Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Felix, seni iyi uçuramıyorum.
O kadar uçurdun ki ölüyordum.
Ölüyor muydun? Eyvah.
Çok korkutucu. Neden öleceğini düşündün?
Çok yükseğe uçtum, sevdim.
Sevdin demek.
Ölmeyi seversen.
Merhaba. Eva!
-Merhaba. -Felix, kaldır beni.
Evet, oldu.
Hadi bakalım.
Uçmaya hazır mısın?
Baba, dikkatli ol,
samanlar çok kaygan.
Ne?
Saman kaygan, dikkat.
Ediyorum.
Tamam, söz mü?
Sıra sende.
Pek ağırmışsın koca kız.
Senden önce yapacağım.
"Şimdi" de.
-Baba, iyi misin? -Çektin mi annesi?
-Çektim. -Harika.
Hep artist olmak istemişimdir.
Nasıl kalkacağım?
İyi kaydın.
Böyle kaldım. Hadi Steve, Felix.
Yardım lazım. Steve.
Yerde kal baba.
Kımıldama.
Bu... Ben...
-Canın yandı mı? İyi misin? -İyiyim.
Bu adamı kaybedebileceğim düşüncesi bile
dayanılmaz geliyor.
O benim babam.
Çok açık görüşlü ve kucaklayıcıdır.
Baba dediğin böyle olmalı.
Benimki böyle. Hep de böyleydi, hayatım boyunca.
Ama zaman geldi çattı.
Yitip gidişinin başlangıcı.
Ve bunu kabullenemiyoruz.
O bir psikiyatr.
Bense kameracıyım.
Ölüşüyle ilgili bir film çekmeyi önerdim.
Kabul etti.
(BİRKAÇ YIL ÖNCE)
Pekâlâ.
Bir tabure alalım.
İşte bu.
Vay, pek darmış.
Epey dar, değil mi?
Evet. Ne kadara mal oldu?
Maureen, bu bize ne kadara mal oldu?
666 dolar.
-Şöyle gireyim. -İçine atla.
-Evet. -Tamam.
-Çıkamayabilirim. -El atayım.
Çok fena.
Bayağı iyi görünüyor.
Rahat mısın?
Artık rahatlığı kim takar?
Sen.
İyi geceler tatlı dünya.
Kimmy, bayağı ölü gibi durdu.
Ray, ellerin duruşuna da bak.
Şöyle koy.
Sonra da...
Dostunu tabutta görmek çok garip.
Bu benim için hiç iyi değil.
Ama bu sadece bir film
ve öyle olduğunu kendime hatırlatıp duruyorum,
sonuçta filmlerde bir sürü tuhaf şey olur.
Hâlâ nefes alıyor.
Durumu az da olsa kolaylaştırıyor.
İşin hilesi, değil mi?
Şimdi uyuyor.
-Bir, iki, üç. -Ayaklarından güç al.
-Aferin. -Oldu.
-Güzel. -Arkadan destekleyin.
Şimdi inebilirsin.
Dirildim.
George sayesinde.
Merhaba, geri dönmek güzel.
-Seni özledik. -Sizi özledim.
Bence yaptığın şey tamamen hayal ürünü değil.
Bence bir anlamda ciddi sorgulamalara neden oluyor,
hem zaten herkesin bir şekilde kendini hazırlaması lazım.
Çünkü herkes ölür
ve o nedenle bu filmi hayal ürünü sınıfına sokmuyorum.
DR. C. RICHARD JOHNSON
PSİKİYATR D. 1932
Hangi işte iyiyim?
Arabayla ezilmekte iyiyim.
Sokaktan alınıp otobüsün önüne atılan
-serseriyim. -Evet.
Öldüresiye dövülen adamım.
İşini seviyor musun?
Tehlikeli sahneleri mi...
Evet. Dublör olmayı işte.
Şöyle diyeyim,
sinema dünyasını seviyorum.
Peki.
Ne kadar büyük, görkemli
ve yaratıcı olursa o kadar seviyorum.
Mikrofonu düzeltsek Judy?
Tamam.
Diyelim ki kalp krizi geçirecek,
bunu hiç yaptın mı?
Şöyle bir şey...
Gibi.
Bence sandalyeden düşsün
çünkü inandırıcı olur. Bacaklar havada filan.
-En önemlisi, öyle bir yapın ki kimse... -Zarar görmesin.
Kimse zarar görmesin.
Babam da hiç hasta kaybetmedi.
Kaybettim.
Sanırım bir iki kişi intihar etti.
Bilmiyordum.
Aslına bakarsanız
intihar eden birçok dublör var.
Evet. İntiharı düşünürsen benimle konuş.
Sorunlusun da ne demek?
Sorunlu falan değilim!
Sonra istediğiniz kadar şiddetli olabilir.
-Evet. -Ama önce
elleri kaldırın.
Olur.
Sonra da şu iyi olur, mesela sandalye...
Devrilse mi? Evet.
-Ya da tekmeyle iterim. -Evet.
Bu biraz barbarca,
-mafya ölümü gibi. -Evet.
Biz aslında kazara ölümler için dublörler arıyoruz.
Doğru, "kazara" demiştiniz.
Evet.
Bundan hoşnut musunuz, merak ediyorum.
Kızınızın önerdiği bu fikir,
arkasına yaslanıp Dick Johnson'ı o hâlde izlemek...
-Evet. -Anlarsınız.
Tamam, bunu öğrenmek istiyordum.
Tabii. Harika olacak.
-Peki. -Evet.
Güzelce öne eğilmen lazım.
Evet.
Harika. Mükemmel.
Açılın.
O ben miydim? Acıdı.
Ah!
Hayatında duyduğun en büyük acı neydi?
Kalp krizi herhâlde.
-Canın yandı mı? -Evet.
-Cidden mi? -Evet.
Bilmiyordum.
Yani kalbinde acı duydun.
Evet. Yani olayın tamamı aslında.
Başlangıçtaki durum,
havasız kalmak, nefes alamamak, yatmak,
eve götürülmek, canımın yanması,
sonra acile gitmek,
kalbimin durması, yani olayın tamamı.
Tek bir kısmı değil, tamamı.
-İyi ki atlattın. -Evet, iyi ki...
İyi ki atlattım, evet.
Evet. Onun üstüne kaç yıldır hayattasın?
1987... 20 yıl, değil mi?
-Daha da fazla. -Öyle mi? Yedi...
-30 yıl. -30 yıl.
30 yıl mı?
Fazladan 30 yıl kazanmışsın.
Çok iyi oldu. Evet.
Muhtemelen en güzel yıllarımdı.
DICK JOHNSON, KALP KRİZİNDEN ÖNCEKİ GÜN
ÜÇ DİLİM ÇİFT KAT ÇİKOLATALI PASTA YEMİŞTİ
Bu da nereden geldi?
Bir böcek gördüm.
Küçük bir sinek.
Vur. Öldür onu.
Amanın.
Bu ilk öldürüşleri baba.
Sinek daha ölmedi.
Yaşam savaşı veriyor.
Akıllı sinek.
-O ne? -Bu benim büyükannem.
Büyükanne Walder.
Büyükannen çoktan öldü mü?
Çoktan öldü. Çok uzun zaman önce öldü.
-Ben... -Sen bebekken mi?
Hayır, ben delikanlıyken öldü.
Ben delikanlıyken
büyükannem bizimle yaşardı.
-Bunu istiyorum. -Tamam.
Başka kim var Biba?
Bu da ölen anneanneniz.
Adını biliyor musunuz?
Anneciğim.
Evet, ona öyle derdim.
Peki adını hatırlayan var mı?
Catie Jo.
Catie Jo, doğru.
MERHUME - CATHERINE JOY JOHNSON
İNSAN KÜLLERİ
Şu parmaklardan hep utandım.
Hayatım boyunca utanç kaynağı oldular.
Hiç yalın ayak gezmezdim.
Annemi bile ağlattılar.
Beni doğurup da bu parmakları görünce
hüngür hüngür ağladı.
Nereden biliyorsun?
Oradaydım.
Doğru.
Annemin bu merdivenden nasıl düştüğünü biliyor muyuz?
Herhâlde yüksekliğini algılayamadı
ve daha inmeden indiğini sandı.
-Evet. -Sonra da boşluğa bastı.
Neresini kırdı?
Kalçasını.
-Eziyet o zaman başladı. -Evet.
Sen dikkatli iniyorsun.
-Evet. Çok dikkatli iniyorum. -Evet.
-Korkuluğa tutunuyorum. -Evet.
CENNET
Bir kolunu duvara dayar mısın?
Duvara yakın kolunu tuhaf bir şekilde...
Evet, güzel.
Tamam. Hazır mısın?
Ve... Oyun!
Gülümsemeye devam et baba. Gülümse.
Evet. Harika, bence oldu.
-Pleybek yapalım mı? -Şahaneydi.
Çok iyi zıpladın Bruce.
Ailem bizi Yedinci Gün Adventist dinine göre yetiştirdi.
Onlar da öyle yetişmişti.
O da her din gibi ölüme dair sorularımızı cevaplar.
Adventizm, erdemlilere cenneti vadeder.
Ama henüz kimsenin cennette olmadığını da söyler.
Ölüler mecburen mezarda beklerler.
Bilinçleri kapalı, bir nevi uykudadırlar.
Anca Kıyamet Günü'nde İsa dünyaya döndüğünde
inananlar dirilip
ebedî yaşam için cennete yükselecektir.
At kendini baba.
Bizim uyguladığımız şekliyle Adventizm katı bir dindi.
Alkol yok, dans yok, film yok.
Tek bir kuralı bile çiğnememeye çabaladım.
Ama 11 yaşına geldiğimde
babam kardeşimle beni Mel Brooks'un Genç Frankenstein filmine götürdü.
Şoke oldum.
Ve bayıldım.
Babam da bayıldı.
Anı yaşamayı severdi.
"Ben cennette yaşıyorum." derdi.
"Burada, dünyada. Sizlerle."
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
Beni öldürüyor. Defalarca.
Ve diriliyorum.
Bugün Aslında Dündü filmi gibi.
-Dirilen baba. -Evet.
-Süpermiş. -Dirilen baba.
Ölmek kolay değil ama.
O kısmı söylediğinde "Olamaz!" dedim.
Ama dirildiğini söyleyince "Bak bu süpermiş." dedim.
Komedi bu.
Olsun madem.
-Komedi. -Umarım.
Baban nasıl vefat etti?
Boğuldu.
-Boğuldu mu? -Şeyde...
Nasıl oldu?
Tekne kazası.
Yüzme bilmiyordu, o yüzden.
Sekiz yaşında falandım.
O yaşta babanı kaybetmek korkunç.
-Öyle ama annem güçlüydü. -Evet.
Bizi büyüttü ve...
-Bizi hiç sahipsiz bırakmadı. -Harika iş çıkarmış.
Evet. Onun annesi öleli...
Ne kadar oldu?
Annem öleli yedi yıl oldu bile, evet.
-Evet. -Evet.
-Üzücü bir kayıptı. -Tabii.
Ama Alzheimer olduğu için uzun bir veda oldu.
-Yani bekliyordunuz. -Evet.
Onu, ölümünden yıllar önce zaten kaybetmiştik.
-Anladım. -Evet.
Herkes ebeveyninden bir şey taşır.
Evet.
Sen babandan ne taşıyorsun?
Bilmem. Sanırım...
Bazıları her zaman ciddi göründüğümü söyler ama...
Bilmiyorum ki.
Huzur seven bir insanım.
Evet.
Boşaldığında sökmeye başlarım.
Beş on dakikaya işim biter,
güzelce yere dizerim.
-Güzel. -Tamamdır.
-Tık tık biter. -Peki.
"Tık tık" iyiymiş.
Tüm bunları bırakmak bizim için üzücü,
çok hoş bir yer
ama bunu yapacağız.
Olsun. Bir şey bırakmayın
yoksa eve götürürüm, hiç acımam.
Sizi görmek güzel.
Sağ ol Mike. Eksik olma.
Yarın sabah gelip rafları sökerim.
-Sağ ol. -Güle güle.
GENÇLİĞİN ZORLUĞU
Tam kalp krizi geçirtecek bir durum.
Onu kaldırma bence. Ben kaldırırım. Baba...
Hayır, senden güçlüyüm.
Çocuk oyuncağı.
-Bu ofisi bulmam büyük şanstı. -Değil mi ama?
Evet, harika bir çalışma yeriydi.
Dr. Johnson'ın telesekreteri.
Dr. Johnson emekli olmuştur ve ofisi kapanmıştır.
Başka bir psikiyatra ihtiyacınız varsa
Dr. Johnson sigorta şirketinizin internet sitesini ziyaret etmenizi
ya da müşteri hizmetlerini aramanızı önermektedir.
Ruhsal kriz yaşıyorsanız
birinden sizi en yakın acil servise götürmesini rica etmekten çekinmeyin.
Dr. Johnson siz kıymetli hastasına
en iyi dileklerini sunar ve teşekkür eder.
