Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪สวัสดีค่ะ นี่อมาห์เล ‪ฝากข้อความไว้นะคะ แล้วฉันจะโทรกลับ
‪สวัสดีค่ะ คุณเอ็ดเวิดส์
‪นี่ครูใหญ่เดนกินส์ ‪จากโรงเรียนมัธยมปลายนอร์ทดีทรอยต์
‪โชคไม่ดีนะคะ วันนี้โคลมีเรื่องชกต่อยอีกแล้ว
‪และต้องถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪ของโรงเรียนควบคุมตัวไว้
‪คุณเอ็ดเวิดส์คะ ฉันไม่แน่ใจว่าเรามี ‪ผู้เชี่ยวชาญที่จะช่วยลูกชายคุณได้รึเปล่า
‪ณ จุดนี้ เราขอแนะนำ ‪ให้เขาออกจากโรงเรียนค่ะ
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ‪ เสียใจด้วยจริงๆ…
‪ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
‪ไม่ใช่ความผิดผม
‪แม่เอาเสื้อผ้าผมใส่ถุงทำไม
‪แม่จะพาผมไปไหน
‪ลูกต้องไปอยู่กับพ่อช่วงหน้าร้อน
‪อะไรนะ
‪กับพ่อเหรอ
‪ไม่เอา! ผมไม่อยู่กับหมอนั่นเด็ดขาด
‪หยุดได้แล้ว! เลิกทำตัวรู้มากได้แล้ว!
‪ชีวิตนี้…
‪มันเส็งเคร็ง โคล
‪ชีวิตแกกำลังจะดิ่งลงเหว แกกำลังจะดิ่งลงเหว
‪แม่ทำทุกอย่างที่คิดออกเพื่อแกแล้วจริงๆ
‪แต่นี่ก็เอาอีกแล้วไง ต้องออกจากที่ทำงาน
‪พยายามเกลี้ยกล่อมครูใหญ่อีกคน ‪และตำรวจอีกคน
‪ว่าลูกชายฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร
‪ซึ่งแกไม่ได้รู้เลย
‪และแม่เองก็ไม่รู้แล้วด้วยเหมือนกัน
‪นี่ อยู่ไหนน่ะ พวกเราถึงแล้ว
‪- แม่ทำอะไรน่ะ ‪- เขาจะมาถึงภายในห้านาที
‪- นั่นเสื้อผ้าผมนะ ‪- รออยู่นี่แหละ
‪ผมไม่อยู่ที่นี่หรอก
‪แม่ เปิดประตูเถอะ
‪แม่ เปิดประตู
‪แม่ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ เปิดประตู
‪แม่ เปิดประตู ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ
‪ขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไว้ที่นี่ ขอร้องล่ะแม่ เดี๋ยว…
‪นี่
‪ฉันพูดกับเธอนั่นแหละ
‪มานี่สิ
‪โตขึ้นเยอะเลยนะ
‪ผมรู้จักคุณรึเปล่า
‪ฉันรู้จักเธอ
‪เธอเป็นลูกของฮาร์ป
‪เขาอยู่ไหน
‪คอกม้า
‪คอกอะไรนะ
‪อะไรกันเนี่ย
‪คอกม้าไง
‪ผมไม่รู้จักคอกม้าที่ไหนเลย
‪ผมไม่รู้จักคุณ
‪คอกม้าถนนเฟลตเชอร์
‪แถวๆ หัวถนนน่ะ
‪พอไปใกล้ๆ แล้วจะได้กลิ่นเอง
‪และโคล…
‪ฉันชื่อเนสซี่
‪ยินดีต้อนรับกลับมานะ
‪- ใช่ ฉันหมายความอย่างนั้นแหละ ‪- เดี๋ยวนะจารย์ นายเคยเห็นที่ไหนนะ
‪- เมื่อวานก็เห็น ‪- ที่ไหน
‪- ตรงขั้นบันได ‪- ตั๊กแตนตำข้าวอะนะ
‪คุณไม่ควรฆ่าสัตว์ที่ทำท่าเหมือน "พนมมือ" นะ
‪ฤดูร้อนนี้ต้องแห้งแล้งแน่ๆ
‪ฉันเพิ่งเห็นว่านายอาจจะนอนแล้ว ‪ฉันพูดว่า "นาย…
‪นายดูฉันหลับ นายจะ…"
‪เฮ้ย เด็กนั่นจะไปไหนน่ะ จะไปร้านซักรีดเหรอ
‪- เขามาจากไหนเนี่ย ‪- ใครน่ะ
‪รอแป๊บนะ รอเดี๋ยว
‪พ่อถือถุงให้นะ ไปกันเถอะ
‪ไม่ต้อง ไม่เป็นไร
‪แล้วเจอกันนะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- โอเค
‪ปิดประตูด้วย
‪เฮ้ย! เชี่ย
‪นี่ชัค
‪มันไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ระวังด้วยแล้วกัน
‪มีม้า
‪อยู่ในบ้านพ่อด้วย
‪แกนอนตรงนั้นนะ
‪ผมไม่อยู่ที่นี่หรอก
‪ตามใจ
‪ฉันไปนอนแล้วนะ
‪ทันทีที่แกก้าวออกไป ประตูบานนั้นจะล็อกถึงเช้า
‪ผมจะไปตอนเช้า
‪แม่งเอ๊ย
‪อย่างนั้นแหละ
‪เอาละ ไปเลย
‪ไปเลย อีชา แค่…
‪มีมือถือไหมครับ ผมอยากยืมโทรหาแม่แป๊บเดียว
‪ขอโทษนะครับ ขอยืมมือถือหน่อยได้ไหม ‪ผมอยากโทรหาแม่
‪- ฉันไม่มีมือถือ ‪- ผมแค่อยาก… คุณไม่มีมือถือเหรอ
‪- ขอโทษนะครับ ผมขอ… ‪- ฉันมีลูก ไม่
‪แม่งเอ๊ย
‪โคล
‪ว่าไงไอ้น้อง
‪ได้ข่าวว่านายกลับมาแล้ว
‪สมุชเหรอ
‪ใช่ สมุช ฉันเอง
‪ทำไมทำหน้าอย่างกับเห็นผี
‪มานั่งทำอะไรข้างถนนวะ
‪- โย่ ‪- ลุกขึ้นเถอะพวก
‪เหลือเชื่อ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ให้ตายสิ ก็ดีเว้ย
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪นายไม่รู้หรอกว่ามันดีแค่ไหนที่ได้เจอนายตอนนี้
‪ฉันเจอนายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่วะ ‪นานแค่ไหน สิบปีได้ไหม
‪รู้ไหมว่าฉันจำอะไรได้
‪ฉันจะบอกว่า "โคล ไปเล่นปืนฉีดน้ำกัน" ‪นายจะบอกว่า "โอเค"
‪จากนั้นฉันก็จะไปห้องน้ำแล้วฉี่ใส่ปืนฉีดน้ำ
‪แล้วฉีดใส่นาย
‪- โคตรโสโครกเลย ‪- นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือฉี่
‪นายโวยวายว่า "แม่ สมุชฉี่ใส่ผม!"
‪โคตรทุเรศเลยพวก จริงๆ นะ
‪- ตอนนี้นายก็ยังกลิ่นเหมือนฉี่อยู่ ‪- หุบปากเลย
‪ให้ตายสิวะ ผ่านมานานแล้วจริงๆ
‪คิดถึงนายว่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่นาย ‪จะลากนายมาจากดีทรอยต์แบบนั้น
‪- แม่เจ้า ‪- โคตรบ้าเลย
‪เออ ฉันรู้ พยายามกลับบ้านอยู่เนี่ย
‪ดูเหมือนนายจะไม่มีบ้านให้กลับนะ
‪ฉันมีบ้านที่นี่ซะที่ไหนล่ะ
‪พูดเรื่องบ้าอะไรวะ
‪บ้านไม่ใช่สถานที่เว้ยไอ้โง่ ‪มันคือครอบครัว ที่นี่นายมีครอบครัว
‪ครอบครัวอะไรวะ
‪ฉันไม่รู้จักหมอนั่นด้วยซ้ำ
‪อีกอย่าง
‪เขาอยู่กับม้าโสโครกตัวหนึ่งด้วย
‪เอาละ ฉันขอพูดอะไรกับนายหน่อยนะเพื่อน
‪แม่นายจะไม่กลับมาหรอก โอเคไหม
‪ฉันเห็นวัยรุ่นถูกทิ้งไว้หน้าบ้านมาเยอะมาก
‪แล้วไอ้ "ฤดูร้อน" ที่ว่า ‪ก็กลายเป็นปีๆ เพราะฉะนั้น…
‪ฉันขอแนะนำให้นายทำใจ ‪อยู่กับไอ้ม้าโสโครกนั่นให้ได้
‪ไม่ตลกนะเว้ย ฉันจริงจังนะ
‪โอเค
‪ขอเงินขึ้นรถประจำทางหน่อยสิ
‪นี่ ขอสัก 20 เหรียญเหอะ
‪นิดเดียวเอง
‪- ไม่ได้มากมาย ‪- เออๆ โอเคเพื่อน
‪ตอนนี้นายฟังดูโคตรสิ้นหวังเลย
‪อ๋อ ฉันรู้แล้วว่าอะไร
‪นายมีแฟนอยู่ที่บ้านล่ะสิ
‪- ไม่มีเหรอ ‪- ไม่มี
‪แป๊บนะ
‪รออยู่นี่นะ
‪พวก…
‪ขอให้ปลอดภัยนะ
‪กินซะสิ
‪เมื่อกี้อะไรเหรอ
‪มันเป็นโอกาสทางธุรกิจน่ะ
‪ฟังนะพวก ฉันจะคอยช่วยนายเอง
‪นับจากนี้ไป โอเคไหม
‪ฉันคือครอบครัวที่นายจะต้องการ
‪และนี่ นายไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้วนะ
‪เพราะฉะนั้นคืนนี้เราจะไปเที่ยวกัน ‪เราจะไม่นอน
‪ฉันจะพาไปดูว่าฟิลาเดลเฟียสนุกกันยังไง
‪โคตรมันเลยว่ะ
‪ไม่ไหวแล้วว่ะ ฉันต้องนอน โคตรเหนื่อยเลย
‪ไม่หรอก นายยังไหว ฉันมีเรื่องต้องทำนิดหน่อย
‪นายไปอยู่กับฉันที่บ้านน้องสาวฉันได้ทั้งคืนนะ
‪เฮ้ย!
