Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Φίλιξ, δεν πάει πιο πάνω.
Εκεί ψηλά κόντεψα να πεθάνω.
Να πεθάνεις; Αμάν!
Με τρόμαξες. Πώς σου 'ρθε αυτό;
Ήμουν πολύ ψηλά. Ήταν τέλεια.
Τέλεια, ε;
Αν θες να πεθάνεις.
Γεια... Εύα!
-Γεια. -Σήκωσέ με, Φίλιξ.
Ναι, θέλω.
Για να σε δω.
Έτοιμος να πετάξεις;
Μπαμπά, πρόσεχε.
Τα άχυρα γλιστράνε πολύ.
Τι;
Πρόσεχε μη γλιστρήσεις.
Προσέχω.
Το υπόσχεσαι;
Σειρά σου τώρα.
Μεγάλωσες πολύ.
Μετά θα κάνω εγώ, έτσι;
Πες πότε.
-Είσαι καλά, μπαμπά; -Το τράβηξες, μαμά;
-Το τράβηξα. -Υπέροχα.
Είχα όνειρο να παίξω σε ταινία.
Ποιος θα με σηκώσει;
Ωραία γλίστρα.
Δεν μπορώ να κουνήσω. Ελάτε, Στιβ, Φίλιξ.
Θες βοήθεια. Στιβ;
Προσεκτικά, μπαμπά.
Όχι απότομα.
Παραλίγο να...
-Πονάς καθόλου; Είσαι εντάξει; -Καλά είμαι.
Στην ιδέα ότι θα χάσω αυτόν τον άνθρωπο,
πραγματικά, δεν αντέχω.
Είναι ο πατέρας μου.
Ένας πολύ ανοιχτός και δεκτικός άνθρωπος,
ένας ιδανικός πατέρας.
Κι έτσι ήταν πάντα, από τότε που θυμάμαι το εαυτό μου.
Αλλά κοντεύει η ώρα του.
Σύντομα θα τον χάσουμε.
Κι αρνούμαστε να το δεχτούμε.
Είναι ψυχίατρος.
Εγώ οπερατέρ.
Του πρότεινα να κάνουμε μια προθανάτια ταινία.
Και δέχθηκε.
ΣΙΑΤΛ
(ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ)
Λοιπόν...
Θα βάλουμε μια σκαλίτσα.
Αυτό εδώ είναι.
Πολύ στενό το βλέπω.
Όντως, δεν είναι;
Πόσο το πήρατε;
Μορίν, πόσο το πήραμε;
666 δολάρια.
-Να μπω μέσα έτσι; -Στριμώξου.
Μπορεί και να μην ξαναβγώ.
Τελείως μακάβριο.
Αλλά έχει πλάκα.
Βολεύτηκες εκεί μέσα;
Ποιος νοιάζεται για ανέσεις τώρα;
Εσύ.
Καληνύχτα, γλυκέ κόσμε.
Κίμι, μοιάζει όντως νεκρός.
Ρέι, βάλε σωστά τα χέρια του.
Έτσι πρέπει.
Είναι πολύ περίεργο να βλέπεις τον φίλο σου μέσα σε φέρετρο.
Δεν μου αρέσει αυτό.
Αλλά γυρίζουμε ταινία.
Θυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι γυρίζουμε ταινία.
Ένα σωρό αλλόκοτα συμβαίνουν στις ταινίες.
Αναπνέει ακόμα.
Κάνει το θέαμα πιο υποφερτό.
Αυτό δεν είναι το κόλπο;
Τώρα κοιμάται.
-Με το ένα, με το δύο, με το τρία. -Πάτα γερά.
-Ωραία. -Μπράβο.
-Μια χαρά. -Πιάσ' τον από πίσω.
Κατέβα τα σκαλιά σιγά-σιγά.
Ανάσταση!
Του Τζορτζ!
Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω όλους.
-Μας έλειψες. -Κι εσείς μου λείψατε.
Αυτό που κάνετε δεν είναι τελείως μυθοπλασία.
Θεωρώ πως κατά μία έννοια θέτει πολύ σοβαρά ερωτήματα.
Πρέπει να είναι όλοι προετοιμασμένοι.
Όλοι κάποτε πεθαίνουν,
κι απ' αυτήν την άποψη, δεν θα έλεγα πως πρόκειται για μυθοπλασία.
3415 ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΤΖΟΝΣΟΝ
ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ 1932 -
Ξέρεις σε τι είμαι καλός;
Στο να με πατάει αμάξι.
Είμαι απ' αυτούς που πέφτουν
μπροστά σε λεωφορείο.
Είμαι ο τύπος που τρώει το ξύλο.
Αγαπάς τη δουλειά σου;
Τις επικίνδυνες σκηνές;
Ναι. Κασκαντέρ είσαι, οπότε...
Θα έλεγα πως αγαπώ...
τον κόσμο του κινηματογράφου.
Όσο πιο μεγάλη και πιο σπουδαία...
είναι μια παραγωγή, τόσο πιο πολύ μ' αρέσει.
Φτιάξε το μικρόφωνό του.
Αν σου λέγαμε να υποδυθείς καρδιακή προσβολή,
το έχεις κάνει;
Θα πήγαινε κάπως έτσι...
Θα τον έβαζα να πέφτει πίσω στην καρέκλα.
Θα ήταν πιο εντυπωσιακό και με τα πόδια ψηλά.
-Πάνω απ' όλα, όμως, φροντίστε... -Να μην πάθει τίποτα κανείς.
Ακριβώς αυτό.
Ο μπαμπάς δεν έχασε ποτέ ασθενή.
Κι όμως, έχασα.
Είχα μια-δυο αυτοκτονίες.
Δεν το ήξερα.
Είναι αρκετοί οι κασκαντέρ
που έχουν αυτοκτονήσει.
Ναι. Αν έχεις κι εσύ τέτοιες τάσεις, μίλησέ μου.
Υπονοείς πως έχω πρόβλημα;
Δεν έχω πρόβλημα!
Και μετά βάζουμε όση βία θέλετε.
-Ναι. -Πρώτα,
σηκώνεις τα χέρια σου.
Έγινε.
Και μετά θα 'ταν ωραία αν η καρέκλα σου...
Έπεφτε πίσω;
Ναι, ή αν σε κλοτσούσα.
Θα 'ταν κάπως πιο σκληρό.
-Σαν να είσαι μαφιόζος. -Ναι.
Ξέρεις, αναζητούμε κασκαντέρ για θανάτους από ατύχημα.
Ναι, σωστά, μου το ανέφερες.
Για να καταλάβω, όμως, εσύ είσαι σύμφωνος;
Αυτή η ιδέα που είχε η κόρη σου,
απλώς να κάθεσαι και να κοιτάς τον Ντικ Τζόνσον να...
-Ναι. -Ξέρεις...
Αυτό ήθελα να μάθω.
Σίγουρα. Θα 'χει πλάκα.
-Εντάξει. -Ναι.
Έπιασες καλά το καμπούριασμα.
Ναι.
Ωραία. Φανταστικά.
Πέτα.
Εγώ το κάνω αυτό; Πόνεσα.
Πότε ήταν που ένιωσες περισσότερο πόνο;
Στο έμφραγμα, νομίζω.
-Πονάει το έμφραγμα; -Ναι.
-Αλήθεια; -Ναι.
Δεν το ήξερα.
Μάλλον πιέζεται η καρδιά.
Ναι, ξέρεις, κι η όλη κατάσταση.
Το σοκ στην αρχή,
δεν μπορούσα να πάρω αναπνοή, ν' ανασάνω, ήμουν ξαπλωμένος.
Με μετέφεραν στο σπίτι, πονούσα,
από κει στα Επείγοντα,
η ανακοπή, ολόκληρη η ιστορία.
Όχι ένα κομμάτι της, αλλά συνολικά.
-Ευτυχώς, το ξεπέρασες. -Ναι, όντως.
Ευτυχώς, το ξεπέρασα.
Και πόσα χρόνια πέρασαν από τότε;
Ήταν το 1987... Οπότε, 20 χρόνια.
-Παραπάνω. -Αλήθεια;
Τριάντα χρόνια.
Πέρασαν τόσα;
Ναι. Έζησες άλλα 30 χρόνια.
Καλό αυτό. Ναι.
Ίσως τα καλύτερα της ζωής μου.
ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ,
Ο ΝΤΙΚ ΤΖΟΝΣΟΝ ΕΦΑΓΕ ΤΡΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΕΪΚ ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ
Πώς βρέθηκε εδώ αυτό;
Βλέπω ένα έντομο.
Είναι μια μυγούλα.
Σκοτώστε την.
Είναι ο πρώτος φόνος τους.
Δεν έχει ψοφήσει ακόμα.
Μάχεται για τη ζωή της.
Έξυπνη μύγα.
-Ποια είναι αυτή; -Η γιαγιά μου.
Η γιαγιά Γουόλντερ.
Η γιαγιά σου έχει πεθάνει;
Έχει πεθάνει. Πέθανε πριν από πολύ καιρό.
-Όταν ήμουν... -Όταν ήσουν μωρό;
Όχι, πέθανε όταν ήμουν έφηβος.
Όταν ήμουν έφηβος,
έμενε μαζί μας.
-Θέλω αυτό. -Ναι.
Ποιοι είναι οι άλλοι;
Εδώ είναι η γιαγιά σας που πέθανε.
Ξέρετε πώς την έλεγαν;
Μαμά.
Έτσι τη φώναζα εγώ.
Θυμάστε πώς ήταν το όνομά της;
Κέιτι Τζο.
Κέιτι Τζο, σωστά.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΕΦΡΟΔΟΧΟΣ ΘΑΝΟΥΣΑ: ΚΑΘΡΙΝ ΤΖΟΪ ΤΖΟΝΣΟΝ
ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗΣ
Πάντα ντρεπόμουν για τα δάχτυλά μου.
Όλη μου τη ζωή ένιωθα άβολα με τα χάλια τους.
Δεν περπατούσα ξυπόλητος.
Η μάνα μου έβαλε τα κλάματα.
Όταν με γέννησε και είδε αυτά τα δάχτυλα,
έκλαιγε ασταμάτητα.
Πού το ξέρεις;
Ήμουν παρών.
Σωστά.
Ξέρουμε πώς γλίστρησε η μαμά και έπεσε στη σκάλα;
Φαντάζομαι ότι δεν υπολόγισε σωστά.
Νόμιζε πως είχε φτάσει ως κάτω ενώ δεν είχε.
-Ναι. -Έκανε ένα βήμα στο κενό.
Και τι είχε σπάσει;
Τον γοφό της.
Από τότε μας πήρε η κάτω βόλτα.
Εσύ πάντως προσέχεις.
Ναι, προσέχω στη σκάλα.
-Κρατιέμαι από την κουπαστή. -Ναι.
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Μπορείς ν' ακουμπήσεις το χέρι σου στον τοίχο;
Αυτό που είναι πιο κοντά στον τοίχο, κάπως...
Έτσι, ωραία.
Εντάξει. Έτοιμος;
Και... πάμε!
Χαμογέλα, μπαμπά! Χαμογέλα!
Ναι! Τέλεια, το πετύχαμε.
-Θα κάνουμε πλέιμπακ; -Υπέροχο!
Πολύ ωραίο το πηδηματάκι σου, Μπρους.
Οι γονείς μου ήταν Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας.
Έτσι μεγάλωσαν.
Σαν όλες τις θρησκείες, δίνει απαντήσεις για τον θάνατο.
Υπόσχεται Παράδεισο για τους ενάρετους,
αλλά μας λέει ότι κανείς δεν βρίσκεται εκεί ακόμα.
Οι νεκροί περιμένουν στους τάφους,
αναίσθητοι, σαν να κοιμούνται.
Μόνο όταν έρθει ο Χριστός για τη Δευτέρα Παρουσία
θα αναστηθούν οι πιστοί
και θα αναληφθούν για πάντα στους ουρανούς.
Και πέσε σέκος.
Ο Αντβεντισμός είναι μια θρησκεία με αυστηρές αρχές.
Απαγορεύεται το αλκοόλ, ο χορός, το σινεμά.
Προσπαθούσα σκληρά να μην τις παραβώ.
Αλλά όταν ήμουν 11,
ο πατέρας μου μας πήγε να δούμε το Φρανκενστάιν Τζούνιορ.
Σκανδαλίστηκα.
Και το λάτρεψα.
Το ίδιο κι ο μπαμπάς.
Ήξερε να απολαμβάνει την κάθε στιγμή.
"Έχω τον Παράδεισό μου", έλεγε,
"εδώ στη Γη, μαζί με όλους εσάς".
-Εντάξει; -Ναι.
Με σκοτώνει. Επανειλημμένα.
Κι εγώ ξαναζωντανεύω.
Όπως στη Μέρα της Μαρμότας.
Ο μπαμπάς που ανασταίνεται.
-Καλή φάση. -Έτσι ακριβώς.
Δύσκολο πράγμα να πεθαίνεις.
Σίγουρα. Όταν μου το είπε, στενοχωρέθηκα.
Χάρηκα όταν μου είπε ότι ανασταίνεσαι, όμως.
Κωμωδία γυρίζουμε.
-Κωμωδία. -Ας το ελπίσουμε.
Πώς πέθανε ο πατέρας σου;
Πνίγηκε.
Πνίγηκε;
Και πώς συνέβη;
Ναυτικό δυστύχημα.
Δεν ήξερε κολύμπι, οπότε αυτό ήταν.
Ήμουν κάπου οκτώ χρονών.
Τραγικό να τον χάσεις σε τέτοια ηλικία.
Ναι. Αλλά η μαμά μου ήταν δυνατή.
Μας μεγάλωσε μόνη και, ξέρεις...
Η ανάγκη δυναμώνει τον άνθρωπο.
Ναι. Η μητέρα της πέθανε...
Πότε ήταν;
Πριν από εφτά χρόνια πέθανε η μαμά.
-Ναι. -Ναι.
-Ήταν θλιβερή απώλεια. -Ναι.
Αλλά έπασχε από Αλτσχάιμερ, οπότε ο αποχαιρετισμός ήταν μακρύς.
Το περιμένατε, δηλαδή.
Τη "χάσαμε" αρκετά χρόνια πριν αποβιώσει.
-Μάλιστα. -Ναι.
Οι γονείς ζουν μέσα μας.
Ναι.
Τι πήρες απ' τον μπαμπά σου;
Δεν ξέρω. Ίσως...
Μερικοί λένε ότι είμαι σοβαρός συνέχεια, αλλά...
Δεν ξέρω.
Είμαι φιλήσυχος άνθρωπος.
Ναι.
Αδειάστε τα ράφια και τα ξηλώνω.
Θα 'χω ξεμπερδέψει σε 5-10 λεπτά.
Θα τα ακουμπήσω στο πάτωμα.
-Ωραία. -Μια χαρά.
Ψεκάστε, σκουπίστε.
Μ' αρέσει ο τρόπος σου.
Στενοχωριόμαστε που φεύγουμε απ' αυτό
το πανέμορφο γραφείο,
αλλά πρέπει.
Δεν πειράζει. Ό,τι αφήσετε
το παίρνω σπίτι. Με φωνάζουν "παλιατζή".
Να 'στε καλά.
Ευχαριστούμε, Μάικ.
Θα έρθω αύριο το πρωί για τα ράφια.
-Ευχαριστούμε. -Αντίο.
Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ
Έτσι όπως κουράζεσαι, θα πάθεις κάνα έμφραγμα.
Μην το σηκώνεις αυτό. Άσ' το σε μένα.
Όχι, είμαι πιο δυνατός.
Παιχνιδάκι.
-Ήμουν τυχερός που βρήκα αυτό το γραφείο. -Όντως.
Πολύ ωραίος εργασιακός χώρος.
Σας ομιλεί ο τηλεφωνητής του δόκτορα Τζόνσον.
Ο δόκτωρ Τζόνσον έχει βγει στη σύνταξη και το ιατρείο του έχει κλείσει.
Αν χρειάζεστε τις υπηρεσίες άλλου ψυχιάτρου,
ο δόκτωρ Τζόνσον προτείνει να επισκεφθείτε τον ιστότοπο του ασφαλιστικού ταμείου σας
ή να καλέσετε τη γραμμή εξυπηρέτησης πελατών τους.
Για επείγουσα κρίση ψυχικής υγείας,
μη διστάσετε να ζητήσετε από κάποιον να σας μεταφέρει άμεσα για νοσηλεία.
Ο δόκτωρ Τζόνσον σάς εύχεται ό,τι καλύτερο
και σας ευχαριστεί που τον εμπιστευθήκατε ως ασθενής του.
3415 ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΤΖΟΝΣΟΝ
Ειδοποιώ για την όπισθεν.
Αφού μπήκες, μπορείς και να βγεις.
Αυτό είναι το σκεπτικό.
Ευχαριστώ.
Ο μπαμπάς έμενε μόνος,
δούλευε και πήγαινε τακτικά εκκλησία απ' όταν πέθανε η μαμά μου.
Εγώ κι ο αδερφός μου ζούσαμε πάρα πολύ μακριά,
και παρ' όλα όσα περάσαμε με το Αλτσχάιμερ της μαμάς,
δεν παρατηρήσαμε τίποτα, ώσπου πλέον ήταν αργά.
Μας τηλεφώνησαν οι φίλοι του,
μετά η γραμματέας του.
Έκλεινε διπλά ραντεβού στους ασθενείς,
έκανε λάθη στις συνταγογραφήσεις.
Είχε περάσει τρέχοντας με τ' αμάξι μέσα από ένα εργοτάξιο
και συνέχισε άλλα οκτώ χιλιόμετρα ως το σπίτι με όλα τα λάστιχα σκασμένα.
Κάθε τηλεφώνημα ήταν ένα καμπανάκι.
Και παρότι θα έπρεπε να πιάσουμε το νόημα,
δεν αντέχαμε να ξανακούσουμε τα ίδια.
Δεν είπες ότι θα μου 'παιρνες το αμάξι.
Σου είχα πει ότι θα το πουλούσαμε
γιατί πάμε στη Νέα Υόρκη.
Ναι, αυτό το 'πες.
Ωραία, λοιπόν.
Όμως, ποιος θα το πουλήσει, πότε και πού;
Θα το βάλουμε σε αγγελία αυτήν τη βδομάδα.
Τώρα είναι στο συνεργείο για φινίρισμα.
Σου λέω όσα ξέρω.
Πάντως εσύ δεν θα το ξαναπάρεις.
Δεν θα το ξαναοδηγήσω.
Όχι αυτό τ' αμάξι.
Ίσως κάποιο άλλο.
Είναι αβάσταχτα τα νέα;
Όχι αβάσταχτα, αλλά δυσάρεστα.
Ναι.
Δεν τα έχω χάσει τόσο
που να μην μπορώ να οδηγώ πια.
Δεν είναι αυτό το θέμα,
αλλά το ότι μετακομίζουμε.
-Χωρίς τ' αμάξι μου, όμως. -Όχι.
-Κατάλαβα. -Σωστά.
Μέχρι να έρθει η ώρα, όμως...
Δυο μέρες έμειναν.
Εντάξει.
Λυπάμαι.
Το ξέρω ότι πονάς.
Δεν είσαι ανεξάρτητος.
-Ναι. -Ναι.
Όλα θα πάνε καλά.
Τώρα καταλαβαίνω πώς ένιωθε η μαμά
όταν μπήκε στο γηροκομείο.
Έτσι λες να ένιωθε;
-Όχι τόσο χάλια. -Όχι.
Δεν είναι τόσο χάλια.
Όχι, τόσο. Τότε ήταν χειρότερα.
Έχεις περισσότερη διαύγεια.
Ναι, αλλά δεν βλέπω να εκτιμάτε
τη διαύγειά μου.
Την εκτιμάμε. Πάψε.
Γιατί να δώσουμε δύο χιλιάρικα
για να κάθεται τ' αμάξι σ' ένα γκαράζ στη Νέα Υόρκη; Αυτό είναι όλο.
-Αυτό είναι όλο. -Γι' αυτό το κάνουμε.
-Κατάλαβες; -Κατάλαβα.
Αυτό που απεχθάνομαι περισσότερο σχετικά με την απώλεια μνήμης
είναι ότι στενοχωριέται ο κόσμος
όταν ξεχνάω πράγματα που τους αφορούν.
Ειδικά τα πιο πρόσφατα.
-Ναι. -Είδα το σπίτι σας.
Ενώ θυμάσαι τα πάντα για το παλιό σου αμάξι.
Αλλά οι πρόσφατες αναμνήσεις δεν λένε να μείνουν.
-Δεν πειράζει. -Κι όμως, πειράζει.
Πληγώνονται οι φίλοι σου.
-Μπαμπά; -Ναι.
Ξέρεις τι φτιάχνουμε εδώ;
Κέικ με κρέμα σοκολάτας.
Και γιατί το φτιάχνουμε;
Για να με σκοτώσετε.
Διπλή βαλβίδα δεν σου έβαλαν στην καρδιά;
Όχι διπλή βαλβίδα. Διπλή αρτηρία.
-Μπαϊπάς; -Μπαϊπάς.
Διπλό μπαϊπάς, ναι.
-Στεφανιαίας αρτηρίας. -Έτσι ακριβώς.
Μετάνιωσες για εκείνο το κέικ;
Νιώθω τύψεις όλα αυτά τα χρόνια.
Καιρός να σταματήσεις.
-Εντάξει; -Ναι.
Λοιπόν, κάνω έτσι και μετά έτσι...
Κοίτα δω ομορφιά.
Σου δίνω άφεση αμαρτιών για ό,τι κι αν πάθω μετά το σημερινό.
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΗΣ ΤΖΟΑΝ ΡΑΪΝΕΡ ΤΑΚΕΡ
Τουλάχιστον το τρως μπουκιά-μπουκιά.
Το βιβλίο της μαμάς για τη μνήμη.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Είχε πώρωση με τη μνήμη.
Αυτό διάβαζε όταν τη φλέρταρα.
Μοιάζει κάπως παράδοξο, έτσι;
Ναι.
Είχε ανάγκη να δουλέψει τη μνήμη της;
Δεν ξέρω.
Ίσως διαισθανόταν ότι κάποια μέρα...
θα έπασχε κι αυτή.
-Ναι. -Από Αλτσχάιμερ.
Ήταν τόσο καλή μαθήτρια,
που ο καθηγητής την πήρε ως βοηθό.
-Αλήθεια; -Ναι.
Όταν τη φλέρταρα, με τέτοια ασχολιόταν.
Είχε καλή μνήμη τότε.
Δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό.
Θυμάμαι που ονομάτιζε διάφορα.
Για παράδειγμα "Ένας αλιγάτορας που τρώει παγωτό χωνάκι
πάνω σε μία σκάλα".
-Έτσι το έκανε. -Με οπτικά...
Με ασυνήθιστα οπτικά ερεθίσματα
για να της μένουν στον νου.
Ναι.
Θυμάσαι που σ' το μάθαινε;
Ναι, μου άρεσε πολύ.
Πάμε, λοιπόν.
Ένα, δύο...
Όλα καλά;
Βλέπω αυτό το ρολόι να γυρνάει όλη την ώρα.
Το ρολόι γυρνάει όλη την ώρα;
Σε λένε Τζόνσον.
Στο επίθετο. Πώς είναι το μικρό μου;
Θα σου το κάνω εύκολο.
Είμαι κόρη σου.
Αφού ξέρεις...
Είμαι η Κίρστεν. Έτσι με λένε.
Αυτό το ξέρω. Υπάρχει κάποιος Ρίτσαρντ Τζόνσον;
Ναι.
Συγγενής;
Απολύτως.
Καλά το είπες.
Πάμε κάτω;
Έχε ανοιχτά τα μάτια.
Γυρίζω ντοκιμαντέρ σχεδόν 30 χρόνια,
κι όμως αυτά είναι τα μόνα πλάνα της μαμάς.
Δεν έχω ούτε ένα καρέ που να δείχνει τι ζεστή και υπέροχη γυναίκα ήταν.
Τότε που η μαμά ήταν...
Που μετά βίας σηκωνόταν
και θα τη μεταφέραμε από το σπίτι, το θυμάσαι;
Είχε έρθει εδώ, κάθισε στην καρέκλα
και είπε "Αυτό είναι το σπίτι μας".
Της είπα "Εντάξει, δεν θα σε πάμε πουθενά".
Και μου απάντησε...
Μετά από ένα λεπτό, άρχισε να τραγουδά το "Que Sera Sera".
-Πολύ καλό. -Ναι.
Ήταν σκληρή.
Όντως, ήταν.
Αυτό είναι σκληρό.
Και τώρα το ξαναπερνάμε απ' την αρχή.
Ναι.
Είναι τρομακτικό.
Ναι.
Λυπάμαι.
Ναι.
Κι εγώ.
Τη θυμάμαι που είπε "Αυτό είναι το σπίτι μας".
-Ναι. -Ναι.
Είναι το σπίτι μας.
-Δεν ήθελε να φύγει. -Όχι.
Αλλά όταν έφτασε εκεί, νομίζω...
Όχι, έλεγε "Πάρτε με από δω".
-"Πάρτε με από δω". -Το μισούσε εκείνο το μέρος.
Η καημενούλα...
Θα βάλεις κι αυτό το πλάνο στην ταινία;
-Δεν ξέρω. -Δεν μου φαίνεται καλό.
Αυτό που θα κάνουμε είναι το πόδι σου
να φαίνεται πως έχει δάχτυλα.
Άχυρα;
Δάχτυλα.
Θα φαίνεται να έχει δάχτυλα.
Πώς θα γίνει;
Θα κάνουμε ένα κοντινό στα πόδια σου
και μετά θα βάλουμε έναν άλλον...
Θα στρώσουμε ένα χρυσαφί πανί μπροστά στα πόδια σου
κι εκεί θα προβάλουμε τα δάχτυλα του άλλου.
Ναι. Επειδή θυμάμαι ότι μου είχες πει κάποτε
πως αν γινόταν να σου εκπληρώσουν μια ευχή...
Είπα τέτοιο πράγμα;
Κι εγώ είχα ξαφνιαστεί.
Αντί να ευχηθείς παγκόσμια ειρήνη.
Θα ευχόμουν να μην είχε πεθάνει η μητέρα σου.
Αυτό θα ευχόσουν;
Το καταλαβαίνω αυτό.
Κι εγώ το ίδιο θα ευχόμουν.
Κοίτα δω.
Τι ακαταστασία!
Κι η μαμά πάνω στην ντουλάπα.
-Αλήθεια; -Ναι, βλέπεις;
Ποιος την έβαλε εκεί;
Δεν ξέρω.
Μάλλον ο Κερκ.
Μήπως ν' αλλάζαμε γνώμη;
Να μέναμε εδώ; Τι λες;
Κι εγώ το ίδιο νιώθω.
-Είναι πολύ ωραίο σπίτι. -Δεν είναι;
Παλαβομάρα που φεύγουμε.
Το πρόβλημα είναι
πως αν δεν φύγω, δεν θα είμαι κοντά σας.
-Ναι. -Ναι.
-Σωστά. -Σωστά.
Με χαρά ανταλλάσσω αυτό το σπίτι για μια μέρα μαζί σας.
Χωρίς καμιά αμφιβολία.
-Ούτε που το σκέφτομαι. -Ναι.
Κι εγώ το ίδιο νιώθω.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Μπαμπά, μάντεψε τι έρχεται.
Τέλεια!
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
-Καλή φάση, έτσι; -Ναι.
Καρλ, ευχαριστώ. Είσαι σούπερ.
Ευχαριστώ, Καρλ.
Ταιριάζει εκεί.
Πάει πολύ ωραία.
Ναι, φαίνεται χαρούμενη.
Με τόσα πράγματα που έφερες εδώ,
θα δυσκολευτείς να με ξεφορτωθείς.
Όσο κι αν προσπαθώ να σε σκοτώνω,
δεν προσπαθώ να σε ξεφορτωθώ.
Ας το πιστέψω.
Είμαι ευκολόπιστος.
-Είσαι ευκολόπιστος. -Πολύ.
Καλό το θεατράκι σου.
Ο ΝΤΙΚ ΤΖΟΝΣΟΝ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΤΗΣ ΚΙΡΣΤΕΝ, ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΕ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΜΕ 1 ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ
ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 6D ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ
Μια χαρά φαίνεστε.
Να σου πω κάτι; Φαίνεται...
Πολύ ωραίο αυτό.
ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 6Ε
ΝΤΙΚ ΚΑΙ ΚΙΡΣΤΕΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ
Είπαν πως ήθελαν να πάμε σπίτι τους...
Ναι, σωστά.
Στην υγειά του Φόρεστ Βου.
Γεια μας.
Πέθανε κάποιος;
Όχι, γεννήθηκε.
Κάποια.
Ναι, κάποια. Στην υγειά της.
Σχολείο σήμερα;
Βεβαίως. Όλοι θα φύγουμε.
Ελάτε, παιδιά. Πάμε. Μπαμπά, έρχεσαι;
Μας λείπει ένας.
Το ξέρω. Έρχεται.
-Το πορτοφόλι μου; -Δεν το χρειάζεσαι.
Ένα.
Δύο.
-Πού είναι το πορτοφόλι μου; -Στο σπίτι.
-Να το πάρω; -Όχι, έχω λεφτά.
Αν και δεν θα χρειαστούμε.
Εντάξει.
Μπράβο σου.
Ήρθε το αυτοκίνητο.
Προσέχετε πώς βγαίνετε.
Μπορείτε να έχετε τον νου σας στα ποδήλατα;
Εντάξει.
Πάω πίσω για να φέρω τον πατέρα μου. Έρχομαι αμέσως.
Πρόσεχε τα ποδήλατα.
Κλασικά.
Είμαι ο Ποπάι, το ναυτάκι
Ζω σ' έναν σκουπιδοτενεκέ
Πάω για κολύμπι με κοκαλιάρες φίλες
Είμαι ο Ποπάι, το ναυτάκι
Βγες έξω, Φίλιξ.
Καλά να περάσετε.
Όλα εντάξει.
Ειλικρινά, δεν μετανιώνω για κάτι.
Μάλιστα.
Όλα είναι δούναι και λαβείν.
Μήπως ονειρευόσουν ποτέ
πώς θα περνούσες αυτήν την περίοδο της ζωής σου;
Μπα, δεν νομίζω.
-Δεν τη σκεφτόσουν. -Όχι.
Ούτε το μέλλον.
Προτιμώ να απολαμβάνω στη ζωή το παρόν.
Λέω ν' ανοίξω τα παράθυρα.
Θα ψάξω τι είναι αυτό
που κάνει θόρυβο πίσω.
Εντάξει, μια χαρά.
Ωραία.
Μια χαρά πήγε η βόλτα μας στη λεωφόρο.
Θα τεστάρουμε τη μνήμη σου.
Θα σου πω πέντε λέξεις για να τις θυμάσαι. Έτοιμος;
Πρόσωπο, βελούδο, εκκλησία, μαργαρίτα και κόκκινο.
Μπορείς να τις επαναλάβεις;
Πρόσωπο.
Βελούδο.
Κόκκινο.
Τις άλλες...
Θα τις πω άλλη μια φορά.
Έτοιμος;
Πρόσωπο, βελούδο, εκκλησία, μαργαρίτα και κόκκινο.
Πρόσωπο, βελούδο, μαργαρίτα και κόκκινο.
Εντάξει.
Αν σου έλεγα ότι η μπανάνα και το πορτοκάλι
μοιάζουν επειδή είναι και τα δύο φρούτα,
με ποιον τρόπο μοιάζουν το τρένο και το ποδήλατο;
Είναι μέσα μεταφοράς.
Έξοχα.
Θυμάσαι τις λέξεις που σου είπα πριν;
Η μία ήταν χρώμα.
Θυμάσαι κάποια απ' αυτές;
Μία ήταν μέρος του σώματος.
-Πρόσωπο. -Ωραία.
Λοιπόν, το σκορ του ήταν 22 το 2017,
και σήμερα 19.
Πωπώ, καταρρέω.
Θεωρείς ότι η μνήμη σου είναι ίδια;
-Όχι, καλύτερη. -Καλύτερη από παλιά;
Δεν ξέρω, μάλλον ίδια.
Πάντως, δεν χειροτέρεψε.
Θα ζητήσουμε από την κόρη σου
να μας δώσει κάποια στοιχεία.
Εντάξει.
Θεωρείς ότι η μνήμη του αλλάζει;
Ναι, ξέρετε, εγώ...
Προσπαθούσα να βρω κάτι να πω,
αλλά σκεφτόμουν τι θα ακολουθούσε.
Η απώλεια μνήμης θα γινόταν πιο συχνή.
Θα ρωτούσε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά.
Το βλέμμα του θα γινόταν απλανές.
Και η προσωπικότητά του θα αργόσβηνε.
Δεν θα ακολουθούσε τον ειρμό μου,
άρα δεν θα μπορούσα να του ζητήσω συμβουλές.
Απλώς θα συνυπήρχαμε όσο ο καιρός περνά.
Μοτέρ ήχου.
Πες μου πότε αρχίζω το περπάτημα.
Λήψη 4η, κλακέτα Β.
Είσαι εντάξει;
Άρχισε να περπατάς, μπαμπά.
Περπάτα προς εμένα.
Πολύ ωραίος ρυθμός, υπέροχα.
Συνέχισε έτσι.
Πρόσεχε λίγο εδώ μη σκοντάψεις.
Με προσοχή.
-Τα πας περίφημα. -Δυόμισι μέτρα.
Πρόσεχε λίγο το βήμα σου, και Τζέικ...
Κάτω.
Τρία, δύο, ένα, πέσε.
Όχι! Εγώ είμ' αυτός!
Πονάω πολύ.
Έπεσε ο καημενούλης αντί για μένα.
Παρεμπιπτόντως, αυτά είναι...
Σε ταλαιπωρούν.
Και φοβάμαι.
Ήταν καλός ο ήχος;
Ναι, άκουσα τι είπες.
Η Κίρστεν φορά μικρόφωνο. Παρότι ήμουν μακριά,
-άκουγα το μικρόφωνο. -Ναι.
Αλλά κάθε φορά φοβάμαι,
γιατί βλέπω το κόκκινο μπουφάν να πέφτει
-και νομίζω πως είσαι εσύ. -Είμαι.
Μόνο μια φορά ήσουν εσύ.
Αλλά ήταν αρκετή για να με ταράξει.
Ευχαριστώ.
ΛΟΜΑ ΛΙΝΤΑ
ΣΤΗ ΛΟΜΑ ΛΙΝΤΑ ΤΗΣ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΔΙΑΜΕΝΕΙ
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΒΕΝΤΙΣΤΩΝ.
ΕΚΕΙ ΖΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΠΕΛΑ ΤΟΥ ΝΤΙΚ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ.
-Χτυπάω απλώς το κουδούνι; -Ναι.
Είναι κανείς μέσα;
Ναι, δοκίμασε.
Εντάξει, πάω.
Τι κάνετε;
Λολίτα, εσύ είσαι;
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Δεν άλλαξες καθόλου.
Ούτε κι εσύ άλλαξες.
Θα σ' αναγνώριζα παντού.
Ας συμφωνήσουμε να μην αλλάξουμε ούτε στο μέλλον.
Εντάξει.
-Να μείνουμε όπως είμαστε. -Τέλεια.
Περάστε μέσα.
Ευχαριστούμε.
Δεν έχουν πολλοί το παρελθόν μας.
-Όχι. -Ξανασυναντιόμαστε
-σαν να ήταν χθες. -Ακριβώς.
Δεν παίζεσαι.
Το αποδίδω στη συνεχή του επαφή με τη φορμαλδεΰδη.
-Ναι. Παθολόγος δεν ήταν; -Πανίσχυρο δηλητήριο.
-Από κάθε άποψη. -Ναι.
Μου έλεγε πως όταν έμπαινε στο νεκροτομείο
κι έβλεπε όλους αυτούς τους πάγκους με τα πτώματα,
κατενθουσιαζόταν.
Έλεγε "Το καθένα κρύβει από ένα μυστήριο.
Κι εγώ είμαι ο μόνος
που μπορώ να το λύσω".
Σκεφτόμουν "Αφού σε κάνει να χαίρεσαι, καλώς.
Αλλά μην μπλέκεις εμένα".
Άλλαξε την οπτική σου προς τον θάνατο, Λολίτα,
η σχέση σου με παθολόγο;
Τον βλέπεις αλλιώς;
Τι να πω... Δεν ξέρω, φαντάζομαι πως άλλαξε λιγάκι.
Είναι κάτι αναπόφευκτο.
-Ένα κομμάτι της ύπαρξής μας. -Ναι.
Συνεχίζεις να πιστεύεις; Πας στην εκκλησία;
-Πώς τα βλέπεις όλα αυτά; -Σίγουρα πιστεύω ακόμα.
Δεν ανησυχώ καθόλου.
Στη Βίβλο λέει ότι θ' αναστηθούμε,
κι εμένα μου αρκεί αυτό.
Δεν σ' απασχολούν οι λεπτομέρειες;
Σου πάνε τα ρούχα,
αλλά χωρίς αυτά είσαι πιο όμορφη.
Δεν φαντάζεσαι πόσο έχω ζαρώσει.
Φυσικά και φαντάζομαι.
Οι ρυτίδες διπλασιάζουν την επιφάνεια.
Σωστά.
Βελτιώνουν το θέαμα.
Δεν έχεις πολλές.
-Πρέπει να βγάλω. -Όντως.
-Να βγάλω. -Ναι.
ΛΙΣΑΒΟΝΑ
Πολύ ωραία, παιδιά.
Ξύπνα, ώρα να σηκωθείς.
Βαρύς είναι.
Θεέ μου, παππού.
Γεια!
Σήκω, μη σου βγάλω το μαγιό.
ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Δεν μου αξίζει τόση προσοχή.
Το ξέρω. Είναι παράξενο, όντως,
αλλά πληρωνόμαστε γι' αυτό, οπότε...
-Αλήθεια; -Ναι.
Παίρνω κι εγώ λεφτά;
Όχι.
Γιατί έγινες ντοκιμαντερίστρια;
Γιατί δεν γυρνάς ταινίες που έχουν χρήμα;
Η ζωή είναι συχνά πολύ πιο συναρπαστική
από κάθε μυθοπλασία.
Πληρώνεσαι, λοιπόν, για να γυρίζεις περιπέτειες.
Ακριβώς.
Θυμάσαι που η μαμά σου έμενε μαζί μας;
Όταν είχε πάθει άνοια κι έμενε σ' εμάς;
-Στο Μπόζαρτς; -Εσύ πού έμενες;
Μαζί σας.
Ναι, σωστά.
-Ναι. -Ήσουν μικρή ακόμα.
-Ακριβώς. -Το θυμάμαι.
Και τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Ναι, η ιστορία μας... Η ιστορία κάνει κύκλους.
Τι θυμάσαι από την εποχή με τη γιαγιά σου;
Αυτό που θυμάμαι είναι
ότι ζητούσαμε όλο να μας φτιάξει...
ή κέικ με ινδοκάρυδο, ή με σοκολάτα.
-Κι εκείνη... -Με ινδοκάρυδο.
Ζητούσαμε κέικ με ινδοκάρυδο
κι εκείνη έφτιαχνε με μπανάνα.
Κι εμείς απογοητευόμασταν.
Παγωτό σοκολάτα.
Νόστιμο.
Πολύ νόστιμο.
Η ζωή είναι ωραία.
Όπα, πέρασες την πόρτα.
-Πέρασα την πόρτα; -Ναι.
-Εδώ μένουμε; -Ναι.
-Με τον λύκο; -Ναι.
Καλά λες. Αυτό είναι το σπίτι μας.
Για να δω, θυμάσαι το δωμάτιό σου;
-Το θυμάμαι. -Πού κοιμάσαι;
-Σ' αυτό το δωμάτιο. -Μπράβο.
-Μπορώ να καθίσω; -Κουράστηκες;
Το θες αυτό ή...
Όχι, άσ' το εκεί. Ευχαριστώ.
Θα καθίσω.
Τι ωραία αίσθηση! Επιτέλους.
Κουράστηκες;
Αν κουράστηκα; Τα πόδια μου είναι σαν τσιμέντο.
Δεν βλέπω η μνήμη μου να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα.
Μάλλον είναι πιο εμφανές στους άλλους γύρω μου απ' ό,τι σ' εμένα.
Αρχίζεις ν' ανησυχείς, όμως, μήπως γίνεσαι βάρος.
Ναι.
Πώς το εννοείς αυτό;
Όπως ακριβώς το λέει η λέξη.
Ξέρεις, αν εγώ...
Τώρα μένω μαζί σου, και...
Μπορεί να γίνουν χειρότερα τα πράγματα για σένα.
Μπορεί να χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα.
Αλλά μ' αρέσει που μένουμε μαζί, γι' αυτό και δεν το πολυσκέφτομαι.
Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται
ότι από ένα σημείο και μετά δεν θα ήθελαν να ζουν.
Όχι, αγαπώ πολύ τη ζωή για κάτι τέτοιο.
Άρα δεν θα είχες πρόβλημα να ζήσεις μέχρι τη φάση
που είχε φτάσει κι η μαμά, που δεν επικοινωνούσε;
Έτσι πιστεύω.
Αλλά σου δίνω άδεια να μου κάνεις ευθανασία.
Σε τι φάση πρέπει να είσαι για κάτι τέτοιο;
Απλώς, πες το μου πριν το κάνεις.
Φίλε, να κεράσω καφέ;
Όχι, θα προτιμούσα μια μπίρα.
Αιμορραγώ!
Θα πεθάνω από αιμορραγία.
Πεθαίνω!
(ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΛΕΠΤΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ)
Θα σου κολλήσω στον λαιμό αυτό εδώ.
Από δω θα βγει το αίμα.
Θα το βάλω έτσι εδώ,
και το υπόλοιπο
-θα μπει στα ρούχα σου. -Εδώ κάτω.
Πατάω αυτό το έμβολο και πετάγεται το αίμα.
Πού θα βρείτε το αίμα;
-Να το. -Από τα είδη μακιγιάζ.
Δεν είναι δικό σου.
Δεν θα ματώσω εγώ;
-Δεν γίνονται αυτά στο σινεμά. -Όχι, ποτέ.
Νόμιζα πως μου δείχνατε πώς θα ματώσω.
Όχι, θα είναι ψεύτικο το αίμα.
-Τελείως ψεύτικο. -Ανακουφίστηκα τώρα.
Νόμιζα πως μιλούσατε...
-Για μετάγγιση; -Για το αίμα μου.
-Δεν το θέλουμε. -Ωραία.
Αγαπώ το αίμα μου, το συνήθισα.
-Δεν πρόκειται να το χάσεις. -Ωραία.
Δεν θα χυθεί ούτε σταγόνα.
Έξοχα. Πολύ καλά.
Είσαι άνετος μ' αυτό;
-Είμαι άνετος. -Ευχαριστώ. Ωραία.
Σου προτείνω απλώς
να λες από μέσα σου "ψεύτικο αίμα".
Αυτό να λες συνέχεια.
-Ναι. -Αυτό είναι το κόλπο.
Αν με ξαναχρειαστείς, σκέψου αυτό
-κι όλα θα πάνε καλά. -Έγινε.
Ο μπαμπάς μού είπε πως όταν ερωτεύτηκε τη μαμά,
απορούσε πώς τον καταδεχόταν μια τόσο απίθανη γυναίκα.
Ένιωθε μεγάλη ντροπή για το σχήμα των ποδιών του.
Δεν τα έδειχνε σε κανέναν.
Ώσπου έμαθε για τον δικό της πόνο.
Την ημέρα που πήρε το πτυχίο της, ένας μεθυσμένος οδηγός έπεσε πάνω στ' αμάξι της
και σκότωσε τη μητέρα της
που καθόταν δίπλα, στη θέση του συνοδηγού.
Η μαμά μου ήταν οπτικός τύπος.
Φωτογράφιζε άνθη και τοπία.
Αγαπούσαμε κι οι δύο το πορτοκαλί χρώμα.
Αλλά όταν σκέφτομαι τη στιγμή που έστρεψε το βλέμμα
και είδε την αγαπημένη της μητέρα να κείται νεκρή δίπλα της,
νομίζω πως μπορώ να αντιληφθώ πλέον
γιατί απέφευγε πάντα να κοιτά πράγματα που ήταν απεχθή.
Θα ήταν εύκολο αν η αγάπη συνοδευόταν μόνο από ομορφιά.
Όμως, απαιτεί να αντιμετωπίσουμε τον φόβο να χάσει ο ένας τον άλλον.
Όταν τα πράγματα στραβώνουν, δενόμαστε πιο πολύ.
Κι όποτε βρούμε ευκαιρία, απολαμβάνουμε ανέμελα τις σύντομες στιγμές χαράς.
"ΜΗ ΧΟΡΕΥΕΤΕ!"
Ήταν χειρότερο κι από έμφραγμα.
-Αλήθεια; Τρόμαξες; -Ναι.
Πολύ χειρότερο. Πολύ πιο δυσάρεστο κι επίπονο.
Αλήθεια; Τι ήταν το επίπονο;
-Βράχηκα και κρύωσα. Δεν έχει πλάκα. -Ναι.
Ας σταματήσουμε.
Χαίρομαι που οι εξετάσεις αίματος βγήκαν καλές.
-Σίγουρα. -Αλλιώς θ' ανησυχούσα.
Λοιπόν...
Γύρω στα δέκα διαφορετικά άτομα.
Δέκα άτομα;
Τα τελευταία 30 χρόνια
-που ζω εδώ στη Νέα Υόρκη. -Ναι.
Φρόντισες...
Έχω εμπειρία με διάφορους καρκινοπαθείς.
Με παράνοια, εγκεφαλικά.
-Δώσ' το σ' εμένα. -Ευχαριστώ.
Εγώ ευχαριστώ. Συγγνώμη που διακόπτω.
Δεν διακόπτεις, μπαμπά.
Συζητούσαμε...
Μου έλεγε η Μάρτα πόσο καλά γνωρίζει
τι τραβούν οι ετοιμοθάνατοι.
-Ναι. -Ναι.
Έχει φροντίσει δέκα διαφορετικά άτομα.
-Πωπώ! -Ναι.
Και μ' εμένα, έντεκα.
Γνώριζα και τις οικογένειες και...
Ναι.
Ο καθένας διαφέρει.
Από μια άποψη, είναι σαν να είσαι ψυχίατρος.
Πολύ σωστά. Είναι επάγγελμα που άπτεται του κλάδου ψυχικής υγείας.
Η φροντίδα των ηλικιωμένων.
Ναι.
Έχετε αντιμετωπίσει και οι δύο παράνοια, σχιζοφρένεια,
ψυχωτική συμπεριφορά, άτομα που χάνουν το μυαλό τους.
Από τη δική μου εμπειρία μπορώ να πω ότι αν αποδεχτείς την κατάσταση,
η ζωή γίνεται πιο εύκολη.
Πιο εύκολη. Πολεμάς κάτι που δεν...
Είναι μάταιο να το αντιμάχεσαι.
Πολλά πράγματα κανείς δεν μπορεί να τα ελέγξει.
Πιο συγκεκριμένα, δεν ελέγχονται οι ασθένειες,
-οι καταστάσεις... -Με τίποτα.
-Δεν ελέγχεται ο θάνατος. -Ούτε οι άνθρωποι.
Οφείλεις να το αποδεχτείς.
-Θέλει διαχείριση. -Διαχείριση.
Θυμάμαι όταν δούλευα στο Νιου Τζέρσεϊ που έσωσα μερικές φορές τη ζωή
κάποιου που έπαθε ανακοπή.
Μετά από το επεισόδιο, θυμάμαι που μου έδωσε 20 δολάρια.
Πουρμπουάρ!
"Ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Μου έσωσες τη ζωή".
Αντίο.
Τα λέμε αύριο.
Μ' αρέσει το κουνελάκι.
Υπέροχο.
Όλοι μας το έχουμε ανάγκη τέτοιες ώρες.
Ναι.
Νομίζω ότι κοιμάται πιο πολύ τελευταία.
Τι;
Να σταματήσω να σε παρενοχλώ με την κάμερα, ε;
Όχι, δεν με πειράζει.
Δεν το βλέπω ως παρενόχληση.
Το γεγονός ότι συνεχίζει να συμμετέχει σ' όλο αυτό...
-Είναι απίθανο. -Δεν είναι;
Για σένα το κάνει.
-Ναι. -Με αγάπη.
Θα έκανε τα πάντα για χάρη μου.
Απλώς πρέπει να προσέχω...
να μην υπερβαίνω τα όρια της αξιοπρέπειάς του.
Αλλά δυσκολεύομαι πια να τα αντιληφθώ.
Είναι χαρούμενος. Τον βλέπεις όλο με το χαμόγελο.
-Σωστά. -Δεν συμφωνείς;
Και αποδέχεται... Θέλω να πω, είναι πολύ έξυπνος.
-Αλλά με τη μνήμη, τι μπορείς να κάνεις; -Ναι.
-Πολύ γλυκό εκ μέρους σου. -Όντως.
Κλείσε την πόρτα φεύγοντας,
γιατί με ενοχλεί το φως.
Εντάξει, αν και είναι ήδη μέρα.
Ξέρεις ότι ξύπνησες μέσα στη νύχτα χθες,
πολλές φορές...
και έψαχνες έναν ασθενή;
Τι έψαχνα;
Μπέρδεψες το καθιστικό με την υποδοχή.
Αλήθεια;
-Νόμιζες πως ήσουν στο ιατρείο σου. -Τι μου λες!
Έβγαινες να δεις αν σε περίμενε έξω ασθενής.
Το θυμάσαι;
Όχι.
-Έχει ενδιαφέρον, όμως. -Ναι.
Φορούσες κανονικά τα ρούχα σου...
Πρέπει να ήταν 3:00 το πρωί,
κι εσύ κανονικά ντυμένος έψαχνες τον ασθενή.
Με τα ρούχα κοιμήθηκα;
-Κοιμόσουν στο κρεβάτι... -Ναι.
...ντύθηκες και βγήκες να ψάξεις τον ασθενή.
-Ντύθηκα για να βγω; -Ναι.
Θα φαντάστηκα πως κάποιος βρίσκεται έξω.
Ήμουν εγώ.
Και τα παιδιά.
-Αλλά ήσασταν στο κρεβάτι. -Κοιμόμασταν.
Κοιμόσασταν, ναι. Μη μ' αφήνεις να κάνω τέτοια.
Πώς να σε σταματάω;
Να με ξυπνάς. Να με στέλνεις για ύπνο.
-Σε ξανάστειλα για ύπνο. -Και πήγα;
Ναι, αλλά ξαναβγήκες.
-Βγήκες τρεις φορές. -Αλήθεια;
Ναι, επειδή ήσουν πεπεισμένος ότι...
-σε περίμενε ένας ασθενής. -Κοίτα πράγματα!
-Τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό; -Δεν ξέρω.
Πιο έντονα να με ξαναστέλνεις... Να με ξυπνάς και να μου λες,
ξέρεις, "Δεν δουλεύεις πια.
Δεν είσαι στο ιατρείο σου, εδώ ζεις και κοιμάσαι.
Ξαναπέσε για ύπνο.
Ενοχλείς εμένα και τα παιδιά".
Νομίζω πως μαζέψατε έναν τόνο γλυκά.
Ούτε να φανταστώ...
Δώσ' το μου να δω.
Πόσα μάζεψες;
Περνάμε απέναντι, παιδιά. Προσοχή.
"ΚΙΡΣΤΕΝ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;"
Να περάσουμε απέναντι;
-Θέλετε κι από κει γλυκά; -Ναι.
Μετά να πάρουμε τον παππού, ν' αφήσουμε τον Μάρκο...
Πού είναι ο μπαμπάς σου;
Στο σπίτι σου.
Ελπίζω.
Σταθείτε.
Πού είναι; Από κει πήγαν; Μάλλον.
-Τους βλέπεις; -Εντάξει.
"ΘΕΛΕΙΣ ΓΛΥΚΑ;"
"ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΣΚΗΝΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ;"
Άκου να σου πω τι έγινε.
Μπες πρώτα στο αυτοκίνητο, έλα από δω
και πρόσεχε τ' αμάξια.
Ήσουν στο σπίτι ενός παιδιού,
και σε καθίσαμε να δεις τηλεόραση
γιατί ήσουν κουρασμένος.
Εμείς βγήκαμε έξω και τώρα επιστρέψαμε.
Με αφήσατε μόνο μου στο σπίτι;
Ναι, σ' αφήσαμε να βλέπεις τηλεόραση.
Ήταν αλλιώτικα.
Δεν ήξερα το σπίτι.
Δεν είχα ξαναπάει.
Τέλος πάντων, με βρήκες και σου είμαι ευγνώμων.
Είμαι ευγνώμων που με βρήκες.
-Μ' έσωσες. -Δεν σκοπεύουμε να σε χάσουμε ποτέ.
Ελπίζω να το εννοείς αυτό.
Θα μπορούσα να έχω χαθεί.
Ένιωσες πως...
Αν δεν είχατε γυρίσει πίσω...
δεν ξέρω τι θα είχα κάνει.
Γλυκιά μου... Ο πατέρας σου είναι ερείπιο.
Καλή Αποκριά!
-Χαίρομαι που με βρήκατε. -Ναι, κι εγώ.
Αυτή η σκηνή αντικατοπτρίζει τι ένιωθε ο πατέρας μου όταν τον παράτησα.
Αλλά είχα άγχος όταν τη γύριζα.
Σπανίως έχει πλήρη διαύγεια πλέον.
Τις προάλλες, τον πρόλαβα πριν βγει έξω στις 3:00 π.μ.
Έλεγε πως έφευγε το τρένο του,
πως ήταν σε μυστική αποστολή.
Αλλά πάνω στο πλατό αυτό,
είχε μια στιγμή διαύγειας.
Ξέραμε ποιο ήταν το θέμα.
Αυτό που έπαθε η μαμά.
Το ότι θα τον παρατούσα κάπου, κάποτε με κάποιον τρόπο.
Τεντώνω το λάστιχο.
-Ναι. -Τέλεια.
-Είσαι φοβερός. -Εντάξει.
Τώρα ξάπλωσε και πάρε έναν υπνάκο.
-Ωραία. -Βάλε τα πόδια σου ψηλά.
-Εύκολο αυτό. -Εντάξει.
Ο Αντβεντισμός διατείνεται ότι μετά την Αποκάλυψη, ο Χριστός θα γυρίσει στη Γη
για να αναστήσει τους πιστούς Του, τους ενάρετους,
και να τους πάρει μαζί Του στον Παράδεισο για πάντα.
Έτσι, ενόψει του θανάτου, υπάρχει η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά.
Αυτό που αναγνωρίζει ο Αντβεντισμός,
και δεν είχα συνειδητοποιήσει ως τότε, είναι πως το χειρότερο,
ο βαθύτερος φόβος, είναι να σε παρατήσουν.
Μπαμπά, ξέρεις πως φεύγω για Ισραήλ απόψε.
Δεν το ήξερα.
-Δεν το ήξερες; -Όχι.
Νόμιζα πως το θυμόσουν.
Όχι, δεν το θυμόμουν.
Στενοχωριέσαι που θα φύγω;
Ναι, στενοχωριέμαι. Δηλαδή, όχι και τόσο.
Ξέρεις, θα μου λείψεις.
-Ναι. -Θα μου λείψεις.
Υπάρχει κάτι που θα 'θελες να κάνω όσο θα λείπεις;
Πώς θα 'θελες να φέρομαι;
Μια χαρά φέρεσαι.
Δεν θα σου πω πώς να φέρεσαι.
-Μια χαρά τα πας. -Επειδή είσαι εσύ εδώ.
Όταν είσαι εδώ, φέρομαι καλά.
Τι κάνεις όταν λείπω;
Αυτό περιμένω να μου πεις.
Δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς εσένα.
-Να προσέχεις, ναι; -Θα προσέχω.
Γιατί έχεις να φροντίζεις τον μικρό σου αδερφό.
-Εσύ είσαι αυτός; -Είμαι ο αδερφός σου,
που ξεμώρανε λιγάκι, ξέρεις.
Το βλέπεις πολύ χαριτωμένα. Είσαι το αδερφάκι μου.
Ναι, το αδερφάκι σου.
Δεν είμαι πια πατέρας σου, αλλά αδερφός.
Και τι κάνει ο μικρός αδερφός;
Ακολουθεί τον μεγάλο όπου πάει. Μπλέκεται στα πόδια του.
Όχι, δεν συμβαίνει αυτό.
Κι όμως.
-Έχουν πλάκα τ' αδερφάκια. -Εντάξει.
Σ' αγαπάω.
Σαν να βούρκωσες.
-Ναι. -Είναι κανονικά δάκρυα
ή απλώς τρέχουν τα μάτια σου;
Είναι κανονικά δάκρυα.
Συγγνώμη, το παραδέχομαι.
Δάκρυα χαράς, αγάπης.
Τι ωραία...
Αυτό που πρέπει να κάνετε
είναι να γεμίσετε
το σκεύος σας πρώτα με σοκολάτα.
-Πώς σου φαίνεται, Φίλιξ; -Είναι καλά έτσι;
Χαίρομαι που με βοηθάτε
στην τούρτα για τα 86α γενέθλια του παππού.
Θα τα θυμάστε για πάντα.
-Πωπώ, φοβερό. -Δεν είναι;
Καλή φάση.
-Μην κοιτάς! -Μην κοιτάς!
-Είδε; -Θα μου φτιάξετε την τηλεόραση;
Δεν νομίζω να είδε.
Μας είδες;
-Αυτό που είδα ήταν... -Είδες;
...λίγη τούρτα.
Όμως, ευτυχώς θα το ξεχάσει, σωστά;
Σωστά. Δεν θα θυμάται που φτιάχναμε τούρτα.
Μην κοιτάς!
Μπορεί να μου φτιάξει κάποιος την τηλεόραση;
-Ναι, έρχομαι. -Εγώ μπορώ.
-Ευχαριστώ. -Βάλτε να δει τον Κερκ.
Τα φύλλα στην Κρητιδική και στην Καινοζωική περίοδο
διαφέρουν μεταξύ τους.
Δεν εξαφανίστηκαν μόνο οι δεινόσαυροι,
αλλά και πολλά φυτά.
Λόγω έλλειψης τροφής, οι δεινόσαυροι, οι μοσάσαυροι
και σχεδόν το 75% των γνωστών ειδών εξαφανίστηκε.
Θα τα καταφέρεις; Κράτα καλά, είναι βαριά.
Χρόνια πολλά, παππού
Χρόνια σου πολλά
Χρόνια πολλά, Ρίτσαρντ Τζόνσον
Χρόνια σου πολλά
Η ωραιότερη τούρτα!
Εμείς τη φτιάξαμε!
-Σηκώνεις λίγο το "8"; -Αμέσως.
Εδώ λέει "86". Είναι σωστό;
-Δεν θα 'πρεπε να λέει "88"; -Όχι.
Κάνε μια ευχή!
Μπράβο σου!
-Θέλω να την κόψω στη μέση. -Να κόψω κι εγώ; Θέλω!
Όλοι θα κόψετε. Περίμενε.
Ένας-ένας.
Άσε την αδερφή σου πρώτα.
Αφήστε και κάνα κομμάτι για τον κόσμο που...
-Γι' αυτό κόβουμε τόσα πολλά. -Τι ωραία!
-Σειρά μου! -Πωπώ!
Ωραία!
Μπράβο σας! Είναι η καλύτερη τούρτα σοκολάτας που έφαγα ποτέ.
Κι έχω φάει πολλές.
-Ισχύει αυτό. -Σίγουρα.
Είναι η καλύτερη.
Τι λέτε εσείς, παιδιά;
Ποιος την έφτιαξε;
Πώς σου φαίνεται;
Δοκίμασες;
-Δοκίμασες; -Ναι.
23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019
Εδώ ασθενοφόρο 611.
Μεταφέρουμε άνδρα 86 ετών με ανακοπή καρδιάς.
Έγινε ήδη μία απόπειρα ανάνηψης με απινιδωτή.
Του γίνονται μαλάξεις. Άφιξη σε περίπου έξι λεπτά.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Θα ελέγξουμε τον σφυγμό μετά.
Παρακαλώ, κυρία.
Ανάλυση δεδομένων.
Πάμε άλλη μία, Τζίμι, με τον απινιδωτή.
Ηλεκτρική διέγερση.
Στάσου λίγο ακόμα. Φορτίζει.
-Έτοιμοι; -Έτοιμοι.
Του έγινε διέγερση.
Έλα, Τζίμι. Συνέχισε τις μαλάξεις.
Ανάλυση ωθήσεων.
Πάτα.
-Τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά. -Ανάλυση δεδομένων.
Κυρία μου, καθίστε εκεί
και φορέστε τη ζώνη ασφαλείας.
Θα σας εξηγώ τι κάνουμε.
Πέντε, έξι, επτά, οκτώ.
Πάμε άλλη μία με τον απινιδωτή.
Πάλι σταμάτησε η καρδιά του;
Η καρδιά σταμάτησε. Μισό να φορτίσει.
-Έτοιμοι; -Έτοιμοι.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά...
Μια μέρα, καθώς πήγαινα στη δουλειά,
είδα ν' αυτοκτονεί μια γυναίκα
που πήδηξε από μια γέφυρα δυο μέτρα μπροστά μου.
Το πρώτο που έκανα όταν έφτασα
ήταν να στείλω μέιλ...
ΡΙΤΣΑΡΝΤ "ΝΤΙΚ" ΤΖΟΝΣΟΝ
στον Ντικ. Του έγραφα μια λέξη μόνο.
Στο θέμα, του έγραφα "Βοήθεια".
Μου τηλεφώνησε αμέσως.
Η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τον πόνο και την απώλεια,
και να βρίσκει τον καλύτερο τρόπο προσέγγισής τους ήταν απίστευτη.
Ήταν ο πρώτος που πήρα όταν πέθανε ο άντρας μου.
Και στενοχωρέθηκα πολύ, όταν λίγες μέρες αργότερα τον είδα,
με αγκάλιασε σφιχτά
κι ύστερα από πέντε λεπτά με ρώτησε τι κάνει ο άντρας μου.
Τότε συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για ένα άλλο είδος απώλειας,
την απώλεια μνήμης.
Μπορώ να πω, όμως, με σιγουριά ότι όσο αντέχει η μνήμη μου,
η δική του ανάμνηση θα με συνοδεύει.
Ευχαριστώ.
Στον Ντικ άρεσαν πολύ τα πάρτι που κάναμε στο σπίτι μας.
Του άρεσε που συνήθιζα να ολοκληρώνω τα πάρτι με μια ευχάριστη νότα.
Γύρω στις 10 μ.μ., χτυπούσα ένα καμπανάκι για να τραβήξω την προσοχή όλων,
και με δυνατή φωνή, ανακοίνωνα
"Φάγατε όλο το φαΐ μου, ήπιατε όλο το κρασί μου,
είπατε ό,τι είχατε να πείτε, ώρα να ξεκουμπιστείτε".
Πριν φύγει ο κόσμος, σάλπιζα έναν αποχαιρετισμό με την ντουντούκα μου.
Θεέ μου, πρέπει ν' αντέξω.
Ο Ντικ μια μέρα ήρθε και μου είπε "Ρέι,
αν πεθάνω πρώτος,
θέλω να σαλπίσεις τον αποχαιρετισμό...
Να σαλπίσεις τον αποχαιρετισμό στην κηδεία μου".
Κάθε Σάββατο, όταν ήμουν μικρή, μ' έφερναν σ' αυτήν την εκκλησία.
Εδώ κηδεύτηκε η μητέρα.
Λίγο πριν μεταφέρουμε τον πατέρα μου στη Νέα Υόρκη,
πριν τρία χρόνια και κάτι,
οι συγγενείς, οι φίλοι, το εκκλησίασμα,
συγκεντρώθηκαν όλοι με γενναιοψυχία κι αγάπη,
για τον κινηματογραφικό αποχαιρετισμό του πατέρα,
παρότι ήξεραν ότι ακόμα ζούσε.
Η σημερινή μέρα δεν είναι χαρμόσυνη. Του υποσχέθηκα να σαλπίσω...
Τα χείλη μου είναι αδύναμα κι η ανάσα μου κομμένη, όμως, Ντικ,
θα προσπαθήσω να κρατήσω την υπόσχεσή μου.
Κάνει σαν όντως να πέθανα.
Τα λέμε αργότερα, Ντικ.
Έτοιμος, μπαμπά;
Ήμασταν όλοι τόσο χαρούμενοι εκείνη την ημέρα.
Πιστεύαμε πως ίσως αποτρέπαμε τα μελλούμενα
και καταφέρναμε να κρατηθούμε.
Ή έστω στο περίπου.
Τι να πεις όταν χάνεις τον καλύτερό σου φίλο;
Ή τη μητέρα σου;
Ή τον καλύτερο φίλο και πατέρα σου;
Ξέρω απλώς ότι ο Ντικ Τζόνσον πέθανε.
Μπορώ να πω απλώς ότι ο Ντικ Τζόνσον πέθανε.
Και θέλω να πω απλώς ότι θα σε θυμόμαστε, Ντικ Τζόνσον.
Ευχαριστώ.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ Ο ΝΤΙΚ ΤΖΟΝΣΟΝ 1932 -
Υποτιτλισμός: ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΗΣ