie rzeczy nie są piękne i jaskrawe,
ale jawią się trochę bardziej złowieszczo.
Są to miejsca, w które większość nurków nie odważy się popłynąć.
Doug wraz z zespołem są w Malezji,
w drodze na Sipadan,
oceaniczną wyspę skrywającą wyjątkową tajemnicę,
która ujawnia zagrożenia, na jakie narażeni są nasi bohaterowie
na własnym podwórku.
Sipadan jest wyjątkową małą wyspą.
To skała pośrodku setek metrów wody.
Jest to rezerwat morski
i jest tu cała masa żółwi.
Ta rafa jawi się jako idealne schronienie.
Ale pod jej spokojną skorupą na każdego samowolnego żółwia
czyha potencjalna katastrofa.
Wewnątrz struktury rafy znajdują się katakumby.
Zespół właśnie to chce uchwycić na kamerze.
Słyszałem o żółwiej jaskini już 20 lat wcześniej.
Jak trudno jest się do niej dostać.
Samo sprowadzenie tam sprzętu nie jest prostą operacją,
nie mówiąc już o oświetlaniu jej i robieniu zdjęć.
Mamy wysięgnik, długie ramię
z kamerą na jednym końcu i obciążeniem na drugim.
Mamy też podwodną łączność,
co znaczy, że możemy ze sobą rozmawiać.
Mamy łączność z łodzią,
ale stracimy ją, gdy tylko przekroczymy wejście jaskini.
Powierzchnia, tu nurkowie.
Zaraz wpłyniemy do jaskini.
Do usłyszenia po drugiej stronie.
Mogą być na dole przez dobre trzy godziny.
Jeśli coś pójdzie nie tak,
stąd nie będziemy mogli zrobić dosłownie nic.
Będziemy mogli tylko czekać.
PRODUCENT FILMOWY
Oby wszystko poszło zgodnie z planem.
Och, nurkowie
Nurkowie, nic wam nie jest?
Jesteśmy w jaskini
To takie straszne miejsce
Upiorne
Och, nurkowie
Zobaczyliśmy, że w tym miejscu będzie nam bardzo trudno pracować.
Musimy rozciągać liny, żebyśmy mogli wyczuć
drogę wyjścia z jaskini.
Tam nie ma światła. Wąski przesmyk.
Oświetlaliśmy go latarką.
Możecie dojrzeć, jak niedostępne jest to miejsce,
jak ciężko było wejść, a co za tym idzie,
z niego wyjść.
Nawet przez chwilę nie byłem całkowicie spokojny.
Zwykle, gdy nurkuje się na otwartym oceanie,
gdy pojawi się problem, koniec powietrza albo awaria sprzętu,
płyniemy w górę.
W jaskini się tak nie da.
Tam nie ma „góry”. Trzeba stamtąd jakoś wyjść.
Kolejną istotną sprawą jest to, że jest tam ciemno,
więc musimy ją oświetlić, by kamery coś zobaczyły.
Przez większość czasu myśleliśmy, jak dostarczyć na miejsce sprzęt,
a nie o widokach, jakie tam zastaniemy.
Dopiero gdy włączyłem światła w jaskini,
zrozumiałem, czym jest to miejsce.
Zobaczyłem grobowiec.
Na półkach skalnych
leżały niemal idealne szkielety żółwi zielonych,
które przez lata tam umarły.
Och, spójrz
Za tobą jest żółw
Dziwi się, dlaczego
Filmujesz w jaskini
On chce pójść z tobą
Pójść z tobą
Doug musi poruszać się bardzo powoli i ostrożnie.
Podłoże jaskini pokryte jest drobnym osadem.
Niektórzy wierzą, że są to sproszkowane szczątki
tysięcy żółwich szkieletów, które rozpadły się na przestrzeni wieków.
Jeden fałszywy ruch może zaciemnić całą jaskinię,
utrudniając tym samym znalezienie drogi wyjścia.
Po wielu godzinach starannych przygotowań,
Doug rozpoczyna odsłaniać upiorne tajemnice jaskini
z perspektywy żółwia, który zgubił drogę wyjścia.
Czułem się, jakbym był w kościele.
Czułem ogromny szacunek dla tego miejsca.
Odczuwałem tam spokój, respekt.
Pełne grozy połączenie z czymś.
Wszyscy to czuliśmy.
Rafa koralowa daje życie na wiele sposobów,
ale także je odbiera.
Po kilku godzinach rozpoczynają wynurzanie na powierzchnię,
ku bezpiecznej łodzi.
Dla ciebie
To było znacznie bardziej wyjątkowe, niż myślałem, że będzie.
