Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Próbuję to zrozumieć.
Rozumiesz.
Nie starałaś się.
Starałam.
Oddawałam zadania na czas,
sporządziłam bibliografię, a i tak nie zdałam.
Nie muszę tłumaczyć się z wystawionej oceny.
Czyli to tyle?
Muszę powtórzyć przedmiot?
To zależy od ciebie.
Co to znaczy?
To nieoficjalne wyniki.
Nie przekazałem ich jeszcze do wydziału.
To proszę się jeszcze zastanowić.
Proszę…
Może.
Doktorze Grillo, co…?
Bez nazwisk!
Czemu to zrobiłaś?
Przepraszam.
Nie mogę powtarzać semestru z powodu kursu opcyjnego.
Proszę mi pomóc.
Proszę.
Ty musisz mi pomóc,
żebym ja pomógł tobie.
Nie…
Nie rozumiem.
W porządku.
Proszę zaczekać!
Jest pan tam?
Proszę pana?
- Doktorze Grillo? - Bez nazwisk!
Przepraszam. Proszę mi pomóc.
Proszę?
Nie mam na to czasu, Rachel.
Proszę się nie rozłączać.
Zrobisz, co trzeba? Tak czy nie?
Co mam zrobić?
Motel Sunrise.
DOM GOŚCINNY SUNRISE
Wiem, gdzie to.
Jutro o 18.00.
Opłać pokój i zadzwoń do mnie.
Jezu! Naprawdę?
W przeciwnym razie przekażę tę ocenę jako ostateczną.
Czekajcie, panowie!
To twój ostatni wybryk.
Jestem chrześcijaninem.
- Apostoł! - Do góry go!
Mogliście wybrać drogę mniej destrukcyjną
i o mniejszych konsekwencjach niż ta, którą wybraliście.
Nasz uniwersytet umożliwia zgłaszanie takich sytuacji.
Ale zignorowaliście tę opcję
i sami postanowiliście wydać werdykt
w sprawie, której nie przedstawiliście senatowi.
Ta pochopna decyzja…
poskutkowała utratą życia.
To sprawa dla organów
spoza tej cytadeli nauki.
One ją rozstrzygną.
Natomiast co do tej instytucji,
cała wasza trójka oraz uciekinier
zostaje usunięta z uczeni.
Wasze osiągnięcia i wyniki w nauce
zostają unieważnione.
Oto nasz werdykt.
DWA LATA PÓŹNIEJ
ZAKŁAMANA OSZUSTKA!
Nie. Czekaj, Remi.
Zaczekaj.
STUDIA MAGISTERSKIE
Nie masz nawet 21 lat.
Daj jej spokój. O co ci chodzi?
Po co ją dręczysz? Ty opłacasz jej czesne?
Spokojnie, Gloria.
Gdybym dostawała nairę za każdym razem, gdy kogoś dziwi mój wiek,
byłabym milionerką. W dolarach.
Masz 20 lat i robisz magisterkę?
Ja podchodziłem w tym wieku do egzaminów wstępnych.
Jest różnica. Ty jesteś Nton.
Skończonym cymbałem.
To was różni.
Co znaczy „Nton”?
Nic takiego, Charlie.
Jesteś niesamowitym, inteligentnym młodzieńcem.
Człowiek sam nadaje znaczenie wiekowi.
- Powiedz mu. - Jak się nie nadaje, to nic nie znaczy.
Podstawy filozofii.
Chodźcie.
O nie.
Profesor Osagie.
- Oby nas nie uczył. - Czemu?
Wykładał na moim licencjacie w Ghanie.
Jest bardzo surowy.
Przez całe cztery lata
ani razu się nie uśmiechnął.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dla tych, którzy mnie nie znają… - Ja znam.
…jestem profesor Osagie.
Dziekan tej uczelni.
Drodzy studenci,
jest wśród nas wybitny uczony.
Skończył socjologię z wyróżnieniem
na Sorbonie w Paryżu
w wieku zaledwie 17 lat.
- Brzmi znajomo? - Następnie zrobił doktorat
z nauk humanistycznych
na Uniwersytecie Harvarda.
Wykładał na licznych uczelniach wyższych,
a także był
specjalnym wysłannikiem w strefach konfliktu w Sudanie
i Iraku z ramienia ONZ.
Dlatego jesteśmy zaszczyceni,
że dołączył do naszej kadry
i będzie promotorem
na waszych studiach magisterskich.
Profesor Lucien N'dyare.
No nie.
Po takiej zapowiedzi powinienem stanąć tu
i pozować do zdjęć.
Właśnie poznałam ojca moich przyszłych dzieci.
- Bardzo panu dziękuję. - Ależ proszę.
Dziekan poniekąd ma rację,
bo pochodzę z Senegalu,
ale moja matka jest z Beninu,
a babcia od strony matki – z Nigerii.
Czyli jestem Nigeryjczykiem.
Nie mogę doczekać się naszej wspólnej podróży.
Życzę wam wszystkim powodzenia
i dziękuję za gościnę.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
Przepraszam.
Mogę zająć chwilę?
Minutkę.
Tylko minutkę.
Mam jedno pytanie.
Dobrze.
Skąd kontrowersje wokół linii demarkacyjnej między Indiami
a Pakistanem?
Czy rosnąca dominacja Chin to znak, że komunizm to zakodowane hasło?
Ksenofobia w RPA.
Czemu pochodzi od czarnych, których uwolniliśmy, a nie od białych,
z którymi walczyliśmy?
Jest pan wolny?
Nie. Mam żonę.
Że też jej nie wstyd.
Zaraz poprosi, żeby zgadł jej rozmiar stanika.
Mam dwoje dzieci, które mieszkają w Paryżu.
Daj spokój.
Jego dorobek każdemu zaimponował.
Jego dorobek to ostatnie, o czym myśli Gloria.
Po prostu zaproś ją na randkę.
To jasne, że ci się podoba,
- odkąd ją poznałeś. - Jasne.
Rozumiem.
Ale i tak mogę pana oprowadzić.
Wracając do pytania,
sytuacja Indii i Pakistanu jest skomplikowana.
No co?
Chciałam sprawdzić, czy mogę liczyć na dodatkowe zajęcia.
Jasne.
Chodźmy.
Mój Boże...
BIBLIOTEKA IM. OLUWASANMIEGO
MÓW SŁUCHAMY
Dwa uderzenia.
Trzy uderzenia.
Bardzo dobrze. Minuta przerwy i zbiórka.
Słuchajcie.
Miej dla mnie taryfę ulgową.
Podaj piłeczkę.
Teraz ja serwuję.
- Serwuj. - No dobra.
Tak! Co za odbicie!
Idź po piłeczkę.
Tak jest, sensei.
Cześć. Co tam?
Moja piłeczka?
Tego szukasz?
Nazywam się Koyejo.
Ostatni rok medycyny.
A to mój brat. Wykładowca. Interesuje się koszykówką.
Bracie!
Jak się nazywasz?
Moremi.
Cholerne świeżaki…
Nie pytam, gdzie mieszkasz, tylko jak się nazywasz.
Nazywam się Moremi.
- Piłeczka? - Co?
Znasz język joruba?
Brzmi jak dialekt Egun.
Piłeczka.
Czemu nie było cię na integracji?
Moremi!
Co jest?
- Już idę. - Gdzie wtedy byłaś?
Czego szukałeś na integracji?
Piłeczki?
Ktoś tu ma charakterek.
- Masz. - Dzięki.
No dobra.
Czego chciał Jackie Chan?
- Serwuj. - Nie powiesz mi?
Społeczne i gospodarcze skutki procesu politycznego,
który nie uwzględnia woli obywateli,
zawsze będą skomplikowane.
Następstwem będzie zapaść tego właśnie procesu,
który doprowadził do skrajności.
Doskonałym przykładem
jest kryzys sueski z 1956 roku.
Owszem, doprowadził do upadku rządu premiera Anthony'ego Edena,
ale jednocześnie egipski pułkownik Naser stał się bohaterem.
Brytyjczycy dbali o swoje neokolonialne interesy.
