Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เมืองแห่งนี้ในยูเครน ‎เคยเป็นบ้านของคนเกือบ 50,000 คน
‎มันมีทุกอย่างที่ชุมชนต้องการ
‎เพื่อชีวิตที่สะดวกสบาย
‎แต่วันที่ 26 เมษายน ปี 1986
‎อยู่ๆ มันก็อยู่อาศัยไม่ได้อีก
‎โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิลที่อยู่ใกล้ๆ ‎เกิดระเบิดขึ้น
‎ในไม่ถึง 48 ชั่วโมง
‎คนก็อพยพไปจากเมือง
‎แล้วก็ไม่มีใครไปอาศัยอยู่ที่นั่นอีก
‎เหตุระเบิดเป็นผลจากการวางแผนที่แย่ ‎และความผิดพลาดของมนุษย์
‎คนพลาดกันได้
‎มันทําให้เกิดหายนะทางสิ่งแวดล้อม ‎ที่ส่งผลกระทบไปทั่วยุโรป
‎หลายคนมองว่าเป็นบทเรียนราคาแพงที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‎แต่เชอร์โนบิลเป็นแค่เหตุการณ์ครั้งเดียว
‎โศกนาฏกรรมที่แท้จริงในยุคเรา ‎ยังคงเกิดขึ้นทั่วโลก
‎ในแต่ละวัน แทบมองไม่เห็น
‎ผมหมายถึงการสูญเสียพื้นที่ป่าของโลก
‎และความหลากหลายทางชีวภาพ
‎โลกของสิ่งมีชีวิตคือสิ่งวิเศษ ‎ที่ไม่เหมือนใคร น่าตื่นตา
‎นับพันล้านชีวิตจากนับล้านสายพันธ์ุพืชและสัตว์
‎ต่างทึ่งกับความหลากหลายและความอุดมสมบูรณ์นี้
‎ที่ร่วมมือกันเพื่อใช้ประโยชน์จากพลังแสงอาทิตย์
‎และแร่ธาตุต่างๆ บนโลก
‎ใช้ชีวิตที่เกี่ยวพันกัน
‎โดยสร้างความยั่งยืนให้กันและกัน
‎เราต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจธรรมชาติ ‎ที่ปรับแต่งมาอย่างดี
‎แล้วธรรมชาติก็ต้องพึ่ง ‎ความหลากหลายทางชีวภาพเพื่อดําเนินต่อไปได้
‎แต่การใช้ชีวิตของมนุษย์ในโลกสมัยนี้
‎กลับทําให้ความหลากหลายทางชีวภาพเสื่อมถอย
‎นี่ก็เป็นผลลัพธ์ของการวางแผนแย่ๆ ‎และความผิดพลาดของมนุษย์เช่นกัน
‎และมันก็จะนําไปสู่สิ่งที่เราเห็นในภาพนี้เช่นกัน
‎สถานที่ที่เราไม่อาจอยู่อาศัยได้
‎โลกธรรมชาติกําลังจางหายไป
‎หลักฐานอยู่รอบตัวเรา
‎มันเกิดในช่วงชีวิตของผม
‎ผมเห็นกับตาตัวเอง
‎หนังเรื่องนี้คือคําให้การในฐานะพยานของผม
‎และวิสัยทัศน์ของผมต่ออนาคต
‎เรื่องราวที่เล่าว่า ‎มนุษย์ทําผิดพลาดมหันต์ที่สุดได้ยังไง
‎แล้วถ้าเราลงมือตอนนี้
‎เราจะแก้ไขมันได้ยังไง
‎ผมชื่อ เดวิด แอทเทนเบอเรอห์
‎ผมอายุ 93 ปี
‎ผมได้ใช้ชีวิตที่ไม่ธรรมดาที่สุด
‎ผมเพิ่งจะได้เห็นค่าว่ามันไม่ธรรมดาแค่ไหน
‎ผมโชคดีที่ได้ใช้ทั้งชีวิต
‎สํารวจสถานที่ธรรมชาติในโลกของเรา
‎ผมเดินทางไปทั่วทุกมุมโลก
‎ผมได้สัมผัสโลกของสิ่งมีชีวิตด้วยตัวเอง
‎ทุกความหลากหลาย ทุกความวิเศษ
‎จริงๆ แล้ว ผมไม่อาจนึกภาพชีวิตตัวเอง
‎แบบอื่นได้เลย
‎ผมหลงใหลในการสํารวจมาตลอด
‎รวมถึงการผจญภัย
‎การได้เรียนรู้ธรรมชาติอันไกลโพ้น
‎และผมก็ยังเรียนรู้อยู่
‎มากพอๆ กับตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
‎(ปี 1937 ประชากรโลก 2.3 พันล้านคน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 280 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 66 เปอร์เซ็นต์)
‎สมัยนั้นโลกต่างไปจากนี้มาก
‎เราแทบจะไม่เข้าใจเลย
‎ว่าโลกของสิ่งมีชีวิตเป็นยังไง
‎มันถูกเรียกว่าประวัติศาสตร์ธรรมชาติ
‎เพราะหลักๆ มันก็คือสิ่งนั้น
‎ประวัติศาสตร์
‎ผมชอบมาที่นี่ตอนเด็กๆ
‎เพราะนี่คือผลงานจากหินเหล็ก
‎แต่ที่นี่ก็ไม่ได้ถูกใช้งาน
‎ทุกอย่างถูกทิ้งร้าง
‎มันเพิ่งกลายเป็นเหมืองร้าง
‎สมัยเด็กๆ
‎ผมใช้เวลาว่างทั้งหมด
‎ค้นหาก้อนหินในสถานที่แบบนี้
‎เพื่อหาสมบัติที่ถูกฝัง
‎ฟอสซิล
‎นี่เป็นสัตว์ที่ชื่อแอมโมไนต์
‎ตอนมีชีวิต ตัวสัตว์อยู่ในช่องนี้
‎แล้วแผ่หนวดของมันออกมาจับเหยื่อ
‎มันอยู่เมื่อประมาณ 180 ล้านปีก่อน
‎ตัวนี้มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าทิลโตนิเซรัส
‎เพราะเป็นชนิดแรกที่ถูกพบ ‎ใกล้เหมืองแห่งนี้ในทิลตัน
‎ตอนกลางของอังกฤษ
‎เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็เริ่มเรียนรู้ ‎ประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของโลก
‎โดยภาพรวมแล้ว ‎มันคือการเปลี่ยนแปลงที่ช้าแต่มั่นคง
‎ตลอดนับพันล้านปี
‎ธรรมชาติได้สร้างปาฏิหาริย์
‎ที่ซับซ้อนและสมบูรณ์แบบขึ้นกว่าที่เคย
‎มันเป็นงานที่ซับซ้อนจนน่าปวดหัว
‎แล้วจากนั้น ทุกๆ ประมาณร้อยล้านปี
‎หลังผ่านกระบวนการอันอุตสาหะ
‎หายนะก็จะบังเกิดขึ้น
‎การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่
‎สปีชีส์จํานวนมากจะหายไป
‎แล้วก็ถูกแทนที่โดยไม่กี่สปีชีส์
‎วิวัฒนาการทั้งหมดอันตรธานไป
‎คุณมองเห็นได้เลย
‎เส้นแนวในชั้นหิน
‎เป็นเส้นแบ่งเขตที่บอกถึง ‎การเปลี่ยนแปลงของโลกที่เร็วและลึกซึ้ง
‎ใต้เส้นแนวนั้น
‎มีสิ่งมีชีวิตอยู่หลายรูปแบบ
‎แต่เหนือเส้นนั้น มีน้อยมาก
‎การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่เกิดขึ้นแล้วห้าครั้ง ‎ในประวัติศาสตร์ 4,000 ล้านปี
‎ครั้งสุดท้ายที่เกิดขึ้นคือเหตุการณ์
‎ที่ทําให้ยุคไดโนเสาร์สิ้นสุดลง
‎อุกกาบาตชนก่อให้เกิด ‎ความเปลี่ยนแปลงระดับหายนะ
‎ในสภาพแวดล้อมของโลก
‎สปีชีส์ในโลกนี้สูญหายไปถึง 75 เปอร์เซ็นต์
‎ชีวิตไม่มีทางเลือก นอกจากสร้างใหม่
‎ตลอด 65 ล้านปี
‎มันคอยบูรณะโลกของสิ่งมีชีวิต
‎จนกลายเป็นโลกที่เรารู้จัก
‎ยุคของเรา
‎นักวิทยาศาสตร์เรียกมันว่ายุคโฮโลซีน
‎ยุคโฮโลซีนเป็นยุคที่เสถียรที่สุดยุคหนึ่ง
‎ในประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ของโลก
‎ตลอด 10,000 ปี
‎อุณหภูมิเฉลี่ยไม่ได้เพิ่มหรือลดลง
‎เกินหนึ่งองศาเซลเซียส
‎แล้วโลกของสิ่งมีชีวิต ‎ที่อุดมสมบูรณ์รุ่งเรืองอยู่รอบตัวเรา
‎ก็เป็นกุญแจสําคัญของความเสถียรนี้
‎ไฟโตแพลงก์ตอนบนผิวน้ําทะเล
‎และป่าทึบมากมายที่ปกคลุมตอนเหนือ
‎ได้ช่วยสร้างสมดุลให้บรรยากาศ
‎ด้วยการกักกันคาร์บอน
‎สัตว์ฝูงใหญ่บนที่ราบ
‎ได้ทําให้พื้นหญ้าอุดมสมบูรณ์ เกิดผลผลิต
‎ด้วยการมอบปุ๋ยให้ดิน
‎ป่าโกงกางและปะการัง
‎ตามแนวชายฝั่งยาวนับพันไมล์
‎ก็ได้เลี้ยงดูปลาหลากหลายพันธุ์
‎ที่เมื่อโตแล้ว
‎ออกไปสู่น่านน้ําเปิด
‎แนวป่าทึบรอบเส้นศูนย์สูตร
‎ได้ปลูกต้นไม้ให้กับโลก
‎เพื่อรับพลังจากดวงอาทิตย์ให้มากที่สุด
‎เพิ่มความชุ่มฉ่ําและออกซิเจน
‎ให้กับกระแสอากาศของโลก
‎แล้วระดับน้ําแข็งขั้วโลกก็สําคัญ
‎ต่อการสะท้อนแสงอาทิตย์ออกจากพื้นผิวสีขาว
‎ทําให้ทั้งโลกเย็น
‎ความหลากหลายทางชีวภาพในยุคโฮโลซีน
‎ทําให้เกิดเสถียรภาพ
‎และโลกของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
‎ก็ปรับตัวเข้ากับจังหวะที่อ่อนโยน และมั่นคง
‎นั่นคือฤดูกาล
‎ในที่ราบเขตร้อน
‎ฤดูร้อนและฤดูฝนจะผลัดกันทุกปีเหมือนนาฬิกา
‎ในเอเชีย สายลมจะก่อมรสุมในเวลาที่เหมาะสม
‎ในพื้นที่ตอนเหนือ
‎อุณหภูมิจะสูงขึ้นในเดือนมีนาคม
‎ทําให้เกิดฤดูใบไม้ผลิ
‎และยังสูงต่อ
‎จนกระทั่งลดต่ําลงในเดือนตุลาคม
‎เป็นจุดเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วง
‎ยุคโฮโลซีนคือสวนอีเดนของเรา
‎จังหวะของฤดูกาลมั่นคงอย่างมาก
‎จนทําให้สปีชีส์ของเรามีโอกาสพิเศษ
‎เราคิดค้นการทําเกษตรกรรม
‎เราเรียนรู้การใช้ประโยชน์จากฤดูกาล
‎เพื่อผลิตพืชผลเป็นอาหาร
‎ประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์ก็เกิดตามมา
‎แต่ละรุ่นได้พัฒนาและก้าวหน้า
‎เพียงเพราะโลกของสิ่งมีชีวิตพึ่งพาได้
‎ในการมอบสภาพแวดล้อมที่จําเป็น
‎ความเร็วของพัฒนาการ ‎เหนือกว่าทุกสิ่งที่เคยพบในบันทึกฟอสซิล
‎สติปัญญาของมนุษย์เปลี่ยนวิถีวิวัฒนาการ
‎ในอดีต
‎สัตว์จะพัฒนาความสามารถทางกายภาพ
‎เพื่อเปลี่ยนชีวิตตัวเอง
‎แต่สําหรับเรา เราทําได้ด้วยความคิด
‎และความคิดต่างๆ ก็ส่งต่อให้คนรุ่นหลังได้
‎เราเปลี่ยนแปลงสิ่งที่สปีชีส์ทําได้
‎ไม่กี่สหัสวรรษหลังจากสิ่งนี้เริ่มขึ้น
‎ผมก็โตมาในเวลาที่เหมาะสม
‎(กันยายน ปี 1954)
‎ผมเริ่มอาชีพตอนอายุ 20 เศษๆ
‎ซึ่งตรงกับจุดเริ่มต้น
‎ของการคมนาคมทางอากาศทั่วโลก
‎ผมเลยได้รับเกียรติเป็นคนกลุ่มแรกๆ
‎ที่ได้สัมผัสชีวิตอย่างเต็มรูปแบบ
‎ที่เป็นผลลัพธ์
‎จากภูมิอากาศอ่อนโยนของยุคโฮโลซีน
‎(ปี 1954 ประชากรโลก 2.7 พันล้านคน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 310 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 64 เปอร์เซ็นต์)
‎ไม่ว่าผมจะไปไหน
‎ก็จะมีธรรมชาติ
‎ท้องทะเลที่ส่องประกาย
‎ป่าที่อุดมสมบูรณ์
‎ทุ่งหญ้าอันหนาทึบ
‎คุณบินเหนือพื้นที่ธรรมชาติได้เป็นชั่วโมง
‎ผมได้รับคําขอให้ไปสํารวจพื้นที่เหล่านี้
‎และบันทึกสิ่งมหัศจรรย์ในธรรมชาติ ‎เพื่อผู้ชมทางบ้าน
‎ตอนแรก มันก็เป็นงานง่าย
‎คนไม่เคยเห็นตัวลิ่นทางทีวีมาก่อน
‎ไม่เคยเห็นสลอธมาก่อน
‎ไม่เคยเห็นตอนกลางของนิวกินีมาก่อน
‎มันเป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตผม
‎ช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตมนุษย์เรา
‎สงครามโลกครั้งที่สองจบแล้ว
‎เทคโนโลยีทําให้ชีวิตเราง่ายขึ้น
‎ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ
‎มันรู้สึกเหมือนไม่มีอะไร ‎มาหยุดความก้าวหน้าของเราได้
‎อนาคตน่าตื่นเต้น
‎มันจะนําทุกอย่างที่เราเคยฝันมาให้
‎นี่คือยุคก่อนที่มนุษย์จะรู้
‎ว่ามันมีปัญหา
‎(ปี 1960 ประชากรโลก 3.0 พันล้านคน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 315 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 62 เปอร์เซ็นต์)
‎(กันยายน ปี 1960)
‎ผมไปแอฟริกาตะวันออกครั้งแรกเมื่อปี 1960
‎ตอนนั้นมันมองภาพไม่ออกเลย
‎ว่ามนุษย์เพียงสปีชีส์เดียว
‎สักวันจะมีอํานาจ
‎ที่เป็นภัยต่อการดํารงอยู่ของธรรมชาติ
‎คําภาษามาอาไซคือ "เซเรนเกติ" ‎แปลว่า "ที่ราบไร้จุดสิ้นสุด"
‎สําหรับคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ‎มันเป็นคําบรรยายที่เหมาะมาก
‎คุณอาจอยู่จุดหนึ่งในเซเรนเกติ
‎ที่นั่นไม่มีสัตว์เลยสักตัว
‎แต่พอเช้าวันต่อมา
‎จะเจอสัตว์ป่านับล้านตัวก็ได้
‎ม้าลาย 250,000 ตัว
‎กาเซล 500,000 ตัว
‎หลายวันหลังจากนั้น
‎พวกมันก็หายไป
‎ลับขอบฟ้าไป
‎คุณก็อาจคิดได้
‎ว่าที่ราบนี้ไร้จุดสิ้นสุดจริงๆ
‎ในเมื่อมันกลืนสัตว์ฝูงใหญ่หายไปได้
‎ต้องให้นักวิทยาศาสตร์ผู้มีวิสัยทัศน์ ‎เบิร์นฮาร์ด ชิเม็ก
‎มาอธิบายว่ามันไม่จริง
‎เขากับลูกชายใช้เครื่องบินติดตามฝูงสัตว์
‎ข้ามขอบฟ้าไป
‎แล้วบันทึกเส้นทางของพวกมันที่ข้ามแม่น้ําไป
‎ผ่านพื้นที่ป่า ไปจนข้ามชายแดนประเทศ
‎ทั้งสองพบว่าฝูงสัตว์ในเซเรนเกติ
‎ต้องการพื้นที่ทุ่งหญ้ามหาศาลเพื่อดํารงชีพ