PRODUCENT FILMOWY
To było dość wzruszające, zobaczenie tych szkieletów
na dnie jaskini
i wyobrażenie sobie, jak bardzo te żółwie musiały się bać,
gdy tam zabłądziły.
By przekazać szerszą historię tego podwodnego świata,
filmowcy chcieli zrównoważyć tę twardą rzeczywistość
scenami piękna i zachwytu.
A na Hawajach
Didier odnalazł coś prawdziwie zachwycającego.
Śpiewającego samca długopłetwca,
z setkami innych z okolicznych wód, które dołączyły do chóru.
Jeszcze 50 lat temu wody te były ciche.
Naukowiec Joe Mobley obserwuje powrót ich populacji.
Humbaki z Północnego Pacyfiku niemal wyginęły przez polowania,
aż w 1966 roku objęto je ochroną.
W tamtych czasach na Hawaje przypływało poniżej tysiąca wielorybów.
Lecz teraz, 50 lat później,
liczba odwiedzających Hawaje zwierząt sięga niemal dziesięciu tysięcy.
Więc dzisiaj z pokładu Luckey Strike
szukaliśmy śpiewaka.
By pokazać, że wieloryby komunikują się ze sobą,
że są częścią społeczności.
Lecz nic nie przygotowało Didiera na to, co miało go spotkać.
…tak głęboko, a widać płetwy.
Pojawiło się tu sporo makreli, co znaczy…
Ten czerwony znak to wieloryb.
- Zanurzony na 100 stóp. - Jest tutaj.
- Śpiewał… - Też to słyszałem.
Dziewczyny mówiły, że wyraźnie go słyszały na dziobie.
Stojąc na pokładzie łodzi, śpiew słyszy się bardzo wyraźnie,
gdy jest się dokładnie nad śpiewakiem.
- Nadal go słyszymy. - Tak.
Jesteśmy bardzo blisko.
Zeszliśmy więc delikatnie do wody.
Zerknąłem w dół, skąd nadpłynęły dwa wieloryby,
zaczęły się przede mną poruszać i zatrzymywać.
Przed samym nosem.
Wtedy przed oczami Didiera zaczęło się dziać
coś niewyobrażalnego.
Wtedy przypłynął trzeci wieloryb i wszystkie zaczęły ze sobą tańczyć.
To był prawdziwy dar natury,
że mogłem oglądać to z pierwszego rzędu.
Gdy nurkuje się z tymi olbrzymami,
człowiek uzmysławia sobie, jaki jest mały.
To była jedna z najlepszych chwil w moim życiu.
To było wspaniałe.
Tego nie da się zapomnieć,
gdy jest się samemu, takim malutkim przy tych olbrzymach.
To jest naprawdę coś, co…
zachowam w pamięci na zawsze.
Didier zdołał zarejestrować jedynie mały fragment
złożonego zachowania stadnego humbaków.
Jednakże musimy jeszcze pojąć prawdziwe znaczenie
tego wspaniałego wielorybiego baletu.
Delfiny wynoszą swoją aktywność społeczną na zupełnie inny poziom.
A zespół chciał pokazać, co robią delfiny, by poczuć dreszczyk emocji.
Są one symbolem wolności.
Przemierzają oceany. Nie są niczym związane.
A wyrażają to chyba najpiękniej, gdy surfują.
Surfujące delfiny nie są niczym nowym na Dzikim Wybrzeżu w RPA,
gdzie dorastał Roger.
Teraz powraca do swych korzeni
z zespołem specjalistów od wielkich fal,
by spróbować zarejestrować to niesamowite zachowanie delfinów.
Wybraliśmy Dzikie Wybrzeże, ponieważ wiemy, że tam są delfiny.
Wiemy, że zimą, gdy przechodzą tędy zimowe fale,
potrafią one być niesamowite.
Celem Rogera jest nakręcenie delfinów, wpływając w sam środek fal.
Kolega operator Jamie McPherson…
…zainstalował stabilizowaną kamerę na tyle motorówki,
podczas gdy szyper Carl…
SZYPER ŁODZI
…ustawia łódź za łamiącymi się falami.
Zawodowy surfer Paris poprowadzi skuter wodny…
SZYPER SKUTERA
…by umieścić Rogera zaraz przed załamaniem fali.
Scena jest gotowa,
a delfiny pojawiły się jakby na dany znak,
podróżując wzdłuż wybrzeża w dużych grupach.
Zespół napotkał jednak swą pierwszą przeszkodę.
Jak na ironię, niesławne Dzikie Wybrzeże zupełnie się uspokoiło.
Minęliśmy dosłownie jakieś dwieście albo trzysta delfinów,
może w sześciu lub siedmiu różnych stadach.
Delfiny są,
ale nie ma najmniejszej fali.
Mamy delfiny, ale potrzebujemy przyzwoitej fali.
Aktualnie nie mamy żadnej, więc…
W ciągu kolejnych dwóch dni powinny pojawić się lepsze fale.
To kwestia zaczekania i liczenia na to, że fale się wzmogą,
a delfiny najdzie ochota na surfing.
Ale mieliśmy niesamowicie spokojną taflę wody,
co tu, w Transkei, jest wielce niespotykane.
Wykorzystaliśmy więc okazję,
by spróbować uchwycić pod wodą przepływające delfiny.
Trzymamy kciuki, dzioby, nozdrza…
SZYPER BEZPIECZEŃSTWA
…wszystkie płetwy, ręce i nogi.
Trzymamy wszystko, co można.
Roger nurkuje na przejrzystych płyciznach przy plaży.
Wkrótce podpływa entuzjastyczne stado delfinów.
Gdy wszedłem do wody po raz pierwszy,
zobaczyłem, że delfiny w dziwny sposób się przepychają.
Nie jestem pewien, czy był to objaw jakichś stadnych interakcji.
Nigdzie indziej nie widziałem takiego zachowania.
Szczęśliwie, podczas gdy Roger był z delfinami,
w końcu pojawiły się fale.
A nasi główni aktorzy wzięli się do pracy.
Przepłynęły obok z ogromną prędkością.
Było widać sposób, w jaki wykorzystywały energię fali,
by nabrać rozpędu. Wykorzystały ciśnienie,
a potem skręciły, by nabrać większej prędkości,
następnie odbiły w lewo.
I to właśnie to ciśnienie wystrzeliwuje je z tyłu fali.
Cudownie było być pośród tego wszystkiego.
To była wspaniała nagroda.
Lecz wkrótce
fala zaczyna zagrażać Rogerowi.
Czas wyjść z wody.
W końcu nadszedł czas surfowania.
A wraz z nim pojawia się więcej delfinów.
Halo, słychać mnie?
Całkiem sporo delfinów zbliża się do strefy surfowania.
Fale wyglądają na silne. Chyba coś z tego będzie.
Chodźcie tu.
Zespół Jamiego w końcu zajmuje swoje pozycje.
Delfiny na fali.
Carl musi ostrożnie manewrować łodzią w strefie surfowania…
by ustawić Jamiego w najlepszej możliwej pozycji.
Trzeba prześcignąć falę.
Ale w pewnym momencie trzeba uciekać,
co oznacza wpłynięcie na pięciometrową falę,
za którą jest pięciometrowy spad.
Podczas gdy walczą z falami, Carl musi ustawić Jamiego tam,
gdzie delfiny mogą się wynurzyć.
Uwaga. Tam są.
Dostaliśmy się przed tamtą falę.
Technicznie ciężko jest trzymać się
delfina płynącego na fali,
gdy my bardzo szybko płyniemy w drugą stronę.
Ale w końcu zaczyna się to opłacać,
gdyż Jamie rejestruje falę za falą pełną delfiniej magii.
Najbardziej ekscytujące zdjęcia, jakie robiłem.
Ale Carl nie może dać się złapać zbyt blisko fali.
Jeśli zaczną się załamywać, z łatwością mogą wywrócić łódź.
Wtedy do akcji wkraczają Roger i Paris.
- Czas odpalić skuter. - Tak. Jedziemy.
Po raz pierwszy w życiu próbowałem
filmować delfiny, płynąc na skuterze.
Ale liczyliśmy tylko
na jedno bądź dwa wyjątkowe ujęcia z przodu fali.
Były one ogromne.
To duża fala.
Miałem świetnego pilota, który próbował ustawić mnie
w tych trudnych warunkach,
gdzie każda fala w każdej chwili mogła nas zatopić.
Paris był niesamowity.
Był w stanie przewidzieć, jak fale będą się załamywać.
Nigdy nie zapomnę tej chwili,
gdy zbliżało się śliczne załamanie
i całkiem spore stado delfinów.
Zrobiliśmy podejście do fali…
i pamiętam, jak zobaczyłem delfiny na czole fali.
Paris musiał czekać.
Musiał ocenić falę.
To był piękny widok, gdy delfiny pruły po fali.
A wtedy, gdy zaczęła się załamywać, przyspieszył, by przed nią uciec.
To się stało tak szybko.
Było to ujęcie, jakie liczyłem zrobić.
To takie porywające. Czekało się tak długo,
siedziało się bezczynnie przez kilka dni.
A nagle wszystko się doskonale zgrało.
Chwilę później Stevie się zrywa,
zbiera cały sprzęt i bum, działamy.
Jak przewidywaliśmy, skaczemy przed czoło, surfujemy razem na fali, skaczemy na tył.
To było fantastyczne.