Nie brali pod uwagę społecznej i gospodarczej woli
ludzi, którzy mieli już dość
mieszania się Brytyjczyków w ich sprawy wewnętrzne.
Ktoś cię obserwuje.
Kryzys sueski stał się larum,
punktem odniesienia dla reszty Afryki,
która wciąż była pod rządami kolonialnymi.
Nie mogę…
Wybaczcie mi.
Kwesi i cała reszta…
Mam nadzieję, że nie cytujecie mnie dosłownie?
To studia magisterskie.
Nie chcę, byście tylko notowali.
Macie analizować, a nawet się ze mną nie zgadzać.
To nie jest dogmat.
To intelektualny dialog. Wszyscy się tu uczymy.
Tyle że mi za to płacą.
No dobrze.
Podzieliłem was na pięć grup.
Jedną będę nadzorować ja,
a resztę – pozostali wykładowcy.
Podejdźcie i sprawdźcie swoje grupy.
- Czym ona się tak ekscytuje? - Moremi?
Złapię was później.
W czym mogę pomóc?
Po pierwsze…
szczerze przepraszam.
Dobra? Na serio.
Szukałem cię.
Byłem na każdym wydziale, w każdej jednostce,
na każdej stołówce.
I wtedy mnie oświeciło…
A jeśli ona nie jest na licencjacie?
Tylko na magisterce?
Niech ziemia się otworzy i mnie pochłonie.
Przepraszam.
Nie trzeba. Sama bym cię tam wepchnęła.
Panie:
- „Jestem Koyejo. Kończę medycynę”. - Masz mnie.
Zapomnisz o tym?
Kiedyś.
Kiedyś?
Czyli wszystko gra?
Wciąż chcesz wpaść w otchłań?
Nie bądź zła. Nie rób mi tego.
Nie rób tego.
Mogę…
dostać twój numer?
Proszę.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Pamiętaj, co mówiłam.
To nie sąd, ale rozmowa z senatem ma dużą wagę.
Jesteś powódką, a on pozwanym.
Tylko ława może zadawać pytania.
Nie mogę się do nich zwracać,
ani zadawać pytań pozwanemu
czy świadkom.
To samo dotyczy jego reprezentanta.
Ale mogę ci podpowiadać.
To zamknięte przesłuchanie.
Dlatego nie zaprosiliśmy twoich rodziców.
Jak się trzymasz?
Wszyscy się na mnie gapią.
Twoja historia jest w sieci.
Nie chcę tego czytać.
Potrzebujemy uwagi.
I rozgłosu.
Chcę tylko skończyć studia.
Ośrodek Pomocy Ajike zatrudnił mnie,
byś miała jak najlepszą obronę.
Zrobię, co tylko mogę.
A jeśli przegram?
Pamiętasz sprawę doktora Grillo sprzed kilku lat?
Pewnie nie. Nie studiowałaś wtedy w Nigerii.
Doktor Grillo był wykładowcą.
Jego rozmowa ze studentką,
w której żądał seksu w zamian za zmianę oceny,
została nagrana.
Zamiast przekazać nagranie
władzom uczelni,
chłopak tej studentki zastawił na doktora Grillo pułapkę
w hotelu.
Wszystko to zakończyło się tragiczną śmiercią.
Wszyscy zaangażowani w to studenci, w tym tamta dziewczyna,
zostali wydaleni z tej uczelni.
A potem skazani na więzienie za nieumyślne spowodowanie śmierci.
Też mogę zostać wydalona za zniesławienie wykładowcy?
Przynajmniej go nie zabiłaś.
Chodźmy.
Witam wszystkich na tym posiedzeniu.
Pragnę przedstawić członków ławy.
Uzoamaka Chukwu
reprezentująca grono studentów.
Po mojej prawej jest profesor Osagie, jeden z naszych dziekanów.
Po mojej lewej siedzi profesor Yahaya.
A także pani doktor Nwosu.
Dziękuję za państwa obecność.
Jest z nami oczywiście pani Oluwa wraz z prawniczką
i profesor Lucien ze swoim prawnikiem.
Mam zaszczyt poprowadzić tę sesję.
Jestem profesor Ibukun Awosika.
Pragnę powiadomić obecnych,
że postępowanie będzie nagrywanie przez urzędnika
znajdującego się tam,
aby uniknąć zbędnych wątpliwości.
Możemy zaczynać?
Mój…
Mój pierwszy kontakt sam na sam z profesorem N'dyare
miał miejsce po zajęciach.
Poglądy polityczne narodu
mają ogromny wpływ na politykę zagraniczną kraju
i jego kontakty z sąsiadami.
Senegal i Gambia są krajami z natury kapitalistycznymi.
Wyobraźcie sobie, że jeden z nich byłby komunistyczny
i skłaniał się ku Rosji.
Drugi byłby kapitalistyczny i skłaniał się ku zachodowi.
Tak?
To nie miałoby żadnego znaczenia.
Jak ci na imię?
Moremi Oluwa.
Moremi.
Widziałem na kampusie
akademik o takiej nazwie.
Już nazywają po tobie budynki?
Albo masz nadzwyczajny intelekt, albo nadzwyczajne kontakty.
To zbieg okoliczności.
Dobrze. Mów dalej.
W krajach afrykańskich
kultura odgrywa ważną rolę.
Senegal jest byłą kolonią francuską,
a Gambia – brytyjską.
Ale kultura jest ponad ideologią.
Poglądy polityczne to za mało,
by skłócić sąsiadujące kraje.
A konflikt Sudanu i Sudanu Południowego?
Kiedyś byli jednym krajem. Rodzeństwo zawsze się kłóci.
Jak Korea Północna i Południowa.
Dobrze.
Idźmy dalej.
Tym autem nie da się jeździć.
Co za szajs.
Panie profesorze.
Moremi.
Widzę, że ma pan problem z samochodem.
Znasz francuski?
Tak. Zdałam francuską maturę.
A miałaś jakiś kurs z mechaniki?
Słuchaj…
Nie śmiej się ze mnie.
Umiem jeździć tylko automatem.
Słucham?
Uczyłem się w Stanach na automatycznej skrzyni biegów.
Uczelnia pożyczyła mi auto z ręczną skrzynią.
Nie umie pan używać manualnej skrzyni biegów?
Ręcznej.
Mogę kluczyki?
Co zamierzasz?
Jedziemy?
Proszę posłuchać.
Nauczę pana jeździć pojazdem z manualną skrzynią biegów.
Dokąd jedziemy?
- Droga numer osiem. - Dobrze.
W manualnej skrzyni biegów…
trzeba rozumieć, kiedy zmieniać biegi.
W ręcznej skrzyni.
Za dużo informacji i żargonu.
Automat jest prostszy.
Ale manualna skrzynia
pozwala lepiej kontrolować pojazd.
W automacie zmiana biegów jest automatyczna.
Lubisz mieć kontrolę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Muszę poprosić o kierowcę albo o auto z automatem.
Praktyka czyni mistrza.
O ile będziesz mnie uczyć.
Wejdź. Napijesz się czegoś w ramach podziękowań.
Nie trzeba. Miałam iść do sklepu.
To daleko.
Za rogiem jest przystanek.
Dobrze. Dziękuję.
Do widzenia.
- Słucham? - Przepraszam.
Dziękuję.
Profesorze N'dyare.
W pańskim opisie tego spotkania
twierdził pan, że to pani Oluwa
zaproponowała wejście do środka.
Czy to prawda?
Powiedziała, że ma czas.
A ja…
odparłem, że zaproszenie jej byłoby niestosowne.
Podziękowałem za pomoc, po czym poszła.
Kłamca.
Atmosfera się zagęściła,
więc zróbmy sobie przerwę na lunch.
Po powrocie będziemy kontynuować od tego miejsca.
Dziękuję za uwagę.
O czym myślisz?
Ława miała wątpliwości,
zwłaszcza dziekan.
Profesor Osagie.
Wiesz, jak poznałam mojego męża?
Po studiach zaczęłam pracę w firmie prawniczej,
w której on był wspólnikiem.
Trzy razy proponował randkę,
zanim w końcu się zgodziłam.
Jesteśmy małżeństwem od 21 lat
i mamy troje uroczych, acz krnąbrnych dzieci.
Zmierzam do tego…
że był moim przełożonym.
Kolejna próba podrywu
byłaby dziś uznana za prześladowanie.
Między uwodzeniem a nękaniem jest cienka granica,
zwłaszcza gdy jedno ma władzę nad drugim.
Musimy sprawić, by ława przestała mieć wątpliwości.
Muszę oddzwonić.
Do zobaczenia.
Cześć.
Jesteś świadkiem.
Nie powinniśmy rozmawiać.
To niech mnie aresztują.
Jak się trzymasz?
Nie daj się wykorzystać.
Jesteś idolką każdej kobiety,
która miała konflikt z wykładowcą.
Tak.
Wszyscy myślą, że umieją pływać, póki ktoś nie utonie.
Remi…
Nie powinienem był zostawiać cię samej po imprezie wielkanocnej.
Mogłem zaczekać.
Kwesi…
Nie szkodzi.
Do zobaczenia.
I tak wracamy do sytuacji uchodźców.
Ludzie trafili do obozów.
To nie czas na pytania.
Jeśli ktoś z państwa
nie rozumie albo nie nadąża,
proszę spojrzeć na strony 12 i 14,
które macie przed sobą.
Rozdałem państwu materiały.
Przejdźmy do prawdziwego obrazu stosunków międzynarodowych
na całym świecie.
Zacznijmy od…
sytuacji, w której ustanowiono w powietrzu strefę zakazu lotów.
Społeczeństwo to odzwierciedla.
Jeśli weźmiemy jakąś grupę
i zapytamy ich, czy są zadowoleni z rządu,
a oni zaprzeczą,
to możliwe, że żyją w społeczeństwie,
w którym konstytucja gwarantuje wolność słowa.
Jeśli potwierdzą, to możliwe, że żyją w społeczeństwie totalitarnym,
w którym rządzi strach.
Jak w takim przypadku
arbiter może wynegocjować najlepsze warunki dla strony,
która zgłosiła zażalenie?
- Kwesi. - Proszę pana.
Nie negocjuje się warunków dla jednej ze stron.
Trzeba uwzględnić wszystkie strony.
A jeśli to sprawi, że kraj będzie w niekorzystnej sytuacji?
Gdyby ktoś znał odpowiedź,
na Bliskim Wschodzie byłby pokój.
Tak, Moremi.
Tak czy inaczej ktoś będzie niezadowolony.
A jeśli działania wojenne wynikają ze złych rezolucji?
W takim razie to żadne rezolucje.
To wojny zastępcze,
które mają na celu przykryć interesy gospodarcze i polityczne.
Pozbyłabyś się rezolucji?
Nie.
Nie przedstawiałabym rezolucji,
która nic nie rozwiązuje.
Inaczej mielibyśmy powtórkę z Rwandy.
Siły ONZ stały z boku,
podczas gdy trwała krwawa rzeź.
To nie rezolucja, a ludobójstwo.
W porządku. Wiem tylko tyle, że jollof rice pochodzi z Senegalu.
Dajcie spokój.
Pochodzi z Ghany.
Spokojnie.
Spokój.
Nigeryjczycy by się z tobą nie zgodzili.
Teraz zajmijmy się łamaniem praw człowieka
w kontekście upadłego państwa.
- Dobrze. - Tak.
Dlaczego ciągle gaśnie?
Spokojnie.
Za szybko puszcza pan sprzęgło.
Musi być zachowany balans
między pedałem gazu a sprzęgłem.
To nielogiczne. Stopy są dwie. Czemu są trzy pedały?
Absurd.
Proszę posłuchać.
Niech pan włączy silnik.
Drążek musi być w Szwajcarii, zanim pan odpali.
W Szwajcarii?
Neutralny.
Neutralna Szwajcaria.
- Zabawne. - Dobrze.
Proszę pamiętać
o powolnym puszczaniu sprzęgła i delikatnym dodawaniu gazu.
Za wolno.
Doskonale!
Bardzo dobrze.
Dobra robota.
Teraz trzeba zmienić bieg na drugi.
- W ten sposób? - Idealnie.
Zaczyna pan rozumieć.
- Świetnie. - To działa.
Nie miałem racji, ale wygrałem.
Stał się pan ekspertem.
Dzięki tobie. Miałaś dużo cierpliwości.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Uwielbiam rozwiązywać konflikty.
Niby jakie?
- Nie było konfliktu. - Proszę pana,
skrzynia biegów by się z panem nie zgodziła.
Jak wyglądała praca w ONZ?
W ONZ?
Była przyjemna, ale stresująca.
Gdy pracujesz dla wspólnego celu,
ludzie chcą ci przeszkodzić.
Odkąd pamiętam,
chciałam pracować w ONZ.
Ty?
Ja widziałbym cię na uczelni.
Po pierwsze,
mój tata był dyplomatą.
A po drugie…
Zdjęcie Kevina Cartera.
Sudan, 1993 rok.
Głód.
Sęp czeka, aż wychudzone dziecko umrze.
Żeby zjeść jego szczątki.
Dziennikarz nie mógł zrobić nic,
poza uwiecznieniem tego dla potomnych.
Zobaczyłam je po raz pierwszy, gdy miałam 11 lat.
I nie mogę go zapomnieć.
Fotograf też nie mógł. Rok później popełnił samobójstwo.
Przysięgłam sobie wtedy,
że będę starała się zmienić świat.
Jak twoja imienniczka, Moremi Ajasoro?
Czytał pan o niej?
Odrobiłem zadanie.
Zinfiltrowała leśne plemię Ugbo,
odkryła ich słabe strony
i uratowała ludzi z Ile-Ife przed atakiem.
Prawdziwa bohaterka.
Daleko mi do niej.
Każdy do czegoś aspiruje.
Ale czasem prorok jest bez honoru tylko we własnym kraju.
Przejdziemy się?
Zgoda.
Jesteśmy nowoczesnymi buntownikami.
Mamy cel.
Stroszymy pióra.
Ryczymy.
Mansa Musa.
Che Guevara.
Tousant L'ouverture!
Obafemi Awolowo!
Nelson Mandela!
Kwame Nkrumah!
Moremi Ajasoro!
Coś pięknego.
Tak. Proszę spojrzeć.
No dobrze.
To tyle na dziś.
Oddajcie wypracowania na czas.
Moremi.
Rozmawiałyśmy o tobie.
Posłuchaj.
Gdybyś potrzebowała pomocy, możesz na nas liczyć.
- Dziękuję. - Wiemy, jak to jest.
Dziękujemy za zabranie głosu w imieniu studentek.
Dlatego rozdajemy na kampusie ulotki.
Dość seksu za oceny.
Dziękuję, ale muszę iść.
Możesz na nas liczyć, Remi.
Jesteśmy twoimi żołnierzami.
- Jakby co, krzycz. - Dzięki.
Stoimy z tobą ramię w ramię w walce z uciskiem
i wiktymizacją.
Pa.
- Weź je. Rozpuść wieści! - Rozpuść wieści!
Gloria!
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Dzięki, Gloria.
Nie chciałam szaleć, ale Koyejo…
Skoro kochaś chce urządzić ci wystrzałowe 21. urodziny,
to w czym problem?
Wyluzuj.
Coraz bardziej go lubię.
Przecież wiem.
Proszę tylko o jedno.
Chcę wybrać kolor.
- Daj mi wybrać gele. - Gele?
Chcę zrobić kilka rzeczy, zanim stanę przed ołtarzem.
Na przykład?
Zostać sekretarzem generalnym ONZ?
To już wiem. Co jeszcze?
Nieważne.
Kwesi dziś będzie.
I co z tego?
Ktoś mu się podoba.
Proszę cię.
Nie mam czasu na chłopaczków.
Co takiego?
Wyjaśnię ci to.
Znasz moje podejście.
Nie mam czasu na chłopaczków z kampusu.
Jeśli jesteś facetem i się tu uczysz,
jesteś chłopaczkiem. Nie mam dla ciebie czasu.
Czyli Kwesi, który ma 40 lat
i przez dziesięć lat pracował w Ghanie,
a potem wrócił tu na magisterkę, jest chłopaczkiem?
Pomogę ci.
Dziękuję.
Zawsze to powtarzałam.
Znasz moje preferencje.
Nie ukrywałam ich przed tobą.
Lubię takich facetów jak profesor Lucien.
Słucham?
Jest w moim typie.
Jest taki dojrzały…
To mój typ. Słuchaj.
Facet cię lubi.
Nie dostałam się do jego grupy.
Ale ty tak.
Zrób to dla swojej kumpelki.
- Umów mnie z nim. - Gloria.
- No umów nas. - Miej do siebie szacunek.
Tobie on się nie podoba,
a mnie tak. W czym problem?
Ma żonę. To nasz wykładowca.
Jakie to ma znaczenie?
Dobra.
Nie będę tego ciągnąć. Chodźmy.
Daj spokój. Nie znasz się na żartach.
Nie gustuję w wykładowcach.
- Chodźmy. - Poważnie.
Przecież wiesz.
- Chodź. - Podpuszczałam cię.
Przesadzasz.
Gotowe.
- Zamknij oczy. - Dokąd idziemy?
Zamknij. Nie martw się.
Nie wiesz, czym jest niespodzianka?
- Wiem, ale to przesada. - Wcale nie.
Zorganizował to Koyejo.
I to dla Moremi.
- Kochany. - Stopień.
- Dobra. - Powoli.
A teraz…
- Mój ziomek. - Bracie.
- Dziękuję. - Jak tam?
- Dzięki. - Dzięki.
- Sto lat. - Dziękuję!
Długiego życia.
Dzięki za przyjście.
Jestem ogromną fanką!
Podoba ci się w Nigerii, Charlie?
Cześć.
- Wszyscy tu są? - Tak.
Tak!
Yetty, przynieś tort.
Mój Boże!
- Dziękuję! - Tort.
Proszę.
- Dobrze ją traktuj. - Jasne.
Bawcie się dobrze.
- Na razie - Dziękuję.
- Dobrej zabawy! - Tak jest!
Jestem fanką!
Uwielbiam cię.
Niesamowite.
Jak to zorganizowałeś?
Poważnie.
Seun jest moim kuzynem.
Jesteś spokrewniony z Felą?
Wujek Fela?
- Nasze mamy są siostrami. - Chwila.
Na serio?
Wkręcam was.
Prawie mu uwierzyłam.
- Głupek z ciebie. - Zgadzam się.
Co to było?
Ale czad.
Seun to mój kumpel.
Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych.
Jesteś równym gościem. Ufam ci.
- Postarałeś się. - No widzisz.
Rany.
To najlepsze urodziny.
Buziak.
Nawet o tym nie myśl.
Dokąd idziemy? Ruszajmy.
Pieniądze
Używamy stóp
Pieniądze
Już są
WOŁOWINA
Nigeryjscy studenci górą!
Dalej, chcę odpowiedzi
Przestań!
Na sam koniec semestru
nasze postępy w karate są oceniane.
Liczę na czarny pas.
Nie wiem, co to znaczy.
Wyjaśnię ci.
W karate są różne poziomy.
Słuchasz?
Jako początkujący…
- Tak? - …masz biały pas.
- Dobra. - Tak.
Potem żółty, zielony,
następnie niebieski, brązowy
i w końcu najwyższy.
Czarny pas.
- Czarny pas. - Tak.
Czyli nie chodzi o walkę z Chińczykami?
Czekaj.
Jak udaje ci się pogodzić
naukę walki ze studiami medycznymi?
Studia…
- Pytasz serio? - Tak.
W karate chodzi nie tylko o walkę.
Wiesz?
- A o samodyscyplinę. - OK.
- Rozumiesz? - Tak.
I samoobronę.
I…
- Wyjaśnię ci to. - OK.
I już mam pole do popisu.
- Jak to? - Podpowiem ci coś.
Chcesz widzieć coś o karate?
- Nie, Jackie Chanie. - Czekaj.
To może ci się przydać.
- Jasne. - Spokojnie. Pokażę ci.
Nauczę cię tego.
- Na przykład… - Tak?
Wyobraź sobie, że napastnik
- trzyma cię za ramię. - Tak?
Za dwie ręce. Nie możesz nic zrobić.
- OK. - Masz dwa wyjścia.
Albo uwolnisz się za pomocą siły i uciekasz,
- albo zbliżasz się i atakujesz. - OK.
I kopiesz prądem?
Kopię?
- Rany. - Tak.
Potraktuj to poważnie.
- Zgoda. - Przyda ci się to.
To nie są żarty.
Zbliżasz się.
Musisz go lub ją przyciągnąć
i użyć kolana.
- Tak. - Kopiesz w mosznę.
- W co? - W jaja.
Jezu.
- No dobra. - Spróbujesz?
W porządku.
Spokojnie.
- Próbuj. - OK.
Moremi.
- Wyluzuj. - Co?
- Luz. - Chcę założyć rodzinę.
Dobra.
Spoko.
OK.
Dobra…
- W ten sposób? - Tylko mocniej.
- OK. - Tak?
Wiedźma z ciebie. Mam dość.
- Nie traktujesz tego poważnie. - No dobra.
Widziałem cię w czwartek.
- Tak? - Jechałaś z wykładowcą.
Tak, to mój promotor.
- On? - Profesor N'dyare.
Jest tu na wymianie.
Był dziś na koncercie.
Gdy was razem zobaczyłem…
Źle to wygląda.
Uczę go używać manualnej skrzyni biegów.
Nie podoba mi się to.
- No dobra. - Bądź ostrożna.
Mówię poważnie.
Niektórzy faceci traktują spoufalanie się jako zielone światło.
Rozumiem.
Co?
OK.
Zanim powiesz, że jestem zazdrosny…
Jesteś bardzo zazdrosny.
Musiałem cię ostrzec.
MUZEUM WOLEGO SOYINKI
Wyjaśniłem jej, że nie zajmuję się
znajdowaniem pracy dla absolwentów.
Była urocza i zdeterminowana.
Nie sądziłem, że ma ukryte intencje.
Dlatego nie zapaliła mi się lampka.
Panie profesorze.
Co zaczęło wzbudzać pańskie podejrzenia?
Gdy pani Oluwa stwierdziła, że zrobi wszystko,
by zdobyć tę posadę.
Jaki to miało związek z panem?
Ujawniła, że chce nawiązać ze mną relację seksualną.
- Tak powiedziała? - Tak.
Gdy spotkaliśmy się u mnie w gabinecie
w sprawie jej pracy dyplomowej.
Uznałam, że jeśli coś zakładam,
muszę mieć poparcie w literaturze.
Tak, potrzebne są źródła.
Podoba mi się pomysł, a pierwszy rozdział jest świetny.
Ale co do drugiego i trzeciego mam wątpliwości.
Przedstawiają perspektywę osoby trzeciej,
a nie twoją.
Czyja to praca? Twoja czy twoich źródeł?
Poza tym hipoteza ma wybrzmieć.
Moje komentarze są na czerwono.
Dobrze.
Dziękuję panu.
„Panu”?
Gdy jesteśmy sami, możesz mówić mi Lucien.
Chyba nie wypada.
Nalegam.
Wolałabym zachować status quo.
Do mojego promotora na Harvardzie mówiłem po imieniu.
To Nigeria, nie Ameryka.
A ja jestem Lucien.
A ja jestem Nigeryjką.
Nazwanie…
kogoś w pańskim wieku po imieniu
będzie znaczyło…
brak szacunku.
Czemu zawsze jesteś w defensywie?
Wiesz co?
Gdy uczyłaś mnie jeździć,
byłaś zrelaksowana.
Miałam wtedy kontrolę.
Odpręż się.
Masz chłopaka?
Tak.
Tego z medycyny?
Skąd pan wie?
Wiem.
Czy przy nim
też chcesz mieć kontrolę?
Nie czuję się komfortowo, rozmawiając o tym.
Możemy rozmawiać o skutkach gospodarczych Brexitu,
ale nie o twoim życiu seksualnym?
To temat tabu?
Rozbudziłaś moją ciekawość.
Mam przeczucie, że lubisz pozycję na jeźdźca.
Jeśli to wszystko, pójdę już.
To wszystko.
Moremi.
Czerwony to mój ulubiony kolor.
Mimo że poinformowałem panią Oluwę,
że nie interesują mnie jej zaloty,
zsunęła spodnie
i pokazała mi fragment bielizny.
Byłem zszokowany i zawstydzony.
Czy po tym incydencie
zgłosił pan problem dziekanowi?
Niestety nie.
- Dlaczego? - Nie chciałem,
by to wpłynęło na wyniki pani Oluwy.
Uznałem, że z czasem jej zauroczenie minie.
I minęło?
Nie było żadnego zauroczenia.
Proszę się zachowywać.
Panie profesorze?
Na chwilę.
Potem pojechaliśmy z grupą na wycieczkę do Dakaru.
Dakar? W Senegalu?
Na wycieczkę klasową.
To część tych zajęć.
Profesor N'dyare musiał się postarać, by uzyskać zgodę.
N'dyare?
Gość, który pytał o twoje preferencje?
To nie było tak, Koyejo.
Jasne.
Sama przyszłaś się pożalić.
Mówiłaś, że mówił niewłaściwe rzeczy.
Zachowywał się niestosownie.
Może przesadziłam.
Może nie chcesz tego przyznać.
To było miesiąc temu. Od tego czasu był spokój.
Facet ma na ciebie oko.
Nie martw się. To nic takiego.
Szczerze mówiąc, ta wycieczka…
niezbyt mi się podoba.
Nie jedź.
- Słucham? - Tak.
Przenieś się do innej grupy.
Nie tylko wy gdzieś jedziecie.
Możesz zmienić grupę.
Nie pytam cię o pozwolenie, tylko cię informuję.
Czyli tak będzie?
Tak teraz będzie?
Z tego, co widziałam,
to nie ty opłacasz moje czesne.
Koyejo.
Koyejo!
Lucien!
Profesorze Sembene.
Dobrze pana widzieć.
Ciebie również. Nasz podróżujący profesor.
- Zgadza się. - Kopę lat.
Dobrze pana widzieć.
A to pewnie nigeryjskie plemię, które cię zaadoptowało.
Zgadza się.
Spokój, proszę!
Przedstawię wam pana profesora.
Tym razem mam dziesięcioro studentów.
Wszyscy są wyjątkowi.
Chcę przybliżyć im kulturę Senegalu
- i oprowadzić ich po Dakarze. - Doskonale.
Wszyscy są?
Chyba tak.
To zaszczyt móc przedstawić wam pana profesora Sembene.
Prowadzi wydział stosunków międzynarodowych
na Université Cheikh Anta Diop.
A co ważniejsze, był moim starym wykładowcą.
Nie tak starym.
Racja.
- Serdecznie was witam. - Dziękujemy.
Organizuję dziś dla was przyjęcie,
na którym poznacie swoich senegalskich kolegów.
Czeka nas kolacja u dziekana.
Dziękujemy.
- Ktoś z nich zna francuski? - Francuski?
- To moja gwiazda. - Tak.
Mówi płynnie po francusku. Moremi.
Moremi?
- Miło cię poznać. - Dzień dobry.
- Co słychać? - Dobrze, dziękuję.
Bardzo mi miło.
Będziesz oficjalnym tłumaczem.
Z przyjemnością.
- Dobrze. - Bardzo dziękuję.
Będę na was czekał wieczorem.
Wita nas. Będę tłumaczem.
Do zobaczenia.
- Dziękuję. - Muszę iść na spotkanie.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Tak.
Chodźcie.
Było super.
Ale pięknie.
Rany.
Dziękujemy.
- Moja tłumaczka. - Dobry wieczór.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
- Dobrze się bawisz? - Tak.
DOTARŁAM BEZPIECZNIE. DZWONIŁAM. ODEZWIJ SIĘ.
Tak blisko, a tak daleko.
To nic.
Znam to spojrzenie. Kłótnia kochanków.
Nie daj sobie zepsuć tego doświadczenia.
Nie wierz mu.
Sam go wszystkiego nauczyłem.
Panie profesorze.
Podobało się?
Tak, było wspaniale. Dziękuję.
- Jak widać… - Tak?
Zatrzymałem twojego peugeota.
- Trzeba było go sprzedać. - Kochałeś nim jeździć.
Dzięki za gościnę.
- Do zobaczenia wkrótce. - Jasne. Dziękujemy.
- Moja tłumaczko. - Bardzo dziękuję.
- Dobrze. - Dobranoc.
Dobranoc wszystkim.
Podsumowując,
należy koniecznie oszacować
społeczne skutki nałożenia sankcji gospodarczych
w aktualnej sytuacji politycznej.
Trzeba ocenić społeczne konsekwencje
tych sankcji.
Inaczej embargo zaszkodzi zamiast pomóc.
To wszystko. Jeszcze raz dziękuję.
- Ja również. - To zaszczyt.
Wam również dziękuję.
Dziękuję moim nigeryjskim studentom.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Jest fajnie. - Fakt.
Czeka nas jeszcze kilka rzeczy…
Patrz.
To prezent od Gwadelupy
z 1999 roku.
To pomnik wyzwolenia niewolników.
A to bardzo ważna rzecz dla wyspy.
Pochodzi z Francji z okolicy 1902, 1904 roku.
Ma zasięg 14 kilometrów.
Dzień dobry.
Jak ci na imię?
Samba.
Dokąd idziemy?
Pięknie.
Niesamowite.
W nocy jest jeszcze piękniej.
Najładniejszy widok w kraju.
Chcę, żebyś…
mogła się nim zachwycić,
zanim przyjedzie reszta i narobi hałasu.
Proszę.
Dam ci kilka minut, a potem przyprowadzę resztę.
Proszę nie iść.
To moja wioska. Tutaj dorastałem.
- Nie wspominał pan. - Tak.
W dzieciństwie żyłem w biedzie.
Ojciec był inspektorem na miejscowych targach.
Całą wypłatę wydawał na alkohol i kobiety,
podczas gdy my z mamą ledwo wiązaliśmy koniec z końcem.
W gorszych chwilach przychodziłem tu
i wyobrażałem sobie,
że mogę rozłożyć skrzydła…
że mogę podbić świat.
Pójdę już.
Dziękuję.
W końcu.
Bogu dzięki.
Przepraszamy za spóźnienie.
- Ruszajmy. - Dobrze.
Hej.
Gdzie byliście?
Spacerowałam.
Zgubiłam się, a on mnie znalazł.
Stało się jasne, że pani Oluwa zrobi wszystko,
by ze mną być.
Sam na sam.
Studenci przywiązują się do wykładowców,
nawet tej samej płci.
Tylko na bazie ich dorobku akademickiego,
bez pociągu seksualnego.
Zgadza się.
I tak właśnie założyłem.
W raporcie dotyczącym tego zdarzenia
wspomniał pan o niezręcznym incydencie
w Republice Zielonego Przylądka…
Na ognisku.
Zgadza się.
Nie było tego miejsca w planie.
Nie.
W Dakarze
moja grupa była zasypywana
sympozjami, seminariami,
zajęciami z Senegalczykami.
Ostatniego dnia
postanowiłem zabrać ich do Republiki Zielonego Przylądka.
To tylko godzina drogi. Na mój koszt.
Żebyśmy mogli odpocząć po ciężkim tygodniu.
PRAIA, REPUBLIKA ZIELONEGO PRZYLĄDKA
- Cóż… - Wiem, że masz jej dość.
Gloria potrafi być upierdliwa,
ale tęsknisz za nią.
Poradzę sobie z bólem.
Ale przez jej obojętność czuję się jak fatamorgana na pustyni.
Nie bądź takim filozofem.
Gloria nie jest na ciebie obojętna.
Ostatnio jest.
Chyba spotyka się z kimś na kampusie.
Niemożliwe.
Nie umawia się z chłopaczkami.
Może to nie student.
Widziałem, jak wychodzi z budynku dla pracowników,
gdy rano biegałem.
Tak.
- Zaczekasz? - Pewnie.
Ale pospiesz się, bo ci wypiję.
Co mam zrobić?
Wrócić na Lagos i co dalej?
Co wtedy?
Ufasz mi?
Profesor nic nie robi.
Nie wiem, w czym problem.
Wrócę i co?
Będziesz myślał, że coś między nami zaszło?
Super. Wiesz co?
Zakończmy to.
Cześć.
Dzień dobry.
Jesteś sama.
Potrzebowałam przestrzeni.
Tu jest jej pod dostatkiem.
Według źródeł historycznych
z tego wybrzeża 400 lat temu
wysłano ponad milion afrykańskich niewolników.
Zastanawiam się,
ile sekretów skrywa w sobie morze.
Lekarz?
Zerwał ze mną.
Przykro mi.
Skoro był tak głupi, by dać ci odejść,
w ogóle na ciebie nie zasługiwał.
Przepraszam.
Moremi!
Była zdenerwowana
przez problemy osobiste z chłopakiem.
Pocieszyłem ją.
Próbowała mnie pocałować.
Próbowała pana pocałować?
Tak. Ale ją powstrzymałem.
Panie profesorze,
czy po powrocie do Nigerii
zgłosił to pan dziekanowi?
Nie.
Naprawdę?
W porządku.
Zgłosił to pan komukolwiek?
Proszę odpowiedzieć dla ścisłości.
Nie zgłosiłem tego incydentu.
Uznałem, że zrobiła to przez emocje
i problemy osobiste, z którymi się borykała.
Czy wracaliście kiedyś do tego zdarzenia?
Porozmawialiśmy o tym.
Ile mnie ominęło!
Nic się nie działo.
Jasne.
My byliśmy w nudnym biurze ECOWAS.
A wy w Senegalu i Republice Zielonego Przylądka.
I ty mi wmawiasz, że nic mnie nie ominęło.
Żałuję, że pojechałam.
Chcę usłyszeć wszystkie szczegóły.
Wiem o tobie i profesorze.
Proszę.
Podobno zbliżyliście się do siebie.
Jak Nigeria i Kamerun.
Zniechęcałaś mnie, bo sama na niego polowałaś.
Dobrze wybrałaś. Naprawdę.
Coś się wydarzyło.
- Opowiedz… - Moremi.
Szlag. Próbowałam go unikać.
- Pójdę sobie. - Zostań.
Nie było cię na zajęciach.
Pracowałam nad kolejnymi rozdziałami.
Co do tego, co się wydarzyło…
Nie chcę o tym rozmawiać.
Zachowałem się niewłaściwie. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
To była chwila słabości, za którą mi wstyd.
Przepraszam.
Wrócisz na zajęcia?
Tak.
Miłego dnia.
Co? Czekaj.
Co to było?
Nic. Chodź.
- Nic? - Nic.
Remi!
Skoro przeprosiła za swój wybryk,
nie było potrzeby tego eskalować.
Pani Oluwa przeprosiła?
Tak. Przy koleżance.
Glorii Dokai.
Możecie państwo to sprawdzić.
Szanowni państwo,
to był długi dzień.
Na dziś wystarczy.
Spotkamy się jutro o 9.00
i rozpoczniemy
od zeznań świadków.
O 12.00 będziemy kontynuować sesję.
Proszę pamiętać,
że jakikolwiek kontakt ze świadkami
nie będzie tolerowany.
Bardzo dziękuję za państwa pracę.
Miłego wieczoru.
- Do zobaczenia. - Dobra.
Trzymaj się.
Koyejo.
Chodź.
Nie powinniśmy rozmawiać.
Nawet ty?
Co za szok.
Za kogo ty mnie masz?
Nie o to chodzi.
Wcale.
Ostrzegałem cię przed nim, a ty mnie olałaś.
Mówiłem, żebyś tam nie jechała.
Wiem tylko,
że byłaś moją ukochaną.
Ale teraz?
To już koniec.
Tak.
A ja wiem tylko,
że chciałam, byś mi zaufał.
Ale nie ufasz.
Szlag.
Czy właśnie rozmawiałaś ze świadkiem,
który ma jutro zeznawać?
Wpadłam na niego przez przypadek.
Czyżby?
Studiujesz coś innego.
Co robisz na wydziale medycznym?
Miałam migrenę.
Poszłam po receptę.
Mogę ją zobaczyć?
- Pokaż mi receptę. - Słońce,
odpuść mi.
Walczę o życie.
Odpocznij.
To najlepszy lek na migrenę.
Miłego dnia.
Byli ze sobą blisko.
Ale nie widziałem nic dziwnego.
Mimo różnych pozycji
byli sobie równi intelektualnie.
Moremi zawsze powtarzała,
że człowiek sam nadaje znaczenie wiekowi.
Skoro jej to nie przeszkadzało, nie miał on znaczenia.
Ale miała obsesję na punkcie tego starszego o 20 lat faceta.
Widziałam, że Remi się nim interesuje.
To było nietypowe.
Podziwiała go.
Wszyscy o tym wiedzieli.
Moim zdaniem Jezus to rozstrzygnie.
Profesor N'dyare poświęcał Moremi więcej uwagi.
Wiadomo, że była jego pupilką.
Nie powiedziałbym, że była pupilką.
Była najmłodsza w grupie,
ale najmądrzejsza.
To przykuwa uwagę wykładowców.
Raz na wycieczce długo na nich czekaliśmy.
Gdy się zjawili, było dziwnie.
Ale Jezus to rozstrzygnie.
Byłam przy tym, jak do niego podeszła,
by przeprosić
za to, że próbowała go pocałować.
Pan profesor zawsze zachowywał się profesjonalnie.
A ona wciąż próbowała go podejść.
Nie.
To pan profesor
zabiegał o względy Moremi,
zwłaszcza na wycieczce.
Gdzie była Moremi,
tam szedł on.
Jak zakochany piesek.
Nie ukrywał się z tym.
Moremi nie narzekała, że ją nękał.
Ale po imprezie wielkanocnej
wyczułem, że coś ją gnębi.
Była cicha.
Wycofana.
Moremi wyznała mi, że ma zamiar…
zaliczyć profesora przed końcem semestru.
Że w ten sposób zapewni sobie rozmowę w ONZ.
Była w nim zakochana.
Szanowna pani,
co do pani pierwszych pięciu rozdziałów pracy,
co pozwoliło pani myśleć,
że profesor N'dyare je zatwierdził?
Tak mi powiedział.
Kiedy?
Gdzie?
Na zajęciach?
U niego w domu.
A co, u licha,
robiłaś w domu swojego promotora?
Zaprosił całą grupę w niedzielę wielkanocną
na spotkanie przy okazji dnia wolnego.
Jest pizza.
Śmiało, częstujcie się.
- Każdy ma kawałek? - Tak.
Szkoda, że jej nie ma.
Gloria bywa upierdliwa.
Czasami.
Atmosfera była luźna.
Ale coś mi zaszkodziło.
Pół godziny spędziłam w łazience.
- Do zobaczenia. - Dobra.
- Do widzenia. - Dzięki za przybycie.
Bardzo dziękuję.
- Z Bogiem. - Do zobaczenia.
- Dzięki. - Panie profesorze.
- Dziękujemy. - Na razie.
Było świetnie.
Dziękuję.
- Dzięki za wizytę. - Do zobaczenia.
- Na razie. - Do widzenia.
- Widzimy się na uczelni. - OK.
Moremi?
Gdzie są wszyscy?
Wyszli. Myślałem, że ty też.
Zatrułam się czymś.
Może moim senegalskim jollof rice.
Już dobrze?
Lepiej.
Dziękuję za zaproszenie. Pójdę już.
Nie ma sprawy.
Pomożesz mi posprzątać, zanim wyjdziesz?
Zgoda.
Dziękuję.
Nie chciałem jeszcze o tym mówić,
ale zatwierdziłem twoje rozdziały.
Przedstawiłaś fascynujące teorie
dotyczące konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Niebywałe.
Nie wiem, co powiedzieć.
„Dziękuję”, gdy powiem ci,
że poleciłem cię też znajomemu w ONZ.
Będzie cię czekała rozmowa
w Nowym Jorku, gdy skończysz studia.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co. Pracuj tak dalej.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Żaden problem.
Pięknie dziś wyglądasz.
Dziękuję.
Podaj mi rękę. Podejdź bliżej.
Co pan robi?
Wiesz, że…
Przestań udawać.
Nie!
Czemu udajesz?
Proszę mnie puścić!
Cały wieczór się na mnie patrzyłaś.
Nie!
- Kusiłaś mnie. - Nie!
Patrz, jak się ubrałaś.
Chciałaś mnie uwieść. Celowo zostałaś.
Wcale nie.
Przestań udawać! Nie ruszaj się!
Przestań!
Ubrałaś się tak, by mnie uwieść.
Proszę nie robić mi krzywdy.
Nie widzisz, że mi na tobie zależy?
Będę delikatny.
Nie!
To po co się tak gapisz?
Przestań!
Nie ruszaj się!
Chciałaś mnie uwieść.
Nie!
Dlaczego udajesz?
Cicho!
Dobrze.
Spokojnie.
Zgoda.
- Już dobrze? - Tak.
Będę delikatny i powolny.
Bardzo delikatny.
Szanowna pani,
sugeruje pani, że pani promotor,
starszy wykładowca,
profesor szanowany na całym świecie,
próbował panią napaść?
Nie.
Próbował mnie zgwałcić.
Zgwałcić.
Zgłosiła to pani?
Nie od razu.
Dlaczego?
Bo pokonałam skurwiela.
Wiem, że robi się nerwowo,
ale nie może pani się tak wyrażać.
To wciąż pani profesor.
Moj droga.
To nie koniec!
Panie profesorze?
Część jej historii się zgadza.
Ale reszta…
to dzieło bujnej wyobraźni pani Oluwy.
Faktycznie została dłużej
niż reszta jej znajomych.
Ale to ona
zaproponowała mi seks.
To ja
odmówiłem.
Nie miało być żadnej rozmowy w ONZ.
Nie rozmawialiśmy też o jej pracy dyplomowej.
I oczywiście…
nie było żadnej próby gwałtu.
Poinformował pan kogoś o tym zajściu?
Owszem.
Następnego dnia rano.
Dziekana,
który jest tu obecny.
Profesora Osagie.
Potwierdzam, że profesor N'dyare
wspomniał mi o tym incydencie.
Wyobraźcie sobie, że to należy do waszej siostry.
Lub córki.
To nie było zbyt mądre zagranie.
Ława nie przyjmie tego jako dowodu.
Musiałam coś zrobić.
Przez cały tydzień opowiada kłamstwo za kłamstwem
i zmyśla swoją historię.
W porządku.
Byłaś bardzo dzielna.
- Dzielna? - Dobrze.
Dzielna, ale głupia.
Jest bystry. Umie manipulować ludźmi.
Uwierzą mu.
Dziekan mojego wydziału krzywo na mnie patrzy.
Spokojnie.
Ośrodek Ajike jest z tobą.
Z całym szacunkiem,
ale Ajike to tylko organizacja,
która wykorzystuje moją sytuację, by się wybić.
Nie mów tak, Remi.
Nie będę przedmiotem badań.
Tu chodzi o moją edukację, reputację i przyszłość.
Robimy, co możemy.
Ale to nie działa.
Nic dziwnego, że studenci biorą sprawy w swoje ręce.
Sprawiedliwość nie jest ślepa.
Ma doskonały wzrok,
ale widzi tylko kadrę.
Muszę wejść do jego głowy.
Do przeszłości.
- Dobre zajęcia. - Fakt.
- No nie? - Tak.
Niezły wykład.
Dużo się dowiadujemy.
Racja.
Poszedłbym popływać.
Ja też. Jest strasznie gorąco.
- Fakt. - Za gorąco.
Tak.
Nie zbliżaj się do krawędzi klifu,
bo wiatr może cię przewrócić.
O co chodzi?
Co robisz?
WITAMY NA FLYBOKU.COM O KROK OD LOTU
UNIWERSYTET IM. CHEIKHA ANTA DIOPA DAKAR, SENEGAL
Przepraszam.
Szukam jednego wykładowcy. Nazywa się Cardosa.
Nikt taki tutaj nie uczy.
Na pewno tak się nazywał.
Miał nazwisko na fartuchu.
Może jest asystentem w laboratorium.
Wykładowcy nie noszą plakietek.
- OK. - Ale w weekend go nie będzie.
Dziękuję.
Zatrzymałem twojego peugeota.
Trzeba było go sprzedać.
Kochałeś nim jeździć.
Dziękuję.
Nie śmiej się ze mnie.
Umiem jeździć tylko automatem.
Słucham?
Co tu robisz, Moremi?
Szukam kogoś.
Posłuchaj…
Śledzę raporty z twoich przesłuchań.
Wierzę, że Lucien jest niewinny
czynów, które mu zarzuciłaś.
Myśli pan, że celowo próbuję zniszczyć mu karierę?
Myślę, że…
nie możesz pogodzić się z faktem, że twoje starania nie wystarczą.
Szukam pana Cardosy.
Cardosy?
Nie znam.
Jest asystentem w laboratorium na wydziale nauk ścisłych.
To nie moja dziedzina.
Ale ma pan dostęp do danych pracowników.
Co on ma wspólnego z twoim problemem w Nigerii?
Tego muszę się dowiedzieć.
Nie będę z tobą spiskował, by zniszczyć komuś karierę.
Wiesz co?
Lucien był moim uczniem.
Pracowałem z nim. Znam go.
Nie zażądałby od studentki seksu w zamian za oceny.
Nigdy!
Dziękuję za pana czas.
Nocuję w akademiku.
Czy profesor N'dyare wspominał,
jak zaczęła się nasza przyjaźń?
Uczyłam go używać manualnej skrzyni biegów.
Samba?
Szukam pana Cardosy.
Panie Cardosa.
W końcu dotarłaś.
Usiądź.
Miał rację.
Tu jest pięknie.
Nie tak pięknie jak w moim kraju.
Nie jest pan Senegalczykiem?
Przeniosłem się tu z powodu braku pracy.
Ale…
zawsze chciałem, by moja córka
uczyła się w Republice Zielonego Przylądka,
skąd pochodzę.
Było nam ciężko.
Nie mogłem wyżywić rodziny za urzędniczą pensję.
Ale Diatta była światełkiem w tunelu.
Przepraszam.
Nie. Ona.
Lucien był jej promotorem. Widział w niej potencjał,
uczył ją, prowadził, zapewnił jej stypendium.
Moja rodzina miała u niego dług.
Był dla nas błogosławieństwem.
Modliliśmy się za niego i dziękowaliśmy Bogu.
Ale niestety okazał się wilkiem w owczej skórze.
Była biedną dziewczyną ze skromnego domu,
ale wykształcenie znaczyło dla niej wszystko.
Stopniowo mu się poddawała.
Kiedy okazało się, że jest w ciąży,
pokazał, kim naprawdę jest.
Diatta wróciła do Senegalu załamana.
Choć ją pocieszałem, czuła, że nas zawiodła.
Zawstydziła.
Trzy dni później…
urodziła dziecko.
Nakarmiła je, ukołysała do snu, położyła…
i przyszła tutaj…
by powrócić do Stwórcy.
Lucien to psychopata.
Może to przez ojca, któremu na nim nie zależało.
Kto wie?
Nie.
To po prostu podły manipulant.
- Tak. - Na razie, Remi.
- Cześć. - Trzymaj się.
Tym autem nie da się jeździć.
Straszny manipulant.
Lucien odwiedza czasem syna,
ale głównie wysyła pieniądze.
I zapewnił mi pracę na uczelni.
Samba to jego syn, prawda?
Przekupił nas,
byśmy milczeli,
by to nie wpłynęło na jego życie.
Przyjąłem pieniądze, by wykarmić rodzinę.
Żałuję tego.
Gdy się pojawiłaś, wiedziałem.
Było ich tak wiele…
ale żadna się nie odezwała.
Ja to zrobiłam.
Przyjechałam prosić o pomoc, ale dość pan wycierpiał.
Dziękuję.
Dziękuję za pański czas.
Do widzenia.
Dość czekania. Zaczynajmy.
Szanowna pani.
Chyba musimy zacząć bez pani klientki.
Czekaliśmy. Byłam wyrozumiała.
Przepraszam za spóźnienie.
W porządku.
Oby to było tego warte.
Szanowna pani, nasz świadek
lepiej włada francuskim i portugalskim.
Portugalskim?
- Znam ten język. - Tak?
Możemy zaczynać.
Fantastycznie.
Proszę usiąść.
Przepraszam,
ale co on tu robi?
Nie ma związku z tą sprawą.
My to ocenimy, panie profesorze.
Proszę usiąść.
Młoda damo.
Jestem podwójnym magistrem,
znanym doktorem
i członkiem 18 szanowanych stowarzyszeń akademickich.
Rozumiem, że zasiadasz w ławie,
ale uważaj na swój ton,
gdy się do mnie zwracasz.
A ja dostałam stypendium Rhodes.
Mam dwa doktoraty.
Należę do 23 stowarzyszeń akademickich.
A do tego
byłam nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii.
Jako przewodnicząca ławy
proszę pana o zajęcie miejsca.
Już.
Dziękuję.
Panie Cardosa…
zaczynajmy.
Nazywam się Vicente Cardosa.
Pracuję jako asystent w laboratorium
na uniwersytecie w Dakarze w Senegalu,
Chcę złożyć zeznania,
bo znam profesora Luciena N'dyare
od wielu lat.
To był przełom.
Może to coś da.
Żałuję, że nie zacząłem działać wcześniej, jak ta wojowniczka.
Bardzo dziękuję.
Walcz dalej.
Możesz coś zmienić.
Bezpiecznej podróży.
Dziękuję.
Kiedy skończą się narady?
Dadzą nam znać.
Dobrze nam poszło.
Miej wiarę.
Ktoś cię szuka.
Dziękuję za wsparcie.
- Drobiazg. - Dzięki.
Czy zainteresowanie
pani Oluwy profesorem N'dyare
w wykraczało poza relację studenta i wykładowcy?
W jakikolwiek sposób?
Nie.
Tęskniłem.
Ja też.
W porządku?
To właśnie sedno dywersyfikacji gospodarczej
roli wojska w egipskim systemie politycznym.
Dobra robota, Kwesi.
Możesz przejść do kolejnych rozdziałów.
Dziękuję.
Teraz Moremi Oluwa…
przeczytałem twoje rozdziały
i jestem rozczarowany.
Odeszłaś od pierwotnego założenia.
Brakuje tu cytatów, odniesień
i jakiejkolwiek analizy hipotezy.
Praca nie ma struktury.
To całkowita katastrofa,
poniżej poziomu pracy magisterskiej.
Proszę pana…
Wróć do swoich założeń
i przypomnij sobie, co chcesz zbadać.
Zabiorę…
te pięć rozdziałów,
a ty zacznij od nowa.
Musisz zacząć od początku.
Od zera.
- To wszystko. - Proszę pana…
Miłego dnia.
Proszę pana!
Panie profesorze!
Dlaczego pan to zrobił?
Twoja praca jest poniżej poziomu.
Wczoraj, u pana, mówił pan, że jest dobra.
Podniosłem standardy.
Skoro tak,
nie będę w stanie
zdążyć przed końcem studiów.
Będę musiała powtarzać semestr.
To nie mój problem.
To dlatego, że pana odrzuciłam.
Nie schlebiaj sobie.
To była napaść.
Twoje słowo przeciwko mojemu.
Postanowił mnie pan uwalić.
Nie. Sama się uwaliłaś.
Ale nie martw się. Wierzę w ciebie.
W przyszłym semestrze też wezmę cię do mojej grupy.
Złamię cię.
Lucien!
To nie koniec!
Spokojnie. Chodźmy.
Nie uwierzysz.
Odezwało się do mnie sześć kobiet
z uczelni w Ameryce, Wielkiej Brytanii, Francji, Republice Zielonego Przylądka,
gdzie uczył profesor N'dyare.
Wszystkie twierdzą,
że były napastowane lub molestowane seksualnie
przez profesora N'dyare, gdy ten był ich wykładowcą.
- Boże. - Widzisz?
Rozumiesz, po co był nam rozgłos?
Dałaś im odwagę, by się ujawnić.
To dobrze? To coś da?
Przykro mi. Nie w tej sprawie.
Ale te zeznania dowodzą, że istnieje schemat.
Wiem.
My mamy już werdykt.
Pozostaje nam mieć nadzieję, że te zeznania
pomogą nam w sądzie,
jeśli przegramy.
Przegramy?
Rany!
Wiem.
Chodźmy.
Wszystko gra?
Będę tu czekał.
- Zgoda. - Dobrze.
- Trzymaj się dla mnie. - OK.
Będzie dobrze. Chodź tu.
Kocham cię.
Witam wszystkich na naszym ostatnim posiedzeniu.
Zanim zaczniemy,
chcę podziękować wszystkim, który wzięli w tym udział,
zwłaszcza członkom ławy.
Uzoamaka, dziękuję za twoją ciężką pracę.
Profesorze Osagie, jestem wdzięczna za pańskie zaangażowanie.
Profesorze Yahaya, dziękuję za wsparcie.
Pani doktor Nwosu, doceniam pani wkład.
Mamy decyzję…
w sprawie skargi pani Moremi Oluwy przeciwko profesorowi Lucienowi N'dyare.
Członkowie ławy uniwersyteckiego senatu
przeanalizowali fakty, dowody i zeznania świadków
zaprezentowane przez obie strony.
Pozwoliliśmy sobie również wysłać rozdziały
pracy pani Oluwy
do oceny przez niezależnego eksperta.
Na podstawie wymienionych czynników
doszliśmy do wspólnych wniosków.
Jednogłośnie decydujemy,
że profesor N'dyare
jest winny
molestowania seksualnego,
nadużywania władzy i przywilejów,
nieetycznego i niemoralnego zachowania, które nie przystoi pracownikowi wydziału
naszej wspaniałej uczelni wyższej.
Profesor N'dyare zostaje zwolniony
ze skutkiem natychmiastowym.
Ponieważ część z tych czynów jest klasyfikowana jako przestępstwa,
przekażemy je do prokuratury
w celu dalszego postępowania.
Niniejszym zostaje pani oczyszczona
ze wszystkich zarzutów w tej sprawie.
- Udało się. - Udało się.
- Tak! - Udało się.
Możemy dokończyć posiedzenie? Dziękuję.
Jeszcze raz dziękuję członkom ławy.
Na tym kończymy naszą pracę. Dziękuję.
Wygrałyśmy!
Droga pani…
Dziękuję.
Chodźmy.
Bardzo dziękuję.
Tak!
Kocham cię.
Z całego serca.
Tak!
MÓW! JESTEŚMY Z TOBĄ
Dość seksu za oceny!
Spokojnie.
Moremi, jak się czujesz z tym wyrokiem?
Czy zwycięstwo pozwala na pozwanie profesora?
Co powiedziałabyś innym kobietom w takiej sytuacji?
Mów.
Przede wszystkim
chcę podziękować Bogu
i organizacji pozarządowej…
Ajike.
…za wsparcie w tej trudnej podróży.
Jestem tylko dziewczyną, która chce się uczyć, by spełniać marzenia.
Nie chciałam stać się twarzą
molestowania seksualnego na uczelniach.
Ale jestem dumna z tej roli.
Mam nadzieję, że moje zwycięstwo spowoduje zmianę.
Że da głos milczącym dziewczynom i kobietom
na różnych pozycjach,
które mierzą się z molestowaniem ze względu na swoją płeć.
Dziękuję.
- Dobrze. - Nigeryjscy studenci górą!
Górą!
A zatem
wody międzynarodowe
uznawane są
za nieodłączny element
granic państwa suwerennego.
Wkroczenie na obszar tych wód
jest uznawane
za naruszenie granic.
Aczkolwiek
okręt może znajdować się 12 mil morskich
od brzegu.
I jeśli…
Przepraszam za spóźnienie.
Napisy: Kinga Stańdo