‎ถ้าไม่มีพื้นที่ขนาดนั้น
‎ฝูงสัตว์จะลดจํานวนน้อยลง
‎แล้วระบบนิเวศทั้งหมดก็จะพังทลาย
‎ประเด็นสําหรับผมมันก็ง่ายๆ
‎ธรรมชาติไม่ได้ไร้ขีดจํากัดเลย
‎มันมีจํากัด
‎มันต้องได้รับการปกป้อง
‎ไม่กี่ปีต่อมา
‎แนวคิดนี้ก็เห็นชัดในสายตาทุกคน
‎เปิดเครื่องยนต์แล้ว
‎สี่ สาม สอง
‎หนึ่ง
‎ศูนย์
‎ผมอยู่ในห้องส่งสถานีโทรทัศน์
‎ตอนที่ภารกิจอะพอลโลเริ่มขึ้น
‎(ธันวาคม ปี 1968)
‎มันเป็นครั้งแรกที่มนุษย์
‎ได้ออกไปไกลจากโลกมากพอ
‎ที่จะได้เห็นโลกทั้งใบ
‎(อะพอลโลแปด หนังถ่ายเอง)
‎นี่คือสิ่งที่พวกเขาเห็น
‎สิ่งที่ทุกคนได้เห็น
‎โลกของเรา
‎อ่อนแอและโดดเดี่ยว
‎สิ่งหนึ่งที่ไม่ธรรมดาของภารกิจนั้น
‎คือการที่คนทั้งโลกได้ดูสดๆ ตอนที่มันเกิดขึ้น
‎มันเป็นเรื่องไม่ธรรมดาที่เราได้เห็น
‎ว่าคนออกไปเห็นอะไรในอวกาศบ้าง
‎พร้อมกับคนที่อยู่ในอวกาศ
‎ผมจําได้ดีมากว่าภาพแรก
‎จะเห็นก้อนหินอ่อนสีน้ําเงิน
‎วงกลมสีน้ําเงินในความมืด
‎แล้วก็ได้รู้ว่านั่นคือโลก
‎ในภาพนั้น นั่นคือมนุษยชาติทั้งหมด
‎จะขาดก็แค่คนที่อยู่ในยานอวกาศ
‎ที่ถ่ายภาพนั้นมา
‎มันเปลี่ยนชุดความคิดของประชากรทั้งโลก
‎ประชากรมนุษย์ของโลก
‎บ้านเกิดของเราไม่ได้ไร้ขีดจํากัด
‎การดํารงอยู่ของเรามีขอบเขต
‎มันคือพารกได้ค้นพบความจริงพื้นฐานอีกครั้ง
‎ว่าสุดท้าย เราก็ถูกจํากัดและต้องพึ่งพา
‎ธรรมชาติที่มีจํากัดรอบๆ ตัวเรา
‎ความจริงข้อนี้คือนิยามชีวิต ‎ที่เราอยู่มาในยุคก่อนประวัติศาสตร์
‎ก่อนจะเกิดเกษตรกรรมและอารยธรรม
‎แม้มนุษย์บางคนจะได้ไปเหยียบดวงจันทร์
‎แต่บางคนก็ยังใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่
‎ในถิ่นห่างไกลความเจริญที่สุดของโลก
‎(พฤษภาคม ปี 1971)
‎ปี 1971
‎ผมออกไปตามหา ‎เผ่าที่ยังไม่เคยมีใครเข้าถึงในนิวกินี
‎คนพวกนี้คือนักล่า นักเก็บของ
‎เหมือนที่มนุษย์เป็นกันมาก่อนเกิดเกษตรกรรม
‎พวกเขาอาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ‎และไม่ได้พรากธรรมชาติมากนัก
‎พวกเขาแทบไม่กินเนื้อเลย
‎ทรัพยากรที่พวกเขาใช้เกิดใหม่เองตามธรรมชาติ
‎ด้วยวิทยาการจากภูมิปัญญาสืบทอด
‎พวกเขาใช้ชีวิตอย่างยั่งยืน
‎วิถีชีวิตที่จะดําเนินต่อไป ‎อย่างมีประสิทธิภาพได้ตลอดกาล
‎มันต่างกันมากจากโลกที่ผมรู้จัก
‎โลกที่เรียกร้องมากขึ้นทุกวัน
‎(ปี 1978 ประชากรโลก 4.3 พันล้านคน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 335 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 55 เปอร์เซ็นต์)
‎ช่วงครึ่งหลังของทศวรรษ 1970 ‎ผมเดินทางท่องโลก
‎ทําซีรีส์ที่ผมฝันมานาน ชื่อว่า "ไลฟ์ออนเอิร์ธ"
‎เรื่องราววิวัฒนาการของชีวิต ‎และความหลากหลาย
‎ถ่ายทําใน 39 ประเทศ
‎เราถ่าย 650 สปีชีส์
‎แล้วเราก็เดินทางถึง 1.5 ล้านไมล์
‎นั่นคือความทุ่มเทที่ต้องใช้
‎ถ้าอยากจะวาดภาพโลกของสิ่งมีชีวิต ‎ให้ได้สักเล็กน้อย
‎แต่มันก็เห็นได้ชัด
‎ว่าสัตว์บางชนิดเริ่มจะหายากขึ้นแล้ว
‎(มกราคม ปี 1978)
‎ตอนที่ผมถ่ายกอริลลาภูเขา
‎มันเหลืออยู่แค่ 300 ตัว ‎ในป่ากันดารที่แอฟริกาตอนกลาง
‎ลูกกอริลลาราคาแพงมหาศาล
‎นายพรานฆ่าลิงตัวเต็มวัยนับสิบเพื่อลูกลิงตัวเดียว
‎ผมเข้าใกล้ได้ขนาดนั้น ‎เพราะกอริลลาคุ้นเคยกับมนุษย์
‎วิธีเดียวที่จะรักษาชีวิตพวกมันได้
‎คือให้เจ้าหน้าที่อุทยานอยู่กับพวกมันทุกวัน
‎กระบวนการสูญพันธุ์ที่ผมได้เห็นตอนเด็กๆ
‎ในก้อนหิน
‎ผมได้รู้แล้วว่ามันกําลังเกิดขึ้นรอบตัวผมเลย
‎กับสัตว์ที่ผมคุ้นเคย
‎ญาติใกล้ชิดที่สุดของมนุษย์เรา
‎และมนุษย์เราคือสาเหตุ
‎มันเผยให้เห็นความจริงอันเย็นชา
‎เมื่อสปีชีส์ใดตกเป็นเป้าหมายของมนุษย์
‎ก็จะไม่มีที่ไหนในโลกที่มันไปซ่อนได้อีก
‎วาฬถูกฆ่าโดยกองเรืออุตสาหกรรมล่าปลาวาฬ ‎ในยุค 1970
‎วาฬขนาดใหญ่ที่สุด วาฬสีน้ําเงิน
‎ตอนนั้นมีเหลือแค่ไม่กี่พันตัว
‎มันแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหาพบ
‎เราเจอวาฬหลังค่อมในฮาวาย
‎ได้ด้วยการคอยฟังเสียงเรียกของมันเท่านั้น
‎เมื่อสักครู่นี้ เราบันทึกเสียงนี้ไว้
‎ด้วยไมโครโฟนใต้น้ําในแปซิฟิกใกล้ฮาวาย
‎(กุมภาพันธ์ ปี 1978)
‎ลองฟังดูสิครับ
‎บันทึกเสียงแบบนี้เผยให้เห็น
‎ว่าเพลงของวาฬหลังค่อมทั้งยาวและซับซ้อน
‎วาฬหลังค่อมอาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ‎จําเพลงจากกันและกัน
‎แล้วแต่ละเพลงก็มีธีมเฉพาะ มีเพลงดัดแปลง
‎ที่วิวัฒนาการไปเรื่อยๆ
‎เพลงที่เศร้าสร้อยของมันคือกุญแจสําคัญ
‎ในการเปลี่ยนแปลงความคิด ‎ของมนุษย์รอบๆ ตัวมัน
‎สวัสดี วอสต็อก เราเป็นชาวแคนาดา
‎กรุณาเลิกฆ่าวาฬเถอะครับ
‎สัตว์ที่เคยถูกมอง
‎เป็นแค่แหล่งน้ํามันและเนื้อเท่านั้น
‎กลายเป็นมีตัวตนขึ้นมา
‎เราคือผู้ใหญ่ เราพูดแทนเด็กๆ
‎ทุกคนบอกว่า "กรุณาเลิกฆ่าวาฬเถอะครับ"
‎เราไล่ล่าสัตว์จนสูญพันธุ์มาแล้วหลายครั้ง ‎ในประวัติศาสตร์
‎แต่ตอนนี้ เมื่อมันมองเห็นได้
‎มันก็ยอมรับไม่ได้อีกต่อไป
‎การฆ่าวาฬเปลี่ยนจากการล่าอาหาร ‎เป็นอาชญากรรม
‎(ปกป้องวาฬ หยุดฆ่าวาฬ)
‎สํานึกแรงกล้าที่มีร่วมกัน อยู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น
‎ไม่มีใครอยากให้สัตว์สูญพันธุ์
‎ผู้คนกําลังหันมาใส่ใจธรรมชาติ
‎เมื่อได้ตระหนักถึงธรรมชาติ
‎แล้วตอนนี้เราก็มีวิธี ‎ทําให้คนทั้งโลกตระหนักได้เช่นกัน
‎กว่า "ไลฟ์ออนเอิร์ธ" จะออกอากาศในปี 1979
‎ผมก็อายุ 50 กว่าแล้ว
‎จํานวนประชากรมนุษย์เพิ่มเป็นสองเท่า
‎เทียบกับตอนที่ผมเกิด
‎ทั้งคุณและผมคือสัตว์ ‎สปีชีส์ที่แพร่กระจายและครองโลกได้มากที่สุด
‎แน่นอนว่ามนุษย์เป็นสัตว์ใหญ่ ‎ที่มีจํานวนมากที่สุด
‎ปัจจุบัน มนุษย์เรามีจํานวน ‎ประมาณ 4,000 ล้านคน
‎แล้วเราก็มาถึงจุดนี้ได้ ‎อย่างรวดเร็วเยี่ยงอุกกาบาต
‎ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาแค่ประมาณ 2,000 ปี
‎เราดูเหมือนจะหลุดพ้นจากข้อจํากัด
‎ที่ควบคุมกิจกรรมและจํานวนของสัตว์ชนิดอื่น
‎เราได้หลุดพ้นแล้ว
‎เราแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตที่เหลือบนโลก
‎วิถีชีวิตต่างออกไป
‎นักล่ามนุษย์ถูกกําจัดไปแล้ว
‎โรคติดต่อส่วนใหญ่ควบคุมได้
‎เราได้พัฒนาวิธีผลิตอาหารตามสั่ง
‎ไม่มีอะไรจํากัดเราได้อีก
‎ไม่มีอะไรหยุดเราได้
‎เว้นแต่เราจะหยุดตัวเอง
‎เราจะบริโภคโลกต่อไป
‎จนกระทั่งทรัพยากรหมดสิ้น
‎การช่วยเหลือสปีชีส์ใดสปีชีส์หนึ่ง ‎หรือแม้แต่กลุ่มสปีชีส์ก็ยังไม่พอ
‎ที่อยู่อาศัยของสัตว์จะเริ่มสูญหายไปในอีกไม่ช้า
‎ผมได้เห็นการทําลายที่อยู่อาศัยของสัตว์ ‎เป็นครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎ในยุค 1950
‎บอร์เนียวมีป่าฝนปกคลุมถึงสามในสี่
‎เราได้ยินเสียงตกในพุ่มไม้ข้างหน้า
‎แล้วห่างไปไม่กี่หลา
‎เราก็เห็นสัตว์ขนฟูสีแดง กําลังโหนต้นไม้
‎ลิงอุรังอุตัง
‎กว่าจะสิ้นศตวรรษ
‎ป่าฝนของบอร์เนียวก็เหลือเพียงครึ่งเดียว
‎ป่าฝนเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ที่ล้ําค่ามาก
‎กว่าครึ่งของสปีชีส์สัตว์บกอาศัยอยู่ในนี้
‎ป่าฝนคือสถานที่ที่การออกแบบจากวิวัฒนาการ ‎ได้ผลสูงสุด
‎หลายล้านสปีชีส์ในป่าฝนมีจํานวนเพียงน้อยนิด
‎ทุกสปีชีส์มีบทบาทสําคัญ
‎แม่อุรังอุตังต้องใช้เวลาอยู่กับลูกสิบปี
‎สอนลูกว่าผลไม้ชนิดไหนควรกิน
‎ถ้าไม่มีการฝึกสอนนี้
‎มันจะทําหน้าที่กระจายเมล็ดไม่ได้เลย
‎ต้นไม้รุ่นใหม่หลายสปีชีส์จะได้รับความเสี่ยง
‎และความหลากหลายของต้นไม้ ‎ก็คือกุญแจสําคัญของป่าฝน
‎ในป่าฝนเขตร้อนเล็กๆ แห่งเดียว
‎อาจมีต้นไม้ได้ถึง 700 สปีชีส์
‎มากเท่าจํานวนที่มีในทั้งทวีปอเมริกาเหนือ
‎แต่เรากลับเปลี่ยนความหลากหลาย ‎จนน่าประหลาดใจแบบนี้
‎กลายเป็นต้นปาล์มน้ํามัน
‎เมื่อเทียบกับแล้ว ที่อยู่อาศัยของสัตว์ก็สูญสิ้น
‎คุณจะเห็นม่านสีเขียว บางครั้งก็เจอนก
‎คุณคิดว่ามันอาจจะโอเค
‎แต่ถ้าคุณขึ้นเฮลิคอปเตอร์
‎คุณจะเห็นแนวกว้างประมาณครึ่งไมล์
‎แล้วเลยแนวนั้นไป
‎ก็ไม่มีอะไรเลย นอกจากต้นปาล์มน้ํามันเรียงราย
‎มีผลประโยชน์สองต่อ
‎จากการตัดไม้ทําลายป่า
‎ผู้คนได้ประโยชน์จากไม้
‎แล้วได้ประโยชน์อีกต่อ
‎จากการทําเกษตรกรรมในพื้นที่ที่ถูกทิ้ง
‎นี่คือเหตุผลที่เราตัดต้นไม้สามล้านล้านต้นทั่วโลก
‎ป่าฝนครึ่งหนึ่งของโลกถูกถางออกไปแล้ว
‎สิ่งที่เราเห็นว่าเกิดขึ้นในวันนี้ เป็นเพียงบทล่าสุด
‎ของกระบวนการระดับโลก ‎ที่กินเวลานับสหัสวรรษ
‎การตัดไม้ทําลายป่าที่บอร์เนียว ‎ทําให้ประชากรลิงอุรังอุตังลดลงสองในสาม
‎นับจากตอนที่ผมเห็นลิงตัวแรก ‎เมื่อ 60 กว่าปีก่อน
‎เราจะตัดป่าฝนตลอดไปไม่ได้
‎และสิ่งที่เราทําตลอดไปไม่ได้ ‎ตามนิยามแล้ว มันก็ไม่ยั่งยืน
‎ถ้าเราทําสิ่งที่ไม่ยั่งยืน
‎ความเสียหายก็จะสะสม
‎จนสุดท้าย ทั้งระบบจะถึงจุดล่มสลาย
‎ไม่มีระบบนิเวศไหนปลอดภัย แม้จะใหญ่แค่ไหน
‎แม้แต่ระบบนิเวศที่ยิ่งใหญ่อย่างมหาสมุทร
‎ที่อยู่อาศัยของสัตว์นี้ ‎คือหัวข้อของซีรีส์ "เดอะบลูแพลเน็ต"
‎ซึ่งเราถ่ายทํากันในปลายยุค 90
‎(ปี 1998 ประชากรโลก 5.9 พันล้าน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 357 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 46 เปอร์เซ็นต์)
‎มันเป็นภาพที่น่าทึ่งของโลกที่เราไม่รู้จักสักนิด
‎โลกที่อยู่มาตั้งแต่กําเนิดโลก
‎มีทุกสิ่งที่คุณไม่รู้ว่ามีอยู่
‎ทุกอย่างเต็มไปด้วยสีวัน
‎ทุกอย่างสวยงามเหลือเชื่อ
‎และทุกอย่างก็ไม่ได้ถูกรบกวนจากมนุษย์เลย
‎แม้จะกว้างใหญ่ไพศาล
‎แต่มหาสมุทรส่วนใหญ่ก็ว่างเปล่า
‎แต่ในบางสถานที่
‎ก็มีแหล่งอาหารชุกชุม
‎ที่กระแสน้ําพัดพาสารอาหารขึ้นมายังผิวน้ํา
‎เป็นการจุดระเบิดกําเนิดชีวิต
‎ในสถานที่แบบนั้น
‎ปลาฝูงใหญ่มารวมตัวกัน
‎ปัญหาคือเรือประมงของเราก็หาแหล่งอาการเก่ง
‎พอๆ กับพวกปลา
‎เมื่อเรือหาเจอ
‎เรือก็จะจับฝูงปลาที่มารวมกันได้โดยง่าย
‎เพิ่งจะยุค 50 เท่านั้น
‎ที่กองเรือประมงขนาดใหญ่ ‎ได้ออกเรือสู่น่านน้ําสากล
‎เพื่อล่าอาหารจากน่านน้ําเปิดทั่วโลก
‎แต่ปลาใหญ่ในทะเลก็หายไป ‎ถึง 90 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‎ตอนแรก เรือจับปลาด้วยแหได้มากมาย
‎แต่ภายในไม่กี่ปี
‎แหจับปลาทั่วโลกก็เริ่มว่างเปล่า
‎ไม่นาน ชาวประมงก็ยากไร้
‎จนหลายประเทศต้องดูแลกองเรือประมง ‎เพื่อรักษาอุตสาหกรรมไว้
‎เมื่อไม่มีปลาใหญ่ และนักล่าในน้ําชนิดอื่นๆ
‎วัฏจักรสารอาหารในมหาสมุทรก็ขัดข้อง
‎นักล่าช่วยรักษาสารอาหาร ‎ในน่านน้ําที่แสงแดดส่องถึง
‎คอยรีไซเคิลสารอาหาร ‎ให้แพลงก์ตอนหมุนเวียนใช้ซ้ําแล้วซ้ําเล่า
‎เมื่อไม่มีนักล่า
‎สารอาหารนับศตวรรษก็สูญหายไปจากทะเลลึก
‎แล้วแหล่งอาหารชุกชุมก็เริ่มลดลง
‎มหาสมุทรเริ่มจะตาย
‎สิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรเริ่มขึ้นมาหาอาหารในน้ําตื้น
‎ปี 1998 กองถ่าย "บลูแพลเน็ต"
‎ได้พบกับเหตุการณ์ที่ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีใครรู้
‎ปะการังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว
‎สีขาวเกิดจากการที่ปะการังขับสาหร่าย
‎ที่ดํารงชีวิตอยู่ภายในร่างกายตัวเองออก
‎พอได้เห็นครั้งแรก
‎คุณอาจจะคิดว่ามันสวยดี
‎แต่อยู่ๆ คุณก็มารู้ว่ามันน่าเศร้า
‎เพราะสิ่งที่คุณมองอยู่คือโครงกระดูก
‎โครงกระดูกของสัตว์ที่ตายแล้ว
‎ปะการังขาว สุดท้ายก็โดนสาหร่ายทะเลเกาะ
‎แล้วแนวปะการังก็เปลี่ยนจากแดนมหัศจรรย์
‎เป็นดินแดนรกร้าง
‎ตอนแรก สาเหตุของการฟอกขาวเป็นปริศนา
‎แต่นักวิทยาศาสตร์ก็เริ่มค้นพบ
‎ว่าในหลายๆ กรณีที่เกิดการฟอกขาว
‎น้ําทะเลเริ่มอุ่นขึ้น
‎ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
‎นักวิทยาศาสตร์ด้านภูมิอากาศ ‎เตือนว่าโลกจะร้อนขึ้น
‎ระหว่างที่เราเผาผลาญเชื้อเพลิงฟอสซิล
‎แล้วปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์
‎รวมถึงก๊าซเรือนกระจกอื่นๆ สู่ชั้นบรรยากาศ
‎การเปลี่ยนแปลงในคาร์บอนในชั้นบรรยากาศ
‎ไม่เคยเหมาะสมกับโลกที่เสถียร
‎มันเป็นองค์ประกอบของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ ‎ทั้งห้าครั้ง
‎จากเหตุการณ์ในอดีต
‎กิจกรรมในภูเขาไฟต้องใช้เวลานับล้านปี
‎ถึงจะสะสมคาร์บอนจากใต้โลก
‎มากพอจะก่อหายนะได้
‎ด้วยการเผาผลาญสิ่งมีชีวิตที่สะสมมานับล้านปี
‎ทั้งหมดในคราวเดียว ‎โดยใช้เป็นถ่านหินและน้ํามัน
‎เราสะสมคาร์บอนขนาดนั้นได้ในไม่ถึง 200 ปี
‎อุณหภูมิอากาศของโลกเสถียรมาจนถึงยุค 90
‎แต่ตอนนี้ดูเหมือน
‎มันจะเป็นเพราะมหาสมุทร ‎ดูดความร้อนส่วนเกินเข้าไป
‎ทําให้เราไม่เห็นผลกระทบ
‎มันเป็นข้อบ่งชี้แรกสําหรับผม
‎ว่าโลกกําลังเริ่มเสียสมดุล
‎ที่อยู่อาศัยของสัตว์ที่ห่างไกลที่สุด
‎อยู่สุดทางเหนือและใต้ของโลกนี้
‎(ไลฟ์อินเดอะฟรีซเซอร์ ปี 1993)
‎ผมได้ไปพื้นที่ขั้วโลกมาตลอดหลายสิบปี
‎(โฟรเซนแพลเน็ต ปี 2011)
‎ขั้วโลกเป็นสถานที่ที่เหนือจินตนาการเสมอ
‎มีทิวทัศน์ที่ไม่เหมือนที่อื่นบนโลก
‎และสปีชีส์เฉพาะ ‎ที่ปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศสุดขั้วได้
‎แต่โลกอันห่างไกลนั้นก็กําลังเปลี่ยนไป
‎ในช่วงชีวิตของผม ‎ผมได้สัมผัสฤดูร้อนในอาร์กติกที่ร้อนขึ้น
‎เรามาถึงสถานที่ ‎ที่คาดหวังว่าจะได้เห็นทะเลน้ําแข็งกว้างใหญ่
‎แต่กลับไม่พบ
‎เราเดินทางด้วยเรือไปจนถึงหมู่เกาะ
‎ที่ในอดีตไม่เคยไปถึงมาก่อนได้
‎เพราะมันเคยถูกแช่แข็งเอาไว้อย่างถาวร
‎กว่า "โฟรเซนแพลเน็ต" จะฉายเมื่อปี 2011
‎สาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนั้น ‎ก็เป็นที่ทราบกันดีแล้ว
‎มหาสมุทรไม่อาจรับความร้อนส่วนเกิน
‎จากกิจกรรมของมนุษย์ได้อีกแล้ว
‎ผลก็คือ
‎อุณหภูมิโลกเฉลี่ยวันนี้สูงขึ้นหนึ่งองศาเซลเซียส
‎กว่าตอนที่ผมเกิด
‎เป็นการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็ว ‎กว่าในรอบ 10,000 ปีที่ผ่านมา
‎น้ําแข็งในทะเลหน้าร้อนที่อาร์กติก ‎ลดลง 40 เปอร์เซ็นต์ใน 40 ปี
‎โลกของเรากําลังสูญเสียน้ําแข็ง
‎ระบบนิเวศที่บริสุทธิ์และห่างไกลที่สุด ‎กําลังจะเกิดหายนะ
‎รอยเท้าของเราส่งผลไปทั่วโลก
‎ผลกระทบของเราส่งผลลึกซึ้ง
‎การที่เราทําร้ายโลกโดยไม่รู้ตัว
‎ในที่สุดก็ทําให้พื้นฐาน ‎ของโลกของสิ่งมีชีวิตเปลี่ยนไปแล้ว
‎เราตกปลามากเกินควร ‎ในแหล่งปลาถึง 30 เปอร์เซ็นต์
‎จนถึงระดับวิกฤต
‎เราตัดต้นไม้แต่ละปีกว่า 15,000 ล้านต้น
‎การทําเขื่อน สร้างมลพิษ และใช้ทรัพยากร ‎จากแม่น้ําและทะเลสาปเกินความจําเป็น
‎ทําให้ประชากรสัตว์น้ํามีจํานวนลดลง
‎ถึงกว่า 80 เปอร์เซ็นต์
‎เราแทนที่ป่าด้วยเมือง
‎ที่ดินอุดมสมบูรณ์ครึ่งหนึ่งของโลก
‎ตอนนี้กลายเป็นพื้นที่เกษตรกรรม
‎ประชากรสัตว์ปีก 70 เปอร์เซ็นต์ในโลก ‎เป็นสัตว์เลี้ยง
‎ส่วนใหญ่ในนั้นเป็นไก่
‎มนุษย์มีน้ําหนักรวมกว่าหนึ่งในสาม ‎ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งโลก
‎อีก 60 เปอร์เซ็นต์ในนั้น ‎เป็นสัตว์ที่เราเลี้ยงไว้เป็นอาหาร
‎ส่วนที่เหลือ ‎หนูและวาฬเป็นเพียงสี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
‎นี่คือโลกของเราในตอนนี้
‎บริหารโดยมนุษยชาติ เพื่อมนุษยชาติ
‎แทบไม่มีอะไรเหลือให้สิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในโลกเลย
‎ตั้งแต่ผมเริ่มถ่ายหนังในยุค 1950
‎โดยเฉลี่ยแล้ว ประชากรสัตว์ป่าลดลงกว่าครึ่ง
‎ผมมาย้อนดูภาพเหล่านั้น
‎แล้วก็คิดได้ว่าถึงแม้สมัยหนุ่มๆ
‎ผมจะรู้สึกว่าได้ออกไปสู่ป่า
‎ได้สัมผัสธรรมชาติที่ยังไม่เสื่อมเสีย
‎มันก็เป็นแค่ภาพลวงตา
‎ป่า ที่ราบ และทะเลเหล่านั้น ‎มันเริ่มจะว่างเปล่าแล้ว
‎โลกนี้ไม่ได้เป็นธรรมชาติอย่างที่เคยเป็น
‎เราทําลายมันเอง
‎ไม่ใช่แค่ทําให้เสื่อมสภาพ แต่เราทํา...
‎เราทําลายโลกจนสิ้นซาก
‎จนโลกที่ไม่ใช่ของมนุษย์หายไปแล้ว
‎มนุษย์ได้ยึดครองโลกเกินพื้นที่แล้ว
‎นั่นคือคําให้การในฐานะพยานของผม
‎เรื่องราวการเสื่อมสภาพของทั้งโลก ‎ในช่วงชีวิตแค่ชีวิตเดียว
‎แต่มันก็ยังไม่จบแค่นั้น
‎ถ้าเรายังอยู่ในเส้นทางนี้ต่อไป
‎ความเสียหายที่เป็นข้อนิยามในช่วงชีวิตผม
‎จะเทียบความเสียหายที่จะเกิด ‎ในยุคคนรุ่นหลังไม่ได้เลย
‎(ปี 2020 ประชากรโลก 7.8 พันล้านคน)
‎(คาร์บอนในบรรยากาศ 415 ส่วนในล้านส่วน)
‎(พื้นที่ป่าคงเหลือ 35 เปอร์เซ็นต์)
‎วิทยาศาสตร์ทํานายว่าถ้าผมเกิดวันนี้
‎ผมจะได้เห็นสิ่งต่อไปนี้
‎(ทศวรรษ 2030)
‎ป่าฝนแอมะซอน
‎ถูกตัดจนไม่อาจให้ความชุ่มชื้นได้มากพอ
‎จนกกลายเป็นทุ่งสะวันนาแห้งแล้ง
‎ทําให้สูญเสียสปีชีส์ระดับหายนะ
‎จนวัฏจักรน้ําของโลกเปลี่ยนไป
‎ในเวลาเดียวกัน
‎อาร์กติกจะไร้น้ําแข็งในฤดูร้อน
‎เมื่อไม่มีครอบน้ําแข็งสีขาว
‎พลังงานจากแสงอาทิตย์ ‎ก็สะท้อนกลับสู่อวกาศได้น้อยลง
‎และโลกก็จะยิ่งร้อนเร็วขึ้น
‎(ทศวรรษ 2040)
‎ทั่วพื้นที่ทางเหนือของโลก
‎ดินในน้ําแข็งจะเริ่มละลาย
‎ปล่อยก๊าซมีเทนออกมา
‎ซึ่งเป็นก๊าซเรือนกระจก ‎ที่แรงกว่าคาร์บอนไดออกไซด์หลายเท่า
‎ทําให้ภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้นมาก
‎(ทศวรรษ 2050)
‎เมื่อมหาสมุทรยังร้อนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ‎และมีสภาวะเป็นกรดมากขึ้น
‎ปะการังทั่วโลกจะตาย
‎ประชากรปลาจะลดลงมหาศาล
‎(ยุค 2080)
‎การผลิตอาหารทั่วโลกเกิดภาวะวิกฤต
‎พื้นดินถูกใช้งานมากเกินจนเสื่อมสภาพ
‎แมลงผสมเกสรจะหายไป
‎แล้วสภาพอากาศก็จะคาดเดาไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
‎(ศตวรรษที่ 22)
‎โลกของเราร้อนขึ้นสี่องศาเซลเซียส
‎พื้นที่หลายแห่งในโลกอยู่อาศัยไม่ได้
‎ประชาชนหลายล้านจะต้องไร้บ้าน
‎การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่หก
‎กําลังจะมาถึง
‎นี่คือประตูทางเดียวต่อเนื่อง
‎สู่การเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจย้อนคืน
‎ในช่วงชีวิตของคนรุ่นต่อไป
‎ความมั่นคงและเสถียรภาพของยุคโฮโลซีน
‎สวนอีเดนของเรา
‎จะสูญหายไป
‎(ประชุมการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ‎สหประชาชาติ ปี 2018)
‎ตอนนี้
‎เรากําลังเผชิญหายนะจากมนุษย์
‎ในระดับโลก
‎ภัยครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายพันปี
‎ถ้าเราไม่ลงมือทํา
‎การล่มสลายของอารยธรรมเรา
‎และการสูญพันธุ์ของธรรมชาติส่วนใหญ่ในโลก
‎ก็จะมาถึงแน่นอน
‎แต่ยิ่งเราทิ้งไว้นาน
‎มันก็จะยิ่งแก้ไขได้ยากขึ้น
‎คุณเกษียณไปอยู่สบายๆ ได้
‎แต่คุณกลับอยาก...
‎อธิบายว่าอันตรายแบบไหน
‎ที่เราเผชิญอยู่
‎ในแง่หนึ่ง ผม...
‎ผมก็ไม่อยากมีส่วนกับการดิ้นรนครั้งนี้
‎เพราะผมไม่อยากให้มีการดิ้นรน ‎หรือจําเป็นต้องมี
‎แต่ผมมีโชคเหลือเชื่อ โชคดีด้วย
‎แน่นอน ผมคงรู้สึกผิดมาก
‎ถ้าผมเห็นว่าปัญหาคืออะไร
‎แต่กลับตัดสินใจมองข้ามไป
‎(การประชุมผู้นาเศรษฐกิจของโลก ‎ดาวอส ปี 2019)
‎(โลกของเรา)
‎การไต่ข้ามฝูงอันหนาแน่นไป ‎คือทางเดียวที่จะฝ่าไปได้
‎ผู้ที่อยู่ใต้เท้าอาจถูกเหยียบจนตาย
‎เรากําลังเผชิญ
‎การล่มสลายของโลกของสิ่งมีชีวิต
‎มันคือสิ่งที่ให้กําเนิดอารยธรรมของเรา
‎สิ่งที่เราพึ่งพา ‎ในทุกองค์ประกอบของชีวิตที่เราใช้
‎ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
‎ไม่มีใครยอมให้มันเกิดขึ้นได้
‎แล้วเราจะทํายังไง
‎มันก็ง่ายๆ ครับ
‎มันจ้องหน้าเรามาตลอด
‎การจะคืนเสถียรภาพให้กับโลก
‎เราต้องคืนความหลากหลายทางชีวภาพ
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เรากําจัดไป
‎มันเป็นวิธีเดียวที่จะรอดพ้น ‎จากวิกฤตที่เราสร้างเองได้
‎เราต้องคืนธรรมชาติให้โลก
‎การคืนธรรมชาติให้โลกง่ายกว่าที่คุณคิด
‎การเปลี่ยนแปลงที่เราต้องทํา ‎ก็เป็นประโยชน์ต่อตัวเราเอง
‎รวมถึงคนรุ่นหลัง
‎อีกศตวรรษนับจากนี้
‎โลกของเราจะเป็นธรรมชาติอีกครั้ง
‎ผมจะบอกให้ว่าทํายังไง
‎ทุกสปีชีส์อื่นๆ ในโลก ‎จะขยายพันธุ์ถึงขีดจํากัดประชากร
‎หลังผ่านช่วงเวลาหนึ่ง
‎เป็นตัวเลขที่อยู่อย่างยั่งยืนได้
‎ด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่มี
‎เมื่อไม่มีอะไรห้ามเราไว้
‎ประชากรมนุษย์เราก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ‎ในช่วงชีวิตของผม
‎คาดการณ์จากสถานการณ์ปัจจุบัน
‎ประชากรโลกจะมี 11,000 ล้านคน ‎ภายในปี 2100
‎แต่เราถ่วงหรือแม้แต่หยุดยั้งการเพิ่มประชากรได้
‎นานก่อนมันจะถึงจุดนั้น
‎มาตรฐานคุณภาพชีวิตญี่ปุ่น ‎เพิ่มขึ้นอย่างสูงตลอดครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20
‎เมื่อการแพทย์และการศึกษาพัฒนาขึ้น
‎ความคาดหวังและโอกาสของผู้คนก็เพิ่มขึ้นด้วย
‎และอัตราการเกิดก็ต่ําลง
‎ปี 1950 ครอบครัวญี่ปุ่นมักจะมีลูก 3-4 คน
‎พอปี 1975 ค่าเฉลี่ยอยู่ที่สองคน
‎ผลคือจํานวนประชากรคงที่แล้ว
‎และแทบไม่ได้เปลี่ยนจํานวนเลย ‎นับตั้งแต่ขึ้นสหัสวรรษใหม่
‎มีสัญญาณบ่งบอกว่าสิ่งนี้เริ่มเกิดขึ้นทั่วโลกแล้ว
‎ประเทศที่กําลังพัฒนาทุกหนแห่ง
‎ประชาชนเลือกมีลูกน้อยลง
‎จํานวนเด็กเกิดทั่วโลกในแต่ละปี
‎กําลังจะลดลง
‎เหตุผลหลักที่จํานวนประชากรยังคงเพิ่มขึ้น
‎เพราะมนุษย์หลายคนอายุยืนขึ้น
‎ถึงจุดหนึ่งในอนาคต
‎ประชากรมนุษย์จะถึงจุดอิ่มตัวเป็นครั้งแรก
‎ยิ่งมันเกิดขึ้นเร็ว
‎ทุกสิ่งที่เราต้องทํามันก็ยิ่งง่ายขึ้น
‎ด้วยการทํางานหนัก ‎เพื่อให้ประชาชนพ้นความยากจน
‎ให้ทุกคนได้เข้าถึงการแพทย์
‎และส่งเสริมให้ผู้หญิง
‎ได้อยู่ในโรงเรียนให้นานที่สุด
‎เราทําให้ถึงจุดอิ่มตัวได้เร็วขึ้น ‎และเป็นจุดที่ต่ํากว่าด้วย
‎ทําไมเราถึงไม่อยากทําเรื่องพวกนี้ล่ะ
‎มอบโอกาสชีวิตที่ดีกว่าให้กับผู้คน
‎ยังไงก็เป็นเรื่องที่เราอยากทํา
‎เคล็ดลับคือการเพิ่มมาตรฐานคุณภาพชีวิตทั่วโลก
‎โดยไม่เพิ่มผลกระทบต่อโลก
‎มันอาจจะฟังดูเป็นไปไม่ได้
‎แต่มันมีวิธีที่เราทําได้
‎โลกของสิ่งมีชีวิตได้พลังงานหลักจากแสงอาทิตย์
‎ต้นไม้ของโลกรับเอา
‎พลังงานแสงอาทิตย์ทุกวัน ‎สามล้านล้านกิโลวัตต์-ชั่วโมง
‎นั่นคือพลังงานเกือบ 20 เท่าของที่มนุษย์ต้องใช้ ‎จากแสงอาทิตย์เพียงแหล่งเดียว
‎ลองคิดภาพว่าเราเลิกใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล
‎แล้วบริหารโลกด้วยพลังงานนิรันดร์จากธรรมชาติ
‎แสงอาทิตย์ ลม น้ํา และความร้อนใต้พิภพ
‎ช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่ผ่านมา
‎โมร็อกโกพึ่งพาน้ํามันและเชื้อเพลิงนําเข้า
‎เป็นแหล่งพลังงานเกือบทั้งหมด
‎ปัจจุบัน ประเทศนี้ผลิตพลังงานใช้เอง ‎ถึง 40 เปอร์เซ็นต์
‎จากเครือข่ายโรงไฟฟ้าพลังงานหมุนเวียน
‎ซึ่งรวมถึงฟาร์มแสงอาทิตย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎อยู่ริมทะเลทรายซาฮารา
‎ต่อสายตรงไปยังยุโรปใต้
‎โมร็อกโกอาจเป็นผู้ส่งออกพลังแสงอาทิตย์ได้ ‎ภายในปี 2050
‎ภายใน 20 ปี
‎พลังงานหมุนเวียนถูกคาดการณ์ว่า ‎จะเป็นแหล่งพลังงานหลักของโลก
‎แต่เราทําให้มันเป็นแหล่งเดียวได้
‎มันน่าแปลกใจที่มนุษย์เอาเงินในบัญชีและบํานาญ ‎ไปลงทุนในเชื้อเพลิงฟอสซิล
‎ทั้งที่มันเป็นสิ่งที่
‎ทําลายอนาคตที่เป็นเป้าหมายในการเก็บเงิน
‎อนาคตหมุนเวียนจะมีแต่ผลประโยชน์
‎พลังงานทั่วโลกจะราคาถูกลง
‎เมืองของเราจะสะอาดและเงียบขึ้น
‎แล้วพลังงานหมุนเวียนก็จะไม่มีวันหมด
‎โลกของสิ่งมีชีวิตไม่อาจดําเนินไปได้ ‎ถ้าไม่มีมหาสมุทรที่มั่นคง
‎มนุษย์เราก็เช่นกัน
‎มหาสมุทรเป็นพันธมิตรสําคัญ
‎ในการต่อสู้เพื่อลดคาร์บอนในชั้นบรรยากาศ
‎ยิ่งมันมีความหลากหลาย
‎มันก็ยิ่งทําหน้าที่ได้ดีขึ้น
‎และแน่นอน มหาสมุทรสําคัญต่อเราทุกคน
‎ในฐานะแหล่งอาหาร
‎การประมงคือการล่าอาหารธรรมชาติ ‎ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎และถ้าเราทําได้ถูกต้อง
‎มันก็ดําเนินต่อไปได้
‎เพราะมันได้ประโยชน์กันทุกฝ่าย
‎ยิ่งที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ํามีคุณภาพ
‎ปลาก็ยิ่งมีจํานวนมาก
‎ก็จะยิ่งมีปลาให้เรากินมากขึ้น
‎ปาเลาเป็นประเทศเกาะแปซิฟิก
‎ที่อาศัยแนวปะการังทําการประมงและท่องเที่ยว
‎เมื่อปริมาณปลาเริ่มลดลง
‎ชาวปาเลาก็ตอบโต้
‎ด้วยการออกกฎกํากับการประมง
‎และสั่งห้ามทําการจับปลาในหลายๆ พื้นที่
‎ประชากรปลาที่ได้รับการปกป้อง ‎ไม่นานก็พ้นความเสี่ยง
‎และกระจายไปสู่พื้นที่ที่อนุญาตให้จับปลาได้
‎ผลก็คือ
‎เขตห้ามจับปลาได้ทําให้ ‎ชาวประมงท้องถิ่นจับปลาได้เพิ่มขึ้น
‎และในขณะเกียวกันก็ให้แนวปะการังได้ฟื้นฟูด้วย
‎ลองคิดภาพว่าเราใช้วิธีคล้ายกันนี้กับทั่วโลก
‎ค่าประมาณการจะชี้ว่าการประกาศ ‎เขตห้ามจับปลาแค่หนึ่งในสามของทะเลชายฝั่ง
‎จะเพียงพอให้เรามีปลาพอกินตลอดไป
‎ในน่านน้ําสากล
‎สหประชาชาติกําลังพยายาม ‎สร้างเขตห้ามจับปลาที่ใหญ่ที่สุด
‎ในการกระทําเดียว
‎สิ่งนี้จะเปลี่ยนแปลงน่านน้ําเปิด
‎จากสถานที่ที่
‎ให้กลายเป็นแหล่งธรรมชาติที่ช่วยเรา ‎ในการต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
‎เป็นแหล่งสัตว์ธรรชาติที่ใหญ่ที่สุดของโลก
‎ถ้าเป็นบนบก
‎เราต้องลดพื้นที่เกษตรกรรมอย่างหนัก
‎เพื่อจะได้เปิดพื้นที่ให้ธรรมชาติที่กลับคืนมา
‎และวิธีที่เร็วและได้ผลที่สุด
‎คือเราต้องเปลี่ยนอาหารการกิน
‎สัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่หายากในธรรมชาติ
‎เพราะมันต้องการเหยื่อจํานวนมาก ‎เพื่อเลี้ยงชีพแต่ละตัว
‎นักล่าหนึ่งตัวในเซเรนเกติ
‎มีเหยื่อให้ล่ามากกว่า 100 ตัว
‎ทุกครั้งที่เราเลือกเนื้อสัตว์
‎เราเองก็ต้องการพื้นที่นักล่าขนาดใหญ่
‎โดยไม่รู้ตัวเช่นกัน
‎โลกนี้รองรับสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ ‎นับพันล้านตัวไม่ไหว
‎มันไม่มีพื้นที่พอ
‎ถ้าทุกคนกินอาหารจากพืชเป็นหลัก
‎เราจะต้องใช้ที่ดินแค่ครึ่งเดียวของที่ใช้อยู่
‎และเพราะเราจะมอบพื้นที่เหล่านั้น ‎ให้กับการปลูกพืช
‎เราก็จะเพิ่มผลผลิตจากผืนดินได้มหาศาลด้วย
‎เนเธอร์แลนด์เป็นประเทศหนึ่ง ‎ที่ประชากรหนาแน่นที่สุด
‎ที่นี่เต็มไปด้วยฟาร์มเล็กๆ ระดับครอบครัว
‎ที่ไม่มีพื้นที่ขยายกิจการ
‎ดังนั้น เกษตรกรชาวดัตช์ ‎จึงเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้พื้นที่ทุกตารางนิ้วให้คุ้ม
‎พวกเขาทําการเกษตรอย่างยั่งยืนขึ้นเรื่อยๆ
‎จนเพิ่มผลผลิตได้สิบเท่าในสองชั่วอายุคน
‎ขณะที่ลดการใช้น้ําพร้อมกันไปด้วย
‎รวมถึงลดใช้ยาฆ่าแมลงและปุ๋ย
‎ลดการปล่อยคาร์บอน
‎แม้จะมีขนาดเล็ก
‎เนเธอร์แลนด์ปัจจุบันก็กลายเป็น ‎ผู้ส่งออกอาหารอันดับสอง
‎มันเป็นไปได้แน่นอน ถ้าเราจะประยุกต์ใช้ ‎วิธีการไฮเทคและโลว์เทครวมกัน
‎ในการผลิตอาหารให้มากขึ้นจากพื้นที่น้อยลง
‎เราเริ่มผลิตอาหารในพื้นที่ใหม่ๆ ได้
‎ในร่ม ภายในเมือง
‎แม้แต่ในที่ที่ไม่มีที่ดินเลย
‎เมื่อเราพัฒนาวิธีการทําเกษตรกรรม
‎เราก็จะย้อนคืนการถือสิทธิ์ที่ดิน
‎ที่เราพยายามทํากันมาตั้งแต่เริ่มทําเกษตรกรรม
‎ซึ่งเป็นเรื่องสําคัญ ‎เพราะเราต้องการที่ดินว่างโดยด่วน
‎ป่าเป็นองค์ประกอบสําคัญต่อการฟื้นฟูโลก
‎ป่าคือเทคโนโลยีธรรมชาติที่ดีที่สุด ‎ในการกักเก็บคาร์บอน
‎และป่าคือศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพ
‎อีกครั้งนะครับ ‎สององค์ประกอบนี้เข้ากันได้เป็นอย่างดี
‎ยิ่งป่าเป็นธรรมชาติและหลากหลาย
‎มันก็ยิ่งมีประสิทธิภาพ ‎ในการดูดซับคาร์บอนจากชั้นบรรยากาศ
‎เราต้องหยุดการตัดไม้ทําลายป่าทุกที่ทันที
‎แล้วปลูกพืชอย่างต้นปาล์มน้ํามันหรือถั่วเหลือง
‎เฉพาะในพื้นที่ที่ถูกถางป่าไปนานแล้วเท่านั้น
‎ยังไงซะ พื้นที่ก็มีมากมาย
‎แต่เราทําได้ดีกว่านั้น
‎ร้อยปีก่อน พื้นที่สามในสี่ของคอสตาริกา ‎ปกคลุมด้วยป่า
‎พอถึงยุค 1980 การตัดไม้ที่ไร้การควบคุม ‎ก็ลดพื้นที่ป่าลงเหลือแค่หนึ่งในสี่
‎รัฐบาลตัดสินใจดําเนินการ
‎มอบทุนให้เจ้าของที่ดินปลูกต้นไม้ประจําถิ่นคืน
‎ในเวลาแค่ 25 ปี ป่าก็กลับมา
‎ปกคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของคอสตาริกาอีกครั้ง
‎ลองคิดดูว่าถ้าเราทําสิ่งนี้ได้ทั่วโลก
‎การกลับมาของต้นไม้จะช่วยดูดซับ
‎คาร์บอนที่ปล่อยออกมาได้ถึงสองในสาม
‎ของที่ถูกปั๊มเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ ‎จากกิจกรรมในปัจจุบันของมนุษย์
‎สําหรับทุกสิ่งเหล่านี้
‎มีหลักการสําคัญที่สุดข้อเดียว
‎ธรรมชาติคือพันธมิตรยิ่งใหญ่ที่สุด
‎และแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎เราต้องทําสิ่งที่ธรรมชาติทํามาตลอด
‎มันไขความลับของชีวิตได้เมื่อนานมาแล้ว
‎ในโลกนี้
‎สปีชีส์จะเจริญได้
‎เมื่อทุกอย่างรอบตัวมันเจริญด้วยเท่านั้น
‎เราแก้ปัญหาทุกอย่างที่เผชิญอยู่ได้
‎ด้วยการยอมรับความจริงข้อนี้
‎ถ้าเราดูแลธรรมชาติ
‎ธรรมชาติก็จะดูแลเรา
‎ตอนนี้ถึงเวลาที่สปีชีส์ของเรา
‎ต้องหยุดขยายประชากรเฉยๆ
‎เพื่อวางรากฐานชีวิตบนโลกนี้
‎ให้สมดุลกับโลก
‎เพื่อให้เริ่มเจริญ
‎พอคุณลองคิดดู
‎เรากําลังสิ้นสุดการเดินทาง
‎หมื่นปีก่อน ในฐานะนักล่าและนักเก็บของ
‎เราใช้ชีวิตอย่างยั่งยืน ‎เพราะมันเป็นทางเลือกเดียว
‎หลายปีต่อมา
‎มันกลายเป็นทางเลือกเดียวอีกครั้ง
‎เราต้องกลับไปค้นหา
‎วิธีอยู่อย่างยั่งยืน
‎เปลี่ยนจากการอยู่ห่างธรรมชาติ
‎กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติอีกครั้ง
‎คืนนี้ เรามีรายการที่แตกต่างมาฝาก
‎ถ้าเราเปลี่ยนวิถีชีวิตบนโลกได้
‎อนาคตอีกแบบก็จะปรากฏให้เห็น
‎ในอนาคตนี้
‎เราค้นพบวิธีใช้ประโยชน์จากผืนดิน
‎เป็นวิธีที่ช่วย ไม่ใช่ทําลายธรรมชาติ
‎วิธีทําการประมงในทะเล ‎ที่ทําให้ทะเลกลับมามีชีวิตชีวาได้อย่างรวดเร็ว
‎และวิธีเก็บของป่าอย่างยั่งยืน
‎ในที่สุด เราจะได้เรียนรู้วิธี ‎ทํางานร่วมกับธรรมชาติ
‎ไม่ใช่ทํางานที่ทําลายมัน
‎สุดท้ายแล้ว
‎หลังจากสํารวจโลกของสิ่งมีชีวิต ‎มาตลอดชีวิต
‎ผมมั่นใจอยู่หนึ่งข้อ
‎เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับการฟื้นฟูโลก
‎แต่เป็นความอยู่รอดของเราเอง
‎ความจริงแล้ว แม้จะมีมนุษย์หรือไม่
‎โลกของธรรมชาติก็จะสร้างตัวขึ้นใหม่
‎ในช่วง 30 ปีตั้งแต่เกิดการอพยพเชอร์โนบิล
‎ป่าได้ยึดพื้นที่คืน
‎วันนี้ ผืนป่าได้เข้ายึดเมือง
‎มันเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่หาได้ยากในที่อื่น
‎และเป็นหลักฐานที่ชัดเจน ‎ว่าถึงแม้เราจะทําผิดพลาดแค่ไหน
‎ธรรมชาติก็จะแก้ไขมันได้ในที่สุด
‎โลกของสิ่งมีชีวิตจะอยู่รอด
‎แต่ชะตามนุษย์สันนิษฐานเช่นนั้นไม่ได้
‎เรามาไกลถึงจุดนี้ ‎เพราะเราเป็นสัตว์ที่ฉลาดที่สุด
‎ที่เคยอยู่ในโลกนี้
‎แต่การจะอยู่ต่อไป
‎เราต้องใช้มากกว่าสติปัญญา
‎เราต้องใช้
‎ภูมิปัญญา
‎มีข้อแตกต่างหลายอย่า
‎ระหว่างมนุษย์กับสปีชีส์อื่นๆ บนโลก
‎แต่ข้อแตกต่างที่ชัดเจน
‎คือมีเพียงมนุษย์ ‎ที่สามารถจินตนาการถึงอนาคตได้
‎นานมาแล้ว ที่ผมและคุณ ‎ต่างก็หวาดกลัวอนาคตนั้น
‎แต่ตอนนี้มันเห็นชัดขึ้น ‎ว่าอนาคตไม่ได้มีแต่หายนะ
‎มีโอกาสที่เราจะแก้ไขได้
‎ที่เราจะสิ้นสุดการเดินทางพัฒนา ‎บริหารผลกระทบ
‎และกลับไปเป็นสปีชีส์ที่สมดุลกับธรรมชาติอีกครั้ง
‎ขอเพียงเราตั้งใจจริง
‎ตอนนี้เรามีโอกาส ‎ที่จะสร้างบ้านสมบูรณ์แบบให้ตัวเอง
‎และฟื้นฟูโลกที่อุดมสมบูรณ์ ‎และแสนวิเศษที่เราได้รับมา
‎ลองคิดภาพดูสิครับ
‎จากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ที่ตัวเรา ‎#คืนป่าให้โลก
‎คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา