Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ฟีลิกซ์ แม่แกว่งลูกได้ไม่สูงพอสักที
‎สูงจนผมเกือบตายแน่ะ
‎เกือบตายเลยเหรอ เจ้าหนู
‎น่ากลัวนะนั่น ‎มีอะไรบอกหนูว่ากำลังจะตายล่ะ
‎ผมอยู่สูงมากๆ ครับ ผมชอบ
‎หนูชอบสินะ
‎ถ้าตาชอบการตายนะครับ
‎ไง เอวา
‎- ไง ‎- ดึงตาขึ้นหน่อยซิ ฟีลิกซ์ ดึงตาหน่อย
‎อือ ขึ้นแล้ว
‎เอาละ มาเลย
‎พร้อมจะเหินฟ้าหรือยัง
‎โอเค พ่อ ระวังนะ พ่อ ระวังด้วย
‎ฟางมันลื่นมากๆ
‎อะไรนะ
‎ฟางมันลื่นค่ะ ระวังด้วย
‎พ่อระวังอยู่
‎โอเค สัญญานะคะ
‎ตาเธอๆ
‎หนูตัวหนักมากเลยนะเนี่ย
‎ผมจะทำให้ดูนะครับ
‎พร้อมแล้วบอกนะ
‎- พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ‎- ถ่ายไว้ได้มั้ย คุณแม่
‎- ได้ค่ะ ‎- เยี่ยม
‎พ่ออยากแสดงหนังมานานแล้ว
‎แล้วนี่จะลุกขึ้นยังไงล่ะ
‎ลื่นได้สวยมากค่ะ
‎ตาติดอยู่บนพื้นแล้ว มาเร็ว สตีฟ ฟีลิกซ์
‎ตาต้องการให้ช่วย สตีฟ
‎อยู่บนพื้นก่อนค่ะ พ่อ
‎อย่าขยับค่ะ อย่าขยับ
‎โอ๊ะ นี่... ตา...
‎- เจ็บมั้ยคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ‎- ไม่เป็นไร
‎แค่คิดว่าฉันอาจต้องสูญเสียผู้ชายคนนี้ไปจริงๆ
‎ก็ทนไม่ไหวแล้ว
‎เขาเป็นพ่อของฉันค่ะ
‎เขาเป็นคนที่ใจกว้างและยอมรับคนอื่นอย่างยิ่ง
‎เราอยากได้พ่อแบบนี้แหละ
‎และฉันมีคนแบบนั้นเป็นพ่อค่ะ ‎พ่อที่ฉันมีมาตลอดชีวิต
‎แต่ตอนนี้มันเกินกว่าที่เราจะรับไหว
‎จุดเริ่มต้นของตัวตนที่หายไปของพ่อ
‎และเราไม่ยอมรับมัน
‎พ่อเป็นจิตแพทย์
‎ฉันเป็นช่างกล้อง
‎ฉันแนะว่าให้เราทำหนังเกี่ยวกับการตายของพ่อ
‎พ่อตกลง
‎เฮ้ยๆ
‎(ซีแอตเทิล)
‎(สองสามปีก่อน)
‎เอาละ
‎เราจะหาม้านั่งมาสักตัว
‎นี่แหละค่ะ
‎ว้าว นี่ค่อนข้างแคบนะ
‎มันค่อนข้างจะแคบใช่มั้ยคะ
‎ใช่ ลูกต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่เนี่ย
‎มอรีน เราจ่ายไปเท่าไหร่
‎หกร้อยหกสิบหกเหรียญค่ะ
‎- พ่อลงไปแบบนี้ก็ได้ ‎- ลงไปเลยค่ะ
‎- ใช่ ‎- โอเคค่ะ
‎- พ่ออาจไม่ได้ออกมาอีก ‎- หนูยกขาให้
‎ลำบากน่าดู
‎ดูดีเลยนะคะ
‎ในนั้นนอนสบายดีมั้ยคะ
‎ไม่มีใครสนเรื่องความสบายกันหรอกตอนนี้
‎ก็พ่อไงคะ
‎ราตรีสวัสดิ์ โลกที่แสนงดงาม
‎คิมมี่ ฉันว่าพ่อดูเหมือนคนตายจริงๆ
‎เรย์ ช่วยมาดูตำแหน่งของมือให้ด้วยนะคะ
‎วางลงแบบนั้น
‎จากนั้นก็...
‎มันประหลาดจริงๆ ‎ที่ได้เห็นเพื่อนคู่หูของเราอยู่ในโลงศพ
‎นี่มัน... ไม่ดีเลยสำหรับฉัน
‎แต่นี่คือหนัง
‎และฉันเฝ้าเตือนตัวเองว่านี่เป็นหนัง
‎เราได้เห็นอะไรแปลกๆ ในหนังมากมาย ‎ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
‎เขายังหายใจอยู่
‎ทำให้มันไม่ค่อยยากเท่าไหร่
‎นี่ล่ะเคล็ดลับ ใช่มั้ยคะ
‎ตอนนี้เขาหลับอยู่
‎- โอเค หนึ่ง สอง สาม ‎- ใช้เท้าถีบครับ
‎- เยี่ยมมาก ‎- นั่นแหละ
‎- ดีค่ะ ‎- ประคองด้านหลังเขาด้วย
‎โอเค ตอนนี้ลงบันไดมาค่ะ
‎การคืนชีพ
‎โดยจอร์จ
‎นี่ มันดีนะที่ได้กลับมาใหม่
‎- เราคิดถึงพ่อค่ะ ‎- ผมคิดถึงพวกคุณ
‎ฉันคิดว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ ‎ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันไปซะทั้งหมด
‎ฉันว่าในแง่หนึ่งมันทำให้เกิด ‎การตั้งคำถามอย่างจริงจังหลายข้อ
‎และทุกคนก็ต้องเตรียมตัวไว้
‎เพราะทุกคนต้องตาย
‎และเพราะประเด็นนั้น ‎ฉันไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเพ้อฝัน
‎(เลขที่ 3415 ‎นพ. ซี. ริชาร์ด จอห์นสัน)
‎(จิตแพทย์ ‎เกิด 1932)
‎รู้มั้ยว่าผมเก่งเรื่องอะไร
‎ผมเก่งเรื่องขับรถชน
‎ผมเป็นคนเร่ร่อนที่คุณคว้ามาจากข้างถนน
‎- แล้วโยนใส่หน้ารถเมล์ ‎- ครับ
‎ผมเป็นคนที่คุณทรมาทรกรรม
‎คุณรักงานของคุณมั้ย
‎ในเรื่องการเป็นสตันต์แมน หรือแค่...
‎ครับ การเป็นสตันต์แมนน่ะ
‎ผมว่าผมรัก...
‎โลกแห่งภาพยนตร์
‎โอเค
‎ยิ่งมันยิ่งใหญ่อลังการ...
‎และสร้างสรรค์เท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรักมัน
‎จูดี้ จัดไมค์เขาหน่อยได้มั้ย
‎ค่ะ
‎งั้น ถ้าเราจะพูดว่าเขาหัวใจวาย
‎คุณเคยทำมาก่อนมั้ย
‎มันจะเป็นแบบ...
‎อย่างนั้นน่ะครับ
‎ผมจะให้เขาล้มทับเก้าอี้
‎เพราะนั่นจะทำให้สมจริง ให้ขาชี้ขึ้น
‎- แต่ที่สำคัญที่สุด ทำแบบที่ไม่มีใคร... ‎- ได้รับบาดเจ็บ
‎ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
‎พ่อเป็นแบบนั้นค่ะ ไม่เคยเสียคนไข้คนไหน
‎พ่อเคยนะ พ่อเคย
‎เคยสิ คิดว่ามีคนหรือสองคนที่ฆ่าตัวตาย
‎หนูไม่รู้เลย
‎อันที่จริง มีสตันต์แมนหลายคน
‎ที่ฆ่าตัวตาย
‎ครับ ดังนั้นถ้าเมื่อไหร่คุณคิดอยากฆ่าตัวตาย ‎มาคุยกับผมนะ
‎คุณหมายความว่าไง ผมมีปัญหาเหรอ
‎ผมไม่มีปัญหา
‎จากนั้น... ก็ทำให้รุนแรงได้ตามที่ต้องการเลย
‎- ได้ ‎- แต่ก่อนอื่น
‎คุณจะยกมือขึ้นตามธรรมชาติ
‎ได้สิ
‎จากนั้นจะให้ดีคือคุณน่าจะ... ‎เก้าอี้คุณน่าจะ...
‎หงายหลังเหรอ ได้
‎- ครับ หรือผมถีบคุณหงายหลัง ‎- ใช่
‎ผมว่าแบบนั้นจะดูห้าวหาญ
‎- ประมาณการตายแบบแก๊งมาเฟียน่ะ ‎- ใช่
‎เรากำลังพยายามเลือกสตันต์แมน ‎สำหรับการตายโดยอุบัติเหตุน่ะค่ะ
‎อ้อ ใช่แล้ว คุณบอกว่า "อุบัติเหตุ"
‎ค่ะ
‎ที่ผมกำลังพยายามคิดอยู่ ‎คือว่านี่ทำให้คุณสนใจมั้ย
‎ไอเดียที่ลูกสาวคุณแนะนำมา
‎ที่ให้นั่งดู ดิค จอห์นสัน...
‎- ครับๆ ‎- แบบนั้นน่ะครับ
‎โอเค นั่นแหละที่ผมอยากรู้
‎ใช่สิ เรื่องนี้จะเยี่ยมไปเลยล่ะ
‎- โอเค ได้ครับ ‎- ครับ
‎คุณทำหลังค่อมได้ดีมาก
‎ค่ะ
‎เยี่ยม ยอดมาก
‎เริ่มได้
‎นั่นพ่อเหรอ เจ็บนะนั่น
‎โอ๊ย
‎มีครั้งไหนในชีวิตที่พ่อเจ็บปวดมากที่สุดคะ
‎พ่อว่าตอนหัวใจวายนะ
‎- หัวใจวายนั่นเจ็บเหรอคะ ‎- เจ็บสิ
‎- จริงเหรอคะ ‎- จริงสิ
‎หนูไม่รู้เลย
‎มันเป็นส่วน... มันเจ็บที่หัวใจ
‎ใช่ แล้วก็ประสบการณ์ทั้งหมดนั่น
‎ตอนที่มันเริ่มต้น
‎ไม่มีอากาศ หายใจไม่ออก ล้มลง
‎พาพ่อกลับบ้าน และความเจ็บปวด
‎จากนั้นก็ไปที่ห้องฉุกเฉิน
‎แล้วก็หัวใจหยุดเต้น และทั้งหมดนั่น
‎ไม่ใช่แค่ส่วนใดส่วนหนึ่ง ‎แต่เป็นประสบการณ์ทั้งหมด
‎- หนูดีใจที่พ่อรอดมาได้ ‎- ใช่สิ พ่อก็ดีใจ
‎ดีใจที่รอดมาได้ ใช่
‎ค่ะ และมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อีกกี่ปีนะ
‎ปี 1987 ก็ 20 ปีใช่มั้ย
‎- นานกว่านั้นอีกนะคะ ‎- งั้นเหรอ เจ็ด...
‎- สามสิบปี ‎- สามสิบปี
‎สามสิบปีเหรอ
‎สามสิบปีค่ะ พ่อได้อยู่มาอีก 30 ปี
‎นั่นใช้ได้เลยนะ
‎น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อ
‎(ก่อนที่เขาจะหัวใจวายในวันนั้น)
‎(ดิค จอห์นสัน กินเค้กดับเบิลช็อกโกแลตฟัดจ์ ‎ไปสามชิ้น)
‎พ่อได้นี่มาจากไหน
‎หนูเห็นแมลงหนึ่งตัว
‎นั่นเจ้าแมลงวันตัวน้อย
‎ตีมันเลย ฆ่ามันซะ
‎เอาแล้วไง
‎หนูว่านี่เป็นการฆ่าครั้งแรกของเด็กๆ
‎แมลงวันตัวนั้นยังไม่ตาย
‎มันกำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
‎แมลงวันแสนฉลาด
‎- นั่นอะไรน่ะ ‎- นี่คือคุณย่าของตา
‎คุณย่าวอลเดอร์
‎คุณย่าของตาตายแล้วเหรอครับ
‎คุณเทียดตายแล้ว ตายไปนานมากๆ แล้วจ้ะ
‎- ตอนที่ตา... ‎- ตอนที่ตาเป็นหนูน้อยเหรอครับ
‎ไม่ใช่ คุณเทียดตายตอนที่ตาเป็นวัยรุ่น
‎และตอนที่ตาเป็นวัยรุ่น
‎คุณเทียดมาอยู่กับเรา
‎- ผมอยากได้อันนี้ ‎- ได้
‎มีใครอยู่ตรงนั้นอีกจ๊ะ บีบา
‎นั่นคือคุณยายของหลานที่เสียไปแล้ว
‎เด็กๆ รู้มั้ยว่าคุณยายชื่ออะไร
‎มาม่า
‎จ้ะ แม่เรียกคุณยายว่าแบบนั้น
‎แต่มีใครจำได้มั้ยว่าคุณยายชื่ออะไร
‎เคที่ โจ
‎เคที่ โจ ใช่แล้ว
‎เฮ้...
‎(ทางเลือกส่วนบุคคล ‎ผู้ตาย - แคเทอรีน จอย จอห์นสัน)
‎(อัฐิที่เหลือจากการเผา)
‎พ่ออับอายกับนิ้วเท้าพวกนี้มาตลอด
‎มันทำให้พ่ออับอายมาตลอดชีวิต
‎พ่อไม่เคยอยากเดินเท้าเปล่าเลย
‎มันทำให้แม่ของพ่อร้องไห้
‎ตอนที่พ่อเกิดและแม่เห็นนิ้วเท้าพวกนี้
‎แม่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด
‎พ่อรู้ได้ยังไงคะ
‎ก็พ่ออยู่ที่นั่นไง
‎อ๋อค่ะ
‎เรารู้สาเหตุที่แท้จริง ‎ว่าแม่ตกบันไดนี่ได้ยังไงมั้ยคะ
‎พ่อเดาว่าแม่คงกะผิด
‎และคิดว่าตัวเองก้าวลงก่อนที่จะลงจริงๆ
‎- ค่ะ ‎- และก้าวเท้าลงไปในอากาศ
‎แม่ทำส่วนไหนหักคะ
‎สะโพก
‎- นั่นคือตอนที่ความโหดร้ายเริ่มต้นขึ้น ‎- ค่ะ
‎แต่พ่อระวังมากๆ ตอนที่ลงบันได
‎- ใช่สิ พ่อระวังมาก ‎- ค่ะ
‎- พ่อจับราวบันได ‎- ค่ะ
‎(สวรรค์)
‎ช่วยพาดแขนข้างหนึ่งไว้บนผนังได้มั้ยคะ
‎แขนข้างที่อยู่ใกล้ผนังที่สุดน่ะค่ะ ‎ในแบบแปลกๆ...
‎ค่ะ ดีเลย
‎โอเค พร้อมนะคะ
‎และ... แอ็กชัน
‎ยิ้มเข้าไว้ค่ะ พ่อ ยิ้มไว้
‎ค่ะ ยอดเยี่ยม หนูว่าเราได้แล้ว
‎- เราจะย้อนหลังดูที่ถ่ายไปมั้ยคะ ‎- สวยมากค่ะ
‎โดดได้ดีมากค่ะ บรูซ
‎พ่อแม่ของเราเลี้ยงดูเรามา ‎ในนิกายเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์
‎พ่อกับแม่เติบโตมาแบบนั้น
‎ก็เหมือนศาสนาอื่นๆ ‎มันให้คำตอบเราเรื่องการตาย
‎แอดเวนทิสต์สัญญาว่า ‎ผู้ที่ประพฤติชอบจะได้ขึ้นสวรรค์
‎แต่ก็บอกเราด้วยว่ายังไม่มีใครอยู่บนสวรรค์
‎คนตายต้องรออยู่ในหลุมศพ
‎พวกเขาหมดสติ เหมือนนอนหลับไป
‎เมื่อพระเยซูกลับมาสู่โลกในวันแห่งการพิพากษา
‎ผู้ที่เชื่อมั่นจะฟื้นคืนชีพ
‎และขึ้นสวรรค์ไปมีชีวิตอันเป็นนิรันดร์
‎และล้มลงค่ะพ่อ
‎แอดเวนทิสต์เป็นนิกายที่เคร่งมาก ‎ตอนที่เรานับถือนิกายนั้น
‎ห้ามดื่มแอลกอฮอล์ ห้ามเต้นรำ ห้ามดูหนัง
‎และฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แหกกฎใดๆ
‎แต่ตอนที่ฉันอายุ 11
‎พ่อพาฉันกับน้องชายไปดูหนัง ‎เรื่องยัง แฟรงเกนสไตน์ ของเมล บรูกส์
‎มันเปิดโลกของฉันเลย
‎และฉันชอบมาก
‎พ่อก็ชอบมันมากเหมือนกัน
‎พ่อมีวิธีในการมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
‎"พ่อมีสวรรค์ของพ่อแล้ว" พ่อจะพูดแบบนี้
‎"ที่นี่ในโลก กับลูกๆ ทุกคน"
‎- ดีมั้ยคะ ‎- ดี
‎เธอฆ่าผม หลายครั้งเลย
‎แล้วผมก็ฟื้นคืนชีพ
‎เหมือนเรื่องวันรักจงกลม
‎- พ่อผู้ฟื้นคืนชีพ ‎- ครับ
‎- มันเจ๋งมาก ‎- พ่อผู้ฟื้นคืนชีพ
‎แต่การตายมันไม่ง่ายเลย ผมจะบอกให้
‎ครับ ตอนที่เธอบอกผมเรื่องนั้น ‎ผมแบบ "โอ๊ย ไม่นะ"
‎แต่แล้วเธอก็บอกว่าคุณจะคืนชีพ ‎ผมก็เลยว่า "ได้เลย นั่นเยี่ยมมาก"
‎มันเป็นหนังตลก
‎มาเถอะ มาสร้างมันกัน
‎- เป็นหนังตลก ‎- หวังว่าจะเป็นแบบนั้น
‎พ่อคุณเสียชีวิตยังไงคะ
‎เขาจมน้ำตายครับ
‎- จมน้ำตายเหรอ ‎- เขาลงไป...
‎มันเกิดขึ้นยังไง
‎อุบัติเหตุเรือล่ม
‎และพ่อว่ายน้ำไม่เป็น ก็เลยเป็นแบบนั้นครับ
‎ตอนนั้นผมประมาณแปดขวบ
‎มันแย่มากที่ต้องเสียพ่อไปตอนอายุเท่านั้น
‎- ใช่ แต่แม่ผมเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง ‎- ครับ
‎แม่เลี้ยงดูเรา แล้ว...
‎ถ้ามือซ้ายพลาด มือขวาก็คว้าเราไว้ได้
‎ใช่ แม่ของเธอตาย...
‎นานแค่ไหนแล้วนะ
‎แม่ตายได้เจ็ดปีแล้วค่ะ
‎- ใช่ ‎- ครับ
‎- เป็นการสูญเสียที่น่าเศร้า ‎- ครับ
‎แต่เธอเป็นอัลไซเมอร์ เราก็เลยได้ลากันยาวๆ
‎- งั้นคุณก็คาดว่ามันจะเกิดขึ้นใช่มั้ย ‎- ใช่
‎เราสูญเสียเธอไปหลายปีแล้ว ‎ก่อนที่เธอจะจากไปจริงๆ
‎- โอเค ‎- ใช่
‎เราทุกคนมีพ่อแม่อยู่ในตัวเราใช่มั้ยคะ
‎ครับ
‎คุณมีส่วนไหนของพ่ออยู่ในตัวคุณ
‎ไม่รู้นะ ผมเดาว่า...
‎มีบางคนบอกว่า ‎ผมดูเอาจริงเอาจังตลอด แต่...
‎ไม่รู้สิ ผมไม่รู้
‎ผมรักสงบ
‎ค่ะ
‎ตรงชั้นนี้ว่าง ผมเริ่มรื้อตรงนี้ออกได้
‎ผมออกจากที่นี่ได้ในห้าหรือสิบนาทีเลย
‎แล้วก็เรียงมันไว้บนพื้นอย่างเรียบร้อย
‎- เยี่ยม ‎- ทำตามนั้นเลย
‎- โอเค บิงๆ บิง เสร็จ ‎- ได้ค่ะ
‎ฉันชอบที่คุณพูดบิงๆ บิง
‎มันแค่น่าเศร้าสำหรับเราน่ะค่ะ ‎เรากำลังจะทิ้งของทั้งหมดนี่
‎มันเป็นพื้นที่ว่างที่ดูดีมากๆ
‎แต่เราจะทำมัน
‎ดีแล้วครับ อย่าทิ้งอะไรไว้ที่นี่
‎ไม่งั้นผมจะเอากลับบ้าน ‎คนเรียกผมว่าเฟร็ด แซนฟอร์ด
‎ดีใจที่ได้เจอพวกคุณนะ
‎โอเค ขอบคุณค่ะไมค์ ขอบคุณมาก
‎ผมจะมาที่นี่พรุ่งนี้เช้าเพื่อรื้อชั้น
‎- ขอบคุณนะ ‎- บายค่ะ
‎(เดอะ ชาเลนจ์ ออฟ ยูท)
‎นี่ดูเหมือนสถานการณ์ที่เหมาะสม ‎สำหรับการเกิดหัวใจวายจริงๆ
‎มานี่ค่ะ หนูว่าพ่อไม่ควรยกลังนั่น ‎หนูยกเองได้ พ่อ...
‎ไม่ต้อง พ่อแข็งแรงกว่าลูกเยอะ
‎ง่ายเหมือนปอกกล้วย
‎- พ่อโชคดีจริงๆ ที่เจอออฟฟิศนี้ ‎- ใช่มั้ยล่ะคะ
‎ใช่ เป็นสถานที่ทำงานที่ยอดเยี่ยม
‎นี่คือระบบตอบรับโทรศัพท์ ‎ของคุณหมอจอห์นสันค่ะ
‎คุณหมอจอห์นสันเกษียณแล้ว ‎และคลินิกของคุณหมอปิดตัวลงแล้ว
‎ถ้าคุณจำเป็นต้องพบจิตแพทย์ท่านอื่น
‎คุณหมอจอห์นสันแนะนำ ‎ให้คุณลองดูในเว็บไซต์บริษัทประกันของคุณ
‎หรือโทรหาฝ่ายบริการลูกค้าของบริษัทประกัน
‎หากคุณกำลังประสบภาวะวิกฤตทางจิต
‎อย่าลังเลที่จะให้ใครขับรถพาคุณ ‎ไปยังแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
‎คุณหมอจอห์นสันขอให้คุณโชคดี
‎และขอขอบคุณที่เป็นคนไข้ผู้มีอุปการะคุณ
‎(เลขที่ 3415 ‎นพ. ซี. ริชาร์ด จอห์นสัน)
‎บอกพวกเขาว่าพ่อกำลังถอย
‎ถ้าเราเข้าซองได้ เราก็จะถอยออกได้เสมอ
‎มันก็ต้องเป็นแบบนั้นใช่มั้ยคะ
‎ขอบคุณ
‎พ่อฉันอาศัยอยู่ตามลำพัง
‎ไปทำงานและไปโบสถ์อย่างเปี่ยมศรัทธา ‎ตั้งแต่แม่ตาย
‎ฉันและน้องชายอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร
‎และถึงแม้เราจะผ่านอะไรมามากมาย ‎จากอาการอัลไซเมอร์ของแม่
‎เรากลับไม่สังเกตเห็นอะไรเลย ‎จนมันเกือบสายเกินไป
‎เราเริ่มได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนๆ ของพ่อ
‎จากนั้นก็เลขาของเขา
‎พ่อรับนัดคนไข้ซ้อน
‎จ่ายยาพลาด
‎พ่อขับรถด้วยความเร็วสูงผ่านเขตก่อสร้าง
‎แล้วก็ขับต่อไปอีกแปดกิโลเมตรจนถึงบ้าน ‎ทั้งที่ล้อรถทั้งสี่แบนหมด
‎ทุกๆ สายรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัย
‎และแม้ว่าเราน่าจะเข้าใจมันได้อย่างดี
‎แต่เรากลับทนฟังมันอีกไม่ได้
‎ลูกไม่เคยบอกพ่อว่าลูกจะเอารถพ่อไป
‎เราคุยกันแล้วว่าเราจะขายรถ
‎เพราะพ่อจะย้ายไปอยู่นิวยอร์ก
‎ใช่ เราคุยกันแล้ว
‎ค่ะ ก็แค่นั้นแหละ
‎แต่ใครจะเป็นคนขายมัน เมื่อไหร่และที่ไหน
‎เราใส่มันไว้ในเครกลิสต์อาทิตย์นี้ค่ะ
‎ตอนนี้มันอยู่ที่อู่ กำลังซ่อมใกล้เสร็จแล้วค่ะ
‎หนูบอกพ่อเท่าที่หนูรู้
‎แต่พ่อจะไม่ได้รถคืน เรื่องนั้นหนูรู้แน่ๆ
‎พ่อจะไม่ได้ขับรถอีก
‎ค่ะ ไม่ใช่รถคันนั้น
‎อาจเป็นคันอื่น
‎นั่นเป็นข่าวร้ายที่สุดหรือเปล่าคะ
‎ไม่ร้ายที่สุด แต่ก็ค่อนข้างร้ายนะ
‎ค่ะ
‎พ่อไม่ได้อาการแย่
‎ขนาดที่ขับรถตัวเองไม่ได้นะ รู้มั้ย
‎ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ
‎แต่เป็นเพราะพ่อกำลังจะย้ายไปนิวยอร์ก
‎- แล้วก็จะไม่เอารถไปด้วย ‎- เก็บรถไว้ไม่ได้
‎- พ่อรู้ ‎- ใช่ค่ะ
‎แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น...
‎มันแค่สองวันเองค่ะ
‎โอเค
‎ขอโทษนะคะ
‎หนูรู้ว่ามันเจ็บปวด
‎มันคืออิสรภาพของพ่อใช่มั้ยคะ
‎- ใช่ ‎- ค่ะ
‎มันจะไม่เป็นไร
‎พ่อรู้แล้วว่าแม่รู้สึกยังไง
‎ตอนที่เราพาแม่ไปอยู่สถานพยาบาล
‎พ่อรู้สึกอย่างนั้นเหรอคะ
‎- ก็ไม่แย่นัก ‎- ไม่แย่ขนาดนั้น
‎- ก็ไม่แย่ขนาดนั้น ‎- ไม่แย่นัก
‎มันไม่แย่ขนาดนั้น แต่เรื่องนั้นก็แย่
‎พ่อมีสติรับรู้มากกว่าแม่
‎ก็ใช่ แต่ลูกไม่ไว้ใจพ่อ
‎แม้ว่าพ่อจะมีสติมากกว่าเยอะ
‎ไว้ใจสิคะ หยุดเลยนะ
‎เราแค่จะไม่จ่ายเงิน 2,000 ดอลลาร์
‎เพื่อจอดรถไว้ในที่จอดรถให้เช่า ‎ในนิวยอร์กซิตีแค่นั้นเอง
‎- แค่นั้น ใช่ พ่อเข้าใจแล้ว ‎- แค่นั้นแหละค่ะที่เราทำ
‎- พ่อเข้าใจหนูมั้ย ‎- เข้าใจสิ
‎เรื่องที่ผมเกลียดที่สุดในการสูญเสียความทรงจำ
‎ก็คือมันทำให้คนอื่นๆ เสียใจ
‎เวลาที่ผมจำเรื่องราวต่างๆ ‎เกี่ยวกับพวกเขาไม่ได้
‎โดยเฉพาะเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น
‎- ใช่... ‎- ฉันเห็นอะพาร์ตเมนต์คุณ
‎คุณจำทุกอย่างเกี่ยวกับเอ็มจีคันเก่าได้
‎อืม ใช่ ถูกต้อง
‎แต่ความทรงจำใหม่ๆ มันอยู่ได้ไม่นาน
‎- ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ‎- มันไม่โอเคหรอก
‎คุณไม่อยากทำให้เพื่อนๆ เสียใจ
‎- พ่อคะ ‎- จ้ะ
‎รู้มั้ยคะว่าเกิดอะไรขึ้นตรงนี้
‎ลูกกำลังทำเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์
‎แล้วเราทำมันทำไมคะ
‎เพื่อจะฆ่าพ่อ
‎พ่อคะ เป็นการเปลี่ยนลิ้นหัวใจคู่ใช่มั้ย ‎การผ่าตัดหัวใจของพ่อน่ะ
‎ไม่ใช่ลิ้นหัวใจ เป็นหลอดเลือดแดงคู่
‎- บายพาสเหรอ ‎- บายพาส
‎บายพาส บายพาสคู่ ใช่
‎- การผ่าตัดบายพาสหลอดเลือดหัวใจ ‎- นั่นแหละ
‎คุณเสียใจที่ทำเค้กก้อนนั้นมั้ยคะ โจแอนน์
‎ฉันรู้สึกผิดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‎ถึงเวลาเลิกเสียใจแล้ว
‎- โอเคมั้ย ‎- ค่ะ
‎เอาละ ผมทำแบบนี้นะ แล้วผมก็ทำแบบนี้
‎ดูนี่สิ
‎หากมีอะไรเกิดขึ้นกับผมหลังจากวันนี้ ‎ผมยกโทษให้คุณทั้งหมด
‎(ระลึกถึงด้วยความรัก ‎โจแอนน์ ไรเนอร์ ทักเกอร์)
‎(ชาตะ 1937 - มรณะ 2018)
‎อย่างน้อยก็กินทีละคำนะคะ
‎ตายแล้ว ดูหนังสือความทรงจำดีๆ ของแม่สิ
‎(เดอะ เมมโมรี บุ๊ก)
‎แม่สนใจเรื่องความทรงจำมากๆ
‎ตอนที่พ่อจีบแม่ แม่ติดเรื่องนี้งอมแงม
‎ฟังดูออกจะย้อนแย้งนะว่ามั้ย
‎ค่ะ
‎พ่อคิดว่าแม่ต้องฝึกเรื่องความทรงจำมั้ยคะ
‎ไม่รู้สิ
‎แม่อาจจะรู้ล่วงหน้าว่าจะ...
‎- ค่ะ ‎- ป่วยน่ะ
‎- ค่ะ ‎- เป็นอัลไซเมอร์
‎แม่เรียนวิชานั้นเก่งมาก
‎จนอาจารย์ขอให้แม่ไปทำงานให้เขา
‎- จริงเหรอคะ ‎- ใช่
‎ตอนที่พ่อจีบแม่ แม่ทำทั้งหมดนั่นอยู่
‎งั้นตอนนั้นความทรงจำแม่ก็ดีมาก
‎พ่อก็ไม่แน่ใจนะ
‎หนูแค่จำได้ว่าแม่ตั้งชื่อให้ของต่างๆ
‎พ่อจำได้มั้ย แบบ จระเข้นั่งกินไอศกรีมโคน
‎อยู่บนบันไดขั้นสูงสุด
‎- แม่ทำแบบนั้นแหละ ‎- มันเหมือนภาพ...
‎ภาพเตือนความทรงจำที่ค่อนข้างจะไม่ปกติ
‎- ค่ะ ‎- มันติดอยู่ในใจ
‎ค่ะ
‎ลูกจำได้ว่าแม่สอนลูกเรื่องนั้นใช่มั้ย
‎ใช่ค่ะ หนูคิดว่ามันเจ๋งดี
‎ใช่
‎โอเค เอาละนะ
‎หนึ่ง สอง...
‎ได้ผลมั้ยคะ
‎ฉันเห็นนาฬิกาเรือนเล็กๆ นั่นเดินอยู่ตลอด
‎นาฬิกาเรือนเล็กๆ นั่นเดินอยู่ตลอดเหรอคะ
‎โอเค
‎เธอนามสกุลจอห์นสันใช่มั้ย
‎หนูนามสกุลจอห์นสันค่ะ หนูชื่ออะไรคะ
‎หนูจะใบ้ให้
‎หนูเป็นลูกสาวของแม่
‎แม่รู้
‎เคียร์สเตนค่ะ หนูชื่อเคียร์สเตน
‎ฉันรู้จักชื่อนั้น ‎มีใครชื่อ ซี. ริชาร์ด จอห์นสันมั้ย
‎มีค่ะ
‎ครอบครัวเดียวกันใช่มั้ย
‎ครอบครัวเดียวกันเลยค่ะ
‎เป็นประเด็นที่ดีค่ะ
‎เราลงไปข้างล่างกันมั้ยคะ
‎ไปมั้ยคะ
‎แม่ต้องลืมตา
‎ฉันถ่ายทำสารคดีมาเกือบ 30 ปีแล้ว
‎แต่นี่คือวิดีโอเกือบทั้งหมดของแม่ที่ฉันมี
‎ฉันไม่มีภาพแม่ผู้อบอุ่นและเฉลียวฉลาด ‎แบบที่แม่เคยเป็นเลยสักเฟรม
‎ดังนั้นตอนที่แม่...
‎แทบจะขยับไม่ได้อะไรแบบนั้น
‎และเราจะย้ายแม่ออกจากบ้าน จำได้มั้ยคะ
‎แม่ออกมาที่นี่และนั่งเก้าอี้ตัวนี้
‎และแม่ว่า "นี่คือบ้านของเรา"
‎และหนูก็ว่า "ไม่เป็นไรค่ะ แม่ ‎เราไม่ต้องย้ายแม่ไปก็ได้"
‎แล้วแม่ก็ว่า แม่...
‎แม่นั่งตรงนั้นอยู่นาทีหนึ่ง ‎นั่นเป็นตอนที่แม่เริ่มร้อง "เค เซรา เซรา"
‎- ดีจัง ‎- ค่ะ
‎แม่เข้มแข็ง
‎มันยากจริงๆ
‎แล้วตอนนี้เราก็เจอกับเหตุการณ์ ‎ที่คล้ายคลึงกันอีกแล้ว
‎ค่ะ
‎ค่ะ มันน่ากลัว
‎ค่ะ
‎พ่อเสียใจ
‎ค่ะ
‎หนูก็เหมือนกัน
‎แต่หนูจำได้ที่แม่ว่า "นี่คือบ้านของเรา"
‎- ใช่ ‎- ค่ะ
‎มันเป็นบ้านของเรา
‎- แม่ไม่อยากไป ‎- ใช่
‎แต่พอแม่ไปถึงที่นั่น พ่อว่า เอ่อ...
‎ค่ะ แม่เป็นแบบ "ออกไปจากที่นี่กันเถอะ"
‎- "ออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ‎- แม่เกลียดที่นั่น
‎แม่น่าสงสารจริงๆ
‎ลูกเอาตอนนี้ใส่ลงไปในหนังด้วยก็ได้
‎- เอ่อ... ‎- ไม่รู้สิ ไม่ดีเท่าไหร่
‎สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือเท้าของพ่อ
‎มันจะกลายเป็นเท้าที่มีนิ้วเท้า
‎จากผ้าเหรอ
‎- นิ้วเท้า ‎- นิ้วเท้า
‎มันจะถูกเปลี่ยนให้มีนิ้วเท้า
‎ลูกจะทำยังไง
‎เราจะถ่ายเท้าจริงของพ่อในระยะประชิด
‎จากนั้นเราจะให้อีกคนหนึ่ง
‎เราจะเอาผ้าสีทองวางไว้หน้าเท้าพ่อ
‎จากนั้นจะใช้เท้าเปล่าของคนอื่น ‎มาวางตรงนั้นแทน
‎ค่ะ เพราะพ่อเคยบอกหนูครั้งหนึ่งว่า
‎ถ้าพ่อจะขออะไรสักอย่าง ‎นั่นจะเป็นเรื่องที่...
‎จริงเหรอ พ่อบอกงั้นเหรอ
‎หนูประหลาดใจเลยนะ
‎หนูคิดว่าพ่อจะขอให้โลกสงบสุขซะอีก
‎- หนูคิดว่า... ‎- พ่อจะขอให้แม่ไม่ตาย
‎พ่อจะขอเรื่องนั้นเหรอคะ
‎ค่ะ หนูเข้าใจเลย
‎หนูก็จะขอแบบนั้นเหมือนกัน
‎ดูนี่สิ
‎รกไปหมด
‎แม่อยู่บนหลังตู้นั่น
‎- ใช่เหรอคะ ‎- เห็นมั้ย บนนั้นน่ะ
‎ใครเอาแม่ไปวางไว้บนนั้น
‎พ่อก็ไม่รู้
‎ต้องเป็นเคิร์กแน่
‎เราน่าจะเปลี่ยนใจนะ
‎อยู่ที่นี่กันเป็นไง ลูกคิดว่าไง
‎หนูก็คิดแบบนั้น
‎- มันเป็นบ้านที่สวยมากๆ ‎- ใช่มั้ยล่ะ
‎บ้านะที่จะทิ้งมันไป
‎ปัญหาก็คือ
‎ถ้าลูกไม่ทิ้งมันไป พ่อก็ไม่ได้อยู่ใกล้ลูก
‎- ค่ะ ‎- ใช่
‎- เป็นแบบนั้น ‎- เป็นแบบนั้น
‎พ่อยอมแลกบ้านนี้ทุกเมื่อเพื่อให้ได้อยู่กับลูก
‎ไม่ต้องถามเลย
‎- ไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ ‎- ค่ะ
‎หนูก็คิดเหมือนกัน
‎(นิวยอร์ก)
‎พ่อคะ ดูสิมีอะไรมา
‎ยอดเลย
‎- ขอบใจ ‎- ยินดีครับ
‎- ดีใช่มั้ยล่ะคะ ‎- ใช่
‎คาร์ล ขอบคุณนะ คุณยอดมาก
‎ใช่ ขอบใจนะ คาร์ล
‎หนูว่านั่นดีเลยนะคะ
‎พ่อว่ามันเยี่ยมมาก
‎ใช่ แม่ดูมีความสุขมากๆ ตรงนั้น
‎ลูกเอาของทั้งหมดมาให้พ่อที่นี่
‎จะกำจัดพ่อคงจะยากสักหน่อยแล้วนะ
‎แม้ว่าหนูจะพยายามฆ่าพ่อ
‎แต่หนูก็ไม่ได้พยายามจะกำจัดพ่อนะคะ
‎เชื่อยาก
‎พ่อต้องเชื่อสิ พ่อเป็นผู้ศรัทธา
‎- พ่อเป็นผู้ศรัทธา ‎- ผู้ศรัทธาอย่างแท้จริง
‎เป็นโชว์ที่ดีนะ ลูกรัก
‎(ดิค จอห์นสันย้ายมาอยู่กับเคียร์สเตน ‎ผู้อาศัยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ขนาดหนึ่งห้องนอน)
‎(ที่อยู่ประตูถัดไปจาก ‎พ่อสองคนของลูกๆ ของเธอ)
‎(อะพาร์ตเมนต์ หกดี ‎ลูกๆ และพ่อๆ)
‎ทุกคนดูดีมากๆ เลย
‎ขอผมบอกอะไรหน่อยได้มั้ยฮะ มันดู...
‎นี่เจ๋งมากเลย
‎(อะพาร์ตเมนต์ หกอี)
‎(ดิคกับเคียร์สเตนและเด็กๆ ‎และการทานอาหารเช้าร่วมกับคนอื่น)
‎พวกเขาบอกว่า ‎พวกเขาอยากให้เราไปที่บ้าน...
‎ใช่แล้ว ทุกคน
‎เราจะดื่มให้แก่ฟอร์เรสต์ วู
‎ชนๆ
‎เขาตายแล้วเหรอ
‎ไม่ใช่ค่ะ เกิด
‎เธอ
‎เธอเพิ่งเกิด วีวา ยกแก้วสิจ๊ะ
‎วันนี้ไปโรงเรียนใช่มั้ย
‎แน่นอนค่ะ เราทุกคนต้องไปโรงเรียน
‎มาเร็ว เด็กๆ ไปเร็ว ‎พ่อคะ ไปด้วยกันมั้ย
‎เราขาด...
‎เราขาดไปหนึ่งคน
‎ฉันรู้ค่ะ เขากำลังมา
‎- มีกระเป๋าสตางค์พ่อมั้ย ‎- พ่อไม่ต้องใช้หรอก
‎หนึ่ง
‎สอง
‎- กระเป๋าสตางค์พ่ออยู่ไหน ‎- อยู่ในบ้านค่ะ
‎- พ่อควรไปเอามั้ย ‎- ไม่ต้องค่ะ หนูมีเงิน
‎เราไม่ได้จะซื้ออะไรอยู่แล้ว
‎ได้
‎ทำได้เยี่ยมมากค่ะ
‎โอเค รถมาแล้ว เด็กๆ
‎ระวังนะ ‎มองซ้ายมองขวาด้วยก่อนจะเดิน
‎ดูว่ามีจักรยานมามั้ย ดูเผื่อแม่ด้วยได้มั้ยจ๊ะ
‎โอเค เอาละ
‎ฉันจะลงไปแล้วกลับมาใหม่ ‎ไปรับพ่อ เดี๋ยวมานะ
‎ระวังจักรยานด้วยค่ะพ่อ
‎คลาสสิก
‎ฉันคือกะลาสีป๊อปอาย
‎ฉันอาศัยอยู่ในถังขยะ
‎ฉันชอบว่ายน้ำกับผู้หญิงขาโก่ง
‎ฉันคือกะลาสีป๊อปอาย
‎ลูกต้องลงแล้วจ้ะ ฟีลิกซ์
‎วันนี้ขอให้สนุกนะ เด็กๆ
‎โอเค ส่งเรียบร้อย
‎พ่อ... พ่อไม่มีอะไรให้เสียใจจริงๆ
‎ค่ะ
‎ทุกอย่างเป็นการแลกเปลี่ยน
‎พ่อรู้สึกเหมือนพ่อเคย...
‎เคยจินตนาการว่าพ่อจะทำอะไร ‎ในช่วงเวลานี้ของชีวิตมั้ยคะ
‎คิดว่าไม่เคยนะ
‎- ไม่เคยคิดเลยเหรอคะ ‎- ไม่เคยเลย
‎ไม่ได้คิดเรื่องอนาคต
‎พ่อเก่งเรื่องมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
‎ฉันขอเปิดหน้าต่างดีกว่า
‎โอเค ฉันจะดูว่า
‎อะไรที่มันส่งเสียงอยู่ข้างหลัง
‎โอเค ได้ ตามนั้น
‎เอาละ ฉันไม่สามารถ...
‎ฉันว่าเราขึ้นล่องทางหลวงได้ดีมาก
‎โอเค
‎เราจะทดสอบความทรงจำกันค่ะ
‎ฉันจะให้คำห้าคำให้คุณจำ ‎โอเคนะคะ พร้อมมั้ย
‎ใบหน้า กำมะหยี่ โบสถ์ เดซี่ และสีแดง
‎คุณทวนได้มั้ยคะ
‎ใบหน้า
‎กำมะหยี่
‎สีแดง
‎และผม... ผมไม่รู้
‎ฉันจะบอกอีกครั้ง พร้อมนะคะ
‎ครับ
‎ใบหน้า กำมะหยี่ โบสถ์ เดซี่ และสีแดง
‎ใบหน้า กำมะหยี่ เดซี่ และสีแดง
‎โอเค
‎ถ้าฉันบอกคุณว่ากล้วยกับส้ม
‎เหมือนกันเพราะมันเป็นผลไม้ทั้งคู่
‎แล้ว... แล้วรถไฟกับจักรยานเหมือนกันยังไงคะ
‎พวกมันเป็นพาหนะขนส่ง
‎เยี่ยมค่ะ
‎จำคำพวกนั้นที่ฉันขอให้คุณจำได้มั้ยคะ
‎โอเค คำหนึ่งเป็นสี
‎คุณจำคำไหนได้บ้างมั้ย
‎คำหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
‎- ใบหน้า ‎- โอเค ดีค่ะ
‎โอเค เขาได้ 22 คะแนนในปี 2017
‎ตอนนี้เขาได้ 19 คะแนน
‎ผมแย่แล้ว
‎คุณคิดว่าความทรงจำคุณเหมือนเดิมมั้ยคะ
‎- ไม่นะ มันดีขึ้น ‎- ดีขึ้นกว่าที่เคยเหรอคะ
‎ไม่รู้สิ มันน่าจะเหมือนเดิมนะ
‎- โอเค คุณ... ‎- ผมไม่คิดว่ามันแย่ลง
‎โอเค นี่คือเหตุผลที่เราจะถามข้อมูลบางอย่าง
‎จากลูกสาวคุณ ถ้าคุณโอเค
‎โอเคครับ
‎โอเค คุณคิดว่า ‎ความทรงจำของเขากำลังเปลี่ยนไปมั้ย
‎ค่ะ คือฉัน...
‎ฉันพยายามคิดจะพูดบางอย่าง
‎แต่ฉันหยุดคิดไม่ได้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
‎พ่อจะหลงลืมมากขึ้นทุกที
‎พ่อจะถามคำถามเดิมๆ ซ้ำๆ
‎ดวงตาของพ่อจะเหม่อมองไปไกล
‎และบุคลิกของพ่อจะเริ่มจางหายไป
‎พ่อจะไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังพูด
‎ฉันจะไม่สามารถขอคำแนะนำจากพ่อได้อีก
‎แล้วเวลาทั้งหมด ‎เราก็จะแค่พยายามให้ผ่านพ้นไปวันๆ
‎บันทึกเสียง
‎บอกพ่อด้วยเมื่อลูกต้องการให้พ่อเริ่มเดิน
‎เทกสี่ ตำแหน่งบี
‎โอเค พร้อมนะคะ
‎เอาละ พ่อคะ เราเริ่มเดินได้
‎เริ่มเดินมาหาหนูค่ะ
‎เดินด้วยความเร็วที่เยี่ยมมากค่ะ เยี่ยมจริงๆ
‎เดินต่อไปค่ะ
‎ตรงนี้เดินระวังด้วยนะคะ พื้นมันไม่สม่ำเสมอ
‎ระวังค่ะ
‎- พ่อทำได้เยี่ยมมากค่ะ ‎- สองเมตรครึ่ง
‎โอเค พ่อคะ ก้าวระวังด้วย และเจค...
‎ก้มลงครับ
‎โอเค
‎โอเค สาม สอง หนึ่ง ล้มลง
‎ไม่นะ นั่นพ่อเอง
‎เจ็บจัง
‎ลูกทำให้พ่อหนุ่มที่น่าสงสารนั่นล้มลงแทนพ่อ
‎นั่นมัน...
‎พวกเขาทำคุณเหนื่อย
‎ฉันกลัวเลย
‎คุณได้ยินเสียงผมชัดนะครับ ผม...
‎- ค่ะ ฉันได้ยิน ‎- มัน...
‎แน่นอนค่ะ เคียร์สเตนมีไมค์ ‎ถึงแม้ว่าฉันจะอยู่ไกล
‎- ฉันก็ได้ยินผ่านไมค์ของเคียร์สเตน ‎- ใช่ๆ
‎ค่ะ แล้วฉันก็กลัวทุกครั้งเลย
‎- เพราะฉันเห็นเสื้อแจ็กเก็ตสีแดงล้ม... ‎- ครับๆ
‎- และฉันคิดว่าเป็นคุณ ‎- เป็นผมเอง
‎เป็นคุณแค่ครั้งเดียว
‎แค่นั้นก็ทำให้ฉันใจสั่นแล้ว
‎ขอบคุณครับ
‎(โลมาลินดา)
‎(โลมาลินดา แคลิฟอร์เนีย ‎เป็นบ้านของชุมนุมผู้นับถือ)
‎(นิกายเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ ‎ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก)
‎(และเป็นบ้านของหญิงสาวที่ดิคหลงรัก ‎สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วย)
‎- เดินไปที่ประตูแล้วกดกริ่งเลยเหรอ ‎- ค่ะ
‎มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย
‎มีค่ะ ลองดูสิคะ
‎เอาละ ไปนะ
‎พ่อว่าไม่มีใครอยู่หรอก
‎เป็นไงบ้าง
‎นี่โลลิตาใช่มั้ย
‎ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‎คุณดูเหมือนเมื่อก่อนไม่ผิดเลย
‎คุณก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
‎ผมเห็นคุณที่ไหนก็จำได้
‎มาตกลงกันว่าเราทั้งคู่จะไม่เปลี่ยนไปนะ
‎โอเค
‎- เราจะเป็นเหมือนเดิมเสมอ ‎- ยอดเยี่ยม
‎เข้ามาสิ
‎ขอบคุณค่ะ
‎มีไม่กี่คนที่รู้จักกันนานเท่าเรา
‎- ใช่ ‎- และพอเราเจอกัน
‎- เราก็ต่อกันติดทันที ‎- ถูกต้อง
‎คุณดีที่สุดเลย
‎ฉันโทษการที่เขาต้องเกี่ยวข้องกับ ‎ฟอร์มาลดีไฮด์อยู่ตลอด
‎- ใช่ เขาเป็นนักพยาธิวิทยาใช่มั้ย ‎- มันเป็นสารพิษที่ฤทธิ์แรงมาก
‎- ตรงตามนั้นเป๊ะ ‎- ใช่
‎เขาบอกฉันว่าตอนที่เขาเข้าไปในห้องเก็บศพ
‎และเขาเห็นโต๊ะทั้งหมดที่มีศพอยู่บนนั้น
‎เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
‎และเขาว่า "นั่นคือความลึกลับทั้งหมด..."
‎- ครับ ‎- "และผมเป็นคนเดียว
‎- ที่สามารถไขมันได้" ‎- ที่สามารถเฉลยได้
‎ฉันคิดว่า ความตื่นเต้นเล็กๆ น้อยๆ นั่น ‎อยากมีก็มีไปเลย
‎อย่ามายุ่งกับฉัน
‎มันเปลี่ยนความสัมพันธ์ ‎ของคุณกับความตายมั้ยคะ โลลิตา
‎ที่ได้อยู่กับนักพยาธิวิทยามานานขนาดนั้น
‎คุณคิดถึงความตายในแบบที่ต่างไปมั้ย
‎เอ่อ ไม่รู้สิ ฉันว่าก็คงนิดหน่อย แต่...
‎มันก็แค่เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
‎- และเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเราทุกคน ‎- ใช่
‎คุณยังเป็นผู้ศรัทธาในศาสนาอยู่มั้ยคะ ‎คุณไปโบสถ์มั้ย
‎- ความสัมพันธ์ของคุณกับทั้งหมดนั่นเป็นยังไง ‎- อ๋อ ฉันยังเป็นผู้ศรัทธาแน่ๆ
‎ฉันไม่ห่วงเรื่องนั้นนะ
‎คัมภีร์ไบเบิลบอกว่าผู้คนจะฟื้นคืนชีพ
‎และนั่นก็ดีพอแล้วสำหรับฉัน
‎- คุณไม่กังวลเรื่องรายละเอียด ‎- ไม่หรอก
‎ชุดนั่นสวยนะ
‎แต่คุณน่าจะสวยกว่าตอนที่ไม่ใส่มัน
‎คุณไม่รู้หรอกว่าฉันหย่อนยานขนาดไหนแล้ว
‎ผมรู้สิ รู้ดีทีเดียว
‎จริงๆ นะ รอยย่นทำให้พื้นที่ผิวเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
‎อ้อ ใช่
‎รอยย่นทำให้มันดูดีขึ้นจริงๆ
‎คุณไม่มีร่องรอยสักนิด
‎- ต้องเริ่มมีบ้างได้แล้ว ‎- ผมต้องมีแล้วล่ะ
‎- ต้องมีบ้างแล้ว ใช่ ‎- ใช่ค่ะ
‎(ลิสบอน)
‎ดูดีมากๆ เลย เด็กๆ
‎ตื่นได้แล้ว ได้เวลาตื่นแล้วครับ
‎คุณตาหนักจัง
‎ตายแล้ว คุณตา
‎ฮัลโหล
‎ตื่นได้แล้ว ไม่งั้นผมจะดึงกางเกงคุณตาออก
‎(ประมาณหนึ่งปีต่อมา)
‎ไม่คิดว่าพ่อควรได้รับความสนใจขนาดนี้
‎ค่ะ หนูเข้าใจ หนูไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎แต่มีคนจ้างเราให้ทำเรื่องนี้ ก็เลย...
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ค่ะ
‎พ่อไม่ได้เงินใช่มั้ย
‎ไม่ได้ค่ะ
‎ทำไมลูกถึงเป็นนักสร้างสารคดีล่ะ
‎ทำไมไม่สร้างหนังจากนิยายที่ได้เงินเยอะๆ
‎ส่วนใหญ่แล้วชีวิตจริงมันน่าหลงใหล
‎กว่าที่เราแต่งขึ้นมาเยอะนี่คะ
‎งั้นลูกก็ได้เงินจากการสร้างเรื่องผจญภัย
‎ใช่เลยค่ะ
‎พ่อจำตอนที่คุณย่ามาอยู่กับเราได้มั้ยคะ
‎จำตอนที่คุณย่าแก่ตัวลงและมาอยู่กับเราได้มั้ยคะ
‎- ที่โบซาร์ตส์น่ะค่ะ ‎- ตอนนั้นลูกอยู่ที่ไหน
‎ไม่ค่ะ หนูก็อยู่ที่นั่น
‎ลูกอยู่ที่นั่นด้วย ใช่
‎- ใช่ค่ะ ‎- ตอนที่ลูกยังเด็ก
‎- ใช่เลยค่ะ ‎- พ่อจำได้
‎และตอนนี้ลูกกำลังสร้าง ‎ประวัติศาสตร์นั้นอีกครั้ง
‎ค่ะ ประวัติศาสตร์ของเรา... ‎มันย้อนกลับมาบรรจบอีกครั้ง
‎ลูกจำอะไรในสมัยนั้นกับคุณย่าได้บ้าง
‎กับคุณย่าเหรอคะ ที่หนูจำได้ก็คือ...
‎เราอยากให้คุณย่าทำ...
‎พายครีมมะพร้าวหรือพายครีมช็อกโกแลตเสมอ
‎- คุณย่าเอาแต่ทำ... ‎- พายครีมมะพร้าว
‎เราอยากให้คุณย่าทำพายครีมมะพร้าว
‎แต่คุณย่าเอาแต่ทำพายครีมกล้วย
‎และมันน่าผิดหวังมากๆ
‎ไอศกรีมช็อกโกแลต
‎ดีจัง
‎ดีมากเลย
‎ชีวิตดี
‎แย่จัง พ่อเดินเลยบ้านแล้วค่ะ
‎- พ่อเดินเลยบ้าน ‎- ค่ะ
‎- นี่บ้านเราเหรอ ‎- ค่ะ
‎- ที่มีหมาป่าติดอยู่น่ะนะ ‎- ค่ะ
‎นี่แหละ บ้านหลังนี้ของเรา
‎ตอนนี้คำถามก็คือ ‎พ่อรู้มั้ยคะว่าพ่อนอนห้องไหน
‎- รู้สิ ‎- พ่อนอนห้องไหนคะ
‎- ในห้องนี้ไง ‎- เยี่ยมมากค่ะ
‎- พ่อนั่งได้มั้ย ‎- ได้ค่ะ พ่อเหนื่อยเหรอคะ
‎ลูกอยากได้เจ้า...
‎ไม่ต้องค่ะ เก็บไว้ ขอบคุณค่ะ
‎พ่อจะนั่งละนะ
‎สบายจัง สบายเหลือเกิน
‎พ่อเหนื่อยเหรอคะ
‎พ่อเหนื่อยมั้ยเหรอ ‎เท้าพ่อหนักเหมือนแท่งคอนกรีต
‎พ่อไม่สังเกตจริงๆ ‎ว่าความทรงจำของพ่อเป็นปัญหาใหญ่
‎พ่อคิดว่ามันเป็นปัญหาที่เด่นชัดกว่า ‎กับผู้คนรอบๆ ตัวพ่อ
‎พ่อรู้สึกกังวลว่าพ่อจะเป็นภาระ
‎ใช่
‎พ่อรู้สึกยังไงคะ
‎ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แบบว่า...
‎ถ้าพ่อ... พ่อแบบ...
‎ตอนนี้พ่ออยู่กับลูก และ...
‎สถานการณ์มันอาจจะแย่กว่านี้สำหรับลูก
‎ลูกอาจต้องดูแลพ่อมากกว่าที่ทำอยู่ตอนนี้
‎แต่พ่อชอบอยู่กับลูก พ่อก็เลยไม่กังวลเท่าไหร่
‎มีบางคนที่รู้สึกแบบว่า
‎ถ้ามันแย่ลงจนถึงจุดหนึ่ง ‎พวกเขาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
‎ไม่เลย พ่อรักชีวิตเกินกว่าจะคิดแบบนั้น
‎งั้นพ่อก็อาจจะสนใจที่จะอยู่ในสภาพ
‎ที่แม่เคยอยู่ ‎ตอนที่แม่สื่อสารไม่ได้แล้วเหรอคะ
‎ใช่ พ่อคิดว่างั้นนะ
‎แต่พ่ออนุญาตให้ลูกทำการุณยฆาตกับพ่อ
‎ณ จุดไหนคะ ‎ที่พ่อจะอนุญาตให้หนูทำแบบนั้น
‎ก็คุยกับพ่อก่อนที่ลูกจะทำแบบนั้นแล้วกัน
‎นี่เพื่อน อยากดื่มกาแฟมั้ย
‎ไม่ล่ะ ที่ฉันอยากดื่มจริงๆ ตอนนี้คือเบียร์
‎ฉันเลือดไหล
‎ไม่นะ ฉันจะเลือดไหลจนตาย
‎ฉันจะตายแล้ว
‎(สามสิบหรือสี่สิบนาทีก่อนหน้านั้น)
‎ฉันจะติดเจ้านี่ไว้ที่คอของคุณนะคะ
‎และเลือดจะออกมาจากท่อนี้
‎มันจะติดอยู่บริเวณนี้
‎แล้วที่เหลือทั้งหมดนี้จะลงมา
‎- ทางด้านหลังใต้เสื้อผ้าของคุณ ‎- ข้างล่างนี่
‎แล้วฉันจะปั๊มเลือดผ่านตรงนั้น ‎เพื่อดันให้มันพุ่งออกมา
‎แล้วคุณจะเอาเลือดมาจากไหน
‎- นี่ค่ะ ‎- นี่ค่ะ จากร้านของเครื่องสำอาง
‎ไม่ใช่จากคุณ
‎นั่นเลือดจริงของผมเหรอ
‎- ไม่ค่ะ เราไม่ทำแบบนั้นในหนัง ‎- ไม่ค่ะ ไม่มีทาง
‎ผมนึกว่านั่นคือ ‎สิ่งที่คุณเพิ่งอธิบายให้ผมฟังเสียอีก
‎ไม่ใช่ค่ะ ของปลอมทั้งหมด เป็นเลือดปลอม
‎- เลือดปลอมทั้งหมดค่ะ ‎- โล่งใจหน่อย
‎ค่ะ
‎พ่อนึกว่าลูกพูดถึง...
‎- การถ่ายเลือดเหรอ ‎- เลือดของพ่อ
‎- เขาไม่อยากได้เลือดพ่อ ‎- ดี
‎พ่อชอบเลือดตัวเอง พ่อคุ้นเคยกับมัน...
‎- พ่อเก็บเลือดของตัวเองไว้ได้เลยค่ะ ‎- ดี
‎พ่อจะไม่ต้องเสียเลือดสักหยดเดียวกับแผนนี้
‎เยี่ยม โอเค ดีมาก
‎พ่อสบายใจแล้วนะคะ
‎- สบายใจแล้ว ‎- ขอบคุณค่ะ เยี่ยมเลย
‎ฉันว่า
‎- พูดคำว่า "เลือดปลอม" ซ้ำๆ ไว้นะ ‎- เลือดปลอม
‎ให้ทุกคนใช้คำว่า "เลือดปลอม" เถอะ
‎- ค่ะ ได้ค่ะ ‎- ทำแบบนี้กัน
‎ถ้าต้องการตัวฉันอีกครั้ง ให้ใช้คำนั้น...
‎- ได้ ‎- แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
‎ครั้งหนึ่งพ่อเคยบอกฉันว่า ‎ตอนที่พ่อตกหลุมรักแม่ครั้งแรก
‎พ่อสงสัยว่าคนที่ยอดเยี่ยมอย่างแม่ ‎จะยอมรับพ่อได้ยังไง
‎พ่ออายเท้ารูปร่างแปลกๆ ของตัวเองมาก
‎และไม่อยากให้ใครรู้
‎แต่แล้วพ่อก็ได้รู้เรื่องความเศร้าเสียใจ ‎ที่แม่ซ่อนอยู่
‎วันที่แม่รับปริญญา มีคนเมาขับรถชนรถของแม่
‎และฆ่าคุณยาย
‎ที่นั่งอยู่ข้างๆ แม่ตรงที่นั่งผู้โดยสาร
‎แม่เป็นคนที่ชอบเห็นภาพ
‎แม่ถ่ายรูปดอกไม้และทิวทัศน์ต่างๆ
‎แม่กับฉันชอบสีส้มเหมือนกัน
‎แต่ตอนที่ฉันคิดถึงช่วงเวลานั้น ‎ตอนที่แม่มองข้ามมา
‎และเห็นคุณแม่ที่รักของตัวเอง ‎ตายอย่างกะทันหันอยู่ข้างตัว
‎ฉันรู้สึกเหมือนว่าในที่สุดก็เข้าใจได้ว่า
‎ทำไมแม่จึงอยากเบือนหน้าหนีไปตลอดกาล ‎จากสิ่งที่ทนดูไม่ได้
‎มันคงจะง่ายมากๆ ‎ถ้าการรักใครให้แต่สิ่งที่สวยงามกับเรา
‎แต่ความรักเรียกร้องให้เราต้องเผชิญหน้า ‎กับความกลัวที่จะสูญเสียกันและกันไป
‎และเมื่อชีวิตยุ่งยาก เราต้องเกาะเกี่ยวกันไว้
‎และเมื่อทำได้ เราต้องเฉลิมฉลองช่วงเวลาสั้นๆ ‎แห่งความสุขสันต์อย่างท้าทาย
‎("ห้ามเต้นรำ")
‎นี่แย่กว่าหัวใจวายอีก
‎- จริงเหรอคะ น่ากลัวกว่าเหรอ ‎- ใช่
‎เยอะเลย ไม่สบายใจกว่าเยอะ ‎เจ็บปวดกว่าเยอะด้วย
‎- จริงเหรอคะ ส่วนไหนที่ปวด ‎- ใช่
‎- ต้องเปียกและหนาว นั่นไม่สนุกเลย ‎- ใช่
‎ฉันว่าเราต้องหยุดแล้วล่ะ
‎ฉันดีใจมากๆ เรื่องเลือด มันผ่านไปด้วยดีใช่มั้ย
‎- ดีมากเลยค่ะ ‎- ไม่งั้น ฉันคงคิดว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎เอ่อ...
‎อาจจะมีสิบคนที่เป็นโรคต่างๆ กัน
‎สิบคนเหรอคะ
‎จาก 30 ปีที่ผ่านมา
‎- ฉันอยู่ที่นี่ในนิวยอร์ก ‎- ค่ะ
‎คุณได้ดูแล...
‎ฉันมีประสบการณ์กับผู้ป่วยมะเร็งประเภทต่างๆ
‎อาการหวาดระแวง ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง
‎- ส่งมาให้ฉันค่ะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณ ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ
‎พ่อไม่ได้มาขัดจังหวะค่ะ
‎ที่เรากำลังคุยกัน...
‎เราแค่กำลังคุยกันว่ามาร์ทารู้เรื่องที่คนเรา
‎ต้องเจออะไรในวาระสุดท้ายของชีวิตแค่ไหน
‎- อ้อ ‎- ค่ะ
‎เธอบอกว่าเธอช่วยดูแลผู้ป่วยสิบคน ‎ที่เป็นโรคต่างๆ
‎- ว้าว ‎- ค่ะ
‎และตอนนี้เป็นคนที่ 11
‎และฉันรู้จักครอบครัวพวกเขา และ...
‎ค่ะ
‎ทุกคนแตกต่างกัน
‎ฟังดูก็คล้ายๆ จิตแพทย์นะคะ
‎ถูกต้อง ใช่ ‎เป็นอาชีพที่เกี่ยวกับสุขภาพจิต
‎อาชีพที่เกี่ยวกับสุขภาพจิต การให้การดูแลใช่มั้ย
‎ใช่
‎คุณทั้งคู่เคยรับมือกับ ‎อาการหวาดระแวง โรคจิตเภท
‎พฤติกรรมโรคจิต ผู้คนที่เสียสติ
‎จากประสบการณ์ของฉัน ‎ฉันว่าถ้าเรายอมรับเรื่องต่างๆ ได้
‎ยอมรับชีวิต มันจะง่ายขึ้นเยอะ
‎ง่ายขึ้นเยอะเลย ‎และการต่อสู้กับบางอย่างที่เราสู้ไม่ได้...
‎- ค่ะ ‎- การต่อสู้ไม่ได้ช่วยนำมันกลับมาได้
‎- ค่ะ มีหลายอย่างที่เราควบคุมไม่ได้ ‎- ใช่
‎โดยเฉพาะอาการเจ็บป่วย
‎- สภาวะต่างๆ... ‎- ทำไม่ได้แน่นอน
‎- เราควบคุมความตายไม่ได้ ‎- เราควบคุมคนอื่นไม่ได้
‎เราก็แค่... เราต้องยอมรับ
‎- รับมือกับมัน ‎- รับมือ
‎ฉันจำได้ถึงตอนที่ฉันทำงานในนิวเจอร์ซีย์ ‎ฉันช่วยชีวิตชายคนหนึ่ง
‎จากอาการหัวใจวายสองสามครั้ง
‎ฉันจำได้ว่าหลังจากนั้นเขาให้เงินฉัน 20 เหรียญ
‎เหมือนเงินทิปเลย
‎"มันมีความหมายกับผมมาก ‎แบบ คุณเพิ่งช่วยชีวิตผม"
‎บายค่ะ
‎เจอกันพรุ่งนี้
‎ฉันชอบกระต่ายตัวนั้นค่ะ
‎น่ารักมาก
‎เราทุกคนต้องการกระต่ายตัวน้อย ‎ในเวลาแบบนี้
‎ค่ะ
‎ดูเหมือนเขาจะหลับบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ว่ามั้ย
‎อะไรนะ
‎น่าจะเลิกรังควานพ่อด้วยกล้องตัวนี้สักทีใช่มั้ยคะ
‎ไม่หรอก ไม่เป็นไร พ่อโอเค
‎พ่อไม่คิดว่ามันเป็นการรังควาน
‎การที่พ่อเต็มใจให้ฉันทำแบบนี้ต่อไปมันยิ่งใหญ่...
‎- มันยอดมาก ‎- ใช่มั้ยคะ
‎เขาทำมันเพื่อคุณ
‎- ค่ะ ‎- ด้วยความรัก
‎เขาทำมันให้ฉันด้วยความรัก ‎พ่อจะทำทุกอย่าง
‎ฉันแค่ต้องคอยระวังเรื่อง...
‎ไม่ก้าวล้ำเส้นแบ่งว่าอะไรที่เหมาะสมสำหรับพ่อ
‎แต่มันยากที่จะรู้ว่ามันคืออะไรอีกต่อไป
‎ใช่ เขามีความสุข ไม่ว่ายังไงเขาก็หัวเราะ
‎- ใช่ค่ะ ‎- ใช่มั้ยคะ
‎แล้วเขาก็ยอมรับมัน เขาเป็นคนที่ฉลาดมากๆ
‎- แต่ความทรงจำน่ะ คุณจะทำอะไรได้ ‎- ค่ะ
‎- ดีจังเลยนะ ‎- ดีมากค่ะ
‎ปิดประตูด้วยตอนที่ลูกออกไป
‎เพราะไฟสว่างอยู่ มันทำให้พ่อนอนไม่หลับ
‎โอเค จริงๆ แล้วนี่เป็นตอนกลางวันน่ะค่ะ
‎พ่อรู้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้พ่อตื่นขึ้นมากลางดึก
‎หลายครั้ง...
‎และพ่อมองหาคนไข้คนหนึ่ง
‎พ่อมองหาอะไรนะ
‎พ่อคิดว่าห้องนั่งเล่นเป็นห้องรอตรวจ
‎จริงเหรอ
‎- และนี่คือห้องทำงานของพ่อ ‎- งั้นเหรอ
‎และพ่อคอยออกมาดูว่า ‎คนไข้รออยู่ตรงนั้นหรือเปล่า
‎พ่อจำได้บ้างมั้ยคะ
‎- ไม่ได้ ‎- ค่ะ
‎- น่าสนใจนะ ‎- ค่ะ
‎แล้วพ่อก็แต่งตัวเรียบร้อย
‎ตอนนั้นน่าจะประมาณตีสาม
‎พ่อแต่งตัวเรียบร้อย ‎แล้วออกมามองหาคนไข้
‎ก่อนนอนพ่อแต่งตัวเรียบร้อยมั้ย
‎- พ่อหลับอยู่บนเตียง... ‎- ใช่
‎แล้วพ่อก็แต่งตัว แล้วก็ออกมามองหาคนไข้
‎- พ่อแต่งตัวเพื่อออกมาข้างนอกเหรอ ‎- ค่ะ
‎เพราะพ่อคงคิดว่ามีใครอยู่ข้างนอกนั่น
‎หนูอยู่ค่ะ
‎และเด็กๆ ด้วย
‎- แต่ลูกหลับอยู่ ‎- ค่ะ พวกเราหลับอยู่
‎ลูกหลับอยู่ ลูกไม่น่าจะปล่อยให้พ่อทำแบบนั้น
‎หนูจะห้ามพ่อได้ยังไง
‎ปลุกพ่อให้ตื่น ส่งพ่อกลับไปนอน
‎- หนูส่งพ่อกลับไปนอนแล้ว ‎- พ่อไปหรือเปล่า
‎แล้วพ่อก็กลับออกมาอีก
‎- พ่อกลับออกมาสามครั้ง ‎- จริงเหรอ
‎ค่ะ เพราะพ่อเชื่อจริงๆ ว่า...
‎- มีคนไข้รออยู่ข้างนอก ‎- งั้นเหรอ
‎- เราจะจัดการเรื่องนั้นยังไง ‎- หนูก็ไม่รู้ค่ะ
‎งั้นบังคับพ่อแรงขึ้นให้กลับไปนอน ‎ปลุกพ่อและบอกพ่อ
‎แบบว่า พ่อ... "พ่อไม่มีคลินิกแล้ว
‎นี่ไม่ใช่ห้องทำงานของพ่อ ‎นี่เป็นที่ที่พ่ออาศัยและหลับนอน
‎กลับไปนอนซะ
‎พ่อกำลังรบกวนหนูและลูกๆ"
‎แม่รู้สึกเหมือนลูกได้ขนมกันเยอะมากๆ
‎แม่ได้แต่จินตนาการว่า...
‎มานี่มา ขอแม่ดูหน่อย
‎ได้มาเท่าไหร่แล้ว
‎โอเค เราจะข้ามถนนนะ ทุกคน ข้ามกันเร็ว
‎("เคียร์สเตน ลูกอยู่ไหน")
‎เราข้ามถนนได้มั้ยคะ
‎- ลูกอยากได้ขนมตรงนั้นเพิ่มเหรอ ‎- ค่ะ
‎เราต้องไปรับคุณตา และให้มาร์โกกลับบ้าน
‎พ่อของคุณอยู่ไหน
‎ในอะพาร์ตเมนต์คุณ
‎หวังว่านะ
‎รอเดี๋ยว
‎พวกเขาอยู่ไหน ‎อยู่ทางนั้นเหรอ ต้องใช่แน่
‎- เอาละ เห็นพวกเขามั้ย ‎- โอเค
‎("อยากได้ขนมมั้ย")
‎("นี่เป็นส่วนหนึ่งของหนังเหรอ")
‎หนูจะบอกให้ นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้น
‎มาค่ะ พ่อต้องขึ้นรถ ดังนั้นมาทางนั้น
‎ระวังรถด้วยนะคะ
‎พ่ออยู่ในบ้านของเด็กคนหนึ่ง
‎แล้วเราก็นั่งลงตรงหน้าทีวี
‎- เพราะพ่อเหนื่อย ‎- ใช่
‎- แล้วเราก็ออกไปข้างนอก แล้วก็กลับเข้ามา ‎- ใช่
‎ลูกทิ้งพ่อไว้ในบ้าน ไม่มีคนอื่นอยู่ในบ้านเหรอ
‎ค่ะ พ่อดูทีวีอยู่ เราปล่อยให้พ่อดูทีวี
‎มันไม่เหมือนกัน มันเป็น...
‎เป็นสถานที่ที่พ่อไม่รู้จัก
‎- พ่อไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ‎- ค่ะ
‎ยังไงก็เถอะ ลูกหาพ่อเจอ ‎และพ่อก็ขอบคุณลูก
‎และขอบคุณที่ลูกหาพ่อเจอ โอเคมั้ย
‎- ที่ช่วยพ่อ ‎- เราไม่ยอมเสียพ่อไป
‎- หวังว่าจะจริงนะ ‎- ค่ะ
‎ตอนนั้นพ่ออาจจะหลงไปก็ได้
‎มันรู้สึกเหมือน...
‎ถ้าลูกไม่กลับมาพร้อมคนพวกนั้น
‎พ่อคงไม่รู้ว่าพ่อจะทำอะไรลงไป
‎โธ่ ลูกรัก พ่อของลูกแย่จริงๆ
‎สุขสันต์วันฮาโลวีน
‎- พ่อดีใจที่ลูกเจอพ่อ ‎- ค่ะ หนูก็ดีใจที่หาพ่อเจอ
‎เราสร้างฉากนี้ขึ้นโดยจินตนาการว่า ‎พ่อรู้สึกยังไงตอนฉันทิ้งเขาไว้ลำพัง
‎แต่ฉันกังวลที่จะให้พ่อเข้าไปในฉาก
‎พ่อแทบจะไม่มีสติสมบูรณ์อีกต่อไป
‎คืนก่อน ฉันรั้งพ่อ ‎ไม่ให้ออกจากอะพาร์ตเมนต์ตอนตีสาม
‎พ่อคิดว่าต้องไปขึ้นรถไฟ
‎พ่อบอกว่าพ่อกำลังทำภารกิจลับ
‎แต่ตอนที่ฉันก้าวเข้าไปในฉาก ‎เพื่อพาพ่อออกไป
‎มันมีช่วงเวลาแห่งความชัดเจน
‎และเราทั้งคู่รู้ว่าจริงๆ แล้วนี่คืออะไร
‎มันคือเรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่
‎ที่ฉันต้องปล่อยพ่อไว้ที่ไหนสักแห่ง ‎วันใดวันหนึ่ง ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง
‎หนูจะยืดยางยืดนี่
‎- ได้ ‎- เยี่ยมค่ะ
‎- พ่อเก่งมากเลย โอเค ‎- ครับ เรียบร้อย
‎ตอนนี้ก็ไปเอนหลังนอนพักนะคะ
‎- โอเค ดี ‎- ค่ะ นอนลงให้สบาย
‎- พ่อทำได้ ‎- โอเค
‎ในนิกายแอดเวนทิสต์ หลังจากวันสิ้นโลก ‎พระเยซูจะกลับมาสู่โลก
‎เพื่อคืนชีพให้แก่สาวกของพระองค์ ‎ผู้ประพฤติชอบ
‎และพาพวกเขาขึ้นไปยังสรวงสวรรค์ ‎พร้อมกับพระองค์ชั่วนิรันดร์
‎ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย ‎ก็ยังมีความหวังว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร
‎แต่สิ่งที่นิกายแอดเวนทิสต์รับรู้
‎สิ่งที่ฉันไม่เคยเข้าใจมาก่อน ‎ก็คือเรื่องเลวร้ายที่สุด
‎ความกลัวที่อยู่ลึกสุดใจ คือการถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
‎พ่อคะ พ่อรู้ว่าคืนนี้หนูจะไปอิสราเอล
‎พ่อไม่รู้นะ
‎- พ่อไม่รู้เหรอคะ ‎- ไม่รู้
‎หนูนึกว่าพ่อจำได้ซะอีก
‎ไม่ พ่อจำไม่ได้
‎มันยากสำหรับพ่อมั้ยเวลาที่หนูไม่อยู่
‎ใช่ มันยาก จริงๆ แล้วก็ไม่เท่าไหร่
‎- ลูกก็รู้ พ่อคิดถึงลูก ‎- ค่ะ
‎- พ่อคิดถึงลูก
‎ลูกมีอะไรอยากให้พ่อทำ ‎หรือต้องทำตอนที่ลูกไม่อยู่มั้ย
‎อยากให้พ่อทำตัวยังไง
‎พ่อทำตัวดีมากอยู่แล้วค่ะ
‎หนูไม่ต้องบอกพ่อหรอกว่าต้องทำตัวยังไง
‎- พ่อจะทำได้สบายๆ ‎- นั่นคือเหตุผลที่ลูกอยู่ที่นี่
‎ตอนที่ลูกอยู่ที่นี่ พ่อทำตัวดีมากๆ
‎พ่อจะทำอะไรคะตอนที่หนูไม่อยู่
‎นี่แหละที่พ่อขอให้ลูกบอกพ่อ
‎พ่อไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเวลาที่ไม่มีลูกอยู่ด้วย
‎- ระวังตัวให้ดีนะ โอเคมั้ย ‎- หนูจะระวังตัวค่ะ
‎ลูกมีน้องชายคนเล็กคนนี้ที่ลูกต้องดูแล
‎- พ่อเป็นน้องชายหนูหรือคะ ‎- พ่อเป็นน้องชายคนเล็ก
‎ที่ตอนนี้จิตไม่ปกติน่ะ รู้มั้ย
‎น่ารักจังที่หนูเป็นน้องชายของพ่อ ‎อ้อ พ่อเป็นน้องชายของหนู
‎ใช่ พ่อเป็นน้องชายของลูก
‎พ่อไม่ได้เป็นพ่อแล้ว พ่อเป็นน้องชาย
‎น้องชายจะทำอะไรคะ
‎เขาก็คอยตามหลัง เกะกะขวางทาง
‎ไม่ได้เกะกะขวางทางสักหน่อย
‎เกะกะสิ
‎- น้องชายน่าสนุกออก ‎- งั้นเหรอ โอเค
‎พ่อรักลูก
‎พ่อน้ำตาซึมนิดหน่อยนะคะ
‎- ใช่ ‎- นั่นน้ำตาจริงหรือเปล่าคะ
‎หรือตาพ่อเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
‎ของจริงสิ น้ำตาจริง
‎พ่อขอโทษนะที่ต้องยอมรับ
‎น้ำตาจากความสุข ความรัก
‎ดีจังค่ะ
‎ที่ลูกๆ ต้องทำ
‎ก็คือเติม
‎จานใส่พายด้วยช็อกโกแลตก่อน
‎- คิดว่าไงจ๊ะ ฟีลิกซ์ ‎- นี่พอมั้ยครับ
‎แม่ตื่นเต้นมากนะที่มี
‎ลูกๆ มาทำเค้กวันเกิดอายุ 86 ปีให้คุณตา
‎จะได้มีมันอยู่ตลอดไป
‎- ว้าว นั่นยอดไปเลย ‎- ใช่มั้ยล่ะ
‎เจ๋งมากเลย
‎- อย่าดูครับ ‎- อย่าดูค่ะ
‎- คุณตาเห็นมั้ย ‎- ลูกช่วยซ่อมทีวีให้พ่ออีกทีได้มั้ย
‎แม่ไม่คิดว่าตาเห็นนะ
‎คุณตาเห็นมั้ยฮะ
‎- ตาเห็นอะไร ตาเห็น... ‎- คุณตาเห็นเหรอ
‎เค้ก
‎แต่โชคดีที่... โชคดีที่คุณตาจะไม่... ‎คุณตาจะลืมใช่มั้ยครับ
‎แม่คิดว่างั้นนะ ใช่มั้ย ‎คุณตาจะจำไม่ได้ว่าเรากำลังทำเค้กกัน
‎ห้ามมอง
‎- โอเค ใครก็ได้มาซ่อมทีวีให้หน่อย ‎- เอาละ ไปซะ
‎- ค่ะ หนูทำให้ค่ะ ‎- ฉันกำลังไปค่ะ
‎- ขอบคุณ โอเค ‎- ดูรายการของเคิร์กเถอะ
‎เราเจอใบไม้ทั้งก่อนและหลัง ‎ช่วงยุคครีเทเชียส-เทอร์เชียรี
‎แต่พวกมันเป็นใบไม้คนละชนิดกัน
‎ดังนั้นจึงไม่ได้มีแค่ไดโนเสาร์ที่สูญพันธุ์
‎แต่มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของพืชพรรณด้วย
‎เมื่ออาหารเหลือน้อย ไดโนเสาร์ โมซาซอร์
‎และสายพันธุ์ที่รู้จักกันดี ‎เกือบ 75 เปอร์เซ็นต์สูญพันธุ์
‎ทำได้มั้ยจ๊ะ ถือดีๆ นะ มันหนัก
‎แฮปปีเบิร์ธเดย์ทูยู
‎โอ้โฮ
‎แฮปปีเบิร์ธเดย์ ริชาร์ด จอห์นสันที่รัก
‎ว้าว
‎แฮปปีเบิร์ธเดย์ทูยู
‎นี่เป็นเค้กที่สวยที่สุดเลย
‎และมีเค้กก้อนอื่นด้วย
‎- ทำให้เลข "แปด" ตั้งขึ้นได้มั้ย ‎- ได้สิ
‎- ดูสิ 86 ใช่มั้ย ‎- แปดสิบหก
‎- ควรจะเป็น 88 ไม่ใช่เหรอ ‎- ไม่ใช่ค่ะ
‎อธิษฐานสิคะ
‎เย่
‎เยี่ยมมากค่ะ เยี่ยมมาก
‎เย่
‎- ขอหนูตัดตรงกลางได้มั้ยคะ ‎- ผมอยากตัดด้วย ผมอยากตัด
‎ทุกคนจะได้ตัดจ้ะ รอเดี๋ยว
‎ทีละคน
‎- ให้น้องก่อนนะ ‎- รอก่อน
‎โอเค จำไว้นะว่าต้องเหลือบางชิ้นให้คนอื่นด้วย ‎อย่างนั้นแหละ
‎- เราถึงต้องตัดหลายๆ ชิ้น ‎- ว้าว เก่งมาก
‎- ตาหนูแล้ว ตาหนู ‎- ว้าว
‎ดีจ้ะ
‎ทำได้ดีมาก นี่เป็นเค้กช็อกโกแลต ‎ที่อร่อยที่สุดที่ตาเคยกินเลย
‎และตาก็เคยกินเค้กช็อกโกแลตมาเยอะแล้วด้วย
‎- ใช่ค่ะ ‎- ฉันเชื่อค่ะ
‎ก้อนนี้อร่อยที่สุด
‎- โอเค เด็กๆ คิดว่าไงจ๊ะ ‎- ว้าว
‎ใครเป็นคนทำเค้กนี่
‎ตาคิดว่ายังไงครับ
‎แม่กินหรือเปล่าครับ
‎- แม่กินหรือเปล่า ‎- กินจ้ะ
‎(วันที่ 23 มิถุนายน 2019)
‎หก-หนึ่ง-หนึ่ง แจ้งเตือน
‎เรามีคนไข้ชายอายุ 86 ปี ‎ภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน
‎หัวใจห้องล่างของคนไข้เต้นแผ่วระรัว ‎ช็อกคนไข้ไปแล้วหนึ่งครั้ง
‎กำลังทำซีพีอาร์ คาดว่าจะไปถึงในหกนาที
‎- ขอบคุณมากค่ะ ‎- ซีพีอาร์
‎เช็กชีพจรก่อน ‎เช็กจังหวะการเต้นหัวใจทีหลัง
‎ไม่มีปัญหาครับ คุณผู้หญิง
‎กำลังวิเคราะห์
‎หัวใจห้องล่างเต้นแผ่ว ‎จิมมี่ จอดข้างทาง จะช็อกไฟฟ้าอีกครั้ง
‎เริ่มการช็อกเดี๋ยวนี้ กรุณาถอยห่าง
‎มันยังหยุดเต้นอยู่ หนึ่งวินาที กำลังชาร์จ
‎- เคลียร์ๆ ‎- เคลียร์นะ เคลียร์
‎ชาร์จแล้ว ช็อกแล้ว
‎- ต่อเลย จิมมี่ ซีพีอาร์ต่อไป ‎- สิบ-สี่
‎กดวิเคราะห์
‎เอาเลย จิมมี่
‎- สาม สี่ ห้า หก เจ็ด ‎- กำลังวิเคราะห์
‎คุณผู้หญิงครับ นั่งตรงนั้นนะครับ
‎คาดเข็มขัดด้วยเพื่อความปลอดภัย
‎ผมจะอธิบายให้ฟังระหว่างที่ทำงาน
‎ห้า หก เจ็ด แปด
‎หัวใจห้องล่างยังเต้นแผ่วระรัว ‎เราจะช็อกไฟฟ้าอีกครั้ง
‎หัวใจของพ่อหยุดเต้นอีกเหรอคะ
‎ไม่ครับ มันยังหยุดเต้นอยู่ ‎หนึ่งวินาที กำลังชาร์จ
‎- เคลียร์มั้ย ‎- เคลียร์
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด...
‎วันหนึ่งฉันกำลังจะไปทำงาน ‎และระหว่างทางไปทำงาน
‎ฉันได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งฆ่าตัวตาย
‎เธอกระโดดลงมาข้างหน้าฉัน ‎สองเมตรจากสะพาน
‎สิ่งแรกที่ฉันทำเมื่อมาถึงที่ทำงาน
‎คือส่งอีเมลไปหา...
‎(ซี. ริชาร์ด "ดิค" จอห์นสัน)
‎ดิค มันมีแค่คำเดียว
‎ตรงหัวเรื่องของจดหมาย เขียนว่า "ช่วยด้วย"
‎และเขาโทรหาฉันทันที
‎ความสามารถของเขาในการรับรู้ถึง ‎ความเจ็บปวดและการสูญเสีย
‎และการหาหนทางที่ดีที่สุด ‎ให้ผ่านพ้นเรื่องนั้นไปได้ มันช่างเหลือเชื่อ
‎เขาเป็นคนแรกที่ฉันโทรหา ‎ตอนที่สามีของฉันเสีย
‎และมันทำให้ฉันใจสลาย ‎สองสามวันต่อมาเมื่อเจอเขา
‎และเขากอดฉันอย่างอบอุ่น
‎จากนั้นห้านาทีต่อมา ‎เขาก็ถามฉันว่าสามีฉันเป็นอย่างไรบ้าง
‎และฉันสำนึกได้ว่า ‎นี่คือการสูญเสียในอีกรูปแบบหนึ่ง
‎การสูญเสียความทรงจำ
‎แต่ฉันรู้อย่างหนึ่งว่า ‎ตราบใดที่ความทรงจำของฉันยังดีอยู่
‎ความทรงจำเรื่องเขาจะยังอยู่กับฉัน
‎ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณ
‎ดิคชอบมางานปาร์ตี้หลายๆ งานที่บ้านเรา
‎เขาชอบธรรมเนียมของผม ‎ที่จบงานปาร์ตี้อย่างสดชื่นรื่นเริง
‎ประมาณสี่ทุ่ม ผมจะสั่นกระดิ่ง ‎เพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน
‎และประกาศด้วยเสียงอันดังว่า
‎"พวกคุณกินอาหารทั้งหมดของผม ‎ดื่มไวน์ทั้งหมดของผม
‎พูดทุกสิ่งที่ควรได้ยินไปแล้ว ‎ตอนนี้ถึงเวลากลับบ้านได้"
‎ก่อนที่พวกเขาจะไป ผมจะเล่นเพลง ‎ชื่อ "โกอิง อะเวย์" จากแตรล่าสัตว์ของผม
‎ผมต้องอ่านนี่ให้จบให้ได้
‎ดิคเดินเข้ามาและพูดว่า "เรย์
‎ถ้านายตายทีหลังฉัน
‎ฉันอยากให้นายเล่นเพลง ‎'โกอิง อะเวย์'" พระเจ้า
‎"ฉันอยากให้นาย ‎เล่นเพลง 'โกอิง อะเวย์' ที่งานศพฉัน"
‎ตอนเด็กฉันใช้เวลาทุกวันเสาร์ในโบสถ์นี้
‎งานศพของแม่จัดที่นี่
‎และก่อนที่เราจะย้ายพ่อจากซีแอตเทิลมานิวยอร์ก
‎ช่วงสามปีกว่าๆ ที่ผ่านมา
‎ครอบครัวของเรา เพื่อนของเรา ‎ชุมชนชาวคริสต์ของเรา
‎ทุกคนมารวมกันด้วยความรักและความเอื้อเฟื้อ
‎เพื่อให้เราได้ถ่ายทำการกล่าวลาพ่อ
‎ทั้งๆ ที่รู้ว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่
‎วันนี้ไม่ใช่วันแห่งความสุข ‎ผมสัญญากับเขาว่าผมจะเล่น...
‎กล้ามเนื้อริมฝีปากผมอ่อนแอ ‎ลมหายใจผมมีจำกัด แต่ดิค
‎ฉันจะพยายาม ฉันจะรักษาสัญญา
‎พ่อว่าเขาคิดว่านี่คือเรื่องจริง
‎แล้วเจอกันนะ ดิค
‎พ่อพร้อมมั้ยคะ
‎วันนั้นเรามีความสุขกันมาก
‎เราคิดว่าบางที ‎เราอาจจะหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้
‎ว่าเราได้พบวิธีที่จะรักษาสิ่งที่เป็นอยู่ไว้
‎หรือเกือบจะพบวิธี
‎เราจะพูดอะไรได้เมื่อต้องสูญเสียเพื่อนสนิท
‎หรือแม่
‎หรือเพื่อนสนิทและพ่อ
‎เท่าที่ฉันรู้ก็คือ ดิค จอห์นสันตายแล้ว
‎เท่าที่ฉันพูดได้ก็คือ ดิค จอห์นสันตายแล้ว
‎และเท่าที่ฉันอยากพูดก็คือ ‎ขอให้ดิค จอห์นสันอายุยิ่งยืนนาน
‎ขอบคุณค่ะ
‎(นำแสดงโดย ดิค จอห์นสัน ‎เกิด 1932 -)
‎คำบรรยายโดย วิสาขา ภูริไกร