‪ทำอะไรเนี่ย
‪ถ้าแกคบกับสมุชก็อยู่ที่นี่ไม่ได้
‪พ่อจะสนทำไมล่ะ
‪แกกำลังจะพาตัวเองไม่อยู่ในที่ที่ถอนตัวไม่ขึ้น
‪ที่นี่ไม่ต้อนรับนายถ้านายเอายาไร้สาระนั่นมา
‪ไร้สาระเหรอ แล้วความไร้สาระของคุณล่ะ
‪ทิ้งลูกคุณไว้นอกบ้านเนี่ย
‪- ไปให้พ้นเลยไป ‪- ดี
‪นั่นปะไร
‪- ฮาร์ปผู้ลงโทษลูกด้วยความรักโยนถุงของลูกทิ้ง ‪- เดี๋ยวจะยิ่งกว่านี้อีกถ้านายยังไม่ไสหัวไป
‪ไปสิ
‪ไปก็ไป
‪ไปก็ได้
‪ถ้าแกอยากเป็นกุ๊ย
‪ก็อยู่ในบ้านฉันไม่ได้
‪โอเคไหม ถ้าอยากทำอะไรให้มันสร้างสรรค์ ‪ก็บอกลาไอ้สมุชซะ แล้วก็กลับมาได้
‪กลับไปหาอะไรไม่ทราบ
‪เบียร์เก่าๆ กับชีสแผ่นน่ะเหรอ ผมไม่มีบ้านอยู่ที่นี่
‪แล้วแต่แกเลย
‪ไปเลย!
‪ยกตูดดำๆ ของแกออกไปจากบ้านฉัน ‪แล้วอย่ากลับมาอีก!
‪ทรีน่า
‪สมุชบอกให้ฉันมาเจอเขาที่นี่
‪ฉันไม่สนหรอกว่าเขาพูดอะไร นี่บ้านฉัน
‪เฮ้ย ฉันเป็นครอบครัวเธอนะ
‪ฉันบอกสมุชไปแล้ว
‪ว่าเราไม่ใช่บ้านเด็กกำพร้า ‪สำหรับวัยรุ่นจรจัดอย่างนาย
‪ทีนี้ก็ไปให้พ้นหน้าบ้านฉันได้แล้ว ฉันพูดจริงนะ
‪- ทรีน่า ไม่เอาน่า ฉัน… ‪- ไม่! บาย ลาก่อน
‪เชี่ยเอ๊ย
‪ห่าเหวจริงๆ
‪แม่งเอ๊ย
‪ใครทำเสียงดังอะไรวะ
‪นั่นใครน่ะ ใครอยู่ข้างล่าง
‪- เนสซี่ ช่วยผมที ‪- โอ้ ไม่นะ
‪ผมไม่มีที่ไป
‪ไม่ได้นะ เธอจะโน้มน้าวฉันแบบนั้นไม่ได้
‪พ่อเธอมีกฎที่เธอไม่ยอมทำตาม ‪รู้อะไรไหม ฉันก็มีกฎเหมือนกัน
‪ฉันพูดแบบนั้นกับสมุชเวลาเขามาแถวนี้เหมือนกัน
‪ให้ตายสิ พวกคุณไม่สนอะไรเลยนอกจากตัวเอง
‪ฟังนะ ฉันนั่งคุกเข่าทุกเช้าตอนตีสี่
‪สวดมนต์ให้เด็กผู้ชายทุกคนในช่วงตึกนี้
‪ฉันเก็บอาหารอุ่นๆ และเตียงที่สะอาด ‪ไว้ให้บุตรน้อยผู้หลงหายเมื่อเขากลับมา
‪ก็ได้ งั้นผมเป็นบุตรน้อยผู้หลงหายก็ได้
‪เธอไม่ใช่
‪เธอยังทำตัวเสเพล
‪เธอยังไม่ได้กินขี้หมูนั่น
‪แปลว่าอะไรเนี่ย
‪เอาสิ่งที่ฉันพูดไปคิดดูแล้วกัน
‪ฉันต้องตื่นแต่เช้า ‪รายชื่อคนที่ฉันต้องสวดมนต์ให้ยาวขึ้นแล้ว
‪เนสซี่!
‪หวัดดี
‪โอเค มีอะไร
‪หวัดดี
‪เจอกับบูแล้วสินะ
‪เพื่อนร่วมคอกของเธอเมื่อคืนน่ะ
‪ฮาร์ปเพิ่งซื้อบูมาจากงานประมูล
‪ต้องใช้พวกเราตั้งสี่คนจับมันขึ้นรถพ่วงม้า
‪มันเครียด มันกลัว
‪เป็นอันตรายแม้กระทั่ง ‪กับนักขี่ม้าประสบการณ์โชกโชน
‪เธอโชคดีมากที่ไม่โดนมันเตะหัวเอา
‪แล้วรู้ไหมว่าฉันเจออะไร
‪แดเนียลนอนอยู่ในถ้ำสิงโต
‪อิงแอบแนบชิดกันอย่างสบาย
‪หมายความว่าไงครับ
‪หมายความว่าบูเป็นของเธอไงล่ะ
‪ไม่ใช่แล้ว
‪ไม่ใช่
‪- มันไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใกล้เลยนะ ‪- ไม่ อย่าพล่ามให้เมื่อย
‪ปากปีจอพอๆ กับพ่อเธอเลย
‪เป็นสิ่งเดียวที่ผมได้มาจากเขา
‪ฟังนะ
‪อดีตไม่ใช่ปัจจุบัน
‪โอเคไหม
‪อะไร เธอโง่จนเล่นตามกติกาไม่เป็นเลยเหรอ
‪ได้
‪ตามใจ
‪แต่เธอจะไม่ได้นอนในคอกม้าของฉัน
‪ผมจะเลิกคบกับสมุช และ…
‪ผมพร้อมจะขี่ม้าหรืออะไรก็แล้วแต่แล้ว
‪แกอยากขี่ม้าเหรอ
‪แกต้องทำความสะอาดคอกม้า
‪ใช่ เดี๋ยวคนพวกนี้ก็น่าจะมากันแล้ว
‪นายคิดอะไรอยู่วะ
‪ฮาร์ปไม่ให้ฉันคบกับนายแล้ว ‪ไม่งั้นเขาจะไล่ฉันออกจากบ้าน
‪เพราะฉะนั้น
‪เราคงต้องห่างๆ กันหน่อย
‪เออ ฉันเข้าใจ
‪นี่ ฉันมีเซอร์ไพรส์มาฝากนายด้วย
‪อะไรเหรอ
‪อยู่ในนั้นแหละ
‪แม่เจ้า
‪ใหม่เอี่ยมเลยนะเนี่ย
‪แม่นแล้ว
‪คิดว่าฉันจะให้นายใส่รองเท้าปากอ้า ‪ไปไหนมาไหนกับฉันเหรอ
‪- นี่… ‪- เท้านายแม่งใหญ่โคตร
‪นายมันโง่ชิปเป๋ง
‪โอ้โฮเฮะ ชักจะน่าสนใจแล้วสิ
‪ไปกันเถอะ
‪เริ่มจากคอกนี้เลย
‪พอเสร็จแล้ว เรียกพวกเราคนไหนก็ได้ ‪แล้วเราจะย้ายม้าตัวต่อไป
‪ก็แค่ทำไล่ไปตามแถวน่ะ
‪ลากทุกอย่างไปที่หลุมขี้
‪หลุมขี้คืออะไร
‪ถังขยะที่เต็มไปด้วยขี้
‪พอเสร็จแล้ว ฉันจะบอกว่าทำอะไรต่อ
‪ลำบากวันนี้ สบายวันหน้า
‪รถเข็นของนายอยู่ไหนวะ
‪เขาได้โกยอยู่อย่างนั้นทั้งวันแน่ ให้ตายสิ
‪อะไรวะเนี่ย
‪พ่อเขาให้เก็บกวาดคอกม้าแบบนี้เหรอ
‪โกยทีละพลั่วเนี่ยนะ
‪- เวร! ‪- เชี่ยเอ๊ย!
‪- แม่ง! ‪- ทำขี้ร่วงใส่รองเท้าตัวเองจนได้
‪โย่ อีชาใช่ไหม
‪พวกเขาให้เธอโกยขี้เหมือนกันรึเปล่า
‪ลำบากวันนี้ สบายวันหน้า
‪นี่มันลัทธิชัดๆ
‪พึมพำอะไรน่ะ
‪ฉันต้องโกยขี้นานแค่ไหนเหรอ
‪นานเท่าที่จะทำได้
‪เพื่ออะไร
‪ที่นี่ม้าไม่ใช่สิ่งเดียวที่ต้องการการฝึกฝน
‪พูดเรื่องอะไรของเธอ
‪คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย
‪ใช้รถเข็นสิ
‪หยุดก่อนพวก ทุกคนหยุดก่อน ฉันคุยกับเขาเอง
‪หยุดก่อนๆ โย่ หยุดก่อน
‪ตักทีละพลั่วแบบนั้น ทั้งวันก็ไม่เสร็จหรอก
‪ฉันชื่อแพรีส
‪โคล
‪ฉันรู้ว่านายเป็นใคร
‪ไปเอารถเข็นคันนั้นมาสิ แล้วไปเจอฉันในคอกม้า
‪นายจะไม่เป็นมือใหม่อีกต่อไป ฉันจะสอนนายเอง
‪จะทำความสะอาดคอกม้าทั้งหมดเลย
‪นายจะเป็นคนเก็บกวาดคอกม้าคนใหม่ของฉัน
‪ก่อนอื่น วางนั่นลง
‪หยิบคราดขึ้นมา
‪เริ่มจากด้านหลัง โกยหญ้าสกปรกทั้งหมด ‪โกยขี้ทั้งหมดออกจากตรงนั้น
‪- ทั้งหมดเลยเหรอ ‪- โกยขี้นั่นด้วย
‪ทำไป เข้าไปข้างใน
‪ไม่ได้กวาดใบไม้อยู่นะพวก
‪เห็นไหมว่ามันทำให้เร็วขึ้นแค่ไหน ‪ง่ายโคตรๆ อย่างนั้นแหละ
‪บ้าเอ๊ย
‪พยายามอย่าทำหกเลอะเทอะสิวะ
‪ทีนี้ก็วางคราดลง หยิบพลั่วมา
‪ตักให้เยอะๆ เลย พูนๆ เลย
‪หอบแล้วเหรอ เพิ่งเริ่มเองนะ
‪- ขี้นี่โคตรหนัก ‪- เร็วเข้า รีบหน่อย
‪อยากอยู่ที่นี่ทั้งวันหรือไง
‪ไม่มีใครบอกเลยว่าผมต้องทำงานพวกนี้
‪ไม่มีใครบอกฉันว่าจะมีไอ้หนุ่มขี้เกียจมาที่นี่
‪วันนี้ต้องปรับทัศนคตินายซะหน่อย
‪มีคอกให้นายเก็บกวาดอีกนะ
‪นายควรรีบทำงานนี้ให้เสร็จ เร็วเข้า
‪แบบนั้นแหละถูกแล้ว ดีเลย
‪ตักปุ๋ยขึ้นมา
‪ทำต่อสิ ตักต่อไป
‪และไอ้ที่เปียกๆ ทั้งหมดด้วย ‪ตักออกไปจากที่นี่ให้หมด
‪ตักมันขึ้นมา ฉันอยากเห็นพื้น ‪ตักขึ้นมา ฉันอยากเห็นพื้น
‪ทีนี้ก็ไปหยิบขี้เลื่อยที่อยู่ใกล้ๆ อานม้ามา
‪อย่างนั้นแหละ
‪ใช้คราดสิ
‪เกลี่ยให้เสมอกัน
‪มาสิ ไอ้หนุ่ม นายทำดีแล้ว ออกมาเลย
‪คอกแรกของฉันผ่านไป
‪ไหวรึเปล่า
‪ได้อยู่
‪ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ
‪ยิ้มหวานหน่อย ยิ้มหวาน ยิ้มหน่อยไหม
‪- ไม่ ‪- นายนี่มันดื้อนะ
‪ไม่เป็นไร ฉันจะเปลี่ยนนิสัยด้วย
‪เร็วเข้า ทิ้งไว้ข้างหน้าไม่ได้ เอาขึ้นไปเลย
‪เข็นขึ้นไม้กระดานไป
‪ขึ้นไปสิ
‪เฮ้ย ใจเย็น
‪เข็นขึ้นไป ไปเลย ขึ้นไปให้สุด
‪ขึ้นไปให้สุด นายทำได้
‪อย่างนั้นแหละ
‪ขึ้นไปให้สุด
‪ทีนี้ก็คว่ำมัน
‪อย่างนั้นแหละ
‪- ใช่แล้ว ไอ้หนุ่ม ใช่เลย ‪- นายทำได้ เก่งมาก!
‪เยี่ยมมาก อย่างนั้นแหละไอ้หนุ่ม
‪- ตรงนี้มีน้ำอัดลมนะ ‪- สู้ๆ ไอ้น้อง!
‪นายโอเคไหม
‪เอาละ ไปตักขี้เพิ่มกันอีกดีกว่า
‪ทำคอกของบูกัน
‪คุณจะเอามันออกไปใช่ไหม
‪ไม่มีทาง
‪ทำไมล่ะ
‪ไอ้เวรนี่มันบ้า
‪แล้วผมควรทำยังไงเนี่ย
‪นายนอนกับมันนะ ก็ทำความสะอาดรอบๆ มันสิ
‪เข้าไปเลย
‪อย่ามาคลั่งใส่ฉันนะ
‪โอเคไหม เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ
‪เข้าไปในนั้นเลยพวก
‪- เอาละ ‪- เฮ้ย ถอยไป
‪อย่าให้มันออกมานะ
‪- ถอยไป ‪- ถ้ามันออกมาก็จบเลย มันเผ่นแน่
‪ถอยไป
‪เอาละ ทีนี้ก็เข้าไปข้างใน
‪รู้ไหมว่าไม่มีใครอยู่ในนั้นกับบูได้นานเลย
‪- เก็บกวาดขี้ออกมาให้หมด ‪- ตรงนี้เหรอ
‪- ตรงมุมคอก ทั้งหมดนั่น ตักออกมา
‪แล้วค่าดูแลม้าตัวหนึ่งมันเท่าไหร่เหรอ
‪ก็อาจหมดตูดได้เลยละ
‪บางครั้งฉันไม่ได้กินด้วยซ้ำ ‪เพื่อเอาเงินไปเลี้ยงลิตเติ้ล
‪ตัวไหนคือลิตเติ้ล
‪ม้าควอเตอร์ที่มัดไว้ข้างนอกน่ะ
‪ทำไมถึงตั้งชื่อมันว่าลิตเติ้ล
‪ตั้งชื่อตามน้องชายฉันนะ
‪โดนฆ่าตายเมื่อสองสามปีก่อน
‪เสียใจด้วยนะ
‪แล้ว…
‪แล้วคุณขี่มันยังไงเหรอ
‪ฉันไม่ขี่
‪คุณว่าพวกเขาจะทำยังไงกับบู
‪ฉันว่าเรื่องนั้นขึ้นอยู่กับนายว่ะ
‪เร็วเข้า ไปทำงานต่อได้แล้ว ‪เลิกถามคำถามบ้าบอพวกนี้ได้แล้ว
‪ใช่
‪โอเค
‪เป็นเพราะนายคิดว่าคาวบอยทุกคนผิวขาวน่ะสิ
‪นั่นมันเรื่องไร้สาระ ‪ของจอห์น เวย์นจากฮอลลีวูดชัดๆ
‪ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของคาวบอย ‪เป็นคนผิวดำ ผิวน้ำตาล ผิวแทน
‪หรือไม่ก็ผิวสีอื่น
‪นายบอกว่า 50 เหรอ ‪ไปเอาตัวเลขมาจากไหนวะ
‪หาข้อมูลดูสิ! นี่ข้อมูลจริงนะ ‪แม้แต่โลนเรนเจอร์ยังเป็นคนดำเลย
‪- ใครคือโลนเรนเจอร์ ‪- อะไรวะเนี่ย
‪- เอาจริงดิ ‪- นายสอนอะไรเด็กคนนี้บ้างเนี่ย
‪ให้ตายสิ นายทำได้ดีมาก
‪ไม่นะ เขาพูดถูก ‪ฮอลลีวูดเอานักแสดงผิวขาวมาแสดงแทนเรา
‪พวกเขาลบเราออกจากหนังสือประวัติศาสตร์
‪พวกเขาพยายามลบเรา ‪ออกจากหนังสือประวัติศาสตร์ตลอด
‪"คาวแฮนด์" กลายเป็น "คาวบอย" ‪รู้เรื่องนี้ไหม เมื่อก่อนพวกเขาเรียกเราแบบนั้น
‪"นี่ ไอ้หนู จับวัวนั่นไว้ระหว่างที่ฉันตีตรามันนะ"
‪"นี่ ไอ้หนู เอาม้าตัวนั้นไปฝีกที"
‪รู้ไหมทำไมเราถึงฝึกม้าได้ง่ายขนาดนั้น
‪- ทำไม เร็วสิ ทำไม ‪- บอกมานะ
‪เร็วสิโรม บอกมา
‪บอกพวกเขาทีเนสซี่ ฉันปวดฉี่
‪คนเราเคยเชื่อว่าการฝึกม้า ‪เป็นการทำลายจิตวิญญาณของสัตว์
‪ครอบงำมัน ทำให้มันเชื่อว่า ‪ทางเดียวที่มันจะรอดตายได้
‪คือการยอมเชื่อฟัง
‪คนดำอย่างเรารู้ว่าม้าไม่ควรถูกครอบงำ
‪ม้าควรมีอิสระ
‪- ใช่ ‪- ถูกต้อง
‪ทางเดียวที่เราจะเข้าใจจิตวิญญาณ ‪ที่แท้จริงของมัน ธรรมชาติของมันได้
‪ก็คือความรัก
‪นั่นคือความจริงที่แท้จริง รู้สึกไหม
‪เป็นหนึ่งเดียวกับม้า
‪แล้วพวกคุณมาจากไหนถ้าคาวบอยผิวดำ ‪โดนลบจากประวัติศาสตร์แล้ว
‪ฉันเป็นคาวบอยตั้งแต่เก้าขวบ
‪ที่นี่แหละ
‪ขี่ลูกม้า และขี่ม้าและรถม้า
‪เพื่อนเอ๋ย มีพวกเราอยู่ทุกที่แหละ
‪ประวัติศาสตร์ที่นี่มันครอบคลุมมาก
‪ทุกคนเคยซื้อหาอาหารจากรถม้าทั้งนั้นแหละ
‪ม้าและรถม้า และทุกอย่าง
‪ลุงชาร์ลี เราคุยเรื่องอะไรกันนะ สมัยก่อน…
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับมันคือ
‪พอวันเวลาผ่านไป
‪เมืองนี้ก็ตัดสินใจว่าพวกเขาไม่ต้องการม้าแล้ว
‪- พวกเขาเอารถบรรทุกมา ‪- ใช่
‪พวกเขาเลยบอกว่า "เราไม่ต้องการม้าแล้ว"
‪- แต่พวกเราทุกคนที่นี่รักม้า ‪- ใช่แล้ว
‪คอกม้าพวกนี้ก็เลยเกิดขึ้น
‪มีทั้งถนนสาย 31 สาย 32 มีทั้งค็อบส์ครีก
‪ใช่
‪- ถนนมาร์โค ‪- ทำเนียบขาว
‪และอันดับหนึ่งในรายชื่อนั้น ‪คือสายเก้าและไทโอกา
‪เอาแล้วไง
‪นายจะลืมถนนเฟลตเชอร์เจ้าเก่า ‪อย่างพวกเราไปเฉยๆ งั้นเหรอ
‪ฉันกำลังพูดถึงนักขี่ม้าตัวจริง ‪ไม่ใช่เจ้าของม้ากากๆ
‪นายพูดถูก รู้อะไรไหม ‪ฉันเป็นเจ้าของม้าทั้งหมดของนายจริงๆ
‪ม้าตัวเดียวกับที่ฉันให้นายทำงานหนักเพื่อมัน
‪วันเวลาผ่านไป คอกม้าก็ถูกปิดไปทีละแห่ง
‪- ใช่ ‪- ทำไมล่ะครับ
‪อสังหาริมทรัพย์น่ะ
‪นักพัฒนาที่ดินเข้ามา พวกเขาเห็นม้า ‪พวกเขาบอก "ม้าเหรอ ไม่มีทางซะล่ะ"
‪คนพวกนี้หลายคนมีคอกม้าเป็นของตัวเองนะ
‪พวกเขาไปหาคนพวกนี้ บอกว่า ‪"เฮ้ย นี่ที่ดินของนายเหรอ ขอเถอะว่ะ"
‪อย่างถนนเฟลตเชอร์เนี่ย ‪เราเป็นเหมือนคาวบอยกำพร้า
‪นึกออกไหม เราเป็นเหมือน…
‪เราเป็นเหมือนยุคคาวบอย ‪เป็นกลุ่มสุดท้ายที่เหลืออยู่
‪แม่งเอ๊ย เอาอีกแล้วว่ะ
‪แล้วทำไมต้องส่งเสียงดังด้วยวะ
‪- ปิดไฟห่านั่นซะ ‪- ปิดเลย
‪ลีรอยกับการเทศนาของเขามาแล้ว
‪- เอาแล้ว ‪- นายอำเภอมาแล้ว
‪เอาแล้ว
‪นั่นกลิ่นกัญชารึเปล่า
‪กลิ่นถังไฟลุกไหม้น่ะ
‪สวัสดีหนุ่มๆ
‪- เนสซี่ ‪- ลีรอย
‪อีชา
‪นี่ลูกชายของฮาร์ป กลับมาจากดีทรอยต์
‪ลูกชายของฮาร์ปเหรอ
‪พวกเขากำลังเล่าให้นายฟังเหรอ ‪ว่าอยู่ที่นี่พ่อนายเป็นไงใน…
‪หยุดเลย สบายดีไหมแอล
‪สบายดีไหม
‪เออ ฉันสบายดี แต่จะบอกให้ว่าอะไรที่ไม่ดี
‪- อะไร ‪- คอกม้าเน่าๆ พวกนั้นไง
‪- มันพังแล้ว หลังคาก็ลาดเอียง ‪- เริ่มพล่ามแล้ว
‪คอกม้าโคตรแออัด
‪และเพื่อนบ้านก็ร้องเรียนเรื่องกลิ่นกันอีกแล้ว
‪กลิ่นอะไร คุณได้กลิ่นเหรอ
‪นายจะทำยังไงกับม้าตายตัวนั้น
‪ม้าตายเหรอ
‪จอห์นนี่เอาม้าตัวนั้นไปแล้ว เขามาเอามันไปแล้ว
‪- ใช่ ‪- ฉันเห็นเจ้าหน้าที่ของเมืองแวะไปดู
‪พวกเขาก็แวะมา 15 ปีแล้วพวก
‪ฉันเห็นคอนโดใหม่ๆ ที่ออกซ์ฟอร์ด ‪ห่างจากที่นี่แค่ห้าช่วงตึก
‪ห้าช่วงตึกเหรอ
‪เป็นการเดินที่ไกลมากนะ ‪สำหรับพวกคนเมืองผู้ดีตีนแดง
‪นักพัฒนาที่ดินกำลังจะมา
‪- เชื่อเถอะ ‪- ให้พวกเขามาเลย
‪แล้วมาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪สิ่งที่… ฉันจะหยุดพวกนายตรงนี้แหละ
‪สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ‪พวกนายไม่ได้เป็นเจ้าของที่ดินพวกนี้
‪พวกนายแค่เช่าอยู่
‪มันทำให้ฉันมีคำถามต่อไป เราจะทำยังไงกับมัน
‪- "เรา" เหรอ นั่นภาษาฝรั่งเศสเหรอ ‪- หมายความว่าไง ไอ้คนขาว
‪ฟังนะ เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
‪นายเลิกเป็นคาวบอยเพื่อไปเป็นตำรวจเอง
‪ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย และพวกนายทุกคนที่นี่
‪ก็แค่ดื่ม สูบ และโกหกกันและกันอีกคืนเท่านั้นเอง
‪ในขณะที่พวกนายต้อง…
‪นี่ รู้ได้ไง
‪ช่วยอะไรหน่อยสิ ดื่มนั่นซะ ‪หรือไม่ก็ไปเขียนใบสั่งเถอะ
‪- ไม่เป็นไรนะ ดื่มเลย ‪- รถตู้ฉันอยู่ตรงนั้น
‪อย่ายุ่งกับมันนะ แต่ไปเขียนใบสั่งซะเถอะ
‪รู้ไหมว่าฉันจะทำอะไร
‪นายพูดถูก ฉันจะดื่มนี่ เสร็จแล้วก็ไปแจกใบสั่ง
‪คนแรกที่จะโดนใบสั่งคือคนที่นั่งรถเข็นนี่แหละ
‪แย่จัง
‪นี่ จอร์จี หุบปากไอ้เบื๊อกพวกนี้ที
‪- พูดจาไร้สาระอยู่ได้ ‪- ให้ตายสิพวก
‪นี่ โคล นายต้องฟังนี่ คนคนนี้เก่งมาก
‪คนคนนี้ขั้นเทพเลยละ จากยุค 40 เลย
‪นี่คือดนตรีแทร็ปจากยุค 40 ‪นี่ เล่นสิ ผมรู้ว่าคุณเอาเครื่องดนตรีมา
‪- ก็ได้ๆ ‪- นั่นไง
‪- อย่าทำเหมือนไม่อยากเล่นน่ะ ‪- ใช่
‪งั้นโอเคเลย
‪ฉันอยู่ที่นี่ตามลำพัง
‪ตามลำพังอย่างเดียวดาย
‪ฉันอยู่ตรงนี้โดยไม่มีใคร
‪ฉันอยู่ที่นี่และฉันอยู่อย่างเดียวดาย
‪มีเพียงสายลมอยู่ข้างกาย
‪ฉันขี่ม้าของฉันไป
‪ส่งสัญญาณให้ฉันได้ไหม
‪เราไม่กลัวตำรวจหน้าไหน
‪ที่พยายามมาเอาคอกม้าของเราไป
‪ฉันไม่สนพวกแกหรอกว่าอยากพูดอะไร
‪เราแกร่ง เราคือถนนเฟลตเชอร์ตลอดไป
‪แกจะทำยังไง เอาขี้ของเราไปเหรอ
‪ชัค
‪ชัค ชอบกินชีสไหม
‪อยากกินชีสไหม อยากลองชิมชีสไหม
‪โอเค ใจเย็นๆ
‪ดูแกสิ
‪- โย่ ‪- ไง เป็นไงบ้าง
‪นี่โคล เพื่อนฉันจากดีทรอยต์ ทุกคนสนุกไหม
‪ไม่เจอนายตั้งนาน ยังแร็ปอยู่รึเปล่า
‪- เพื่อน เป็นไงบ้าง ‪- เป็นไง
‪- โคลเพื่อนฉัน จากดีทรอยต์ ‪- ไง
‪พวกนายต้องดูแลเขานะ ได้ยินไหม
‪ไง สาวๆ เป็นไง
‪- ไง ‪- เต้นเลย
‪นั่นโคล เพื่อนฉันจากดีทรอยต์
‪โคล ทักทายสิ
‪โคล
‪สบายๆ คืนนี้พวกนายสนุกกันนะ
‪- ใช่ ‪- เฮ้ย สมุช
‪ใช่แล้ว
‪ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪ขอคุยด้วยแป๊บเดียว
‪ได้สิ
‪ว่าไง เจ
‪ฉันไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่คนอื่นน่ะสิ
‪ใช่แล้ว มันเป็นแบบนั้นแหละ
‪ฟังนะ เพื่อนฉันคนหนึ่งบอกฉันว่า
‪มีคนพยายามจะแข่งขายยากับฉัน ‪ที่หัวถนนหนึ่งของฉัน
‪ได้ข่าวอะไรบ้างไหม
‪ไม่เลย ไม่ได้ข่าวอะไรเลย
‪เหรอ
‪โอเค คอยเก็บข้อมูลให้ฉันหน่อยละกันนะ
‪แน่นอน ฉันเป็นพวกนายอยู่แล้ว
‪แล้วนี่ใคร
‪อ๋อ เออใช่ นี่เพื่อนฉันเอง โคล จากดีทรอยต์
‪กำลังพาเขาดูว่าชีวิตที่นี่เป็นไง นึกออกใช่ไหม
‪ขอฉันคุยกับหมอนี่แป๊บนะ
‪โอเคพวก
‪รองเท้าสวยนะ
‪จอร์แดนใช่ไหม
‪ใช่
‪สวยดีนะไอ้หนุ่ม
‪คู่ละเท่าไหร่ล่ะ
‪ผมไม่รู้ พ่อซื้อให้น่ะ
‪พ่อนาย
‪พ่อนายเป็นคนดีนะ
‪รองเท้าโคตรสวยเลย
‪และแพงด้วย
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม คุณพ่อ
‪เข้าใจสิ
‪ไปได้แล้ว
‪ขอให้สนุกนะไอ้หนุ่ม
‪โอเคพวก เจ๋งเลย
‪ขอบคุณนะ นายโอเคไหม
‪หยิบแปรงตรงนั้นมา
‪ฉันอยากให้นายแปรงจากด้านบน
‪ไล่ลงมาจนถึงส่วนที่ใหญ่ที่สุดของก้นมัน
‪เอาเลย
‪แปรงลงไปให้ถึงเท้าเลย ใช่
‪อย่างนั้นแหละ ดีมาก
‪แพรีส ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ
‪เพราะอะไรคุณถึงต้องนั่งรถเข็น
‪เมื่อสองปีก่อน
‪ฉันกับน้องชายออกไปขับรถเล่นกัน…
‪แล้วมีเรื่องทะเลาะวิวาท
‪สุดท้ายไปลงเอยที่โรงพยาบาล
‪ฉันฟื้น
‪น้องฉันไม่ฟื้น
‪กระสุนทำให้กระดูกสันหลังฉันแตก
‪ฉันเลยต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็นนี่
‪ทะเลาะกันเพื่อสิ่งที่ไร้ความหมาย
‪ทะเลาะกันเพื่อแย่งหัวถนน
‪สุดท้ายทางการมาสร้างสตาร์บัคส์ ‪ตรงหัวถนนพอดีเป๊ะ
‪ที่ที่เราเคยแย่งกัน
‪ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย
‪โคตรระยำ
‪ไม่ จะบอกให้นะ เขารู้
‪เขาถามเรื่องรองเท้าฉันนะเว้ย
‪- ต้อง… ‪- หมอนั่นรู้ทันพวกเรา
‪เราต้องเปลี่ยนที่ซื้อขาย โอเคไหม มันง่ายมาก
‪ยังไงพวกนั้นก็อยากได้เงินอยู่แล้วละ
‪นี่ จะบอกอะไรให้นะ
‪เราไม่เป็นไรหรอก โอเคไหม เราปลอดภัยดี
‪ฉันจะพูดแบบนี้ละกัน
‪สิงโต…
‪ที่…
‪กินแรดและอะไรพวกนั้น
‪ไม่มีเวลามาไล่ล่ากระต่ายหรอก
‪- เข้าใจใช่ไหม ‪- ไหวปะเนี่ยพวก
‪ฉันแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาสดๆ เลยนะ ‪เจ๋งไหมล่ะเพื่อน
‪นายควรจดเรื่องนี้ไว้ มันจริงมาก
‪เราจะเป็นเจ้าของบางอย่างร่วมกัน
‪ฉันกับนาย
‪เชื่อไหมว่าเป็นไปได้
‪เออ
‪ไม่พวก ฉันถามว่าเชื่อไหมว่าเป็นไปได้
‪เออ ฉันเชื่อนาย
‪พวกเราจะไม่เป็นไร
‪ตราบใดที่นายทำงานกับฉัน เราจะไม่เป็นไร
‪โอเค
‪อ่านบทความนั้นรึยัง มีแต่เรื่องโง่ๆ ‪เกี่ยวกับม้าขาดสารอาหาร
‪ที่ไหน
‪อยู่ในหนังสือพิมพ์
‪ยัยนักข่าวตัวแสบมาที่นี่ จำเธอได้ไหม ‪ที่ใส่กระโปรงเสมอหูและยิ้มแฉ่งน่ะ
‪คุณพยายามคุยกับเธอ ‪พยายามจีบเธอตอนเธอมาที่นี่ด้วยนี่
‪- อะไรนะ ‪- ฟังนะ…
‪คุณทำแบบนั้นเลย
‪นี่ ฉันไม่ได้พูดนะว่าเธอขาสวย
‪เราก็จ้องกันทุกคน ‪นายเห็นเธอตอนที่เธอเดินกลับไปนี่
‪- ใช่ ฉันเห็น ‪- ฉันไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหางม้ากับก้น
‪นึกว่าเธอเป็นม้าซะอีก รีบไปจับเชือกไว้ก่อนเลย
‪เกือบมัดเธอไว้แบบนี้แล้ว
‪- เรียบร้อย! ‪- พวก…
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪- ไปไหน ‪- เราจะพาเขาขึ้นรถบรรทุก
‪- นั่นแหละที่ที่เราจะไป เร็วเข้า ‪- ขึ้นรถเหรอ
‪- พาเขาขึ้นท้ายรถบรรทุก ‪- ท้ายรถเหรอ
‪- อะไรเนี่ย ‪- ฉันมีอะไรจะให้นาย มาเร็ว
‪- มีอะไรจะให้ผมเหรอ ‪- ใช่
‪ปลดเบรกที
‪ค่อยๆ นะ พาเขาขึ้นไปที
‪- ไปเรื่อยๆ ช้าๆ ‪- โอเค
‪- ระวังนะ ‪- เดี๋ยวก่อน อย่างนั้นแหละ
‪- หยิบกระดานขึ้นมา ‪- ระวังกระดานด้วย
‪ค่อยๆ ปล่อยเขาลง
‪- นายโอเคไหม ‪- โอเค
‪อีชา เร็วเข้า โดดขึ้นท้ายรถเลย
‪- จับเขาไว้นะ โอเค ไปกันเลย ‪- จับไว้แล้ว
‪โอเค
‪โอเค แพรีส ฉันจับนายไว้แล้ว
‪ตรงนี้เลย
‪ต้องให้ช่วยหน่อยนะ
‪ไม่ โคล ไม่ใช่แก อีชามานี่
‪พร้อมไหมไอ้หนุ่ม
‪ม้านาย
‪- เรียบร้อยไหม ‪- เรียบร้อย
‪โอเค
‪นายทำได้ พวก
‪ทำอะไรของแก
‪- ผมจะไปแล้ว ‪- ไป ไปไหน
‪- เลิกยุ่งกับเรื่องของผมซะที ‪- จะไปอยู่กับไอ้สมุชไม่ได้นะ
‪ผมจะอยู่คนเดียวนี่แหละ ‪เหมือนที่ทำมาตั้งแต่วันแรก
‪นี่ พวก
‪นั่งลง ฉันเป็นพ่อแกนะ แกไม่…
‪คุณไม่ใช่พ่อผม!
‪คุณแม่งเป็นพ่อสำหรับทุกคนที่อยู่ที่นี่
‪สอนพวกเขาขี่ม้า
‪ทำอานม้าให้คนพิการเองเลย
‪แต่ผมหาอะไรในตู้เย็นกินไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ม้าพวกนั้นได้รับความรักมากกว่าผมซะอีก
‪นั่งลงก่อนพวก
‪แกเป็นผู้ใหญ่แล้วเหรอ
‪เป็นผู้ใหญ่แล้วเหรอ
‪ข้างถนนมันทำให้แกเป็นผู้ใหญ่ ‪ในชั่วข้ามคืนเลยเหรอวะ
‪ไม่ใช่โว้ย แกเป็นเด็ก
‪แกเป็นเด็ก
‪ขืนซ่าต่อไป แกจะโดนยิง ‪ที่ไปขลุกอยู่กับสมุช เข้าใจไหม
‪ทำไมพ่อถึงเกลียดผม
‪รู้ไหมว่านี่ใคร
‪นี่คือจอห์น โคลเทรน
‪เขายังเด็กอยู่เลยตอนที่พ่อเขาตาย ‪ถูกทิ้งไว้ให้แม่เขาเลี้ยง
‪น่าจะอายุพอๆ กับแกตอนที่ย้ายมาฟิลาเดลเฟีย
‪เขาตัวคนเดียว
‪อยู่ไกลบ้าน
‪นั่นคือปีเดียวกับที่แม่ของเขา ‪ซื้อแซกโซโฟนตัวแรกให้เขา
‪ให้ตายสิ
‪นับจากนั้นโลกก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย
‪ฟังนะ…
‪ฉันก็เคยเป็นเหมือนสมุช
‪ฉันเคยเป็นเหมือนเขาเลย
‪ทำเรื่องผิดกฎหมายทุกอย่าง
‪ตำรวจตามจับฉันตอนที่แม่แกท้อง
‪ใช่
‪แต่ฉันหนี
‪ฉันหนีเพราะฉันอยากเจอแก
‪ฉันไม่อยากให้พวกเขาพรากโอกาสนั้นไป ‪ฉันอยากเจอแก
‪แต่ตำรวจบีบแม่แก
‪แม่แกเลยต้องบอกความจริง
‪ฉันไม่เคยโทษเธอหรอก เพราะเธอแค่ ‪พยายามทำสิ่งที่ถูกต้องเพื่อแก รู้ไหม
‪เธอโกรธฉันมาก
‪พวกเอฟบีไอโผล่มา เอาทุกอย่างที่ฉันมีไป
‪แค่นั้นแหละ
‪ฉันติดคุกอยู่ห้าปี
‪ก่อนที่ฉันจะติดคุก
‪ฉันขอแม่แก ฉันบอกว่า "นี่
‪ฉันมันห่วยแตก ฉันรู้
‪แต่ฉันขอ…
‪ขอตั้งชื่อให้ลูกชายฉันนะ
‪ได้ไหม
‪ฉันขอตั้งชื่อให้เขา ขอแค่นั้นแหละ"
‪ฉันเลยตั้งชื่อแกว่าโคลเทรน
‪ใช่แล้ว นั่นคือชื่อแก
‪คนที่เจ๋งที่สุดที่ฉันรู้จักที่ได้ดีโดยไม่มีพ่อ
‪แม่เจ้า
‪ข่าวมันไปไวน่ะพวก
‪นี่เงินนาย นับดูสิ
‪โห
‪สุดยอด
‪นี่มันไม่ใช่กระต่ายแล้วนะ
‪คนซื้อคนละกลุ่มน่ะ โอเคไหม
‪เราไม่เป็นไรหรอกพวก เราไม่เป็นไร
‪- เจเลนจะไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ ‪- เชี่ยไรเนี่ยโคล
‪อะไรนักหนา!
‪พอได้แล้ว
‪นายจะทำด้วยหรือไม่ทำ
‪จะทำด้วยหรือไม่ทำ โคล
‪ห่าเอ๊ย
‪ฉันมีอะไรจะให้นายดู
‪นายเคยขี่ม้าเหรอ
‪ใช่ ฉันเคยขี่ม้า
‪แม่เจ้า โคตรบ้าเลย
‪ใช่ ฉันมีม้าเป็นของตัวเองด้วยนะ ชื่อชัค
‪ฉันรู้จักชัค
‪รู้ไหมว่าฮาร์ปให้มันอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้านเขา
‪- จริงเหรอ ‪- จริง โคตรบ้าเลย
‪ฉันเคยเป็นนักขี่ม้าที่เก่งที่สุด ‪ในถนนเฟลตเชอร์เลยละ
‪เอาไว้ฉันจะสอนให้นายยืนบนหลังม้า
‪เหลือเชื่อว่ะ
‪แล้วทำไมเลิกขี่ล่ะ
‪ฉันไม่ได้เลิก โคล
‪แค่มีเป้าหมายใหม่
‪ก็แค่นั้นแหละ
‪เราใกล้จะทำสำเร็จแล้ว
‪ทำอะไรสำเร็จ
‪ไปจากที่นี่
‪ดูนั่นสิ
‪ที่ดินทางตะวันตกยังถูกอยู่ ‪ฉันกำลังพูดถึงไร่ของพวกเขา
‪เราจะซื้อไร่มา แล้วก็ขาย แล้วก็ซื้อไร่ใหม่อีก
‪และซื้ออีกๆ
‪สุดท้ายเราก็อาจจะปักหลักได้ เจอไร่ที่เราชอบ
‪เพื่อนเอ๋ย ใครจะไปรู้ ‪เราขนชัคกับบูไปที่นั่นยังได้เลย
‪อยากขนม้าไปกี่ตัวก็ขนได้ เข้าใจใช่ไหม
‪นั่นแหละความฝัน
‪นายคิดว่าฉันขายยาไปเพื่ออะไรเหรอ
‪นายคิดว่าไง
‪แม่เจ้า ฉันชอบว่ะ
‪เออ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หายไปไหนมา พวกเราตามหานายแทบแย่
‪- อะไร ‪- บู มันหลุดออกไป
‪มันคลั่งอยู่ในสนามเบสบอล
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪อย่ายืนขวางทาง ไป!
‪เขากังวลมาก
‪ฮาร์ปดูไม่ค่อยดีเลย
‪นักกีฬาทุกคน ถอยไปก่อน
‪ทุกคนถอยไปเลย ถอยไปได้เลย
‪ฮาร์ป เราจับม้าตัวนี้ไม่ได้ง่ายๆ หรอก
‪อย่ามุงมัน ให้พื้นที่มันหน่อย
‪ทุกคนจับมือกันไว้ เราต้องยืนเป็นรั้ว
‪โอเคไหม จับมือกันนะ
‪ยืนประจำตำแหน่งไว้ ‪ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยืนประจำตำแหน่งไว้
‪ฉันไม่ค่อยแน่ใจเลยฮาร์ป
‪- ดีมาก มานี่ มาเลยบู ‪- เป็นความคิดที่แย่มาก
‪- เช็ดเข้! สู้เขาฮาร์ป! ‪- ใจเย็น
‪ไม่
‪- โย่ ‪- สู้เขาพวก
‪- ระวังนะ ‪- ใจเย็น มันจะออกไปแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่เป็นไร
‪ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรนะบู
‪เอาละไอ้หนู
‪มันไม่ยอมให้นายเข้าใกล้ขนาดนั้นหรอกฮาร์ป ‪รู้นี่ว่ามันเป็นม้าของใคร
‪นายรู้ว่ามันต้องการอะไร
‪- ผมทำไม่ได้ ‪- เร็วเข้าพวก
‪- พวก นายต้องเอาเชือกจูงม้านี่ไป ‪- ผมทำไม่ได้
‪เอาไปติดกับเชือกผูกคอของมัน โอเคนะ
‪ทำให้มันรู้ว่าแกอยู่ตรงนั้น
‪ทำให้มันรู้ว่าแกคุมเกมนี้
‪เข้าใจไหมโคล เอาเลย แกทำได้
‪ครับ
‪โอเค นี่ ไอ้หนู
‪นี่
‪นี่ฉันเองไอ้หนู ฉันเอง โคล
‪- เราโอเคกันนะ ‪- อย่างนั้นแหละ
‪- อย่ามองฉัน มองบู เร็วเข้า ‪- โอเค
‪โอเค
‪จดจ่ออยู่กับม้า เอาเลย
‪โอเค นี่ฉันเอง เราโอเคกันนะ นี่
‪หยุด!
‪ใจเย็นนะ ไม่เป็นไร
‪ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร
‪ฮาร์ป…
‪สู้เขาพวก แกทำได้
‪โอเค เฮ่ นี่ฉันเอง
‪นี่ฉันเอง
‪- โอเค จับมันไว้! ‪- อย่าปล่อยมันนะ
‪- ใช่ อย่างนั้นแหละ ‪- เก่งมากโคล
‪- นายทำได้ ‪- ใจเย็นนะ
‪ทีนี้สิ่งที่แกต้องทำ
‪คือแกต้องขึ้นไปบนหลังมัน โอเคไหม
‪พอขึ้นไปแล้ว
‪ให้เหวี่ยงขาอ้อมไปเหมือนกำลังจะขี่มัน
‪เข้าใจไหม มันจะพยายามเหวี่ยงแกลง ‪แต่แกต้องขึ้นไปให้ได้
‪- เอาเลย ‪- ลุยเลย
‪ไม่เป็นไรๆ แกต้องขึ้นไปให้ได้
‪เชี่ยเอ๊ย
‪พ่อคิดว่านี่คือบทเรียนหรือไงวะ
‪ลุกขึ้น เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪ตอนนี้นี่ไม่ใช่เรื่องของแกกับฉันนะ เข้าใจไหม
‪ทีนี้ก็ไปเอาม้าของแกมา
‪เร็วเข้า ยังไหวน่า สบายมาก
‪เร็วเข้าพวก นายไม่เป็นอะไรหรอก
‪เอาเลย
‪นายทำได้
‪อย่างนั้นแหละไอ้หนู อย่างนั้นแหละ
‪เด็กดี
‪อย่างนั้นแหละ
‪โอเค ให้มันเดินไปรอบๆ
‪- ดี ‪- เอาเลย ให้มันเดินไปรอบๆ
‪- เยี่ยมเลย ‪- ฉันเห็นนายนะไอ้หนุ่ม
‪แสดงความมั่นใจให้มั่นดูเลย เอาเลย
‪อย่างนั้นแหละ ใช่
‪- อย่างนั้นแหละไอ้หนุ่ม ‪- ใช่
‪ว้าว
‪ไม่เลว
‪- เขาทำได้ ‪- ใช่
‪เขาทำให้บูเชื่องได้
‪ใช่เลย ค่อยๆ ไป
‪เอาละ เด็กดี
‪เด็กดี
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ใจเย็นๆ
‪ติดใจแล้วล่ะสิ
‪- สุดยอด ‪- ฝนจะตกแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪ใช่ ปล่อยให้เขาขี่ม้าไป
‪พร้อมปาร์ตี้นอกสถานที่รึยัง
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าต้องเตรียมพร้อมอะไร
‪ก็เหมือนฉากพวกนั้น ‪ในเรื่องเร็ว… แรงทะลุนรกไง
‪รถอยู่ที่จุดเริ่มต้น มีการเร่งเครื่อง
‪คนดูคึกคักกันใหญ่ ทุกคนปาร์ตี้กันและสนุกกัน
‪เป็นแบบนั้นแหละ แต่เป็นคาวบอยกับม้าแทน
‪โอเค
‪แต่ฉันมีอะไรจะให้นาย
‪- จริงเหรอ ‪- เป็นเซอร์ไพรส์
‪เพราะฉะนั้นหลับตาซะ
‪ฉันต้อง… ก็ได้
‪หลับตาซะ
‪โอเค
‪หลับตาไว้นะ
‪ห้ามแอบดู
‪- ไม่ได้แอบดูเลย ‪- โอเค ลืมตาได้
‪นายเป็นคาวบอยอย่างเป็นทางการแล้ว
‪โอเค
‪ฉันดูเป็นไง
‪เหมือนคาวบอยจริงๆ
‪นี่คือช่วงเวลาสุดคลาสสิก ‪ช่วงเวลาสำคัญในประวัติศาสตร์
‪ฉันขี่ทิวลิปม้าของฉันอยู่ แข่งกับพ่อนาย
‪เขาขี่นาเจม้าของเขา เราขับเคี่ยวกันสุดๆ ‪หายใจรดต้นคอกันเลย
‪เรามุ่งไปที่เส้นชัย 45 เมตร
‪- สิบแปดเมตร สี่เมตร จากนั้นก็… ‪- นิทานหลอกเด็กเริ่มตรงนี้แหละ
‪ให้ตายสิวะ อะไรวะพวก
‪ทำเสียจังหวะหมดเลย
‪เรื่องราวมันมีจังหวะ นายไม่ควรทำเสียจังหวะ
‪- นายแข่งแพ้ ‪- นายจะไปรู้อะไรเรื่องจังหวะ
‪- ไม่เอาน่าพวก นายรู้ว่านายทำอะไร ‪- เขามีจังหวะ
‪นั่นแหละ ตอนโค้งสุดท้าย
‪ม้าชนะแบบเฉือนกันด้วยจมูกเลย นึกออกใช่ปะ
‪นึกออกใช่ปะ แต่ฟังนี่ก่อน
‪ทิวลิปฟันยื่นมาก
‪ยื่นแบบนี้เลย ตรงออกมาเลย เป็นมุมฉากเลย
‪ตั้งฉากมากจนวางกระป๋องเบียร์ได้เลย ‪ใช้เป็นถาดรองแก้วได้เลย
‪นายนี่มันสิ้นหวังจริงๆ
‪- ก็มันจริง! ‪- คุณมันบ้า
‪แต่นั่นแหละ เรามาถึง ‪ไม่กี่วินาทีสุดท้ายของการแข่งขัน
‪และฉันกำบังเหียนแน่น หายใจรดต้นคอกันเลย
‪และพอฉันคิดว่าใกล้แล้ว
‪คอของทิวลิปก็ยื่นออกไป ฟันของมันพุ่งออกไป
‪ต้องตัดสินด้วยภาพถ่ายเลย!
‪- โอ๊ย จะอ้วก! พอเหอะ ‪- นายไม่เคยแพ้เลยสักการแข่งขัน
‪คุณเข้าไปประชิดและจับเขาไว้
‪ทิวลิป! นี่เรื่องจริงนะ เรื่องจริง!
‪นึกว่าหนีกลับไปซะแล้ว
‪ฉันมาคว้าชัยชนะตรงเวลาเสมอแหละ
‪ทุกคนพร้อมดูหมอนี่แพ้รึยัง
‪จัดมา
‪แกทำได้! เร็วเข้า ไปเร็ว!
‪ไปเลย! เร็ว! เร็วเข้า!
‪เร็วเข้า! ไปเลย!
‪ไปเร็ว ทิวลิป!
‪นายทำได้แค่จี้ตูดฉัน
‪ใช่ ฉันแพ้นายจริงๆ
‪ใช่ เราเข้าใจตรงกันนะ
‪มาแข่งกันดีกว่า แข่งกันขี่กลับไป
‪- ไม่ล่ะ เร็วเข้า ไปกันเถอะ ‪- จริงๆ นะ แข่งกันขี่กลับไปกัน
‪ไปกันเถอะ ทิ้งพวกขี้แพ้ไว้ที่นี่กันดีกว่า
‪นายต้องให้โอกาสฉันสิ ‪นายแม่งบ้าไปแล้ว มาเร็ว!
‪หมอนี่ปล่อยของล็อตใหญ่ให้เราได้
‪ทำอีกสองสามครั้ง เราก็เลิกแล้วละ
‪- รอในรถนะ ‪- เออ
‪- นายโอเคไหม ‪- โอเค
‪ดูดีนะ ล้อสวยเชียว
‪แจ่มมากพวก
‪เชี่ย ฉิบหายแล้ว
‪ใจเย็นพวก! ปล่อยฉันนะ!
‪โคล ช่วยด้วย! โคล!
‪- อย่าไปไหนนะ ‪- อย่าทำอะไรนะ
‪หลบไป
‪ลงไปนอนในท้ายรถซะ ลงไปในท้ายรถ!
‪- เดี๋ยวกูยิงแม่งเลย ‪- ปล่อยฉันนะ
‪คิดว่ายุ่งกับธุรกิจของฉัน ‪แล้วจะหนีรอดไปได้เหรอวะ
‪- โย่! สมุช! ‪- เวรเอ๊ย
‪เผ่นเร็ว! ออกไปจากที่นี่เร็ว!
‪เชี่ยเอ๊ย ไม่นะ!
‪ไอ้เชี่ย
‪เฮ้ย สมุช! โย่!
‪ลุกขึ้นเร็ว! ไปกันเถอะ! ต้องเผ่นแล้ว!
‪- อย่าขยับ! ‪- เฮ้ย สมุช! เร็วเข้า!
‪แม่งเอ๊ย
‪เร็วเข้า!
‪หยุดนะ!
‪เร็วเข้า!
‪หยุดนะ! บอกให้หยุดไง!
‪เร็วเข้า! ไปเร็ว!
‪เชี่ย
‪รอก่อน!
‪(ตำรวจ)
‪แม่งเอ๊ย!
‪ห่าเอ๊ย!
‪ช่างหัวไอ้เวรนั่น! ช่างหัวเจเลนแม่ง!
‪คิดว่าเราจะปกป้องพื้นที่ของเราได้ไหม ‪นี่คือสงครามแล้วละ
‪เราจะยึดพื้นที่ของมันมา
‪เราจะเอาที่นี่มาให้ได้
‪สมุช
‪นายจะเอายังไง ซี
‪นายจะเอายังไงวะเพื่อน
‪พูดมาสิ ว่ามาเลย ฉันพร้อมแล้ว
‪ฉันรออยู่ พูดถึงความฝันอันยิ่งใหญ่นั่นสิพวก
‪- ฉันไม่รู้ ‪- ฝันที่นายไล่ตาม
‪อยากเป็นคนเก็บขยะเหมือนพ่อนายเหรอ
‪อ๋อ ไม่สิ นายอยากนั่งรอบกองไฟ ‪เล่าเรื่องนู่นนี่นั่น
‪พวกเขาเล่นยาจนเพี้ยน ‪แม่งไม่รู้หรอกว่าพูดห่าอะไรกันอยู่
‪คอกม้าของพวกเขาเหรอ
‪มันพังหมดแล้วพวก
‪พวกเขาทิ้งฉันไปหมด
‪ทุกคนที่ควรจะดูแลฉัน
‪ทิ้งฉันไว้ที่หัวถนน
‪นายยังไม่เห็นสินะ ซี
‪ยังไม่เห็นปัญหาของพวกเขา
‪ข้างนอกนี่มีแต่เราว่ะพวก
‪ฉันไม่รู้ว่านายคิดไงนะ แต่ฉันเบื่อที่จะถูกทิ้งแล้ว
‪เพราะงั้นฉันจะไปเอาเงินฉันมา
‪ฉันจะหาหนทางของตัวเอง และจะไปจากที่นี่
‪โอเคไหม
‪นายจะอยู่กับฉันรึเปล่า
‪โคล!
‪จะไปไหนวะ
‪โคล!
‪พวกเราจะไม่เป็นไร
‪พวกเราจะไม่เป็นไรนะ
‪ลงมาเร็ว
‪นายจะทำอะไร
‪ต่อให้ขี่ม้า นายก็ยังเอาชนะฉันไม่ได้
‪จัดการเขาซะ เขาจะไปทางไหน ‪เขาผ่านเราไปไม่ได้นะ
‪เขาจะไปทางไหน
‪- ฉันผ่านไปได้แน่นอน ‪- นายจะไปทางไหน เขาจะไปทางไหน
‪ตกลงเธอจะสอนฉันยืนบนหลังม้าไหม
‪ก็อาจจะ ถ้านายคิดว่านายทำได้นะ
‪- ฉันรู้ว่าฉันทำได้ ‪- แล้วจะคอยดู
‪ขึ้นรถ
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- โอเค
‪ให้ตายสิ หมอนี่มันขี่เก่งจริงๆ
‪นายรู้จักไคล์นี่
‪ฉันกับเขาเจอกันที่ถนนเฟลตเชอร์
‪นี่คือวิธีหาเงินของเขา
‪ฝึกม้า ที่นี่
‪ฉันอยากเป็นตำรวจมาตลอด
‪ตั้งแต่แม่พาฉันไปดูขบวนแห่
‪ดูตำรวจพวกนั้นขี่ม้าผ่านไป ‪ทุกคนแต่งตัวเต็มยศอย่างกับอัศวิน
‪ฉันรู้ตัวตอนนั้นแหละ
‪นายไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างถนนเพื่อเติบโตหรอก
‪พร้อมจะหัดยืนบนหลังม้ารึยัง
‪แหม ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้วนะ
‪ใช่ ก็จริง
‪เราต้องพาเจ้าพวกนี้เข้ามา ‪มาสิ จากนั้นก็ให้นายยืนบนหลังม้า
‪ไปกันเถอะ
‪ขนม้าขึ้นไปให้มากที่สุด ไปเลย!
‪(เพนซิลเวเนีย ‪กรมควบคุมสัตว์)
‪คุณจะเอาม้าของเราไปไหน
‪จะเอาพวกมันไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!
‪เฮ้ย!
‪ไม่นะ! หยุด!
‪- หยุด! ‪- ขอร้องล่ะ!
‪- ใจเย็นๆ อย่าทำแบบนั้น ‪- ปล่อยผม!
‪- ไม่ ถอยไป ถอยไปโคล! ‪- ช่างแม่งดิ!
‪เราต้องจ่ายค่าเช่านะพวก
‪- เจ้าของที่เตือนคุณมาตลอด… ‪- ผมไม่สนเจ้าของหรอก!
‪ไม่เอาน่า! ทุกคน!
‪ผมเสียใจด้วย
‪แต่มีคนรายงานว่าสัตว์ขาดสารอาหาร
‪ม้าผมกินดีกว่าคุณอีก
‪มีม้าตายเน่าอยู่หลังคอกนะ ให้ตายสิ
‪คุณทำแบบนี้กับเราไม่ได้! ทำอะไรสักอย่างสิ!
‪สิ่งที่ผมจะต้องทำก็คือ ผมจะต้องเอาม้าไป…
‪- ไม่มีทาง! ‪- ยังหนึ่งในสถานที่ของเรา
‪จะได้ประเมินพวกมันได้
‪- คุณครับ… ‪- ไม่มีทาง!
‪พวกคุณทำอะไรไม่ได้หรอก
‪พูดห่าอะไรของคุณวะ
‪ไอ้หัวขโมย!
‪- เฮ้ย โคล! ‪- ไม่! ปล่อยเขานะ!
‪- ทำอะไรสักอย่างสิ เร็วเข้า! ‪- หยุดเลย!
‪- ทุกอย่างจะโอเคนะ ‪- ช่างแม่ง!
‪- เราจะคิดหาทางกัน ‪- ไม่!
‪- ทำอะไรสักอย่างสิ! ‪- อยากโดนจับหรือไง
‪- ทำอะไรสักอย่างสิ! ‪- ฉันพยายามอยู่ อยากโดนจับหรือไง!
‪- ใจเย็นน่า ใจเย็นๆ ‪- เป็นคาวบอยประสาอะไรวะ!
‪โคตรขี้ขลาดเลย!
‪นี่ จะบอกให้นะ นายก็รู้ว่าทำแบบนี้แม่งโคตรผิด
‪- นายรู้ว่านี่แม่งโคตรผิด ‪- ฮาร์ป
‪- ไม่เอาน่า ‪- ไม่เอาน่า นายจะทำแบบนั้นกับเราได้ไง
‪เราอยู่ที่นี่นะพวก
‪นายจะทำแบบนั้นได้ไงวะ
‪เนสซี่
‪ไม่ต้องเรียกเนสซี่เลย ‪ไม่ต้องเรียกใครในช่วงตึกนี้เลยพวก
‪- ฉันพูดกับนายอยู่นะ! ‪- ไม่ยุติธรรมเลย
‪พวกนายหาเรื่องใส่ตัวกันเองนะ
‪นายมีโอกาสเยอะแยะที่จะทำให้มันถูกต้อง ‪แต่นายกลับไม่ทำอะไรเลย
‪- โอเคไหม ไปไหนสักที่และคิดใคร่ครวญให้ดี ‪- เราสร้างที่มีขึ้นมานะ
‪พวกนายพยายามจะทำลายที่นี่
‪เราสร้างที่นี่ขึ้นมา!
‪นี่คือบ้านของเรา
‪ฉันขอโทษ
‪นายพูดถูกว่ะ
‪เออ ไม่เป็นไรน่ะพวก
‪ฉันเคยพาชัคออกมากลางดึกด้วยนะ
‪- จริงเหรอ พาไปไหน ‪- จริงสิ
‪ก็แบบ พาไปสวนสาธารณะ
‪ไกลออกไปหลายกิโลเมตร ‪แบบที่ไม่มีใครหาฉันเจอเลย
‪คนอยู่ที่นี่เยอะ พวกม้าไม่ชอบหรอก
‪มันอยู่ท่ามกลางเสียงรบกวนตลอด ‪เสียงพวกแม่ๆ ตะโกนและกรีดร้อง
‪เสียงรถ เสียงแตร เสียงบ้าบอคอแตกพวกนั้น
‪นี่ ฟังนะ
‪ฟังเสียงนี้
‪อะไร
‪นั่นแหละ ความเงียบ
‪ความนิ่งนั้น
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันตามหามาตลอดชีวิต
‪ดังนั้นไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
‪มันจะต้องเป็นที่ที่เงียบ ที่ที่นิ่ง
‪มีแต่ฉันกับนาย
‪เอาละ
‪เราจะเริ่มเปลี่ยนจุดซื้อขายทุกครั้ง
‪โอเคไหม เหมือนในหนังมาเฟียน่ะ นึกออกใช่ปะ
‪- นึกออก ‪- ดี
‪คราวนี้ฉันจะคอยดูหน้าดูหลังให้นะ
‪โอเค
‪มุมนั้นเห็น 360 องศาเลย
‪เห็นอะไรก็ตะโกนเลยนะ
‪คอยสอดส่องให้ดีล่ะ
‪เราต้องทำได้
‪เชี่ย!
‪สมุช!
‪สมุช เชี่ย!
‪อดทนไว้นะพวก
‪ไม่นะพวก! ไม่!
‪เด็กหนุ่มขี่จักรยาน
‪แอบขี่เข้าไปหาเขา
‪สมุชน่าจะมีค่าหัวและเด็กนั่นก็ทำเพื่อเงิน
‪และเราก็ได้ยินเรื่องเด็กอีกคน ‪ที่อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
‪ไม่เอาน่า ลีรอย
‪นายต้องตามหาโคลให้เจอ
‪ได้
‪(อยู่ในใจเราเสมอ)
‪โคล!
‪มานี่เร็ว
‪เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪เร็วเข้า ลุก… เร็วเข้า นั่งตรงนี้นะ
‪ขอพ่อดูหน้าแกหน่อยสิ
‪เจ็บไหม
‪เอาละ ถอดเสื้อออกนะ
‪พ่อเอาเสื้ออีกตัวมาให้
‪พ่อจะ…
‪เช็ดให้นะ
‪พ่อรู้สึกว่าโลกนี้มันกดดันพ่อมาตลอดชีวิต
‪รู้จักความลำบากตั้งแต่เด็ก
‪"อยู่ข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะ"
‪แม่ของพ่อชอบบอกพ่อแบบนั้น
‪"อยู่ข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะลูก"
‪ไม่รู้ว่าพวกเขาคาดหวัง ‪ให้เราได้ดีได้ยังไง ในเมื่อเรา…
‪ยังต้องดิ้นรนเอาชีวิตให้รอดอยู่ตลอดเวลา
‪บ้านหลังเดียวที่พ่อรู้จักคือ…
‪บนหลังม้า
‪เอ้า ใส่เสื้อซะ
‪ใส่สิ
‪สมุชก็เป็นคาวบอยเหมือนเรานะ
‪ป่านนี้คงฝังร่างเขาไปแล้วละ
‪แต่ไม่ได้ฝังอุปกรณ์คาวบอยของเขาไปด้วย
‪เราต้องไปพาชัคมา
‪เอารองเท้าเขามา
‪เราจะเอามันไปวางบนหลุมศพเขา
‪ให้เขาได้ขี่ม้าเป็นครั้งสุดท้ายกัน
‪พ่อเข้าใจนะ
‪พ่อเข้าใจ
‪พ่อเข้าใจลูกนะ
‪(คอกม้าตำรวจท้องถิ่น)
‪เร็วเข้า
‪โอเค ระวังให้ดีนะ
‪โอเค
‪ช่วยพ่อขยับไอ้นี่ที
‪(รักษาความปลอดภัย)
‪ชัค
‪- ชัค ‪- ไง ไอ้หนู
‪ชัค มานี่มาไอ้หนู
‪ไง
‪บู!
‪ว่าไง ดีใจที่เจอแกนะ
‪ใจเย็น
‪ฉันคิดถึงแก
‪ฉันจะพาแกออกไปนะ ฉันจะช่วยแกเอง
‪จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับแกอีกแล้ว
‪ฉันรอให้นายรวบรวมความกล้า ‪อยู่ข้างนอกมาสามคืน
‪แล้วไงต่อล่ะทีนี้ นายมาจับพวกเราเหรอ
‪เปล่า ฉันมาที่นี่เพื่อระวังไม่ให้ไอ้ตำรวจมือใหม่
‪ทำปืนลั่นใส่นายต่างหาก
‪เอาน่า ฮาร์ป อย่างน้อยก็ทำให้ดูเหมือน ‪นายไม่ได้บุกเข้ามาเถอะ
‪ถ้านายขโมยไปเฉพาะม้า ‪ที่ยึดมาจากถนนเฟลตเชอร์
‪มันคงชัดเจนไปหน่อยว่าเป็นฝีมือใคร ว่าไหม
‪ไปกันเถอะคนสวย
‪ไปกันเถอะ
‪เราจะปล่อยม้าตัวนี้และตัวอื่นๆ ‪วิ่งไปรอบๆ สักพัก
‪แล้วค่อยไปต้อนกลับมาตอนเช้า
‪และมันก็แค่บังเอิญที่หาม้าของนายไม่เจอ
‪ฉะนั้นฟังนะ ฉันขอแนะนำ ‪ให้นายเก็บตัวเงียบจนกว่าจะเช้า
‪หรืออย่างน้อยก็จนกว่าทุกคนจะนึกได้ว่า ‪เรามีคดีฆาตกรรมที่ต้องไข
‪และเบื่อที่จะตามหาสัตว์ที่หายไป
‪กำลังเสริมจะมาถึงในอีกห้านาที
‪ฉันว่านายเร่งมือหน่อยดีกว่า
‪ไปกันเถอะ
‪พ่อ เราจะยืนดูเฉยๆ ไม่ได้นะ ‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ขี่ม้าเข้าไปขวางพวกมันกันเถอะ ‪ให้พวกมันทำงานกันไม่ได้
‪เนสซี่ คุณมาจากไหนนะ มาจากคอกม้าอะไร
‪- ทำเนียบขาว ‪- โอเค
‪โรมล่ะ นายมาจากไหน
‪ไทโอกา นายก็รู้นี่
‪แล้วพวกนายล่ะ
‪- ถนนสาย 31 ‪- ถนนมาร์โค
‪ทุกที่ที่พวกนายเพิ่งพูดถึงน่ะ ‪ทุกที่เลยนะ ถูกทำลายไปนานแล้ว
‪ตอนนี้เหลือแต่เศษอิฐเศษปูนแล้ว ‪แต่พวกนายยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหมล่ะ
‪- ยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม ‪- ใช่
‪ให้พวกเขาเอาคอกม้านี้ไปเลย
‪ให้พวกเขาเอาไปเลย ‪เพราะพวกเขาเอาตัวตนของเราไปไม่ได้หรอก
‪บ้านไม่ใช่สถานที่
‪มันคือครอบครัว
‪นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นคาวบอย
‪งั้นเราจะทำยังไงกันดี
‪เราก็จะทำสิ่งที่เราทำกันมาตลอดไงล่ะ
‪เราจะขี่ม้า
‪เก่งมากชัค อยู่นิ่งๆ นะ
‪ไม่เป็นไรแล้วนะ
‪ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณที่พาเขามาให้ฉัน
‪ฉันพูดจริงๆ นะ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪- แม่ ‪- โคล
‪โคลลูกรัก
‪ลูกแม่
‪แม่ดูดีนะ
‪แม่ชอบที่แกเป็นคาวบอยจัง
‪แม่ นี่บู นี่ม้าของผม
‪ใช่ เดี๋ยวนี้เขาขี่ม้าแล้ว
‪- ใช่ ‪- โอ้โฮ
‪- มันสวยมาก ‪- ใช่ เขามีม้าเป็นของตัวเอง
‪เขายังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ เขาไม่ใช่ฉันนี่
‪- ผมไม่ใช่… ผมเก่งกว่าพ่อ ‪- ไม่ใช่ฮาร์ปเจ้าเก่า
‪- ผมเก่งกว่าพ่อ ‪- เก่งกว่าใครนะ
‪ไม่เอาน่าพวก
‪(ปัจจุบันเมืองฟิลาเดลเฟีย ‪กำลังพัฒนาที่ดินบนพื้นที่ของถนนเฟลตเชอร์)
‪(เช่นเดียวกับคาวบอยรุ่นก่อนหน้าพวกเขา)
‪(พวกเขาขี่ม้าเพื่อตามหาคอกม้าถาวร ‪เพื่อรักษามรดกของพวกเขาไว้)
‪(ด้วยความระลึกถึงอีริค "อี" มิลเลอร์)
‪("แพรีส" ‪นักขี่ม้าจากเฟลตเชอร์ตัวจริง)
‪เวลาเราขี่ม้าไปไหนมาไหน ‪คนจะพูดว่า "ม้ามาจากไหน"
‪หรือ "พวกมันมาที่นี่ได้ยังไง" ‪ม้าพวกนี้อยู่ที่นี่มาก่อนผมซะอีก
‪เข้าใจใช่ไหม มันก็เลยแบบว่า…
‪เวลาเราเล่าเรื่องนี้ ‪ผมอยากให้คนนั่งเอนหลังและดู
‪และเห็นว่าเรื่องนี้กำลังเกิดขึ้นจริงๆ
‪และพวกเขาทำแบบนี้ และ…
‪คนเรามีวันที่ดีและวันที่แย่
‪และมันเป็นเรื่องปกติ มันคือชีวิตปกติทั่วไป
‪และนี่คือชีวิต
‪("อีชา" ‪นักขี่ม้าจากเฟลตเชอร์ตัวจริง)
‪ฉันอยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย และมักจะมีคนพูดกับฉันว่า
‪"คุณขี่ม้าเหรอ ที่ไหน ในฟิลาเดลเฟียไม่มีม้านี่"
‪และมันแบบว่า "พูดอะไรน่ะ ‪มีม้าอยู่ทั่วฟิลาเดลเฟียเลยนะ"
‪และใช่ ที่ฟิลาเดลเฟียเหนือ เราขี่ม้ากัน
‪เรามีม้า เราดูแลม้า
‪และฉันคิดว่าถ้ามีคนรู้เรื่องนี้มากกว่านี้ และรู้ว่า
‪คอกม้าสำคัญกับคนมากมาย กับคนหนุ่มสาว
‪ที่ไม่มีที่อื่นให้ไปมากแค่ไหนก็คงดี
‪ผมว่าผมสนุกมากกว่าที่ได้ดูเด็กๆ ที่ผมสอนจริงๆ…
‪("อัล" ‪นักขี่ม้าจากเฟลตเชอร์ตัวจริง)
‪ได้ดูพวกเขา
‪ซึมซับความรู้ แล้วเอาไปประยุกต์ ‪แล้วก็ปรับเปลี่ยน
‪ไม่ใช่แค่กับม้า แต่กับชีวิตด้วย
‪("มิซ" ‪นักขี่ม้าจากเฟลตเชอร์ตัวจริง)
‪คอกม้าทำอะไรเพื่อเราเยอะมาก ผมแทบจะ ‪นั่งอยู่ตรงนี้และพูดได้ว่าผมอยู่ในวัย 40 แล้ว
‪และผมเชื่ออยู่ในหัวใจว่าเป็นเพราะคอกม้าแห่งนี้
‪ผมถึงไม่มีประวัติอาชญากรรมเลย ‪เข้าใจใช่ไหมครับ
‪ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย ‪มันทำให้เราเดินอยู่บนทางที่ถูกต้อง
‪กับคนอื่นๆ ที่นี่ คนที่โตกว่า
‪เพราะพวกเขาเคยเจอทุกอย่าง ‪ที่เรากำลังจะเจอมาแล้ว
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล