Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Wyżej nie dam rady, Felix.
Było tak wysoko, że prawie umarłem!
Prawie umarłeś? Rety.
Straszna historia. A skąd takie przeświadczenie?
Bo było wysoko. I super.
Było super?
O ile lubisz umierać.
Cześć. Eva!
- Cześć. - Felix, pomóż mi.
Już wstaję.
Dobra, do dzieła.
Gotowa na lot?
Tylko ostrożnie, tato.
Słoma jest śliska.
Co?
Uważaj na słomę.
Będę uważał.
Obiecujesz?
Twoja kolej.
Duża z ciebie dziewczynka.
Zrobię to przed tobą, więc...
Powiedz kiedy.
- Wszystko dobrze, tato? - Nagrałaś to?
- Tak. - Cudownie.
Marzyłem o graniu w filmach.
Jak teraz wstać?
Niezły ślizg.
Utknąłem. Poratujcie, chłopcy.
Pomożemy. Steve.
Nie wstawaj, tato.
Nie ruszaj się.
Ja tylko...
- Bolało? Jesteś cały? - Nic mi nie jest.
Myśl o tym, że mogę go stracić,
jest przytłaczająca.
To mój tata.
Jest otwartą i życzliwą osobą.
Każdy pragnie takiego ojca.
A ja go miałam. Przez całe życie.
Ale los zesłał nam...
początek jego końca.
Nie godzimy się na to.
Jest psychiatrą.
Ja filmowcem.
Zaproponowałam, by nagrać film o jego śmierci.
Zgodził się.
(KILKA LAT TEMU)
W porządku.
Załatwimy stołek.
Oto ona.
Dość wąsko.
Faktycznie.
Ile za taką przyjemność?
Maureen, ile kosztowała trumna?
To było 666 dolców.
- Spróbuję w ten sposób. - Wskakuj.
- Mogę już nie wyjść. - Nogi.
Ciężki widok.
Nieźle się prezentuje.
Wygodnie?
Nikogo to teraz nie obchodzi.
Poza tobą.
Dobranoc, słodki świecie.
Przekonujący nieboszczyk.
Ray, spójrz na ułożenie rąk.
W ten sposób.
A potem...
Dziwnie jest widzieć swojego kumpla w trumnie.
Nie służy mi to.
Ale to tylko film.
Ciągle to sobie powtarzam.
Tam mało co dzieje się naprawdę.
Wciąż oddycha.
Dzięki temu jest łatwiej.
O to chodzi, nie?
Przysnął.
- Na trzy. - Napieraj stopami.
- Brawo. - Świetnie.
- Dobrze. - Przytrzymajcie go.
A teraz po schodkach.
Zmartwychwstałem.
Rany boskie!
Dobrze jest wrócić.
- Tęskniliśmy. - Ja za wami też.
Nie uważam tego za fantazję.
Taki film budzi wiele poważnych pytań
i wszyscy muszą się przygotować.
Bo każdy kiedyś umrze,
a to na pewno fantazją nie jest.
DR RICHARD JOHNSON
PSYCHIATRA UR. 1932
W czym jestem dobry?
We wpadaniu pod samochody.
Jestem typem, którego zgarniasz z ulicy
i wrzucasz pod autobus.
To mnie się obrywa.
Lubisz swoją pracę?
W sensie wyczynów? Czy...
Pytam, czy lubisz być kaskaderem.
Chyba lubię...
świat kina.
Jasne.
Im jest większy, wspanialszy
i kreatywniejszy, tym bardziej go lubię.
Judy, poprawisz mikrofon?
Tak.
Powiedzmy, że ma atak serca.
Grałeś takie sceny?
To byłoby...
W ten deseń.
Do tego upadek z krzesła,
żeby to sprzedać. Z nogami w górze.
- Najważniejsze jednak, by... - Nikomu nic się nie stało.
Zgadza się.
Tata nigdy nie stracił pacjenta.
Bynajmniej.
Mam na koncie ze dwóch samobójców.
Nie wiedziałam.
Wśród kaskaderów
też zdarzają się samobójcy.
Jeśli najdą cię czarne myśli, wal do mnie.
Ja mam problem?
Nie mam żadnego problemu!
A potem możemy iść w przemoc.
Ale najpierw
proszę unieść ręce.
Pewnie.
Nie zaszkodziłoby, żeby krzesło...
Ma się przewrócić?
Mogę też pana kopnąć.
Uzyskamy efekt
mafijnej egzekucji.
Nam zależy raczej na przypadkowych zgonach.
Fakt, wspominaliście o tym.
Właśnie.
Po prostu badam, czy pasuje panu taka opcja.
Pomysł córki, wie pan,
by siedzieć i patrzeć, jak Dick Johnson...
- Tak. - Wie pan.
Tylko tyle chciałem wiedzieć.
Jasne. Będzie bosko.
Dobrze uchwyciłeś jego garb.
Prawda.
Świetnie. Fantastycznie.
Czysto.
To byłem ja? Bolało.
Auć.
Najboleśniejsze doświadczenie w życiu?
Chyba atak serca.
- Bolało? - Tak.
- Serio? - Tak.
Nie wiedziałam.
Czułeś ból w sercu.
To też. Ale to bardziej złożona kwestia.
Początkowa faza,
bezdech, leżenie,
powrót do domu i ból,
wizyta na pogotowiu,
zatrzymanie krążenia, cała ta historia.
Chodzi o całe doświadczenie.
- Dobrze, że żyjesz. - Też się cieszę.
Dobrze, że przeżyłem.
Ile lat zyskałeś?
To był 1987 rok... Czyli 20 lat?
- Nawet więcej. - Tak? Siedem...
Trzydzieści lat.
Aż tyle?
Zyskałeś dodatkowe 30 lat.
Świetna sprawa.
To chyba moje najlepsze lata.
W DZIEŃ PRZED ZAWAŁEM
DICK JOHNSON ZJADŁ TRZY KAWAŁKI CIASTA CZEKOLADOWEGO
Skąd ja to mam?
Widzę robaka.
To mała mucha.
Zabij ją.
O raju.
Ich pierwsze zabójstwo.
Mucha jeszcze żyje.
Walczy o przetrwanie.
Bystrzacha.
- Kto to? - Moja babcia.
Babcia Walder.
Czy babcia już nie żyje?
Zmarła wiele lat temu.
- Jak byłem... - Byłeś dzieckiem?
Nie, byłem już nastolatkiem.
A gdy byłem nastolatkiem...
mieszkała z nami.
Chcę to.
A to czyje zdjęcie?
Waszej babci, która zmarła.
Wiecie, jak ma na imię?
Mama.
Tak ja ją nazywałam.
Ale czy pamiętacie jej imię?
Catie Jo.
Catie Jo, zgadza się.
ZMARŁA – CATHERINE JOY JOHNSON
SKREMOWANE SZCZĄTKI
Zawsze wstydziłem się tych palców.
Rzutują na moje całe życie.
Unikałem chodzenia boso.
Matka przez nie płakała.
Gdy mnie urodziła i je zobaczyła,
nie mogła powstrzymać łez.
Skąd wiesz?
Byłem tam.
No tak.
Wiemy, jak mama spadła ze schodów?
Chyba źle oceniła sytuację
i za wcześnie uznała, że jest już na dole.
Nie miała na czym stanąć.
Co sobie złamała?
Biodro.
To wtedy zrobiło się brutalnie.
Ale ty schodzisz ostrożnie.
Bardzo uważam.
Trzymam się poręczy.
NIEBO
Możesz oprzeć rękę o ścianę?
Tę, która jest bliżej, w jakiś dziwny...
Bardzo dobrze.
Gotowi?
I... akcja!
Uśmiechaj się, tato!
Doskonale. Mamy to.
- Obejrzymy to? - Cudownie.
Wyszedł ci ten skok, Bruce.
Rodzice wychowali nas w duchu Adwentyzmu Dnia Siódmego.
Tak ich wychowano.
Jak każda religia, tak i ta tłumaczy kwestię śmierci.
Ludziom prawym adwentyzm obiecuje niebo.
Ale mówi też, że obecnie niebo jest puste.
Umarli czekają w grobach.
Są nieświadomi, pogrążeni we śnie.
Gdy nastanie Dzień Sądu i Jezus powróci na Ziemię,
jego wyznawcy ożyją
i na zawsze wstąpią do nieba.
Lecisz, tato.
Adwentyzm był surową religią.
Zabraniał alkoholu, tańca i filmów.
Starałam się nie łamać żadnych zasad.
Gdy miałam 11 lat,
tata zabrał mnie i brata na Młodego Frankensteina Mela Brooksa.
Byłam wzburzona.
I zauroczona.
Tata również.
Miał swój sposób życia chwilą.
„Mam własne niebo”. Tak mówił.
„Tu, na Ziemi. Z wami”.
- Wszystko gra? - Tak.
Zabija mnie. Wielokrotnie.
A potem ożywam.
Jak w Dniu Świstaka.
Zmartwychwstały tata.
- Czadowo. - Zmartwychwstały tata.
Umieranie nie jest proste.
Zasmuciłem się, słysząc o tej części,
ale gdy dowiedziałem się, że wrócisz, to mi przeszło.
To komedia.
Bierzmy się do pracy.
- Komedia. - Oby.
Jak umarł twój ojciec?
Utopił się.
- Utopił? - Był...
Jak to się stało?
Wypadek na łodzi.
Nie potrafił pływać. Krótka piłka.
Miałem jakieś osiem lat.
Strasznie jest tak młodo stracić ojca.
Ale mama była silną babką.
Wychowała nas i...
Jak lewa ręka zawiodła, to prawa nas ratowała.
Jej mama umarła...
Ile to już?
Minęło już siedem lat.
Bolesna strata.
Miała alzheimera, więc było to długie pożegnanie.
- Czekaliście na koniec. - Tak.
Ale straciliśmy ją na długo przed jej śmiercią.
Rodzice żyją w każdym z nas.
Owszem.
Co masz po ojcu?
Nie wiem. Chyba...
Niektórzy twierdzą, że ciągle mam poważną minę.
Sam nie wiem.
Jestem pokojową osobą.
Mogę zacząć demontaż.
Uwinę się w dziesięć minut
i zostawię to na podłodze.
- Cudo. - Dobrze.
- Raz-dwa. - Jasne.
Lubię takie podejście.
To dla nas smutna chwila. Odchodzimy stąd,
a to fajna przestrzeń.
Ale robimy to.
Niczego nie zostawiajcie,
bo to zagarnę, lubię zbierać złom.
Miło było.
Dzięki, Mike, doceniamy.
Wpadnę jutro, żeby rozebrać półki.
- Dzięki. - Pa.
WYZWANIA MŁODOŚCI
Ta sytuacja sprzyja zawałowi.
Nie dźwigaj, ja to wezmę. Tato.
Jestem silniejszy.
Łatwizna.
- Pofarciło mi się z tym biurem. - Też tak sądzę.
Wspaniałe miejsce pracy.
Poczta głosowa dr. Johnsona.
Dr Johnson przeszedł na emeryturę, a jego biuro jest zamknięte.
Jeśli potrzebujesz psychiatry,
zajrzyj na stronę swojego ubezpieczyciela
lub skontaktuj się z infolinią.
Jeśli przechodzisz załamanie,
nie bój się poprosić kogoś, by zawiózł cię na pogotowie.
Dr Johnson życzy wszystkiego dobrego
i dziękuje za bycie cennym pacjentem.
DR C. RICHARD JOHNSON
Daję znać, że cofam.
Jeśli da się wjechać, to i wyjechać.
Tak to działa, prawda?
Dziękuję.
Odkąd zmarła mama,
tata mieszka, chodzi do pracy i do kościoła zupełnie sam.
Mój brat i ja mieszkamy tysiące kilometrów stąd.
Choć mieliśmy już doświadczenie z alzheimerem mamy,
niczego nie zauważyliśmy, aż było za późno.
Dzwonili do nas jego znajomi.
Potem sekretarka.
Umawiał podwójnie swoich pacjentów
i wystawiał błędne recepty.
Przejechał na pełnym gazie przez plac budowy
i toczył się do domu na samych kapciach.
Każdy telefon był niczym alarm.
Choć wszystko powinno być dla nas jasne,
nie chcieliśmy znów tego usłyszeć.
Nie mówiłaś, że zabieracie mi auto.
Była mowa o sprzedaży auta
z powodu przeprowadzki.
Rzeczywiście.
Właśnie. To tyle.
Ale kto je sprzedaje? Kiedy i gdzie?
W tym tygodniu wystawimy ogłoszenie.
Na razie szykujemy je w warsztacie.
Mówię ci, co wiem.
Już go nie odzyskasz, to na pewno.
Więcej nim nie pojadę.
Tym autem już nie.
Może jakimś innym.
Czy to złe wieści?
Najlepsze nie są.
Racja.
Nie odpłynąłem aż tak,
by nie móc prowadzić auta.
Nie w tym rzecz.
Chodzi o przeprowadzkę.
- Nie zachowam auta. - Niestety.
- Wiem. - Zgadza się.
Ale w międzyczasie...
To tylko parę dni.
Dobrze.
Przykro mi.
Wiem, że to boli.
Tracisz niezależność, co?
Tak.
Będzie dobrze.
Wiem już, co czuła mama,
gdy trafiła do domu opieki.
Tak to odbierasz?
- Nie jest tak źle. - Nie?
- Nie. - Nie jest źle.
Nie jest aż tak źle.
Kojarzysz więcej niż ona.
A mimo to traktujesz mnie,
jakbym sfiksował.
Nieprawda, nie mów tak.
Po prostu nie chcemy tracić kasy
na wynajem garażu w Nowym Jorku.
- Rozumiem. - Chodzi tylko o to.
- Rozumiemy się? - Tak.
W utracie pamięci nie cierpię tego,
że ranię uczucia innych ludzi,
nie pamiętając o nich.
Zwłaszcza ostatnio.
Widziałam twoje mieszkanie.
Pamiętasz wszystko o swoim MG.
To się zgadza.
Ale świeże wspomnienia szybko ulatują.
- To nic. - Nieprawda.
Nie chcę ranić przyjaciół.
- Tato. - Co?
Wiesz, co robimy?
Pieczecie ciasto czekoladowe.
A dlaczego?
Żeby mnie zabić.
Tato, lekarze robili ci zastawki?
Nie, coś z tętnicą.
- Bajpas? - Tak.
Podwójny bajpas.
- Aortalno-wieńcowy. - O to chodziło.
Żałujesz tamtego wypieku, Joanne?
Zadręczam się nim od lat.
Możesz już przestać.
- Dobrze? - Tak.
Robię tak, a potem tak.
Spójrzcie tylko.
Zwalniam cię z odpowiedzialności za to, co może się ze mną wydarzyć.
KU PAMIĘCI JOANNE REINER TUCKER
UR. 1937 – ZM. 2018
Nie zjedz całego na raz.
Przecież to Księga Pamięci mamy.
Interesowała się pamięcią.
Kiedy ją podrywałem, była tym zafascynowana.
Prawdziwy paradoks.
Tak.
Już wtedy mogła mieć problemy?
Nie wiem.
Mogła przeczuwać,
że jest chora.
Że ma alzheimera.
Na zajęciach szło jej tak dobrze,
że wykładowca zaoferował jej pracę.
- Naprawdę? - Tak.
Tak było, gdy się do niej zalecałem.
Miała doskonałą pamięć.
Tego nie wiem.
Pamiętam, że wymyślała różne hasła,
dajmy na to aligatora jedzącego loda
na szczycie drabiny.
- Tak było. - Takie wizualne...
Wizualne i nietypowe przypominajki,
które zostają w głowie.
Właśnie.
Ciebie też tego uczyła.
Wiem, podobało mi się.
Tak...
No to wstajemy.
Jeden, dwa...
Może być?
Ten zegar ciągle chodzi w kółko.
Chodzi w kółko?
W porządku.
Nazywasz się Johnson.
A jak mam na imię?
Podpowiem ci.
Jestem twoją córką.
Przecież wiesz.
Jestem Kirsten.
Kojarzę. A czy znam C. Richarda Johnsona?
Tak.
Ta sama rodzina?
Jak najbardziej.
Dobre spostrzeżenie.
Idziemy na dół?
Idziemy?
Miej oczy otwarte.
Kręcę dokumenty od niemal 30 lat,
a to cały materiał, jaki mam z mamą.
Nigdy nie uchwyciłam tego, jaką była ciepłą i bystrą osobą.
Gdy mamie się pogorszyło
i już ledwo się ruszała,
i mieliśmy zabrać ją z domu... Pamiętasz?
Usiadła na tym fotelu
i powiedziała, że to nasz dom.
Odparłam, że nie musi wyjeżdżać,
na co ona...
po chwili ciszy zaczęła śpiewać „Que Sera Sera”.
Całkiem nieźle.
Była twarda.
To prawda.
Jest ciężko.
A teraz mamy powtórkę z rozrywki.
No.
Boję się.
Przykro mi.
Mnie też.
Pamiętam te słowa. „To nasz dom”.
To jest nasz dom.
- Chciała zostać. - Tak.
Ale gdy trafiła do domu opieki...
Chciała się stamtąd zabierać.
- „Uciekajmy stąd”. - Nienawidziła tego miejsca.
Bidulka.
Możesz to zostawić w filmie.
- Cóż... - Sam nie wiem.
Sprawimy, że twoje stopy
zyskają palce.
Parcie?
- Palce. - Aha.
Twoje stopy zyskają palce.
W jaki sposób?
Zrobimy zbliżenie na twoje stopy,
a potem inna osoba...
Zasłonimy czymś twoje nogi,
a po odsłonięciu będą tam cudze stopy.
Tak. Bo powiedziałeś mi kiedyś,
że mając jedno życzenie, wykorzystałbyś je na stopy.
Tak powiedziałem?
Zaskoczyłeś mnie tym.
Mogłeś poprosić o pokój na świecie.
Wolałbym ocalić życie mamie.
Tego byś chciał?
Jestem w stanie to zrozumieć.
Też bym tego chciała.
Popatrz tylko.
Ale bałagan.
Tam na górze stoi mama.
- Tak? - Widzisz?
Kto ją tam postawił?
Nie wiem.
Pewnie Kirk.
Możemy się rozmyślić.
Możemy zostać. Co ty na to?
Mam podobne odczucia.
- To wspaniały dom. - To prawda.
Głupio go tak porzucać.
Problem w tym,
że to jedyny sposób, by mieć cię przy sobie.
- Nie inaczej. - Tak.
Z radością go poświęcę, żeby móc być z tobą.
Bez dwóch zdań.
Nie ma innej opcji.
I ja tak myślę.
NOWY JORK
Tato, zgadnij co.
Idealnie.
- Dziękuję. - Proszę.
- Luksus, co? - Raczej.
Dzięki, Carl. Wymiatasz.
Dzięki, Carl.
Nawet pasuje.
Wygląda wspaniale.
Wydaje się zadowolona.
Dałaś mi tyle rzeczy,
że ciężko ci będzie się mnie pozbyć.
Mogę spróbować cię zabić,
ale nie ma mowy o pozbywaniu.
Mam wątpliwości,
ale jestem człowiekiem wiary.
- To prawda. - Najprawdziwszym.
Udane show, skarbie.
DICK JOHNSON ZAMIESZKAŁ Z KIRSTEN W JEJ KAWALERCE
TUŻ OBOK OJCÓW JEJ DZIECI
MIESZKANIE 6D DZIECI I TATUSIOWIE
Dobrze wyglądacie.
To przypomina...
Świetna sprawa.
MIESZKANIE 6E
WSPÓLNE ŚNIADANIE DICKA, KIRSTEN I DZIECIAKÓW
Chcieli, żebyśmy do nich poszli...
No przecież!
Wypijmy za Forrest Vu.
Zdrowie.
A co, umarł?
To noworodek!
Dziewczynka.
Urodziła się. Viva, toast.
Macie dziś szkołę?
Pewnie. Wszyscy wychodzimy.
Ruchy, zbieramy się. Tato, idziesz?
Kogoś nam...
Brakuje jednej osoby.
Wiem, już idzie.
- A mój portfel? - Nie potrzebujesz go.
Jeden.
Dwa.
- Gdzie mój portfel? - W domu.
- Przynieść? - Nie, mam pieniądze.
Nie idziemy na zakupy.
W porządku.
Dobra robota.
Tu jest nasz samochód.
Uważajcie na drogę.
Uważacie na rowery? A na mnie?
Dobra.
Skoczę po tatę, zaraz wracam.
Uważaj na rowery.
Klasyka.
Jestem żeglarz Popeye
W śmietniku mieszkam sam
Uwielbiam wodne harce Pośród wiotkich dam
Jestem żeglarz Popeye
Wyskakuj, Felix.
Miłego dnia.
Udało się.
Niczego nie żałuję.
Jasne.
Nie ma tego złego.
Wyobrażałeś sobie kiedyś,
co będziesz robić w tym wieku?
Nie wydaje mi się.
- Nie myślałeś o tym. - Nie.
Nie myślisz naprzód.
Wolę żyć tu i teraz.
Możemy opuścić szyby.
Spróbuję wybadać,
co tak stuka z tyłu.
Dobra, wszystko gra.
Nie mogę...
Trochę nas wytłukło na autostradzie.
Sprawdzimy pana pamięć.
Podyktuję panu pięć słów. Proszę je zapamiętać.
Twarz, aksamit, kościół, stokrotka, czerwony.
Powtórzy pan?
Twarz.
Aksamit.
Czerwony.
Dalej nie wiem.
Powtórzę jeszcze raz.
Możemy?
Twarz, aksamit, kościół, stokrotka, czerwony.
Twarz, aksamit, stokrotka, czerwony.
Dobrze.
Skoro banan i pomarańcza
są takie same, bo są owocami,
to co łączy pociąg i rower?
Są środkami transportu.
Doskonale.
Pamięta pan słowa, które wymieniłam?
Był wśród nich kolor.
Pamięta je pan?
Była też część ciała.
- Twarz. - Zgadza się.
W 2017 roku uzyskał pan 22 punkty,
teraz tylko 19.
Kończę się.
Jak pan ocenia stan swojej pamięci?
- Jest lepsza. - Poprawiła się?
Chyba nic się nie zmieniło.
- A czy... - Gorsza raczej nie jest.
Wobec tego chciałabym zwrócić się
z pytaniem do pana córki.
Śmiało.
Czy uważa pani, że pamięć ojca się zmienia?
Wie pani...
Chciałam coś z siebie wydusić,
ale w głowie miałam to, co nadchodzi.
Luki w pamięci będą się pogłębiać.
Wciąż będzie pytał o to samo.
Jego oczy staną się nieobecne.
Jego osobowość zacznie zanikać.
Nie będzie nadążał za słowami.
Niczego już mi nie powie.
Po prostu będziemy starać się przetrwać.
Kręcimy!
Daj sygnał, żebym ruszył.
Ujęcie czwarte.
Jesteś gotowy?
Możesz ruszać, tato.
Idź w moją stronę.
Świetne tempo. Fantastycznie.
Idź dalej.
Uważaj na wyboje.
Ostrożnie.
- Świetna robota. - Dwa metry.
Tato, pilnuj się. Jake...
Podmiana!
Trzy, dwa, jeden, gleba.
O nie, to byłem ja!
Ale boli.
Przewróciliście jego zamiast mnie.
Przy okazji, to wszystko...
Wykańczają cię.
Wystraszyłam się.
Nagrałem się? Jak...
Wszystko słyszałam.
Kirsten ma mikrofon i nawet z daleka
mogłam cię usłyszeć.
Boję się jak diabli,
bo mam wrażenie, że ta upadająca kurtka
- to ty. - Bo to ja.
Tobie zdarzyło się raz.
I wystarczająco mnie zmroziło.
Dziękuję.
Loma Linda w Kalifornii jest siedzibą jednej z największych
kongregacji adwentystów na świecie.
Mieszka tam również miłość Dicka z czasów studiów.
- Mam podejść i zadzwonić? - Tak.
Jest tam kto?
Spróbuj.
Dobra, próbuję.
Chyba nikogo nie ma.
Jak leci?
Czy to Lolita?
Dobrze cię widzieć.
Nic się nie zmieniłeś.
Ty też nie.
Wszędzie bym cię poznał.
Obiecajmy sobie nigdy się nie zmieniać.
W porządku.
- Zostaniemy tacy jak teraz. - Znakomicie.
Zapraszam.
Dzięki.
Mało kto ma tak długą historię.
A teraz zaczynamy tam,
- gdzie skończyliśmy. - Nie inaczej.
Jesteś najlepsza.
Winię jego kontakt z formaldehydem.
- To taka silna trucizna. - Był patologiem, tak?
W każdym tego słowa znaczeniu.
Opowiadał mi, że gdy był w kostnicy
i miał przed sobą stoły z martwymi ciałami,
przeszywał go dreszcz.
Mawiał, że śmierć jest tajemnicą,
którą tylko on
- może wyjaśnić. - Rozwikłać.
Myślałam sobie: „Baw się dobrze,
ale mnie daj spokój”.
Czy związek z patologiem zmienił twoje
podejście do śmierci?
Masz na nią inny pogląd?
Może troszeczkę.
Śmierć jest nieunikniona.
Jest częścią każdego z nas.
Wciąż jesteś wierząca?
- Jak się na to zapatrujesz? - Zdecydowanie wierzę.
Nie martwię się tym.
Biblia głosi, że zmartwychwstaniemy,
mnie to wystarczy.
- Nie dbasz o szczegóły. - Nie.
Piękne ciuszki,
ale bez nich wyglądałabyś lepiej.
Musiało ci umknąć, że zwiotczałam.
Wiem i o tym.
Zmarszczki dodają powierzchni.
Rzeczywiście.
Zatem czynią nas lepszymi.
Mało ich masz,
- spraw je sobie. - Przyda się.
- Nie przeczę. - Tak.
LIZBONA
Dobrze to wygląda.
Pora wstawać.
Ciężki jest.
Jeny, dziadku.
Halo!
Obudź się albo stracisz portki!
JAKIŚ ROK PÓŹNIEJ
Nie zasługuję na tyle uwagi.
Wiem. Ale jakimś cudem
płacą nam za to, więc...
- Serio? - Tak.
Ja też zarobię?
Nie.
Dlaczego zostałaś dokumentalistką?
Mogłaś kręcić filmy akcji i zarabiać kupę szmalu.
Prawdziwe życie często jest ciekawsze
niż zmyślone historie.
Więc płacą ci za kreowanie przygody.
Dokładnie.
Pamiętasz mieszkanie z babcią?
Zestarzała się i wprowadziła do nas.
- W Bozarts? - A gdzie ty byłaś?
Razem z wami.
Rzeczywiście.
Byłaś wtedy dzieckiem.
- Zgadza się. - Już pamiętam.
A teraz odtwarzasz historię.
Naszą historię. Zatacza koło.
Co pamiętasz z tamtych czasów?
Mieszkania z babcią? Pamiętam,
że jak prosiliśmy ją
o ciasto kokosowe albo czekoladowe,
- piekła... - O kokosowe.
Chcieliśmy ciasto kokosowe,
a piekła nam bananowe.
Ależ to było rozczarowujące.
Lody czekoladowe.
Miło.
Naprawdę miło.
Życie jest dobre.
Wtopa. Ominąłeś mieszkanie.
- Ominąłem je. - Owszem.
- To tutaj? - Tak.
- U wilka? - Tak.
Faktycznie, to tutaj.
A wiesz, który pokój jest twój?
- Wiem. - No który?
- Ten tutaj. - Brawo.
- Mogę usiąść? - Tak. Zmęczony?
Czy mam...
Nie, zostaw. Dziękuję.
Klapnę sobie.
Rety, jak dobrze.
Zmęczyłeś się?
Czy się zmęczyłem? Mam nogi jak z betonu.
Ja nie zauważam problemów z pamięcią.
Raczej dostrzegają je ludzie wokół mnie.
Martwisz się, że będziesz ciężarem.
Tak.
Co to dla ciebie znaczy?
Tylko tyle. Będę...
No wiesz...
Mieszkam z tobą, przez co...
możesz mieć teraz pod górkę.
Mogę wymagać więcej uwagi.
Nie martwi mnie to, lubię z tobą mieszkać.
Nie wiem, czy wiesz, ale niektórzy ludzie
wolą umrzeć, gdy ich stan się pogarsza.
Ja nie, za bardzo kocham życie.
Więc chciałbyś żyć nawet wtedy,
gdy utracisz zdolność mówienia, jak to było z mamą?
Tak sądzę.
Ale masz moją zgodę na eutanazję.
Na jakim etapie mam ją wykonać?
Zapytaj, to ci podpowiem.
Ej, chcesz kawę?
Nie, wolałbym piwko.
Krwawię!
Wykrwawiam się na śmierć.
Umieram.
(JAKIEŚ 40 MINUT WCZEŚNIEJ)
Przykleję to do pana szyi
i stąd będzie tryskać krew.
Rurkę puścimy tędy,
a całą resztę
- ukryjemy w ubraniu. - Tutaj.
Potem wystarczy nacisnąć i od razu wystrzeli.
Skąd macie krew?
- Stąd. - Jest ze sklepu.
Nie od ciebie.
To moja krew?
- Nie, tak się nie robi. - Wykluczone.
Myślałem, że mówicie o pobieraniu.
Nie, krew jest sztuczna.
- To na niby. - Ale ulga.
Bałem się, że mówicie...
- O transfuzji. - Mojej krwi.
- Nie chcą jej. - Dobrze.
Lubię moją krew. Zżyłem się z nią...
- Jest cała twoja. - To dobrze.
Nie stracisz na planie ani kropli.
Wybornie.
Nie będzie problemu?
- Skądże. - Dzięki. Super.
Wiecie co?
Trzymajmy się hasła „sztuczna krew”.
Używajmy tylko tych słów.
- Tak. - Tak będzie lepiej.
Trzymajmy się tego,
- a będzie dobrze. - Jasne.
Tata powiedział mi, że gdy zakochał się w mamie,
wątpił, że ktoś tak niesamowity kiedykolwiek go zaakceptuje.
Wstydził się swoich stóp
i chował je przed światem.
Aż odkrył tragedię, którą skrywała ona.
W dzień zakończenia studiów w jej samochód uderzył pijany kierowca.
Zabił jej matkę,
która siedziała na fotelu pasażera.
Mama była wzrokowcem.
Fotografowała kwiaty i krajobrazy.
Łączyła nas miłość do koloru pomarańczowego.
Myśląc o chwili, gdy rozejrzała się
i zobaczyła obok siebie martwą matkę,
zaczynam rozumieć,
dlaczego tak unikała przykrych widoków.
Miłość nie zawsze jest piękna.
Wiąże się z obawą przed utratą bliskich.
Sprawia, że trzymamy się razem, gdy życie daje w kość.
A gdy tylko jest to możliwe, dzielimy się radością.
„ŻADNYCH TAŃCÓW!”
To gorsze niż mój zawał.
- Straszniejsze? - Tak.
Mniej przyjemne i bolesne.
Naprawdę? A co tak boli?
Wilgoć i ziąb nie są za fajne.
Pora kończyć.
Cieszę się, że wyniki są dobre.
- Jak najbardziej. - Inaczej bym zwątpiła.
Cóż...
Z dziesięć różnych osób.
Aż tyle?
Z ostatnich 30 lat.
Byłam tutaj, w Nowym Jorku.
Pracowałaś...
Mam doświadczenie z różnymi rodzajami raka.
Zmagałam się z paranoikami i pacjentami po udarach.
- Zajmę się tym. - Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie przeszkadzasz, tato.
Gadamy o tym,
jak dużo Marta wie o rzeczach
związanych z kresem życia.
Towarzyszyła już dziesięciu osobom.
Jestem jedenasty.
Poznałam rodziny i...
Każdy jest inny.
Przypomina to pracę psychiatry.
Zgadza się, jest to troska o kondycję psychiczną.
Opieka jest tego typu pracą?
Tak.
Oboje zetknęliście się z paranoją, schizofrenią,
psychozami i utratą rozumu.
Z mojego doświadczenia wynika, że godząc się z losem,
ułatwiamy sobie życie.
Tak jest prościej. Nie ze wszystkim da się wygrać.
Walka często bywa daremna.
Nie na wszystko mamy wpływ.
Nie da się kontrolować choroby,
- warunków... - W żadnym razie.
- Nie panujemy nad śmiercią. - Ani ludźmi.
Czasem trzeba zaakceptować, co życie przyniesie.
- Pogodzić z losem. - Otóż to.
Pamiętam, jak pracując w New Jersey, uratowałam życie facetowi,
który miał atak serca.
Dał mi za to 20 $.
Taki napiwek.
„To dla mnie wiele znaczy. Ocaliłaś mnie”.
Pa.
Do jutra.
Uroczy ten króliczek.
Wspaniały.
W takich chwilach każdy potrzebuje króliczka.
Śpi coraz więcej, prawda?
Co?
Powinnyśmy przystopować z tym filmowaniem.
Nie przeszkadzacie mi.
Nie czuję się napastowany.
Fakt, że wciąż się na to godzi...
- Niesamowite. - Czyż nie?
Robi to dla ciebie.
- Tak. - Z miłością.
Tak, wiem. Zrobi dla mnie wszystko.
Ale muszę uważać,
żeby nie przekroczyć granic przyzwoitości.
Choć teraz ciężko je określić.
Jest szczęśliwy. Ciągle się śmieje.
- To prawda. - Co nie?
Akceptuje swój... Jest bardzo mądry.
Ale pamięć zawodzi, co zrobić.
- Wyglądam słodko? - Nawet, nawet.
Wychodząc, zamknij drzwi,
bo razi mnie światło.
Dobrze. Ale jest dzień, więc...
Budziłeś się w nocy,
nawet kilka razy,
i szukałeś pacjentów.
Czego szukałem?
Myślałeś, że salon to poczekalnia.
Coś podobnego.
- A to twoje biuro. - Nie może być.
Ciągle sprawdzałeś, czy nie czeka na ciebie pacjent.
Pamiętasz?
- Nie. - No cóż.
- Ciekawe. - No.
Byłeś w pełni ubrany,
a była już trzecia nad ranem.
Ubrałeś się i czekałeś na pacjenta.
Już byłem ubrany?
Spałeś w swoim łóżku.
Dopiero potem ubrałeś się i szukałeś pacjenta.
- Ubrałem się, żeby wyjść? - Tak.
Pewnie uznałem, że kogoś tu zastanę.
Zastałeś mnie.
I dzieciaki.
- Byliście już w łóżkach. - Tak, spaliśmy.
Smacznie spaliście. Było mnie pogonić.
Co miałam zrobić?
Obudzić mnie i odesłać do łóżka.
- Próbowałam. - Zadziałało?
Szybko wróciłeś.
- Wracałeś trzy razy. - Poważnie?
Tak. Byłeś przekonany,
- że ktoś tu czeka. - No proszę.
- Co z tym zrobimy? - Nie wiem.
Musisz być bardziej stanowcza. Obudź mnie i powiedz,
że już nie praktykuję,
a to nie jest gabinet, tylko sypialnia,
i że mam iść spać,
bo przeszkadzam tobie i dzieciom.
Czuję, że macie masę słodyczy.
Mogę tylko...
Pokażcie, co tam macie.
Dużo zebraliście?
Przechodzimy przez ulicę.
„KIRSTEN, GDZIE JESTEŚ?”
Możemy przejść?
- Po więcej słodyczy? - Tak.
Musimy zgarnąć dziadka i odstawić Marco do domu.
Gdzie twój tata?
W twoim mieszkaniu.
Mam nadzieję.
Moment.
Gdzie oni są? Tutaj? Na pewno.
Widzicie ich?
„CHCESZ CUKIERKA?”
„CZY TO CZĘŚĆ FILMU?”
Opowiem ci, co się stało.
Musisz wsiąść z tej strony,
uważaj na samochody.
Byłeś w mieszkaniu jednego z dzieciaków.
Posadziliśmy cię przed telewizorem,
- bo byłeś zmęczony. - Jasne.
A my wyszliśmy i wróciliśmy.
Zostawiliście mnie samego w domu?
Tak, oglądałeś telewizję.
To trochę inna sytuacja,
to dla mnie obce miejsce.
Nigdy wcześniej tam nie byłem.
Ale cieszę się, że jesteś i że mnie znalazłaś.
Jestem naprawdę wdzięczny.
- Za pomoc. - Spokojnie. Nie zgubimy cię.
Na to liczę.
Naprawdę mogłem się zgubić.
Czułeś, że...
Gdybyście nie wrócili,
to nie wiem, co bym począł.
Cholibka, twój tata się sypie.
Wesołego Halloween!
- Dobrze, że mnie znalazłaś. - Też się cieszę.
Ten plan miał odzwierciedlać, co czuł tata, gdy go zostawiłam.
Ale bałam się go tam umieścić.
Coraz rzadziej bywa sobą.
Raz próbował wymknąć się z domu o trzeciej nad ranem.
Spieszył się na pociąg.
Mówił, że ma tajną misję.
Gdy oprowadzałam go po planie,
doznał przebłysku.
Wiedzieliśmy, co się święci.
Czekała nas powtórka z mamy.
Kiedyś nadejdzie dzień, w którym będę musiała go gdzieś oddać.
Naciągnę gumę.
- Dobra. - Idealnie.
- Prawdziwy aktor. - Tak jest.
Teraz możesz się zdrzemnąć.
- Świetnie. - Rozprostuj nogi.
Da się zrobić.
Adwentyzm głosi, że po apokalipsie Jezus powróci na Ziemię,
by wskrzesić swoich wyznawców, tych prawych,
i wraz z nimi udać się do nieba.
W obliczu śmierci jest nadzieja, że wszystko się ułoży.
Głosi również,
co do tej pory mi umykało, że największą obawą,
największym lękiem, jest bycie porzuconym.
Tato, przypominam ci, że dziś wylatuję do Izraela.
Nie wiedziałem o tym.
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Wydawało mi się, że pamiętasz.
Niestety nie.
Jest ci beze mnie ciężko?
Jest ciężko. Ale nie do końca.
Po prostu tęsknię.
Tęsknię za tobą.
Mam coś zrobić, gdy cię nie będzie?
Jak mam się zachowywać?
Świetnie się spisujesz.
Nie muszę cię instruować.
- Poradzisz sobie. - Dlatego tu jesteś.
Przy tobie jestem grzeczny.
Co robisz, jak mnie nie ma?
Ty mi powiedz.
Bez ciebie nie wiem, co robić.
- Uważaj na siebie. - Będę uważać.
Masz braciszka, którym musisz się zająć.
- Mówisz o sobie? - Jestem braciszkiem,
który ma demencję.
Uroczo, że tak myślisz. Mam braciszka.
Tak, mnie.
Straciłaś ojca, zyskałaś brata.
A co robią młodsi bracia?
Głównie przeszkadzają.
Wcale tak nie jest.
Ależ owszem.
- Bracia są fajni. - Niech ci będzie.
Kocham cię.
Masz łzy w oczach.
To prawdziwe łzy
czy twoje oczy tak już mają?
Są prawdziwe.
Z żalem to przyznaję.
To łzy radości. I miłości.
Wspaniale.
A teraz musicie...
Musicie napełnić
wasze blachy czekoladą.
- Co myślisz, Felix? - Tak jest dobrze?
Bardzo się cieszę,
że robicie ciasto na 86. urodziny dziadka.
Niech mu się wiedzie.
- Ale super. - Co nie?
Wprost cudownie.
- Nie patrz! - Nie wolno.
- Widział? - Naprawicie mi telewizor?
Chyba nie widział.
Widziałeś?
- Co takiego? - Widziałeś?
Ciasto?
Dziadek na pewno o nim zapomni.
Prawda? Zapomni, że robimy ciasto.
Nie patrz!
- Naprawi mi ktoś telewizor? - Sio stąd!
- Zaraz to zrobię. - Już idę.
- Dzięki. - Włączmy program Kirka.
Znajdujemy liście spoza okresu kredy i trzeciorzędu,
ale są to inne liście.
Wyginęły więc nie tylko dinozaury,
ale również wiele różnych roślin.
Brak pokarmu sprawił, że dinozaury, mozazaury
i niemal 75% znanych gatunków spotkała zagłada.
Dasz radę? Trzymaj, jest ciężkie.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje Kochany C. Richard Johnson
Niech żyje nam sto lat
Ale piękne ciacho.
I jeszcze jedno!
- Podniesiesz ósemkę? - Jasne.
- Widzę 86? - Właśnie tyle.
- A nie 88? - Nie.
Pomyśl życzenie.
Zuch chłopak.
- Chcę je przekroić. - Ja też mogę?
Po kolei, cierpliwości.
Nie wszyscy na raz.
- Pozwól siostrze. - Czekaj.
Zostaw coś dla innych.
- Dlatego tyle kroję. - Sprytnie.
Teraz ja!
Nieźle.
To najlepsze ciasto czekoladowe, jakie w życiu jadłem.
A jadłem ich wiele.
- Prawda. - W to uwierzę.
Jest najlepsze.
Co myślicie, dzieciaki?
Kto piekł ciasto?
I co powiesz?
Zjadłeś?
- Zjadłeś? - Tak.
23 CZERWCA 2019
Wóz 611, zgłaszam się.
Wieziemy 86-latka po zatrzymaniu akcji serca.
Obecne migotanie komór, użyliśmy defibrylatora.
Resuscytacja w toku. Będziemy za sześć minut.
- Dziękuję. - Resuscytacja.
Sprawdzimy puls i rytm serca.
Żaden problem.
Analizuję.
Migotanie. Jimmy, zjedź, wymaga defibrylacji.
Impuls naładowany.
Nadal nic, jeszcze raz. Ładuję.
- Uwaga. - Czysto.
Impuls dostarczony.
- Kontynuować resuscytację. - 10-4.
Włącz analizę.
Dawaj, Jimmy.
- Trzy, cztery, pięć... - Analizuję.
Musi pani usiąść
i zapiąć pasy.
Resztę wyjaśnię w trakcie.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Migotanie nie ustało. Ładujemy impuls.
Jego serce znowu stanęło?
Cały czas stoi. Ładuję.
- Gotowe. - Czysto.
Jeden, dwa, trzy, cztery...
Jadąc kiedyś do pracy,
byłam świadkiem samobójstwa kobiety,
która skoczyła przede mną z mostu.
Dojechawszy do pracy,
napisałam maila do...
Do Dicka. Jedno słowo.
Zawarłam je w temacie: „Pomocy”.
Od razu zadzwonił.
Potrafił dostrzec ból i stratę.
Jak nikt potrafił ulżyć w cierpieniu.
To do niego zwróciłam się, gdy umarł mój mąż.
Byłam zdruzgotana, gdy parę dni później
przytulił mnie,
a następnie zapytał, co u mojego męża.
Wtedy zrozumiałam, że on także coś stracił:
swoją pamięć.
Wiem jednak, że dopóki moja głowa ma się dobrze,
będę o nim pamiętać.
Dziękuję.
Dick uwielbiał przyjęcia w naszym domu.
Zwłaszcza tradycję kończenia ich pozytywnym akcentem.
Około 22 dzwoniłem dzwonkiem, skupiając na sobie uwagę gości,
i głośno obwieszczałem:
„Nie ma już jedzenia, nie ma już wina
ani niczego ciekawego do powiedzenia, a więc pora rozejść się do domów”.
A na odchodne grałem na rogu utwór pt. „Going Away”.
Muszę przez to przebrnąć.
Dick podszedł do mnie i powiedział: „Ray,
jeśli mnie przeżyjesz,
zagraj to na moim”... Boże.
Kazał mi zagrać „Going Away” na jego pogrzebie.
Spędzałam w tym kościele każdą niedzielę.
Tutaj odbył się pogrzeb mamy.
Zanim tata przeniósł się do Nowego Jorku,
nieco ponad trzy lata temu,
nasza rodzina, przyjaciele i kongregacja,
wszyscy wspaniałomyślnie zebrali się,
by nagrać pożegnanie taty.
Wiedząc przy tym, że on nadal żyje.
To smutny dzień. Obiecałem mu, że zagram...
Moje usta i płuca są już słabe,
ale spróbuję dotrzymać słowa.
Chyba myśli, że to prawda.
Do zobaczenia, Dick.
Tato, jesteś gotowy?
Byliśmy wtedy tacy zadowoleni.
Myśleliśmy, że możemy zatrzymać śmierć.
Że odkryliśmy, jak przetrwać.
Lub że niewiele brakowało.
Co można powiedzieć, tracąc swojego przyjaciela?
Albo matkę?
Albo przyjaciela i ojca?
Wiem jedynie, że Dick Johnson nie żyje.
Mogę jedynie rzec, że Dick Johnson nie żyje.
Ale chcę powiedzieć, żeby żył jak najdłużej.
Dziękuję.
W ROLI GŁÓWNEJ – DICK JOHNSON UR. 1932 – ZM.
Napisy: Marcin Kędzierski