Nasi filmowcy zarejestrowali niesamowite, dynamiczne sceny
relaksujących się delfinów.
Ale delfiny nie wypełniają całego dnia wyłącznie zabawą.
Muszą także znaleźć pożywienie,
które nie zawsze znajduje się na rafie.
Jedno z najwspanialszych żerowisk delfinów
znajduje się na Bahamach.
Na pokładzie statku Dolphin Dream
nasz bahamski zespół polega na szyprze Scotcie Smithie,
doświadczonym poszukiwaczu delfinów, by ten zabrał ich w sam środek akcji.
Na tę część naszej historii do zespołu dołącza
operator Paul Atkins…
…biolog morski i ekspert od delfinów,
który filmował je na całym świecie.
Filmuję delfiny i wieloryby od ponad 30 lat.
Filmowałem już butlonosy na Bahamach.
Zawsze szukam okazji, by móc tu wrócić.
To zawsze jest dreszczyk emocji, gdy wchodzę do wody
i oglądam znane mi zwierzęta.
Czasem czuję się, jakby mnie pamiętały,
jakby podpływały do mnie, by się przywitać.
Ostatecznie przestają się tobą interesować
i stajesz się członkiem ich stada.
To niesamowite przeżycie, gdy można z nimi podróżować
i oglądać to, co robią.
Paul przybył tu, by zarejestrować delfiny polujące w niecodzienny sposób.
Korzystają z pewnego rodzaju sonaru zwanego echolokacją,
który działaniem przypomina prześwietlenie rentgenowskie.
Emitują serie krótkich dźwięków, które odbijają się od ukrytych obiektów,
co pozwala im znaleźć pożywienie ukryte pod piaskiem.
Takie jak ryby z rodzaju Xyrichtys.
Gdy przebywa się w towarzystwie delfinów,
przywilejem jest obserwowanie ich kultury.
Delfiny są jednymi z nielicznych zwierząt,
poza ludźmi i małpami człekokształtnymi,
które wykazały, że takową kulturę posiadają.
Bazuje ona na sposobie znajdywania pożywienia.
Na całym świecie delfiny wypracowały różne strategie,
w zależności od ich siedliska.
Niektóre z nich wymagają nadzwyczajnej pracy zespołowej.
Te płytkie pływowe równiny błotne na Florydzie
są bogatym w pożywienie żerowiskiem dla morskich i przybrzeżnych zwierząt.
Dzięki wielkiej obfitości w ryby,
tu narodziła się unikalna i widowiskowa technika łowiecka
znana jako mulisty krąg.
Naukowiec Laura Engleby…
DELFINOLOG
…przywiodła operatora Jamiego McPhersona na te pływowe równiny
w poszukiwaniu tego niezwykłego zjawiska.
Dla Jamiego może to nie być równie zachwycające,
jak filmowanie delfinów surfujących na falach,
ale jest równie trudne.
Cholera.
To trudne z pokładu łodzi, bo trzeba rozgryźć, gdzie one są.
Kamera jest na poziomie morza.
Widać je tylko, gdy się wynurzą. Czasami widzi się płetwy.
Próbujemy przewidzieć, gdzie popłyną.
Ciężko jest to skoordynować.
Trudno być w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie.
Nagle wydaje się, jakby delfiny się zbierały
i koordynowały swoje działania.
Jamie, teraz są po prawej.
- Po prawej. - Gdzie?
- Z prawej. - Dobra.
Widzisz je?
Rozpoczęły polowanie.
Jamie robi zbliżenie na akcję.
Widać dużo rozprysków.
Nie wystawiają głów, by złapać rybę,
do ostatniej chwili.
Delfiny muszą złapać rybę, która jest w powietrzu.
Widok ich twarzy i szybkości reakcji
na nadlatującą rybę jest bardzo wciągający.
Ale by zrozumieć to zachowanie i zobaczyć, co się działo,
musieliśmy się wznieść.
Wypatrywanie stad delfinów na tych błotnych równinach
jest znacznie łatwiejsze ze śmigłowca.
Tam widzę jakieś delfiny.
Delfiny każdego dnia podróżują tymi kanałami
na niebezpiecznie płytkie wody,
zwabione obfitością ryb.
Chyba są w naprawdę płytkiej wodzie.
Po odpływie jest tu tak płytko, że często muszą płynąć na boku.
Ten osobnik z pewnością dobrze się bawi, polując w morskiej trawie.
Co ty wyprawiasz?
Ale nie takiego zachowania poszukuje nasz zespół.
Kontynuują zatem poszukiwania.
- Zawracam. - Dobra.
…obracam dziób…
Dobrze. Wrócimy do nich, jeśli nie znajdziemy innych.
W pobliżu inna grupa delfinów ukazuje zagrożenia
związane z polowaniem na płyciznach.
- Na pewno są uwięzione. - Tak, zgadza się.
Niesamowite. Wykopały sobie małą dziurę w błocie.
Pływały w ciasnym kole i zrobiły dziurę w błocie,
w której przynajmniej mogą pływać,
nie poparzą się i nie przewrócą na boki,
bo najgorsze w takiej sytuacji byłoby,
gdyby zmiażdżyły organy wewnętrzne ciężarem własnych ciał i się przegrzały.
Widać, że są zestresowane, zmartwione, a my nic nie możemy zrobić.
Latamy nad nimi w śmigłowcu i nikt im nie może pomóc.
Laura wie, że zbliża się przypływ, więc delfiny wkrótce będą wolne.
Chwilę później coś zauważają.
Chmury błotne.
Gdy się zbliżają, widzą, że delfiny na pewno polują.
Z powietrza można zobaczyć wszystko z zupełnie innej perspektywy.
Zdecydowanie gonią jakąś zdobycz, ale jest to strategia
nieudokumentowana w literaturze.
Dopiero teraz, z powietrza,
możemy zobaczyć, co one robią.
Ale to wciąż nie jest zachowanie, które zespół chciał zarejestrować.
W pewnym momencie, w końcu
Jamie zauważa to, czego szukali.
Ten delfin uderza płetwą ogonową o błoto,
tworząc idealny okrąg.
Błotnisty krąg.
Super.
Ta technika sama w sobie
pokazuje niezwykłą inteligencję delfinów,
które wykorzystują błotniste podłoże do stworzenia idealnej sieci na ryby.
Widzę, że otoczyły ławicę ryb.
Bardzo ładne.
Inne delfiny odgrodziły ławicę ryb w kręgu.
A uwięzione ryby, próbując uciec,
skaczą wprost do ich wyczekujących pysków.
Idealnie, złapały całą ławicę.
Widać delfiny próbujące je okrążyć.
Spójrz na to.
- Niesamowite. - Nadzwyczajne.
Nigdy nie widziałem takiej koordynacji.
Na pewno pracują wspólnie i się porozumiewają,
by lepiej stworzyć krąg
i zmusić ryby do skakania tam, gdzie czekają delfiny.
Tak, to niesamowity pokaz.
Cierpliwość zespołu się opłaciła.
W końcu udało im się zarejestrować
tę niesamowitą kooperacyjną strategię polowania butlonosów.
W dużo głębszych wodach u wybrzeży Hawajów
nasz zespół od wielorybów powrócił do filmowania
wielkiego zebrania samców humbaków.
Jednakże temu zebraniu nie przyświeca ten sam duch współpracy jak u delfinów.
Wręcz przeciwnie.
Zanosi się na zażartą rywalizację.
Zbierają się tu bardzo licznie,
by uczestniczyć w najbardziej widowiskowej bitwie w naturze.
Na pokładzie łodzi Luckey Strike Tad połączył siły
z Paulem Atkinsem, by nagrać ten wielki rytuał.
Płyną za humbakiem, którego ściga kilka innych wielorybów.
W powietrzu daje się wyczuć podniecenie i napięcie,
gdy płynie się zarejestrować jedną z tych bitew.
Nigdy nie wiadomo, co się może wydarzyć.
Płyną bardzo szybko, na jedenastej.
Profesor Joe Mobley dokumentuje cale zajście z dziobu statku.
Gdy łódź dogania stado,
sprawy zaczynają nabierać tempa.
Bitwa za chwilę się zacznie.
Samce zaczynają się nawzajem gonić.
To szybko poruszające się stado.
Gdy Paul filmuje spektakularne wynurzenia,
coraz więcej wielorybów przyłącza się do rywalizacji.
Wszyscy ci rywale ścigają się, by dogonić
i wyprzedzić obecnego lidera wyścigu.
Każdy z nich chce zostać niekwestionowanym mistrzem.
Na czele samica ustala tempo.
Ale ten obraz z powierzchni nie pokazuje całej walki,
tak jak Joe od wielu lat spekulował.
Frustrujące jest to, że jestem przykuty do powierzchni,
gdzie możemy zaobserwować zapewne mniej niż dziesięć procent ich zachowania.
Większość istotnych spraw ma miejsce na dole.
Może użyjemy wysięgnika?
Śmiało.
Spróbujemy.
Coraz częściej polegam na takich okazjach,
by pracować z ekipami mającymi zaawansowany technicznie sprzęt.
Tego typu instrumenty dają nam obraz z perspektywy wieloryba.
Jakbyśmy byli u nich.
Mamy większą szansę znaleźć odpowiedzi na pytania,
które nurtują nas od dziesięcioleci.
Dobra, masz to?
Zaprojektowaliśmy dziadka wszystkich wysięgników.
Tego jeszcze nikt nie próbował.
Tak, mam.
Cały system musi być solidny i mocny,
by wytrzymać ruch w wodzie przy prędkości czterech czy pięciu węzłów,
czasem nawet sześciu.
Paul liczy na to, że uchwyci unikalną podwodną perspektywę
tej wielkiej rywalizacji.
Przygotowuje monitor na górnym pokładzie.
Gdy łódź pędzi, by dogonić szarżujące giganty,
szyper Tad musi ją ustawić obok nich.
Dobra, są dwa wieloryby.
Teraz w kadrze są trzy.
Teraz mam jednego w samym środku.
Świetne miejsce, Tad.
Płynie dokładnie tutaj, bardzo dobrze.
Zwolnij i pozwól tamtym nas dogonić.
Łącząc ujęcia podwodne i nawodne
z ujęciami ze śmigłowca…
To jest świetne, Tad. Tak trzymaj.
…zaczyna ujawniać intensywność bitwy jak nigdy przedtem.
Dobra, jeden nadpływa z dołu. Świetne miejsce, Tad.
I płynie dokładnie tutaj, bardzo dobrze.
Rany.
Wszystkie wieloryby nurkują w głębiny.
Nurkują.
I popłynęły.
Widzimy, jak wszystkie nurkują w stronę dna,
schodzą na jakieś 200 stóp.
Czasami jest… możemy je śledzić
do samego dna, gdzie je widać.
Chyba ocierają się o dno na głębokości 200 stóp.
Gdybyśmy mieli tam kamerę,
dowiedzielibyśmy się, gdzie to się dzieje.
Może właśnie tam odbywa się kopulacja.
- Kto wie? - Wypływają.
Wciąż są obok nas.
Nagle, po gwałtownym wynurzeniu,
konflikt zostaje wznowiony z jeszcze większą siłą.
Tak, bo to jest…
To wygląda naprawdę dobrze.
Ponad 25 samców mknie obok kamery,
wypuszczając strugi agresywnych bąbelków.
- Dużo bąbelków. - Tak.
Strasznie dużo.
Osobniki z tyłu próbują zepchnąć te z przodu w dół,
bezwzględnie taranując je w celu ich zwolnienia i zbliżenia się do samicy.
To największa oceaniczna rywalizacja w naturze.
W końcu, gdy inne samce się męczą,
dwóch najszybszych i najsilniejszych zajmuje pozycje
zaraz za samicą.
W ostatnim momencie jeden z konkurentów rzuca się do przodu
i zmusza rywala do zanurzenia…
wyrzucając go z wyścigu…
i zajmuje miejsce zwycięzcy.
I zniknęły.
Popłynęły.
Ta bitwa nareszcie się skończyła.
Jeden potężny humbak wywalczył sobie prawo
opiekowania się naszą samotną samicą.
Filmowanie tego wspaniałego wydarzenia było możliwe tylko dlatego,
że ochrona pozwoliła na odbudowanie społeczności wielorybów.
Niestety takie szczęśliwe historie są rzadko spotykane.
W przeciwieństwie do humbaków,
populacje największych oceanicznych drapieżników bardzo się zmniejszyły.
Każdego roku poławia się ponad sto milionów rekinów,
by zaspokoić zapotrzebowanie na ich płetwy.
Giganty jak ten żarłacz tygrysi stają się coraz rzadsze.
A ich rozdmuchana reputacja przerażających i zabójczych drapieżników
wcale im nie pomogła.
Jednakże Paul, filmując rekiny od wielu lat,
wie, że ten kreskówkowy stereotyp jest całkowicie błędny.
Gdy pierwszy raz zobaczyłem rekiny pod wodą, byłem pod wrażeniem
ich niezwykłego piękna i gracji,
zwinności i pełnej adaptacji do pływania.
Kolejną rzeczą, jaka wywiera wrażenie
po latach dorastania w strachu przed nimi,
jest to, że zdają się tobie nie zagrażać.
Wcale nie są takie straszne.
Gdy pojawiają się żarłacze tygrysie,
ich obecność jest dominująca.
Trzeba cały czas obserwować żarłacza i nigdy nie odwracać się do niego plecami,
ponieważ zazwyczaj wiedzą, w którą stronę patrzysz
i chcą znaleźć się za tobą.
Lubią badać, lubią sprawdzać, czym jesteś.
Częścią tego badania może być trącanie nosem.
Wtedy można po prostu położyć dłoń na jego nosie
i delikatnie go odepchnąć.
Z jakim innym lądowym drapieżnikiem można by było tak zrobić?
Zrobienie tego pożywiającym się niedźwiedziom, lwom czy tygrysom
oznaczałoby okaleczenie.
A jednak tu, z jednym z największych drapieżników na planecie,
z punktu widzenia tego, co o nich myślimy,
jest to najzupełniej bezpieczne, więc…
Rekiny są nie tylko nierozumiane przez ludzi,
ale ich ważna rola w utrzymywaniu zrównoważonego oceanicznego ekosystemu
jest często niezauważana.
Na zdrowej rafie koralowej jest wiele rekinów,
ale w dzisiejszych oceanach coraz ciężej jest takie rafy znaleźć.
Podwodny operator Denis Lagrange od wielu lat wie
o jednym z ostatnich bastionów na Ziemi,
gdzie tłumnie gromadzą się rekiny szare rafowe.
Przygotowuje się w Polinezji Francuskiej do zejścia do wody pełnej rekinów.
Podczas przypływu pojawiają się tu setki rekinów rafowych.
Tak samo jak Paul, Denis nie obawia się tych szczytowych drapieżników,
gdyż wie, że nie figuruje w ich karcie dań.
Uważam rekiny za najbardziej niesamowite stworzenia w oceanie
i da się to poczuć.
Gdy te wszystkie rekiny się zbiorą
i są mocno zagęszczone,
jest to niesamowity spektakl,
a Polinezja Francuska jest chyba ostatnim miejscem na świecie,
gdzie można go obejrzeć.
Próbujemy usprawiedliwić, dlaczego rekiny powinno się ratować, a nie zabijać,
próbujemy walczyć z połowem dla płetw,
ale uważam, że to ważne, by to powtarzać,
ponieważ są one na szczycie łańcucha pokarmowego.
Oczyszczają rafę ze wszystkich naturalnych nieczystości.
Jeśli zabraknie drapieżników, rafa nie będzie w dobrym stanie.
Taka jest rzeczywistość.
Musimy bardzo się starać chronić rekiny.
Polinezja Francuska jako jedyny kraj na świecie
naprawdę je chroni. Tak stanowi tutejsze prawo.
Nie wolno zabijać ani łowić rekinów.
Ochrona rekinów w tych wodach
pozwala im wypełnić swoją rolę ważnych myśliwych.
Jednakże większość rekinów nie poluje w świetle dnia.
Poważne łowy rozpoczynają się po zmroku.
Kolejne nurkowanie Denisa będzie trudniejszym wyzwaniem,
sfilmuje rekiny polujące w nocy.
Ekipa zakłada specjalne kolczugi
zaprojektowane, by zatrzymywały zęby rekinów przed przebiciem skóry.
Rekiny zwykle nie gryzą ludzi celowo.
Ale będąc w środku krwiożerczego szału, lepiej się zabezpieczyć.
Spodziewamy się, że dziś będzie dużo akcji.
Mam nadzieję, że przeżyjemy.
- Idziemy teraz? - Idziemy.
Tak.
- W porządku? - W porządku?
Tak.
Przypomina to bardziej akcję oddziałów specjalnych.
I musi tak być.
Kilka rekinów pojawiło się od razu.
Rekinów zaczyna szybko przybywać.
Gdy pierwszy raz nurkuje się na rafie
i widzi się tak ogromną liczbę rekinów razem,
może to być trochę straszne.
Zespół na powierzchni jest niespokojny.
Widzą z góry gromadzące się rekiny.
Nigdy tego nie widzieliśmy.
W ciągu dnia rekiny są jakby leniwe,
ale gdy nurkuje się z nimi w nocy,
można dostrzec, jak potężne mogą one być.
Dopóki ryby się ukrywają, nurkowie są bezpieczni.
Jednakże nerwowa ryba rafowa wychodzi z ukrycia
i rozpoczyna się krwiożerczy szał.
Zjedzenie przez rekina to poważna sprawa.
Gdy pływają przed tobą ich setki albo płyną wprost na ciebie,
ty ich nie obchodzisz. One chcą tylko tej ryby.
Nie!
Udało się!
Wtedy trzeba uważać na rybki przepływające pomiędzy nami.
- Oh là là, tak. - Uciekaj.
Gdy są oszalałe i jest ich dużo,
jeśli płyną na ciebie, przytłaczają cię.
Poczułem to. Mała ryba wypłynęła z koralowca,
a one zaatakowały, tobą wcale się nie przejmując.
Po prostu chciały dopaść rybę.
To było niczym rzeka, płynąca woda.
A później kolejny obraz,
on w centrum Los Angeles, w godzinach szczytu.
Jak pokazują w filmach.
Wielkie zamieszanie i wszechobecne samochody.
Autostrada zapełniona autami, wielki korek,
a pośrodku tego wszystkiego Denis.
- Byłem w Los… - Jakby to płynęło,
jak woda, rekiny go opływały.
One są tu już od 400 milionów lat.
To znaczy, ten gatunek jest… Gdy widzi się, jak polują,
to ewolucja uczyniła je takimi potężnymi.
Najlepszymi.
Rekiny podczas polowania to coś pięknego.
Pięknego.
Podczas naszej filmowej wyprawy mającej na celu
pokazanie małego fragmentu świata delfinów,
zespół odwiedził wyjątkowe miejsca,
z których wiele jest ostatnimi przykładami
kwitnących oceanicznych społeczności.
Zdrowe rafy koralowe, bogate w życie,
kiedyś okalały każdą połać lądu w tropikalnych oceanach,
lecz do dziś przetrwało ich niewiele.
To my je zabijamy.
Zanieczyszczenie i niezrównoważone rybołówstwo
są jednymi z niszczycielskich praktyk niosących im śmierć.
Niestety, podczas trzech lat, podczas których powstawał ten film,
jedna trzecia powierzchni Wielkiej Rafy Koralowej wyblakła i umarła.
Jeśli nie podejmiemy natychmiastowych działań, naukowcy przepowiadają,
że prawie wszystkie rafy koralowe zostaną zniszczone w ciągu najbliższych 50 lat.
Niezliczone stworzenia przestaną istnieć.
A nasze delfiny stracą ich ważny dom.
Ale nadzieję niesie jedno z najprostszych rozwiązań…
ochrona.
Najlepszym przykładem jest wyspa Palau w Mikronezji.
Didier przybył tu, by zarejestrować wyjątkowe wydarzenie.
Gdy dowiedziałem się, że będę na Palau,
ucieszyłem się, bo nigdy tam nie byłem.
Gdy zanurzyłem głowę w wodzie, zrozumiałem, jak tam jest pięknie.
Jest to miejsce, gdzie występują silne wznoszenia wód,
które pchają bogatą w substancje odżywcze wodę
z głębin ku górze.
Tworzy to pierwszorzędną rafę, bardzo bogatą w życie.
Jest tam całe mnóstwo ryb.
I nie tylko tych małych.
Olbrzymy i inne drapieżniki…
Wszelkie ryby. Mamy tu cały łańcuch pokarmowy.
Manty, setki rekinów, wszystkie tu są.
W 1998 roku wszyscy myśleli, że ta rafa mogła przepaść na zawsze.
Zjawisko El Niño wybieliło i zabiło koralowce.
Ale wiecie-kto wkroczyli do akcji:
nasze zaufane papugoryby.
A dzięki dodatkowej pomocy rządowej ochrony
rafa jest teraz zupełnie jak nowa.
Nie jest zaskoczeniem, że Palau jest teraz znana ze swych rybich zgromadzeń.
Każdej pełni księżyca papugoryby zbierają się o świcie, by złożyć ikrę.
Didier przybył tu, by zarejestrować właśnie to legendarne przedstawienie.
Filmowanie składania ikry przez papugoryby jest wyjątkowym wydarzeniem,
ponieważ robię to po raz pierwszy.
Najpierw widzi się te wszystkie ryby.
Nie dziesięć, trzydzieści. Są ich setki.
Są to duże, ciężkie ryby ważące jakieś 20, 30 kilogramów.
Dla operatora jest to coś wyjątkowego.
Didier musi być opanowany i gotowy przez cały czas,
ponieważ złożenie ikry może nastąpić w każdej chwili.
Gdy się gromadzą, a ty jesteś na rafie,
musisz czekać i czekać, aż tu nagle
one się zatrzymują
i wtedy zaczyna się całą zabawa.
Wtedy rzeczy się komplikują,
bo trzeba płynąć pod prąd,
a ludzie nie są w stanie dorównać w tym rybom.
Są od nas znacznie szybsze.
Gdy pierwsza samica zamierza złożyć ikrę,
całą reszta się do niej dołączy.
Płyną w górę, a samce płyną za nimi.
Dwa, trzy, cztery, czasem nawet dziesięć.
Trzeba mieć dobry refleks, bo dzieje się to bardzo szybko.
Żeby nic nie przegapić.
Miliony jajeczek papugoryb zostają uwolnione do ciepłych prądów oceanicznych,
tworząc nowe pokolenie obrońców raf koralowych.
Odkrywając te widowiska na całym świecie,
nasi filmowcy pozwolili nam na cenny wgląd w to,
jak my możemy pomóc naszym delikatnym oceanom.
Pod międzynarodową ochroną
więcej miejsc jak Palau miałoby szansę powrócić do zdrowia,
tworząc zdrowszy i bardziej produktywny ocean.
Pełen niezwykłych postaci,
który będzie się rozwijał jeszcze przez długie lata.
Napisy: Grzegorz Marczyk