Geri gittiğimi anlasınlar.
Girebildiğin yerden çıkarsın da.
Mantıken öyle, değil mi?
Teşekkürler.
Annem öldüğünden beri
babam yalnız yaşıyor, işe ve düzenli olarak kiliseye gidiyordu.
Kardeşimle ben hep binlerce kilometre uzaktaydık
ve annemin Alzheimer'ı nedeniyle yaşadıklarımıza rağmen
neredeyse çok geç olana dek bir şey fark etmedik.
Arkadaşları aramaya başladı.
Sonra da sekreteri.
Hastalarına aynı saate randevu veriyor,
hatalı reçete yazıyordu.
Bir inşaat alanından aşırı hız yaparak geçmiş,
sonra dört patlak lastikle devam edip eve kadar yedi kilometre gitmişti.
Her telefon tehlike çanı gibiydi.
Bunu çok iyi anlamamız gerekirdi
ama yeniden duymayı kaldıramıyorduk.
Arabamı elimden alacağını söylememiştin.
New York'a taşınacağın için
arabayı satacağız, dendi.
Evet, dendi.
Evet, hepsi bu.
Ama kim, ne zaman, nerede satıyor?
Bu hafta internet sitesine konulacak.
Şu anda tamirhanede cilalanıyor.
Bildiklerimi söylüyorum.
Ama onu geri almayacağın kesin.
Bir daha süremeyeceğim.
Evet. O arabayı değil.
Belki bir başkasını.
Aldığın en kötü haber mi?
En kötü değil ama epey kötü.
Evet.
Kendi arabamı
süremeyecek kadar aklım gitmedi daha.
Ondan değil,
New York'a taşınacağın için.
-Arabamı alamıyorum. -Getiremezsin.
-Biliyorum. -Doğru.
Ama taşınana kadar...
Sadece birkaç gün.
Peki.
Üzgünüm.
İncindin, biliyorum.
Özgürlüğündü, değil mi?
-Evet. -Evet.
Geçecek.
Şimdi anneni bakımevine yatırdığımızda
ne hissettiğini anladım.
Öyle mi hissettin?
-O kadar kötü değil. -Değil mi?
-O kadar değil. -Değil.
O kadar değil ama o çok kötüydü.
Senin bilincin daha yerinde.
Evet ama daha bilinçliymişim gibi
davranmıyorsunuz.
Hiç de bile. Yapma böyle.
Sadece arabayı 2.000 dolara
New York'ta kiralık araba garajında tutmak istemiyoruz.
-Hepsi bu. Anlıyorum. -Tek amacımız bu.
-Anlıyor musun? -Evet, anlıyorum.
Hafızamı yitirmekle ilgili en nefret ettiğim şey,
insanlarla olan anılarımı
hatırlamadığımda buna üzülmeleri.
Özellikle yeni anıları.
-Evet, yeni... -Evini gördüm.
-Eski arabanı iyi hatırlıyorsun. -Evet, doğru.
Ama yeni anılar aklımda kalmıyor.
-Önemli değil. -Hayır, önemli ama.
Dostlarımı üzmek istemem.
-Baba. -Söyle.
Burada ne oluyor dersin?
Çikolatalı pasta yapıyorsunuz.
Neden yapıyor olabiliriz?
Beni öldürmek için.
İkili kapakçık ameliyatı olmuştun, değil mi?
Kapakçık değil, şeydi... İkili arter.
-Baypas mı? -Baypas.
Baypas. İkili baypas, evet.
-Koroner arter baypas. -Evet, oydu.
Pastayı yaptığına pişman mısın?
Yıllardır vicdan azabı çekiyorum.
Bence artık çekme.
-Tamam mı? -Tamam.
Böyle yaparım, sonra da böyle.
Şuna bakar mısın?
Bugünden sonra bana olacak her şeyden muafsın.
JOANNE REINER TUCKER'IN SEVGİ DOLU ANISINA
D. 1937 - Ö. 2018
Bari lokma lokma ye.
Vay, annemin hafıza kitabına bak.
HAFIZA KİTABI
Hafızaya çok meraklıydı.
Biz flört ederken bunlarla çok alakadardı.
Tam bir paradoks, değil mi?
Evet.
O dönem pratiğe ihtiyacı var mıydı?
Bilmem.
Belki de sezmiştir.
-Aynen. -Hastalığını.
-Evet. -Alzheimer olacağını.
Derslerde o kadar iyiydi ki
hoca ona iş teklif etti.
-Gerçekten mi? -Evet.
Biz flört ederken bunları yapıyordu.
Yani hafızası müthişti.
O kadarını bilemiyorum.
Bir şeylerin adını hatırlamak için
şöyle şeyler yapardı, bir timsah merdivenin tepesinde oturmuş,
külahta dondurma yiyor...
-Öyle yapardı. -Görsel...
Zihinde yer edecek sıra dışı...
-Evet. -...görsel hatırlatıcılarla.
Evet.
Sana öğretmişti, değil mi?
Evet. Çok hoşuma gitmişti.
Evet.
Tamam, şimdi.
Bir, iki...
Oldu mu?
Bu küçük saati hep dönüp dururken görüyorum.
O saat hep dönüp duruyor mu?
Peki.
Şimdi, senin soyadın Johnson.
Soyadım Johnson, adım ne?
İpucu vereyim.
Kızınım.
Biliyorsun.
Kirsten. Ben Kirsten.
Onu biliyorum. Bir de C. Richard Johnson mı vardı?
Evet.
Aynı aileden mi?
Aynı aileden, kesinlikle.
İyi bildin.
Alt kata inelim mi?
İnelim mi?
Gözlerini açık tut.
Neredeyse 30 yıldır belgesel çekiyorum
ama annemle ilgili neredeyse tek kaydım bu.
Eski sıcak ve olağanüstü hâlinden tek bir kare bile yok.
Annem neredeyse...
...elden ayaktan düşmüştü
ve onu evden götürecektik, hatırlıyor musun?
Buraya geldi, bu koltuğa oturdu
ve "Burası bizim evimiz." dedi.
"Merak etme anne, seni götürmemize gerek yok." dedim.
Sonra dedi ki...
Biraz daha oturdu ve "Que Sera Sera"yı söylemeye başladı.
-Çok güzel. -Evet.
Güçlüydü.
Çok zor.
Şimdi sil baştan aynı şeyleri yaşıyoruz.
Evet.
Evet, korkutucu.
Öyle.
Üzgünüm.
Evet.
Ben de.
Ama "Burası bizim evimiz." deyişi aklımda.
-Evet. -Evet.
Sonuçta evimiz.
-Gitmek istemiyordu. -Evet.
Ama oraya gittiğinde, sanırım...
Hayır, "Gidelim buradan." dedi.
-"Gidelim buradan." -Oradan nefret etti.
Zavallıcık.
Bu kısmı filme koyabilirsin.
-Yani... -Bu işleri pek bilmiyorum.
Şimdi ayakların
parmaklı ayaklara dönüşecek.
Tırnaklı mı?
-Parmak. -Parmak.
Parmaklı ayaklara dönüşecek.
Nasıl yapacaksınız?
Gerçek ayaklarını yakından çekeceğiz.
Sonra başka birini getireceğiz.
Altın rengi örtü gibi bir şeyle ayaklarını kapatacağız,
sonra başkasının çıplak ayaklarını koyacağız.
Evet. Çünkü bir keresinde bana demiştin ki
bir dilek hakkın olsa bunu dilermişsin.
Cidden öyle mi dedim?
Evet, ben de şaşırdım.
Dünya barışı falan dilersin sandım.
-Sandım ki... -Annenin ölmemesini dilerdim.
Dileğin bu mu olurdu?
Evet. Anlıyorum seni.
Ben de onu dilerdim.
Şuraya bak.
Amma dağılmış.
Bak, annen şu dolabın tepesinde.
-Öyle mi? -Yukarıda, gördün mü?
Onu oraya kim koydu?
Bilmem.
Kirk koydu herhâlde.
Karar mı değiştirsek?
Burada kalalım, ne dersin?
Aynı fikirdeyim.
-Harika bir ev. -Öyle, değil mi?
Buradan ayrılmak delilik.
Sorun şu ki
buradan ayrılmazsam sana yakın olamam.
-Evet. -Evet.
-O yüzden. -O yüzden.
Seninle olmayı her zaman bu eve tercih ederim.
Hiç şüphesiz.
-Düşünmem bile. -Evet.
Benim için de öyle.
Baba, bak ne geliyor.
Mükemmel.
-Sağ ol. -Ne demek.
-Çok iyi, değil mi? -Evet.
Carl, sağ ol. Harikasın.
Evet. Sağ ol Carl.
Bence çok iyi oldu.
Bence şahane.
Evet, orada çok mutlu görünüyor.
Bana bunca şey aldıktan sonra
benden kurtulman zor olacak.
Öldürme denemeleri yapsam da
senden kurtulmaya çalışmıyorum.
İnanması zor.
İnanmam lazım. İnançlıyım.
-İnançlısın. -Yürekten inançlıyım.
Güzel şov tatlım.
DICK JOHNSON, KIRSTEN'IN YANINA TAŞINDI. KIRSTEN, ÇOCUKLARININ İKİ BABASININ
KAPI KOMŞUSU OLARAK TEK YATAK ODALI BİR DAİREDE YAŞIYOR
DAİRE 6D ÇOCUKLAR VE BABALARI
Harikasınız.
Bir şey diyebilir miyim? Bu...
Çok iyiymiş.
DAİRE 6E
DICK, KIRSTEN VE ÇOCUKLAR İLE TOPLUCA KAHVALTI
Evlerine gelmemizi istediklerini söylediler.
Evet çocuklar.
Forrest Vu'ya içiyoruz.
Şerefe.
Öldü mü?
Hayır! Doğdu!
Kız.
Doğdu. Yaşasın, kaldırın.
Bugün okul var mı?
Evet, var. Hepimiz gidiyoruz.
Hadi çocuklar. Gidelim. Baba, geliyor musun?
Eksik...
Bir kişi eksik.
Biliyorum, geliyor.
-Cüzdan sende mi? -İhtiyacın yok.
Bir.
İki.
-Cüzdanım nerede? -Evde.
-Alayım mı? -Hayır, param var.
Zaten bir şey almayacağız.
Tamam.
Güzel. Aferin.
Araba burada çocuklar.
Dikkat, önünüze bakın.
Hatırım için bisikletlere dikkat eder misiniz?
Hadi bakalım.
Gidip babamı getireceğim. Hemen dönerim.
Bisikletlere dikkat.
Klasik.
İnmen lazım Felix.
Size iyi günler.
İşte oldu.
Hayatta pek bir pişmanlığım yok.
Anladım.
Her şeyin bir götürüsü var.
Peki hiç...
Hayatının bu dönemine dair bir hayalin var mıydı?
Sanmıyorum.
-Düşünmedin bile. -Düşünmedim.
Geleceği düşünmedin.
Anın içinde yaşamaktan gayet memnunum.
Pencereleri açsam iyi olacak.
Arkadaki tıngırtıyı
çözmeye çalışacağım.
Tamam. Her şey yolunda.
Tamam. Şunu...
Galiba otoyolda biraz sarsıldık.
Peki.
Hafıza testi yapacağız.
Aklında tutman için beş kelime söyleyeceğim. Hazır mısın?
Yüz, kadife, kilise, papatya ve kırmızı.
Tekrarlar mısın?
Yüz.
Kadife.
Kırmızı.
Ve... Bilmiyorum.
Tekrarlıyorum, hazır mısın?
Tamam.
Yüz, kadife, kilise, papatya ve kırmızı.
Yüz, kadife, papatya ve kırmızı.
Tamam.
Muz ve portakal aynıdır
çünkü ikisi de meyvedir, desem
tren ve bisiklet neden aynıdır?
İkisi de ulaşım aracıdır.
Mükemmel.
Söylediğim kelimeleri hatırlıyor musun?
Bir tanesi bir renkti.
Hatırladığın var mı?
Biri vücudun parçasıydı.
-Yüz. -Tamam. Güzel.
Peki. 2017'de 22 puan yapmış,
şimdiyse 19 yaptı.
Giderek çöküyorum.
Sence hafızan aynı mı?
-Daha iyi. -Eskiye göre daha mı iyi?
Bilmem, herhâlde aynıdır.
-Peki... -Bence daha kötü değil.
Bu yüzden sakıncası yoksa
kızından bilgi isteyeceğiz.
Olur.
Sence hafızası değişiyor mu?
Yani şey...
Söyleyecek bir şey bulmaya çalışıyordum
ama olacakları düşünmeden edemiyordum.
Unutkanlığı artacak.
Aynı soruları defalarca soracak.
Gözleri dalıp gidecek.
Ve kişiliği solup gitmeye başlayacak.
Söylediklerimi anlayamayacak
ve artık ondan tavsiye isteyemeyeceğim.
Bu süre boyunca idare etmeye çalışacağız.
Ses hızı.
Yürümeye başlayacağımda işaret ver.
Tekrar 4, B klaketi.
Tamam, iyi misin?
Yürümeye başlayabiliriz baba.
Bana doğru yürümeye başla,
hızın harika. Muhteşem.
Devam et.
Burada dikkatli bas, biraz engebeli.
Dikkatli ol,
-harika gidiyorsun. -İki metre.
Tamam. Baba, dikkatli bas ve Jake...
Eğil.
Tamam...
Tamam, üç, iki, bir, düş.
Olamaz, o benim!
Çok canım yandı.
Benim yerime o zavallıyı düşürdünüz.
Bu arada, hepsi bu...
Seni çok yoruyorlar.
Korkuyorum.
Sesim geldi mi? Nasıldım?
-Evet, duydum. -Yoksa...
Kirsten'ın mikrofonu var, yani uzakta olsam da
-onunkinden duydum. -Evet.
Evet. Kırmızı ceketliyi düşerken görünce
-her seferinde korkuyorum. -Evet.
-Sen sanıyorum. -Benim zaten.
Sadece birinde sensin.
Yüreğimi hoplatmaya yetti.
Teşekkürler.
Kaliforniya'daki Loma Linda'da, dünyanın en büyük
Yedinci Gün Adventist cemaatlerinden biri bulunuyor.
Dick'in üniversite aşkı da orada.
-Kapıya gidip çalayım mı? -Evet.
Kimse var mı?
Evet. Bir dene.
Tamam. Hadi bakalım.
Galiba kimse yok.
Nasılsın?
Lolita mı bu?
Seni görmek çok güzel.
Aynısın.
Sen de hiç değişmemişsin.
Seni nerede görsem tanırım.
Gel bir anlaşma yapalım, ikimiz de asla değişmeyelim.
Tamam.
-Hep aynı kalalım. -Mükemmel.
Girsenize.
Teşekkürler.
Bizim kadar eski dostluklar bulmak zor.
-Öyle. -Görüşünce de kaldığımız yerden
-devam ederiz. -Doğru.
Sen harikasın.
Bence formaldehit ile sürekli iç içe olması yüzündendi.
-Evet. Patologdu, değil mi? -Çok etkili bir zehir.
-Kelimenin tam anlamıyla. -Evet.
Bana derdi ki morga girip de
üstünde cesetlerin yattığı masaları gördüğünde
içine bir heyecan dolarmış.
"Hepsi birer gizem." derdi.
-Evet. -"Onları çözebilecek
-tek kişi benim." -Tek kişi.
Bu ne biçim heyecan, al senin olsun diye düşünürdüm.
Beni karıştırma.
Uzun süre bir patologla birlikte olmak
ölümle ilişkini değiştirdi mi?
Ölüme bakışın değişti mi?
Yani... Bilmem. Herhâlde biraz değişmiştir.
Bu kaçınılmaz bir şey.
-Hepimizin varoluşunun bir parçası. -Evet.
Hâlâ inançlı mısın? Kiliseye gidiyor musun?
-O işlerle alakan nasıl? -Kesinlikle inançlıyım.
Fazla kafama takmıyorum.
İncil'de insanların dirileceği yazıyor
ve bu bana yetiyor.
-Ayrıntılara takılmıyorsun. -Yok.
Kıyafetin güzel
ama giymesen daha güzel olurdu.
Ne kadar sarktığımı bilmiyorsun.
Bilmez miyim?
Kırışıklıklar yüzey alanını ikiye katlıyor aslında.
Evet, doğru.
Kırışınca daha iyi oluyor.
Sende pek yok,
-biraz kırış bari. -Kırışmalıyım.
-Evet, lazım. -Evet.
LİZBON
İyi oldu çocuklar.
Uyan. Kalkma vakti.
Çok ağır.
İnanmıyorum. Dede!
Alo!
Uyan yoksa mayonu indiririm.
BİR YIL KADAR SONRA
Bunca ilgiyi hak etmiyorum.
Evet, biliyorum. Neden böyle, anlamıyorum
ama bunu yapmak için para alıyoruz, o yüzden...
-Öyle mi? -Evet.
Ben almıyorum, değil mi?
Hayır.
Neden belgeselci oldun?
Neden para kazandıran kurgu filmler yapmıyorsun?
Gerçek hayat çoğu zaman uydurma şeylerden
çok daha ilginç.
Yani macera üretmek için para alıyorsun.
Aynen öyle.
Annen bizde kalmıştı, hatırlıyor musun?
Bunayınca bizimle yaşamaya gelmişti hani?
-Bozarts'ta. -Sen neredeydin?
Ben de oradaydım.
Oradaydın. Evet.
-Evet. -Sen çocukken.
-Aynen öyle. -Hatırlıyorum.
Şimdi tarih tekerrür ediyor.
Evet, geçmişimiz kendini tekrar ediyor.
O zamandan ne hatırlıyorsun? Annenle... Babaannenle.
Babaannemle mi? Şeyi hatırlıyorum...
Ondan hep...
...ya Hindistan cevizli ya da çikolatalı turta isterdik
-ama hep... -Hindistan cevizli.
Hindistan cevizli isterdik
ama o hep muzlu yapardı.
Hayallerimiz yıkılırdı.
Çikolatalı dondurma.
Hoş.
Çok hoş.
Hayat güzel.
Tüh. Evi kaçırdın baba.
-Evi mi kaçırdım? -Evet.
-Ev bu mu? -Evet.
-Kurtlu olan mı? -Evet.
Buydu. Ev bu cidden.
Peki hangi odada yaşadığını biliyor musun?
-Evet. -Hangisinde?
-Bu odada. -Aferin.
-Oturabilir miyim? -Tabii. Yoruldun mu?
Şunu ister misin?
Hayır, kalsın. Sağ ol.
Oturacağım.
Çok iyi geldi. Hem de nasıl.
Yoruldun mu?
Yorulmak mı? Ayaklarım külçe gibi.
Hafızamla ilgili büyük bir sorun fark etmiyorum.
Sanırım etrafımdakiler için bana olduğundan daha aşikâr.
Yük olacağından endişe duyuyorsun.
Evet.
Senin için anlamı ne?
Anlamı zaten içinde saklı. Ben...
Eğer ben... Ben şimdi...
Seninle yaşıyorum ve...
Senin için daha kötü olabilir, anlıyor musun?
Benimle şimdikinden daha çok ilgilenmen gerekebilir.
Ama seninle yaşamayı seviyorum, çok da kafama takmıyorum.
Bazıları durumu kötüleşip
belli bir noktaya gelirse yaşamak istemediğini söyler.
Hayır, ben hayatı çok seviyorum.
Yani annemin iletişim kuramadığı zamanlardaki
hâline gelene kadar yaşamak ister misin?
Evet, sanırım.
Ama bana ötanazi yapmana izin veriyorum.
Hangi noktada yapmaya iznim var?
Yani... Yapmadan önce bana bir sor.
Kahve ister misin dostum?
Hayır. Bira istiyorum asıl.
Kanıyor!
Hayır, kanamadan öleceğim.
Ölüyorum.
(OTUZ KIRK DAKİKA ÖNCE)
Bunu boynunuza yapıştıracağım
ve kan bundan çıkacak.
Şuradan geçecek
ve kıyafetinizden aşağı
-böyle inecek. -Buraya kadar.
Sonra kanı böyle pompalayacağım ve buradan fışkıracak.
Kan nereden geliyor?
-Buradan. -Buradan. Makyaj dükkânından.
-Senden değil. -Dükkândan.
Gerçek kanım mı?
-Hayır, filmde bunu asla yapmayız. -Hayır. Asla.
Nasıl yaptığınızı açıkladın sandım.
Hayır, hepsi sahte. Sahte kan.
-Sahte kan. -Rahatladım.
Evet.
Sandım ki...
-Nakil. -Benim kanım sandım.
-Kanını istemiyorlar. -İyi.
Kanımı seviyorum, ona alıştım.
-Bütün kanın sende kalsın. -Güzel.
Çekimde bir damla bile akmayacak.
Mükemmel. Çok güzel.
Hâlâ içine siniyor mu?
-Siniyor. -Sağ ol. Harika.
Bence bundan sonra
-"sahte kan" diyelim. -Sahte kan.
Sadece "sahte kan" kullanalım.
-Tamam. -Öyle yapalım.
Bana ihtiyaç olursa sahte kan deyin.
-Tamam. -Sorun olmaz.
Babam anneme ilk âşık olduğunda
onun kadar olağanüstü birinin onu kabul edeceğinden şüphe duymuş.
Ayaklarının tuhaflığından öylesine utanırmış ki
onları kimseye göstermek istemezmiş.
Ama sonra annemin gizlediği acıyı öğrenmiş.
Üniversiteden mezun olduğu gün sarhoş bir sürücü, arabasına çarpıp
annesini öldürmüş.
Hemen yanında, yolcu koltuğunda oturuyormuş.
Annem görselliğe düşkündü.
Çiçek ve manzara fotoğrafları çekerdi.
İkimiz de turuncu rengi çok severdik.
Ama başını çevirip de çok sevdiği annesini
yanı başında birden cansız hâlde gördüğü o anı düşündüğümde
bakılması zor şeylerden
sonsuza dek kaçma isteğini nihayet anlayabiliyorum.
Sevgi bize sadece güzellikleri sunsa ne kolay olurdu.
Ama birbirimizi kaybetme korkusuyla yüzleşmemizi de gerektiriyor.
İşler sarpa sardığında birbirimize sıkıca sarılmayı da.
Ve mümkün olduğunda meydan okurcasına kısa mutlulukların tadını çıkarmamızı.
"DANS YOK!"
Kalp krizimden daha kötü bu.
-Cidden mi? Daha mı korkunç? -Evet.
Çok daha kötü. Çok daha tatsız ve acı verici.
-Öyle mi? Nesi acı verici? -Evet.
-Islaklık ve soğuk pek hoş değil. -Evet.
Dursak iyi olacak.
Kanın iyi olmasına çok sevindim. Öyleydi, değil mi?
-Kesinlikle. -Yoksa "Neler oluyor?" derdim.
Sanırım...
On kişi olabilir.
On kişi mi?
Son 30 yılda.
-Burada, New York'ta olduğum sürece. -Evet.
Baktığın...
Farklı kanser türlerinden hastalarla deneyimim var.
Paranoya. Felçli hastalar.
-Onu alayım. -Teşekkürler.
Sağ ol. Özür dilerim, böldüm.
Hayır, bölmedin baba.
Konuştuğumuz şey...
Marta'nın insanların hayatlarının sonunda
yaşadıklarına dair bildiklerinden konuşuyorduk.
-Evet. -Evet.
On kişiye refakat ettiğini söylüyor.
-Vay canına. -Evet.
Benimle 11 oldu.
Ailelerini de tanıyorum ve...
Evet.
Herkes farklı.
Bir bakıma psikiyatrlık gibi.
Öyle, evet. Ruh sağlığı mesleği.
Bakım işi bir ruh sağlığı mesleği, değil mi?
Evet.
İkiniz de paranoya, şizofreni,
psikotik davranışlar, aklını kaybeden insanlarla meşgul oldunuz.
Deneyimlerime göre, bir şeyleri kabullenirseniz
hayat çok daha kolaylaşır.
Çok kolaylaşır. Geri alamayacağın bir şey için savaşmak...
-Doğru. -Savaşmak geri getirmez.
-Doğru. Birçok şeyi kontrol edemezsiniz. -Evet, öyle.
Özellikle de hastalığı,
-koşulları... -Kesinlikle.
-Ölümü kontrol edemezsiniz. -İnsanları da.
Sadece... Kabullenmek zorundasınız.
-Başa çıkarsınız. -Evet.
New Jersey'de çalışırken birkaç kez kalp krizi geçiren bir adamın
hayatını kurtarmıştım.
Sonrasında bana 20 dolar verdiğini hatırlıyorum.
Bahşiş gibi.
"Benim için çok değerli. Hayatımı kurtardın."
Hoşça kal.
Yarın görüşürüz.
Tavşanı sevdim.
Harika.
Böyle zamanlarda hepimize bir tavşancık lazım.
Evet.
Sanki giderek daha çok uyuyor, değil mi?
Ne?
Kamerayla seni taciz etmeyi bırakmam lazım.
Hayır, boş ver. Sorun değil.
Taciz olarak görmüyorum.
Bu işe devam etmeye razı olması çok büyük bir...
-İnanılmaz. -Değil mi?
Sizin için yapıyor.
-Evet. -Sevgiyle.
Bana olan sevgisinden yapıyor. Her şeyi yapar.
Sadece sağlığı açısından
doğru olan sınırları aşmamaya dikkat etmem lazım
ama artık bunları anlamak da zor.
Evet ama o mutlu. Ne olursa olsun gülüyor.
-Öyle. Evet. -Değil mi?
Ayrıca kabulleniyor. Çok akıllı bir adam.
-Ama hafızası... Ne yaparsınız... -Evet.
-Ne hoş. -Çok hoş.
Çıkarken kapıyı kapat
çünkü ışık açık, uyuyamıyorum.
Tamam. Aslında şu anda gündüz.
Dün, gecenin bir yarısı uyandın.
Birkaç kere.
Bir hastanı arıyordun.
Neyi arıyordum?
Oturma odasını bekleme odası sandın.
Öyle mi?
-Burası ofisinmiş. -Şu işe bak.
Bekleyen hasta var mı diye bakıp durdun.
Hatırlıyor musun?
-Hayır. -Anladım.
-Çok ilginçmiş. -Evet.
Giyinip kuşanmıştın.
Muhtemelen sabahın üçüydü
ve giyinik olarak çıkıp bir hastanı aradın.
Giyinik mi yatmıştım?
-Hayır, yatağında uyuyordun. -Anladım.
Sonra giyinip hastanı aramaya çıktın.
-Çıkmak için mi giyindim? -Evet.
Dışarıda biri var sandım herhâlde.
Ben vardım.
Çocuklar da.
-Ama yatıyordunuz. -Evet, uyuyorduk.
Uyuyordunuz tabii. Bunu yanıma bırakmamalısın.
Seni nasıl durduracağım?
Uyandır. Yatağa geri yolla.
-Geri yolladım zaten. -Gittim mi?
Sonra yine geldin.
-Üç kere geri geldin. -Gerçekten mi?
Evet. Çünkü dışarıda bir hasta olduğuna
-çok emindin. -Şu işe bak.
-Bu konuda ne yapabiliriz? -Bilmem.
O zaman daha kesin bir dille beni uyandırıp de ki
"Artık muayenehanen yok.
Burası ofisin değil, yaşadığın ve uyuduğun yer.
Yatağına dön.
Beni ve çocukları rahatsız ediyorsun."
Bence çok fazla şeker topladınız,
hayal bile...
Gelin, bakayım.
Ne kadar var?
Karşıya geçiyoruz çocuklar. Geçelim.
"KIRSTEN, NEREDESİN?"
Karşıya geçebilir miyiz?
-Daha şeker ister misin? -Evet.
Dedenizi almamız ve Marco'yu eve yollamamız lazım.
Baban nerede?
Sizin evde.
Umarım.
Bekle.
-Şu taraftalar mı? -Herhâlde.
-Görebiliyor musun? -Peki.
"ŞEKER İSTER MİSİN?"
"BU DA FİLME DÂHİL Mİ?"
Neler olduğunu anlatayım.
Arabaya bineceksin, şu taraftan dolan
ve trafiğe dikkat et.
Çocuklardan birinin evindeydin.
Seni televizyon karşısına oturttuk
-çünkü yorgundun. -Peki.
-Sonra çıktık ve geri döndük. -Evet.
Beni evde tek başıma mı bıraktınız?
Evet, televizyon başında bıraktık.
Farklıydı, orası...
Bildiğim bir yer değildi.
-Önceden gitmemiştim. -Evet.
Neyse, beni buldun, o yüzden sana minnettarım,
beni bulduğuna minnettarım.
-Kurtardın. -Seni asla kaybetmeyiz.
-Umarım öyle olur. -Evet.
Ama o gün kaybolabilirdim.
Öyle mi geldi?
O insanlarla gelmeseydin...
Ne yapardım, bilmem.
Ah be tatlım, baban perişan.
Cadılar Bayramı'n kutlu olsun!
-Beni bulmanıza sevindim. -Ben de sevindim.
Bu seti babamı yalnız bıraktığımda hissettiklerini düşünerek kurduk.
Ama onu buraya getirirken gerildim.
Artık tamamen kendinde olduğu zamanlar çok nadir.
Geçenlerde onu sabahın üçünde evden çıkarken durdurdum.
Trene yetişeceğini sanıyordu.
Gizli bir görevdeymiş.
Onu dışarı çıkarmak için sete girdiğimde
bir an aklı başına geldi
ve bunun anlamı kafamıza dank etti.
Annemle olanlar neyse bu da oydu.
Onu bir yere bırakmam gerekecekti. Bir gün. Bir şekilde.
Lastiği esneteyim.
-Evet. -Mükemmel.
-Bir tanesin. Tamam. -Evet efendim.
Şimdi uzanıp güzelce kestir.
-Tamam. Güzel. -Evet. Ayakları kaldır.
-Yaparım. -Peki.
Adventizm'de, küresel bir kıyamet sonrası İsa dünyaya dönüp
müritlerini, yani erdemlileri diriltecek
ve onları beraberinde ebediyen cennete yükseltecek.
Yani ölüm karşısında her şeyin iyi olacağı umudu var.
Fakat Adventizm'in kabul ettiği
ama önceden hiç kavrayamadığım şey, en kötüsünün,
en derin korkunun, geride bırakılmak olduğu.
Baba, bildiğin gibi bu gece İsrail'e gidiyorum.
Bilmiyordum.
-Bilmiyor muydun? -Hayır.
Hatırladığını sanıyordum.
Hayır, hatırlamıyorum.
Yokluğum zor geliyor mu?
Evet, zor. Aslında çok zorlanmıyorum.
-Ama seni özlüyorum. -Evet.
-Seni özlüyorum.
Sen yokken yapmamı istediğin bir şey var mı?
Nasıl davranmamı istersin?
Gayet iyi davranıyorsun.
Benim söylememe gerek yok.
-İdare edersin. -O yüzden sen varsın.
Sen varken iyi davranıyorum.
Ben yokken ne yapıyorsun?
İşte onu söylemeni istiyorum.
Sensiz ne yapacağımı bilmiyorum.
-Dikkatli ol, tamam mı? -Olurum.
Bakman gereken küçük bir erkek kardeşin var.
-O da sen misin? -Küçük kardeşinim,
bunamış olan.
Küçük kardeşim olman çok tatlı.
Evet, küçük kardeşinim.
Artık baban değilim, küçük kardeşinim.
Küçük kardeş ne yapar?
Peşine takılır. Ayak bağı olur.
Kardeşler ayak bağı olmaz.
Evet, olurlar.
-Eğlencelidirler. -Öyle mi? Peki.
Seni seviyorum.
Gözlerin biraz yaşardı.
-Evet. -Onlar gözyaşı mı
yoksa gözlerin hep öyle mi?
Gerçek gözyaşı.
Üzülerek itiraf ediyorum.
Mutluluktan. Sevgiden.
Harika.
Yapacağınız şu...
İkiniz de
turta tabaklarınıza önce çikolata dolduruyorsunuz.
-Ne diyorsun Felix? -Olmuş mu?
Çok heyecan verici,
dedenizin 86'ncı yaş günü için pasta yapıyorsunuz.
Ebediyen hatırlanacak bir şey.
-Vay, şahane. -Değil mi?
Süper.
-Bakma! -Bakma.
-Gördü mü? -Televizyonumu yine ayarlar mısın?
Bence görmedi.
Gördün mü?
-Neyi gördüm mü? Şey... -Gördün mü?
Pasta gördüm.
Ama neyse ki unutacak, değil mi?
Sanırım. Pasta yaptığımızı hatırlamayacak.
Bakma!
-Tamam. Biri televizyonu ayarlasa? -Git.
-Evet. Ben yaparım. -Geliyorum.
-Teşekkürler. -Kirk'ün programını koyalım.
Kretase ve Tersiyer sınırının altında ve üstünde yapraklar bulduk
ama farklı yapraklar.
Yani sadece dinozorların değil,
birçok bitkinin de nesli tükenmiş.
Yiyecek kıtlığı yüzünden dinozorların, mosazorların
ve bilinen türlerin neredeyse %75'inin nesli tükenmiş.
Yapabilir misin? Sıkı tut, çok ağır.
Mutlu yıllar sana
Vay canına!
Mutlu yıllar C. Richard Johnson
Vay canına!
Mutlu yıllar sana
Gördüğüm en güzel pasta.
Bir pasta daha!
-"8"i kaldırır mısın? -Tabii.
-Şuna bak. 86, öyle mi? -Evet, 86.
-88 olması gerekmez mi? -Hayır.
Bir dilek tut.
Yaşasın!
Bravo!
Yaşasın.
-Ortadan kesmek istiyorum. -Ben de kessem? İstiyorum.
Herkes kesecek. Bekle.
Teker teker.
-Önce kız kessin. -Bekle.
Birkaç dilim ayırmayı unutmayın... Evet.
-O yüzden çok kesiyoruz. -İlginç bir şekil.
-Sıra bende! -Vay.
Güzel.
Aferin. İnanın bana, en güzel çikolatalı pastam bu.
Üstelik bir sürü çikolatalı pastam oldu.
-Doğru. -Kesin olmuştur.
En iyisi bu.
-Çocuklar, siz ne dersiniz? -Vay.
Pastayı kim yaptı?
Nasıl olmuş?
Yedin mi?
-Yedin mi? -Evet.
23 HAZİRAN 2019
6-1-1, vaka bildirimi.
86 yaşında erkek kalp krizi hastası.
Hasta V-fib durumunda, bir kez şok verildi,
kalp masajı yapılıyor, altı dakikaya geliyoruz.
-Sağ olun. -Kalp masajı.
Sonra nabız ve ritim kontrolü.
Rica ederim.
Analiz ediliyor.
V-fib devam. Kenara çek, bir şok daha verelim.
Hemen şok önerilir. Açılın.
Hâlâ atmıyor. Bir saniye, şarj oluyor.
-Açılalım. -Tamamdır.
Şok verildi.
-Hadi Jimmy. Masaja devam. -Anlaşıldı.
Analize basın.
Hadi Jimmy.
-Üç, dört, beş, altı, yedi. -Analiz ediliyor.
Hanımefendi, şuraya oturup
güvenliğiniz için kemer takın.
Yolda açıklayacağım.
Beş, altı, yedi, sekiz.
V-fib devam. Bir şok daha vereceğiz.
Ne... Kalbi yine mi durdu?
Hâlâ atmıyor. Bir saniye, şarj oluyor.
-Açıldık mı? -Evet.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi...
Bir gün işe giderken
bir kadının intiharına tanık oldum.
İki metre önümde köprüden atladı.
İşe gelir gelmez ilk iş
e-posta yolladığım kişi...
...Dick'ti. Tek kelime yazdım.
Konu satırına "Yardım et" yazdım.
Beni hemen aradı.
Acıyı ve kaybı anlayıp bunu aşmanın en iyi yolunu bulma
konusundaki yeteneği tek kelimeyle inanılmazdı.
Eşim öldüğünde ilk onu aradım.
Ama birkaç gün sonra onu gördüğümde içim sızladı
çünkü bana sımsıkı sarıldı
ve beş dakika sonra eşimin nasıl olduğunu sordu.
Şunu fark ettim ki bu da başka türlü bir kayıp.
Hafıza kaybı.
Ama şunu biliyorum ki hafızam yerinde olduğu sürece
onun anısı içimde yaşayacak.
Teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Dick evimizdeki partilere katılmayı çok severdi.
Partiyi keyifli bir şekilde bitirme geleneğimi severdi.
Gece saat on civarında bir çan çalıp herkesin dikkatini çeker
ve yüksek sesle şöyle derdim,
"Bütün yemeklerimi yediniz, bütün şarabımı içtiniz,
dinlemeye değer her şeyi söylediniz, artık eve gitme vakti."
Gitmeden önce av borumla "Gidiş" denen bir melodi çalardım.
Of, bunun sonunu getirmem lazım.
Dick yanıma gelip derdi ki "Ray...
...benden uzun yaşarsan
cenazemde 'Gidiş'i..." Tanrım.
"Cenazemde 'Gidiş'i çalmanı istiyorum."
Çocukluğumda her cumartesi günümü bu kilisede geçirirdim.
Annemin cenazesi burada oldu.
Babamı Seattle'dan New York'a getirmeden,
yani üç yıldan biraz uzun bir süre önce
ailemiz, dostlarımız, cemaatimiz,
hepsi cömertçe ve sevgiyle toplanıp
babama bu vedayı çekmemize imkân verdi.
Hâlâ hayatta olduğunu bilseler de.
Bugün sevinçli bir gün değil. Çalacağıma söz verdim...
Dudaklarım titriyor, soluğum kesiliyor ama Dick,
deneyeceğim. Sözümü tutacağım.
Galiba gerçek sanıyor.
Sonra görüşürüz Dick.
Hazır mısın baba?
O gün hâlimizden çok memnunduk.
Belki yaklaşan şeyi durdurabiliriz, dedik.
Tutunmanın bir yolunu bulmuştuk.
Ya da bulmamıza ramak kalmıştı.
En iyi dostunu kaybettiğinde ne diyebilirsin ki?
Ya da anneni?
Ya da en iyi dostun olan babanı?
Tek bildiğim şu, Dick Johnson öldü.
Tek söyleyebileceğim şu, Dick Johnson öldü.
Tek söylemek istediğim ise şu, çok yaşa Dick Johnson.
Teşekkür ederim.
BAŞROLDE DICK JOHNSON D. 1932 -
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya